National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-07T12:04:35.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Turysta taksówkę złapie na wielkim drzewie. Air-taxi coraz bliżej
items: Przebite serce Madagaskaru [REPORTAŻ]
items: Madagaskar: Przejdź się aleją baobabów

Turysta taksówkę złapie na wielkim drzewie. Air-taxi coraz bliżej
type: item
date: 2021-03-22T15:06:30.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: baobaby
subject: chiny
subject: drzewa
subject: Lifestyle
subject: turystyka
subject: włochy
description: Zainspirowane afrykańskimi kolosami, wieże z metalu i laminowanego drewna sięgać mają 30 metrów.
encoded: Baobaby większości dorosłych Polaków kojarzą się głównie z literacko-filmową historią Stasia i Nel szukających schronienia w afrykańskim buszu. Te olbrzymie drzewa stały się inspiracją dla włoskiego studia projektowego z Rzymu szukającego pomysłu na vertiport, czyli lądowisko nie tylko dla helikopterów, ale i statków powietrznych w układzie mieszanym (tiltrotor, wiropłat). Architekci Giancarlo Zema Design Group stworzyli śmiałą wizję widokowych platform, na które z ziemi dotrzeć można windą a odlecieć na pokładzie wiropłata. Np. firmy Ehang z Chin, która produkuje maszyny typu AAV (autonomiczne pojazdy latające) i szuka rynku w Europie. Skoro dla mieszkańców UE ekologiczność rozwiązań jest kluczowa, a przynajmniej tak jesteśmy na zewnątrz postrzegani, chińskie wiropłaty dostaną lądowiska na baobabach z drewna i metalu według projektu GZDG. Tyle przynajmniej wynika z informacji prasowej chińskiego koncernu. Ze strony Włochów mamy jedynie piękne wizje i towarzyszące mu obrazy możliwej przyszłości. Tymczasem działający prototyp AAV model EH216 ma już za sobą pierwszy udany lot nad Morzem Południowochińskim. Maszyna w założeniu skomunikować ma położone na tym morzu wyspy ze stałym lądem. View oEmbed on the source website W Europie kolejne iteracje EH216 promowane będą jako jednocześnie pojazdy UAM (urban air mobility) czyli miejska taksówka powietrzna, oraz pozwalająca na leisure turism. Miałby to więc być też pojazd pozwalający panu Rossi czy Kowalskiemu na szybkie dotarcie w miejsce spędzania czasu wolnego.Wymyślona przez Włochów koncepcja vertiportu miałaby pozwalać na generowanie energii do zasilania pojazdów bezpośrednio przez instalacje ukryte w „baobabie”. Wieże te po włączeniu do siatki transportu miejskiego miałyby stać się, zakładają architekci, „stacjami przesiadkowymi dla turystów”. Vertiport byłby ekologicznym lądowiskiem z poczekalnią, kawiarnią z widokiem i panelami fotowoltaicznymi pozwalającymi wytworzyć 300KW dziennie. Czekające na start pojazdy AAV mi…

vertiport-na-baobabie-d65add2.jpeg
width: 1280
height: 720

Przebite serce Madagaskaru [REPORTAŻ]
type: item
date: 2019-09-11T03:32:00.000Z
creator: Robert Draper
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: baobaby
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: lemury
subject: madagaskar
subject: Sport
subject: Travel
description: Geograficzna izolacja wyspy stworzyła bajeczne biologiczne bogactwo. Dziś presja populacyjna i polityczne zamieszanie sprzyjają grabieży drewna różanego, kopalin i drogich kamieni.
encoded: Młodzian w szortach i podkoszulce bez rękawów stoi w pirodze. Za pomocą długiego bambusowego kija prowadzi łódź pod prąd. Rzeka Onive jest płytka, jej wartki nurt stawia mocny opór. Zasępione niebo nad głową otwiera się, by zalewać ziemię wiadrami deszczu, potem światłem słońca i znów deszczem. Remon, tak jak rozpłaszczone na brzegu krokodyle, nie zwraca uwagi na pogodę. Co trzy minuty mijają go pirogi sunące w przeciwnym kierunku. Chłopak wykrzykuje pozdrowienia, mężczyźni w łodziach odpowiadają głośno. To jego towarzysze pracy – każdy spławia w dół rzeki, do Antalahy, ciemną kłodę różanego drewna nielegalnie wyciętego w deszczowym lesie. Remon nie lubi swojej pracy. Baron drzewny, który go zatrudnia, powiedział mu, że musi płynąć cały dzień bez przerwy. Leśniczych wprawdzie przekupiono, żeby trzymali się z daleka, ale tylko na pewien czas – po jego upływie trzeba by dać następną łapówkę. Ale i tak praca przy transporcie zwalonych pni jest lepsza niż harówka przy wyrębie, która stanowiła poprzednie zajęcie Remona. Rzucił je, kiedy doszedł do wniosku, że ryzyko stało się zbyt wielkie. Chociaż nielegalny wyrąb postępował od lat, ostatnio jego tempo gwałtownie wzrosło – las pozbawiony nadzoru zaroił się od gangów. „Deforestacja dla każdego” została przyspieszona przez upadek rządu Madagaskaru w 2009 r. i apetyt chińskich zleceniodawców, którzy w ciągu kilku miesięcy sprowadzili z północno-wschodniej części wyspy drewno różane o wartości ponad 200 mln dolarów. Znajomy Remona został obrabowany z urobku przez leśnych zbirów. – Nas jest 30, a tyś jeden – powiedzieli. Remon słyszał, że dwóm ludziom w podobnej sytuacji ścięto głowy maczetą. Rzeka się uspokaja, a Remon zapala papierosa z tytoniem i marihuaną. Opowiada o fady – tabu, które chroniły puszczę od wieków. Kiedy feralne drzewo zmiażdży czaszkę lub gdy rzeczne bystrza pogruchoczą nogę, złodzieje drewna niespokojnie powtarzają: rozgniewaliśmy naszych przodków, karzą nas. Starsi z plemienia Remona nauczali, żeby nie o…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2411a53fdbd82c67a6f10932aed83cd456f9c8ca-4e4d407.jpeg
width: 714
height: 476

Madagaskar: Przejdź się aleją baobabów
type: item
date: 2019-05-21T06:00:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: baobaby
subject: Lifestyle
subject: madagaskar
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Nawet samotny baobab robi ogromne wrażenie, a co dopiero cała aleja. Oto 29. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć.
encoded: Nazwa „aleja” może być właściwie trochę myląca. Drzewa nie stoją w równym porządku, nie posadził ich człowiek. Miejsce to stworzyła natura. Z właściwą sobie fantazją rozrzuciła kilkadziesiąt olbrzymów przy drodze biegnącej z Morondawy do Belo sur Tsiribihina na Madagaskarze. Baobaby rosną nie tylko na poboczu, ale też pojedynczo w całej okolicy. Są pozostałością po gęstym lesie. Na szczęście miejscowi szanują baobaby, dlatego drzewa te nie poszły pod siekierę. Klocowate kolosy w alei mają ponad 30 m wysokości. Ich kora przybiera różny kolor w zależności od pory dnia. Szarobrązowa w południe, przed zachodem słońca staje się pomarańczowa. A kiedy ostatnie promienie znikną za horyzontem, potężne czarne sylwetki drzew odcinają się na czerwonym niebie. Przewodniki zalecają, żeby przybyć do alei właśnie przed zachodem, ewentualnie o świcie, co da gwarancję niezwykłych wrażeń i udanych zdjęć. Ale uwierzcie, że warto się tam pojawić o każdej porze dnia. A także roku. Latem, kiedy nie mają liści, wyglądają jak ilustracja lokalnej legendy. Ponoć diabeł ze złości posadził je kiedyś korzeniami do góry – i tak właśnie wyglądają w porze suchej. Jest jeszcze inna wersja tej opowieści. To Bóg rozgniewał się na baobaby za to, że samowolnie chodziły z miejsca na miejsce, więc aby ukrócić te wędrówki, wetknął je konarami w ziemię. Na początku pory deszczowej „korzenie” wypuszczają jednak listki i okrywają się soczystą zielenią. Aleja baobabów należy do bardziej spektakularnych miejsc na Madagaskarze, stała się jedną z wizytówek wyspy. Rocznie odwiedza ją ok. 20 tys. turystów. Większość przedłuża sobie wycieczkę i jedzie kilka kilometrów dalej, do „zakochanych baobabów” splecionych ze sobą jak w miłosnym uścisku. Według mnie nie ma lepszego miejsca na świecie niż Madagaskar na oglądanie baobabów. Nigdzie nie znajdzie się takiego ich bogactwa – na wyspie jest sześć rodzimych gatunków plus jeden sprowadzony z Afryki. A jeżeli kogoś mało obchodzi botanika, niech wie, że to bogactwo objawi…

aleja-baobabow-fd790f5.jpeg
width: 1452
height: 957