National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-10-15T09:59:35.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kuliki cienkodziobe oficjalnie wyginęły. Oto, dlaczego zniknięcie tych ptaków powinno nas martwić
items: Oto enklawa spokoju na Mazowszu. Rozległe torfowisko zachwyca wspaniałą przyrodą
items: Ludzie stworzyli 4 tys. lat temu wielką instalację. Mogła wyżywić 15 tys. osób rocznie
items: Oto Narwiański Park Narodowy. Ten rzeczny labirynt o każdej porze roku wygląda inaczej
items: Diabelskie kamienie i „boże stópki”. Polska jest usiana zagadkowymi głazami
items: Archeolodzy w Irlandii Północnej odnaleźli szczątki zmumifikowane w bagnie. Pochodzą sprzed 2500 lat
items: To miejsce jak z "Władcy Pierścieni" Tolkiena. Magiczne bagna Łotwy [GALERIA]
items: Cisza strumieni: Jak ratować mieszkańców bagien, strumieni i jezior?
items: Coraz więcej żurawi nad Biebrzą
items: Im głębiej w las, tym więcej drzew

Kuliki cienkodziobe oficjalnie wyginęły. Oto, dlaczego zniknięcie tych ptaków powinno nas martwić
type: item
date: 2025-10-15T12:22:08.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: bagna
subject: ptaki
subject: wyginięcie gatunków
subject: wymieranie gatunków
subject: zagrożone gatunki
description: Pierwsze odnotowane wymieranie ptaków bytujących jednocześnie w Europie, Afryce Północnej i Azji Zachodniej dzieje się właśnie na naszych oczach. To niechlubny zaszczyt, którego nie chce dostąpić żaden gatunek. Ofiarą zostały kuliki cienkodziobe, ale nowa Czerwona Lista Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody jest jeszcze bardziej alarmująca.
encoded: Kuliki cienkodziobe to gatunek oficjalnie wymarły – tak wynika z najnowszej aktualizacji Czerwonej Listy Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody. Jak do tego doszło, co oznacza to tragiczne wyginięcie niezwykłych ptaków i jak mają się pozostałe europejskie gatunki? Oficjalnie wymarłe ptaki Pierwsze oznaki spadku populacji zaczęto zauważać już w 1912 roku. Niestety, nie zostały wdrożone odpowiednie systemy ochrony tych zwierząt. Przez kolejne dekady populacja stopniowo spadała, jednak dopiero w 1988 roku zaklasyfikowano go do gatunków wymagających szczególnej ochrony. Było zbyt późno – od końca XX wieku nie zaobserwowano żadnego osobnika. W miłośnikach ptaków wciąż tliła się nadzieja, jednak kuliki cienkodziobe w październiku 2025 roku zostały uznane za wymarłe przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody. Jakim ptakiem był kulik cienkodzioby? Kuliki cienkodziobe wyróżniały się w tłumie. Stały dumnie na długich, smukłych nogach i prezentowały spiczasty, czarny dziób. Tym bardziej żal, że już nigdy więcej nie usłyszymy ich dźwięcznego, przenikliwego i nieco niepokojącego głosu. Kuliki żywiły się małymi owadami, skorupiakami i mięczakami. Cienkie dzioby były im potrzebne do sondowania mułu w poszukiwaniu pożywienia, a rola, którą odgrywały jako drapieżniki w ekosystemach wodnych nie została zastąpiona. Ich zniknięcie będzie miała konsekwencje dla innych gatunków. Miejsca lęgowe kulika znajdowały się na zachodniej Syberii, a na zimowiska przylatywał nad Morze Śródziemne. Był więc turystą, z którym mieliśmy wiele wspólnego. Czemu kuliki wyginęły? Przede wszystkim jako główną przyczynę spadku liczebności wskazuje się… polowania. Te znacząco przetrzebiły populację tych brodzących ptaków. To, w połączeniu z osuszaniem ich siedlisk – bagien – i przerabianiu ich na trawiaste łąki pod wypas zwierząt hodowlanych doprowadziło do szybkiej utraty miejsc lęgowych. Szeroki zasięg ptaka dodatkowo utrudniał jego ochronę. Kuliki umierały często, rodziły się rzadko i niewiele można było z t…

GettyImages-585287233-fbeccf1.jpg
width: 5600
height: 3733

Oto enklawa spokoju na Mazowszu. Rozległe torfowisko zachwyca wspaniałą przyrodą
type: item
date: 2025-06-21T07:57:03.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Przyroda
subject: Traveler
subject: bagna
subject: mazowsze
description: Bagno Całowanie wyróżnia się nie tylko osobliwą nazwą. Jedna z największych atrakcji naturalnych Mazowsza to prawdziwa oaza spokoju, gdzie w absolutnej ciszy, którą wiosną przerywa tylko melodyjny śpiew ptaków, i w otoczeniu wspaniałej przyrody można odbyć spacer drewnianymi kładkami. Gdzie znajduje się ten piękny kompleks? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Perła Mazowieckiego Parku Krajobrazowego Wspaniała przyroda jest wizytówką tego miejsca Jak poruszać się po bagnie? Bagno Całowanie to nie tylko atrakcja turystyczna Torfowiska niskie zasilane są wodami powierzchniowymi i gruntowymi. Tysiące lat temu, na terenie, gdzie dziś rozciąga się bagno Całowanie, wylały wody Wisły, co doprowadziło do akumulacji szczątków organicznych i powstania torfowiska. Szacunkowe tempo przyrostu torfu jest określane na ok. 2 mm na rok. Dziś tamtejsze złoża mierzą, bagatela, 4,5 metra głębokości. Perła Mazowieckiego Parku Krajobrazowego Mazowiecki Park Krajobrazowy rozciąga się od warszawskiego Marysina Wawerskiego aż do Pilawy i Osiecka. Cenny przyrodniczo obszar w 70 procentach pokryty jest niemal wszystkimi typami borów. Należy jednak podkreślić, że zachowały się tam również torfowiska niskie. Mowa o wspaniałym bagnie Całowanie, będącym jednym z największych tego typu kompleksów na Mazowszu. Gdzie szukać bagna Całowanie? Bagno Całowanie rozciąga się w pradolinie Wisły, wzdłuż prawego brzegu rzeki. Ogromny obszar torfowisk mierzy 3 km szerokości i aż 15 km długości. Jego północną granicę wyznacza leśniczówka Torfy w Karczewie, natomiast południową – miejscowość Osieck w powiecie otwockim. Jak dojechać do bagna Całowanie? Wszechobecna zieleń i panująca dookoła cisza w żaden sposób nie sugeruje, że Warszawa jest oddalona od tego miejsca o zaledwie godzinę drogi. Najczęstszym celem osób spragnionych kontaktu z naturą jest fragment najlepiej przystosowany do pieszych wycieczek, zlokalizowany w granicach miejscowości Pękatka. Ze stolicy można tam dojechać trasą ekspresową S17, z której należy obrać kurs na drogę krajową nr 50. Stamtąd skręca się na drogę szutrową, prowadzącą na niewielki parking przy drewnianej wieży widokowej. Geneza nazwy Skąd wzięła się ta romantycznie brzmiąca nazwa? Musimy rozczarować wszystkich, którzy w pierwszej chwili skojarzyli ją z pocałunkami. To po prostu nawiązanie do znajdującej się nieopodal wsi,…

Bagno-Calowanie-00d33cc.jpg
width: 1000
height: 750

Ludzie stworzyli 4 tys. lat temu wielką instalację. Mogła wyżywić 15 tys. osób rocznie
type: item
date: 2024-11-25T11:03:20.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: ameryka środkowa
subject: archeologia
subject: bagna
subject: belize
subject: cywilizacja majów
subject: odkrycia archeologiczne
subject: ryby
subject: woda
description: Złożoną sieć kanałów wykonali cztery tysiące lat temu łowcy i zbieracze, żyjący na terenie dzisiejszego państwa Belize w Ameryce Środkowej. Zdaniem archeologów jest to najwcześniejszy obiekt do połowu ryb na dużą skalę w tym rejonie świata.
encoded: Spis treści: Największa i najstarsza pułapka Ameryki Środkowej Łowiska jednym z motorów cywilizacji? Mokradła. To ważna sprawa W ostatnich latach archeolodzy znajdują coraz więcej dowodów na to, że społeczności łowców i zbieraczy, wbrew powszechnej opinii, potrafiły się zaangażować się w większe projekty. Mowa zarówno o wznoszeniu monumentalnej architektury, takiej jak na przykład w Göbeklitepe, ale też o instalacjach innego typu. Największa i najstarsza pułapka Ameryki Środkowej Archeolodzy z University of New Hampshire (UNH) w USA opublikowali właśnie na łamach czasopisma „Sciences Advances” artykuł, w którym prezentują odkrycie z Belize w Ameryce Środkowej, które – jak sami przyznają – nieco ich zaskoczyło. Archeolożka z UNH i szefowa projektu Belize River East Archaeology (BREA) prof. Eleanor Harrison-Buck i jej zespół znaleźli ślady po sporej, prekolumbijskiej instalacji do połowu ryb w Belize. Jest starsza od podobnych założeń o co najmniej tysiąc lat. Zlokalizowano ją w Crooked Tree Wildlife Sanctuary (CTWS), największym śródlądowym terenie podmokłym Belize. Jest to sieć kanałów i stawów, którą stworzyli łowcy i zbieracze w okresie archaicznym (ok. 2000–1900 lat p.n.e.). – Sieć kanałów zaprojektowano tak, aby kierować coroczne wody powodziowe do stawów w celu odłowu ryb. Doprowadzały wystarczającą ilość ryb, aby wyżywić nawet 15 000 osób przez cały rok – mówi prof. Harrison-Buck. Gdy wody opadały ryby, które wpłynęły do stawów za pośrednictwem kanałów, były uwięzione i ludzie mogli je łatwo odławiać. Sieć kanałów jest w zasadzie niewidoczna z powierzchni ziemi. Dlatego naukowcy skorzystali ze zobrazowań lotniczych, wykonali też naloty dronem, aby poznać ich rozplanowanie. Średnia długość blisko 170 odkrytych kanałów wynosi ponad 600 m, a ich szerokość 15–20 m. Łowiska jednym z motorów cywilizacji? Wygląda na to, że instalacja założona przez łowców i zbieraczy była bardzo wydajna i potrzebna. Z analiz badaczy wynika, że z systemu kanałów i stawów korzystano dł…

ryby-2372390.png
width: 1200
height: 630

Oto Narwiański Park Narodowy. Ten rzeczny labirynt o każdej porze roku wygląda inaczej
type: item
date: 2024-07-12T07:54:18.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bagna
subject: Edukacja
subject: kajaki
subject: ochrona przyrody
subject: ochrona środowiska
subject: parki narodowe
subject: podlasie
subject: rzeki
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Narwiański Park Narodowy to prawdziwa skarbnica natury, a sama Narew jest jedną z najbardziej niezwykłych rzek Europy. Niektórzy nazywają ją polską Amazonką. Dlaczego? O to najważniejsze informacje o NPN.
encoded: W tym artykule: Rzeka anastomozująca – co to takiego? Dolina Narwi ma unikalny charakter Bogactwo przyrody Narwiańskiego Parku Narodowego Zwierzęta w Narwiańskim Parku Narodowym Narwiański Park Narodowy: atrakcje i jak zwiedzać? Informacje praktyczne Narwiański Park Narodowy, usytuowany w północno-wschodniej Polsce, jest jednym z najcenniejszych obszarów chronionych w Polsce. Zajmuje powierzchnię ponad 6800 hektarów i obejmuje dolinę rzeki Narwi na długości 30 km, między Rzędzianami na północy, a Surażem na południu, w województwie Podlaskim. To niezwykłe miejsce, gdzie natura zachowała swoje pierwotne piękno, a różnorodność biologiczna zadziwia nawet najbardziej wymagających przyrodników. Rzeka anastomozująca – co to takiego? Narwiański Park Narodowy wyróżnia się na tle innych parków narodowych w Polsce dzięki swojej unikalnej hydrografii. Rzeka Narew, płynąca przez park, ma charakter anastomozujący. To oznacza, że ma wiele koryt: tworzy skomplikowaną sieć odnóg i kanałów. Takie rzeki są unikatowe nie tylko w Polsce, ale i na skalę europejską. Poza Narwią rzekami anastomozującymi są np. Amazonka i Kongo. Największe rzeki w Polsce – jak jest najdłuższa, a jaka najgłębsza polska rzeka? Największe rzeki w Polsce nie są tak imponujące, jak światowi giganci. W tej kategorii, niepodzielnie rządzi Nil, który osiąga 6853 km, a tuż za nim plasuje się Amazonka, mierząca 6437 km... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/najwieksze-rzeki-w-polsce-jak-jest-najdluzsza-a-jaka-najglebsza-polska-rzeka-fot-getty-images-2108e73.jpg" width="938" height="629" alt="Największe rzeki w Polsce – jak jest najdłuższa, a jaka najgłębsza polska rzeka? (fot. Getty Images)" title="Największe rzeki w Polsce – jak jest najdłuższa, a jaka najgłębsza polska rzeka? (fot. Getty Images)" /> Dolina Narwi ma unikalny charakter Powstanie wielokorytowego systemu Narwi związane było z narastaniem torfów w dolinie. Rozwój roślinności wodnej i roślinności szuwarowej powo…

narwianski-park-narodowy-fot-shutterstock-8bf5eb7.jpg
width: 2500
height: 1123

Diabelskie kamienie i „boże stópki”. Polska jest usiana zagadkowymi głazami
type: item
date: 2024-04-09T08:30:04.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: bagna
subject: kamień
subject: legendy
subject: przyroda
subject: religie
subject: strach
subject: wierzenia
subject: Wolny czas
description: Na obszarze całej Polski można napotkać kamienie i głazy, z którymi wiążą się legendy, a miejscowa ludność traktuje je jako święte miejsca, czci je, a nawet składa na nich ofiary. Poznajcie najbardziej mroczne i zagadkowe diabelskie kamienie i „boże stópki”.
encoded: W tym artykule: Mapa zagadkowych miejsc Boże stópki i diabelskie kamienie Najciekawsze głazy Naprawdę nie trzeba wyjechać daleko, by odwiedzić niezwykłe, czasem pełne uroku, a czasem bardziej mroczne i zagadkowe miejsca. Do tej kategorii zaliczają się zagadkowe głazy i kamienie, które można obejrzeć niemal we wszystkich województwach. Ciepła wiosna i zbliżające się lato to dobry moment, by część z nich zobaczyć. Mapa zagadkowych miejsc Zadanie przygotowania wyprawy ułatwił nam naukowiec z Instytutu Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, dr Łukasz Miechowicz. Objechał Polskę wzdłuż i wszerz. Zapuszczał się w niedostępne chaszcze i trzęsawiska, by znaleźć nawet najbardziej trudno dostępne głazy, które odgrywały lub nadal odgrywają ważną rolę w lokalnych społecznościach. Wnioski opublikował we właśnie wydanej książce „Święte i przeklęte. Kamienie w religijności ludowej”. – Niektóre z głazów, wspominane na przykład w opisach z XIX w., było bardzo trudno znaleźć. Położone są w niedostępnych miejscach, nierzadko w lasach lub na bagnach. Czasem wymagały kilku dni poszukiwań – relacjonuje National Geographic Polska dr Łukasz Miechowicz. W sumie naliczył blisko 100 zachowanych zagadkowych głazów. Wiele przepadło bez wieści i zostało zniszczonych na przestrzeni lat. Boże stópki i diabelskie kamienie Legendarne kamienie są związane albo z Jezusem i Maryją, albo z szatanem. Te pierwsze to kamienie z odciskami „bożych stópek”. Według tradycji świadczą o obecności Matki Boskiej, Jezusa czy różnych świętych w tych miejscach. „Z tymi obiektami związane są różne opowieści i podania, w większości odwołujące się do tradycji chrześcijańskiej i uniwersalnej wiary w cuda, które miały przy nich mieć miejsce” – opisuje w książce dr Miechowicz. Z kolei na przeciwległym biegunie wierzeń ludowych znajdują się „diabelskie kamienie”. Są to głazy narzutowe i wychodnie skalne. Jak tłumaczy naukowiec, wedle wierzeń ludowych miały być przyniesione przez diabła, najczęściej w celu zniszczen…

diabelskie-kamienie-i-boze-stopki-polska-usiana-jest-zagadkowymi-glazami-b3bfc78.png
width: 1200
height: 630

Archeolodzy w Irlandii Północnej odnaleźli szczątki zmumifikowane w bagnie. Pochodzą sprzed 2500 lat
type: item
date: 2024-02-01T07:29:22.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: bagna
subject: Edukacja
subject: historia
subject: irlandia
subject: mumia
subject: odkrycia archeologiczne
subject: prehistoria
description: Na terenie torfowiska w okolicy wsi Bellaghy irlandzka policja odnalazła ludzkie szczątki. Początkowo stwierdzono, że człowiek ten zmarł stosunkowo niedawno. Jednak badania wykazały, że zwłoki mogą mieć nawet 2500 lat.
encoded: W tym artykule: Bagienna mumia w Irlandii Północnej Odkrycie w pobliżu domu noblisty Bagienne mumifikacje w Europie W styczniu władze hrabstwa Derry w Irlandii Północnej otrzymały zgłoszenie o znalezieniu ludzkich szczątków na terenie mokradeł w okolicy wsi Bellaghy. Na miejsce przyjechała policja, a także kryminolodzy, którzy mieli również zidentyfikować zwłoki. Początkowo służby myślały, że ciało ma najwyżej kilkadziesiąt lat. Dalsza analiza wykazała, że nieboszczyk zmarł w starożytności. Bagienna mumia w Irlandii Północnej – Podczas wstępnego badania nie mogliśmy być pewni, ile lat mogą mieć te szczątki. Dlatego przystąpiliśmy do wydobycia ciała, uwzględniając wszelkie procedury, aby nie uszkodzić kości. Chodziło o to, aby zabezpieczyć wszelkie dowody, które pozwoliłby na przeprowadzenie badań DNA na potrzeby potencjalnego dochodzenia – powiedział inspektor Nikki Deehan w rozmowie z Irish Times. Do badań szczątków wezwano również lokalnych archeologów. Sekcja zwłok wykazała, że był to mężczyzna, który w chwili śmierci miał od 13 do 17 lat. Badacze stwierdzili, że przyczyna śmierci pozostaje niejasna. Jednak to, co ich najbardziej zaskoczyło to wyjątkowo dobry stan zachowania zwłok. Bagienne środowisko sprawiło, że szczątki uległy mumifikacji, co pozwoliło na częściowe zachowanie fragmentów skóry, paznokci lewej ręki, paznokci u nóg, a nawet niemal nienaruszonej nerki. Odkrycie w pobliżu domu noblisty Co ciekawe, szczątki zostały odnalezione bardzo blisko domu Seamusa Heaneya. To irlandzki poeta i laureat nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1995 roku. Pisarz znany był ze swoich opowiadań, które poruszały tematy związane ze śmiercią, umieraniem, pamięcią, a często w jego dziełach przewija się metafora przeszłości ukrytej w bagnach. Tak jest np. w wierszu „Człowiek z Tollund”, co jest nawiązaniem do słynnej bagiennej mumii z Tollund. To zmumifikowane zwłoki mieszkańca Półwyspu Jutlandzkiego, który żył ok. IV wieku p.n.e. Zostały odnalezione 6 maja 1950 r. na tor…

bagienna-mumia-7a9e74d.webp
width: 976
height: 549

To miejsce jak z "Władcy Pierścieni" Tolkiena. Magiczne bagna Łotwy [GALERIA]
type: item
date: 2019-09-10T06:47:18.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: bagna
subject: Travel
description: Park Narodowy "Ķemeri" to wyjątkowe miejsce na Łotwie. Założono go w 1997 roku w pobliżu miasta Jūrmala. Zdjęcia z tego miejsca przesłała nam podróżniczka i blogerka Kara Rokita.
encoded: Jak pisze blogerka, to miejsce, do którego wcale nie jest łatwo się dostać. Jeśli nie znasz języka możesz mieć kłopot z odczytaniem nazw na tabliczce kierującej do parku. To jednak nie wszystko. - Nie wspomnę już, że każdy z napotkanych Łotyszy kierował mnie w inną stronę - opowiada Kara Rokita i załącza do tekstu na ten temat mapkę z dojazdem do tego miejsca. Jeśli będziecie mieli ochotę zwiedzić bagna "Ķemeri", musicie przejechać około 40 kilometrów od Rygi, na zachód od Jūrmala. Jeśli macie ochotę zagubić się na magicznych bagnach Łotwy zobaczcie galerię zdjęć Kary Rokity. To miejsce mogłoby być ilustracją dla Mrocznych Bagien z powieści J.R.R. Tolkiena. Źródło: Projekt: Podróż View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ec5558d024a83bad388a26c07239addf6678e9d9-828015b.jpeg
width: 1200
height: 800

Cisza strumieni: Jak ratować mieszkańców bagien, strumieni i jezior?
type: item
date: 2018-08-02T01:49:00.000Z
creator: Małgorzata T. Załoga
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: bagna
subject: Edukacja
subject: ekosystem
subject: fauna
subject: Kultura
subject: rzeka
subject: Travel
subject: woda
description: Słodkowodne zwierzęta znikają szybciej niż lądowe czy morskie. Czasem jedynym ratunkiem dla nich są hodowle zachowawcze.
encoded: Jeziora, bagna i rzeki to niespełna 0,3 proc. słodkiej wody na Ziemi i mniej niż 0,01 proc. wody ogółem. A jednak żyje tu 126 tys. gatunków rozmaitych stworzeń: ślimaków, małży, krokodyli, żółwi, płazów i ryb. Połowa spośród opisanych dotychczas gatunków ryb to właśnie mieszkanki płynących i stojących wód słodkich, a od 18 lat co roku naukowcy odkrywają ponad 300 nowych. Dla wszystkich innych istot zbiorniki śródlądowe są źródłem wody niezbędnej do życia, a także miejscem, gdzie znajdują pożywienie i wychowują potomstwo. Fauna słodkowodna ubożeje jednak kilkakrotnie szybciej niż lądowa czy morska. Przez ostatnie 100 lat do 1996 r. wyginęło 91 gatunków ryb, a kolejnych 11 uznano za wymarłe w środowisku naturalnym. Z danych International Union for Conservation of Nature (IUCN) wynika, że spośród znanych dziś 3120 gatunków ryb wód słodkich (510 dopisano do listy tylko w ub. roku) aż 1147 jest zagrożonych wyginięciem. Zagładzie mogło też ulec 25 gatunków słodkowodnych jeżowców, gromady, która żyje na Ziemi od 300 mln lat. W USA blisko połowa spośród 573 gatunków uznanych za zagrożone lub bliskie wyginięcia to właśnie mieszkańcy wód słodkich. Z rzek płynących przez półsuche obszary Meksyku znikło 68 proc. endemicznych gatunków ryb. Drastycznie zmalała populacja jesiotra w Morzu Kaspijskim. Pod koniec lat 70. z tego akwenu rocznie pozyskiwano 22 tys. ton najbardziej cenionego w świecie kawioru. U progu XXI w. ilość ta spadła do zaledwie 1,1 tys. ton. Dzieje się tak dlatego, że ekosystemy słodkowodne są najbliżej związane z działalnością człowieka. Co więcej, są to z reguły środowiska niewielkich rozmiarów, oddzielone od siebie barierami nie do pokonania dla większości ich mieszkańców. O ile wodne ptaki czy ssaki mogą w obliczu zagrożenia przenieść się do innych, bardziej im odpowiadających siedlisk, o tyle ryby, małże czy ślimaki wyemigrować nie zdołają. Jeśli nie przystosują się do zmian – giną. Człowiek potrzebuje coraz więcej wody – nie tylko do picia i mycia, ale prze…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ad1c69225993d72703f457b22ce3911b2ede8864-8830925.jpeg
width: 714
height: 475

Coraz więcej żurawi nad Biebrzą
type: item
date: 2012-10-30T14:14:06.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: bagna
subject: natura
subject: żurawie
subject: zwierzęta
description: Ponad 6 tys. żurawi zaobserwowano w październiku w Biebrzańskim Parku Narodowym. Europejska populacja ptaka rośnie, a Biebrza staje się wśród niej coraz popularniejszym miejscem ich noclegów
encoded: W jeden z październikowych weekendów przeprowadzono w Biebrzańskim Parku Narodowym coroczne liczenie żurawi podczas wieczornych zlotów. "Zaobserwowano łącznie 6250 żurawi zlatujących na nocleg, z czego 5400 w basenie dolnym doliny Biebrzy" - podał resort. W porównaniu z podobnym liczeniem sprzed roku, to wzrost o ponad tysiąc osobników. Żurawie gromadzą się na wspólne noclegi w okolicach Biebrzy od początku sierpnia. Są to głównie ptaki pochodzące z lokalnej populacji. We wrześniu dołączają do nich żurawie m.in. z Finlandii i krajów bałtyckich. W północno-wschodniej Polsce krzyżują się dwa migracyjne szlaki tych ptaków. Jednym z nich lecą na zimowiska na Półwyspie Iberyjskim, drugim – do północno-wschodniej Afryki przez Bałkany i Turcję. Jesienne liczenie żurawi w Polsce jest prowadzone przez Stację Ornitologiczną Muzeum i Instytutu Zoologii Polskiej Akademii Nauk na wszystkich ważniejszych krajowych zlotowiskach. Światowa populacja żurawia zwyczajnego (łac. grus grus) szacowana jest na od 200 tys. do 250 tys. osobników. Liczebność w Polsce ocenia się na 5-6 tys. par. Żuraw jest pod ścisłą ochroną. W wyniku osuszania podmokłych lasów i bagien zniszczono większość lęgowisk ptaka, który swego czasu był powszechny w całej Europie.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4eae26649dc30634887f53734a1954213ea7e924-54f10a7.jpeg
width: 1000
height: 667

Im głębiej w las, tym więcej drzew
type: item
date: 2010-02-19T15:47:16.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bagna
subject: drzewa
subject: lasy
subject: ognisko
subject: owady
subject: pożary
subject: szerszenie
subject: sztuka przetrwania
subject: zwierzęta
description: Zgubienie się w lasach Polski i Europy Zachodniej nie niesie ze sobą większych zagrożeń – poza strachem, głodem i zmęczeniem, a zimą wychłodzeniem. Nawet w rozległych kompleksach leśnych w końcu trafi się jakaś droga, linia kolejowa lub elektryczna, które zaprowadza do cywilizacji.
encoded: Po zgubieniu się ważne jest, by w miarę możliwości iść prosto przed siebie, nie kluczyć, bo niepotrzebnie nadkłada się drogi. W górach warto zejść z biegiem strumienia do dolin, w których zawsze znajdzie się jakieś życie. Lasy i bagna Półwyspu Skandynawskiego oraz Europy Wschodniej to już poważna sprawa, ciągną się bowiem kilometrami – można iść wiele dni, nim natrafi się na jakąś drogę czy ścieżkę. W tajdze, puszczy amazońskiej, tropikalnych lasach równikowych Afryki lub Azji z założenia nie należy błądzić. W razie zagubienia można poszukać najwyższego punktu w okolicy (drzewo, wzgórze, skała), rozpalić tam ognisko, puszczać zajączki lusterkiem albo wypolerowanym kawałkiem metalu, krzyczeć w równych odstępach czasu, zamiast chaotycznie się wydzierać. W polskich lasach realne zagrożenie stanowią ataki żądlących owadów, pokonywanie niektórych podmokłych terenów bądź pożar. Osy i szerszenie Jeżeli nie jesteś uczulony, pojedyncze użądlenie nie jest niebezpieczne. Trzeba się obawiać ataku całego roju, zwłaszcza szerszeni, których jad powoduje silniejszy ból niż jad os i pszczół. Co robić Nie machaj rekami, bo to drażni owady jeszcze bardziej. Osy zakładają gniazda w ziemi, patrz wiec w miarę możliwości pod nogi, by nie przechodzić w miejscu, gdzie widać owady wylatujące z jakiejś norki. Szerszenie budują gniazda w dziuplach drzew, ale ponieważ o takie coraz trudniej, lokują się np. w budkach dla ptaków i innych miejscach osłoniętych od wiatru i deszczu (np. na strychach). Jeżeli jesteś uczulony na ukąszenia owadów, zawsze noś środki zmniejszające reakcję obrzękową (np. w aerozolu) oraz adrenalinę podawana podskórnie. Obrzękniętą okolicę dobrze jest mocno schłodzić, np. lodem (po użądleniu w okolicach ust i gardła można ssać kostki). Bagna Do tego worka można wrzucić różne tereny podmokłe, często grząskie, m.in.: torfowiska, turzycowiska, trzęsawiska, szuwary, łęgi, olsy. Największe niebezpieczeństwo grozi ci w miejscach, gdzie rzadkie błoto jest przykryte kożuchem rośli…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/60be70ab41739add809922f398a997a70c6c800d-9ada472.jpeg
width: 500
height: 261