National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-09-12T19:41:16.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: To nowy symbol Azerbejdżanu. Czy budynek może być sexy?
items: Rozmrożony konflikt. Dlaczego Armenia walczy z Azerbejdżanem?
items: Przewodnik po Azerbejdżanie: czy bezpiecznie tam podróżować?
items: "Çay, latające dywany i bakłażany". Wiosna w Azerbejdżanie okazała się podróżniczym strzałem w dziesiątkę
items: Jak nas deportowano z Azerbejdżanu. Opowieść podróżników
items: Nowy szlak jedwabny
items: Kawior
items: 2/2006

To nowy symbol Azerbejdżanu. Czy budynek może być sexy?
type: item
date: 2024-09-05T15:25:07.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: architektura
subject: azerbejdżan
description: „To piękny budynek. Czysty i seksowny jak biała falująca sukienka Marilyn Monroe". Tymi słowami Piers Gough, juror konkursu Design of the Year 2014, skomentował wówczas przyznanie tytułu Budynku Roku dla Centrum Heydara Alijewa w Baku.
encoded: Kiedy patrzyłem na ten budynek w Azerbejdżanie, przypomniałem sobie kultową filmową scenę z udziałem Marilyn Monroe i uświadomiłem sobie, jak trafnego porównania użył Piers Gough. Oczywiście chodzi o słynny fragment z filmu „Słomiany wdowiec” w reżyserii Billy Wildera z 1954 r. Aktorka staje nad kanałem wentylacyjnym metra, a przejeżdżający pociąg wywołuje pęd powietrza, który wprawia sukienkę w ruch i unosi ją w górę. Podobnie jak falowała delikatna szata Marilyn Monroe, tak pofałdowana jest lekka, śnieżnobiała bryła tego budynku. Nowy symbol Baku i Azerbejdżanu Gmach Centrum Alijewa jest niezwykle futurystycznym obiektem. Wygląda, tak jakby to była stacja kosmiczna pochodząca z innej planety. Zachwyca zwiewnością, lekkością i nowatorską bryłą, przeszkloną fasadą i bielą elewacji. Dzięki niezwykłej formie budowla ta stał się nowym symbolem nie tylko Baku, ale i całego Azerbejdżanu. Projektantka tej budowli – sławna iracka architektka Zahi Hadid – wykazała się niezwykłą fantazją. Stworzony przez nią budynek charakteryzuje się wielką nieprzewidywalnością formy i całkowitym brakiem symetrii. Sprawia on wrażenie, jakby przy jego projektowaniu dążono do eliminacji linii prostych oraz kątów i zastąpienia ich krzywiznami, owalami, a także obłymi kształtami. Dach jest nie tylko pofalowany, ale wygląda tak, jakby „się rozlewał”. Dzięki temu płynnie przechodzi w ściany, a ściany w podłoże. Centrum Alijewa – Wielofunkcyjny obiekt W Centrum Alijewa zachwyca nie tylko zewnętrzna forma budynku, ale także jego oryginalne wnętrze. Zaprojektowano je eliminując linie proste i kształtując je jako jedną płynną, owalną, pofalowaną przestrzeń. W ten sposób osiągnięto niezwykły efekt architektoniczny. Imponujące wrażenie po wejściu do środka budynku robi wysoki na osiem kondygnacji, ogromny, przestronny, owalny hol. Posiadające niezwykłą formę Centrum Alijewa stanowi światowej klasy wielofunkcyjny kompleks kulturalny. W gmachu mieści się wiele sal ekspozycyjnych, biblioteka, duża sala ko…

Baku-Centrum-Heydra-Eliyeva-GettyImages-2155585373-681cd3a.jpg
width: 1024
height: 683

Rozmrożony konflikt. Dlaczego Armenia walczy z Azerbejdżanem?
type: item
date: 2020-09-29T15:01:51.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: armenia
subject: azerbejdżan
subject: Edukacja
description: W Górskim Karabachu znów słychać huk wystrzałów. W ostatnich dniach ponownie rozgorzał tlący się od dziesiątków lat, czasami lekko zmrożony, konflikt między Azerbejdżanem a Armenią o sporne terytorium uznawane powszechnie za przynależące do tego pierwszego kraju a zamieszkałe głównie przez obywateli drugiego. Sytuacji bacznie przyglądają się najsilniejsi gracze regionu, czyli Turcja i Rosja.
encoded: Sytuacja na froncie przypominającym miejscami te z I wojny światowej (okopy są nieraz tak blisko, że przeciwnicy mogą do siebie krzyczeć) jest płynna i rozgrywa się zarówno na płaszczyźnie fizycznej (użycie żołnierzy i sprzętu), jak i internetowo – medialnej (sprzeczne ze sobą oskarżenia, działania hakerów i dezinformacja). Siły Armenii ostrzelały miasto Terter. Informację ministerstwa obrony Azerbejdżanu już potwierdził przedstawiciel armeńskiego resortu.To jeden z niewielu faktów, co do których obie strony są zgodne. Azerowie twierdzą np., że Armenia straciła już 550 żołnierzy, 22 czołgi i szereg pojazdów opancerzonych, stanowisk artyleryjskich i dronów. Z kolei strona armeńska zaprzecza, wskazując na śmierć jedynie 31 osób po swojej stronie. Za to, twierdzi resortu obrony Armenii, to Azerowie stracili 200 żołnierzy, 30 czołgów i 20 dronów. Starająca się trzymać potwierdzonych informacji, agencja AFP podała np., że w walkach zginęło 32 wojskowych z Górskiego Karabachu, a także siedmiu cywilów. Władze nieuznawanego Górskiego Karabachu przekonują, że włączająca się w konflikt Turcja wysłała na miejsce oddział 4 tys. najemników z Syrii. Do tego oddelegować miała sporo wojskowego sprzętu. Turcy i Azerowie zaprzeczają, choć niedawno oba kraje prowadziły wspólne ćwiczenia wojskowe z wykorzystaniem nawet samolotów F-16 sił powietrznych Turcji. Zaniepokojeni są tym wielce Rosjanie, w naturalny sposób uznający tę część kontynentu za swoją strefę wpływów. To w końcu zamordyzm władz ZSRR sprawił, że konflikt etniczny był skutecznie zduszany aż do 1988 roku. Teraz Kreml jasno stawia sprawę informując poprzez publiczne media, że nie życzy sobie udziału w konflikcie państw trzecich (w domyśle Turcji). Tymczasem władze nieuznawanej Republiki Górskiego Karabachu oskarżają Turcję o wysłanie w rejon walk 4 tys. najemników z Syrii. W niedzielę 27 września prezydent Republiki Górskiego Karabachu w porannym przemówieniu do mieszkańców ogłosił stan wojenny i powszechną mobilizacją obyw…

rozmrozony-konflikt-dlaczego-armenia-walczy-z-azerbejdzanem-849cf8d.jpeg
width: 1000
height: 657

Przewodnik po Azerbejdżanie: czy bezpiecznie tam podróżować?
type: item
date: 2020-01-28T10:46:26.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azerbejdżan
subject: Travel
description: Azerbejdżan to malowniczy kraj położony pomiędzy górami a ogromnym jeziorem, z niezwykle zróżnicowanym krajobrazem i ciekawą kulturą. Stolica, Baku, jest od lat chętnie odwiedzanym przez turystów miejscem. Nieco mniej gości dociera do miejsc położonych na uboczu. Azerbejdżan to z pewnością inspirujący kierunek podróży, choć jej organizacja może być nieco trudniejsza niż w przypadku wyjazdu do typowo turystycznego państwa. Co trzeba zobaczyć i czego należy doświadczyć w Azerbejdżanie? Czy to bezpieczne miejsce i jak dobrze przygotować się do podróży?
encoded: Azerbejdżan: historia i atrakcje Azerbejdżan to państwo islamskie położone w regionie Kaukazu Południowego. To granica pomiędzy wschodnią Europą a zachodnią Azją. Językiem urzędowym jest azerski, a stolica państwa to miasto Baku. Ten niewielki, położony pomiędzy Rosją, Gruzją, Armenią, Iranem i Turcją kraj zamieszkuje około 9 822 000 osób. Azerbejdżan to bardzo zróżnicowany kraj. Ma szeroką linię brzegową i dostęp do Morza Kaspijskiego (największego jeziora świata), na północy wznosi się pasmo Wielkiego Kaukazu, a centrum zajmują rozległe równiny. Jeśli chodzi o Azerbejdżan mapa i krajobraz są niezwykle różnicowane. Ten nieco jeszcze egzotyczny kraj przyciąga wielu turystów, zwłaszcza zakochanych w niecodziennych celach i miejscach. Teren dzisiejszego Azerbejdżanu był w toku historii zamieszkiwany przez rozmaite grupy i ludy. Po podboju przez Arabów (VII – VIII w.) na tym obszarze rozprzestrzenił się islam. W ciągu następnych wieków krajem władali Turkowie, Mongołowie, aż w końcu na początku XIX wieku Azerbejdżan stał się częścią Imperium Rosyjskiego. Zaś w 1918 roku państwo stało się pierwszym demokratycznym państwem muzułmańskim, przyjmując nazwę Demokratyczna Republika Azerbejdżanu. Wolność nie trwała długo – już w 1920 państwo przejęła Armia Czerwona i na długo stało się ono częścią państwa radzieckiego, a następnie ZSRR. Po wielu działaniach na rzecz wolności, prowadzonych głównie na terenie Iranu, 30 sierpnia 1991 Azerbejdżan ogłosił niepodległość, która została uznana rok później. Od tamtej pory aż do dziś pastwo toczy wojnę o Górski Karabach z Armenią. Jeśli chodzi o Azerbejdżan mapa polityczna nie została więc jeszcze ostatecznie ustalona. Azerbejdżan: atrakcje Do ciekawych atrakcji Azerbejdżanu, oprócz pięknych krajobrazów i lokalnej kultury, należy mauzoleum Diri Baba, przykład piętnastowiecznej architektury muzułmańskiej. Warto poświęcić też dzień na park narodowy Gobustan z zachowanymi licznymi, starożytnymi rytami pokazującymi życie codziennie ludzi sp…

podroz-do-azerbejdzanu-co-wato-zobaczyc-fot-getty-images-f8f7347.jpeg
width: 2121
height: 1414

"Çay, latające dywany i bakłażany". Wiosna w Azerbejdżanie okazała się podróżniczym strzałem w dziesiątkę
type: item
date: 2018-06-07T09:01:10.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azerbejdżan
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Travel
description: Przekonałam się, że nie warto meldować się w hotelu, lepiej przyjąć zaproszenie do domu. Tam zdejmujemy maski. I właśnie taki Azerbejdżan - bez maski - spodobał mi się najbardziej.
encoded: W drodze z lotniska do Baku pierwszą rzeczą, na jaką zwróciłam uwagę, były budynki i ogrodzenia. Olbrzymie, wykonane z masywnego kamienia o kolorze piasku. Czułam się jak w bajce - dokładnie w "Aladynie" - brakowało tylko latającego dywanu i lampy. Było jednak coś, co mnie trochę zasmuciło - za tymi wielkimi ogrodzeniami prywatnych domów nie mogłam dojrzeć, jakie kwiaty podlewa sąsiadka, jakiego pieska ma młode małżeństwo, ani w co bawią się dzieci na podwórku. Wiosna w Baku Latem w Baku nie ma czym oddychać - temperatury sięgają 40 st. Celsjusza, właśnie dlatego wybrałam się tam wiosną. Nie przez przypadek podróż odbyła się właśnie w marcu, a dokładnie w czasie hucznych obchodów święta Nowruz Bajram, czyli powitania wiosny. W 2010 roku zostało ono wpisane przez ONZ na listę światowego dziedzictwa kulturowego. W tym czasie wszystkie banki są zamknięte, co może stanowić problem z wymianą pieniędzy, dlatego warto zadbać o to wcześniej. Nowruz Bajram jest świętem odrodzenia życia, kultywowanym od starożytności. Cały tydzień Azerbejdżanie mają ustawowo wolny od pracy. Odwiedzają rodziny, zajadają się pysznościami - baklawą, orzechami i przeróżnymi konfiturami domowej roboty i popijają cay - herbatę, którą serwuje się tylko do słodyczy (do głównego dania najczęściej podaje się sok bądź lemoniadę). Nadmiarem słodkich kalorii Azerbejdżanie nie muszą się martwić. Ich sposób to lezginka, czyli tradycyjny kaukaski taniec. Dryg do tańców mają we krwi. Podczas Nowruz Bajram młodzi nie tylko skaczą na szczęście przez ognisko, ale również walczą o tytuł najlepszego tancerza w tzw. bitwach ulicznych. O samym jedzeniu w Azerbejdżanie można by napisać książkę, i to nie jedną! Zamawiając kebab, nie spodziewajmy się bułki z mięsem i kapustą. Ten azerbejdżański jest pieczony na mangale, podawany na talerzu i należy go jeść rękoma, zawijając mięso oderwanym kawałkiem pity. Baku, miasto taksówek w kolorze bakłażanów, zaskoczyło mnie swoją różnorodnością. To wyjątkowe połączenie zachodu i…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9c2655816f0f6c3f7da61ddb739317cf887acaa1-8a764d6.jpeg
width: 2048
height: 1370

Jak nas deportowano z Azerbejdżanu. Opowieść podróżników
type: item
date: 2018-05-08T09:40:34.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: azerbejdżan
subject: blog
subject: podróże
description: Podróżnicy, którzy chcą zmieniać świat, czyli blogerzy z "How to (ex)Change the world" podzielili się z nami kolejną historią. "Deportacja" - to brzmi bardzo groźnie i nieprzyjemnie, ale zdziwicie się jak wyglądała w wypadku bohaterów tego tekstu!
encoded: Azerbejdżan. Po 12 dniach w kraju zmierzamy w stronę granicy. Gruzińskiej, choć chcemy jechać do Armenii. Ale innej drogi niż przez Gruzję nie ma. Podchodzimy spokojnie do okienka, podajemy paszporty. Strażnik (pierwsza i jedyna niemiła osoba, którą spotkaliśmy w Azerbejdżanie) nie mówi po angielsku. Pyta o jakąś rejestrację. Ale jaką rejestrację, mamy wizę na 30 dni, byliśmy 12 dni, o jaką rejestrację chodzi? Strażnik przywołuje kogoś, kto mówi po angielsku. Obowiązuje rejestracja, jeśli ktoś jest w kraju dłużej niż 10 dni. Strażnika nie interesuje, że nikt nam o tym nie powiedział, że nigdzie przy wniosku wizowym nie ma o tym informacji. Mamy wrócić do najbliższego dużego miasta (Sheki, 120 km, przynajmniej jedna przesiadka) i zapłacić karę. KARĘ. Ponad 300 euro za dwie osoby (a to tylko dzięki denominacji azerbejdżańskiego manata, inaczej byłoby 500 euro). Nie mamy takich pieniędzy. Ani za bardzo czasu do stracenia, to ostatnie dni naszej podróży. Siadamy na ławce przy okienku strażnika i zaczynamy dzwonić. Trochę osób poznaliśmy podczas pobytu w Azerbejdżanie, może ktoś będzie miał jakąś dobrą radę albo więcej informacji. Spędziliśmy na tym dzwonieniu godzinę czy dwie, była i telefoniczna rozmowa ze strażnikiem, i szukanie Internetu, i sprawdzanie różnych opcji. Stanęło na tym, że jeśli nie jesteśmy w stanie zapłacić, możemy poprosić o deportację. Brzmi groźnie, nie jesteśmy przekonani. Pieczątka „deportacja” w paszporcie może nie spodobać się innym granicznym strażnikom, a wielu jeszcze zamierzamy spotkać. Bez względu na to czy zdecydujemy się na deportację czy zapłacenie kary, nie można tego zrobić na granicy. Musimy wrócić do Sheki. Autobusy jakieś są, choć nie za często. Dojeżdżamy wieczorem. Na szczęście Aygun zgodziła się przenocować nas kolejną noc i poczęstowała pysznymi khinkali (zupełnie innymi niż te gruzińskie). Rano jedziemy do Migration Office, na samym końcu miasta. Wchodzimy. Informujemy urzędników o co chodzi. Zapraszają nas, byśmy usiedli. Pyta…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7a59f422b7d19412b7c93dd9913a9a55a375d486-4084603.jpeg
width: 4608
height: 3456

Nowy szlak jedwabny
type: item
date: 2011-01-17T11:35:26.000Z
creator: Brett Forrest
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: armenia
subject: azerbejdżan
subject: gruzja
subject: jedwabny szlak
subject: kolej
subject: turcja
description: Kolej biegnąca u stóp Kaukazu, która połączy Europę z Azją, ma wyrwać skonfliktowany region z marazmu.
encoded: Dynamit przyjechał z ankary. Dziesięć ton toczyło się tu dwa dni. Ciężarówka wspina się ostrożnie po krętych drogach 760 m w górę, a zachmurzone słońce sprawia, że pokryte lodem pola przypominają wzburzone morze. Tę niedostępną krainę w północno-wschodniej Turcji wkrótce przetnie linia kolejowa. Arslan Ustael czeka na dynamit wśród śniegu, przy temperaturze spadającej nocą do minus 40OC. 30-letni inżynier pracuje przy budowie kolei Baku–Tbilisi–Kars (w skrócie BTK) nazwanej Żelaznym Jedwabnym Szlakiem, który ma połączyć bogaty w ropę region Morza Kaspijskiego z Turcją i dalej z Europą. Górzysty pas lądu o długości 1,2 tys. km ciągnący się od Morza Czarnego po Kaspijskie zwany jest Kaukazem. Zanim kraina została wchłonięta przez Rosję, Kaukaz odgrywał ważną rolę jako trasa tranzytowa między Europą a Azją. To tędy przebiegał Jedwabny Szlak. Przez wieki dostanie się znad jednego morza nad drugie wymagało przepłynięcia z Morza Azowskiego w górę rzeki Don, przetaszczenia łodzi lądem, a potem zwodowania ich na Wołdze wpadającej do Morza Kaspijskiego. Dopiero w XIX w. Rosjanie wybudowali linie kolejowe umożliwiające sprawniejsze podróżowanie po tym obszarze. Żelazny Jedwabny Szlak otworzy nowy rozdział w historii regionu. Po upadku ZSRR w 1991 r. nowe republiki południowego Kaukazu – Gruzja, Armenia i Azerbejdżan – odzyskały strategiczne znaczenie na arenie międzynarodowej. Zachodnie rządy i naftowe korporacje rzuciły się do układania rur, by pompować gaz i ropę z bogatych złóż nad Morzem Kaspijskim do Europy. Dziś rurociągi już działają, ale linia kolejowa BTK wciąż jest w budowie. Po jej ukończeniu (rok 2012) pociąg ruszy z Baku, stolicy Azerbejdżanu, przejedzie przez Tbilisi w Gruzji i skończy bieg w tureckim Kars. Udział Turcji w tym przedsięwzięciu sygnalizuje powstanie nowych związków polityczno-gospodarczych w regionie uważanym za strefę wpływów Rosji. Tak jak rurociąg Baku–Tbilisi–Ceyhan (BTC) otwarty w 2005 r., a transportujący ropę z Baku do tureckiego miasta por…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2f83c21099d8a2642f27b7a80d643fc748cc7ab1-86f951f.jpeg
width: 550
height: 370

Kawior
type: item
date: 2009-03-26T20:57:55.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azerbejdżan
subject: kawior
subject: kazachstan
subject: kuchnie świata
subject: morze kaspijskie
subject: ryby jesiotrowate
subject: turkmenistan
description: „ Byłem świadkiem połowów kawioru na wybrzeżu Morza Kaspijskiego [...]. Mięso kawioru ma delikatny smak, co bardzo rzadkie u jesiotrowatych.’’ Aleksander Dumas/Słownik Kulinarny
encoded: Słowa francuskiego powieściopisarza doskonale ilustrował sposób postrzegania kawioru w kręgu kultury zachodniej, gdzie swego czasu niewiedza mieszała się z zadziwieniem. Ten rosyjski rarytas, niemal ikona wykwintnej kuchni, znany był już w starożytnym Rzymie. Jednak dla Europejczyków pozostawał zawsze czymś tajemniczym, niemal mitycznym, jak boski napój – ambrozja. Są przedmioty, jak złoto czy diamenty, które synonimem luksusu były zawsze. Są i takie, które luksusem stały się przez przypadek, a może i paradoks. I to jest właśnie casus kawioru. Zanim trafił na dyplomatyczne rauty, zajadali się nim podczas czyszczenia ryb wygłodniali rybacy i ich rodziny, które drewnianymi łyżkami czerpały „czarne perły” z mis wydłubanych w kawałku drewna. To mięso tłustych jesiotrów w płatkach wonnych kwiatów trafiało jako rarytas na stoły patrycjuszy. Prasowany i solony kawior rozwieźli po świecie kupcy, którzy w Astrachaniu nad Morzem Kaspijskim zatrzymywali swoje karawany przemierzające Jedwabny Szlak. Wiadomo było, że chav-jar, czyli „kawał siły” lub „kołacz siły”, jak z perskiego nazywali czarną masę, stawia na nogi i dodaje sił. Dlatego żołnierze zaczęli zabierać go ze sobą, by posilać się pod-czas wojennych wypraw. Sołdaci, którzy rozgromili wojska Napoleona, wyjmowali z sakw resztki kawioru w szmatkach. Prawdziwy kawior pochodzi z jednego źródła – z Morza Kaspijskiego, słonego zbiornika bezodpływowego, w którym żyją ryby jesiotrowate, uważane za żywe skamieliny (żyły na Ziemi już w okresie późnej kredy). Najbardziej pożądany i ceniony przez smakoszy – a także najdroższy – jest kawior czarny, o nieco mlecznym posmaku, tradycyjnie pakowany do niebieskich puszek. To ikra bieługi, prawdziwego giganta, osiągającego 4 m długości, tonę wagi i dożywającego 100 lat. Niemal równie doskonały jest kawior z jesiotra rosyjskiego, nieco drobniejszy, pakowany w żółte puszki. No i ostatni z liczących się, o najmniejszych ziarenkach, ale i najbardziej dostępny – kawior z siewrugi, w czerwonych…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/731a557a2b977d76f8e3d056f2cb0129dd062af0-ad5471c.jpeg
width: 566
height: 848

2/2006
type: item
date: 2009-03-22T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: azerbejdżan
subject: kawior
subject: kazachstan
subject: morze kaspijskie
subject: moskwa
subject: ryby jesiotrowate
subject: turkmenistan
description: Na mapie świata Azory są kropkami pośrodku Atlantyku. Dryfujące po oceanie samotne wyspy wychowują ludzi, którzy potrafią oddychać tylko morskim powietrzem i źle się czują, gdy sprzed ich oczu znika linia dalekiego horyzontu z dwoma przytulonymi do siebie błękitami. Bliskość żywiołu przytłacza, ale zarazem wzbogaca ich psychikę o rys marzycielski. Starzy ludzie, o twarzach pooranych przez słony wiatr, swoje żywe spojrzenie i wyostrzony wzrok zawdzięczają pokoleniom wpatrującym się z nadzieją w dalekie morze.Wielu z nich większość swego życia spędziło na falach oceanu. Azorskich wielorybników zatrudniali kapitanowie amerykańskich statków, które nocą kotwiczyły pomiędzy wyspami. Młodzi chłopcy wypatrywali ich z brzegów i dawali sygnał, że gotowi są podjąć ciężką pracę. Po wejściu na pokład zdani już byli tylko na łaskę kapitana. Za dwa lata krwawej, niebezpiecznej pracy dostawali 100,150 dolarów – albo i nic. Byli tani, pracowici, silni i milczący – dlatego Amerykanie cenili ich pracę. Podobno z gracją matadorów małymi łódkami potrafili krążyć wokół wielorybów, by zadać ostateczny cios. Nauczyli Jankesów, jak polować na bezbronne ssaki. Od Jankesów zaś nauczyli się, ile wart jest zabity wieloryb, jego spermacet, czyli oleista masa, która służyła do wyrobu maści, kremów, świec, ambra wydzielana w jelitach zabitego wieloryba, fiszbiny, z których robiono laski, pejcze i pręty do parasoli, w końcu olej.
encoded: Spis treści kwiecień / maj 2006 50 miejsc na długi weekend majowy: Europa: Wenecja, Budapeszt, Brugia i Gandawa, Moskwa, Wiedeń, Praga, Kalimnos, Lofoty, Słowenia Słowacki raj, Majorka, Cervia, Amsterdam, Berlin, Alhambra, Edynburg, Pompeje, Mont Saint Michel, Krym, Bornholm, Bawaria, Azory, Alandy, Malta, Rumunia Polska:Kazimierz Dolny, Sopot, Łódź, Kliczków, Antonin, Jura Krakowsko-Częstochowska, Karpacz, Lubawa, Szlak Piastowski, Szlak tatarski, Świnoujście, Browary Tyskie, Bałtów, Kościoły pokoju, Kanał Ostródzko-Elblaski, Kadzidłowo, Biebrza, Słowiński Park Narodowy, Dolina Noteci, Roztocze, Kuchary, Wigry, Beskid Niski, Warmia Wywiad z Angelo d’Arrigo Felieton. Edi Pyrek Portfolio: Bali Lekarz radzi. Co gryzie turystę? Z daleka i z bliska. Warto wiedzieć.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/775b3d562da3fa7f9b2918bf566d4cfcd3f6fffd-0bdb096.jpeg
width: 1160
height: 1520

Kawior
type: item
date: 2009-03-22T16:11:19.000Z
creator: Zuzanna Pol
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azerbejdżan
subject: kawior
subject: kazachstan
subject: morze kaspijskie
subject: moskwa
subject: ryby jesiotrowate
subject: turkmenistan
description: Byłem świadkiem połowu kawioru na wybrzeżu Morza Kaspijskiego [...]. Mięso kawioru ma delikatny smak, co bardzo rzadkie u jesiotrowatych’’.
encoded: Słowa francuskiego powieściopisarza doskonale ilustrowały sposób postrzegania kawioru w kręgu kultury zachodniej, gdzie swego czasu niewiedza mieszała się z zadziwieniem. Ten rosyjski rarytas, niemal ikona wykwintnej kuchni, znany był już w starożytnym Rzymie. Jednak dla Europejczyków zawsze pozostawał czymś tajemniczym, niemal mitycznym jak boski napój – ambrozja. Istnieją pewne rzeczy, takie jak złoto czy diamenty, które synonimem luksusu były zawsze. Są również takie, które luksusem stały się przez czysty przypadek, a może i paradoks. I to jest właśnie casus kawioru. Zanim trafił na dyplomatyczne rauty, zajadali się nim podczas czyszczenia ryb wygłodniali rybacy i ich rodziny, które drewnianymi łyżkami czerpały „czarne perły” z mis wydłubanych w kawałku drewna. To mięso tłustych jesiotrów w płatkach wonnych kwiatów, a nie kawior trafiało jako rarytas na stoły patrycjuszy. Prasowany i solony kawior rozwieźli po świecie kupcy, którzy w Astrachaniu nad Morzem Kaspijskim zatrzymywali swoje karawany przemierzające Jedwabny Szlak. Wiadomo było, że chav-jar, czyli „kawał siły” lub „kołacz siły”, jak z perskiego nazywali czarną masę, stawia na nogi i dodaje sił. Dlatego żołnierze zaczęli zabierać go ze sobą, by posilać się podczas wojennych wypraw. Sołdaci, którzy rozgromili wojska Napoleona, wyjmowali z sakw resztki kawioru zawinięte w szmatki. Prawdziwy kawior pochodzi z jednego źródła – z Morza Kaspijskiego, słonego zbiornika bezodpływowego, w którym żyją ryby jesiotrowate uważane za żywe skamieliny (istniały na Ziemi już w okresie późnej kredy). Najbardziej pożądany i ceniony przez smakoszy – a także najdroższy – jest kawior czarny, o nieco mlecznym posmaku, tradycyjnie pakowany do niebieskich puszek. To ikra bieługi, prawdziwego giganta, osiągającego 4 m długości, tonę wagi i dożywającego 100 lat. Niemal równie doskonały jest kawior z jesiotra rosyjskiego, nieco drobniejszy, pakowany w żółte puszki. No i jeszcze ostatni z liczących się, o najmniejszych ziarenkach, a…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f6bc4e1aadde511174cbd5dc418fb6dcd78954b5-3bb407b.jpeg
width: 799
height: 533