National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-08-31T07:17:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nowy trend w podróżach. Autostop znów podbija drogi, stając się alternatywą dla drogich wakacji
items: Kinga Choszcz: Do końca w drodze
items: Poznaj przepis na przygodę życia. Stopem na Karaiby!
items: Poradnik autostopowicza: Podróżuj z głową (na całym świecie)
items: Powinni ją przepisywać bez recepty, jako lekarstwo na wymówki. Autostopowiczka - Teresa Bancewicz
items: Kaukaz autostopem. Co za przygoda!
items: Wystarczy wystawiony kciuk i karton! O podróżowaniu autostopem
items: Autostopem po Azji ze studenckim budżetem? To brzmi jak podróż życia!
items: 11/2011
items: Autostop: Szczecin - Tokio
items: Stopem po Japonii
items: 1/2009
items: Autostopem dookoła świata

Nowy trend w podróżach. Autostop znów podbija drogi, stając się alternatywą dla drogich wakacji
type: item
date: 2025-08-31T07:16:44.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Porady
subject: Traveler
subject: autostop
subject: tanie podróżowanie
subject: transport
subject: trendy
description: Autostop powraca jako odpowiedź na współczesne potrzeby. Coraz więcej młodych ludzi traktuje go nie tylko jako ekonomiczny sposób przemieszczania się, ale przede wszystkim jako styl życia, który łączy przygodę, ekologię i autentyczne relacje z drugim człowiekiem.
encoded: Choć jeszcze niedawno autostop kojarzył się głównie z latami 70. i nostalgią za beztroskim podróżowaniem, dziś wraca jako świadomy wybór nowego pokolenia. Młodzi podróżnicy odkrywają go na nowo, widząc w nim nie tylko tani środek transportu, lecz także doświadczenie, które łączy ludzi i kultury. W czasach rosnącej świadomości ekologicznej i poszukiwania autentycznych przeżyć podróżowanie z nieznajomymi staje się już nie aktem odwagi, lecz manifestem wolności oraz odpowiedzialności za świat. Od obowiązku do wolności, czyli jak zmieniało się postrzeganie autostopu Autostop od zawsze miał dwa oblicza – dla jednych był koniecznością, dla innych wyborem. W wielu wiejskich regionach świata wciąż stanowi jedyny sposób dotarcia do pracy, szkoły czy najbliższego miasta, gdzie autobusy rzadko się pojawiają. Dla młodych podróżników z paszportami czasem to jednak coś więcej niż transport – to ekonomiczny i ekologiczny sposób poznawania świata oraz okazja do spotkań z nieznajomymi, którzy potrafią zmienić perspektywę. Jego historia sięga początków XX wieku. W okresie Wielkiego Kryzysu w Stanach Zjednoczonych autostop był wręcz niezbędny, umożliwiając poszukującym pracy przemieszczanie się na ogromne dystanse. W czasie II wojny światowej stał się patriotycznym obowiązkiem i symbolem oszczędzania zasobów na potrzeby frontu. Dopiero w latach 50. praktyka ta została napiętnowana. FBI wówczas uznało ją za potencjalne zagrożenie, obawiając się infiltracji kraju przez agentów, a kampania strachu prowadzona przez Hoovera mocno zakorzeniła się w amerykańskiej świadomości. Tymczasem w innych częściach świata autostop nadal był popularny. W Polsce i ZSRR kierowców zachęcano do niego voucherami, na Kubie stał się koniecznością w latach 90., a w Irlandii doczekał się literackiego upamiętnienia w bestsellerze Tony’ego Hawksa. Jednak choć wielu ekspertów uważa, że złota era autostopu w Europie i Ameryce Północnej zakończyła się w latach 70., ta forma podróżowania nigdy całkowicie nie zniknęła.…

autostop-691b3ed.jpg
width: 4100
height: 2733

Kinga Choszcz: Do końca w drodze
type: item
date: 2020-09-14T06:05:14.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: autostop
subject: Kultura
subject: malaria
subject: Sport
subject: Travel
description: Lato prawie odeszło, dni coraz chłodniejsze, poprzednia podróż uwieczniona w książce... Nadchodzi czas na kolejne przygody. Na ostatni kontynent, który na mnie czeka – napisała na swojej stronie internetowej pod koniec września 2005 r., tuż przed wyruszeniem autostopem do Afryki.
encoded: Imię i nazwisko: Kinga Choszcz Urodzona/zmarła: 10.04.1973 r./09.06.2006 r. Marzyła o niej już wtedy, kiedy razem z przyjacielem objeżdżała świat dookoła. Niestety, jej samotna wyprawa po Czarnym Ladzie zakończyła się tragicznie. W Akrze, stolicy Ghany, osiem miesięcy po wyruszeniu z Polski, Kinga Choszcz zmarła na malarie mózgowa. W przedmowie do książki Prowadził nas los, będącej pamiętnikiem z pięcioletniej podróży dookoła świata, Kinga pisze, że podróże wyssała z mlekiem matki. Kiedy miała rok, rodzice zabrali ją w Polskę autostopem. Od czasów liceum autostop stał się też jej sposobem na zwiedzanie świata. Opuszczała rodzinny dom w Gdańsku, rodziców i dwie młodsze siostry, by jeździć po Europie. Często brała udział jako wolontariuszka w międzynarodowych obozach One World (Jeden Świat) – stowarzyszenia promującego ideę pokoju i porozumienia między ludźmi. Po Europie przyszła pora na Azję. Kiedy skończyła Kolegium Kształcenia Nauczycieli Języków Obcych, wyruszyła samotnie lądem do Indii i Nepalu. Wyprawa zajęła jej osiem miesięcy, ale ta najdłuższa ciągle była przed nią. Później jej ulubionym środkiem transportu stał się rower. Została polską koordynatorką Wielkiego Milenijnego Rowerowego Rajdu Pokoju, który wystartował z USA w rocznicę zrzucenia bomby atomowej na Hiroszimę. Z rajdem chciała objechać świat. Stało się jednak inaczej. Kilka miesięcy wcześniej poznała w Warszawie „Chopina” – Radosława Siudę, elektryka i wegetarianina. On także marzył o wielkiej wyprawie, ale zamierzał wędrować bez większych planów, zatrzymując się od czasu do czasu, by popracować. Pojechali razem w 1998 r., wrócili po pięciu latach. Za tę niezwykłą autostopową wyprawę otrzymali w 2004 r. nagrodę Kolosa w kategorii Podróże. Dwa dni po powrocie do kraju Kinga napisała w swoim dzienniku: Wiem, że dla mnie to jeszcze nie koniec podróży. Został jeszcze jeden, ostatni, olbrzymi, być może najtrudniejszy kontynent – Afryka. Tyle wiem. Nie wiem jeszcze natomiast, kiedy dokładnie, jak oraz – n…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/37db6739b7dea0b919d77d71577ddc4b1582ac8f-ec4c1b2.jpeg
width: 643
height: 375

Poznaj przepis na przygodę życia. Stopem na Karaiby!
type: item
date: 2019-11-15T08:21:06.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
subject: karaiby
subject: Travel
description: Autostopem na Gibraltar, stamtąd jachtostopem na Karaiby. Wiemy, że właśnie przeżywamy najlepszy czas naszego życia – bez pieniędzy i konkretnego planu realizujemy marzenia.
encoded: Szwedzka bandera powiewa na rufie 12-metrowego jachtu „Ally”, targana coraz silniejszym wiatrem. Stoję za sterem i próbuję się wspinać na wysokie fale i zjeżdżać z nich tak, aby nie stracić prędkości. Neptun jeszcze nie wpadł w gniew, ale daje się wyczuć jego irytację. Woda bryzga spod dziobu i wlewa się do kokpitu, zapewniając dużo emocji całej załodze. Zmoknięty patrzę przed siebie, na pojawiający się w oddali zielony ląd. Dominika. Górzysta wysepka w całości porośnięta lasem deszczowym, słynąca z dziewiczej natury. Zaczyna padać. Nie robi mi to różnicy, bo i tak cały jestem mokry. Właśnie przechodzi jedna z częstych, ale krótkich tropikalnych ulew. Kiedy zbliżamy się do wysokich brzegów, porywiste podmuchy zamierają. Po chwili słońce przebija się przez ciemne chmury. Zmoczone deszczem drzewa w dolinach zaczynają wypuszczać kłęby pary. Majestatyczny widok skrywa jakąś tajemnicę. Już za chwilę będę ją odkrywał. Żeglujemy po Małych Antylach, czyli w miejscu, gdzie Ocean Atlantycki zmienia się w Morze Karaibskie. Nasza czteroosobowa załoga składa się wyłącznie z polskich jachtostopowiczów. Każde z nas, wyruszając w drogę, miało inne motywacje. Jednak cel był ten sam: Karaiby. Teraz razem z Michałem, Mileną i Bartkiem mamy łódkę na własny użytek. Właściciele zostawili ją pod opieką Michała. Pod ich nieobecność eksplorujemy rajskie wysepki. Wiemy, że właśnie przeżywamy najlepszy czas naszego życia – bez pieniędzy i konkretnego planu realizujemy marzenia. Bujanie żołądka Wszystko zaczęło się trzy miesiące wcześniej. Skończyłem studia i wiedziałem, że praca na etacie nie jest dla mnie. Chciałem odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Długa podróż miała mi w tym pomóc. Zawsze marzyłem o odwiedzeniu wysp, skąd wywodzą się historie o skarbach i piratach. Nie było mnie stać na samolot na Karaiby. Zamiast pójść do pracy, spakowałem plecak i autostopem pojechałem na Gibraltar. Miałem nadzieję pokonać Atlantyk w podobny sposób – żeglując jachtostopem. Nie miałem pojęcia, że wszystko p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a5828ea3ad0bf952b64b2c68c2500923d0338f36-960f518.png
width: 1228
height: 834

Poradnik autostopowicza: Podróżuj z głową (na całym świecie)
type: item
date: 2019-10-22T10:19:36.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
subject: podróże
subject: Travel
description: Przy łapaniu okazji najważniejsza jest wiara – że jednak coś się zatrzyma. Jeśli ją mamy, wychodzimy na drogę i unosimy do góry wyprostowany kciuk.
encoded: To, oczywiście, najprostszy sposób łapania stopa. Z kolei sposób „na flagę” to przyczepiona do plecaka polska flaga – kierowcy często zaczynają się czuć jak ambasadorowie swojego kraju mogący pomóc obcokrajowcom. Sprawdza się też sposób „na sierotkę” – stoimy na autostradzie (lub podchodzimy do kierowcy tira na postoju) i staramy się wyglądać bezbronnie i nieszczęśliwie (dobrze jest sprawiać wrażenie osoby zmarzniętej). W USA, Kanadzie i Europie Zachodniej dobrze jest trzymać karton, na którym DUŻYMI LITERAMI napisaliśmy nazwę miejscowości lub kierunku jazdy. Inny sposób to zaczepianie kierowców na stacjach benzynowych. Podchodząc, należy się przedstawić i pokazać paszport – dowód, że jesteśmy uczciwi i porządni (USA). Kierowców tirów można poprosić, by poszukali nam jakiejś ciężarówki jadącej w pożądanym kierunku. Warto pamiętać, że nocą również można tam szukać stopa – wtedy dobrze jest pójść do sprzedawcy i uprzedzić go, że będziemy tu stopować – inaczej może wezwać policję. Uwaga: kiedy się jeździ nocą, nocleg wypada czasem przy stacji benzynowej – często najbezpieczniejszym miejscem do spania jest pas między autostradami. Z KIM JEŹDZIĆ? Wszystko zależy od kraju. Samotnym kobietom nie polecam autostopu w krajach muzułmańskich. Mogą też mieć problem w USA – kierowcy nie zabiorą kobiety, bo się boją oskarżenia o molestowanie seksualne. W Azji i Afryce dobrze jeździ się stopem w pojedynkę. Nieźle jest w przypadku podróżowania w parach tej samej płci, najlepiej jednak „stopować” w parach mieszanych. GDZIE ŁAPAĆ? Są miejsca lepsze i gorsze. Kiedyś spędziłem pół dnia na pustyni w Arizonie, stojąc pod billboardem z napisem: Nie zabierajcie autostopowiczów – mogą być uciekinierami z więzienia. Do gorszych należą też autostrady, okolice więzień, szpitali psychiatrycznych, posterunków policji i cmentarzy. Do lepszych zaliczają się stacje benzynowe, drogi dojazdowe na autostradę, świątynie i miejsca turystyczne (np. muzea, punkty widokowe). W akcie desperacji zawsze można …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/28edb0854672ee0e706d97411fc329424ad5bfdc-a5167e8.jpeg
width: 1000
height: 667

Powinni ją przepisywać bez recepty, jako lekarstwo na wymówki. Autostopowiczka - Teresa Bancewicz
type: item
date: 2019-09-03T09:01:12.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: autostop
subject: podróże
subject: Spa
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Kiedy ruszyła w pierwszą autostopową podróż po świecie, miała 62 lata, 30-kg plecak i ciężką depresję. Wyjazd miał być lekarstwem na nią. Szybko została okrzyknięta polską królową autostopu.
encoded: - Ostatnio kierowcy dawali mi sześćdziesiątkę – mówi Teresa Bancewicz, stawiając przede mną parującą kawę z imbirem i proponując przejście na ty. W rzeczywistości ma ćwiartkę więcej i dzwoniąc do niej, obawiałam się, że mnie nie usłyszy, że trudno będzie mi z nią rozmawiać, ale nic z tych rzeczy: sypie jak z rękawa datami, nazwami miast, imionami poznanych w drodze ludzi. Nigdy nie miała problemu, żeby się z nimi porozumieć, choć zna jedynie w niewielkim stopniu niemiecki i rosyjski. Janisa, swoją wielką miłość, poznała, płynąc promem do Hajfy. Jest od niej młodszy o dwie dekady. – Pokazywałam mu na migi zmarszczki dookoła oczu: „Janis, ja jestem stara. Sta-ra”, a on na to: „Teresa, twoje serce i umysł są młodsze niż u dwudziestolatki” – opowiada. Siedzimy w największym pokoju 200-letniego poniemieckiego domu w Przejęsławiu na Dolnym Śląsku, kilka kilometrów drogą przez las od zamku w Kliczkowie. Na ścianach wiszą ikony, a na stole stoi figurka potężnych wiaduktów nad rzeką Bóbr w Bolesławcu – nagroda od prezydenta tego miasta za rozsławianie go w świecie. Bancewiczowie przenieśli się na wieś w połowie lat 80., mając kilka lat do emerytury, w czasie których planowali wyremontować dom. Ale zanim do tego doszło, w Polsce zmienił się system, upadło wiele zakładów pracy i oboje stracili dobre posady. Kilka lat później tragicznie zmarł jej syn, Miłosz. Załamała się psychicznie. – Leżałam na ścieżce w ogrodzie i nie chciałam już wstać – mówi. Choć na zewnątrz jest ciepłe wiosenne popołudnie, jesteśmy ubrane w kurtki – zimą w domu temperatura spada do 4°C – na rozgrzewkę proponuje mi więc naparstek jednej z nalewek. Ziołową wzmacniającą nauczył ją robić kolumbijski szaman, u którego praktykowała przez miesiąc w zamian za mycie garów i noszenie wody do toalety. – Moje podróże są jak wieloletnie studia, w każdej dowiaduję się czegoś nowego – o polityce, gospodarce, nawet o medycynie – jak trafię na kierowcę lekarza – mówi. Bo choć nie podróżuje już po dalekim świecie, nadal …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/91c0e69099f27b9aea655e7d5c9478883851bdd5-b9030d5.jpeg
width: 1966
height: 951

Kaukaz autostopem. Co za przygoda!
type: item
date: 2019-04-01T05:00:00.000Z
creator: Anna Bunikowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: armenia
subject: autostop
subject: chaczapuri
subject: Edukacja
subject: ergo ubezpieczenia podróży
subject: gruzja
subject: konkursy
subject: Kultura
subject: Moto
subject: podróże
subject: relacje z podróży
subject: swanetia
subject: tanie podróżowanie
subject: Technologia
subject: turcja
subject: ubezpieczenia
subject: ubezpieczenie erv
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
subject: zsrr
description: Nasze ostatnie studenckie wakacje musiały być wyjątkowe: autostopem i pod namiotem
encoded: Armenia, Górski Karabach, Gruzja. Wędrowaliśmy przez dwa miesiące. Spacerowaliśmy po lodowcu, cofnęliśmy się w czasie w wioskach Swanetii. Poznaliśmy setki kierowców, wysłuchaliśmy tysięcy toastów, wypiliśmy morze wina i kieliszek 30-letniego koniaku. To wszystko za nieco ponad 600 zł od osoby. Wystarczyło nawet na wysłanie pocztówek i zakupy. Uwaga, czołgi Dojazd z Warszawy do Armenii zajął nam sześć dni. Po drodze znaleźliśmy się m.in. w gruzińskim miasteczku Khulo. Dzięki zaproszeniu kierowcy zaliczyliśmy lokalną imprezę. Za każdym razem urzeka mnie gruzińska gościnność. Podczas przyjęć stół uginał się od jedzenia – mięs, serów i chaczapuri – zapiekanych placków z serem. A na grillu skwierczały szaszłyki. I obowiązkowo wino oraz czacza – bimber winogronowy. Pomiędzy gośćmi krąży specjalny kielich do wznoszenia toastów. Zazwyczaj wykonany jest z plastikowej butelki, ma litr pojemności, uprawnia do wzniesienia toastu i wypicia alkoholu do dna! Po gruzińskiej imprezie ciężki był poranek. Ale posileni ruszyliśmy w dalszą drogę. Do Armenii wjechaliśmy przez przejście graniczne w pobliżu miasteczka Bavra. Pustki. Zdawać by się mogło, że znaleźliśmy się w miejscu zapomnianym przez wszystkich. Pierwsze różnice między Gruzją a Armenią? W Gruzji po wielu drogach leniwie spacerują krowy, które ostentacyjnie ignorują samochody. W Armenii przez ulice przebiegają stada owiec poganiane przez konnych pasterzy. Domy budowane są z tufu – wulkanicznej, lekkiej skały. Płoty i ogrodzenia z pordzewiałych wraków samochodów. Takie było pogranicze. Turystyczna wiza pozwalała nam na trzytygodniowy pobyt. Armenia to maleńki kraj – niecałe 30 tys. km² (mniej niż powierzchnia woj. mazowieckiego). Byliśmy przekonani, że w 21 dni zdążymy ją przejechać. Ale nie udało się, dlatego nasz pobyt przedłużyliśmy o dwa tygodnie. Armenia to kraj gór. Naturze udało się stworzyć tu chyba wszystkie możliwe górskie formy i uroki. Jest ośnieżony i niebotyczny wulkan Aragac, którego zdobycie pokrzyżowała nam …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/55b688e05b8c984b24511c9ec6ca76ffac1d1a23-686924a.png
width: 1426
height: 749

Wystarczy wystawiony kciuk i karton! O podróżowaniu autostopem
type: item
date: 2018-06-21T10:37:27.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
subject: podróże
subject: przygoda
subject: Travel
description: Czy marzycie o zwiedzeniu całego świata? Nie wierzycie, że mogłoby Was na to stać? Nic prostszego! Wyruszcie w podróż autostopem i przemieszczajcie się zupełnie za darmo!
encoded: 1. Autostop - z czym to się je? Czy jest to popularne i czy wszędzie można podróżować w ten sposób? Mogłoby wręcz się wydawać, że autostop istnieje od kiedy powstał transport na świecie. W mniej zamożnych krajach stał się głównym sposobem poruszania się, ponieważ nie było dostępu do publicznych środków transportu. W dzisiejszych czasach autostop nabrał innego charakteru. Głównie młodzi ludzie decydują się na tego rodzaju podróżowanie, aby zdobyć nowe doświadczenia, otworzyć się na ludzi, przeżyć przygodę jakiej nie zaznają w zorganizowanej wycieczce i oczywiście, aby zaoszczędzić na całej wyprawie. Zostaje wybierany bez względu na poziom zamożności czy możliwości jakie daje lokalna infrastruktura. Najpopularniejsze miejsce do łapania stopa? Oczywiście stacje benzynowe, przy głównych drogach. Można na nich czuć się bezpiecznie i nigdy nie jest się na nich samemu. Co bardzo ważne, mamy na niej wystarczającą ilość czasu, aby móc samemu ocenić, co jest bardzo ważnym aspektem zarówno dla kierowcy, jak i autostopowicza. Wystarczy wystawiony kciuk i karton, aby dotrzeć na drugi koniec świata! 2. Skąd się wziął ten cały autostop? Autostop istnieje praktycznie od kiedy ludzie zapragnęli przemieszczać się szybciej, niż pozwalają im na to ich własne nogi. W Stanach Zjednoczonych w dziewiętnastym wieku wypuszczone zostały pierwsze pociągi. Często zdarzało się, że ludzie wskakiwali do otwartych wagonów i jechali na gapę, nawet nie znając ich trasy docelowej. Kilkadziesiąt lat później pojawiły się pierwsze samochody na drogach. Do auta jednak było trudniej wskoczyć, należało więc je najpierw w jakiś sposób zatrzymać. Z początku ludzie podróżowali na stopa, ponieważ byli praktycznie do tego zmuszeni. W dzisiejszych czasach coraz mniej dziwią podróżnicy, którzy z własnej woli zwiedzają cały świat jeżdżąc z nieznajomymi kierowcami. Jednym z najbardziej znanych przykładów wśród autostopowiczów jest Faza Fazowski, który przemierzył tysiące kilometrów, aby napić się wódki z pingwinami …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fda32badcd3a74858b5f7014e656520dd05d1e05-8f3c289.jpeg
width: 671
height: 486

Autostopem po Azji ze studenckim budżetem? To brzmi jak podróż życia!
type: item
date: 2017-10-25T14:17:35.000Z
creator: hannagadomska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
description: Tajlandia, Kambodża, Singapur, Indonezja i Malezja - te właśnie azjatyckie kraje zdecydował się odwiedzić student Politechniki Warszawskiej – Wojtek Winiarski.
encoded: W ciągu zaledwie dwóch miesięcy Wojtek Winiarski przeżył przygodę życia. Niejednokrotnie wraz z kolegą Tomkiem Fejcakiem gubił się w chaotycznych i pełnych życia miastach Tajlandii. Kierowany serdecznością lokalnych mieszkańców, nie raz błądził po nieznanych ulicach (Jak nie pomóc turyście? Azjacie po prostu nie wypada!). Jak wiadomo, podróżowanie ze studenckim budżetem do najłatwiejszych nie należy, gorzej może być tylko wtedy, gdy stracisz wszystkie swoje pieniądze. To też przytrafiło się Wojtkowi. Mimo braku oszczędności kontynuował podróż przez Azję. Kolejne orientalne miejsca młodzi podróżnicy odkrywali, przemieszczając się przede wszystkim autostopem. W drodze z Tajlandii do Kambodży podróżowanie „na stopa” stało się jeszcze trudniejsze - no bo jak się przemieszczać skoro mieszkańcy nie znają słowa "autostop”? Pomimo trudności Wojtkowi udało się zwiedzić wiele lokalnych wiosek, by dotrzeć w końcu do słynnej świątyni Angor Wat - obowiązkowego punktu na mapie podróży. Z pobytu w Malezji Wojtkowi pozostało w pamięci spotkanie z niesamowitym człowiekiem, który postanowił opłacić jego pobyt w hotelu i zaprosił na wykwintną kolację. W Indonezji przedzierając się przez dżunglę, miał niepowtarzalną okazję zobaczyć orangutany, które można spotkać jedynie w dwóch miejscach na świecie. Chcesz poznać więcej jej szczegółów? Wybierasz się do Azji? Pragniesz wymienić się doświadczeniami ze swoich podróży? A może po prostu lubisz podróżować i chciałbyś dowiedzieć się, jak zaplanować taką wyprawę? Wojtek opowie o swojej podróży podczas spotkania organizowane przez NZS UW w ramach projektu "Podróżnicy". Spotkanie odbędzie się w czwartek, 26 października, o godzinie 20:00 w sali 200 w budynku Samorządu Studentów UW (Krakowskie Przedmieście 26/28). Więcej o wydarzeniu: tutaj. Tekst: Weronika Żak

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f4732860605be67c80a7efa73056dbd358b98598-79fc84c.jpeg
width: 2048
height: 1536

11/2011
type: item
date: 2011-11-08T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: autostop
subject: bali
subject: borneo
subject: indonezja
subject: nurkowanie
subject: rejsy
subject: singapur
subject: tahiti
subject: tajlandia
subject: wyspa jawa
subject: wyspa wielkanocna
description: Pamiętam ten dzień. Właściwie nie wyróżniał się niczym szczególnym, ot zwyczajne marcowe przedpołudnie 2007 roku. Ale w redakcji było nam gorąco. Z emocji. Na wielkiej korkowej tablicy rozwiesiliśmy wówczas makietę pierwszego Travelera przygotowanego pod moim okiem. Wcześniej tygodniami rozmawialiśmy nad doborem tematów i zdjęć. Dopieszczaliśmy wszystko. Bo pierwszy numer, jak pierwsza randka, jest niezapomniany. Potem z każdym kolejnym numerem coraz wyżej podnosiliśmy sobie poprzeczkę. Ale redaktor naczelny nie istnieje bez redakcji, czyli ZESPOŁU. To cud, że wszyscy zmieściliśmy się na jednym zdjęciu. (Fotograf musiał się trochę pogimnastykować). Różni nas wiele: temperament, zainteresowania, upodobania kulinarne, rozmiary. A co łączy? To że kochamy i swoją pracę, i podróże. Tego właśnie życzę WAM na Boże Narodzenie. Bo ten numer jest jednocześnie świątecznym. Podwójnie wyjątkowym, ponieważ tym razem to Wy – Nasi Czytelnicy, biorąc udział w konkursie i przesyłając nam swoje teksty i zdjęcia, wykonaliście za nas kawał dobrej roboty. WIELKIE DZIĘKI :-) PS. Następnego Travelera wypatrujcie w kioskach 21 grudnia.
encoded: SPIS TREŚCI: Fotoreportaż - Norwegia naturalnie mistyczna PRZEPIS NA POLSKĘ - Polska jest najfajniejsza Szlakiem warszawskich neonów WYWIAD – LUDZIE W DRODZE - Wojciech Jagielski radzi, jak pisać reportaże z krańca świata WYPRAWY ŻYCIA - Hawana Kubański ślub w 48 h PODRÓŻE Z GWIAZDAMI - Bułgaria. Anna Guzik przekonuje, że Złote Piaski to nie wszystko NIEODKRYTE SZLAKI - Zamki Dolnego Śląska w szponach książąt Hitlera ADVENTURE - Słowenia. Rajd przygodowy w klasycznym wydaniu Raport specjalny - Przeżyłam biały szkwał na Mazurach NIEZBĘDNIK - Jak robić zdjęcia z podróży – radzi 10 wybitnych fotografów Świat na patelni. Madryckie przysmaki w robotniczym stylu Igor Zalewski o nowej zimowej tradycji, czyli wyjazdach do Egiptu 10 naj... bardziej oczekiwanych postaci na święta

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a4a49f70ee9cd9313eab157a7079e5053e3f0bb5-c7edd94.jpeg
width: 1212
height: 1573

Autostop: Szczecin - Tokio
type: item
date: 2010-09-09T11:25:00.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
subject: japonia
subject: tokio
description: Romek Zańko z synem Jonaszem od siedmiu lat co roku wyruszają w świat. Pierwsza była wyprawa ze Świnoujścia na Hel, gdy Jonasz miał sześć lat. W kolejnych latach pojechali autostopem do Francji, Szkocji, Indii, Mongolii, Tybetu i Japonii.
encoded: Z podroży piszą maile do wszystkich, którzy wyrażą na to zgodę, również do nieznajomych. Do nas też. W trasie sprzedają swoje rysunki, za co w Syrii trafili do więzienia. Na co dzień Romek Zańko prowadzi w Szczecinie fundację Pod Sukniami, promującą twórczość osób z niepełnosprawnością umysłową. NGT: Gdzie się pan z synem wybiera w te wakacje? Romek Zańko: Do Albanii. NGT: Przygotowania trwają? Romek Zańko: Właściwie to ja się specjalnie nie przygotowuję do wypraw. Chyba że wizy są potrzebne albo jedziemy w bardzo trudne warunki. Zwykle po prostu zerkamy z Jonaszem na mapę i dzień przed wyjazdem z paniką wrzucamy rzeczy do plecaka. NGT: Idzie pan na żywioł. Ryzykowne przy podróży z dzieckiem. Romek Zańko: Podróżujemy od lat i zawsze dajemy sobie radę. Ale absolutnie nie namawiam nikogo, żeby mnie naśladował. Szczerze mówiąc, odradzam wchodzenie na fora internetowe w poszukiwaniu informacji. Są bardziej szkodliwe niż pomocne. Ludzie chcą na nich zaistnieć, więc wypisują rożne bzdury. Na przykład, że w Rosji nie działa autostop. Potem ileś osób na to odpowie jeszcze większe głupoty. I po co to komu? NGT: Czy są jakieś wiarygodne fora internetowe? Romek Zańko: Nie wiem. Dwa, trzy razy na takie strony zajrzałem. I przed tym przestrzegam. NGT: Gdzie więc szuka pan informacji przed podróżą? Romek Zańko: Studiowałem religioznawstwo i mam pojęcie o Azji. W podróżowaniu najbardziej interesują mnie spotkania z ludźmi, kulturą. Jeśli ktoś jedzie do jakiegoś kraju, powinien poznać jego religię i kulturę. To wystarczy. NGT: Naprawdę sama znajomość religii wystarczy? A formalności, wizy, szczepienia? Romek Zańko: Informacje o wizach sprawdzam na stronach internetowych ambasad. A szczepienia? Nie szczepię się. Wiem, że to dyskusyjna sprawa i nie chcę się nad tym rozwodzić. Nie chcę wyjść na luzaka i idiotę, który się niczym nie przejmuje. Przejmuję się i jest to dla mnie problem. NGT: Rusza pan w drogę. Czyli po prostu wychodzi na wylotówkę i razem z Jonaszem zatrzymujecie samocho…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ef60b78d1afea54886784ef9836d0b02647278d0-dcd98cf.jpeg
width: 800
height: 533

Stopem po Japonii
type: item
date: 2009-04-05T20:45:20.000Z
creator: Romek Zańko
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
subject: japonia
subject: rosja
subject: szanghaj
subject: tokio
description: Romek Zańko z synem Jonaszem co roku wyruszają na wycieczki po świecie. Gdy Jonasz miał 6 lat, przeszli pieszo ze Świnoujścia na Hel bez namiotu i pieniędzy.
encoded: W kolejnych latach autostopem pojechali do Francji, Szkocji, Indii, Mongolii i Tybetu. W 2007 r. wybrali się do Japonii. Ich trasa prowadziła przez Ukrainę, Syberię, Sachalin i zakończyła się w Szanghaju. Na wyprawy zabierają setki pluszaków, które dostają od znajomych i nieznajomych. – Zabawki wieziemy, żeby dać je na pamiątkę komuś w dalekim świecie – mówi Romek. W podróży piszą maile – otrzymywać je może każdy, kto wyrazi na to ochotę. Publikujemy skróconą korespondencję z ostatniej wyprawy, z której pomogliśmy im wrócić, sponsorując bilety lotnicze. Szczecin, 17.07.2007 Co roku jadąc na wycieczkę, stawiamy sobie cele. W ubiegłych latach chcieliśmy m.in. spotkać słonia, uwolnić misia. Jonasz dorasta 11 lat – poważna sprawa, więc i nasze wypady muszą być poważniejsze. W związku z tym postanowiliśmy, że tegoroczna wycieczka będzie wyprawą naukową. Obywatel Japonii, gdy ucieknie mu pociąg, nie rozpacza, tylko korzysta z kapsuł hotelowych. Naszym celem jest zbadanie, czy Romek (czyli ja) zmieści się w kapsułowym hotelu. Ale to nie jedyny cel, w który chcemy wcelować w Japonii. Jonasza mocno poruszyła informacja, że podobno w japońskim języku nie ma brzydkich wyrazów. Zaniepokojony wyznaczył nam cel ambitny: sprawdzić, czy Japończycy mówią brzydko. Sam jestem ciekawy, jak to zrobi. Jeśli ktoś chce nam wysłać swego pluszaka, to zapraszamy na zbiórkę Pod Sukniami. Jonasz i Romek, i pierwsze misie Szczecin, 23.07.2007 Tradycyjnie mamy opóźnienia ze startem. Im dłuższa trasa, tym później wyjeżdżamy. Zobaczycie, jak późno wyjedziemy, gdy będziemy jechać do Australii. Przesunęliśmy start na środę. Dziś dołączyły kolejne misie. Budżet wycieczki w chwili obecnej wynosi 120 euro dzięki uprzejmości pana Ryszarda. Jonasz i Romek z gromadką misiów Warszawa, 26.07.2007 Wyruszyliśmy! To wcale nie takie łatwe, bo plecak ciężki, bo może by tak jeszcze jeden dzień w domu, bo już tak bardzo tęsknimy. Tradycyjnie za miasto wywiózł nas Piotrek. Przez dłuższy czas nic się nie zatrzymywało…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/57b767c18185950dd6685febf5356d4e36c9c544-4ab1431.jpeg
width: 640
height: 480

1/2009
type: item
date: 2009-04-02T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: autostop
subject: podróże
subject: Travel
description: Ułan Bator wita mnie przyjemnym, rześkim powietrzem z pobliskich gór. Pierwsze zetknięcie z mongolskimi taksówkarzami to test na umiejętność targowania się bez znajomości języka. Tu lingua franca staje się rosyjski. Taksówki na szczęście są tanie. Koszt przejazdu w obrębie miasta zazwyczaj nie przekracza 3–4 dolarów. Ląduję z towarzyszami w guesthousie blisko centrum, w podłej dzielnicy otoczonej jurtowymi slumsami Po śniadaniu i krótkim odpoczynku, nie tracąc czasu, biegnę do pobliskiego Gandanu, największego w Mongolii buddyjskiego kompleksu klasztornego z początków XIX w., aby wysłuchać choć końcówki porannych modlitw. Przy wejściu ciągną się sklepiki z buddyjskimi dewocjonaliami i pamiątkami. Przez chwilę przeglądam modlitewniki w języku tybetańskim, po czym wkraczam między mnichów, w świat ich modlitwy i medytacji. Kiedyś Gandan był mongolskim centrum nauczania buddyzmu, lecz w latach 30. XX w. podzielił los innych świątyń tego wyznania. Komunistyczny rząd zakazał praktyk religijnych, bezwzględnie rozprawiając się z mnichami. Niemal wszyscy zostali albo zamordowani, albo zamknięci w więzieniach, albo wywiezieni na Sybir. Nielicznych, których ominęły represje, rozproszono po Mongolii. Choć z czasem w klasztorze przywrócono odprawianie nabożeństw, buddyzm (i działalność Gandanu) odrodził się dopiero po 1990 r. wraz z upadkiem komunizmu. Teraz atmosfera skupienia miesza się tu ze śmiechem chłopców z klasztornej szkoły. Porannemu czytaniu świętych ksiąg towarzyszy bicie w gongi i dźwięki trąb. Mnisi rytmicznie recytują kolejne wersety i popijają herbatę. Dym kadzideł i rytm głosów nadają temu miejscu atmosferę zjawiskową. Nowoczesność wkracza jednak do świątyni przez małe szczeliny codzienności: obserwuję, jak nagle młody mnich w trakcie modlitwy wyciąga telefon komórkowy i szybko coś przezeń ustala.
encoded: Spis treści – luty / marzec 2009 Z życia naczelnej. Nauka języków Podróż życia - Mongolia Poznaj to miejsce Podróżuj z głową. Ubezpieczenie w podróży Ludzie w drodze. Borys Malkin Temat numeru. W pogoni za słońcem – Jordania, Tunezja I Syria W 48 godzin. Petersburg Dookoła świata. Jukatan Dookoła Polski. Małopolski szlak architektury drewnianej Pomysł na przewodnik Grand Prix Formuły 1 Adventure. Ekspedycja Stulecia Romualda Koperskiego Na tropie - goryle Warto spróbować. Bieganie Raport Specjalny. Audrey Mestre 8 Naj...wyższych budynków na świecie Felieton Wojciecha Cejrowskiego

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d4250ee58ad97c542bc88015a812b90e77ac986f-3cc84cd.jpeg
width: 1214
height: 1571

Autostopem dookoła świata
type: item
date: 2009-03-19T20:04:27.000Z
creator: Kamila Szymanowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
subject: bali
subject: borneo
subject: indonezja
subject: nurkowanie
subject: rejsy
subject: singapur
subject: tahiti
subject: tajlandia
subject: wyspa jawa
subject: wyspa wielkanocna
description: Myśl o wyprawie chodziła nam po głowach od dłuższego czasu, ale ciągle coś nas trzymało na miejscu. Konflikt marzenia–rzeczywistość coraz bardziej narastał. W końcu postawiliśmy na marzenia. Zapadła decyzja: bierzemy dziekanki i jedziemy „Dookoła świata”! Jak? Autostopem! Najciekawiej i najtaniej – w tej kwestii nie było żadnych wątpliwości.
encoded: Później poszło błyskawicznie. Przypadkowo znaleziona oferta lotu na Wielkanoc do Tajlandii w bardzo dobrej cenie, z wylotem za trzy dni, telefon do rodziny z przeprosinami, że święta spędzimy z nimi za rok, bo na te akurat lecimy do Bangkoku. Wielkie zdziwienie, masa emocji, niepewność, ale też wiara. Z sercami pełnymi nadziei rozpoczęliśmy naszą „podróż za jeden uśmiech”. Autostopem przez Tajlandię pomogła nam przedostać się... policja. Uczynni panowie w służbowych mundurach, z gwizdkiem i lizakiem w ręku stawali na środku drogi i zatrzymywali samochody. „Do Suhrat Ahni? To jeszcze dwóch pasażerów na pakę. Jazda!”. Tak musiała wyglądać rozmowa, bo zaskoczeni kierowcy nie śmieli odmówić, a my błyskawicznie przemknęliśmy przez ten kraj, przesiadając się przy kolejnych posterunkach. Spieszyliśmy się, by więcej czasu spędzić w Malezji, na Borneo. Tam odebraliśmy pierwszą porządną lekcję pokory. W malezyjskiej Taman Negara, najstarszej dżungli świata, dostaliśmy w kość jak nigdy. Trzydniowy trekking po dżungli okazał się bliski granic naszych możliwości. Wydeptany przez turystów główny trakt powoli znikał – zwężał się i dziczał. W końcu stał się rwącą wątłą ścieżką. Na drodze pojawiły się potężne pnie zwalonych drzew, na które trzeba było się wspinać albo pod nimi czołgać. Musieliśmy też pokonywać głębokie parowy strumieni spływających do rzeki. Marsz zmienił się w niekończącą się wspinaczkę góra–dół–góra, ze ścieżki przez strumień i z powrotem na ścieżkę. Do tego duchota, oblepiająca wilgoć, robactwo, pijawki i nasze błędy w zaprowiantowaniu (za mało jedzenia i wody pitnej). Spaliśmy w kryjówkach do obserwacji zwierząt, za bardzo zmęczeni, by je oglądać, i zbyt zmęczeni, by reagować na śpiące z nami pająki, szerszenie i szczury. Było na tyle źle, że nie poruszaliśmy tego tematu. Potem przestaliśmy poruszać jakiekolwiek inne. W milczeniu ciągnęliśmy noga za nogą, by dotrzeć do końca szlaku, do resortu i siedziby Parku Taman Negara. Ostatnie 1,5 km pokonaliśmy drogą wodn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/342ac7fbcc33e3d3bbdd688d2ed6e90ab3ba11db-2ad9dcf.jpeg
width: 600
height: 450