Perfumy, drapacze chmur, restauracje, muzea. A jednak prawdziwy Dubaj zaczyna się tam, gdzie kończą się wieżowce, a zaczyna pustynia.
Spis treści: Burj Khalifa Zapach orientu Deira Al Fahidi Sonara Camp Muzeum Przyszłości Podróż po smakach świata Atrakcje w Dubaju Dubaj: informator praktyczny Unoszę się nad miastem, oddając się totalnemu relaksowi. Pływam w jednym z najwyższych na świecie basenów typu infinity – Aura Skypool, położonym na 50. piętrze wieżowca The Palm Tower. Jego krawędź jest ukryta i tworzy złudzenie, że woda przelewa się w nieskończoność łącząc się z krajobrazem. Stąd rozciąga się zapierający dech w piersiach, 360-stopniowy widok na panoramę Dubaju: las szklanych wieżowców, słynną wyspę Palm Jumeirah i turkusowe wody Zatoki Perskiej. Po raz kolejny przyglądam się temu krajobrazowi z niedowierzaniem, że na środku pustyni wyrosła metropolia, która nie tylko istnieje, ale wciąż się rozrasta. To uczucie niedowierzania towarzyszyło mi każdego dnia tej podróży – podobnie jak mojej mamie, którą zabrałem tutaj, by mogła na własne oczy zobaczyć „cuda na pustyni”, o których tyle słyszała. Teraz odpoczywa na leżaku, ale dopiero co zakończyliśmy intensywne zwiedzanie. Mieliśmy zaledwie kilka dni, więc każdy był starannie zaplanowany – nie po to, by „zaliczać” atrakcje, lecz by doświadczać ich wszystkimi zmysłami. Burj Khalifa Jeszcze niespełna siedemdziesiąt lat temu była tu niewielka wioska rybacka, żyjąca z połowu pereł i handlu daktylami. Wtedy nikt nie przypuszczał że z tej sennej osady wrośnie miasto, w którym wizje architektów stają się rzeczywistością szybciej niż gdziekolwiek indziej. Widać to najlepiej z tarasu widokowego najwyższego budynku świata, jakim jest mierzący 828 metry Burj Khalifa. Oglądaliśmy go najpierw z dołu, wysoko zadzierając głowy, a potem już z góry, w kilkadziesiąt sekund wjeżdżając windą na 124 piętro. Jego budowa trwała zaledwie sześć lat i pochłonęła 1,5 mld dolarów. Dzisiaj są tu biura, luksusowy hotel, a także apartamenty z widokiem na cztery strony świata. Ten drapacz chmur był spełnieniem marzeń szejków, którzy chcieli pokazać reszcie świata, gdzie dziś jest jego centrum. Od chwili otwarcia w 2010 roku Burj Khalifa niezmiennie jest największą atrakcją Dubaju, co udowadniają długie kolejki turystów chcących spojrzeć na miasto z wysokości (największy tłok jest popołudniu). A po zjechaniu na poziom zero, obejrzeniu spektaklu tańczących fontann, znaleźć się w kolejnym miejscu, którego nie sposób pominąć będąc tu po raz pierwszy. Bo Dubai Mall określany mianem największego centrum handlowego świata, jest zdecydowanie czymś więcej niż tylko miejscem zakupów. W jego wnętrzach mieszczą się także galerie sztuki, lodowisko, interaktywne wystawy i ogromne akwarium – żyjące w nim rekiny, płaszczki i kolorowe ryby można oglądać przez ogromną szklaną ścianę. Zapach orientu Przyznaję, że spędziliśmy tu sporo czasu, jednak nie na oglądaniu podwodnego świata, lecz w poszukiwaniu arabskich zapachów. Nie wiem, ile jest tutaj perfumerii, nam wystarczyła jedna, na wystawie której ustawionych były setki, jeśli nie tysiące kolorowych flakoników w najróżniejszych kształtach, które najpierw przyciągały wzrok, by za chwilę obezwładnić nas swymi aromatami. Arabskie perfumy znane są z niesamowitej trwałości – często utrzymują się na skórze przez wiele godzin. A ich sekret kryje się w naturalnych składnikach o mocnym charakterze, takich jak oud, piżmo, róża damasceńska, ambra czy sandałowiec. Oud (agarwood), żywiczny olejek z rzadkiego drzewa agarowego uważany jest zaś za ich serce. Nazywany „płynnym złotem Bliskiego Wschodu”, uchodzi wręcz za duchowy zapach. Jest ciężki, drzewny, lekko dymny i balsamiczny. To on nadaje perfumom kadzidlany aromat, który tak lubię. I za każdym razem to na perfumy wydaję chyba najwięcej pieniędzy w Dubaju. Tym bardziej, że za każdym razem dostaję na nie sporą zniżkę. Nie inaczej było i w tym przypadku – wystarczył bowiem argument, że w internecie te same zapchamy tańsze są nawet o połowę… Po dobiciu targu, już odpowiednio pachnący, mogliśmy ruszać dalej, do nieco mniej obleganych przez turystów miejsc. Deira W Deirze, jednej z najstarszych części miasta, czuję się najlepiej. Lubię gwar i chaos panujący na tutejszym targu przypraw oraz na bazarze złota, na którym w sklepowych witrynach prezentowana jest nie tylko biżuteria, w tym największy na świecie złoty pierścień wpisany do księgi rekordów Guinnessa, lecz całe złote stroje kosztujące setki tysięcy dirhamów – i znajdują swych nabywców. Spaceruję tu bez celu, zaglądając w boczne uliczki, targując się z lokalnymi sprzedawcami szafranu, kardamonu, cynamonu, wanilii, mydeł, olejków i kadzideł z oudem lub żywicami – nazywanych bakhoor, które nadają wnętrzom, ubraniom i włosom przyjemny aromat. Lubię też popływać tradycyjną łodzią abra po kanale Dubai Creek, by odbyć krótką podróż do czasów, gdy Dubaj był portem handlowym, a jego bogactwem przed odkryciem ropy były perły wydobywane z dna zatoki. Wtedy życie toczyło się właśnie wokół wąskiej cieśniny, która pozostała sercem miasta. Rejs po wodach zatoki jest jak powrót do źródeł – do czasów, gdy ludzie żyli tu w rytmie wiatru i przypływów, a nie cywilizacyjnego pędu. Może dlatego za każdym razem, gdy tu jestem, przestaję się spieszyć? A może to wynik upału, bo choć to listopad, temperatura przekracza 34 st. C w cieniu? Al Fahidi Przepływamy na południowy brzeg, do Al Fahidi, zrekonstruowanej, zabytkowej dzielnicy, znanej z wąskich uliczek przy których stoją tradycyjne domy budowane z gliny i koralowca z wieżami wiatrowymi służącymi niegdyś jako naturalna klimatyzacja. Zachowała ona urok starego emiratu, dlatego warto tu przysiąść w jednej z kawiarenek, zamówić mocną kawę z kardamonem i pomyśleć nad zmieniającym się światem – przynajmniej ja tak robię. A po chwili refleksji znikam, tym razem z mamą, w kolejnych perfumeriach, bo tutaj ceny są zdecydowanie lepsze od tych w Dubai Mall. Jedzenie też jest tańsze, tak więc po perfumeryjnym zawrocie głowy jedziemy na obiad do restauracji Aroos Damascus przy ulicy Al Muraqqabat, gdzie oddajemy się bliskowschodniej uczcie. Delektujemy się świeżymi, chrupiącymi warzywami podawanymi na wielkiej srebrnej paterze, hummusem, sałatką tabbouleh z kaszy bulgur, z dużą ilością posiekanej natki pietruszki, pomidorów, doprawionej sokiem z cytryny i oliwą z oliwek, chrupiącymi i niezwykle delikatnymi falafelami oraz baraniną, na koniec wypijając intensywną, mocną miętową herbatę. Płacę rachunek – 117 zł. Sonara Camp Jest takie powiedzenie, że prawdziwy Dubaj zaczyna się tam, gdzie kończą się wieżowce, a zaczyna pustynia. Choć żeby jej doświadczyć, trzeba coraz bardziej oddalać się od rozrastającego się miasta liczącego już ponad 4 miliony mieszkańców, a dążącego do stania się ponad dwa razy większym megapolis. Po południu ruszamy do oddalonej o niecałą godzinę jazdy autem oazy Sonara Camp, by wreszcie pochodzić po i poleżeć na piasku i odpocząć od szybkiego rytmu miasta. Do dyspozycji gości są tu hamaki, huśtawki, a także pufy i sofy, na których można wygodnie się umościć, zamówić przekąski i napoje i oczekiwać na najważniejszy spektakl dnia –zachód słońca, jeden z najpiękniejszych, jaki widzieliśmy. Rozciągające się po horyzont wydmy znikające słońce maluje w odcieniach pomarańczy i złota. A potem w świetle pochodni, pod niebem gęstym od gwiazd, przy stołach nakrytych białymi obrusami, zasiedliśmy do eleganckiej kolacji. Muzeum Przyszłości Przyznaję, że w Dubaju nieraz zadawaliśmy sobie to pytanie. Także w miejscu, które wydaje się do tego stworzone. To Muzeum Przyszłości stojące przy głównej arterii – drodze szejka Zayeda, obok którego mieszkaliśmy i zanim przekroczyliśmy jego próg, wielokrotnie podróżując czerwoną linią metra, przyglądaliśmy się uważnie futurystycznej bryle, kryjącej w sobie wiele symboliki. Z daleka przypomina oko, które spogląda w przyszłość, choć dla niektórych to też pierścień, w środku którego pulsuje nieznane. Srebrzysta elewacja pokryta jest misterną arabską kaligrafią. Wzory wycięte w metalu nie są przypadkowe. To słowa szejka Mohammeda bin Rashida Al Maktouma, premiera Zjednoczonych Emiratów Arabskich: „Przyszłość należy do tych, którzy potrafią ją wyobrazić, zaprojektować i zrealizować”. Ale czy przyszłość naprawdę można zaprojektować? Szejkowie wierzą, że tak. Będąc na tarasie widokowym i patrząc na pustą przestrzeń w centrum budynku, która symbolizuje to, czego jeszcze nie wiemy – trudno nie pomyśleć, że każda przyszłość zaczyna się od pustki, w której rodzi się pomysł. Budynek stoi na zielonym wzgórzu – Ziemi, symbolu przeszłości i tego, co już poznane – czytam w przewodniku po muzeum. W skarbcu życia Nie tylko bryła jest ciekawa, lecz także pomysł na wystawę. Otóż nasza przygoda zaczyna się od lotu… w kosmos. Winda zabiera nas z poziomu ziemi, zmieniając się w symulator startu rakiety. Przez panoramiczne okna obserwujemy jak Dubaj znika pod nami, by po chwili wylądować na OSS Hope, stacji orbitalnej z roku 2071. Na ekranach przesuwają się hologramy planet, mapy trajektorii, są też punkty, w których można przejść wirtualną rekrutację do zamieszkania w kosmicznej wiosce. Chodzimy po tej niezwykłej stacji, obserwujemy Ziemię z orbity. I w tym momencie łapię się na myśli, że przecież tak może wyglądać zwykły dzień człowieka z XXII wieku. Tylko czy będzie wtedy Dubaj, jaki dziś znamy? Miasto z piasku, szkła i światła? Z kosmosu wracamy na Ziemię. Na ogromnych ekranach pokrywających ściany oglądamy lasy i rafy koralowe, a także modele dronów zapylających, prototypy filtrów powietrza i biotechnologicznych systemów upraw. Najwięcej czasu spędzamy jednak w miejscu, które nazwano The Vault of Life – Skarbiec Życia. W ciemnym pomieszczeniu w powietrzu zawieszono 2400 przezroczystych cylindrów, w równych odstępach, niczym w laboratorium przyszłości. W każdym z nich zamknięty jest inny gatunek: roślina, ryba, owad, fragment koralowca – dzięki specjalnym skanerom można przeczytać opisy każdego eksponatu. Wszystko pulsuje delikatnym światłem, jakby w środku tliło się życie. Początkowo myśleliśmy, że to tylko wystawa. Ale z czasem przyszło inne wrażenie – że to coś pomiędzy pamięcią a przestrogą, wyglądające jak archiwum Ziemi, jaką znamy, ale której kiedyś może nie być… Podróż po smakach świata Kiedy wyszliśmy z Muzeum Przyszłości, Dubaj tonął w miękkim popołudniowym świetle. Znów patrzyliśmy na stalową bryłę za naszymi plecami. Rozmawialiśmy o tym, że przecież przyszłość nigdy nie jest czymś odległym – że zaczyna się tu i teraz, często od najprostszej decyzji, albo od jednego kroku, jak mawiają Chińczycy wybierający się w podróż. Może właśnie dlatego kolejnym miejscem, do którego trafiliśmy, była Amelia – restauracja inspirowana postacią Amelii Earhart, kobiety, która przed prawie stuleciem postanowiła dosłownie wzlecieć ponad granice epoki i jako pierwsza kobieta na świecie w 1932 roku samotnie przeleciała Ocean Atlantycki. W tym miejscu odbyliśmy podróż nie po niebie lecz po smakach świata – króluje tu kuchnia typu Nikkei, czyli fuzja japońskich technik przygotowywania dań i peruwiańskich przysmaków. Niezwykły jest także wystrój wnętrza: nad barem wisi wielkie śmigło i skrzydła, także kompas i fragmenty starych map, a na ścianach są cytaty o wolności i odwadze. Pomyślałem, że to miejsce jest naturalnym przedłużeniem wizyty w muzeum. Cały wieczór rozmawialiśmy o podróżach, o tym, że nie ma sensu odkładać marzeń „na potem”. W końcu jeśli Amelii udało się polecieć w czasach, gdy nie było GPS-u ani gwarancji powrotu, to może i my jeszcze gdzieś polecimy? I to nie tylko w sensie dosłownym, ale także życiowym – by spróbować czegoś nowego, zanim przyszłość nas dogoni. Atrakcje w Dubaju Global Village Dubai Międzynarodowy park kultury i rozrywki z pawilonami przedstawiającymi kraje z całego świata. Oferuje zakupy, kuchnie narodowe i występy na żywo. Idealne miejsce na wieczorny spacer i odkrywanie różnorodnych tradycji. Miracle Garden Największy na świecie ogród kwiatowy z tysiącami kolorowych instalacji. Znajdziesz tu imponujące kwiatowe rzeźby, m.in. samolot Emirates A380. To świetne miejsce na zdjęcia i spokojny spacer wśród zapachu kwiatów. AYA Universe Immersyjne doświadczenie multimedialne z wykorzystaniem światła, dźwięku i projekcji. Zwiedzający przemieszczają się przez fantastyczne, futurystyczne światy. Idealne dla fanów efektownych zdjęć i nowoczesnych atrakcji. Sky View Punkt widokowy z przeszklonym tarasem i szklaną zjeżdżalnią wysoko nad miastem. Z tarasu roztacza się panorama Downtown Dubai i Burj Khalifa. To szybka, ale pełna adrenaliny atrakcja. Kite Beach Popularna plaża z widokiem na Burj Al Arab i idealnymi warunkami do kitesurfingu. Oferuje ścieżki spacerowe, food trucki i aktywności sportowe. Świetne miejsce na relaks nad morzem. Madinat Jumeirah Kompleks stylizowany na tradycyjny arabski souk z kanałami i widokiem na Burj Al Arab. Znajdziesz tu restauracje, butiki i klimatyczne alejki. To jedno z najbardziej malowniczych miejsc na wieczorny spacer. Dubaj: informator praktyczny Dolot Bezpośredni lot z Warszawy do Dubaju trwa około sześciu godzin. Najwygodniej lecieć liniami LOT, Emirates oraz flyDubai. Bilety w dwie strony, kupione z wyprzedzeniem, kosztują zazwyczaj od 1500 do 3500 zł, choć w promocjach mogą być tańsze. Wiza Polacy nie potrzebują wizy przy pobytach turystycznych do 90 dni. Paszport musi być ważny minimum sześć miesięcy od daty wjazdu. Po przylocie przechodzi się jedynie standardową kontrolę paszportową. Waluta W Dubaju obowiązuje dirham emiracki (AED), którego kurs wynosi około 1,15–1,20 zł za 1 AED. Kartą zapłacisz praktycznie wszędzie, jednak w starszych częściach miasta, zwłaszcza w Deirze, przydaje się niewielka ilość gotówki. Ceny są wyższe niż w Polsce, porównywalne z dużymi miastami Europy Zachodniej. Kiedy jechać Najlepszy czas na podróż do Dubaju przypada od listopada do marca, kiedy temperatury są przyjemne, wynoszą około 23–30°C. W kwietniu i październiku bywa gorąco, ale wciąż komfortowo. Od maja do września temperatury potrafią przekraczać 40°C, co utrudnia zwiedzanie. Noclegi Ceny noclegów zależą od standardu i lokalizacji: hotele trzygwiazdkowe kosztują około 350–500 zł za noc, czterogwiazdkowe 500–800 zł, a pięciogwiazdkowe 900–1500 zł. Apartamenty są często bardziej opłacalne – można je znaleźć już od 350–700 zł za dobę. Największą różnicę w kosztach robi wybór dzielnicy. Najlepsze dzielnice do mieszkania Najwygodniej mieszka się w Dubai Marina, JBR oraz Downtown Dubai – to droższe, ale świetnie zlokalizowane okolice. Palm Jumeirah to strefa luksusowa, idealna na wyjątkowy pobyt. Tańsze i wciąż bardzo dobre lokalizacje to Deira, pełna lokalnego klimatu i niskich cen, oraz Al Barsha, która oferuje szeroki wybór hoteli i dobre połączenia metrem. Jedzenie Dubaj zachwyca kuchnią arabską i bliskowschodnią – warto spróbować hummusu, falafeli, tabbouleh, grillowanej baraniny oraz świeżych warzywnych przystawek. Popularnym napojem jest intensywna herbata miętowa, idealna na zakończenie posiłku. Moją ulubioną siecią restauracji jest syryjska Aroos Damascus. Najczęściej jadam w tej przy Al Muraqqabat Road w Deirze, obiad dla dwóch osób można tam zjeść już za 70–100 zł. Ceny atrakcji Wjazd na taras widokowy Burj Khalifa na 124. i 125. piętro kosztuje 199 AED, natomiast wejście do Muzeum Przyszłości – 169 AED. Pobyt w Aura Skypool na 50. piętrze Palm Tower kosztuje od 225 do 600 AED, w zależności od pory dnia i wybranego pakietu. Koszt safari na pustyni to wydatek od ok. 250 AED do nawet 800 AED za pobyt w oazie Sonara, gdzie w cenę wliczone są także wieczorne występy artystów oraz elegancka kolacja. Nasz autor Michał Cessanis Wicenaczelny „National Geographic Traveler". Autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN i TVN Style oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o podróżach, miejscach, które odwiedził i restauracjach. Więcej: cessanis.com
Erfurt i Würzburg: dwa zupełnie odmienne miasta. Pomysł na weekend w Niemczech
Odwiedziłem dwa niemieckie miasta z odmienną duszą. Erfurt to gotyk i średniowiecze, Würzburg – barok i frankońskie wina.
Spis treści: Erfurt: stolica Turyngii Würzburg: barokowa perła Frankonii Erfurt i Würzburg – informacje praktyczne Miasto pachnie kawą i wilgotnym kamieniem. Poranny chłód nie odstrasza jednak gości siedzących przed kawiarniami. Katedra Marii Panny, monumentalna gotycka budowla z potężnymi schodami, i stojący obok kościół Świętego Sewera od wieków tworzą duchowe serce Erfurtu. Do dziś historycy zadają sobie pytanie, po co dawni włodarze miasta postawili dwie tak potężne świątynie jedną tuż obok drugiej. Niebawem mam się przekonać, że to nie jedyna tajemnica, którą skrywa położona niemal w sercu Niemiec stolica Turyngii. Erfurt: stolica Turyngii Erfurt, dziś nieco na uboczu głównych szlaków, kryje zaułki, o jakich wiele miast może pomarzyć. To jedna z nielicznych niemieckich metropolii, która z II wojny światowej wyszła niemal bez zniszczeń. Starówka zachowała historyczny układ urbanistyczny i setki oryginalnych budynków pamiętających późne średniowiecze. Nie tego się spodziewam, przyjeżdżając tu po raz pierwszy. Po Niemczech podróżuję dużo i miasta w tym kraju rzadko mnie zaskakują. Kiedy więc wcześniej tego dnia wysiadłem na dworcu w Erfurcie i zagubiłem się w labiryncie uliczek, gdzie brukowane drogi pamiętają czasy Marcina Lutra, czułem, że trafiłem do jednego z ciekawszych miast w tej części Europy. Średniowieczny most ze sklepikami Krämerbrücke (most Kupców) to jeden z najdłużej stale zamieszkanych mostów Europy. Zabudowany urokliwymi domami o konstrukcji szkieletowej kryje warsztaty rzemieślnicze, galerie, sklepy z winem i przyprawami. W tym roku most będzie hucznie obchodził swoje 700-lecie. Tuż obok znajduje się Wenigemarkt – niewielki trójkątny plac w historycznym centrum miasta. Jego nazwa oznacza dosłownie „mały rynek” i odróżnia go od większego Domplatz, głównego skweru targowego Erfurtu – Wenigemarkt to idealne miejsce, aby delektować się najlepszymi lodami lub drinkiem, usiąść wygodnie i podziwiać widok na słynny średniowieczny most. To jedno z moich ukochanych miejsc w mieście – opowiada mi Romy z lokalnej organizacji turystycznej. Będąc w okolicy, warto również wstąpić do niewielkiego lokalu Goldhelm Schokoladen. To tu powstaje jeden ze słodkich symboli Erfurtu – lokalne pralinki zdobione płatkami róż. Zaglądam do środka, gdzie dowiaduję się, że słodkie przysmaki są tu przygotowywane ręcznie, a sama czekolada pochodzi z upraw zrównoważonych w Peru. Wszystkie drogi na erfurckim Starym Mieście prowadzą w kierunku Rynku Rybnego (Fishmarkt). Dominują tu elegancki neogotycki gmach ratusza i renesansowe pałace dawnych mieszczan. Bogato zdobione przypominają mi kamienice dawnego Gdańska. Uwagę przykuwa wyjątkowo urokliwy Dom pod Szerokim Paleniskiem. Fasada budynku jest na nim zdobiona niezwykłymi płaskorzeźbami. Podchodzę bliżej, bo potrzebuję chwili, aby rozszyfrować ich znaczenie. Ależ oczywiście! To alegoria pięciu zmysłów. Z zamyślenia wyrywa mnie jeden w moich własnych – powonienie. W powietrzu wyczuwam bowiem dymny zapach pieczonego na ogniu mięsa. Czas na obiad! Tuż obok Rynku Rybnego stoi niepozorna budka z napisem Thüringen Bratwurst. Ta grillowana, koniecznie na węglu, a nigdy nieopiekana elektrycznie, kiełbaska to kolejny kulinarny symbol Erfurtu. Wursty z tego miasta podaje się w bułce i z lokalną musztardą. Co ciekawe, erfurcka musztarda okryta jest w całych Niemczech sławą tej najznakomitszej. Można ją dostać w rozsianych po mieście sklepach wyspecjalizowanych właśnie w sprzedaży musztardy. Zapomniana synagoga i klasztor ciszy Kilka minut późnej trafiam do Starej Synagogi – jednej z najstarszych zachowanych w Europie. Mury tej gotyckiej świątyni pamiętają IX w. Historia miejsca jest równie zaskakująca, co historia całego regionu. Pierwsza bożnica działała tu przynajmniej do XIV w., kiedy w następstwie epidemii dżumy w Erfurcie nastąpiła seria pogromów na Żydach. Wyznawcy Mojżesza byli zmuszeni opuścić miasto, a gmach synagogi przerobiono na miejską kamienicę. Co ciekawe, z czasem o dawnym przeznaczeniu tego budynku zapomniano. W latach 30. XX w. w dawnej żydowskiej świątyni działała restauracja, w której stołowali się członkowie partii nazistowskiej zupełnie nieświadomi historii tego miejsca. Prawdziwą przeszłość budynku odkryto dopiero 1993 r. Dziś jest to jeden z najciekawszych zabytków otwartych dla zwiedzających. Warto tu zajrzeć zwłaszcza, aby zobaczyć słynny „skarb erfurcki” (Erfurter Schatz). To zbiór monet, klejnotów i złotych pierścieni ukrytych przez żydowskich mieszkańców przed XIV-wiecznymi pogromami. Tuż obok można zajrzeć do mykwy – rytualnej łaźni z XIII w., kolejnego świadka wielokulturowej przeszłości miasta. Nieopodal stoi kolejny gmach ważny dla duchowej historii Erfurtu. Duży budynek z czerwonej cegły i łupkowego dachu – surowy, bez ozdób, jakby nie chciał zwracać na siebie uwagi. To klasztor augustianów. Miejsce, w którym zaczęła się reformacja – zanim jeszcze rozległo się pierwsze słowo buntu. Tu, w 1505 r., młody student prawa Marcin Luter złożył śluby zakonne, ogolił głowę i uciszył sumienie. Przez pięć lat modlił się, jadł w ciszy, spał w celi z drewnianym łóżkiem i krzyżem nad głową. Właśnie ta cela – odtworzona z pieczołowitością – robi dziś największe wrażenie. Mała izba, stolik, Pismo Święte. Zaglądając do celi, łatwiej zrozumieć, że rewolucje rodzą się w ciszy. Zwiedzanie klasztoru zaczynam od krużganków – chłodnych i pustych. Później sala kapituły, biblioteka, skryptorium. W jednej z sal próbuję swoich sił w minuskule karolińskiej – średniowiecznym stylu pisma. Atrament gęsty, stalówka skrzypi. Nie byłby ze mnie dobry mnich. W letnie wieczory klasztor zamienia się w dom gościnny. Można wynająć celę na noc za niecałe 100 euro. Prosto, ale czysto. Choć nie ma tu telewizorów, a dostęp do internetu jest ograniczony, gości przyciąga cisza przerywana jedynie regularnymi uderzeniami w dzwon. Mroczni świadkowie przeszłości W którymkolwiek kierunku Erfurtu się nie udaję, stale widzę ją nad sobą. Ogromna cytadela Petersberg góruje nad miastem. Tę kamienną fortecę służącą do kontrolowania okolicy wznieśli po wojnie trzydziestoletniej Prusacy. Mnie przypomina gotową do ciosu pięść. Gdy wchodzę przez potężną bramę z herbem, przewodnik tłumaczy: „Budowniczym nie chodziło o to, żeby bronić miasta. Chcieli je trzymać w ryzach”. Najciekawsze nie są jednak ani działa, ani mury. Największe wrażenie robią stare, zawilgotniałe tunele. Zaprojektowane tak, by wykrywać, czy wróg nie próbuje podkopać fundamentów. Schodzę pod ziemię. Powietrze zimne i suche, pachnie pleśnią i historią. Po chwili przewodnik gasi światło. – Teraz słuchajcie – mówi. Ciemność. Ktoś porusza się 3 m dalej – słychać to, jakby był tuż obok. Cisza, która boli uszy. Jeśli ktoś myśli, że to tylko kamienie – niech przyjdzie tu nocą. Do cytadeli najłatwiej dostać się pieszo ze starówki, zajmuje to ok. 15 min, a wejście do podziemi kosztuje 6 euro. Po południu ruszam na Andreasstraße. Dawniej siedziba Stasi – służby bezpieczeństwa z czasów NRD – dziś centrum pamięci o ofiarach tejże organizacji. Z zewnątrz niepozorny, szary budynek, jakich wiele w byłych Niemczech Wschodnich. Wewnątrz zaś – krzyk. Cichy, uporczywy. Cele bez klamek, lampy jarzeniowe, wąskie korytarze, które prowadzą donikąd. Wchodzę do pokoju przesłuchań. Przy stole siedzi manekin. Głowa spuszczona. Nad nim portret Honeckera. W jednej z dawnych cel słucham nagrania ze świadectwem więźnia z lat 80. Skromny, spokojny głos. Mówi powoli. „Zabrali mnie za ulotki. Trzy lata bez procesu. Moja matka dowiedziała się po miesiącu, gdzie jestem”. Nagle wszystkie gabloty, zdjęcia, hasła stają się niepotrzebne. Wystarczy spojrzeć w oczy mężczyzny na pozostawionej fotografii. Wstęp do centrum jest bezpłatny. Wystawy są tłumaczone na język angielski. Dla tych, którzy chcą zrozumieć współczesne Niemcy – to w Erfurcie przystanek obowiązkowy. Würzburg: barokowa perła Frankonii Z Erfurtu pociągiem jadę na południe. Niepozorny, biało-czerwony skład sunie przez wzgórza Turyngii, potem przez lasy Hesji, by w końcu wtoczyć się do winnej Frankonii. Zaledwie godzina podróży wystarcza, aby poczuć się w zupełnie innej krainie. Pierwsze, co mnie uderza w Würzburgu, to powietrze. Rześkie, ale zauważalnie cieplejsze. Jakbym się znalazł gdzieś w środkowej Francji. O tym, że jestem w jednej ze stolic niemieckiego wytwórstwa winnego, nie dają mi zapomnieć nazwy kolejnych mijanych ulic: Weingartenstraße, Rebenring – wszystko tu kręci się wokół wina. W porównaniu ze śpiesznym Erfurtem Würzburg sprawia wrażenie miejsca, gdzie żyje się wolniej. Najnowsza historia w obu miastach również potoczyła się inaczej. Podczas gdy Erfurtu prawie nie tknęły wojenne bomby, Würzburg został w 1945 r. doszczętnie zniszczony, a następnie odbudowany. Jeśli istnieje barokowy wzorzec z Sèvres, to ma on marmurowe schody, sklepienie pełne chmur i wizerunków książąt, którzy chcieli rządzić nie tylko duszami, ale i estetyką całego regionu. Würzburga nie sposób zrozumieć bez tej rezydencji – monumentalnego pałacu, który jak mało które miejsce w Niemczech łączy włoską fantazję z niemiecką precyzją. Powstały w XVIII w. budynek miał być lokalną odpowiedzią na podparyski Wersal. Do pracy zaproszono mistrzów: architekta Balthasara Neumanna, malarza Giovanniego Battistę Tiepolo, rzeźbiarzy z Włoch i Austrii. Zwiedzanie zaczynam od westybulu – chłodnego, ozdobionego płaskorzeźbami. Potem monumentalna klatka schodowa, nad którą rozciąga się gigantyczny fresk Tiepola. Aby ukończyć tak potężne dzieło, artysta wchodził na rusztowania codziennie przez dwa lata. Malowidło przedstawia cztery kontynenty znane ówczesnym Europejczykom. Europa z insygniami władzy. Azja z tygrysem. Afryka z lampartem. Ameryka z pierzastym pióropuszem. Nie ma tu przypadku – każda poza, kolor, detal ma swoje znaczenie. Jeszcze większe wrażenie robi Gabinet Lustrzany – perła rokokowej doskonałości. Pokój nie większy od salonu w mieszkaniu w bloku, ale odbija światło w taki sposób, że czuję się jak wewnątrz klejnotu. Choć nie jest to zabronione, nikt tu nie robi zdjęć, lepiej jest napawać oczy tym niepowtarzalnym widokiem. Gabinet Lustrzany to perfekcyjna rekonstrukcja. Ten oryginalny nie przetrwał II wojny światowej, choć większość pałacu pozostała nietknięta. Bilety do rezydencji kosztują 9 euro. Warto wybrać opcję z przewodnikiem. Zwiedzanie trwa około godziny, ale można zostać dłużej – w ogrodach czy w przyklasztornej winiarni. Na moście w Würzburgu Prawdziwe serce Würzburga bije nad rzeką. Alte Main­brücke, czyli Stary Most na Menie, został zbudowany w XV w., następnie – wbrew losom pisanym tej części Europy – przetrwał wojny, powodzie i kolejne epoki. Dziś dalej łączy dwie strony miasta i służy jako miejski deptak, na którym mieszkańcy i turyści spotykają się latem i wspólnie piją – a jakże! – frankońskie wino. Na balustradach mostu stoją barokowe figury świętych – patrzą na mnie i na światło odbite w rzece. Oddaję się lokalnym zwyczajom i kupuję kieliszek rieslinga w pobliskiej winiarni Alte Mainmühle, która znajduje się tuż przy wejściu na most. Szkło – tak, prawdziwe szkło – dźwięczy cicho, gdy kelnerzy podają je z okienka. Nie ma tu krzyku, nie ma pośpiechu. Tylko rozmowy, uśmiechy, klikanie kieliszków. Niektórzy przynoszą książki. Inni wystawiają twarze w kierunku pierwszych wiosennych promieni słońca. Erfurt i Würzburg – informacje praktyczne Dojazd Do Erfurtu i Würzburga z Polski najłatwiej dotrzeć lotem do Frankfurtu – LOT-em (od 700 zł) i Lufthansą (z Warszawy), a także tanimi liniami jak Ryanair i Wizz Air (z Warszawy, Krakowa i Gdańska; od 400 zł). Z Frankfurtu do Würzburga i Erfurtu kursują szybkie pociągi ICE (ok. 1–2 godz.). Nocleg Hote Alma am Anger – butikowy hotel w sercu Erfurtu, tuż przy zabytkowym Krämerbrücke. Jasne wnętrza z lokalnymi akcentami. Pokoje 2-os. od 140 euro Best Western Premier Hotel Rebstock – elegancki hotel w barokowej kamienicy, kilka minut spacerem od rezydencji w Würzburgu. Stylowe pokoje 2-os. od 130 euro ze śniadaniem. Jedzenie Thüringer rostbratwurst – ikona Erfurtu i całej Turyngii. To długa, cienka kiełbasa z grubo mielonego mięsa wieprzowego, doprawiona majerankiem, czosnkiem i pieprzem, grillowana na ogniu z drewna bukowego i tradycyjnie podawana w bułce z musztardą. Spróbujesz jej na jarmarku, ulicznym stoisku albo w lokalnej knajpie. Fränkischer schäufele – specjalność Frankonii, czyli także Würzburga. To pieczone wieprzowe łopatki z chrupiącą skórką podawane z sosem piwnym, kluskami ziemniaczanymi (kloß) i kapustą. Danie ciężkie, ale obowiązkowe – najlepiej smakuje w regionalnej gospodzie popite lokalnym białym winem silvaner. Atrakcje Godzinny spacer z przewodnikiem po średniowiecznym Starym Mieście w Erfurcie, 12 euro; erfurt-tourismus.de. Rejs statkiem po Menie z widokiem na twierdzę Marienberg i winnice Wurzburga, idealny na zachód słońca, ok. 45 minut, 14 euro; schifffahrt-wuerzburg.de. Źródło: archiwum NG Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
To najstarsze miasto w Hiszpanii. Ma ponad 3 tysiące lat i nazywane jest „Kubą Europy"
Kadyks to prawdziwa perła Andaluzji i jedno z najstarszych miast w Europie. Jego historia sięga 3 tysięcy lat, a położenie nad Atlantykiem uczyniło go niegdyś morską potęgą. Dziś zachwyca turystów muzyką, kuchnią i atmosferą.
Spis treści: Najważniejsze atrakcje Kadyksu Kadyks dla miłośników historii Kuchnia Kadyksu – co i gdzie warto spróbować? Wino sherry – lokalny specjał Kadyks to miejsce, gdzie historia splata się z codziennym życiem. Odkrywanie zabytków, spacer po wąskich uliczkach czy degustacja lokalnych przysmaków to tylko niektóre z atrakcji, które czekają na turystów. Bez względu na to, czy jesteś miłośnikiem historii, czy smakoszem, Kadyks z pewnością dostarczy Ci niezapomnianych wrażeń. Najważniejsze atrakcje Kadyksu Katedra w Kadyksie – arcydzieło architektury barokowej i klasycystycznej Jednym z najbardziej charakterystycznych zabytków Kadyksu jest katedra, której budowa trwała 116 lat. Rozpoczęta w 1722 roku w stylu barokowym, zakończona została w stylu klasycystycznym, co sprawia, że jest to unikatowe dzieło architektury. Złocista kopuła góruje nad zabudową, będąc punktem rozpoznawczym, który doskonale widać z wielu części miasta. Zwiedzanie wnętrza katedry oraz wspinaczka na jej wieżę pozwalają podziwiać widok na miasto i zatokę​. Teatro Romano – ślad rzymskiego dziedzictwa W sercu miasta znajdują się pozostałości Teatru Rzymskiego, odkrytego przypadkowo w 1980 roku podczas pożaru. Ten starożytny teatr, zbudowany prawdopodobnie w I wieku p.n.e., był jednym z największych w imperium rzymskim i mógł pomieścić około 20 tysięcy widzów. Choć dziś zachowały się jedynie fragmenty widowni, miejsce to przypomina o wielkiej przeszłości Kadyksu. Torre Tavira – najwyższy punkt widokowy Kadyksu Torre Tavira to najwyższa z ponad 130 wież strażniczych, które kiedyś służyły do obserwacji portu i nadciągających okrętów. Wieże te były nieodłącznym elementem codziennego życia Kadyksu w XVIII wieku, kiedy miasto pełniło rolę ważnego centrum handlowego. Torre Tavira została zbudowana w 1778 roku i szybko stała się najważniejszym punktem obserwacyjnym. Na szczycie wieży znajduje się camera obscura, czyli specjalne urządzenie, które dzięki systemowi soczewek rzuca obraz miasta na ekran, tworząc efekt realistycznej projekcji na żywo. To interaktywne doświadczenie pozwala podziwiać miasto w czasie rzeczywistym z zupełnie nowej perspektywy​. Widok z samego szczytu wieży oferuje niesamowity pejzaż Kadyksu – śnieżnobiałe budynki, złocistą kopułę katedry, a także rozległą panoramę Atlantyku i portu. Kadyks dla miłośników historii Krzysztof Kolumb i wyprawy z Kadyksu Kadyks odegrał kluczową rolę w wyprawach odkrywczych Krzysztofa Kolumba. To właśnie z tego portu wyruszył na swoje drugą i czwartą wyprawę do Nowego Świata. Miasto, położone nad Atlantykiem, przez wieki było jednym z najważniejszych ośrodków handlowych Hiszpanii. Dzięki bliskości morza Kadyks rozkwitł jako port handlowy, a historia związana z Kolumbem dodaje mu niezwykłego prestiżu​. La Pepa – krok w stronę nowoczesności Na Plaza de San Antonio w marcu 1812 roku w Kadyksie uchwalono pierwszą hiszpańską konstytucję, zwaną „La Pepa”. Dokument ten stał się symbolem walki o wolność i zmiany społeczne w Hiszpanii, wprowadzając zasady, które były niezwykle postępowe na tamte czasy. To ważne wydarzenie miało ogromny wpływ na rozwój państwa. Wprowadzono m.in. trójpodział władzy, zniesienie inkwizycji oraz gwarantując prawa obywatelskie. Mimo że konstytucja nie została na dłużej wprowadzona, zapisała się na stałe w historii jako pierwszy krok ku modernizacji Hiszpanii​. Kuchnia Kadyksu – co i gdzie warto spróbować? Freidurias – smażone owoce morza Freidurias to charakterystyczne dla Kadyksu smażalnie, gdzie serwowane są świeżo złowione owoce morza, takie jak krewetki, kalmary czy sardele. Potrawy te podawane są w prostych papierowych rożkach, co sprawia, że można je spożywać na ulicy, delektując się widokami miasta. Dania są przygotowywane w panierce z mąki pszennej i ciecierzycy, co stanowi lokalną specjalność​. Restauracje i tapas bary – od El Faro do Mercado Central W Kadyksie znajdziesz zarówno eleganckie restauracje, jak Restaurante El Faro, słynącą z wykwintnych owoców morza, jak i proste, ale urokliwe freidurias. Warto również odwiedzić Mercado Central de Abastos. Poza zakupami świeżych ryb, owoców i warzyw, można skosztować tam lokalnych specjałów, takich jak krokiety z cukinii czy empanady​. Wino sherry – lokalny specjał Sherry, czyli jerez, to andaluzyjski specjał znany na całym świecie. Trunek ten, początkowo wytwarzany przez Maurów, jest wzmacniany destylatem wina, co sprawia, że charakteryzuje się bogatym, złożonym smakiem. Długowieczność sherry sprawia, że wino to nigdy nie osiąga ostatecznej formy – każda beczka zawiera mieszankę młodego i starzejącego się wina​. Gdzie spróbować najlepszego wina sherry w Kadyksie? Jednym z miejsc, gdzie warto spróbować sherry, jest Taberna La Manzanilla, prowadzona przez rodzinę Garcia od trzech pokoleń. Tradycyjne beczki o pojemności 500 litrów przechowują wino, które zyskuje na smaku wraz z upływem lat. Degustacja tego wina to obowiązkowy punkt wizyty w Kadyksie​.
To jedna z najbardziej zaskakujących krain w Europie – leży zaledwie 300 km od granic Polski
Frankonia, kraina położona w północnej Bawarii, to wyjątkowe połączenie natury, kultury i historii. Wędrując przez Bayreuth, Bamberg i Szwajcarię Frankońską, odkrywamy barokowe rezydencje, legendarne opery i bajkowe formacje skalne, które inspirowały samego Wagnera. To przewodnik po jednym z najpiękniejszych regionów Niemiec.
Spis treści: Bayreuth – teatr iluzji, kaprysy margrabiów i wizje Wagnera Szwajcaria Frankońska – krajobraz jak z opery i baśni Wagnera Bamberg – cesarskie pałace, romańska katedra i dymne piwo tradycji Jak zaplanować podróż do Frankonii Punktualnie o godz. 17 tryska woda. Strumienie kreślą w powietrzu eleganckie łuki – na tle parkowej zieleni, figur rzymskich cesarzy na fasadzie Nowego Pałacu i wieńczącej ją kwadrygi Apollina, zza której bije blask zniżającego się słońca. Spektakl godny boga piękna, ale nasz przewodnik marszczy brwi. – Wiosną, gdy wody jest więcej, wygląda to okazalej – przekonuje. Fontanny Ermitażu działają jednak w rytmie natury, bez wsparcia pomp. – Napędza je grawitacja – wyjaśnia Richard. Tak samo jak w XVIII w. Bayreuth – teatr iluzji, kaprysy margrabiów i wizje Wagnera Z fontanny przy Nowym Pałacu woda spływa kaskadą stawków, by wytrysnąć raz jeszcze przed pustelnią Georga Wilhelma. – Margrabia kazał też zainstalować ukryte sikawki przy Starym Pałacu. Lubił znienacka opryskiwać dworzan – opowiada Richard. Niepoważne jak na władcę księstwa? Cały Ermitaż powstał z myślą o podobnych rozrywkach. Georg Wilhelm i jego małżonka Wilhelmina urządzali w parku oryginalne zabawy, przy pałacyku Fantaisie damy dworu przebierały się za pastereczki, w Teatrze Ruin margrabina wystawiała modne sztuki, a niekiedy sama wkładała kostium. Zaskoczenie, zwodniczość, iluzja – tym 300 lat temu żyło Bayreuth pod rządami Wilhelminy i Georga Wilhelma. Książęca para uczyniła z księstwa artystyczną perełkę, a ukształtowany przez nią styl zapisał się w historii jako bayreuckie rokoko. Pierwsze skrzypce w ekstrawaganckim małżeństwie grała Wilhelmina. Pochodziła z rodu znaczniejszego niż jej mąż. Jako córka króla Prus była szykowana do wydania za następcę angielskiego tronu i odebrała świetne wykształcenie: znała kilka języków, pisała poezję, grała na pięciu instrumentach, komponowała. Ambitne plany matrymonialne spaliły jednak na panewce, a niedoszła królowa Anglii trafiła do prowincjonalnego księstwa. Opera Margrabiów w Bayreuth Ale nie wyszła na tym źle: miała mocną pozycję na dworze, pełny skarbiec i nieograniczoną swobodę. Spożytkowała ją w służbie swej największej pasji: teatru. Wybudowana przez nią Opera Margrabiów też zwodzi i zaskakuje – z zewnątrz wydaje się tak zwyczajna, że można ją wziąć za elegantszą kamienicę. Ale gdy uchylamy drzwi jednej z lóż, otwiera się przed nami świat jak z baśni. Kolumienki, poręcze i empory oplata gęstwa złotych pnączy, pyzate amorki dokazują nad widownią, anioły dmą w trąby, na suficie Apollo rozsiadł się na obłoku wśród muz. Nawet bez scenografii sala jest wymarzoną sceną do spektaklu prestiżu i splendoru. Wilhelmina niewiele o nie dbała – zamiast w książęcej loży siadała w pierwszym rzędzie, jak najbliżej śpiewaków i muzyków. Może wiedziała, że cały ten blichtr to gra pozorów – tak jak zdobiące operę złocenia i marmury, które wykonano z… drewna. Świetność Bayreuth też okazała się iluzją i po śmierci Wilhelminy w 1758 r. ulotniła się jak sen. Artyści wyjechali; opera i skarbiec zaczęły świecić pustkami. Pod koniec stulecia księstwo przyłączono do Prus, wkrótce kupiła je Bawaria. Bayreuth na powrót stało się jednym z wielu prowincjonalnych miasteczek. Kilkadziesiąt lat później okazało się to jego atutem. Willa Wahnfried i Festspielhaus „Cóż za przyjemne odludzie, z dala od zaczadzenia i zgniłego fabrycznego smrodu naszej miejskiej cywilizacji!” – zachwycał się w 1870 r. Richard Wagner. Słynny kompozytor przyjechał do Bayreuth, poszukując miejsca na teatr do wystawienia swego cyklu „Pierścień Nibelunga”. Operę Margrabiów uznał jednak za zbyt małą i zbyt efektowną – marzył mu się skromniejszy teatr, by nic nie odciągało uwagi widzów od jego dzieł. Prywatnie nie był jednak zwolennikiem surowości. Przekonujemy się o tym, zwiedzając jego willę Wahnfried, dziś muzeum kompozytora. Wysoki hol, biblioteka ze złoconym sufitem, wychodzący na ogród salon z żyrandolem i fortepianem Steinwaya. W porównaniu z przepychem rezydencji pobliski Festspielhaus zaskakuje prostotą. Przedsionek z drewna i cegły, jak w dworcowej poczekalni. Sala ogromna, ale prawie 2 tys. miejsc na widowni upakowano gęsto; pod sufitem płótno, jak w namiocie cyrkowym. Wrażenie prowizoryczności nie jest przypadkowe. Wagner zaprojektował najdrobniejsze detale budynku, ale planował zburzyć go po kilku edycjach festiwalu. Do śmierci kompozytora impreza odbyła się jednak tylko dwukrotnie: w 1876 i 1882 r. Mimo to obiekt przetrwał i dziś ciągną tu tłumy. Na listę oczekujących na bilety na letni festiwal, podczas którego wystawiane są wyłącznie inscenizacje 10 oper kompozytora, trzeba się wpisać z kilkuletnim wyprzedzeniem – bez gwarancji sukcesu! Szwajcaria Frankońska – krajobraz jak z opery i baśni Wagnera Białe mury nakryte rudym dachem, schodkowe szczyty, jedna smukła wieża. Średniowieczny zameczek w Gössweinstein jest urokliwy, ale zaskakująco skromny jak na pierwowzór Zamku Graala z „Parsifala” Wagnera. Za to sceneria wokół ma operowy rozmach. Garby gór dźwigają się jak wyspy z morza mgieł w dolinach, z zieleni lasów sterczą jasne zęby skał. Świt, który podziwiamy z urwiska Krezubergu nad miasteczkiem, ma nawet muzyczną oprawę – dźwięki organów z bazyliki św. Trójcy. Jej wieże z piaskowca o miodowym odcieniu jarzą się w pierwszych promieniach słońca złocistym blaskiem. Magiczny świat Szwajcarii Frankońskiej kompozytor miał na wyciągnięcie ręki – i chętnie z tego korzystał. Co chwilę natykamy się tu a to na punkt widokowy Wagnershöhe, a to na Skałę Brunhildy. Kraina ta – ulubiony cel wspinaczy i wędrowców – rozciąga się w trójkącie pomiędzy Bayreuth, Bambergiem a Norymbergą; w wapiennym płaskowyżu woda pożłobiła doliny i jaskinie, rzeźbiąc przy okazji tysiące iglic i maczug. Najsłynniejsze podziwialiśmy we wsi Tüchersfeld, gdzie szachulcowe domy przycupnęły u stóp skalnych grzybów. Ale skalne miasto, przez które schodzimy w dolinę, niewiele im ustępuje. Ścieżka wije się zakosami, lawiruje wśród załomów, urwisk i srebrzystych pni buków, zmuszając nas niekiedy do przeciskania się przez wąskie szczeliny. Na dnie doliny, w Behringersmühle, wita nas wesoły gwizd i kłęby jasnej pary. Wagner skrzywiłby się na widok parowozu, uznając go za symbol zgniłej nowoczesności pośród nieskalanej natury, nam jednak jazda staroświeckim pociągiem bardzo się podoba. Z podestu wagonu patrzymy na zieloną dolinę wartko płynącego Wiesentu – jedną z najbardziej malowniczych w Szwajcarii Frankońskiej. Ze stacyjki w Muggendorfie lipowa aleja prowadzi nas na zbocze. Po chwili odbijamy na ścieżkę; ta wije się pośród omszałych buków i łanów bluszczu, gramoli na skalne grzebienie, odbija na zawieszoną nad doliną wychodnię. Na krzaku dzikiej róży czerwienią się owoce. Mrużymy oczy: samotna baszta zamku Neideck strzeże zakola rzeki w dole. Zieleń gęstnieje – a potem nagle ziemia wybrzusza się, unosząc ze sobą kępę drzew. Kilka metrów w górę dźwiga je wapienny łuk Schwingenbogen. Zadzieramy głowy, by objąć wzrokiem zarwane sklepienie groty i obramowany jego skłonem las. I nagle przypominamy sobie, że już to gdzieś widzieliśmy. Właśnie tak wyglądała grota, w której mityczny Zygfryd przekuł na nowo miecz swego ojca – na ilustracji sprzed półtora wieku, która posłużyła Wagnerowi do zaprojektowania scenografii trzeciej części „Pierścienia Nibelunga” na premierę w Bayreuth. Bamberg – cesarskie pałace, romańska katedra i dymne piwo tradycji Z paryskich tapiserii spoglądają radżowie i wąsaci mandaryni, ukryte pośród palm ary stroszą pióra, na honorowym miejscu złoci się ananas. – To była obsesja XVIII-wiecznej Europy. Jeden owoc potrafił kosztować tyle, co rozpłodowy ogier! – twierdzi nasz przewodnik Hubert. Ale nie chodziło wcale o smak: – Nawet bogacze jedli ananasy rzadko. Ustawiano je raczej pośrodku stołu i podziwiano jako symbol luksusu. Ananasa nie mogło tu zabraknąć, bo luksusowe jest w zasadzie wszystko: wazy z alabastru i stół bilardowy z Włoch, gigantyczne zwierciadła i żyrandole, podłogi z wzorami ułożonymi z klonu, orzecha czy dębu i złote tapety w rajskie ptaki. No i zdobne piece w większości sal – przypominające o tym, że mimo przepychu lokatorzy niemiłosiernie tu marzli. – Zimą temperatura nie przekraczała 7–9 stopni – opowiada Hubert. Nic dziwnego, że gospodarza uwieczniono w futrze. – Gronostaj przede wszystkim podkreślał jego pozycję. Lothar Franz von Schönborn jako jedyny z arcybiskupów Bambergu został cesarskim elektorem. Władający Bambergiem na przełomie XVII i XVIII w. dostojnik zamarzył o godnym lokum. Dokończył budowę Nowej Rezydencji, urządzając w niej oszałamiającą Salę Cesarską. Mierzącą przeszło 20 na 12 m komnatę zdobią wizerunki cesarzy rzymskich i niemieckich, sufit pokrywa monumentalna alegoria dobrych rządów. – Lothar Franz chciał być gotów na wizytę monarchy. Ale nigdy jej nie doczekał, podobnie jak jego następcy. Jedynym cesarzem, który przechadzał się po tej sali, był… Napoleon – śmieje się Hubert, bo to wódz Francuzów przyłączył w 1802 r. biskupie księstwo do Bawarii, kładąc kres jego wielowiekowej historii. O potędze średniowiecznego Bambergu przekonujemy się w archikatedrze św. Piotra i św. Jerzego. Świątynia wznosząca się naprzeciw rezydencji także jest ozdobna – dekoracja jej czterech portali uchodzi za arcydzieło romańskiej rzeźby. Ale cała budowla, konsekrowana w 1111 r., jest surowa, dostojna. Z czterema wieżami mierzącymi po przeszło 80 m wygląda jak górujący nad miastem zamek. Aura solidności towarzyszy nam, gdy schodzimy z katedralnego wzgórza na starówkę. Mieszczańskie kamienice tłoczą się przy brukowanych uliczkach, z gospód pachnie pieczoną wieprzowiną, przed browarem Schlenkerla tłoczą się piwosze z kuflami ciemnego, wędzonego piwa. To bamberski rarytas. I żadna tam kraftowa fanaberia, tylko przejaw przywiązania do tradycji. W średniowieczu słód wędzono, by się nie psuł – i tak już zostało. Piwo jest świetne, a dymny, ziemisty aromat pasuje do stojącego mocno na nogach miasta. Niecałe 200 m dalej przekonujemy się jednak, że i bamberskim mieszczanom nieobca była fantazja. Oto przed nami Stary Ratusz z XV w. – nie dość, że cały w kolorowych freskach, to przycupnął… pośrodku rzeki. Ponoć arcybiskup nie chciał przyznać mieszczanom ziemi, więc ci wzięli sprawy w swoje ręce – i usypali wyspę. To tylko legenda, ale przecież południowe skrzydło budynku, wiszące nad rzeką niczym gigantyczny zegar z kukułką, jest jakby rodem z baśni albo pokazu iluzjonisty. Tak jak bayreuckie pałace i opera, tak jak labirynt zaczarowanych skał. Jak zaplanować podróż do Frankonii Dojazd Z Warszawy, Gdańska, Poznania, Wrocławia, Krakowa i Rzeszowa dolecicie do Monachium liniami Lufthansa, a z Warszawy także LOT-em (od 600 zł w dwie strony). Podróż pociągiem z lotniska do Bayreuth lub Bambergu trwa 3 godz. (od 28 euro w jedną stronę). Przejazd koleją z Warszawy przez Berlin do Bambergu zajmie 8–9 godz. (od 59 euro w jedną stronę); db.de. Transport Transport publiczny w okolicach Bayreuth, Bambergu i Norymbergi, w tym całej Szwajcarii Frankońskiej, należy do sieci VGN. Bilet dzienny za 19,80 euro uprawnia do nieograniczonej liczby przejazdów 2 os. dorosłych i 4 dzieci (lub rowerów – łączna liczba ludzi i jednośladów nie może być większa niż 6) oraz 1 psa. Bilety sobotnie zachowują ważność w niedzielę; vgn.de. Nocleg B&B Hotel, dogodnie położony w centrum Bayreuth (od 350 zł/2 os.). Znakomitą lokalizację u stóp wzgórza katedralnego w Bambergu ma Hotel Am Dom (od 350 zł/2 os.). Świetną bazą do eksploracji Szwajcarii Frankońskiej jest Aparthotel Minderlein w Pottensteinie serwujący śniadania z lokalnych produktów (od 500 zł/2 os.). Jedzenie Popularnego piwa Maisel, a także współczesnej kuchni niemieckiej spróbujecie w restauracji Liebesbier w Bayreuth. Tradycyjna gospoda Goldene Krone w Pottensteinie specjalizuje się w daniach z Frankonii, jak käsespätzle (kluski z serem) czy schweineschäuferle (pieczona łopatka wieprzowa z kapustą). Browar Schlenkerla w Bambergu słynie z wędzonego piwa i pasujących do niego dań: faszerowanej cebuli czy pieczonych kiełbasek. Gasthof Resengörg w Ebermannstadt serwuje znakomite karpie. Źródło: National Geographic Traveler, Germany Travel Nasz ekspert Bartek Kaftan dziennikarz, podróżnik, autor książek. Stały współpracownik magazynu „National Geographic Traveler”.
To najbardziej egzotyczne miejsca w Polsce. Poczujesz się tam jak na zagranicznych wakacjach
Góry, morze, tajemnicze zamki i parki narodowe. Polska na każdym kroku potrafi zachwycić. W naszym kraju nie brakuje również miejsc, które do złudzenia przypominają zagraniczne perełki. Wybraliśmy najciekawsze i najbardziej egzotyczne.
Spis treści: W tym rezerwacie panuje „śródziemnomorski klimat” Słońce i palmy, czyli rajskie wakacje w Ciechocinku To jezioro nazywane jest „suwalskim Atolem” O „polskich Malediwach”, „małej Chorwacji” czy „polskiej Toskanii” słyszała już większość turystów. W naszym kraju jest jednak znacznie więcej miejsc, które zachwycają nietypową architekturą, klimatem czy roślinnością. Jedno z nich znajduje się w województwie zachodniopomorskim. W tym rezerwacie panuje „śródziemnomorski klimat” Rezerwat Bielinek to prawdziwa „śródziemnomorska wyspa” znajdująca się w gminie Cedynia, w województwie zachodniopomorskim. Wyjątkowy obszar na mapie Polski został objęty ochroną już w 1927 roku. Głównym celem było zachowanie niezwykłej flory i zbiorowisk muraw kserotermicznych będących siedzibą wielu gatunków motyli, ciepłolubnej dąbrowy oraz zespołu łęgu wiązowo-jesionowego. Rezerwat jest położony na wale morenowym stanowiącym krawędź Odry. „Zbocza moreny mają ekspozycję południową i są nachylone pod kątem od 20 do 50 stopni, a ich zasobne w węglan wapnia gleby podobne są do gleb cynamonowych obszarów śródziemnomorskich” – dowiadujemy się z oficjalnej strony gminy Cedynia. Latem temperatura podłoża jest wysoka, co sprzyja powstawaniu charakterystycznych zespołów roślinności ciepłolubnej. Wyjątkowy mikroklimat tego regionu i bogata roślinność sprawa, że rezerwat jest prawdziwą przyrodniczą perłą na mapie Polski. W rezerwacie znajdują się gatunki, których nie ma nigdzie indziej w Polsce i są w niewielu innych miejscach w Europie. Słońce i palmy, czyli rajskie wakacje w Ciechocinku Kolejnym miejscem na mapie Polski, które wyróżnia się egzotycznym klimatem, jest słynny Park Zdrojowy w Ciechocinku. To prawdziwy magnes na kuracjuszy i turystów. Oprócz wielu atrakcji, zacisznych miejsc i malowniczych ścieżek park cechuje bogaty układ różnorodnych roślin. W XIX wieku pojawiły się pierwsze drzewa: trzyletnie morwy i siedmioletnie akacje. W 1883 r. posadzono około 6 tysięcy drzew. Jak poinformowano na oficjalnej stronie Ciechocinka, oprócz licznych klonów, kasztanowców, dębów, lip, brzóz i świerków występuje tu wiele rzadko spotykanych drzew: surmia, miłorząb dwuklapowy, kłęk kanadyjski, skrzydłorzech kanadyjski, tulipanowiec amerykański. Niegdyś latem na klombach wystawiano agawy i palmy, przechowywane zimą w oranżerii. W tej części parku znajduje się również woliera z egzotycznymi ptakami: pawiami i bażantami. Turystów zachwyca również perła drewnianej architektury miejscowości, dawna galeria spacerowa zaprojektowana przez Edwarda Cichockiego. Wszystko to sprawia, że park zdecydowanie wyróżnia się aurą spośród innych miejsc na turystycznej mapie Polski. To jezioro nazywane jest „suwalskim Atolem” Na egzotyczne wakacje w Polsce zaprasza również Suwalszczyzna. To właśnie tam znajduje się jedno z najbardziej wyjątkowych jezior w Polsce nieoficjalnie okrzyknięte „suwalskim atolem”. Zlokalizowane jest w województwie podlaskim, w Puszczy Augustowskiej. Kadry z tego rejonu zapierają dech w piersi. Na pierwszy rzut oka zbiornik przypomina bowiem wyspę koralową na Pacyfiku. Wyróżnia się przede wszystkim nietypowym kształtem, turkusową barwą wody i malowniczą okolicą. Gratką dla podróżnych jest również niewielka, piaszczysta plaża w okolicy. To połączenie tworzy spektakularny krajobraz. Jezioro Płaskie po raz pierwszy zyskało ogromną sławę w 2019 roku. Wówczas polski podróżnik Adam Budnik podzielił się w sieci niezwykłą fotografią wykonaną z drona. Warto zaznaczyć, że w pobliżu wije się inne, mniejsze jezioro Krejwelanek. Z góry wygląda jakby oplatało tamtejszą okolicę jak wstęga. Źródła: Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Zachodniopomorskiego, Muzeum Ciechocinek Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Cape Greco to malowniczy przylądek na Cyprze. Turyści pokochali to miejsce
Cape Greco należy do najchętniej odwiedzanych miejsc na Cyprze. Wspaniały park narodowy stwarza idealne warunki dla wszystkich, którzy stawiają na piesze wędrówki i inne formy aktywnego wypoczynku. To niezwykłe miejsce warto odwiedzić z jeszcze jednego powodu. Stanowi namacalny dowód na to, jak bardzo destrukcyjna dla natury może być działalność człowieka. Jakie atrakcje skrywa Cape Greco? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Śródziemnomorski raj na skraju wyspy Unikatowa przyroda jest wizytówką tego miejsca Jakie atrakcje czekają tam na przyjezdnych? Krajobraz Cape Greco prezentuje się niezwykle surowo, niemal pierwotnie. Pagórkowaty teren jest usiany skałami, klifami i niską roślinnością. Drzew praktycznie tam nie uświadczymy. Okazałych krzewów i drzew praktycznie tam nie uświadczymy. Jeszcze na początku XX wieku, obszar niewielkiego przylądka porastał gęsty las, w którym dominował jałowiec fenicki. Dziś ten gatunek niemal tam nie występuje, a to za sprawą działalności człowieka. Cały teren został wyeksploatowany w ciągu zaledwie kilku lat i natura nadal nie powróciła tam do stanu pierwotnego. Śródziemnomorski raj na skraju wyspy Na szczęście nie oznacza to, że niewielki półwysep nie jest wart uwagi. Przeciwnie, krajobraz zdominowany przez wapienne klify, usiane jaskiniami morskimi, fantazyjne formacje skalne i turkusową wodę Morza Śródziemnego. Gdzie znajduje się ten rajski zakątek? Przylądek Cape Greco jest zlokalizowany na południowo-wschodnim wybrzeżu Cypru, u wschodniego krańca zatoki Famagusta. Stanowi najdalej wysunięty na południe punkt wyspy i Republiki Cypryjskiej, ale nie tylko. Skalisty skrawek lądu jest też najdalej wysuniętym na południe punktem Unii Europejskiej. Półwysep sąsiaduje z dwoma popularnymi kurortami. Na zachód od cypla, w odległości około 10 km, znajduje się Ayia Napa. Na wschodzie, w podobnej odległości, zlokalizowany jest Protaras. Unikatowa przyroda jest wizytówką tego miejsca Co prawda ludzie zdewastowali gęsto zadrzewiony półwysep, ale to paradoksalnie dało szansę nowym formom roślinnym. Od 18 lutego 1993 roku obszar Cape Greco podlega ochronie jako Etniko Dasiko Parko Kawo Greco. Teren ten został też włączony do obszaru Natura 2000. Działania ochronne służą zachowaniu krajobrazu, środowiska naturalnego i bioróżnorodności tego niezwykłego obszaru. Park narodowy ma powierzchnię 385 hektarów. Flora Cape Greco Cały półwysep pokrywają przede wszystkim zimozielone zarośla i suchorośla. Występuje tam ponad 400 gatunków roślin, z czego 14 to cypryjskie endemity. Wśród nich znajdują się: Anthemis plutonia – gatunek z rodziny astrowatych, Cyclamen cyprium – gatunek z rodziny pierwiosnkowatych. Warto wspomnieć, że w wodach otaczających półwysep znajdują się rozległe podmorskie łąki z trawą neptuna. Podlegają one ochronie jako siedlisko przyrodnicze w ramach obszaru Natura 2000. Fauna Cape Greco Królestwo ssaków na półwyspie jest reprezentowane przede wszystkim przez lisa rudego, stepojeża uszatego i zająca szaraka. Można tam spotkać liczne gady, w tym jadowitą żmiję lewantyńską, która w Europie odpowiada za niemal wszystkie zgony, będące następstwem ukąszenia przez węża. Na szczęście nie ma tam zbyt wielu przedstawicieli tego gatunku. Znacznie łatwiej można spotkać na półwyspie jednego z niejadowitych węży. Prawdziwą ciekawostką jest malpolon, jeden z największych, bo osiągający do 2 metrów długości, węży w Europie. Wygląda groźnie i jest klasyfikowany jako warunkowo jadowity, ale dla człowieka nie stanowi śmiertelnego niebezpieczeństwa. Capo Greco znajduje się na jednym z głównych szlaków migracyjnych ptaków i należy do kluczowych przystanków dla wielu gatunków podróżujących między Europą a Afryką. Zidentyfikowano tam około 87 gatunków. Wśród gatunków charakterystycznych dla tego obszaru zidentyfikowano dwa endemity – pokrzewkę cypryjską i białorzytkę cypryjską. Jakie atrakcje czekają tam na przyjezdnych? Władze tego terenu wygospodarowały 16 km pieszych szlaków turystycznych. Trasy nie są wymagające, jednak należy wspomnieć, że nie brakuje tam stromych podejść, będących sprawdzianem dla kondycji. Jest też szlak rowerowy i konny, więc park narodowy można zwiedzać na wiele sposobów. Co warto tam zobaczyć? Kaplica Agioi Anargyroi Nie jest niespodzianką, że na terenie parku narodowego nie znajdziemy wielu zabudowań. Jednym z nielicznych budynków jest kaplica Agioi Anargyroi, której patronami są dwaj święci wczesnochrześcijańscy – bracia Damian i Kosma. Nie imponuje wyszukanym stylem. Ot, zwykły biały budynek z niebieskim dachem, jakich wiele w krajach śródziemnomorskich. Dlaczego więc znalazła miejsce na liście ciekawych miejsc? Po pierwsze, ze względu na lokalizację. Kaplica wznosi się na końcu klifu, w wyjątkowo malowniczej scenerii. Po drugie, za kaplicą znajdują się schody, które prowadzą wprost do wspaniałej morskiej jaskini. Według miejscowej legendy, woda pokrywająca jej dno ma właściwości lecznicze. Jaskinie morskie i klify A skoro o jaskiniach morskich mowa, tych nie brakuje na terenie Cape Greco. Wydrążone w klifach, są jedną z największych naturalnych atrakcji parku. Najciekawsze znajdują się przy zachodniej granicy Cape Greco. Kolejnym naturalnym atutem tego miejsca są wapienne klify. Wysokie na około 10 metrów urwiska tworzą niezwykle malowniczą scenerię. Most Kamara Tou Koraka Niezwykłym tworem natury jest też słynny most skalny. Naturalny łuk formował się przez tysiąclecia pod wpływem erozyjnej działalności wody i wiatru. Prezentuje się niesamowicie, ale czas nie stoi w miejscu i stan tej wspaniałej formacji pogarsza się z roku na rok. Jaskinie cyklopów Wróćmy na chwilę do tamtejszych morskich jaskiń. Według legendy, w jednej z nich mieszkała rodzina cyklopów – mitycznych jednookich olbrzymów. Prowadzi do niej szlak biegnący wzdłuż wybrzeża, który rozpoczyna się na plaży Konnos. Plaża Konnos To jedna z najbardziej urokliwych plaż na południu wyspy. Znajduje się w na północnym wybrzeżu parku. Poza sezonem jest cicha i kameralna, ale w sezonie urlopowym trudno tam znaleźć wolne miejsce. Błękitna Laguna Jedną z największych atrakcji Cape Greco bez wątpienia jest Błękitna Laguna. Naturalny basen, wypełniony turkusową wodą, stwarza doskonałe warunki do pływania i nurkowania. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Miasto zamienione w kamień – turyści zachwyceni atrakcją w Małopolsce: „Jesienią zachwyca szczególnie”
Rezerwat Skamieniałe Miasto to turystyczna perełka Małopolski, która wciąż czeka na odkrycie. Fantazyjne miejsce owiane legendami można zwiedzać przez cały rok. Jesienią zachwyca szczególnie. „Malownicze formacje skalne robią ogromne wrażenie” – czytamy w opiniach zamieszczanych przez internautów.
Skamieniałe Miasto to hit tego roku! Jest położone w województwie małopolskim. Rozrzucone gęsto na stoku wzniesienia na południe od centrum Ciężkowic zgrupowanie skał to miejsce, które przez okolicznych mieszkańców niegdyś było uznawane za „owiane złą energią”. „Ci, którzy zapuszczali się w to ustronne miejsce, opowiadali o fantastycznych kształtach skał, przyrównując je do postaci ludzkich, zwierzęcych, wiążąc ich powstanie z niezwykłymi wydarzeniami” – czytamy na oficjalnej stronie rezerwatu. Dziś obiekt przyciąga miłośników tajemnic, legend i nietypowych atrakcji. „Miasto zamienione w kamień”. Turyści mogą je odwiedzać przez cały rok Obecnie Skamieniałe Miasto bez wątpienia jest uznawane za największą atrakcję przyrodniczą Pogórza i symbol Ciężkowicko-Rożnowskiego Parku Krajobrazowego. To miejsce magiczne nie tylko dla geologów. Znajdziemy tam kilkadziesiąt form skałkowych, których proces powstawania rozpoczął się miliony lat temu. Występują w postaci baszt, ambon, progów, platform lub grzybów skalnych. W 1931 roku Skamieniałe Miasto zostało uznane za zabytek przyrody. Ochroną objęto wówczas obszar o powierzchni ponad 30 hektarów. Niezwykle urokliwe miejsce znajduje się we wschodniej Małopolsce, w granicach miejscowości Ciężkowice, 700 metrów od centrum. Legenda głosi, że powstało w wyniku klątwy za hulaszczy tryb życia włodarzy. Lejący się litrami alkohol sprawił, że zapomnieli sprawować pieczę nad miastem i dlatego skamieniało. W trakcie dwugodzinnego spaceru można po drodze poznać wiele podobnych legend i ciekawostek. Obiekt jest otwarty przez cały rok, jednak tajemnicza aura okolicy będzie najlepiej wyczuwalna wczesną jesienią. Turyści zachwyceni atrakcją: „Robi ogromne wrażenie” Skały, które przybrały swe kształty pod wpływem erozji, noszą ciekawe nazwy. Wejścia strzeże ogromna Czarownica z haczykowatym nosem. Jest też Ratusz, Baszta, Maczuga, Piramida, Borsuk, a ile skał, tyle samo legend. W pobliżu rezerwatu znajduje się również 70-metrowy Wąwóz Czarownic. Ze Skalnego Miasta prowadzi do niego szlak. Najbardziej zachwyca tam wodospad, który zimą tworzy tam niesamowitą lodową ścianę - wiosną z impetem pędzi w dół. Normalny bilet wstępu na teren rezerwatu kosztuje 7 zł, a ulgowy 5 zł. Na miejscu do wyboru są różne warianty tras, szczególnie warto rozważyć przejście przez Skamieniałe Miasto, Wąwóz Czarownic, a następnie rynek w Ciężkowicach. Zwiedzanie nie powinno zająć dłużej niż 2 godziny 30 minut. Trasa ma około 4,5 km. Skamieniałe Miasto – „Jak w bajkowym krajobrazie" Biorąc pod uwagę opinie zamieszczane przez internautów, atrakcję tę z pewnością warto zobaczyć na własne oczy. „To naprawdę wyjątkowe miejsce! Malownicze formacje skalne robią ogromne wrażenie i dają poczucie, jakby spacerowało się po bajkowym krajobrazie. Ścieżki są przyjemne do przejścia, a otaczająca przyroda sprawia, że to idealna wycieczka nawet w upalne dni – w lesie można znaleźć dużo cienia i przyjemnego chłodu. Świetne miejsce, zarówno na spokojny spacer, jak i na rodzinną wyprawę. Zdecydowanie warto odwiedzić” – napisała pani Mariola. „Ciekawe miejsce, dużo ścieżek i tak naprawdę ciężko wszystko zwiedzić za jednym podejściem. Formacje skalne przybierają przeróżne formy, w zależności od miejsca, w którym stoimy lub od tego, jak pada na nie światło – jedna osoba zobaczy Lwią Skałę, a kolejna sędziwego żółwia – dodał pan Piotr. Źródło: skamienialemiasto.pl, visitmalopolska.pl, muzeum.ciezkowice.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Nowa atrakcja w Trójmieście. Panoramę Gdańska zobaczymy z innej perspektywy
Popularne koło widokowe AmberSky po 9 latach funkcjonowania zostanie zatrzymane na zawsze. Na miejscu dotychczasowej atrakcji ma stanąć jednak nowy diabelski młyn. Rozmiarem będzie przewyższać poprzednika, który ma trafić za ocean.
Spis treści: Nowe koło w miejsce starego Co się stanie z AmberSky? Ile trzeba będzie zapłacić za korzystanie z nowego koła? Przez lata funkcjonowania AmberSky zyskało miano jednej z najpopularniejszych atrakcji Gdańska. Dane opublikowane przez portal Gdańsk.tv ukazują, że w rekordowym sezonie 2023 z koła skorzystało ponad 100 tys. pasażerów. Nic więc dziwnego, że trwałe zlikwidowanie atrakcji mogłoby wzbudzić liczne sprzeciwy nadmorskich turystów. Nowe koło w miejsce starego Na szczęście od przyszłego roku na Wyspie Spichrzów turyści nadal będą mogli podziwiać panoramę Gdańska z wysokości kilkudziesięciu metrów. Wszystko za sprawą nowego AmberSky, które stanie w miejscu zasłużonego poprzednika. Rzeczniczka prasowa AmberSky Gdańsk Anna Barbasiewicz zapowiada projekt nadchodzącej atrakcji. Podwyższenie koła o 10 m, większe, 12-osobowe gondole czy samoobsługowe kasy to tylko część nowości. Władze koła zaznaczają, że nowa inwestycja powstanie w duchu nowoczesności oraz będzie przyjazna środowisku. Wokół AmberSky powstaną pokryte trawą zadaszenia, które mają za zadanie m.in. pochłaniać promienie słoneczne i filtrować powietrze z kurzu i innych zanieczyszczeń. Poza zmianą wysokości wpływającą na nowe doznania widokowe, nowe koło ma być obrócone o 35 stopni w stronę gdańskiego śródmieścia. Ma to wpłynąć na poprawę miejskiej panoramy oraz sprawić, że nowa atrakcja będzie lepiej wyglądać na tle wyspy i rzeki Motławy. Co się stanie z AmberSky? Stare koło nie przestanie służyć turystom. Tylko, że od przyszłego roku będzie to robić nie w Polsce, a w USA – w San Antonio w stanie Teksas. Po pracach demontażowych, które rozpoczną się we wrześniu, konstrukcja wyruszy za ocean i otrzyma drugie życie. Po ponownym zmontowaniu będzie pełnić tę samą funkcję, co w Gdańsku: wozić turystów i mieszkańców, oferując im panoramiczne widoki na okolicę. Dla Amerykanów będzie to egzotyczna ciekawostka, bo koło już ma swoją historię i markę zbudowaną w Europie. Ile trzeba będzie zapłacić za korzystanie z nowego koła? Choć nowa trakcja ma być nowocześniejsza, to ceny pozostają bez zmian. Obecnie na stronie operatora widnieją następujące opłaty za korzystanie z koła: bilet normalny – 42 zł, bilet ulgowy (dzieci do 1,40 m wzrostu) – 32 zł, bilet bezpłatny – dzieci do lat 3, wynajem kabiny VIP – 379 zł (przejazd 30 minut), osoby z niepełnosprawnością – 32 zł, opiekun osób z niepełnosprawnością – 32 zł, studenckie poniedziałki –32 zł. Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Atrakcje tego regionu są związane przede wszystkim z przyrodą. Tu można uciec do natury
Jest tu najwięcej słonecznych dni w roku w Polsce. Zachwyt budzą tutejsze lasy. A rzeka Wieprz to taka mała Amazonka. Oto atrakcje na Roztoczu.
Spis treści: Zagroda Guciów Spływ po Wieprzu Zwierzyniec Rowerem przez puszczę Roztocze – informacje praktyczne Z mgielnego woalu wyłaniają się drzewa na łące. U ich stóp – ule. To widok z okolicy Zagrody Guciów w dolinie Wieprza. Fani „Leśniczówki” rozpoznają go z czołówki. Otwiera i kończy każdy odcinek serialu. Wita mnie klekot bocianów, które uwiły sobie gniazdo na latarni przy wejściu. Przechodzę przez zadaszoną bramkę, która wieńczy zbudowany z konarów płot. Wśród gęstej zieleni stoją zabudowania zagrody: kryta strzechą chałupa o ścianach pomalowanych na jasny błękit z XIX w., stodoła i obora o konstrukcji zrębowej na jaskółczy ogon z początku ubiegłego wieku. Zagroda Guciów – Przyjechaliśmy do Guciowa jako studenci geografii w latach 80. Tu mieściła się stacja badawcza – zaczyna Stanisław Jachymek, który wraz z żoną Anną założył to magiczne miejsce. – Zauroczył nas tak bardzo, że kupiliśmy najstarszą chatę we wsi i postanowiliśmy tu zostać – dodaje. – To było jak powrót do sielskiego dzieciństwa – wtóruje mu pani Anna. Zdecydowali, że chcą się podzielić swoim odkryciem ze światem. Tak powstała Zagroda Guciów. Z biegiem lat na wiejskim podwórku wyrastały kolejne budynki. – Sprowadzaliśmy je z okolicznych wsi – ciągnie swą opowieść gospodarz, prowadząc mnie do najstarszego zabudowania. – Tak trafił tu drewniany, kryty dranicą lamus z 1762 r. Prywatne muzeum Zanurzam się w jego wnętrzu i przecieram oczy ze zdumienia. Pan Stanisław zgromadził tu niesamowitą kolekcję meteorytów, tektytów i innych skał. Wśród nich wypatruję skałę w kształcie ostrosłupa. Ma rdzawy kolor i waży ponad 5 kg. To słynny meteoryt Zakłodzie. – Wiedziałem, że w 1897 r. zaobserwowano przelatujący nad Lubelszczyzną świetlisty meteor – opowiada pan Jachymek – więc jego odłamki musiały też gdzieś tutaj trafić. Od dawna marzyłem, by je odszukać. No i udało się. We wrześniu 1998 r. na poboczu lessowej drogi w Zakłodziu dostrzegłem dużą rdzawo-burą skałę. Nie wyglądała wyjątkowo, ale czułem, że to może być to. Naukowcy potwierdzili, że odnalazł osiemnasty „polski” meteoryt. Słuchając opowieści, podziwiam pozostałe eksponaty w jego kolekcji: skamieniałe amonity i paproć drzewiastą w kredzie sprzed 70 mln lat. Ale także imponujący zbiór starych narzędzi, mebli oraz przedmiotów codziennego użytku. Są tu więc piły, słomiane buty, sanie do kuligów i tornister, który należał do dziadka pana Stanisława. Szary i niewielki, bo jak tłumaczy gospodarz, w tamtych czasach, uczniowie nie używali zeszytów ani książek, tylko tabliczek i rysików. Na podwórku zaś stoi stary wóz. – To nim mój tata zwoził do zagrody zboże i ziemniaki. Kolekcję uzupełniają przedmioty z okresu PRL-u: radioodbiorniki tranzystorowe, meble, a nawet motocykl. – To już zasługa naszego syna Jana – wyjaśnia pani Anna. Niesamowite wrażenie robi również XVIII-wieczny spichlerz z okolic Tarnogrodu. To najstarszy, po lamusie, budynek w zagrodzie. Do środka prowadzą dębowe drzwi, a ściany powstały z solidnych bali. Warsztaty garncarskie Nie przyjechałem tutaj jednak tylko zwiedzać. Biorę udział w warsztacie garncarskim. Zakasuję rękawy i zanurzam ręce w glinie. Kręcę kołem i próbuję nadać jej kształt. Powoli rośnie mój wazonik. Nawet nie zauważam, jak mija 90 min i warsztat dobiega końca. Nic tak nie odpręża jak lepienie. W zimnej wodzie myję ręce i podziwiam swoje pierwsze w życiu dzieło. Gospoda w Guciowie Zanim ruszę w dalszą drogę, posilam się w gospodzie. Wygląda jak dawna karczma. Serwuje się tu dania kuchni regionalnej. – Częstujemy gości kuchnią chłopską – mówi gospodyni. – Kuchnią naszego dzieciństwa. Prostą, pożywną i smaczną. Na pierwszy ogień idzie zupa z pokrzyw zerwanych po sąsiedzku, w dolinie rzeki. Palce lizać. Potem kolej na podpłomyki z ręcznie zagniatanego ciasta pieczone na fajerkach. Przepis jest banalnie prosty. Wystarczą cztery składniki: mąka pszenna, zsiadłe mleko, szczypta soli i sody. Gospodyni ugniata ciasto, a ja wsłuchuję się w kojący trzask płomieni, cieszę wzrok widokiem z okna i podziwiam tradycyjne wnętrze: grube belki stropowe, pobielone ściany i piec chlebowy z okapem. Pełno tu zieleni, kwitną żółte kwiaty dziewanny, brzęczą pszczoły. Prawdziwa sielanka. Po chwili placki lądują na talerzu przede mną. Skądś znam ten zapach i smak… Tak, jadłem je dawno temu u babci. Z masłem, ręcznie robioną konfiturą i kubkiem ciepłego mleka. Niebo w gębie! Spływ po Wieprzu W doskonałym nastroju wsiadam w samochód i ruszam rzez gęsty las na zachód. Po kilku minutach drzewa rozstępują się i wjeżdżam do Obroczy. Na łące tuż obok drogi piętrzą się kolorowe kajaki. Kwadrans później meandruję już niesiony spokojnym nurtem i siłą własnych mięśni. Wiosłuję bez pośpiechu. Otacza mnie rozkoszna cisza, którą zakłócają jedynie bzyczenie owadów, śpiew ptaków i plusk zanurzających się w wodzie wioseł. W nurcie rzeki wypatruję pstrągów i lipieni, w koronie drzew zauważam wiewiórki. To z perspektywy kajakarza najlepiej widać, jak malownicza jest dolina Wieprza. Zatrzymuję się na krótki postój na jednej z przystani. Gdy ruszam w dalszą drogę, żegnają mnie łabędzia rodzina i stadko cyranek. Wkrótce docieram do Zalewu Rudka. Już nie niesie mnie nurt. Chwytam mocniej za wiosła i prę do przodu. Na przeciwległym brzegu czeka mnie przenoska. Potem znów płynę rzeką wśród drzew. Wkrótce wpływam do Zwierzyńca. Czas znów zejść na ląd. Zwierzyniec Zwierzyniec uważany jest za stolicę Roztocza, krainy wciąż jeszcze dzikiej, nieokiełznanej. Miasto jest nieduże, skąpane w zieleni i ciche. Gwarno robi się tylko w sierpniu, kiedy Zwierzyniec we władanie biorą kinomani. Letnia Akademia Filmowa to nie tylko pokazy starych i nowych hitów filmowych, ale także warsztaty, spotkania z twórcami, lekcje mistrzowskie i dyskusje do późnej nocy czy wreszcie koncerty. Wieczorem ruszam w stronę jednego z symboli miasta – browaru Zwierzyniec. Z ustawionej na jego dziedzińcu sceny płynie muzyka. Trafiam na występ zespołu Hańba. „Zbuntowana orkiestra podwórkowa” rozgrzewa publiczność do czerwoności. Wystarczą do tego jedynie bandżo, akordeon, tuba, no i głos wokalisty. Teksty znanych poetów wykrzykiwane z punkowymi aranżacjami niosą się echem przez uliczki. Rozciągam się na łące i poddaję urokowi chwili. Na czarnym niebie podziwiam morze gwiazd. Spacer po mieście Kolejny dzień zaczynam od spaceru po Zwierzyńcu. W 2023 roku miasto świętowało 430-lecie. Na początku powstał tu dwór myśliwski, potem założyciele – rodzina Zamoyskich – wybudowali tu pałacyk, a także przenieśli siedzibę ordynacji Zamoyskich. Do dziś przetrwał budynek jej zarządu. Z daleka widać jego klasycystyczną bryłę. Tuż obok, na niewielkiej wyspie na urokliwym stawie, stoi słynny Kościół na wodzie. Jego barokowa sylwetka z białą fasadą i czerwonym dachem odbija się w tafli stawu. Jak mówi legenda, zbiornik wykopać mieli jeńcy tatarscy i tureccy na polecenie królowej Marysieńki, żony Jana III Sobieskiego. Browar Zwierzyniec Zamoyscy w Zwierzyńcu założyli także tartak, manufakturę bryczek oraz browar. Z daleka widać białą sylwetkę głównego budynku tego ostatniego, wybudowanego na planie podkowy i przykrytego dwuspadowym blaszanym dachem, a także wieżę dawnej słodowni z czerwonej cegły. Dołączam do wycieczki, która zwiedza wnętrza zakładu. Browar powstał na początku XIX w., a pierwszy pracujący tu piwowar, John McDonald, pochodził ze Szkocji. Słuchając opowieści o krętych losach zakładu, przechodzimy przez kolejne pomieszczenia. Olbrzymie kotły w warzelni i lśniące kadzie w fermentowni robią niesamowite wrażenie. Rowerem przez puszczę Następnego dnia przesiadam się na rower. Moim celem jest Florianka. To tam żyją potomkowie wymarłych tarpanów, które niegdyś zamieszkiwały okoliczną puszczę i lasy Europy Środkowej. Do przejechania mam 15 km. Trasę, która należy do szlaku rowerowego Green Velo, wyznaczają żółte znaki. Jazda aleją przez las to czysta przyjemność. Jest ciepło, słonecznie. Pięknie. Roztocze jest zresztą znane z tego, że doświadcza największej liczby słonecznych dni w roku w Polsce. Pierwszy przystanek to stawy Echo. Pokryta złotym piaskiem plaża kusi, ale tym razem wybieram szybką, odświeżającą kąpiel w chłodnej wodzie i jadę dalej. Mijam wiekowe klony i jawory i po 45 minutach docieram na miejsce. Idę do Izby Leśnej. W odrestaurowanej leśniczówce należącej niegdyś do ordynacji Zamoyskich pieczołowicie odtworzono dawne wnętrze. Spaceruję po kancelarii, kuchni i sypialni leśniczego. W stodole oglądam używany dawniej sprzęt leśny i rolny. Stąd jadę do Ostoi Rezerwatowej Hodowli Konika Polskiego. Hodowane są tu rumaki wywodzące się od legendarnych tarpanów. Te ostatnie trafiły na Roztocze w 1780 r. z Puszczy Białowieskiej – oczywiście za sprawą Zamoyskich. Wkrótce konie przekazane zostały okolicznym rolnikom i przez następne stulecie wykorzystywano je w pracach na roli. W drugiej dekadzie XX w. odkrył je profesor Uniwersytetu Poznańskiego Tadeusz Vetulani. To on nazwał je konikami polskimi. W roztoczańskich lasach żyje ich kilkadziesiąt. Co roku rodzi się kilka źrebiąt. Zwierzęta żyją tu w naturalnym środowisku. Same zdobywają pokarm, z wyjątkiem zimy, gdy dokarmiają je pracownicy. Wytrawni obserwatorzy wypatrzeć mogą je w lesie. We Floriance możemy zaś stanąć z nimi twarzą w pysk, a nawet ich dotknąć. Hasają po rozległym wybiegu. Są przyjazne i towarzyskie. Głaszcząc ich grzywy, czuję, że niczego więcej mi w tym momencie nie potrzeba. Roztocze – informacje praktyczne Noclegi Gościniec w Zagrodzie Guciów – w drewnianym domu znajdują się 4 pokoje. Agroturystyka Siedlisko Łozowica. Można tutaj zapalić ognisko i skorzystać z wędzarni. Kemping Echo w Zwierzyńcu to dobre miejsce na namiot. W sezonie bywa tu dość tłoczno, za to blisko stąd nad Staw Kościelny i do Browaru. Atrakcje Jedną z głównych atrakcji wypadu na Roztocze jest spływ kajakiem po Wieprzu. Kajaki wypożyczymy od ręki np. na przystani w Obroczy, gdzie operuje wiele firm. W lipcu i sierpniu warto wcześniej dokonać rezerwacji. W Zagrodzie Guciów warto również wziąć udział w pokazie pieczenia podpłomyków czy warsztatach tkackich, podczas których poznać można stare techniki i stworzyć własny kilim. Roztoczańska przyroda od wieków nie tylko żywiła, ale także chroniła mieszkańców. Bartnicy zbierali w lasach naturalny miód, drwale pozyskiwali drewno. Zielarki i znachorzy wyszukiwali składniki swoich receptur. Jak wyglądała dziewicza przyroda, dowiemy się, wędrując ścieżką przez Rezerwat Szum. Źródło: archiwum NG
Po 20 latach do Poznania wraca słynna atrakcja. Na turystów czeka zapierający dech w piersi widok
Poznaniacy i turyści długo na to czekali. Po blisko 20 latach przerwy ponownie będzie można podziwiać panoramę Poznania z najwyższego budynku Uniwersytetu Ekonomicznego. Taras widokowy na 18. piętrze Collegium Altum oficjalnie rusza 16 czerwca.
Spis treści: Nowa atrakcja w Poznaniu. Wraca słynny taras widokowy Pierwszy gość odwiedził już poznański taras Perła turystyczna Wielkopolski wzbogaci się o kolejną atrakcję. Po latach wraca słynny taras widokowy, z którego będzie można podziwiać panoramę Poznania. Mimo że obiekt oficjalnie do 16 czerwca pozostaje zamknięty, odwiedził go już pierwszy gość. Nowa atrakcja w Poznaniu. Wraca słynny taras widokowy Taras widokowy Collegium Altum funkcjonował już pod koniec lat 90., jednak przez wiele lat był zamknięty dla turystów i mieszkańców. „Ze względu na konieczność pozyskania większej powierzchni na działalność naukowo-dydaktyczną podjęto decyzję o przekształceniu tej powierzchni na laboratoria komputerowe z siedzibą Katedry Informatyki Ekonomicznej. Pomysłodawcą przywrócenia funkcjonowania na 18. piętrze tarasu był ówczesny prezes SARP, Piotr Kostka” – czytamy na oficjalnej stronie obiektu. Inicjatywę przywrócenia tej przestrzeni poparli zarówno mieszkańcy, jak i władze uczelni. Uroczyste otwarcie obiektu odbyło się 11 czerwca, jednak dla odwiedzających taras będzie dostępny dopiero od 16 czerwca. Atrakcja pozostanie otwarta przez wszystkie dni tygodnia. Taras zlokalizowany jest na 18. piętrze Collegium Altum. Budynek górujący nad centrum Poznania to ikona architektury i wizytówka miasta. Imponujący, liczący 18 pięter wieżowiec stanowi charakterystyczny element panoramy Poznania. Jego czerwona elewacja oraz geometryczna sylwetka sprawiają, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych budynków w mieście. Z tarasu rozpościera się panoramiczny widok na całe miasto. Do dyspozycji odwiedzających pozostaje również kawiarnia, a także lunety widokowe. Teren został przystosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Jeśli chodzi o ceny biletów, prezentują się one następująco: bilet normalny – 20 zł, bilet ulgowy – 15 zł, bilet grupowy (zakup online) – 15 zł, dzieci do 3. roku życia oraz osoby z niepełnosprawnościami wejdą na taras bezpłatnie. Bilety będzie można zakupić na miejscu – w biletomatach zlokalizowanych na 18. piętrze. Liczba miejsc jest ograniczona ze względów bezpieczeństwa. Pierwszy gość odwiedził już poznański taras Taras widokowy UEP zwiedził już pierwszy gość, jeszcze przed oficjalnym otwarciem. Wszystko w ramach akcji charytatywnej Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Panu Danielowi towarzyszyli rektor UEP – prof. dr hab. Barbara Jankowska i kanclerz UEP – dr Wojciech Zalewski. Pan Daniel otrzymał certyfikat pierwszego zwiedzającego i usłyszał wiele ciekawych historii o UEP i samej budowie tarasu. Niebawem do listy gości dołączą tłumy kolejnych turystów. Będzie to nowe, ogólnodostępne miejsce z panoramą miasta, a także przestrzeń kulturalna – planowane są wystawy, spotkania autorskie i wydarzenia śniadaniowe. „Wspaniała wiadomość”, „Z pewnością się wybiorę”, „Czekamy” – piszą internauci w mediach społecznościowych. Źródła: UE w Poznaniu, taras.ue.poznan.pl, UM w Poznaniu
Nie musisz czekać na wakacje. W tym aquaparku „lato przez cały rok”
28 zjeżdżalni, 14 basenów i gwarancja „lata przez cały rok”. Zaledwie godzinę od polskiej granicy czeka jeden z największych parków wodnych w Europie, który kusi turystów z całego kontynentu.
W tym artykule: Brytyjczycy zachwyceni aquaparkiem blisko Polski Co oferuje aquapark Tatralandia? Tatralandia – cennik Jakiś czas temu informowaliśmy, że położony niedaleko Warszawy park wodny Suntago został zauważony przez brytyjski dziennik „The Sun”. Autorzy publikacji zaznaczali wówczas, że do dyspozycji odwiedzających jest aż 35 zjeżdżalni i 18 basenów, a temperatura przez cały rok wynosi powyżej 30 stopni Celsjusza. Jak się jednak okazuje, to niejedyny tego typu obiekt w Europie Środkowo-Wschodniej, który zrobił na redakcji wrażenie. Tym razem dziennikarze z Wysp wyróżnili dobrze znany Polakom park rozrywki wodnej Tatralandia. To największy aquapark na Słowacji, gdzie „lato trwa przez cały rok”. Brytyjczycy zachwyceni aquaparkiem blisko Polski Nasi południowi sąsiedzi od lat cieszą się dużą popularnością wśród turystów, szczególnie miłośników białego szaleństwa. Narty na Słowacji – co nie powinno być dla nikogo zaskoczeniem, zważywszy na bliskość obu krajów – upodobali sobie głównie Polacy. Coś dla siebie znajdują tutaj również osoby lubiące wodne atrakcje. Zaledwie godzinę drogi od polskiej granicy ulokowana jest Tatralandia, czyli jeden z największych aquaparków w Europie. W ostatnim czasie o położonym w regionie Liptów parku zrobiło się głośno za sprawą artykułu, który ukazał się na łamach dziennika „The Sun”. Brytyjczycy nie kryli słów zachwytu i nie szczędzili pochwał pod adresem słowackiego obiektu. Co oferuje aquapark Tatralandia? Tatralandia to miejsce, w którym z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Największy aquapark na Słowacji oferuje bowiem aż 28 zjeżdżalni na czele z Trio, czyli jedyną zjeżdżalnią wodną w kraju, na której mogą jeździć jednocześnie trzy osoby. Ponadto na gości czeka 14 basenów oraz stała temperatura powietrza niespadającą poniżej 30 stopni Celsjusza. I to przez cały rok. Obiekt można odwiedzić zarówno latem, jak i zimą. Niezależnie od warunków atmosferycznych. Gdy pogoda za oknem nie rozpieszcza, spragnieni zabawy turyści mogą skorzystać z całorocznego kompleksu Tropical Paradise, ulokowanego pod przezroczystym dachem. Osobom szukającym relaksu dedykowane są strefa odnowy biologicznej i SPA. – Jeden dzień to zdecydowanie za mało, żeby nacieszyć się Tatralandią. Jest to bowiem idealne miejsce na letni i zimowy wypoczynek dla osób w każdym wieku – czytamy na oficjalnej stronie obiektu. „The Sun” zaznacza, że park cieszy się bardzo wysokimi ocenami i dobrymi opiniami. Średnia ocena na podstawie na podstawie ponad 1100 recenzji na TripAdvisor wynosi 4/5. Tatralandia – cennik Ceny biletów do parku Tatralandia nie są tak wysokie, jak mogłoby się wydawać. W wejściówki warto zaopatrzyć na kilka dni przed zaplanowaną wizytą za pośrednictwem strony gopass.travel, dzięki czemu możemy zaoszczędzić nawet do 5 euro. Dorośli za całodniowy pobyt w aquaparku zapłacą 34 euro (ok. 145 zł). Studenci, seniorzy oraz osoby z niepełnosprawnościami – 28 euro (niespełna 120 zł); natomiast dzieci – 24 euro (niewiele ponad 100 zł). Jeśli wejściówki zakupimy na dzień przed pobytem w Tatralandii, cena każdej z nich wzrośnie o 3 euro, i o kolejne 2 euro, gdy bilety kupowane będą w kasach biletowych na terenie obiektu. PArk rozrywki Tatralandia otwarty jest od poneidizałk do piątku w godzinach 10:00 – 21:00. Dodajmy, że chętni goście mogą skorzystać z bazy noclegowej oferowanej przez aquapark. Kompleks Holiday Village Tatralandia zapewnia m.in. zakwaterowanie w prywatnych domkach o różnym standardzie, wejście na teren aquaparku w cenie, pierwszeństwo wstępu kwadrans przed otwarciem obiektu oraz masę dodatkowych atrakcji, jak kręgle czy bilard. Źródła: „The Sun”, tatralandia.sk, WP Turystyka Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Polska ma swoją krzywą wieżę. Mówią na nią „Śląska Piza”
Największa krzywa wieża w Polsce znajduje się na południu kraju. Choć nie dorównuje rozmiarami słynnej włoskiej konstrukcji z Pizy, przyciąga masę turystów i zachwyca swoją niezwykłą formą.
W tym artykule: Krzywa Wieża w Ząbkowicach Śląskich Dlaczego wieża w Ząbkowicach Śląskich jest krzywa? Krzywa Wieża w Pizie to jedna z najbardziej znanych i najczęściej odwiedzanych budowli globu. Wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO zabytek odwiedza rocznie blisko 10 milionów turystów. Prawdziwym grzechem byłoby nieuwiecznienie wizyty na Placu Cudów (wł. Piazza del Duomo) na zdjęciu. Oczywiście w charakterystyczny sposób, czyli „podpierając” budynek wyciągniętymi rękami. W 2023 roku mierząca niespełna 55 metrów wysokości wieża w Pizie obchodziła 850-lecie. Budowa Torre pendente di Pisa rozpoczęła się dokładnie 9 sierpnia 1173 r. i podzielono ją na trzy etapy. Podczas trwających niemal 200 lat prac dzwonnica niespodziewanie zaczęła się lekko przechylać, czego powodem był wybór niewłaściwego podłoża. Wykorzystał to m.in. Galileusz w swoim eksperymencie z przełomu XV i XVI w. Włoski uczony zrzucający kule o różnych masach z Krzywej Wieży, udowodnił, że czas trwania spadku swobodnego nie zależy od masy ciała. Pierwsze próby „wyprostowania” wieży rozpoczęły się w XIX wieku. Niestety, okazało się to kompletnie nieskuteczne i przyniosło skutek dokładnie odwrotny od zamierzonego. Pod koniec XIX w. odchylenie osiągnęło 5,24 stopnia. Eksperci ostrzegali, że jeśli przechylenie przekroczy 5,44 st., budynek może runąć. Tak się jednak nie stało, ale gdy nachylenie wyniosło 5,5 st., podjęto decyzję o zamknięciu obiektu w celu jego wzmocnienia i ustabilizowania. Przeprowadzenie prac powierzono grupie inżynierów pod kierunkiem profesora geotechniki Michele Jamiolkowskiego z Politechniki w Turynie. Jak zaznaczają przedstawiciele Opera Primaziale Pisana, organizacji opiekującej się budowlą, obecnie „stan zdrowia Krzywej Wieży w Pizie jest znakomity”. Odchylenie wieży od pionu wynosi niecałe 4 stopnie. Krzywa Wieża w Ząbkowicach Śląskich Niewiele osób wie, że aby zobaczyć krzywą wieżę wcale nie trzeba jechać do Włoch. Podobną konstrukcję znajdziemy również w Polsce, a dokładniej w Ząbkowicach Śląskich, oddalonych o ok. 70 km od Wrocławia. „Śląska Piza” jest największym tego typu obiektem w kraju. Mierzy 34 metry wysokości, czyli o 20 m mniej niż jej pizański odpowiednik. Z kolei jej obecne odchylenie od pionu wynosi 2,12 m. Choć dziś Krzywa Wieża w Ząbkowicach Śląskich uchodzi za jedną z największych atrakcji regionu, nie wiadomo, kiedy dokładnie powstała i dlaczego. Wśród historyków pojawiła się teoria, że budowla jest pozostałością przedlokacyjnego zamku. Inny natomiast twierdzą, że wieża była częścią bramy miejskiej. Ostatnia koncepcja zakłada, że śląska wieża – podobnie jak ta znajdująca się w Pizie – miała służyć jako dzwonnica. Co zresztą miało miejsce od XV wieku aż do czasów II wojny światowej. W 1858 roku w wyniku pożaru wieża uległa zniszczeniu, szczególnie jej górna część. Początkowo władzę miasta chciałby rozebrać budynek, jednak ostatecznie podjęto decyzję o odbudowie uszkodzonych fragmentów. Wówczas „śląska Piza” otrzymała zwieńczenie w kształcie jaskółczych ogonów, które możemy podziwiać do dzisiaj. W ramach zakończonych w 1860 r. prac remontowych dobudowano od strony południowej także niewielką wieżyczkę ze spiralną klatką schodową. Dlaczego wieża w Ząbkowicach Śląskich jest krzywa? Pytanie o to, dlaczego wieża w Ząbkowicach Śląskich jest krzywa, również od wieków zostaje bez odpowiedzi. Powodem miały być wstrząsy tektoniczne, które nawiedziły tę część Polski 15 września 1590 roku. Do takiego obrotu spraw mogło doprowadzić również rozmoknięcie gruntu, przyczyniające się do osiadania budynku. Do ciekawych wniosków doszli eksperci prowadzący badania tuż po pożarze. Dowiedli oni, że wieża od samego początku była pochylona. Autorzy projektu chcieli w ten sposób wyróżnić się na tle innych polskich miast. Co więcej, przed wydarzeniami z 1858 r. w górnej części budynku, która uległa zniszczeniu, widniał napis: „Nazywam się Johannes Gleiß, wybudowałem tę wieżę krzywą z pilnością” (niem. Ich heiß Johannes Gleiß, hab diesen Turm schieff gebaut mit Fleiß). Nie ma jednak żadnych dokumentów potwierdzających te słowa. Przypomnijmy, że Krzywą Wieżę znajdziemy również w mieście Mikołaja Kopernika. Toruńska baszta ochronna wybudowana została w drugiej połowie XIII wieku. Jej odchylenie do pionu – spowodowane przesunięciem się gliniastego podłoża – wynosi 1,46 m. Legenda głosi, że kto bez zachwiania stanie przy wieży, ma czyste sumienie. Źródło: dolnyslask.travel. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Brama Brandenburska to klasycystyczny symbol pokoju. Długo jednak kojarzyła się z podziałami
Brandenburger Tor, czyli Brama Brandenburska to paradna brama miejska będąca jednym z najbardziej charakterystycznych zabytków Berlina. Wzorowana na Propylejach, monumentalnej bramie prowadzącej do Akropolu w Atenach, miała być symbolem pokoju i umacniania się Królestwa Prus. W zamian stała się symbolem trudnej historii XX wieku i Europy odradzającej się ze zgliszczy totalitarnych reżimów.
Spis treści: Klasycystyczna Brama Brandenburska Berlińska kwadryga Między Berlinem Wschodnim i Zachodnim Symbol pokoju i jedności Ma 26 metrów wysokości, 65,5 metra szerokości i 11 metrów głębokości. Zbudowana została z piaskowca łabskiego i piaskowca wydobywanego w okolicach Lwówka Śląskiego, Brama Brandenburska jest jedną z najbardziej charakterystycznych budowli nie tylko Niemiec, ale całej Europy. Została wzniesiona w latach 1788–1791 i była pierwszym budynkiem w Berlinie w stylu greckiego odrodzenia. Zaprojektowana przez Carla Gottharda Langhansa, architekta dworu pruskiego, została zainspirowana monumentalną bramą przy wejściu na Akropol w Atenach. Pierwotnie nadano jej nazwę Bramy Pokoju. Klasycystyczna Brama Brandenburska Brama Brandenburska składa się z pięciu przejść. Centralne przejście jest najszersze. Niegdyś było zarezerwowane jedynie dla króla i rodziny królewskiej. Po obu stronach Bramy znajduje się po sześć kolumn utrzymanych w stylu doryckim z jońskim rowkowaniem. Miała również specjalne przybudówki dla straży i celników, które w 1868 roku zastąpiono kolumnadami autorstwa Heinricha Stracka. Brama Brandenburska została zbudowana na polecenie króla Prus Fryderyka Wilhelma II. Miała niejako symbolicznie ukazać rosnącą potęgę państwa po okresie wojny siedmioletniej, która toczyła się w Europie w latach 1756–1763. Brama stanęła na drodze prowadzącej do Brandenburga – aleją Unter den Linden ze Schlossplatz przez królewskie tereny łowieckie w Großer Tiergarten. Gmach stanowił część większego planu urbanistycznego, mającego na celu przekształcenie Berlina w reprezentacyjną stolicę europejską. Berlińska kwadryga W 1793 roku brama została zwieńczona kwadrygą – posągiem przedstawiającym rzymski wóz dwukołowy, zaprzężony w cztery konie. Kwadrygą powozi bogini zwycięstwa – Nike. Klasycystyczny posąg zaprojektowany został przez Johanna Gottfrieda Schadowa. Kwadryga, mająca symbolizować zwycięstwo Prus, została w pewnym momencie przejęta przez Francuzów. W 1806 roku, gdy armia francuska zajęła Berlin, Napoleon kazał zdemontować berlińską kwadrygę i przetransportować ją do Paryża jako łup wojenny i znak jego zwycięstwa. Na szczęście w 1814 roku, po wymuszonej abdykacji Napoleona, dzieło powróciło do Berlina, gdzie ponownie zostało umieszczone na zwieńczeniu Bramy Brandenburskiej. Po powrocie, kwadryga została dodatkowo zmodyfikowana: dodano do niej pruskiego orła oraz Żelazny Krzyż, co miało podkreślać narodową dumę i siłę Prus. Między Berlinem Wschodnim i Zachodnim W czasie II wojny Brama Brandenburska, podobnie jak wiele innych budynków w Berlinie, została poważnie uszkodzona. W wyniku ostrzału kwadryga uległa niemal całkowitemu zniszczeniu. Zachowała się jedynie głowa jednego z koni. Artefakt znajduje się obecnie w Märkisches Museum w Berlinie. Po II wojnie światowej, kiedy Berlin został podzielony na cztery strefy okupacyjne, brama znalazła się w pobliżu granicy między sektorami radzieckim a brytyjskim. W 1956 roku podjęto decyzję o odbudowie Bramy Brandenburskiej. Obie zwaśnione strony podzielonego miasta współpracowały przy odbudowie. Prace trwały ponad rok i zostały zakończone 14 grudnia 1957. Na odbudowanej bramie brakowało jednak orła i Żelaznego Krzyża, które uznano za symbol pruskiego militaryzmu. Po wybudowaniu Muru Berlińskiego, do czego doszło w 1961 roku, świeżo odbudowana Brama Brandenburska znalazła się w strefie niedostępnej zarówno dla mieszkańców Wschodniego, jak i Zachodniego Berlina. Symbol pokoju i zwycięstwa stał się mimowolnym zakładnikiem zimnej wojny. 2 czerwca 1987 prezydent USA Ronald Reagan podczas swej wizyty w Berlinie powiedział słynne słowa: „Panie Gorbaczow, niech pan otworzy tę bramę! Panie Gorbaczow, niech pan zburzy ten Mur!”. Symbol pokoju i jedności Po upadku Muru Berlińskiego aż 100 tys. osób zgromadziło się 22 grudnia 1989 r. na oficjalnym otwarciu Bramy Brandenburskiej. Niedługo później berlińczycy świętowali przy Bramie pierwszego wspólnego Sylwestra od lat. Brama ponownie łączyła, zamiast dzielić. Po zjednoczeniu Niemiec, Brama Brandenburska została odrestaurowana i ponownie otwarta dla ruchu pieszego. Dziś jest popularnym miejscem turystycznym, miejscem spotkań, ale przede wszystkim symbolem wolności i jedności. Jest również miejscem organizacji wielu ważnych wydarzeń kulturalnych i politycznych, w tym corocznych obchodów Sylwestra, które przyciągają tysiące ludzi z całego świata. Jej historia odzwierciedla burzliwe dzieje Berlina i Niemiec. Od 1994 roku w północnej przybudówce znajduje się pokój do medytacji zwany Pokojem Ciszy. Jest to specjalne miejsce, mające łączyć ludzi różnych kultur przekonanych o tym, że pokój jest wartością wyrastającą ponad podziały geograficzne, ekonomiczne, historyczne i narodowościowe. Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Craco to włoskie miasto duchów. Turyści zakochali się w tym urokliwym miejscu
Craco zostało opuszczone przez mieszkańców kilkadziesiąt lat temu. Dziś przeżywa prawdziwy renesans. Turyści chętnie odwiedzają ruiny miasta, które stało się jedną z największych atrakcji w regionie Basilicata. Trudno się temu dziwić. Miejsca, w których czas dosłownie się zatrzymał, zawsze wzbudzają największe zainteresowanie. Poniżej przedstawiamy historię tego niezwykłego miasta.
Spis treści: Gdzie znajduje się Craco? Historia Craco Dlaczego mieszkańcy opuścili Craco? Zwiedzanie Craco Craco jako plan filmowy Craco przetrwało zjednoczenie Włoch i I wojnę światową. Nawet II wojna światowa nie położyła kresu istnieniu miasteczka. Zrobiła to natura, której niszczycielska siła dała o sobie znać w latach 40. XX wieku. Wówczas Craco zaczęło się wyludniać, aż kilka dekad później stało się „miastem duchów”. Gdzie znajduje się Craco? Basilicata to region w południowej części Włoch, na krańcu Półwyspu Apenińskiego. Pod względem walorów turystycznych, nie jest tak atrakcyjny i ciekawy jak choćby Toskania, ale i tam można znaleźć prawdziwe perełki. To właśnie tam, wśród wzgórz i wąwozów, w odległości około 58 kilometrów od Matery i około 40 kilometrów od Zatoki Tarenckiej rozpościera się Craco. Usytuowane na najbardziej stromym wzniesieniu w okolicy, pośród łagodnych pagórków i pól uprawnych, od razu przyciąga uwagę starą zabudową. Zabudową, która coraz bardziej chyli się ku ruinie. Historia Craco Craco było niewielkim, ale tętniącym życiem miasteczkiem. Dziś, niczym amerykańska Centralia, jest wyludnionym „miastem duchów”. Co sprawiło, że mieszkańcy tego urokliwego miasteczka musieli opuścić swoje domy? Początki osadnictwa Pierwsza pisemna wzmianka na temat Craco jest datowana na 1060 rok, gdy władzę w regionie sprawował biskup Arnaldo di Tricarico. Należy jednak podkreślić, że pierwsi osadnicy pojawili się tam już w VI wieku. Mowa o Grekach, którzy przenieśli się tam z obszaru Metaponto. Kolejni właściciele W 1154 roku w mieście rozpoczął się czas feudalnego zwierzchnictwa. Wówczas Craco stało się własnością szlachcica Eberto i pozostawało w jego rękach przez czternaście lat. W 1179 roku właścicielem tamtejszych ziem został Roberto z Pietrapertosy, a po nim – sycylijski władca Fryderyk II. Czas dynamicznego rozwoju Miasteczko zyskało wówczas na znaczeniu jako strategiczny punkt obronny, do czego niewątpliwie przyczyniła się korzystna lokalizacja. Strome zbocze stanowiło świetny punkt obserwacyjny i ułatwiało odparcie ewentualnego ataku. W czasie panowania Fryderyka II w Craco wzniesiono zamek, który dodatkowo podniósł walory obronne wzgórza. Czas największej prosperity Craco rozpoczął się w XIII stuleciu. W 1276 roku w mieście założono uniwersytet. W kolejnych latach populacja zaczęła wzrastać. W 1277 roku mieszkało tam 450 osób. Dwieście lat później liczba mieszkańców sięgnęła 655. W 1532 roku mieszkały tam 1532 osoby. Trzydzieści lat później Craco było domem dla 2590 osób, a populacja osiągnęła apogeum. Wraz ze wzrostem zaludnienia, w mieście przybywało zabudowań. Początkowo domy mieszkalne wznoszono na szczycie stromego wzgórza. Gdy mieszkańców przybyło, Craco zaczęło rozrastać się ku podnóżu. W 1815 roku miasteczko było już na tyle duże, że można było wprowadzić podział dzielnicowy. Obszar położony najwyżej, w pobliżu zamku, otrzymał nazwę Torrevecchia. Niższą część miasta, którego centralnym punktem był kościół San Nicola, nazwano Quarter della Chiesa Madre. Czarne rozdziały w historii Craco Na przestrzeni lat, miasto zmagało się z wieloma problemami. W 1656 roku Craco nawiedziła epidemia czarnej śmierci, która pochłonęła setki istnień. W 1807 roku miasteczko najechały bandy wspierane przez Burbonów. 54 lata później opanowały je zbrojne grupy, którym przewodził Carmine Crocco. Konflikty w końcu ucichły, ale to nie oznaczało końca problemów. Cały region zmagał się z ubóstwem spowodowanym suszą. Wielu mieszkańców postanowiło wyemigrować do Ameryki Północnej. Najgorsze miało jednak dopiero nadejść. Dlaczego mieszkańcy opuścili Craco? W latach 40. XX wieku w Craco zaczęła osuwać się ziemia. Najprawdopodobniej było to spowodowane nieprzemyślanymi pracami, związanymi z budową sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Problem powtarzał się i w 1963 roku zadecydowano o ewakuacji mieszkańców. Nie wszyscy opuścili swoje domy. Tymczasem sytuacja stawała się coraz gorsza. W latach 70. obszar nawiedziła powódź, a w kolejnej dekadzie – trzęsienie ziemi. Ostatni mieszkańcy opuścili miasto w 1991 roku. Wszyscy przenieśli się do nowego miasteczka w dolinie. Zwiedzanie Craco Ruiny Craco wzbudzają ogromne zainteresowanie. Nie umknęło to uwadze władz regionu. Obecnie organizowane są wycieczki, podczas których można zwiedzić stare miasto. Do Craco wchodzi się wyłącznie z przewodnikiem i obowiązkowo z kaskiem na głowie. Eksplorować można tylko nieliczne budynki, pod warunkiem, że opiekun grupy wyrazi na to zgodę. Craco jako plan filmowy Urok wyludnionego miasta doceniają nie tylko przyjezdni, ale także filmowcy. W Craco filmowano scenę śmierci Judasza w „Pasji” Mela Gibsona. Było też scenerią dla „Quantum of Solace”, produkcji z serii filmów o agencie 007. Miasteczko pojawiło się też w kilku innych tytułach, między innymi w filmowej adaptacji powieści „Chrystus zatrzymał się w Eboli”. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Morze gwiazd na Malediwach to niezwykły spektakl natury. Gdy zachodzi, woda mieni się tysiącem światełek
Morze gwiazd na Malediwach urosło do rangi jednej z największych atrakcji wyspiarskiego państwa. Wspaniały spektakl światła niektórzy określają mianem magicznego i tajemniczego. W rzeczywistości nie ma w tym ani magii, ani tym bardziej tajemnicy, a „rozgwieżdżona woda” nie jest wyłączną domeną Malediwów. Skąd bierze się to zjawisko? Poniżej odpowiadamy na to pytanie.
Spis treści: Jak wygląda morze gwiazd na Malediwach? Czym jest morze gwiazd? Jak dotrzeć na wyspę Vaadhoo? Kiedy podziwiać morze gwiazd na Malediwach? Egzotyczna przyroda, białe rajskie plaże, turkusowa woda, gwarancja dobrej pogody, idealne warunki do nurkowania, luksusowe kurorty, interesująca architektura i zabytkowe meczety – atrakcje Malediwów można mnożyć i mnożyć, ale to najwyraźniej za mało. Tym, co jeszcze przyciąga turystów do egzotycznego raju, jest wyspa Vaadhoo, a konkretnie – tamtejsza plaża, przy której woda mieni się tysiącami świetlnych punktów, niczym niebo w bezchmurną noc. Jak wygląda morze gwiazd na Malediwach? Niektóre zjawiska dosłownie zapierają dech w piersiach i dają poczucie obcowania z czymś całkowicie nierealnym. Biała tęcza, widmo Brockenu, latarnia Maracaibo – to zaledwie kilka przykładów. Do tej listy należy dopisać także morze gwiazd. Ci, którzy mieli okazję obserwować ten niezwykły spektakl natury, określają go jako niebo rozpościerające się u stóp. Niebo, w którym można się zanurzyć, nie w przenośni, a dosłownie. Kiedy zapada noc, woda u wybrzeży wyspy Vaadhoo nabiera zielono-niebieskiego blasku. Można odnieść wrażenie, że w Oceanie Indyjskim odbija się rozgwieżdżone niebo, choć bliższe prawdy wydaje się stwierdzenie, że gwiazdy spadły z firmamentu i zanurzyły się w turkusowej wodzie. Czym jest morze gwiazd? Czasami można usłyszeć, że morze gwiazd na Malediwach to najniezwyklejsze miejsce w obrębie całego archipelagu. Wertując atlasy i przyglądając się mapom, nie można jednak znaleźć tego miejsca. To dlatego, że w rzeczywistości nie mówimy tu o obszarze geograficznym. Jak wspomnieliśmy wcześniej, morze gwiazd jest zjawiskiem. Nie pogodowym i nie optycznym, a wynikającym z zachodzących w wodzie reakcji chemicznych. W praktyce nie mówimy tu o niczym innym niż o efekcie bioluminescencji. Pod tym pojęciem kryje się zdolność niektórych organizmów do wytwarzania i emitowania światła. Gwiazdy w morzu to w rzeczywistości plankton W tym przypadku, za występowanie tego efektu odpowiadają bruzdnice – mikroskopijny fitoplankton. Te proste organizmy reagują na ruch wody, wywołany przez pływające zwierzęta, fale lub prąd. Pobudzone w ten sposób, zaczynają wydzielać lucyferynę – substancje chemiczną, która w kontakcie z tlenem emituje światło. Czemu służy to spektakularne zjawisko? W naturze, bioluminescencja ma kilka zastosowań. Czasami służy wabieniu ofiary, zwłaszcza w morskich głębinach, gdzie praktycznie nie dociera światło. W tym przypadku to jednak nic innego, jak mechanizm obronny. Plankton emituje światło wyłącznie w momencie, gdy ruch wody komunikuje mu, że może spodziewać się ataku. W ten sposób te drobne organizmy starają się odstraszyć potencjalnego drapieżnika. Jak dotrzeć na wyspę Vaadhoo? Wyspa Vaadhoo, zaliczana do atolu Raa, znajduje się w odległości około 190 kilometrów od Male, stolicy wyspiarskiego państwa. Żeby tam dotrzeć, na międzynarodowym lotnisku należy „złapać” krajowy lot do portu lotniczego na wyspie Ifuru. Tam można wynająć łódź, którą dopłynie się do Vaadhoo, lub skorzystać z oferty wycieczkowej jednego z wielu tamtejszych biur turystycznych. Jako że zjawisko morza gwiazd można zaobserwować nocą, najlepiej zarezerwować nocleg. Na wyspie działa kilka hoteli. Kiedy podziwiać morze gwiazd na Malediwach? Należy podkreślić, że morze gwiazd na Malediwach w żadnym wypadku nie jest zjawiskiem stałym. Nie pojawia się też cyklicznie. Można je zaobserwować wyłącznie wtedy, gdy w wodzie pojawia się odpowiednio duże nagromadzenie planktonu. Wpływ na to mają także inne czynniki, jak temperatura wody, pora roku, a nawet faza księżyca. Najdogodniejsza do obserwacji jest pora sucha, która na Malediwach trwa od grudnia do kwietnia. Niebo jest wówczas bezchmurne, a woda u wybrzeży archipelagu – stabilna. Szczególnie warto celować w luty i marzec, kiedy nagromadzenie planktonu jest największe. Z poziomu plaży świecący plankton prezentuje się wyjątkowo efektownie, ale czasami trzeba „pomóc” tym niewielkim organizmom. Żeby wzbudzić reakcję bioluminescencji, najlepiej po prostu zanurzyć się w wodzie. Morze gwiazd na Malediwach to „loteria” Podkreślamy nawet przebywanie na Malediwach w teoretycznie najdogodniejszym terminie nie daje żadnej gwarancji zaobserwowania morza gwiazd. Tak jak wspomnieliśmy, obecność fitoplanktonu u wybrzeży wyspy Vaadhoo nie jest stała, a w przypadku niewielkiego nagromadzenia tych mikroskopijnych organizmów, nie uda się zauważyć emitowanego przez nie światła. Gdzie jeszcze można podziwiać morze gwiazd? Warto zaznaczyć, że efekt rozgwieżdżonego morza nie pojawia się wyłącznie u wybrzeży wyspy Vaadhoo. W tym miejscu należy przypomnieć, że plankton nie ma zdolności do poruszania się w pełni kontrolowany sposób. Dryfuje niesiony prądami morskimi, przez co może dotrzeć w dowolne miejsce. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Mówiono o nim „mała Europa w Wielkopolsce”. To miasto szczyci się wspaniałymi zabytkami
Leszno to miasto, które zaskakuje już od pierwszych chwil. Bogata historia, zachowane zabytki i różnorodne atrakcje sprawiają, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Oto nasz redakcyjny przewodnik.
W tym artykule: Historia Leszna Co warto zobaczyć w Lesznie? Z czego słynie Leszno? Atrakcje Leszna i okolic Leszno – informacje praktyczne Wielkopolska to region z olbrzymim potencjałem turystycznym i masą fascynujących miejsc wartych odwiedzenia. Znajdą tu coś dla siebie zarówno miłośnicy historii, jak i ci lubiący przede wszystkim aktywną formę spędzania wolnego czasu. Aby jeszcze bardziej zachęcić do podróży w tę część Polski, przedstawiamy największe atrakcje województwa wielkopolskiego. Na pierwszy ogień bierzemy Leszno. Sprawdź, co warto wiedzieć o tym mieście oraz jakie atrakcje zobaczyć na miejscu. Historia Leszna „Wielkopolskie Ateny” i „Mała Europa w Wielkopolsce” – tak na przestrzeni wieków nazywane było Leszno. Na tle innych miast regionu, jak np. Gniezno, Kalisz czy Poznań, dawna stolica województwa leszczyńskiego jest stosunkowo młoda. Prawa miejskie otrzymała dopiero w 1547 roku z rąk Zygmunta Starego. Choć pierwsze wzmianki pochodzą z końcówki XIV w., gdy Leszno (wówczas Lesczno) było jeszcze wsią. Właściwie od samego początku Leszno rozwijało się jako miasto prywatne, od którego wywodzi się nazwisko rodu Leszczyńskich. To tu młodość spędził Stanisław Leszczyński, późniejszy królPolski oraz książę Lotaryngii i Baru. A także ojciec Marii Leszczyńskiej, królowej Francji w latach 1725–1768. Nic więc dziwnego, że w 1790 r. Leszno doczekało się statusu miasta królewskiego. Gdy w XVI i XVII wieku większość państw Europy borykała się z kolejnym klęskami i wojnami, Leszno przeżywało swój prawdziwy złoty okres. W tym samym czasie w mieście schronienie znalazła duża część uciekinierów religijnych z Czech, Węgier, a nawet Szkocji. Wszystko za sprawą lokalnej szlachty – m.in. Górków, Leszczyńskich czy Babskich. U niej uchodźcy mogli znaleźć azyl i swobodnie wyznawać swoją wiarę. Dzięki otwartości na inne kultury Leszno stało się nie tylko wielonarodowym miastem, gdzie żyli obok siebie Polacy, Czesi, Niemcy, Żydzi, Szkoci, Węgrzy i Włosi, tworząc tzw. „małą Europę w Wielkopolsce”. Ale także jednym z najważniejszych ośrodków gospodarczych i naukowych XVII-wiecznej Rzeczypospolitej (stąd określenie „Wielkopolskie Ateny”). Ród Leszczyńskich mocno wspierał rozwój edukacji w swych dobrach. Na terenie miasta znajdowały się liczne placówki edukacyjne, w tym biblioteki parafii ewangelickich, łacińska szkoła luterańska oraz niezwykle cenne archiwum Jednoty Braci Czeskich i gimnazjum kalwińskie przy ul. Chrobrego. W czasach swojej świetności Leszno było zamieszkiwane przez wielu wybitnych uczonych. M.in. przez czeskiego pedagoga Jana Amosa Komenskiego oraz mającego szkockie korzenia lekarza Jana Jontsona, który na stałe zapisał się w historii miasta. Świadczy o tym chociażby krótka sentencja wyryta na kamieniu nagrobnym, znajdująca się na terenie dawnego cmentarza, a obecnie parku noszącego imię uczonego: – Tu leżą kości najznakomitniejszego uczonego i lekarza Jana Jontsona, pochodzącego ze znakomitego rodu szkockiego, zasłużonego sławnymi dziełami świeckimi i duchownymi. Potomni podziwiać będą jego ustawiczne dążenia do poznania świata. Przechodniu zatrzymaj się i zmów modlitwę. Największą plagą dawnej Polski były częste pożary miast, w tym również Leszna, które trzykrotnie walczyło z żywiołem (1656, 1767 i 1790 r.). Podczas drugiego rozbioru Polski w 1793 r. Leszno zostaje wcielone do Prus. Z kolei w 1815 r., na mocy postanowień Kongresu Wiedeńskiego miasto znalazło się w granicach Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W 1975 r. Leszno zostało miastem wojewódzkim, a po przeprowadzonej 24 lata później reformie administracyjnej miastem na prawach powiatu. Dziś liczy sobie niespełna 60 tysięcy mieszkańców (z czego 15% stanowią obcokrajowcy). Jest największym miastem południowo-zachodniej Wielkopolski. Co warto zobaczyć w Lesznie? Bogata historia Leszna przekłada się na wiele niezwykle cennych zabytków, które przypominają o dawnych dziejach. Aby jeszcze mocniej poczuć ducha minionych lat, warto zaplanować zwiedzanie miasta śladami króla Stanisława Leszczyńskiego. Trasa prowadzi przez najważniejsze dla leszczynian miejsca. Na liście znajdują się między innymi: Pałac Sułkowskich, Dawna Synagoga, Ratusz, Kolegiata św. Mikołaja, Kościół św. Jana Chrzciciela, Kościół św. Krzyża, Dawne Gimnazjum. Pałac Sułkowskich W 1738 roku Stanisław Leszczyński, po przymusowym zrzeczeniu się polskiej korony na rzecz Augusta III Sasa, sprzedał swoje dobra rodowe hrabiemu Aleksandrowi Józefowi Sułkowskiemu. To z rozkazu arystokraty pod koniec XVIII wieku rozpoczęto odbudowę renesansowego pałacu, który spłonął ponad sześć dekad wcześniej. Nad całością prac czuwał słynny architekt Karol Marcin Frantz. Początkowo mieściło się tutaj Królewsko-Pruskie Gimnazjum, a następnie sąd okręgowy i obwodowy. Dziś znajdujący się na pl. Tadeusza Kościuszki Pałac Sułkowskich pełni funkcję siedziby władz wojewódzkich Dawna Synagoga Diaspora żydowska stanowiła ważną część dawnego Leszna. Najsłynniejszym przedstawicielem owej społeczności był rabin, ceniony filozof i absolwent słynnego gimnazjum Braci Czeskich, Leo Baeck. Najważniejszą pamiątką po miejscowych Żydach jest dawna synagoga przy ul. Narutowicza. Bożnica jest uznawana za najstarszą, a zarazem najlepiej zachowaną w regionie (przerwała II wojnę światową). Została wybudowana w latach 1796–1799 na miejscu starej synagogi, która spłonęła w pożarze. Dziś pełni funkcję Galerii Sztuki Muzeum Okręgowego. Ratusz W centrum leszczyńskiego rynku znajduje się jeden z symboli miasta, czyli barokowy ratusz, uznawany za jeden z najpiękniejszych w województwie. Jego autorem był ceniony włoski architekt epoki baroku Pompeo Ferrari. Budynek ma trzy piętra i wieżę liczącą 60 metrów wysokości, skąd kilka razy dziennie wybrzmiewają różne melodie z umieszczonego tu kuranta. Ratusz zwieńczony jest zegarem i barokowym hełmem. W pobliżu znajduje się podcieniowa kamienica z połowy XVII w. pod numerem 29. Kolegiata św. Mikołaja Barokowy Kościół św. Mikołaja (potocznie nazywany leszczyńską farą) w Lesznie do 1939 roku był jedyną świątynią katolicką w mieście. Za jego budowę odpowiedzialny był włoski duet – Jan Catenazzi oraz Pompeo Ferrari, twórca miejscowego ratusza. Kościół do dzisiaj zachował swój pierwotny charakter oraz bogate wyposażenie z niezwykle cennym obrazem Świętej Trójcy na czele i pięknie zdobioną amboną z rzeźbą św. Jana Nepomucena. W 2013 r. Kościół św. Mikołaja został podniesiony do rangi bazyliki mniejszej. W ramach ciekawostki dodajmy, że jednym z warunków, jakie świątynia musi spełnić, by otrzymać ten honorowy tytuł, jest całodniowe otwarcie kościoła dla wiernych. Po zwiedzeniu wnętrz bazyliki kolegiackiej warto udać się do znajdującej się na przeciwko pracowni Artiszok, gdzie można – jak czytamy na stronie – „oddać się radosnej twórczości w glinie”. Kościół św. Jana Chrzciciela Początki dawnego zboru braci czeskich sięgają lat 50. XVII wieku. Zaledwie dwa lata po zakończeniu budowy ogień strawił świątynię po raz pierwszy. Historia powtórzyła się w 1707 roku. Po ponownej odbudowie służyła jedynie wspólnocie niemieckiej i polskiej, ponieważ gmina czeska przestała istnieć. Wraz z końcem II wojny światowej kościół został przejęty przez parafię św. Mikołaja. Kościół św. Krzyża Świątynia wybudowana za zgodą Rafała Leszczyńskiego i z inicjatywy przybyłych w pierwszej połowie XVII wieku do Leszna luteran. Niestety, kościół trzykrotnie uległ zniszczeniu w wyniku pożaru, ale za każdym razem został odbudowany. Po II wojnie światowej lokalne władze przekazały go pod opiekę parafii polskokatolickiej, a następnie parafii rzymskokatolickiej. Dawne Gimnazjum Narożny budynek mieszczący przy ul. Chrobrego 32 do 1845 roku był siedzibą gimnazjum kalwińskiego (od 1821. r. Królewsko-Pruskie Gimnazjum). Jego tradycje sięgają czasów braci czeskich i działalności pedagoga Jana Amosa Komeńskiego. Później szkołę przeniesiono do Pałacu Sułkowskich. Natomiast budynek, gdzie mieściło się leszczyńskie gimnazjum, przeznaczono na cele mieszkalne. Z czego słynie Leszno? Mówiąc o największych atrakcjach miasta, nie sposób nie wspomnieć o żużlu. Leszno to dla wielu „polska stolica żużla”. Przypomnijmy, że miejscowy klub, Unia Leszno, ma na swoim koncie aż osiemnaście tytułów drużynowego mistrza kraju. Zawody odbywają się na Stadionie im. Alfreda Smoczyka przy ul. Strzeleckiej 7, który w przeszłości czterokrotnie gościł Drużynowe Mistrzostwa Świata. Leszno słynie także z największego w Europie lotniska szybowcowego, gdzie miłośnicy podniebnych wrażeń mogą z lotu ptak podziwiać piękno miasta o każdej porze dnia i nocy. Bowiem leszczyński Aeroklub jako jedyny na Starym Kontynencie organizuje nocne loty szybowcem. Odbywające się corocznie w czerwcu pokazy lotnicze Antidotum Airshow Leszno przyciągają tłumy entuzjastów z kraju i zagranicy. W 2023 roku jedna z najbardziej spektakularnych imprez lotniczych na świecie otrzymała tytuł„Cudu Polski”w plebiscycie magazynu National Geographic Traveler. Dość wyjątkowym miejscem na mapie Leszna jest otwarta w 2022 roku pierwsza w Polsce Biblioteka Jazzu. Mieści się w gmachu Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Stanisława Grochowiaka. Celem biblioteki, jak zaznaczają jej pomysłodawcy, jest pozyskiwanie, gromadzie i archiwizowanie zasobów kolekcjonerskich od osób prywatnych oraz we współpracy z zarówno krajowymi, jaki europejskimi instytucjami. Odwiedzający mogą na miejscu oddać się lekturze z jazzem w tle, a także wziąć udział w wykładach prowadzonych przez topowych polskich dziennikarzy jazzowych. Odwiedzając Leszno warto udać się również do fabryki bombek CELTIC, które w całości wytwarzanych są ręcznie. Turyści oprócz zwiedzania i zaopatrzenia się w piękne ozdoby świąteczne, mogą też wziąć udział w warsztatach z dekoracji bombek. Atrakcje Leszna i okolic Ciekawe atrakcje czekają na zwiedzający także poza miastem. Region leszczyński ma niezwykle zróżnicowaną ofertę, która z pewnością przypadnie do gustu każdemu, kto postanowi spędzić w południowej-zachodniej Wielkopolsce krótszy lub dłuższy urlop. Miłośnikom wodnych szaleństw polecamy 37-kilometrowy Konwaliowy Szlak Kajakowy lub alternatywną „Pętlę Cysterską”. Do dyspozycji kolarzy jest aż 34 wyznaczonych i oznakowanych tras rowerowycho łącznej długości ponad 600 km. Z kolei pasjonaci jeździectwa mogą ruszyć w niezapomnianą przygodę, jaką jest 7-dniowy rajd konny „Szlakiem króla Stanisława”, liczącym 150 km. Leszno pod wodzą rodziny Sułkowskich stało się ważnym ośrodkiem młynarstwa. Pod koniec XVIII wieku w okolicach miasta znajdowało się ponad 80 wiatraków. Do naszych czasów zachowało się ich niewiele. Trzy zabytkowe wiatraki wciąż można podziwiać w oddalonej o niepełna 10 km od Leszna Osiecznej. Najstarszy z nich, środkowy, Józef Adam (nazwany na cześć ostatniego młynarza), zbudowany został w 1763 roku i był użytkowany aż do do 1983 r. Będąc w okolicach Leszna warto zobaczyć także: zamek w Rydzynie, zespół pałacowy w Pawłowicach, kościół i klasztor ojców Filipinów w Gostyniu, późnobarokowy kościół klasztorny w Osieczna. Leszno – informacje praktyczne Do Leszna bez problemu dostaniemy się pociągiem. Bezpośrednie połączenia realizowane są m.in. z Wrocławia czy Poznania. Podróż trwa ok. godziny. W Lesznie znajduje się klika baz noclegowych. Najczęściej wybierany przez turystów jest 3-gwiazdkowy Hotel Akwawit, znajdujący się w stosunkowo bliskiej odległości (ok. 10 min spacerem) od dworca kolejowego i rynku. Tuż obok hotelu nadal widać pozostałości po dawnym aquaparku, który przez lata był znakiem rozpoznawczym miasta. W Lesznie, podobnie jak w innych wielkopolskich miastach, nie może zabraknąć dobrej cukierni i kawiarni. W centrum miasta znajdziemy wiele miejsc, gdzie serwowana jest filiżanka dobrej kawy oraz słodkie smakołyki i przekąski. Centrum Informacji Turystycznej w Lesznie zlokalizowany jest przy ul. Słowiańskiej 24. Źródło: wielkopolska.travel. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Miasto, którego mogą nam pozazdrościć obcokrajowcy. Jedna atrakcja przyciąga tłumy
Wolsztyn to jedno z najbardziej niezwykłych miast w Wielkopolsce. Położone niespełna 80 km od Poznania, zachwyca klimatem i żywą tradycją kolejnictwa, która wciąż przyciąga pasjonatów z całej Europy.
W tym artykule: Parowozownia w Wolsztynie Co warto zobaczyć w Wolsztynie? Wolsztyn – informacje praktyczne Za założyciela Wolsztyna uznaje się Peregryna Komorowskiego, rycerza Kazimierza Wielkiego. Jednak największy wpływ na rozwój miasta wywarli cystersi, którzy nadali mu charakterystyczny dla ówczesnego budownictwa kształt. Za symboliczny początek działalności zakonników uznaje się moment uzyskania przez nich zgody na zbudowanie międzyjeziornej grobli na Dojcy. Nazwa miasta pochodzi od niemieckiego słowa „wollestein”, czyli „kamień wełny” (dawna jednostka miary kupieckiej). W przeszłości Wolsztyn i jego okolice były ważnym ośrodkiem przemysłu włókienniczego na mapie Polski. Na terenie Wolsztyna swoje świątynie posiadali zarówno wyznawcy religii protestanckiej, katolickiej, jak i mojżeszowej. Obecny Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej wzniesiono w II połowie XVIII wieku. Poewangelicki Kościół pw. Wniebowstąpienia Pańskiego, którego początki sięgają XIX w., po II wojnie światowej został przejęty przez katolików. Z kolei wybudowaną w latach 1839–1840 synagogę zniszczyli hitlerowscy okupanci. Po 1945 r. budynek przerobiono na kino. Historia Wolsztyna ma też swoje ciemne strony. Miasto kilkukrotnie bardzo boleśnie dotknięte było przez zarazy i ogień. Najtragiczniejszy w skutkach pożar miał miejsce w 1810 roku na skutek wielotygodniowej suszy. Żywioł pochłonął ponad 70% domów, a także ratusz, kościół ewangelicki, synagogę, browar miejski i wieże kościoła katolickiego. Parowozownia w Wolsztynie Bezapelacyjnie największą atrakcją, z której słynie Wolsztyn, jest wybudowana w 1907 roku parowozownia. Przyciągająca rokrocznie tłumy turystów, zarówno tych krajowych, jak i zagranicznych. Trudno się jednak temu dziwić, ponieważ to jedyne miejsce na Starym Kontynencie, gdzie lokomotywy parowe wciąż wyjeżdżają na tory i odbywają się planowe przewozy pasażerskie. W obecnym rozkładzie jazdy znajdziemy połączenia do Leszna i Poznania. Parowozownia w Wolsztynie nadal pełni rolę zaplecza technicznego dla funkcjonujących lokomotyw parowych. Dzięki temu pasjonaci kolejnictwa mogą podpatrywać codzienne czynności związane z przygotowaniem maszyny do jazdy. Odwiedzający mają również możliwość zobaczyć na własne oczy wachlarzową halę postojową, warsztat z kuźnią oraz zespół urządzeń obsługujących lokomotyw. Czyli stację wodną z wieżą ciśnień i żurawiem wodnym, kanał oczystkowy ze składem opału i ponad 100-letnią obrotnicę. Ponadto na miejscu działa też wyposażony w zabytkowe maszyny warsztat ślusarski, kompresorownia oraz odlewnia panewka i kanały zapadni. Na terenie obiektu mieści się też niewielkie muzeum, przybliżające historię kolei. W izbie muzealnej znajdują się liczne przedmioty związane z kolejnictwem, takie jak stare bilety kolejowe, urządzenia sygnalizacyjne czy lampy naftowe używane przez kolejarzy. Zwiedzający podziwiać mogą również makietę przedstawiającą fragment tamtejszej stacji. Parowozownia w swoim dorobku posiada ok. 20 lokomotyw różnych serii, w tym m.in. słynny parowóz Pm36-2, znany jako „Piękna Helena”. Z kolei w ruchu planowym wykorzystywana jest jedna powojenna maszyna parowa – Pt47-65. Dodajmy, że rokrocznie, na przełomie kwietnia i maja, w Wolsztynie organizowana jest „Parada Parowozów”, która przyciąga do miasta tłumy miłośników kolei z całej Europy i nie tylko. Placówkę można także zwiedzać w ramach przypadającej w maju Nocy Muzeów. Co warto zobaczyć w Wolsztynie? Wolsztyn to jednak nie tylko atrakcje związane z parowozownią. Chętnie odwiedzanym przez turystów miejscem jest także położony niespełna kilometr od centrum miasta Skansen Budownictwa Ludowego Zachodniej Wielkopolski. Znajdujące się na miejscu stare chaty, stodoły i wiele innych budynków gospodarczych pozwalają przenieść się do odległych czasów olęderskich osadników. Uwagę zwiedzających z pewnością przykuje także jeden z najlepiej zachowanych w Polsce wiatraków kozłowych z 1603 roku. Skansen, będący częścią wolsztyńskiego Muzeum Regionalnego, zajmuje powierzchnię 3,5 ha. Wszystkie tworzące go obiekty usytuowane są zgodnie z ówczesną topografią wsi. W skład wspomnianego Muzeum Regionalnego w Wolsztynie wchodzą również Muzeum dr. Roberta Kocha i Muzeum Marcina Rożka. Pierwsze z nich upamiętnia postać Roberta Kocha, wybitnego niemieckiego mikrobiologa i laureata Nagrody Nobla z dziedziny medycyny. Odkrywca prątka gruźlicy w latach 70. XIX wieku przeprowadził się do Wolsztyna, gdzie pracował jako lekarz powiatowy. W dawnym domu naukowca, a dziś muzeum poświęconemu jego osobie, odwiedzający mogą oglądać przeróżne pamiątki związane z noblistą. Drugi z obiektów powstał na cześć Marcina Rożka, słynnego wielkopolskiego artysty XX wieku. Autor wielu znanych pomników i rzeźb zginął w Auschwitz, po tym, jak odmówił władzom II Rzeszy wykonania popiersia Adolfa Hitlera. Muzeum rzeźbiarza znajduje się w wybudowanej według jego koncepcji willi przy ul. 5 stycznia 34. W zbiorach placówki nie brakuje rzeźb, obrazów, rysunków autorstwa Rożka. Z okien willi roztacza się widok na Jezioro Wolsztyńskie, które zachwyca swoim urokiem o każdej porze roku. Szczególnie wiosną i latem, gdy pobliskie skwery, place i ulice zdobią tysiące wielobarwnych roślin. W ramach ciekawostki dodajmy, że Wolsztyn nazywany bywa „miastem kwiatów”. Wolsztyn kusi turystów nie tylko licznymi atrakcjami, ale również mnóstwem ciekawych wydarzeń i imprez. Od lat największym zainteresowaniem przyjezdnych, ale i mieszkańców cieszą się: Parada Parowozów (kwiecień/maj); Wolsztyński Tydzień Żeglarski (maj); Spotkania Folklorystyczne (czerwiec); Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej (wszystkie niedziele sierpnia); Międzynarodowy Festiwal Muzyki Country (drugi weekend sierpnia); Polska Man Triathlon (sierpień); Festyn Jesienny (wrzesień). Wolsztyn – informacje praktyczne Do Wolsztyna bez problemu dojedziemy pociągiem. Podróż z Poznania trwa ok. półtorej godziny. Tanio i smacznie zjecie w bistro „Europa”, nieopodal Muzeum Roberta Kocha. Po więcej informacji i ciekawostek na temat Wolsztyna odsyłamy was do siedziby Biura Promocji Turystyki przy ul. Kocha 12. Źródło: wielkopolska.travel Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Moje rodzinne miasto to niedoceniana perła regionu. Jest naprawdę warte zachodu
Jeśli szukasz spokojnego miejsca z dala od turystycznego tłumu, Nowogród Bobrzański może cię pozytywnie zaskoczyć. To idealna opcja na wyciszenie i odkrywanie nieoczywistych zakątków Polski.
W tym artykule: Najważniejsze informacje o Nowogrodzie Bobrzańskim Historia Nowogrodu Bobrzańskiego Z czego słynie Nowogród Bobrzański? Kombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice Kąpielisko w Nowogrodzie Bobrzańskim Gdzie zatrzymać się w Nowogrodzie Bobrzańskim? Jak dojechać do Nowogrodu Bobrzańskiego? „Lubuskie. Warte Zachodu” – to hasło, które idealnie oddaje charakter regionu. Województwo lubuskie, choć wciąż nie do końca odkryte przez Polaków, ma ogromny potencjał turystyczny. Malownicze jeziora, okazałe zamki, pałace i dwory, najlepsze winiarnie w kraju oraz urokliwe miasta, z Zieloną Górą, Gorzowem Wielkopolskim i Świebodzinem na czele. Piękno tej część kraju dostrzeżemy również w dużo mniejszych miejscowościach, czego przykładem jest liczący niewiele ponad 5 tysięcy mieszkańców Nowogród Bobrzański. Najważniejsze informacje o Nowogrodzie Bobrzańskim Nowogród Bobrzański to miasto zlokalizowane w zachodniej części Polski, a konkretnie w południowych rejonach województwa lubuskiego. Gmina o tej samej nazwie znajduje się w obszarze powiatu zielonogórskiego i w jej skład wchodzi dodatkowo 21 sołectw. Powierzchnia zajmowana przez gminę wynosi 259,7 km kw. Pod tym względem porównywalna jest do stolicy województwa lubuskiego – Zielonej Góry (278,3 km). Według aktualnych danych, zamieszkuje ją ponad 9 tysięcy mieszkańców. Nowogród Bobrzański to malownicze tereny, bogate w florę oraz faunę. Ponad 60% obszaru jest zalesiona, a na pieszych wycieczkach możemy spotkać bobry, lisy, sarny czy nawet jelenie. Przez miasto przepływa rzeka o charakterze górskim – Bóbr – która potem swój bieg kończy, wpadając do Odry. Nie zaskakuje fakt, że symbolem miasta jest właśnie bóbr. Ziemno-wodny gryzoń wraz z rodziną stał się maskotką Nowogrodu Bobrzańskiego i promuje lokalne wydarzenia kulturalne. Natomiast herb miasta składa się z czerwonej tarczy, na której widnieje zaokrąglony srebrno-biały mur obronny z otwartą bramą, a za nią umiejscowiona jest budowla sakralna z niebieskim dachem i z trzema wieżami. Na terenie Nowogrodu działa prężnie Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji. Organizowane są różnorodne atrakcje, koncerty, imprezy czy warsztaty dla mieszkańców miasta przez cały rok. Historia Nowogrodu Bobrzańskiego Początki Nowogrodu Bobrzańskiego sięgają XIII wieku. Niewykluczone jednak, że miasto mogło powstać znacznie wcześniej, jeszcze za czasów panowania Bolesława Chrobrego. W późniejszych latach na lokalnych wzgórzach wzniesiono zamek oraz podgrodzie, gdzie wybudowano m.in. stojący do dziś Kościół św. Bartłomieja. Prężnie rozwijająca się okoliczna osada w 1238 roku uzyskała prawa miejskie i stanowiła samodzielne miasto. Rozbicia dzielnicowe sprawiły, że Nowogród podlegał początkowo pod księstwo głogowskie, ale w XVI w. znalazł się w granicach księstwa żagańskiego. Tak było do 1309 roku, natomiast w późniejszych latach stał się własnością rodów magnackich. Na przestrzeni wieków mieszkańcy miasta kilkakrotnie borykali się z pożarami, a nawet zarazą. W 1664 roku ewangelicka grupa mieszkańców w obawie przed Austriakami uciekła na drugi brzeg rzeki do nowo powstałych Krzystkowic. Krzystkowice uzyskały prawa miejskie w 1659 roku. Miasteczko o kształcie litery C przez lata służyło jako uzdrowisko. W 1827 r. odkryto źródła mineralne, które przyciągały wielu chętnych kuracjuszy. Ze względu na budowę kolei, źródła zanikły. Podczas II wojny światowej Krzystkowice służyły jako niemiecki obóz pracy niewolniczej, bowiem funkcjonowała tutaj fabryka materiałów wybuchowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f4a6516062856b8e899467c0d38ad84a7fd1ea6b-7210e12.jpg" width="800" height="509" alt="Widok miasta około 1926 r. (Fot. Jan Długosz - This file comes from Polona Digital Library and is available under the digital ID https://polona.pl/item/chronik-der-propstei-naumburg-am-bober,OTU1MzM0NzI/4/)" title="f4a6516062856b8e899467c0d38ad84a7fd1ea6b-7210e12" /> Niestety, obie miejscowości utraciły swoje prawa miejskie po wojnie, co znacząco spowolniło ich rozwój. Dopiero lata 70. przyniosły powiew świeżości wraz z powstaniem Fabryki Domów oraz Zakładów Zbożowych. Dzisiaj Nowogród Bobrzański stale się rozwija i zmienia dla mieszkańców oraz przyjezdnych turystów. Obecne granice miasta obowiązują od niedawna, bo od 1988 roku. Powstało ono z połączenia dwóch miejscowości po obu brzegach Bobru – lewobrzeżnej wsi Krzystkowice oraz mniejszego, prawobrzeżnego Nowogrodu Bobrzańskiego. Każda z nich ma swoją własną, unikatową historię. Z czego słynie Nowogród Bobrzański? Piękne krajobrazy, sielankowy i kameralny charakter sprawiają, że Nowogród Bobrzański to idealne miejsce na odpoczynek od miejskiego zgiełku. Rzeka i liczne zbiorniki wodne na terenie gminy sprawdzą się idealnie na miły relaks przy wodzie. Co jakiś czas na Bobrze organizowane są spływy kajakowe dla amatorów sportów wodnych, którzy chcą sprawdzić swoje siły. Liczne szlaki piesze lub rowerowe zachęcają do aktywności i eksplorowania lokalnych atrakcji, m.in. powstałego na terenie starego młyna w okolicach Drągowiny wodospadu czy zapory wodnej w Krzywej. Podczas pieszych wędrówek po okolicznych lasach napotkamy wiele pomników przyrody. Przy większości miejsc ustawione zostały tablice informacyjne, aby móc zagłębić się w historię danego miejsca. Nowogrodzkie lasy skrywają również swoje tajemnice. Na powierzchni blisko 40 km2 znajdują się imponujące pod względem wielkości pozostałości niemieckiej fabryki materiałów wybuchowych. Kombinat DAG to mało popularny, jakże ważny skarb ziemi lubuskiej, w którym możemy zobaczyć, jak funkcjonowała ogromna machina przemysłu zbrojeniowego. Więcej o tym miejscu piszemy w dalszej części artykułu. Kombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice Powstanie fabryki datuje się na 1939 rok. Od samego początku projekt był traktowany jako ściśle tajny, dlatego otrzymał kryptonim „Ruuester”, czyli „Wiąz”. Dla przykrywki zakład wchodził w skład koncernu chemicznego IG Farben. Z powodu braku jakiejkolwiek dokumentacji ciężko jest określić jej dokładny profil produkcji i przeznaczenie. Nie ma jednak wątpliwości, że zbudowano tutaj samowystarczalne i bardzo dobrze strzeżone miasto, w którym znajdowały się mieszkania, własna sieć kolejowa, elektrociepłownia, a nawet oddziały straży pożarnej. Powstało z myślą o niezależności od innych zakładów. Na terenie istniała także filia obozu koncentracyjnego Gross Rosen. Więźniowie służyli jako przymusowa siła robocza fabryki. Podczas jej budowy brało udział około 20 tys. osób, z czego większość cudzoziemców m.in. z Belgii, Holandii, Jugosławii, ZSRR, Słowacji czy Polski. Postawiono tutaj 11 obozów, które zostały wyzwolone przez Armię Radziecką w 1945 roku. Niestety, większość unikatowych urządzeń została zdemontowana i wywieziona przed ofensywą armii radzieckiej, a po wojnie resztą zajęli się Rosjanie. Przez lata miejsce było dewastowane i odbiło się na nim znamię czasu. W czasie wojny prawdopodobnie znajdowało się tutaj ponad 500 budynków. Obecnie ostały się tylko pozostałości tej świetnie prosperującej machiny – opustoszałe i monumentalne konstrukcje betonowe czy ruiny. Zachowały się również części infrastruktury całego obiektu, sieć dróg oraz linii kolejowych czy podziemne tunele. Niektórzy mieszkańcy opowiadają legendy, że z Nowogrodu można było dzięki tunelom dostać się aż do Berlina. Aktualnie część terenu dostępna do zwiedzania przynależy do nadleśnictwa Krzystkowice. Wiele obiektów natomiast wchodzi w skład jednostki wojskowej oraz zakładu karnego w pobliskim Krzywańcu, które są niedostępne dla przyjezdnych. Jednak nadal można zobaczyć pozostałości po budynkach administracyjnych, mieszkalnych, laboratoryjnych czy produkcyjnych. Odwiedzających to miejsce turystów najbardziej intrygują ogromne silosy przykryte warstwą ziemi oraz system oczyszczania ścieków. Przypominamy jednak, by zachować szczególną ostrożność oraz zdrowy rozsądek podczas eksploracji tych rejonów miasta. Wiele budynków grozi zawalaniem. Mieszkańcy miasta postanowili lekko ułatwić zwiedzanie, stawiając znaki z odległości jaka nas dzieli od najbardziej rozpoznawalnych budowli. Na większości z nich powieszono także tablice informacyjne w języku polskim i niemieckim o historii danego budynku. Najlepszym sposobem na zwiedzanie dawnych terenów fabryki amunicji na terenie lasów w okolicach Nowogrodu Bobrzańskiego jest rower. W ramach ciekawostki dodajmy, że na terenie fabryki został częściowo kręcony film „Yuma” z Tomaszem Kotem i Jakubem Gierszałem w rolach głównych. „Siostrzany” zakład III Rzeszy znajduje się w Bydgoszczy – DAG Fabrik Bromberg. Kąpielisko w Nowogrodzie Bobrzańskim Pobyt w Nowogrodzie Bobrzańskim zainteresuje z pewnością nie tylko miłośników historii, ale również osoby chcące wypocząć w pięknych okolicznościach przyrody z zachwycającym widokiem na okolice. Wiosną i latem dużą popularnością mieszkańców i turystów przemierzających region cieszy się tamtejsze strzeżone kąpielisko „Baseny”. To doskonałe miejsce do kąpieli i plażowania. Ponadto osoby lubiące aktywność na świeżym powietrzu mogą też wypożyczyć kajaki lub rowery wodne, a najmłodsi – skorzystać ze zjeżdżalni wodnej oraz placu zabaw. Do dyspozycji odwiedzających są drewniane leżaki, wyznaczone ścieżki spacerowe, ławki i przebieralnie. W sezonie letnim na terenie „Basenów” działa kilka punktów gastronomicznych. Co ważne, kąpielisko znajduje się w bliskiej odległości od dworca kolejowego (ok. 10–12 minut pieszo), więc bez problemu dostaną się tutaj podróżni bez auta. Z kolei dla kierowców udostępniono bezpłatny parking, a dla posiadaczy kamperów przygotowano miejsca postojowe. Dodajmy, że wejście na kąpielisko jest całkowicie za darmo. Jak podkreślają mieszkańcy, „Baseny” potrafią zachwycić o każdej porze roku, nie tylko latem. Nic więc dziwnego, że to miejsce chętnie wybierane jako cel spacerów i wypoczynku. Gdzie zatrzymać się w Nowogrodzie Bobrzańskim? Niedaleko Nowogrodu znajduje się również piękny i odnowiony pałac w Bogaczowie, którego historia sięga aż XVI wieku. Raj dawnych arystokratów kusi dziś swoim urokiem lokalnych turystów i przyjezdnych. Ale nie zawsze tak było. Pałac na przestrzeni wieków wielokrotnie zmieniał właścicieli. W XVIII w. trafił w ręce rodziny Stachwitzów, znanej jako arystokratyczny ród śląski wywodzący się ze Strachowic pod Wrocławiem. Budynek był w ich posiadaniu do końca II wojny światowej. Po 1945 r. na terenie pałacu funkcjonowała szkoła średnia rachunkowości rolniczej wraz z internatem. Z kolei latach 70. i 80. znajdował się tutaj Dom Dziecka. Niestety, z czasem budynek zaczął popadać w ruinę. Pałac w Bogaczowie zyskał nowe życie, gdy opiekę nad nim przejął holenderski inwestor Reinder de Vries. To z jego inicjatywy barokowa posiadłość przemieniona została w hotel z restauracją i kilkoma salami z możliwością organizacji wielu przyjęć, konferencji i wystaw. Ponadto piękne widoki, które towarzyszą gościom na każdym kroku, pozwalają odpocząć od wielkomiejskiego zgiełku i cieszyć się małomiasteczkową atmosferą. Jak dojechać do Nowogrodu Bobrzańskiego? Ze względu na bliską odległość do Zielonej Góry, turyści odwiedzający Nowogród Bobrzański bez problemu dojadą na miejsce komunikacją publiczną. Zarówno podróż pociągiem (liniami POLREGIO), jak i autobusem PKS (w kierunku Nowogrodu, Żar i Lubska) trwa ok. pół godziny. Bilet kolejowy to koszt w granicach 5-7 złotych w jedną stronę. Natomiast za przejazd autobusem należy zapłacić ok. 10 zł. Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
Ochryda to jedno z najpiękniejszych miejsc na Bałkanach. Wspaniałe miasto pamięta czasy starożytne
Ochryda należy do tych miejsc, do których chyba każdy chciałby wrócić. Wzniesione na wzgórzu miasteczko przyciąga nie tylko wspaniałymi zabytkami, ale także niesamowitym położeniem i krajobrazami, które na długo pozostają w pamięci. Nic dziwnego, że wraz z pięknym Jeziorem Ochrydzkim od 1980 roku figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Co warto zobaczyć w Ochrydzie? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Gdzie znajduje się Ochryda? Historia Ochrydy Co zobaczyć w Ochrydzie? Wyobraź sobie niewielkie, urokliwe miasteczko, które „wyrosło” na zboczu wzgórza, skąd tarasowo dociera do brzegów malowniczego jeziora, jednego z najstarszych w Europie. Gdzie dosłownie wszędzie można wykonać fotografię, którą będziemy chwalić się przed wszystkimi znajomymi. Gdzie zabytki zachowały się w doskonałym stanie. Oto właśnie Ochryda – lazurowa perła w koronie Bałkanów. Gdzie znajduje się Ochryda? Ochryda rozciąga się w południowo-zachodniej części Macedonii Północnej, pomiędzy górami pasma Galiczica a Jeziorem Ochrydzkim. Niczym włoski Asyż, starożytna część miasta została wybudowana na zboczach wzgórza. Miasto znajduje się na szlaku Via Egnatia, który w starożytności łączył Rzym z jego wschodnimi posiadłościami. Stanowił zamorskie przedłużenie Via Appia i służył szybkiemu przemieszczaniu się legionów do Macedonii i krain w Azji Mniejszej. Co warte podkreślenia, droga wybudowana w II wieku p.n.e. istnieje do dziś. Ochrydę zamieszkuje ponad 40 tys. osób. Niewiele, ale warto podkreślić, że mówimy tu o siódmym największym mieście w Macedonii Północnej. Historia Ochrydy Ochrydę wybudowano na obszarze, na którym wcześniej rozpościerało się starożytne miasto Dyassarites, a później Lychnis. Chrześcijaństwo zawitało tam już w IV wieku. Przez długi czas była jednym z kluczowych ośrodków kulturowych i religijnych w regionie, aż do 526 roku. W nocy z 29 na 30 maja obszar miasta nawiedziło potężne trzęsienie ziemi. Ochryda została doszczętnie zniszczona. Z rozkazu cesarza Justyniana, powstała z gruzów i odrodziła się jako Iustiniana Prima, stolica prefektury Ilirii i kościelna metropolia naddunajskich posiadłości Cesarstwa. Kolejne stulecia nie były łaskawe dla miasta. W VI i VII wieku tamtejsze ziemie stały się przedmiotem zakusów słowiańskich i awarskich plemion. Ochryda upadła, jednak w IX wieku podbili ją Bułgarzy. Pod ich panowaniem nastał okres największej świetności miasta. Ochryda stała się stolicą państwa bułgarskiego, siedzibą cara Samuela i słowiańskiego patriarchy. Cesarstwo Samuela upadło w 1018 roku, podbite przez Bizancjum. 65 lat później miasto padło łupem Boemunda I. Później przechodziło z rąk do rąk. Było częścią księstwa Salonik, Despotatu Epiru, drugiego państwa bułgarskiego, ponownie Bizancjum, a od 1334 roku – królestwa Serbii. Turcy osmańscy zdobyli Ochrydę pod koniec XIV stulecia. W granicach Serbii znalazła się po wojnach bałkańskich, a w 1945 roku stała się częścią podległej Jugosławii Republiki Macedonii, która w 1991 roku ogłosiła niepodległość. Co zobaczyć w Ochrydzie? Ochryda słynie ze wspaniałych zabytków sakralnych. Tamtejsze cerkwie nie są tak monumentalne, jak choćby opactwo westminsterskie, ale z całą pewnością nie brakuje im uroku. Należy jednak podkreślić, że to wspaniałe miasto ma do zaoferowania coś więcej, niż tylko stare cerkwie. Cerkiew św. Jana Teologa Zaczynamy od obiektu, który nie jest ani najstarszą, ani najcenniejszą świątynią w mieście. Mimo to, stanowi obowiązkowy punkt w programie wycieczki po Ochrydzie. To za sprawą położenia, które sprawia, że chyba każdy turysta chce uchwycić to charakterystyczne miejsce obiektywem aparatu. Niewielki kościół samotnie wznosi się na krawędzi klifu, wyśmienicie „współpracując” z niesamowitą panoramą Jeziora Ochrydzkiego. Nie trzeba być profesjonalnym fotografem, by z wyższych partii wzgórza uchwycić piękny kadr, obejmujący zabytkowy budynek i spokojną taflę wody. Cerkiew wybudowano w XIV lub XV wieku. W czasie, gdy Macedonią władało Imperium Osmańskie, budynek łączący cechy architektury bizantyjskiej i ormiańskiej zaczął popadać w ruinę. Renowacji doczekał się dopiero w XIX stuleciu, kiedy odnowiono wspaniałe freski i wykonano drewniany ikonostas. Cerkiew św. Konstantyna i Heleny Około 290 roku do miasta zawitała cesarzowa Helena, przemierzająca ze swym orszakiem drogę w kierunku cieśniny Bosfor. By upamiętnić to zdarzenie, w miejscu, w którym odpoczywała i modliła się w XIV wieku wzniesiono niewielki kamienny kościół, który dziś jest jedną z największych atrakcji miasta. Dla wiernych jest otwierany tylko raz w roku – 3 czerwca, czyli w rocznicę wizyty matki cesarza Konstantyna. Cerkiew św. Zofii Kolejny zabytek na naszej liście bez wątpienia jest jednym z najważniejszych, nie tylko w Ochrydzie, ale w całej Macedonii Północnej. Cerkiew wzniesiona w XI wieku pierwotnie pełniła funkcję katedry bułgarskich arcybiskupów. W czasie panowania osmańskiego zmieniono jej przeznaczenie. Z świątyni prawosławnej stała się meczetem. To właśnie wtedy dobudowano minaret i zamalowano wapnem wspaniałe freski, które zdobiły jej wnętrze. W 1912 roku obiekt ten znów stał się świątynią prawosławną. W trakcie prac renowacyjnych udało się odzyskać część malowideł, datowanych na XI, XII i XIII stulecie. Cerkiew św. Klemensa i Pantelejmona Kolejna atrakcja na naszej liście zdecydowanie nie jest najstarszym budynkiem w mieście. Mało tego, należy do najmłodszych obiektów sakralnych Ochrydy. Cerkiew św. Klemensa i Pantelejmona powstała w 2003 roku. Co zatem czyni ją niezwykłą? Choćby sam fakt, że wzniesiono ją na pozostałościach świątyni datowanej na V stulecie. Wchodząc do środka, przez szklaną podłogę można podziwiać pozostałości po starych murach i sarkofag, w którym spoczął św. Klemens. Przed kościołem eksponowane są stare fundamenty i inne fragmenty, na których zachowały się wspaniałe mozaiki. Jedna z nich przedstawia swastykę, która wtedy była indoaryjskim symbolem Słońca. Twierdza Samuela Docieramy na sam szczyt wzgórza, na którym rozpościera się Ochryda. Nad miastem górują ruiny potężnej niegdyś twierdzy, które są nie tylko jednym z ciekawszych zabytków, ale także prawdopodobnie najlepszym punktem widokowym. Widać stamtąd wspaniałą panoramę Starego Miasta i jeziora, nad brzegiem którego się rozpościera. Fortyfikacje obronne istniały tam już w starożytności, wzniesione z polecenia Filipa II, ojca Aleksandra Macedońskiego. Z istniejących umocnień korzystano także w czasach bizantyjskich, a w X wieku, w okresie rządów cara Samuela, doczekały się znaczącej rozbudowy. Do dziś z potężnej twierdzy pozostały tylko mury obronne. Większość z nich została zrekonstruowana. Starożytny teatr w Ochrydzie Niewątpliwą atrakcją miasta jest starożytny amfiteatr, jeden z najstarszych, które zachowały się w tak dobrym stanie. Powstał w 200 roku p.n.e., w czasach hellenistycznych. Położony między dwoma wzgórzami, jest idealnie chroniony przed wiatrem. W czasach rzymskich teatr stał się areną walk gladiatorów i miejscem egzekucji chrześcijan. Po upadku Cesarstwa został opuszczony i zaczął popadać w ruinę. Górna część obiektu nie przetrwała próby czas, ale dolna zachowała się w dobrym stanie. Jezioro Ochrydzkie Wymieniając atrakcje Ochrydy, nie można pominąć walorów przyrodniczych miasta. Jezioro Ochrydzkie, stanowiące granicę oddzielającą Macedonię od Albanii, jest zbiornikiem o wyjątkowo bogatej przeszłości geologicznej. Liczy sobie około 4 mln lat. Jest także jednym z najgłębszych w Europie i najgłębszym na Półwyspie Bałkańskim (maksymalnie 289 m). Występuje tam ponad 200 gatunków właściwych wyłącznie dla tego miejsca. Z ciekawszych endemitów warto wymienić gąbkę ochrydzką i łososia Salmo letnica. Zimują tam liczne gatunki ptactwa wodnego, w tym kormoran mały, gągoł, hełmiatka i łyska zwyczajna. Nie brakuje tam także innych atrakcji. Można zażyć kąpieli w krystalicznie czystej wodzie lub dołączyć do zorganizowanego rejsu statkiem wycieczkowym. Najbardziej usatysfakcjonowani będą jednak miłośnicy zwiedzania podwodnego świata. Zatoka Kości Jezioro Ochrydzkie już w epoce brązu stanowiło ważny ośrodek osadnictwa. Powstała tam wówczas osada na palach, najstarsza tego typu w Europie. Jej pozostałości wciąż mogą podziwiać nurkowie. Pozostali mają okazję zobaczyć rekonstrukcję prehistorycznej wsi w Zatoce Kości. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
To najbardziej „wystrzałowe” miasto w kraju. Zyskało miano „cudu Polski”
Pyzdry, nagrodzone tytułem „Cudu Polski 2024”, to niewielka miejscowość o niezwykłej historii. Oczarowuje malowniczym krajobrazem, kameralnym klimatem i bogatym dziedzictwem. Oto przewodnik po jednym z najważniejszych średniowiecznych miast Wielkopolski.
W tym artykule: Najważniejsze informacje o Pyzdrach Historia Pyzdr Z czego słyną Pyzdry? Atrakcje Pyzdr Gdzie zatrzymać się w okolicy Pyzdr? Pyzdry wśród Cudów Polski 2024 Poznań to metropolia, która uchodzi za jedną z najciekawszych na turystycznej mapie kraju. Jednak piękno Polski można dostrzec na każdym jej kroku. Dlatego zaglądamy znowu w głąb Wielkopolski. Znajdziemy tutaj wiele urokliwych mniejszych miejscowościach, w których poczujemy niesamowitą atmosferę i poznamy niezwykle pasjonujących ludzi. Poniżej przedstawiamy najciekawsze informacje o jednej z nich – Pyzdrach. Najważniejsze informacje o Pyzdrach Pyzdry to niewielkie miasto w środkowo-zachodniej Polsce, znajdujące się w granicach województwa wielkopolskiego. Położone jest 120 km na wschód od Poznania – wojewódzkiej stolicy – oraz niecałe 60 km od Kalisza. Miasto znajduje się na wysokiej skarpie nadwarciańskiej, która wita przyjezdnych urzekającą i malowniczą panoramą, zaliczającą się do jednych z najładniejszych w kraju. Gmina o tej samej nazwie funkcjonuje w obszarze powiatu wrzesińskiego. Powierzchnia miasta wynosi 12 km kw, natomiast całej gminy 138 km kw. Według aktualnych danych, zamieszkiwana jest przez około 3,5 tys mieszkańców. Obecny herb Pyzdr został odwzorowany na podstawie XIV-wiecznej pieczęci. Przedstawia księcia Bolesława Pobożnego oraz dwie postacie trzymające winne gałązki. Jak dotrzeć do Pyzdr? Niestety, mimo bliskich odległości od większych miast nie dotrzemy tutaj za pomocą komunikacji kolejowej. Wybierając się do Pyzdr musimy skorzystać z samochodu lub pomocy autobusów, które kursują tutaj z Wrześni. Oczywiście można także skorzystać z drogi wodnej i wybrać ten kierunek podczas spływów kajakowych. Historia Pyzdr Kto by przypuszczał, że tak małe miasteczko skrywa wielką historię, o której nie każdy z nas słyszał. Dzieje Pyzdr zainteresują nie tylko fanów historii, ale każdego, kto odwiedzi tę część Polski. To właśnie tutaj odbywały się zjazdy książąt i królów, wydawano akty królewskie i zwoływano wiece rycerstwa oraz szlachty. Poznaj mało znane ciekawostki na temat historii Pyzdr: Pyzdry są jednym z najstarszych grodów, a ich początki sięgają aż czasów prasłowiańskich. Rozlewiska dwóch rzek – Warty i Prosny – z niedostępnymi wyspami stanowiły dogodne i stosunkowo bezpieczne miejsce do osiedlenia się ludzi. Podczas wędrówek kupców i podróżników z południa Europy rzeki stanowiły szlaki oraz drogowskazy, dlatego często w ich okolicach budowano osady. Trudne do pokonania brzegi Warty spowodowały że tereny nazywano m.in. „pistrinum”, co z łaciny oznaczało miejsce niewygodne lub bardzo przykre. Najstarszą wzmiankę o Pyzdrach znajdziemy w kronice wielkopolskiej z 1232 roku. Odnosiła się ona do najazdu Henryka Brodatego na te tereny podczas walk wielkopolsko-śląskich. Istnieje legenda, która opowiadana jest przez mieszkańców z pokolenia na pokolenie. Jej historia opowiada o dwóch książętach, Przemysławie I oraz Bolesławie Pobożnym, którzy na terenie obecnych Pyzdr znaleźli i pili wodę ze źródełka. Radując się tym faktem wykrzykiwali „pij zdrój”, co mogło być początkiem nazwy miasta. Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z 1257 roku, kiedy było ono własnością księcia Bolesława Pobożnego. Nadał on mu prawo lokacyjne na warunkach magdeburskich. W 1331 roku lokalni mieszkańcy poświęcili swoje życie i dobytki ratując z opresji przyszłego króla Kazimierza Wielkiego. Informacja o jego pobycie w Pyzdrach dotarła do Krzyżaków. Chcąc go pojmać, najechali na miasto. Tutaj mamy do czynienia z kolejną legendą, mówiąca o podziemnym korytarzu znajdującym się pod Wartą, dzięki któremu udało mu się uciec. Rozwścieczeni porażką Krzyżacy splądrowali doszczętni miasto i odebrali życie wielu mieszkańcom. Osiem lat później Kazimierz Wielki w ramach wdzięczności odbudował Pyzdry. Dodatkowo postawił zamek królewski, który, niestety, nie dotrwał do ówczesnych czasów. Zostały tylko ślady jego obecności. Dzięki Jankowi z Czarnkowa dowiadujemy się o pierwszym wystrzale z armaty w dziejach Polski, podczas wojny domowej między rodami Grzymalitów i Nałęczów w 1383 roku. Walka rozgrywała się o rękę córki Ludwika Węgierskiego oraz przejęcie tronu. Jak głoszą kroniki, pierwszą ofiarą ostrzału był pleban Mikołaj z Biechowa, który „od tego uderzenia padł on i natychmiast wyzionął ducha”. Podczas rozbiorów Pyzdry trafiły w ręce zaboru pruskiego i stały się bardzo ważnym ośrodkiem na mapie zaborców, przez co zyskały funkcję miasta powiatowego. Do dzisiaj widać niemiecki wpływ w urbanizacji miasta, rozkładu ulic i rozmieszczeniu budynków. Po Kongresie Wiedeńskim miasto przejmują Rosjanie, przez co Pyzdry tracą na dalszym rozwoju i podupadają. Z czego słyną Pyzdry? Pyzdry kuszą na wiele sposób. Z jednej strony malownicze tereny i niesamowita przyroda, a z drugiej intrygująca nazwa i niezwykle ciekawa wielowiekowa historia. Z czego jeszcze znane jest to wielkopolskie miasteczko? Pyzdry słyną przede wszystkim z tego, że są wystrzałowe – dosłownie i w przenośni. Jak wspominaliśmy wcześniej właśnie tutaj po raz pierwszy w Polsce użyto armaty podczas wojny domowej w 1383 roku. Wystrzały z tej właśnie broni czy innych artylerii prochowych słychać co roku podczas lokalnego święta znanego pod nazwą „Wystrzałowe Pyzdry”. W mieście organizowany jest wówczas duży festyn, podczas którego odbywają się pokazy rekonstrukcyjne. Zabawie towarzyszą różne dodatkowe atrakcje w postaci koncertów, konkursów strzeleckich, zabaw tanecznych czy pokazu fajerwerków. Pyzdry są punktem na mapie Szlaku Piastowskiego, jednej z najstarszych polskich tras turystycznych. Dzięki niemu jesteśmy w stanie poznać historię ludzi, którzy budowali nasze państwo. Znajdziemy odpowiedzi na pytania, gdzie i kiedy stworzono Polskę oraz odwiedzimy ciekawe miejsca związane z początkami naszego kraju. Start trasy znajduje się w Poznaniu, a jej centralna część ma swoje miejsce w Gnieźnie. Jednocześnie Pyzdry znajdziemy także jako pinezkę na trasie Wielkiej Pętli Wielkopolski – czyli najdłuższym znakowanym szlaku turystyki wodnej. Jego łączna długość wynosi aż 690 km, obejmując rzekę Wartę i Noteć, połączonych licznymi jeziorami oraz kanałami. Świetnie przygotowana przystań chętnie wita przyjezdnych, a dodatkowo kolejny mural cieszy oko. Dużą popularnością odznacza się możliwość złapania wiatru w żagle i wynajęcia łódki na rejs po okolicznych terenach. Fani pieszych wędrówek oraz rowerowych wypraw również będą ukontenowani, bowiem Pyzdry leżą na terenach Puszczy Pyzdryckiej. Atrakcyjność tego miejsca opiera się na wodzie i lasach ale także na kulturze, tradycjach i krajobrazie ukształtowanym przez różne fale osadników. W okolicy znajduje się również dużo sadów, które produkują lokalne przysmaki. Pyzdry to nie tylko walory turystyczna, ale także ludzie, którzy starają się jak najlepiej przybliżyć historię tego miejsca każdemu przyjezdnemu. Burmistrz miasta oraz kustosz muzeum regionalnego, którzy od lat mocno angażują się w rozwój lokalnej turystyki, są tego najlepszym przykładem. Atrakcje Pyzdr Atrakcje Pyzdr i okolic to ogromny i, co najważniejsze, wciąż nieodkryty potencjał turystyczny. Piękny bulwar nadrzeczny został przemyślany tak, aby móc zobaczyć wszystkie najważniejsze punkty miasta. Poznaj listę miejsc wartych odwiedzenia: Mural Imponujący rozmiarem mural to pierwsza rzecz, która rzuca się w oko przy przyjeździe do miasta. W tym miejscu najlepiej rozpocząć swoją wycieczkę i pyzdrską przygodę. Znajduje się on na ścianie miejskiej hali widowiskowo-sportowej i zajmuje powierzchnię 330 m kw. Przedstawia wydarzenia historyczne oraz obiekty, które były ich częścią. Dla ciekawostki dodam, że wielkopolska miejscowość w swoich zamierzchłych czasach bardzo mocno piętnowała kobiety, które uważano za czarownice. Dom podcieniowy Najstarszy budynek mieszkalny w Pyzdrach pochodzi z 1768 roku. Znajduje się na rogu ogromnego rynku, który również wart jest zobaczenia. Niegdyś był obiektem prywatnym, ale na całe szczęście trafił w ręce gminy, która bardzo dobrze się nim zaopiekowała. Dzięki temu Ministerstwo Kultury nagrodziło dom pierwszym miejscem w konkursie na „Zabytek zadbany” w 2022 roku. Oprócz wystawy muzealnej związanej z Szlakiem Piastowskim znajduje się tutaj kawiarnia z cukiernią. Można na spokojnie delektować się kawą i szneką z glancem. Kościół pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela Za czasów Kazimierza Wielkiego zamek w Pyzdrach wznosił się dumnie na skarpie miasta. Dzisiaj pozostały nieliczne ślady. W jego miejscu stoi obecnie dawny klasztor i kościół franciszkanów, którzy osiedlili się tutaj już w XII wieku. Fragmenty jednej z najbardziej charakterystycznych budowli pochodzą nawet z 1339 roku. W środku znajdziemy pozostałości fresków z XIV wieku. W klasztornych murach znajduje się także kolejna filia Muzeum Regionalnego Ziemi Pyzdrskiej, w której znajdziemy ekspozycje poświęcone pierwszemu wystrzałowi z armaty. Ulica Nadrzeczna Wychodząc z klasztoru mamy piękny widok z góry na ulicę Nadrzeczną. Znajduje się tam kilka kamieniczek z odnowionymi fasadami. Autorami odświeżonej elewacji jest ekipa, której zawdzięczamy „mural ze Śródki” w Poznaniu. Na dół możemy zejść po 50-stopniowych schodach, na których znajduje się imponująca mozaika złożona z ponad 50 tysięcy kawałków. Jest jedną z największych w Wielkopolsce. Naprzeciw kamieniczek znajduje się także hitlerowski bunkier na paliwo, zbudowany ze zdewastowanych nagrobków cmentarza żydowskiego. Wiatrak Holender Spacerując nadrzeczną promenadą dotrzeć można do ostatniego punktu, ale nie mniej ważnego. Zrewitalizowany wiatrak holenderski to wisienka na torcie. Nietypowy widok, ponieważ w tym rejonie królowały zdecydowanie „koźlaki”. Murowany obiekt znajduje się na wzgórzu nad miastem i, co najważniejsze, jest jednym z niewielu w pełni działających wiatraków w Polsce. Bogata oferta edukacyjna i możliwość jego uruchomienia to niesamowita okazja, aby poznać proces wyrobu mąki i chleba. Gdzie zatrzymać się w okolicy Pyzdr? Doskonałym pomysłem na odpoczynek będzie położony w gminie Nowe Miasto nad Wartą Folwark Konny Hermanów. Obiekt, przepełniony gościnnością oraz ogromną pasją właścicieli, w swojej ofercie posiada aż 80 miejsc noclegowych oraz rewelacyjną kuchnię lokalną, która wchodzi w skład Sieci Dziedzictwa Kulinarnego Wielkopolski. Osoby ceniące wypoczynek typu slow life z pewnością powinny zapamiętać ten adres. Jednak jak wskazuje nazwa, priorytetem są tutaj konie, a jest ich ponad 60! Chętni mogą pod okiem instruktorów spróbować swoich sił w siodle, albo zapisać się na obozy konne. Pyzdry wśród Cudów Polski 2024 Przypomnijmy, że Pyzdry zostały nagrodzone tytułem „Cudu Polski 2024” w plebiscycie magazynu National Geographic Traveler. Łącznie o miano „nowego cudu” walczyły trzy miejsca z woj. wielkopolskiego. Wśród nominowanych – oprócz najbardziej „wystrzałowego” miasta w kraju – znalazło się także Centrum Szyfrów ENIGMA oraz Kopalnia soli Kłodawa. Pełna lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2024: Dolnośląskie – Twierdza Srebrna Góra; Kujawsko-Pomorskie – Pałace w Ostromecku; Lubelskie – Chełmskie Podziemia Kredowe; Lubuskie – Park Dworski w Iłowej; Łódzkie – Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej; Małopolskie – Zamek w Muszynie; Mazowieckie – Wzgórze Tumskie w Płocku; Opolskie – Fabryka Robotów w Mosznej; Podkarpackie – Zamek w Łańcucie; Podlaskie – Prawosławny skit w Odrynkach; Pomorskie – Bory Tucholskie; Śląskie – Bielsko-Biała; Świętokrzyskie – Muzeum Archeologiczne w Wiślicy; Warmińsko-Mazurskie – Lidzbark Warmiński; Wielkopolskie – Pyzdry; Zachodniopomorskie – Darłowo. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
To będzie podróżniczy hit tego roku. Wiemy, co będzie można zobaczyć w Berlinie
Żadna inna europejska stolica nie jest położona tak blisko granic Polski. Wiele wskazuje, że w tym roku Berlin również znajdzie się na liście podróżniczych hitów Polek i Polaków. Jubileusze, oryginalne koncepty kulinarne, wyjątkowe wystawy i spektakularne wydarzenia sportowe sprawiają, że stolica Niemiec staje się jednym z najgorętszych kierunków podróżniczych 2025 roku.
Spis treści: 200 lat Wyspy Muzeów – kulturowe serce Berlina Kulinarna rewolucja na wysokości 207 metrów 35 lat East Side Gallery i odnowiony Gendarmenmarkt Fotografia, dadaizm i Yoko Ono Cyrk, wielkie show i futbol amerykański Polacy to jedna z najliczniejszych grup turystów podróżujących do <a href="http://%C5%BBadna%20inna%20europejska%20stolica%20nie%20jest%20po%C5%82o%C5%BCona%20tak%20blisko%20granic%20Polski.%20Wiele%20wskazuje,%20%C5%BCe%20w%20tym%20roku%20Berlin%20r%C3%B3wnie%C5%BC%20znajdzie%20si%C4%99%20na%20li%C5%9Bcie%20podr%C3%B3%C5%BCniczych%20hit%C3%B3w%20Polek%20i%20Polak%C3%B3w.%20Jubileusze,%20oryginalne%20koncepty%20kulinarne,%20wyj%C4%85tkowe%20wystawy%20i%20spektakularne%20wydarzenia%20sportowe%20sprawiaj%C4%85,%20%C5%BCe%20stolica%20Niemiec%20staje%20si%C4%99%20jednym%20z%20najgor%C4%99tszych%20kierunk%C3%B3w%20podr%C3%B3%C5%BCniczych%202025%20roku.">Berlina. W 2024 roku stolicę Niemiec odwiedziło ponad 288 tysięcy Polaków, a liczba noclegów wzrosła o 4% w porównaniu z poprzednim rokiem. Ogłoszone właśnie nowe atrakcje mogą sprawić, że w tym roku Berlin będzie jeszcze popularniejszy. 200 lat Wyspy Muzeów – kulturowe serce Berlina W 2025 roku Berlin świętuje 200-lecie Wyspy Muzeów (Museumsinsel), jednego z najważniejszych kompleksów muzealnych świata, wpisanego na listę UNESCO. Od budowy Starego Muzeum w 1825 roku do dziś miejsce to przyciąga miłośników sztuki i historii. Przez cały rok planowane są wyjątkowe wydarzenia i wystawy upamiętniające tę niezwykłą historię. Warto pamiętać, że słynne Muzeum Pergamońskie jest wciąż w remoncie. Ponowne otwarcie placówki jest planowane na 2037 rok. Latem Wyspa Muzeów tętnić będzie życiem również po zmroku. Bar Kolonnaden zaprasza na kulturalne wieczory nad Sprewą, a na Wyspie Pawiej (Pfaueninsel) otworzy się nowa przestrzeń artystyczna i rekreacyjna znana jako „pałac rozkoszy”. Kulinarna rewolucja na wysokości 207 metrów Berlin od dawna jest uznawany za miasto wyróżniające się wyjątkową sceną kulinarną. Dość powiedzieć, że jest tu najwięcej restauracji wegańskich na świecie. W 2025 roku sławny szef kuchni Tim Raue otworzy sygnowaną swoim nazwiskiem nową restaurację w obrotowej części Berliner Fernsehturm, czyli Wieży Telewizyjnej. Wysoko na 207 metrach nad miastem goście będą mogli delektować się najwyższej klasy haute cuisine z niezapomnianym widokiem na niemiecką stolicę. Wspominając ikoniczną berlińską Wieżę Telewizyjną, należy wspomnieć, że pod koniec 2025 roku na berlińskim horyzoncie pojawi się Estrel Tower, najwyższa hotelowa wieża w Niemczech. Budynek z 45 piętrami ma szansę stać się jednym z nowych symboli miasta. 35 lat East Side Gallery i odnowiony Gendarmenmarkt Symbolem transformacji Berlina jest East Side Gallery, najdłuższy zachowany fragment muru berlińskiego, który we wrześniu obchodzi 35-lecie zburzenia. Galeria powstała tuż po upadku muru. Została ozdobiona przez artystów z całego świata i dziś stanowi wyjątkowy pomnik wolności i sztuki. Po dwuletniej renowacji do życia wraca także Gendarmenmarkt – jeden z najpiękniejszych placów Berlina, idealne miejsce na spacer w otoczeniu zabytkowej architektury. Fotografia, dadaizm i Yoko Ono W 2025 roku jubileusze obchodzą także inne kultowe miejsca: C/O Berlin świętuje 25-lecie istnienia, a Berlinische Galerie – 50-lecie działalności. Wystawa jubileuszowa galerii poświęcona będzie Raoulowi Hausmannowi, jednemu z pionierów dadaizmu. Dla fanów sztuki współczesnej Berlin szykuje prawdziwy hit – trzy wystawy poświęcone Yoko Ono: „Yoko Ono – retrospektywa” w Gropius Bau, „Dream Together” w Neue Nationalgalerie i artystyczna akcja billboardowa „Touch” w Neue Berliner Kunstverein. Cyrk, wielkie show i futbol amerykański Berlin to nie tylko sztuka i historia, ale także rozrywka na dużą skalę. W listopadzie 2025 r. Cirque du Soleil po raz pierwszy otworzy w Europie swój stały pokaz – „Alizé” w Theater am Potsdamer Platz, pełen magii i artyzmu. Tymczasem Friedrichstadt-Palast zaprezentuje nowe Grand Show „Blinded by Delight” – spektakl, który zabierze widzów do świata marzeń i szczęścia. Premiera odbędzie się 8 października 2025 roku. Dla fanów sportu Berlin przygotował wyjątkową gratkę. Po raz pierwszy w historii odbędzie się tu mecz NFL. Stadion Olimpijski w 2025 roku stanie się areną futbolu amerykańskiego, przyciągając kibiców z całego świata. Źródło: National Geographic Traveler, VisitBerlin.de
Eger jest jednym z najciekawszych miast na Węgrzech. To idealne miejsce dla miłośników historii i wina
Eger słynie z nastrojowych uliczek, restauracji z wyśmienitą kuchnią, wód termalnych, łaźni, basenów i oczywiście z wyśmienitego czerwonego wina. Jednak tym, co najbardziej rozsławia węgierskie miasto, są zabytki. W Egerze historia odcisnęła swój ślad, jak w niewielu innych miejscach na Węgrzech. Co warto zobaczyć, będąc na miejscu? Poniżej odpowiadamy na to pytanie.
Spis treści: Gdzie znajduje się Eger? Co warto zobaczyć w Egerze? Zamek w Egerze Osmańskie ślady Bazylika św. Michała i Jana Podziemne miasto Dolina Pięknej Pani Inne atrakcje w Egerze Pomimo że nie sposób nie sposób zignorować pojawiających się gdzieniegdzie socrealistycznych budowli, to miasto w dużej mierze zachowało swój romantyczny barokowy charakter. Niska, nastrojowa zabudowa i wąskie, brukowane uliczki tworzą niezwykłą atmosferę tego miejsca, a na tym jakże niezwykłym tle wyrastają wspaniałe zabytki. Eger bez wątpienia jest jednym z tych miast, które zachwycają od pierwszego wejrzenia. Gdzie znajduje się Eger? Eger, stolica komitatu Heves, to średniej wielkości, zamieszkane przez około 56 tysięcy osób węgierskie miasto, rozciągające się między Górami Bukowymi i górami Mátra. Od Budapesztu to urokliwe miasteczko jest oddalone o około 140 kilometrów. Ze stolicy prowadzi tam autostrada, więc podróżujący samochodem dotrą do Eger w około 90 minut. Co warto zobaczyć w Egerze? Główny plac miasta nosi imię Istvána Dobó. Pod koniec XIX wieku w jego centralnej części stanął pomnik węgierskiego bohatera narodowego – geniusza strategii, pod dowództwem którego węgierskie siły skutecznie odparły Turków, mimo ich miażdżącej przewagi. Z tętniącego życiem miejsca rozchodzą się wąskie, nastrojowe uliczki, przy których działają kawiarnie i restauracje. Plac Istvána Dobó warto potraktować jako punkt wypadowy do zwiedzania miasta. Do większości najważniejszych zabytków można stamtąd dotrzeć, odbywając krótki spacer. Co warto zobaczyć w Egerze? Lista atrakcji jest naprawdę długa. Poniżej wymieniamy najważniejsze. Zamek w Egerze Wycieczkę po Egerze rozpoczynamy na górującym nad miastem Wzgórzu Zamkowym. W toku wykopalisk archeologicznych potwierdzono, że pierwsza warownia stała tam już w XI stuleciu. Z czasem budowla stała się potężną twierdzą, której w XVI wieku nie zdobyła nawet potężna, bo w sile ponad 150 tys. wojów, armia Imperium Osmańskiego. Przeciwko tej potędze stanęło ponad 2 tys. żołnierzy Królestwa Węgier, wspieranych przez garstkę chłopskich powstańców i skromny oddział austriackich muszkieterów. Pod dowództwem kapitana Istvána Dobó obrońcy przez 39 odpierali atak wroga i finalnie zmusili go do odwrotu. Bitwa o Eger była najważniejszym triumfem Węgrów w wojnie z Imperium Osmańskim. W świadomości narodu węgierskiego utrwaliła się jako symbol oporu. Mimo że 44 lata później Turcy zdobyli zamek w Egerze, to wspomnienie zwycięstwa w teoretycznie beznadziejnej potyczce bez wątpienia podnosiło Węgrów na duchu podczas trwającego 150 lat panowania tureckiego. Co warto zobaczyć na zamku? Dziś potężna twierdza na wzgórzu jest jedną z największych atrakcji miasta. W znajdującym się na terenie zamku Pałacu Biskupim mieści się Muzeum Zamkowe, którego ekspozycja jest poświęcona obrońcom miasta. Znajduje się tam między innymi symboliczny nagrobek kapitana Istvána Dobó. W części podziemnej można obejrzeć zrekonstruowane cele i salę tortur. Nie wszystkie ekspozycje na terenie zamku są poświęcone obronie miasta przed tureckim najeźdźcą. Można tam zobaczyć także wystawę dotyczącą węgierskiego lotnictwa z czasów drugiej wojny światowej. Osmańskie ślady Mimo bohaterskiej postawy obrońców zamku, 44 lata później Turcy i tak zajęli miasto. Eger przez 91 lat pozostawał pod panowaniem osmańskim, a ślady bytności najeźdźcy są tam widoczne do dziś. Minaret Jednym z nich jest wysoki na 40 metrów minaret. Wieża dawnego meczetu jest dziś jednym z najlepszych punktów widokowych w mieście. Wytrwali mogą się wdrapać na sam jej szczyt. Żeby to zrobić, trzeba pokonać 98 krętych schodów. Nikt nie będzie miał problemu z odnalezieniem tego charakterystycznego obiektu. Minaret mieści się tuż przy głównym placu miasta i jest widoczny z daleka. Wstęp na platformę widokową jest płatny. Ciekawostka. Gdy Węgrzy odzyskali miasto, próbowali zburzyć masywną wieżę. Żeby zrównać z ziemią jeden z symboli tureckiej okupacji, dosłownie użyli zwierzęcej siły. Nawet kilkaset bawołów nie zdołało zachwiać masywną budowlą. Zadecydowano więc o pozostawieniu wieży, ale znajdujący się na szczycie półksiężyc zastąpiono krzyżem. Łaźnia W Imperium Osmańskim łaźnie nie były wyłącznie miejscem kąpieli. Obiekty te pełniły także ważną funkcję społeczną. Odbywały się tam spotkania towarzyskie, wymieniano się najnowszymi wiadomościami, a nawet załatwiano interesy. Wraz z osmańskim najeźdźcą do Egeru dotarł także kult kąpieli. Najstarsza turecka łaźnia w mieście powstała w 1610 roku. Do dziś można z niej skorzystać i z całą pewnością warto to zrobić. To wyjątkowo relaksujące doświadczenia, na które składa się kilka seansów, m.in. sauna, zimny prysznic, kąpiel i różne masaże. Bazylika św. Michała i Jana Historia biskupstwa w Egerze sięga XI wieku, gdy król Stefan polecił zbudować tam pierwszą katedrę. W czasach tureckich, na jej miejscu stanął meczet. Obecna świątynia została wzniesiona w XIX stuleciu. Neoklasycystyczna bazylika św. Michała i Jana jest drugim największym kościołem na Węgrzech. Sama kopuła mierzy 40 metrów wysokości, a cała świątynia – 54 metry. Równie imponująca jest jej długość, wynosząca 93 metry. Wnętrze jest zdobione licznymi rzeźbami i malowidłami. Uwagę zwracają między innymi kunsztowne freski, zdobiące sklepienie. Niewątpliwą atrakcją tego miejsca są także koncerty muzyki organowej, które odbywają się tam od maja do października. Relikwia św. Jadwigi W historii bazyliki w Egerze pojawia się też polski akcent. W 2002 roku odbyła się tam uroczysta msza, związana z podarowaniem diecezji Eger relikwii Jadwigi Śląskiej. Z inicjatywy kardynała Macharskiego, fragment serdecznego palca świętej został przekazany franciszkanom sprawującym pieczę nad kościołem pod wezwaniem św. Antoniego z Padwy. Podziemne miasto Na przełomie XVII i XVIII wieku pod Egerem powstała sieć korytarzy i piwnic. Wydrążono je podczas wydobywania tufu wulkanicznego, który był wykorzystywany jako materiał budulcowy, jednak dla podziemnej przestrzeni znaleziono praktyczne zastosowanie. Miasto już wtedy słynęło z produkcji wyśmienitego wina. W tamtym czasie rocznie wytwarzano tam około 20 milionów litrów tego napitku. Aż do końca II wojny światowej zabutelkowane wino było przechowywane w podziemnych tunelach i piwnicach. Później pomieszczenia coraz częściej ulegały zalaniom, przez co zostały opróżnione i zabezpieczone. Obecnie podziemia są zaaranżowane na trasę turystyczną. Przemierzając długie korytarze, można poznać całą historię miasta. Dolina Pięknej Pani Skoro mowa o winie, należy wspomnieć, że tamtejsza tradycja uprawy winorośli i produkcji szlachetnego trunku sięga średniowiecza. Najważniejszym ze wszystkich tamtejszych miejsc degustacji jest Szépasszony-völgy, czyli Dolina Pięknej Pani. Miejsce nazwane na cześć pogańskiej bogini, będącej odpowiedniczką greckiej Afrodyty i rzymskiej Wenus, jest oddalone od centrum o około 5 kilometrów. W otoczeniu winorośli, znajduje się tam mnóstwo restauracji i winnic, gdzie można skosztować nie tylko lokalnych trunków, ale także specjałów tradycyjnej węgierskiej kuchni. Inne atrakcje w Egerze Powyżej wymieniliśmy zaledwie ciekawych miejsc w węgierskim mieście. Inne warte uwagi obiekty to między innymi: muzeum zespołu The Beatles – to jedyne w tej części Europy muzeum poświęcone kultowej kapeli z Liverpoolu; Muzeum Marcepanu – nieoczywista, za to niezwykle interesująca atrakcja i prawdziwy raj dla miłośników słodkości. Znajduje się tam ponad 150 dzieł z masy cukrowej, a najważniejszym eksponatem jest kunsztownie wykonana komnata barokowa; kościół św. Antoniego z Padwy – to drugi pod względem wielkości kościół w mieście. Monumentalna budowla wyróżnia się fasadą wygiętą w kształt łuku i wielkimi wieżami, które sięgają 57 metrów. Wewnątrz największą atrakcją jest ołtarz z czerwonego marmuru; termy egerskie – składają się z 13 basenów. Kompleks jest zlokalizowany tuż przy głównym placu miasta. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ronciglione okrzyknięto najpiękniejszym miasteczkiem we Włoszech. Urzeka średniowieczną architekturą
Ronciglione, niewielkie miasteczko o tysiącletniej historii, staje się coraz popularniejsze wśród turystów. Nic dziwnego. W 2023 roku zostało okrzyknięte najpiękniejszym włoskim miastem, dzięki czemu popularność tego miejsca eksplodowała. Gdzie znajduje się Ronciglione? Co warto zobaczyć, będąc na miejscu? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Gdzie znajduje się Ronciglione? Historia Ronciglione Ronciglione najpiękniejszym miastem Włoch Co warto zobaczyć w Ronciglione? We Włoszech nie brakuje pięknych miast, które zachwycają antyczną architekturą i sztuką, z którymi kontrastują współczesne budowle. Rzym, Wenecja, Florencja, Mediolan, Neapol, Palermo czy Mesyna, znana jako „drzwi Sycylii” – przykłady można mnożyć i mnożyć. Pod dostatkiem jest tam także niewielkich miasteczek, które urzekają nastrojową zabudową, wąskimi brukowanymi uliczkami i specyficzną, nieco leniwą atmosferą. Positano, Chioggia i pięknie położona Varenna to dość oczywiste kierunki. Do listy najpiękniejszych miejsc we Włoszech należy jednak dodać jeszcze jedną miejscowość, która ma szansę stać się turystycznym przebojem – Ronciglione. Gdzie znajduje się Ronciglione? Ronciglione to niewielka, zamieszkana przez około 8 tysięcy osób miejscowość w środkowej części Włoch. W ujęciu administracyjnym znajduje się w regionie Lacjum, w prowincji Viterbo. Od Rzymu jest oddalone o około 60 km, a od Viterbo, stolicy prowincji – o około 20 km. Ronciglione rozciąga się pośród zielonych gór Cimini. Miasteczko wybudowano na stokach wygasłego wulkanu, na szczycie którego znajduje się malownicze jezioro Vico. Dziś w tej pięknej okolicy produkuje się jadalne kasztany, orzechy i wino, choć historyczne Ronciglione było miasteczkiem typowo industrialnym. Historia Ronciglione Najstarsze wzmianki na temat Ronciglione są datowane na 1103 rok. W średniowieczu było ważnym ośrodkiem handlowym. W epoce renesansu zyskało na znaczeniu jako ośrodek przemysłowy. W XVI wieku osada została nadana arystokratycznej rodzinie Farnese. Wówczas rozpoczęła się tam produkcja miedzi, brązu, papieru i broni. Później Ronciglione weszło w skład dóbr papieża Innocentego X. Prawa miejskie zostały nadane dopiero w 1728 roku, w czasie pontyfikatu Benedykta XIII. Ronciglione najpiękniejszym miastem Włoch Telewizja RAI od 2014 roku organizuje wielkanocny plebiscyt „Borgo dei Borghi”, w ramach którego wyłaniane jest najpiękniejsze włoskie miasteczko. W 2023 roku Ronciglione zostało zwycięzcą konkursu, pokonując 19 innych miejscowości, w tym Sant’Antioco na Sardynii, które uplasowało się na drugim miejscu i Salemi na Sycylii, zdobywcę najniższego stopnia podium. Jurorzy docenili charakter miasta z niemal 1000-letnią historią, który nie zmienił się od wczesnego średniowiecza. Co warto zobaczyć w Ronciglione? Przez centrum Ronciglione wiją się wąskie brukowane uliczki, które tworzą istny labirynt pośród niskiej zabudowy. Do dziś wznoszą się tam liczące ponad 900 lat budynki. To właśnie ta część miasteczka w największym stopniu definiuje jego niezwykły charakter, a stara architektura bez wątpienia jest największą atrakcją tego magicznego miejsca. Duomo dei Santi Pietro e Caterina Nad niską zabudową góruje katedra poświęcona świętemu Piotrowi i świętej Katarzynie. Okazały, monumentalny kościół wybudowano w 1671 roku, według projektu Carlo Rainaldiego. Wewnątrz świątynia jest dekorowana wspaniałymi włoskimi marmurami i licznymi dziełami sztuki. Gotycki kościół Kolejnym ważnym zabytkiem architektury sakralnej w Ronciglione jest gotycki kościół. Świątynia, której budowa rozpoczęła się w XII wieku, tak jak katedra św. Piotra i Katarzyny, góruje nad miejską zabudową. Castello della Rovere Jednym z najcharakterystyczniejszych obiektów w miasteczku jest zamek rodziny della Rovere, znany jako la Rocca. Budynek wzniesiony w średniowieczu z polecenia perfekta Vico początkowo pełnił funkcję strażnicy przy jedynym naturalnym wjeździe do miasta. Później zamek stał się własnością arystokratycznego rodu, z którego wywodził się papież Sykstus IV. Na jego polecenie rezydencja została przebudowana. W latach 1475–1480 dobudowano okazałą wieżę, którą zaprojektował Giovanni Dolci z Florencji. Dodano też cztery mniejsze, po jednej w każdym narożniku. Te pełniły funkcję obronną. Od 1526 do 1649 roku zamek był własnością rodziny Farnese. Później przeszedł na własność Stolicy Apostolskiej. Od 1756 roku właścicielem był Girolamo Mar. Jezioro Vico Nieopodal miasteczka znajduje się jedno z najpiękniejszych jezior wulkanicznych we Włoszech. Jedno z najpiękniejszych, a przy tym – najwyżej położone, bo znajduje się na wysokości 507 m n.p.m. Jezioro jest dobrze zagospodarowane i gotowe na przyjazd turystów. Są tam czyste plaże, wypożyczalnie sprzętu wodnego, miejsca piknikowe, bary i restauracje. Nie brakuje też pieszych szlaków, z perspektywy których można podziwiać wspaniałą przyrodę. Kościół św. Euzebiusza W odległości ok. 3 km od Ronciglione znajduje się jeszcze jedna atrakcja – wybudowany w VII wieku kościół św. Euzebiusza. Ta niewielka świątynia wznosi się wznosi się przy via Francigena, pośród leszczyn, które obficie porastają to miejsce. Jego budowniczymi byli bazylianie, którzy około 700 roku uciekli z Palestyny. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Hallstatt to najpiękniejsze miasteczko Austrii. Z czego słynie i co warto zobaczyć na miejscu?
Hallstatt, niewielkie austriackie miasteczko nad Jeziorem Halsztackim, zdobywa serca turystów z całego świata. Zachwyca swoją malowniczą architekturą, historią wydobycia soli oraz otaczającymi je górskimi krajobrazami. Czy to pocztówkowa sceneria, kopalnia soli, czy wyjątkowe ossuarium, Hallstatt przyciąga jak magnes.
Spis treści: Historia Hallstattu i jego rola w wydobyciu soli Ossuarium w Hallstatt – niezwykłe miejsce zadumy Rejs po Jeziorze Halsztackim Atrakcje w okolicach Hallstatt – wodospady, Skywalk i więcej Położone w regionie Salzkammergut, Hallstatt wygrywa wszystkie plebiscyty na najpiękniejsze miejsce w Austrii. Ta malownicza miejscowość, licząca niespełna 800 mieszkańców, przyciąga rocznie aż 2 miliony turystów. Jej urok tkwi nie tylko w naturalnym krajobrazie – jeziorze i górach – ale również w średniowiecznej architekturze. Brukowane uliczki, kościoły z wieżami sięgającymi nieba, domy z drewnianymi fasadami i kwiatami na balkonach tworzą prawdziwą scenerię jak z baśni. „Jeszcze sto lat temu do Hallstatt nie prowadziła żadna utwardzona droga” – mówi Michael Stranz, lokalny przewodnik. „Można było się tu dostać wyłącznie pieszo lub łodzią.” Historia Hallstattu i jego rola w wydobyciu soli Wzgórza otaczające Hallstatt kryją jedną z największych atrakcji turystycznych – Salzwelten, najstarszą kopalnię soli na świecie. Zorganizowane wydobycie soli rozpoczęło się tu około 1500 r. p.n.e., jednak znaleziska wskazują, że sól pozyskiwano już 7 tysięcy lat temu. Odkrycie cennego minerału było kluczowe dla rozwoju miejscowej społeczności, a przez wieki sól stanowiła niemal bezcenny skarb, umożliwiający konserwację żywności. Podczas zwiedzania kopalni turyści mają okazję przebyć 20 km podziemnych korytarzy, a także zjechać wąską drewnianą platformą do niższego poziomu, co pozwala poczuć atmosferę dawnych górniczych dni. Szczególnie niezwykłym zabytkiem są drewniane schody liczące ponad 3,4 tysiąca lat – najstarsze zachowane schody w Europie. Ossuarium w Hallstatt – niezwykłe miejsce zadumy Nad brzegiem Jeziora Halsztackiego, na niewielkim cmentarzu, znajduje się miejsce, które wzbudza refleksje nad przemijalnością ludzkiego życia. Ossuarium, zlokalizowane w małej kapliczce, skrywa prawie 1,2 tysiąca czaszek dawnych mieszkańców Hallstattu. Każda czaszka została ręcznie ozdobiona – kwiatami w przypadku kobiet oraz bluszczem dla mężczyzn. Niektóre są opisane gotyckim pismem, co stanowi hołd dla zmarłych. Najstarsze szczątki pochodzą z XVIII wieku, a najnowsza czaszka została złożona w ossuarium w 1995 roku. Rejs po Jeziorze Halsztackim Jednym z najpiękniejszych sposobów na poznanie Hallstattu jest rejs po Jeziorze Halsztackim. Z pokładu łodzi można podziwiać widoki na miasteczko, które błyszczy w promieniach zachodzącego słońca. Refleksy wież kościołów i drewnianych domów odbijające się w tafli wody tworzą malowniczy obraz, który pozostaje w pamięci na długo. Niemiecki przyrodnik i podróżnik Aleksander von Humboldt, zwiedzając pół świata, uznał Hallstatt za „najpiękniejszy kurort nad jeziorem na świecie.” Atrakcje w okolicach Hallstatt – wodospady, Skywalk i więcej Oprócz samego Hallstatt, okolica oferuje wiele innych atrakcji, które przyciągają miłośników przyrody. Warto wybrać się na pieszą wycieczkę do wodospadu Waldbachstrub, którego wody spadają z wysokości prawie 100 metrów. Cała trasa w obie strony liczy około 8 km i jest doskonałym sposobem na obcowanie z naturą. Dodatkowo można odwiedzić taras widokowy Skywalk, który zawieszony nad przepaścią pozwala na panoramiczny widok na Hallstatt. Nieopodal znajdują się także słynne Jaskinie Dachstein – lodowe komnaty stanowiące wyjątkową atrakcję, szczególnie w gorące letnie dni.
Wenecja – co warto zobaczyć i jak zaplanować zwiedzanie?
Wenecja to jedno z najbardziej fascynujących miast świata, które łączy w sobie bogatą historię, sztukę i niezapomnianą atmosferę. Od setek lat inspiruje artystów, pisarzy i reżyserów, przyciągając turystów swoimi kanałami, zabytkami i kulturowymi wydarzeniami. Ten przewodnik pomoże ci odkryć najważniejsze atrakcje Wenecji, jak poruszać się po mieście bez samochodów oraz jak w pełni cieszyć się jego niezwykłą ofertą kulturalną.
Spis treści: Dlaczego warto odwiedzić Wenecję? Co zobaczyć w Wenecji? Najważniejsze atrakcje Jak poruszać się po Wenecji? Gdzie zjeść w Wenecji? Najlepsze restauracje i lokale Wydarzenia kulturalne w Wenecji Kiedy najlepiej odwiedzić Wenecję? Wenecja to miasto, które zaskakuje na każdym kroku. Jej bogata historia, architektura i kultura sprawiają, że warto spędzić tu więcej niż tylko kilka dni. Odkrywając urokliwe zakątki, wąskie kanały i lokalne smaki, można poczuć prawdziwą magię tego miejsca. Niezależnie od pory roku, Wenecja pozostaje jednym z najpiękniejszych i najbardziej inspirujących miejsc na świecie. Dlaczego warto odwiedzić Wenecję? Wenecja, zbudowana na 117 wyspach, połączonych ponad 400 mostami, to miasto o unikatowym charakterze. Wąskie kanały, klimatyczne uliczki i zabytkowe budowle tworzą jedyny w swoim rodzaju krajobraz. Kolory są tu niezwykłe, nieporównywalne z niczym. Zjawiskowe budynki, światowej klasy muzea, wytworne restauracje, spektakularne hotele. Atmosfera miasta, szczególnie w mglisty jesienny poranek, potrafi zahipnotyzować każdego odwiedzającego. Wenecja to także miejsce pełne historii – to tutaj urodził się Casanova, a zmarł Tycjan. Miasto było tłem dla wielu filmów, od klasycznych po współczesne, w tym takich hitów jak „Turysta” czy „Włoska robota”. Co zobaczyć w Wenecji? Najważniejsze atrakcje Plac Świętego Marka (Piazza San Marco) Plac Świętego Marka to serce Wenecji, miejsce pełne historii i monumentalnych zabytków. Dominującym elementem jest Bazylika Świętego Marka – oszałamiająca budowla o bogatych zdobieniach i imponujących mozaikach. Obok znajduje się dzwonnica św. Marka, z której rozciąga się widok na miasto. Nieopodal znajduje się również słynna Caffè Florian, jedno z najstarszych miejsc, gdzie bywali tacy artyści jak Charles Dickens czy Giacomo Casanova. Canal Grande Canal Grande to najsłynniejszy kanał w Wenecji, który wije się przez miasto niczym szeroka rzeka, dzieląc je na dwie części. Rejs vaporetto po Canal Grande to najlepszy sposób, by podziwiać historyczne pałace, w tym Palazzo Grassi i Ca’ d’Oro. Podróż gondolą przez mniejsze kanały daje inne doświadczenie: „Płyniemy wąziutkim kanałem... tu mieszkał Goethe, tu bywał Mozart...”. Most Rialto (Ponte di Rialto) Najstarszy most w Wenecji, symbolizujący miasto od stuleci. Łączy dwie historyczne dzielnice: San Marco i San Polo. Widok z mostu na Canal Grande to jedno z najbardziej ikonicznych miejsc w Wenecji, a pobliskie targowiska tętnią życiem. Targ Rialto to idealne miejsce na zakup świeżych produktów i lokalnych specjałów. Karnawał w Wenecji Karnawał w Wenecji to wyjątkowe wydarzenie, które przyciąga ludzi z całego świata. Maski, kostiumy, bale i parady zamieniają miasto w magiczną scenerię pełną kolorów i tajemniczości. Tradycja ta sięga czasów średniowiecza, a współczesny karnawał to hołd dla dawnej chwały Republiki Weneckiej. Wenecja bez karnawału jest niepełna, a maski to symbol, który można znaleźć w niemal każdym sklepie z pamiątkami. Jak poruszać się po Wenecji? Wenecja to miasto, w którym nie ma samochodów, co sprawia, że poruszanie się po niej jest wyjątkowe. Warto poznać dostępne środki transportu: Vaporetto Vaporetto to wodne tramwaje, które są podstawowym środkiem transportu publicznego. Bilet na jednorazowy przejazd kosztuje około 7,50 euro, ale jeśli planujesz dłuższy pobyt, opłaca się kupić karnet. Gondola Gondola to najbardziej romantyczny sposób zwiedzania Wenecji, choć dość kosztowny – przejażdżka kosztuje około 80 euro za 30 minut. Podróż gondolą to zdecydowanie niezapomniane przeżycie, na które warto się skusić. Łodzie te suną dostojnie po 177 kanałach. Gondolier, stojący na końcu rufy, ubrany jest na czarno. Dostojnie trzyma oburącz, zdawałoby się, lekkie wiosło. Czasami nawet zaśpiewa, co nada jeszcze większego uroku całemu doświadczeniu. Taxi wodne Dla tych, którzy cenią sobie wygodę, dostępne są także taksówki wodne. Są znacznie droższe niż vaporetto, ale oferują większy komfort i szybszy transport. Gdzie zjeść w Wenecji? Najlepsze restauracje i lokale Wenecja to nie tylko zabytki, ale również wyśmienita kuchnia. Oto kilka miejsc, które warto odwiedzić, aby spróbować lokalnych specjałów: All’Arco To miejsce słynie z cicchetti – małych przekąsek podawanych z winem. Atmosfera w All’Arco jest nieformalna, a jedzenie wyjątkowo smaczne: „Czekam w kolejce, gdy nagle ktoś wychodzi z kuchni spowitej dymem. Wszyscy wytężają wzrok w kierunku tacy z kanapeczkami". Harry’s Bar Harry’s Bar to legenda, gdzie powstał słynny drink Bellini. To miejsce, które odwiedzali tacy giganci literatury jak Ernest Hemingway. Pasticceria Tonolo Jedna z najlepszych cukierni w Wenecji, idealna na poranną kawę i słodkości. Jak twierdzi wielu turystów, ich wypieki to absolutna konieczność podczas wizyty w mieście. Wydarzenia kulturalne w Wenecji Biennale Architektury Biennale Architektury w Wenecji to jedno z najważniejszych wydarzeń w świecie sztuki i architektury. Co dwa lata miasto gości artystów i architektów z całego świata, którzy prezentują swoje innowacyjne projekty i pomysły. Festiwal Filmowy Wenecja to także miasto filmowe, a Festiwal Filmowy, który odbywa się tutaj co roku na przełomie sierpnia i września, jest najstarszym tego typu wydarzeniem na świecie. To doskonała okazja, aby zobaczyć najnowsze produkcje kinowe i spotkać największe gwiazdy światowego kina. Kiedy najlepiej odwiedzić Wenecję? Najlepszy czas na zwiedzanie Wenecji to wiosna (kwiecień–czerwiec) oraz jesień (wrzesień–październik), kiedy temperatury są łagodniejsze, a liczba turystów mniejsza. Latem miasto może być zatłoczone i gorące, natomiast jesienią Wenecja często zmaga się z acqua alta, czyli powodziami, które zalewają niektóre części miasta.