National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-10-31T15:31:14.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Jakie zwierzę widzisz na tym zdjęciu? Astronomowie sfotografowali spektakularną Mgławicę Czarnego Wilka
items: Jak postawić pierwsze kroki na pustyni, poczuć jej piękno i... nie dać się zabić
items: Prawie cztery metry pod pustynią znaleziono ukryty świat. Co żyje pod Atakamą?
items: Pustynia Atakama – najsuchsze miejsce na świecie z krwawą historią w tle
items: Po zbadaniu mumii znalezionych na pustyni Atakama w Chile okazało się, że dawni mieszkańcy tego regionu regularnie palili tytoń i byli uzależnieni od nikotyny.
items: Jak pracuje się w obserwatorium astronomicznym na odludziu na pustyni Atakama?
items: Na pustyni Atakama spadł śnieg. Zaskakujący widok z jednego z najsuchszych miejsc na Ziemi
items: 4 Deserts: finał tuż-tuż!
items: 4 Deserts: Granice są w nas
items: 4Deserts: Polacy na półmetku morderczego biegu
items: ALMA: teleskop nie z tej ziemi
items: 6/2009
items: Pustynie - nie tylko morze piasku

Jakie zwierzę widzisz na tym zdjęciu? Astronomowie sfotografowali spektakularną Mgławicę Czarnego Wilka
type: item
date: 2024-10-31T15:30:34.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: atakama
subject: chile
subject: fotografia
subject: kosmos
description: To zdjęcie zostało opublikowane dzisiaj nieprzypadkowo. Astronomowie z Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) chcieli w ten sposób uczcić Halloween. Na fotografii utrzymanej w czerwieniach widzimy czarną plamę w kształcie sylwetki wilka. To ciemna mgławica, która została ochrzczona Mgławicą Czarnego Wilka (Dark Wolf Nebula). Od Ziemi dzieli ją aż 5300 lat świetlnych – czyli nieco ponad 50 biliardów km.
encoded: Wilk czy wilkołak? Co to jest ciemna mgławica? Najsłynniejsze ciemne mgławice Zdjęcie zostało wykonane w należącym do ESO Obserwatorium Paranal. Znajduje się ono na pustyni Atakama, na wysokości 2635 m n.p.m. Atakama jest wyjątkowo dogodna do prowadzenia obserwacji astronomicznych: niebo jest tam najczęściej niezachmurzone, więc teleskopy mogą pracować przez większość dni w roku. Mgławicę Czarnego Wilka fotografował VLT Survey Telescope (VST) – teleskop przystosowany do wykonywania przeglądów nieba i tworzenia jego szczegółowych map. Ma on średnicę 2,6 m i umożliwia obserwacje fragmentu nieba większego niż tarcza Księżyca w pełni. Wilk czy wilkołak? Ta cecha teleskopu VST została wykorzystana przez tworzeniu obrazu odległej mgławicy. Na zdjęciu widać obszar, który odpowiada aż czterem Księżycom w pełni. Mgławica Czarnego Wilka znajduje się w Gwiazdozbiorze Skorpiona, w pobliżu centrum Drogi Mlecznej. Finalna fotografia, powstała tak naprawdę ze złożenia wielu zdjęć, ma aż 238 mln pikseli. Zarys sylwetki wilka jest na niej dobrze widoczny – szczególnie jego głowa. Jednak na zdjęciu można dopatrzeć się również kogoś innego. „Jeśli przyjrzysz się uważnie, wilk może nawet zamienić się w wilkołaka, którego ręce są gotowe schwytać niczego niepodejrzewających przechodniów…” – napisało dowcipnie w oświadczeniu prasowym ESO. Co to jest ciemna mgławica? Mgławica Czarnego Wilka to klasyczna ciemna mgławica. Ten rodzaj rozległych obłoków pyłów i gazów charakteryzują nieregularne, często fantazyjne kształty. Ciemne mgławice są zimne i tak gęste, że tłumią i absorbują światło gwiazd oraz innych obiektów astronomicznych znajdujących się za nimi. Same nie emitują światła widzialnego, a jedynie przepuszczają promieniowanie o większej długości fali – np. podczerwone. To sprawia, że na tle wypełnionego gwiazdami kosmosu wydają się nawet smoliście czarne. Kontrast z tłem jest bardzo ważny. To dzięki niemu astronomom ESO udało się wyśledzić nową mgławicę. Dookoła niej znajdują się świec…

MglawicaCzarnegoWilkamale-529533f.jpg
width: 1280
height: 640

Jak postawić pierwsze kroki na pustyni, poczuć jej piękno i... nie dać się zabić
type: item
date: 2024-09-20T10:09:37.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: atakama
subject: jordania
subject: pustynia gobi
subject: pustynia namib
subject: pustynie
subject: synaj
description: Po pustyni można jeździć quadem, biegać albo po prostu ją podziwiać, pijąc herbatę. Zawsze jednak jest to wielkie przeżycie.
encoded: Spis treści: Krok 1. Herbata na pustyni Krok 2. Przygoda Krok 3. Noc na pustyni Krok 4. Wyzwanie pod kontrolą Krok 5. Wyprawa i trekking Wyposażenie na pustynię Niemal każdy, kto otarł się o bezbrzeżne piaski, pytany o to, po co zapuszczać się na tak niegościnne pustkowia, odpowie – ponieważ istnieją, są wyzwaniem, są piękne i niebezpieczne zarazem. Jaką lekcję dają pustynie podróżnikom? – Najcenniejsza lekcja to pokora, ale muszę przyznać, że akurat w tej kwestii szybko zapominam, o co chodzi. Dlatego wracam i znów się uczę – mówi Mateusz Waligóra. Przeszedł samotnie Gobi i dokonał trawersu największej solnej pustyni świata – Salar de Uyuni w Boliwii – wraz z grupą podróżników. Krok 1. Herbata na pustyni Od czego zacząć przygodę z pustyniami? Najlepiej od małego odcisku stopy na piasku, a w zasadzie niewinnego flirtu. Jazda samochodem terenowym lub quadem po pustyni, potem biwak pod gwiazdami obok zacisznej wydmy. Obserwowanie zachodu słońca, ognisko, picie miętowej herbaty to popularny sposób spędzania wolnego czasu mieszkańców krajów Afryki Subsaharyjskiej i Półwyspu Arabskiego. Jeśli masz znajomych z Egiptu, Tunezji czy Maroka, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, którzy chcą zabrać cię na taki pustynny wypad – nie wahaj się ani chwili. Poznasz pustynię i część ich kultury. Czy warto skorzystać z komercyjnych wypadów czterokołowcami po pustyni na wakacjach w Egipcie? Wszystko zależy, jak podejdziesz do tematu i czy przymkniesz oko na komercyjne elementy. Po pierwsze, wybierz niezbyt liczną grupę i nie daj sobie wcisnąć zdezelowanego quada. Najwartościowszy będzie sam przejazd po pustyni. Nie szalej, bo czasem dochodzi do wypadków na wywrotnych czterokołowcach, kiedy pędzi się na złamanie karku bez kasku. Poproś przewodnika wcześniej, żeby zaplanował kilka postojów przy ciekawych wydmach czy skałach. Wioska Beduinów, do której dotrzesz, będzie zapewne specjalnie przygotowaną wersją dla turystów. Poczęstunek, kramy z pamiątkami i rękodziełem, warsztaty, sklep z zi…

Wadirumpustynia-a78accf.jpg
width: 4608
height: 3456

Prawie cztery metry pod pustynią znaleziono ukryty świat. Co żyje pod Atakamą?
type: item
date: 2024-04-25T13:00:30.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: atakama
subject: bakterie
subject: odkrycia
subject: pustynie
subject: Wolny czas
description: Nawet na najsuchszej pustyni świata może istnieć bujne życie. Ukryty świat bakterii został właśnie znaleziony pod powierzchnią chilijskiej pustyni Atakama.
encoded: W tym artykule: Życie w pyle i w soli Ukryty świat pod Atakamą Prehistoryczne bakterie Atakama – najsuchsze miejsce na Ziemi Czy na Marsie może być życie? Czy w warunkach panujących na Czerwonej Planecie przetrwałyby jakiekolwiek mikroorganizmy? Podpowiedzi dostarczają badania prowadzone na Ziemi. A zwłaszcza na ultrasuchej pustyni Atakama, uważanej za ziemską analogię środowisk Marsa. Najnowsze odkrycie potwierdza, że mikroorganizmy na naszej planecie są o wiele bardziej wszędobylskie i wytrzymałe niż można sobie wyobrazić. Zespół naukowców znalazł na Atakamie zupełnie nowy, nieznany dotychczas mikrobiologiczny świat. Co ciekawe, znajduje się nie na powierzchni pustyni, ale głęboko pod nią. Jak donoszą autorzy pracy opublikowanej w „PNAS Nexus”, aż cztery metry w głąb Atakamy żyją kolonie bakterii należące głównie do typu promieniowców. Organizmy te są całkowicie odizolowane od powierzchni. Życie w pyle i w soli Nową biosferę znaleziono w regionie Atakamy zwanym Yungay Valley. Nawet jak na tę pustynię jest to wyjątkowo suche miejsce. Pod sam koniec zeszłego wieku szczegółowo badał je zespół naukowców kierowany przez Christophera P. McKaya z NASA. Przez cztery lata badań deszcz spadł tam tylko raz – i to zaledwie 2,3 mm. Rezultat? – Z powodu trudnych warunków środowiskowych, w których prawie nie występuje wietrzenie chemiczne, erozja i aktywność biologiczna, procesy powstawania gleby różnią się znacznie od obserwowanych w innych regionach planety – piszą autorzy najnowszej pracy. Na Atakamie gromadzi się głównie sól i pył. W glebie zaś akumulują się różne związki soli. Ukryty świat pod Atakamą W takim środowisku są w stanie przetrwać tylko bakterie. I to wyłącznie przystosowane do radzenia sobie w glebie pozbawionej wody, za to bardzo słonej. Już wcześniej było wiadomo, że występują w zewnętrznej warstwie powierzchniowej na Atakamie. Do głębokości 80 cm bakterii było sporo. Należały głównie do typu Fimicutes, radzącego sobie w warunkach beztlenowych. Później jednak …

prawie-cztery-metry-pod-pustynia-znaleziono-ukryty-swiat-mikroorganizmow-co-zyje-pod-atakama-b1fcfbe.jpg
width: 1000
height: 667

Pustynia Atakama – najsuchsze miejsce na świecie z krwawą historią w tle
type: item
date: 2023-04-25T14:09:00.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ameryka południowa
subject: atakama
subject: chile
subject: pustynie
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Najsuchsze miejsce na świecie, czyli pustynia Atakama, skrywa wiele tajemnic. Jak twierdzą naukowcy, rozwój rolnictwa na terenie dzisiejszego Chile przyczynił się do wzrostu przemocy między mieszkańcami wiosek.
encoded: W tym artykule: Co przyczyniło się do powstania pustyni Atakama? Szkło na pustyni Atakama Rolnicy z Atakamy Jak wyglądało życie na pustyni Atakama przed nastaniem rolnictwa? Pustynia Atakama w Chile to najsuchsze miejsce na świecie. Szacuje się, że w niektórych częściach tego wyjątkowo surowego regionu, nigdy nie padał deszcz. Piach, skały, gejzery… Mogłoby się wydawać, że miejscowy krajobraz i budowa terenu są nudne jednolite. Nic bardziej mylnego. To prawdziwy raj dla geologów. Co przyczyniło się do powstania pustyni Atakama? Atakama skrywa wiele tajemnic, a jedną z nich są płaty szkła mierzące nawet do pół metra długości. Przedmioty tworzą pas ciągnący się przez ponad 70 km. W jaki sposób czarne i ciemnozielone szkło znalazło się na pustyni? Według naukowców coś musiało podgrzać piasek i go stopić. Jedna z najstarszych teorii mówi, pożar mogło wywołać uderzenie pioruna. Przypomnijmy, że najsuchsze miejsce na Ziemi nie zawsze nim było. Tysiące lat temu tereny dzisiejszej pustyni porastała trawa. Na przestrzeni lat pojawiły się też przypuszczenia, jakoby szkło powstało w wyniku aktywności miejscowych wulkanów. Nie ma na to jednak żadnych naukowych potwierdzeń. Autorzy najnowszych badań skłaniają się ku nieznanej dotąd teorii. Jak ustalili naukowcy, odłamki szkła mogą być pozostałością po eksplozji komety, do której miało dojść 12 tys. lat temu. W zebranych fragmentach szkła wykryto minerały wchodzące w skład meteorytów. Pracownicy NASA potwierdzają, że budowa szklanych znalezisk jest zbliżona do próbki z komety Wild 2. Według autorów badań, ma to być definitywne potwierdzenie teorii o kosmicznym wybuchu na Atakamie. – Po raz pierwszy mamy wyraźne dowody na to, że szkła zostały stworzone przez promieniujące ciepło i wiatry z kuli ognia, która wybuchła tuż nad powierzchnią Ziemi – przekonuje Peter Schultz, współautor badań i emerytowany profesor na Uniwersytecie Browna. – To musiała być naprawdę potężna eksplozja. Spadające meteoryty, jakie widzimy czasem na niebie, …

pustynia-atakama-8535253.jpeg
width: 4000
height: 2397

Po zbadaniu mumii znalezionych na pustyni Atakama w Chile okazało się, że dawni mieszkańcy tego regionu regularnie palili tytoń i byli uzależnieni od nikotyny.
type: item
date: 2021-09-14T19:23:43.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: atakama
subject: chile
subject: Edukacja
subject: mumia
subject: palenie
description: Jak donoszą naukowcy palenie nikotyny nikotyny było rozpowszechnione w całym społeczeństwie. Status społeczny czy poziom zamożności nie robiły w tym wypadku różnicy.
encoded: W tym artykule: Analiza włosów mumii dała zaskakujące rezultaty Tytoń palili wszyscy Odkrycie zmienia dotychczasowe postrzeganie ludności zamieszkującej ten region. Do tego momentu wśród naukowców panowało przekonanie, że tytoń był palony w tych kulturach jedynie przez nieznaczny okres czasu, zanim jego miejsce zajęły halucynogeny. „Najczęściej można spotkać się z poglądem, że substancje halucynogenne były używane niemal wyłącznie przez szamanów" - powiedział Hermann Niemeyer, naukowiec zajmujący się chemią organiczną z Uniwersytetu Chilijskiego w Santiago. Szamani czasami używali roślin jako związków psychoaktywnych, aby doznać wizji w których jak uważali, kontaktowali się z bogami i duchami z innych światów. W niższych stężeniach substancje te były używane jako składniki lekarstw, np. przy leczeniu bezsenności. Analiza włosów mumii dała zaskakujące rezultaty Aby lepiej poznać historię stosowania substancji halucynogennych Niemeyer i jego zespół przeanalizował próbki włosów 56 różnych mumii z okresu od 100 p.n.e. do 1450 r. n.e.. Mumie, jak wyjaśnił Niemeyer, były zachowane w dobrym stanie, co jest zasługą naturalnie występujących na pustyni Atakama wysokich temperatur, a także niezwykle, nawet jak na pustynię, suchego klimatu oraz wysokiego stopnia zasolenia gleby. Zespół badaczy natrafił na ślady nikotyny we włosach 35 mumii. „Znalezienie nikotyny było dla nas zdecydowanie nieoczekiwane" - powiedział Niemeyer. Tytoń palili wszyscy Odnalezione ślady nikotyny nie były związane wyłącznie z obecnością przedmiotów rytualnych pozostawionych razem z mumiami w grobowcach, co sugeruje, że nie tylko szamani, którzy zazwyczaj są związani z takimi przedmiotami, spożywali psychoaktywne substancje. Innymi słowy, wyniki badań jasno sugerują, że konsumpcja nikotyny w prekolumbijskiej Ameryce była czymś normalnym, dostępnym dla większości ludzi o różnym statusie społecznym i majątkowym i to przez wiele stuleci.

atacama-76522de.jpeg
width: 594
height: 399

Jak pracuje się w obserwatorium astronomicznym na odludziu na pustyni Atakama?
type: item
date: 2021-09-02T20:19:37.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: argentyna
subject: astronomia
subject: atakama
subject: Edukacja
subject: obserwatorium
description: Członkowie zespołu astronomów na odległym pustynnym terenie w Argentynie zmagają się z trudnymi warunkami, aby jak najlepiej wykorzystać czyste, ciemne niebo do obserwacji.
encoded: W tym artykule: Sześć godzin do najbliższego miasta Argentyna jak...Antarktyda Wyzwań nie brakuje Wysoko na La Puna de Atacama, jałowym płaskowyżu, który Argentyna dzieli z Chile, stoi obserwatorium astronomiczne Południowe Optyczne Robotyczne Obserwatorium Przejściowe (TOROS). Znajduje się na ono wysokości 4.660 metrów nad poziomem morza, gdzie połączenie czystego, pustynnego nieba i niskiego zanieczyszczenia światłem daje naukowcom szansę na obserwację niektórych z najbardziej enigmatycznych zjawisk wszechświata, w tym fal czasoprzestrzennych znanych jako fale grawitacyjne. TOROS jest tylko pierwszym z trzech obserwatoriów planowanych na tym terenie; docelowo dołączą do niego obiekty przeznaczone do obserwacji kosmosu w podczerwieni oraz monitorowania potencjalnych zagrożeń pozaziemskich, takich jak śmieci kosmiczne i asteroidy. Sześć godzin do najbliższego miasta Na razie jednak TOROS jest samotną placówką badawczą w tej pięknej, lecz dość złowrogiej części argentyńskiej prowincji Salta. Mała, wytrzymała grupa inżynierów, badaczy i personelu pomocniczego w najwyżej położonym obserwatorium w Argentynie porównuje surowe i wymagające warunki do Antarktydy. Do najbliższego dużego miasta, Salta jest około sześciu godzin jazdy samochodem. Teraz pracownicy obserwatorium mają do dyspozycji swój samochód, ale wcześniej byli skazani na korzystanie z lokalnego autobusu, który kursował jeden raz w tygodniu, a podróż około 10 godzin. Naukowcy mieszkają niedaleko obserwatorium, w wiosce Tolar, w budynku publicznym, w którym odbywają się zajęcia i spotkania wspólnoty. Jak mówi Horacio Rodríguez, jeden z pracowników placówki: „Główną zaletą jest jakość nieba. Istnieje tutaj około 90 procent prawdopodobieństwa, że będziemy mieli czyste niebo. W innych obserwatoriach ten odsetek sięga zaledwie 50 procent. Możemy tu prowadzić długie obserwacje, na przykład tranzytów egzoplanet (dochodzi do tego, gdy planeta przechodzi przed swoją gwiazdą), albo słabszych gwiazd i zaglądać głębiej w…

atakama-774a513.jpeg
width: 1024
height: 683

Na pustyni Atakama spadł śnieg. Zaskakujący widok z jednego z najsuchszych miejsc na Ziemi
type: item
date: 2021-08-30T11:24:56.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: atakama
subject: chile
subject: pogoda
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zmiany klimatyczne
description: Śnieg na pustyni może zadziwiać, ale powinien przede wszystkim smucić. To kolejny dowód na to, że zmiany klimatyczne cały czas postępują.
encoded: W tym artykule: Śnieg na pustyni Atakama Zmiany klimatyczne w Chile Zmiany klimatyczne to nie tylko globalne ocieplenie. Na całym świecie obserwuje się coraz więcej anomalii pogodowych. Przykładów nie trzeba szukać daleko. Zimna wiosna w Polsce, czy ulewy, jakie nawiedziły w lipcu Europę Zachodnią, zdecydowanie nie są czymś normalnym. Tym razem klimat zaskoczył mieszkańców Chile. Zmiany klimatu sprawiły, że powodzie takie, jak ostatnio w Niemczech są do dziewięciu razy bardziej prawdopodobne Badania naukowe potwierdzają twarde dowody na to, że emisje dwutlenku węgla są główną przyczyną występowania ekstremalnych warunków pogodowych. Śnieg na pustyni Atakama Pustynia mglista Atakama leży na północy Chile. To jeden z najsuchszych obszarów na świecie. W niektórych miejscach opady nie zostały zarejestrowane od początku pomiarów. Niewykluczone, że i to się niebawem zmieni. Na pustyni już teraz dochodzi do niespotykanych zjawisk pogodowych. Pod koniec sierpnia mieszkańców miasteczka El Salvador zaskoczył śnieg. Położoną na wysokości 2000 metrów n.p.m miejscowość zamieszkuje 7 tys. osób. Wielu z nich zobaczyło biały puch pierwszy raz od kilkudziesięciu lat. Niektórzy śnieg widzieli wcześniej tylko na zdjęciach. Co prawda opady śniegu występowały już wcześniej na pustyni Atakama, jednak najczęściej w czerwcu. To pierwszy raz, kiedy biały puch pokrył suchą ziemię w czerwcu. Niespodziewane zjawisko pogodowe wywołało zainteresowanie, ale też obawy. Chilijczycy nie są przystosowani do zim, jakie mamy w Europie. Jak podają meteorolodzy, opady sprzed kilku dni były najsilniejsze od trzech dekad. Grupa 36 osób musiała zostać ewakuowana z autobusu, który utknął w śniegu. Mieszkańcy Chile boją się, że topniejący śnieg może doprowadzić do powodzi. View oEmbed on the source website Niecodzienne zjawiska pogodowe dotknęły tego lata również inne kraje Ameryki Południowej. Na początku miesiąca popularny szlak trekkingowy Inca Trail w Peru został zamknięty z powodu obfitych opadów śniegu.…

atakama-w-sniegu-79541b6.jpeg
width: 3456
height: 2096

4 Deserts: finał tuż-tuż!
type: item
date: 2014-10-30T14:54:12.000Z
creator: hannagadomska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyda
subject: atakama
subject: pustynia gobi
subject: sahara
description: Ostatnia prosta przed biegaczami z „4 Deserts”. Prosta? Całkiem trudna: 250 km biegu na Antarktydzie. Wylot już dziś
encoded: Dwa tygodnie po powrocie z Atakamy Adam Gondek, Marek Wikiera i Daniel Lewczuk ruszają na 250-kilometrowy bieg po Antarktydzie. Polacy po raz pierwszy w historii podjęli to wyzwanie. Są już bardzo blisko finału. Przypomnijmy, cykl 4Deserts jest jednym z najtrudniejszych wyzwań wytrzymałościowych dla człowieka – wynika z raportu CNN. Polega na przebiegnięciu 250 km na każdej pustyni. czyli 1000 km w sumie. Każda pustynia stawia inne wyzwanie: Sahara jest najgorętsza, Gobi - najbardziej wietrzna, Atakama - najbardziej sucha, a Antarktyda najzimniejsza. Polacy do tej pory pokonali 3 pustynie: Gobi, Saharę i Atakamę, przed nimi ostatni bieg - Antarktyda. Dotychczas najtrudniejszym wyzwaniem okazała się Atakama. Jej wysokość Atakama Bieg Atacama Crossing rozpoczęli na 3300 m n.p.m. - Wysokość sprawiała, że byliśmy osłabieni i każdy kilometr pokonywaliśmy, mając wrażenie wysiłku 5 km. – wyjaśniają. W dzień temperatura wynosiła 41 stopni Celsjusza, w nocy spadała do ok. 1 stopnia. Pustynia uchodzi za najbardziej suche miejsce na świecie, NASA prowadzi tam symulacje dla swoich urządzeń, porównując panujące tam warunki do tych na powierzchni Marsa. Kosmos! W biegu Atacama Crossing wzięło udział 162 zawodników. Wśród nich wystartował niewidomy, a najstarszy zawodnik miał 67 lat. Na metę dotarło 127 zawodników. W tym 3 Polaków. Antarktyda - inna od wszystkich Ledwo wrócili z Ameryki i już dziś wylecieli na Antarktydę. - Organizm nie zdążył sie w pełni zregenerować – tłumaczy Daniel. - Wróciłem z zapaleniem ścięgna Achillesa. Rehabilitacja powinna trwać 6 tygodni, a ja wylatuje po dwóch. Ścięgno boli, a znieczulanie lekami, grozi zerwaniem go do końca. Bieg na Antarktydzie będzie inny od poprzednich. Nie będzie można przystanąć, by odpocząć, bo organizm będzie się wychładzał. Trzeba być gotowym na nieoczekiwane zmiany planów. Organizatorzy ostrzegają, że wszystko będzie podyktowane warunkami pogodowymi. Obawy? Są, ale mniejsze niż determinacja, by ukończyć projekt. :) Biegacze …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/59899681ab1c176f14b5fdac75683819a6658216-43074e1.jpeg
width: 960
height: 638

4 Deserts: Granice są w nas
type: item
date: 2014-08-28T09:25:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: atakama
subject: bieganie
subject: ludzie
subject: motywacja
subject: pustynia gobi
subject: pustynie
subject: sahara
subject: Sport
subject: wywiady
description: Skąd wzięły się kredki w plecaku jednego z biegaczy? Ile można zarobić na sprzedaży chusteczek na środku pustyni? Rozmawiamy z 3 śmiałkami, którzy jako pierwsi planują pokonać morderczy wyścig 4 Deserts
encoded: Adam Gondek, Marek Wikiera, Daniel Lewczuk pokonali już 2 pustynie: Gobi i Saharę, przed nimi kolejne 2: Atakama i Antarktyda. Każdy bieg to 250 km w trudnych warunkach. Jedni z najtwardszych biegaczy zdradzają sprawdzone sposoby na radzenie sobie z bólem, upałem, pragnieniem. Szczerze, ale zawsze z uśmiechem, opowiadają, jaka atmosfera panuje tam - na pustyni. Ze śmiałkami rozmawiały Anna Szczypczyńska i Hanna Gadomska. NG: Najgorsze już za Wami? A może najbardziej przeraża Was któryś z przyszłych biegów? Daniel Lewczuk: Każda pustynia niesie jakieś wyzwanie. Ja bym się bardziej obawiał Atakamy ze względu na to, że starujemy z 3000 metrów. Nikt z nas nie biegał na tak dużej wysokości. Marek Wikiera: Chyba Gobi do tej pory była najtrudniejsza, bo było strasznie "górzyście". Andrzej Gondek: Dla mnie najtrudniejszy będzie bieg na Antarktydzie. Może nie jest ona tak pofałdowana jak Gobi, trudność polega na tym, że bieg startuje 2 tygodnie po Atakamie. Ledwo przyjedziemy, przepakujemy się i z powrotem w samolot. 30 godzin lotu. Organizm nie będzie w stanie się zregenerować. Można powiedzieć, że to będzie z dnia na dzień bieganie ultramaratonu. NG: Czy to jest tak, że przed drugim startem, kiedy już wiedzieliście na czym to polega, baliście się bardziej niż za pierwszym razem? A.G.: Na początku była niewiadoma. Jak organizm zareaguje, jakie wrażenie wywrze pustynia. Na początku bez przerwy wszystko kontrolowałem: tętno, czy nie mam objawów odwodnienia. Cały czas czułem taki lęk. Teraz obawiam się dwóch rzeczy: tego, że pojawi się jakaś głupia kontuzja oraz tego, bo to jest jednak jakaś rywalizacja, że człowiek się w niej zapomni. D.L.: Jak wybierałem się na Saharę, jechałem w ciężkiej nieświadomości tego, na co się porywam. Ale Gobi pokazała, że bez względu na wiek, na przygotowanie, czy na ambicje, jeden niewłaściwy krok i projekt może się nie udać. Każdemu. NG: Współpracujecie ze sobą? Jaka tam - na pustyni - panuje atmosfera? D.L.: Ja na przykład staram się na tym zar…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3c2f7a889234d8d9ce1cda8c7f104ae3347a3faf-1c32fc6.jpeg
width: 720
height: 480

4Deserts: Polacy na półmetku morderczego biegu
type: item
date: 2014-08-19T11:05:00.000Z
creator: hannagadomska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atakama
subject: bieganie
subject: ludzie
subject: pustynie
subject: Sport
subject: ultramaraton
description: 4 pustynie, a na każdej z nich do pokonania 250 km. Polacy zrobią to po raz pierwszy.
encoded: Pustynia Atakama to jedno z najbardziej suchych miejsc na ziemi. Roczna suma opadów nie przekracza 100 mm. – Jest spora szansa,że akurat wtedy, kiedy będziemy tam biec, nastąpi załamanie pogody – śmieje się Daniel Lewczuk, jeden z biegaczy reprezentujących nasz kraj podczas cyklu morderczych biegów 4 Deserts. Kolejny start 5 października. Za nimi już 2 etapy: Sahara i Gobi. Przed nimi kolejne dwa wyzwania Atakama i Antarktyda. Na każdej z tych pustyń pokonują 250 km w ciągu 7 dni, co daje średnio maraton dziennie. – Nie myjemy się, wszystko, co jemy i pijemy na trasie, musimy mieć w plecaku, więc liczy się dosłownie każdy gram - dodaje Andrzej Gondek. Czy najtrudniejsze mają już za sobą? – Każda pustynia niesie jakieś wyzwanie – podkreślają uczestnicy i zgodnie przyznają, że etap Gobi do tej pory był największym wyzwaniem. – Sporo przewyższeń, stromych zbiegów, skał. Sporo zawodników odpadło z powodu złamań, skręceń, naderwanych ścięgien – mówi Marek Wikiera. Chociaż Atakama to też jedna wielka niewiadoma. 3000 m n.p.m. –Żaden z nas nie startował jeszcze na takiej wysokości. Antarktyda też brzmi groźnie, ale najbardziej przeraża mnie fakt, że między kolejnymi dwoma etapami dzielą nas zaledwie dwa tygodnie. Nie zdążymy się zregenerować, będziemy cały czas w drodze, plus drastyczna zmiana czasu i klimatu, ale damy radę – dodaje Andrzej. Przed Atakamą obawiają się dwóch rzeczy: niespodziewanej kontuzji - Gobi pokazała, że bez względu na wiek, przygotowanie czy ambicje, jeden niewłaściwy krok i projekt może się nie udać. Każdemu – wyjaśnia Daniel - oraz tego, bo to jednak pewna rywalizacja, że się w niej zapomną. Ich sposób na wygraną? Strategiczne rozłożenie sił, pokora i współpraca. Opiekują się sobą. Rozluźniają atmosferę. Sztuka polega na tym, żeby odciąć głowę od reszty ciała. Bo ciało krzyczy, że boli, że gorąco, jest zmęczone i niedożywione. Jak sobie z tym radzą? Pozytywne myślenie, wizualizowanie rodziny na mecie, metoda celów pośrednich oraz… narracja komentat…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/71dd49949a576a462b24b043878adcd34c6c4745-88b354a.jpeg
width: 992
height: 744

ALMA: teleskop nie z tej ziemi
type: item
date: 2014-04-30T06:00:00.000Z
creator: Yudhijit Bhattacharjee
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: atakama
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: pustynie
subject: wszechświat
description: Aby być świadkiem narodzin gwiazd, potrzeba teleskopu o średnicy większej niż wiele miast. Takiego jak ALMA.
encoded: Pewnego majowego ranka dwa pikapy przejechały przez ciche miasto San Pedro na pustyni Atakama w Chile i pylistą drogą pomknęły w góry. Był rok 1994, a pięciu mężczyzn miało przed sobą trudne zadanie: znaleźć najwyższe, najbardziej suche i płaskie miejsce na naszej planecie. Spędzili już półtora miesiąca, sprawdzając różne lokalizacje na Atakamie. Teraz kierowali się mapą uzyskaną od chilijskiego wojska przez jednego z mężczyzn, chilijskiego astronoma Hernána Quintanę, i szukali drogi do płaskowyżu Chajnantor – na wysokości 5000 m. Andy tworzą barierę dla chmur zbierających się nad Amazonką na wschodzie, a wiatry wiejące na Pacyfiku z zachodu, przelatując nad zimnym Prądem Peruwiańskim, gromadzą niewiele wilgoci. Dlatego Atakama jest jednym z najbardziej suchych miejsc na Ziemi, a średnie opady deszczu są tam na poziomie 1,5 cm rocznie. Fakt, że pustynia jest miejscem bardzo odosobnionym, a jej niegościnne, suche i rzadkie powietrze jest idealne do obserwacji nocnego nieba, przyciągnął już kilka dużych międzynarodowych programów teleskopowych. Były one głównie tworzone, aby obserwować części kosmosu widoczne w widzialnych długościach fali – w tej części widma światła, którą rejestruje ludzkie oko. Quintana i jego towarzysze szukali lokalizacji dla innego rodzaju teleskopu – urządzenia mogącego penetrować zasłony z pyłu i gazu, które wypełniają galaktyki, wirują wokół gwiazd i rozciągają się w przestrzeni międzygwiezdnej. fot. Dave Yoder Zimny wszechświat Obiekty we wszechświecie wypromieniowują energię o różnych długościach fali, w zależności od tego, jak bardzo dany obiekt jest gorący lub zimny. Na przykład wybuchające supernowe są niezmiernie gorące. Poza światłem widzialnym, odpowiadającym światłu miliardów Słońc, emitują krótkofalowe promieniowanie rentgenowskie o wysokiej energii oraz promieniowanie gamma, wykrywane przez specjalistyczne teleskopy, takie jak teleskop kosmiczny Chandra należący do NASA. Na drugim, zimniejszym krańcu widma znajdują się komety i as…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0f901eec085fc555b653bf31840332413924148f-4177c47.jpeg
width: 1000
height: 667

6/2009
type: item
date: 2009-12-10T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: atakama
subject: australia
subject: namibia
subject: pustynie
subject: sahara
subject: stany zjednoczone
subject: utah
description: Otwieram pięknie wyglądającą paczkę leżącą pod choinką. Z trudem rozrywam papier, szarpię się ze wstążką… W końcu jest! Hm… Kolejny ciepły szalik bordo (nie lubię tego koloru!). Potem jest jeszcze gorzej – granatowa gustowna torebka z kokardą skrywa film DVD (widziałam go w kinie). Zestaw kosmetyczny z gąbką (czyżbym źle pachniała?), wisiorek (będzie do mnie pasował za jakieś 30 lat), nowy toster (choć dotychczasowy całkiem nieźle działa!). Od kiedy przestałam pisać listy do Świętego Mikołaja, często zdarza mi się dostawać upominki, które (delikatnie mówiąc) są mi zupełnie zbędne. Wolę zawczasu o tym pomyśleć i sama robię sobie prezenty. Najchętniej podróżnicze! Sobie i bliskim można podarować wyprawę w góry, wyjazd rodzinny do ciepłych krajów, emocje związane ze skokiem na bungee, nurkowanie z rekinami, kilka dni w ciszy i medytacji, kurs lepienia garnków… Dla tych, którzy nie mają jeszcze sprecyzowanych planów, przygotowaliśmy w tym specjalnym, świątecznym wydaniu Travelera aż 37 sprawdzonych pomysłów na prezent. Mam nadzieję, że lektura tego numeru będzie dla Was inspirująca! A sobie i Wam życzę w tym nadchodzącym roku wielu niezapomnianych wyjazdów w dalekie i bliższe zakątki Ziemi.
encoded: Traveler 6/2009 WIEŚCI ZE ŚWIATA Wydarzenia, wyprawy 20 zrób sobie prezent. Znani opowiadają o swoich upragnionych wyjazdach, a my podrzucamy kolejne pomysły do zrealizowania Podróż życia: Hawaje, Bhutan, Albania, Boliwia, Borneo, Mali, Norwegia, Kalifornia W 48 GODZIN- Dubrownik WARTO SPRÓBOWAĆ- Off-road Adventure- Wyprawa samochodami przez Syberię RAPORT SPECJALNY- Amelia Earhart POZDROWIENIA ZE... Świątyni Tygrysów felieton- Wojciech Cejrowski

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7c990f6441c5b26b03ef0e03614b4952b4d70666-873d6ef.jpeg
width: 1205
height: 1604

Pustynie - nie tylko morze piasku
type: item
date: 2009-03-21T18:56:04.000Z
creator: Andrzej Hołdys
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atakama
subject: australia
subject: namibia
subject: pustynie
subject: sahara
subject: stany zjednoczone
subject: utah
description: Do płaskowyżu San Rafael w stanie Utah dojedzie się autostradą I-70 z Denver. Ta sucha, pusta i niegościnna, ale za to bardzo malownicza kraina powstała około 60 mln lat temu. Stare, prekambryjskie skały liczące setki milionów lat zostały wówczas podźwignięte przez ruchy górotwórcze – te same, które doprowadziły do wypiętrzenia się całych Gór Skalistych.
encoded: SAN RAFAEL, UTAH, USA Płaskowyż San Rafael mający długość ponad 100 km i szerokość ok. 50 km stanowi tylko niewielką część tego potężnego pasma. Pustynny krajobraz wyniesienia tworzą leżące jedna na drugiej grube warstwy piaskowców i wapieni. Równinę przecinają monumentalne wąwozy i kaniony, które powstały przed tysiącami lat, kiedy teren był dużo bardziej wilgotny niż obecnie. Dziś przepływają tam tylko dwie rzeki, które nie wysychają przez cały rok. Erozja rzeczna ustąpiła miejsca eolicznej. Unoszone przez wiatr drobiny piasku szlifują i ścierają skały, doprowadzając do powstania fantazyjnych form – ostańców zbudowanych z materiału odporniejszego na niszczenie. Naukowcom z Mars Society opracowującym plany załogowej wyprawy na Czerwoną Planetę okolica wydała się na tyle „nieziemska”, że zbudowali tu jedną ze swoich baz doświadczalnych, a w czerwcu 2007 r. zorganizowali na San Rafael konkurs dla konstruktorów pojazdów marsjańskich. Zanim droga I-70 przecięła płaskowyż, był to rejon mało dostępny dla ludzi. Dawniej zapuszczali się tu Indianie, lecz i oni nie zakładali stałych siedzib. Dziś skalna pustynia przyciąga amatorów kolarstwa terenowego, wspinaczki skałkowej, wędrówek konnych i jazdy samochodami terenowymi. Ci ostatni są prawdziwą plagą, bo niszczą cienką warstwę pustynnej gleby dostarczającej substancji pokarmowych nielicznym żyjącym tu roślinom. Brązowe suknie dziko rosnących palm Washingtonia filifera to charaktery-styczny, choć coraz rzadszy element krajobrazu pustyni Sonora zajmującej znaczną część południowej Arizony i Kalifornii oraz północno-zachodni skraj Meksyku. Dorastające do 25 metrów i osiągające wiek 90 lat palmy rosły niegdyś powszechnie we wszystkich oazach tej wielkiej pustynnej krainy, której powierzchnia jest równa terytorium Polski. Nazwę otrzymały na cześć pierwszego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Dziś jest to gatunek zagrożony wyginięciem – umieszczono go na czerwonej liście UICN (Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody). Zwiędłe liście…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/17a83283a6436fffb6a51cb22fea8b12ab9350e1-66e63cd.jpeg
width: 600
height: 399