Została najmłodszą Polką na Dachu Świata. Zoja Skubis zdobyła Mount Everest
19-letnia Zoja Skubis zapisała się na kartach historii. W niedzielę 18 maja stanęła na szczycie najwyższej góry świata. Tym samym ustanowiła rekord i została najmłodszą Polką, która tego dokonała.
W tym artykule: Zoja Skubis zdobyła Mount Everest Od TikToka po najwyższe szczyty świata Zoja trafiła na czołówki mediów we wrześniu ubiegłego roku, kiedy wspięła się na Manaslu (8163 m n.p.m.), ósmą najwyższą górę świata. Była wówczas najmłodszą Polką, która zdobyła ośmiotysięcznik i trzecią w historii, która stanęła na Górze Ducha. 19-latka dołączyła do grona wybitnych himalaistek, powtarzając wyczyn Kingi Baranowskiej (2008) i Anny Tybor (2021). Po powrocie do kraju nie zwolniła tempa. Przebiegła sześciogodzinny maraton na Antarktydzie, a następnie rozpoczęła przygotowania do kolejnego wyzwania – Mount Everestu. W lutym, za pośrednictwem Instagrama, poinformowała swoich obserwatorów, że za dwa miesiące wyruszy na Dach Świata. – W końcu mogę się tym podzielić! Już za dwa miesiące start wyprawy na Mount Everest – pisała. Zoja Skubis zdobyła Mount Everest Zoja do Nepalu dotarła w kwietniu, rozpoczynając realizację najważniejszego celu w swojej dotychczasowej karierze. Wspinaczka na najwyższy szczyt Ziemi była dla niej nie tylko fizycznym wyzwaniem, ale też ogromnym sprawdzianem psychicznej wytrzymałości. – Oficjalnie, o 11:38, 18 maja 2025 roku stanęłam na szczycie Mount Everest, zostając najmłodszą Polką na Dachu Świata! Ten szczyt to najpiękniejsze możliwe zwieńczenie wszystkich moich przygotowań, wyrzeczeń, treningów, łez i nerwów – napisała w emocjonalnym poście na Instagramie. Od TikToka po najwyższe szczyty świata Zoja Skubis swoją rozpoznawalność zaczęła budować jako nastoletnia twórczyni na TikToku. Zyskała popularność m.in. dzięki viralowym filmom o spaniu na balkonie, szkole w chmurze czy nocnych treningach. Z czasem jej działalność przekształciła się w relacjonowanie ekstremalnych wypraw. Dziś profil Zoi na Instagramie śledzi ponad 396 tysięcy osób. Pasję do wspinaczki zaszczepił w niej ojciec, Wojciech Skubis. Niestety, w marcu 2020 roku zginął tragicznie w górach Kaukazu. Mężczyzna miał zaledwie 42 lata. – Miałam bardzo trudny moment po śmierci taty – przez rok chorowałam na depresję i praktycznie nie wychodziłam z domu. Pamiętam, jak leżałam w łóżku w rodzinnym domu i czułam, że nic mnie już w życiu nie czeka. To był głęboki dół, z którego wydawało się, że nie ma wyjścia. Ale w końcu pojawiło się światełko w tunelu, które pozwoliło mi się podnieść. Gdybym mogła cofnąć się do tamtego okresu, poklepałabym siebie po plecach i powiedziała, że jeszcze dużo przede mną. Że warto przejść przez ten trudny etap, bo on jest potrzebny, choć bolesny. Ważne jest, żeby dać sobie czas na żałobę, nie przyspieszać procesu, ale też, żeby mieć wsparcie – mówiła w rozmowie z ELLE.pl. Warto wspomnieć, że dokładnie 19 lat temu – 18 maja 2006 roku – Mount Everest zdobyła Martyna Wojciechowska. W tamtym czasie również została najmłodszą Polką na Dachu Świata. Dziś ten wyjątkowy tytuł przechodzi w ręce Zoi Skubis. Źródła: instagram.com/zojaskubis; ELLE.pl; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Przełom we wspinaczce na Kilimandżaro: najwyższa góra Afryki została podłączona do internetu
Władze Tanzanii zainstalowały szybki, szerokopasmowy internet na Kilimandżaro. Oznacza to, że od teraz wszyscy wspinacze mogą udostępniać swoje wyprawy w czasie rzeczywistym na swoich mediach społecznościowych, ale resort informacji twierdzi, że chodzi głównie o bezpieczeństwo.
W tym artykule: Kilimandżaro zostało podłączone do internetu Internet jest potrzebny, ale w górach trzeba zachowywać zdrowy rozsądek Kilimandżaro nazywane jest „Dachem Afryki” Od tego tygodnia, dzięki firmie Tanzania Telecommunications Corporation, którą dofinansowywały Chiny, Kilimandżaro podłączone jest do szybkiego, szerokopasmowego internetu. Dyrektor generalny firmy, Peter Ulanga, twierdzi, że „wdrożenie nie było łatwe, a projekt powiódł się m.in. dzięki współpracy z władzami parków narodowych: Mount Kilimanjaro Park Authority oraz Tanzania National Parks Authority. Kilimandżaro zostało podłączone do internetu Ulanga podkreślił, że od teraz wszyscy turyści mogą się ze sobą komunikować z góry Kilimandżaro. Minister informacji, komunikacji i technologii informacyjnej, Nape Moses Nnauye, wziął udział w inauguracji usługi w stacji Horombo, która znajduje się na wysokości 3720 m n.p.m. Szef resortu stwierdził, że to wydarzenie historyczne nie tylko dla Tanzanii, ale również dla całego kontynentu. Nnauye dodał również, że poruszanie się bez internetu w tym miejscu było bardzo niebezpieczne. Internet pełni ogrywa bardzo ważną rolę we współczesnej wspinaczce. W czasie rzeczywistym możemy śledzić zmagania himalaistów oraz być na bieżąco z ich osiągnięciami. Tak było na przykład w ubiegłym roku, gdy cały świat obserwował zimowy atak Szerpów na ośmiotysięcznik K2. 16 stycznia dziesięciu himalaistów z Nepalu zdobyło najwyższy szczyt Karakorum i drugi co do wielkości szczyt Ziemi. Afryka: 10 porywających książek, dzięki którym zanurzysz się w afrykańskiej kulturze i klimacie Książki o Afryce cieszą się coraz większą popularnością, o czym świadczą uginające się pod ciężarem olbrzymiej ilości tytułów półki w księgarniach. Oto 10 z nich, które przynos... Internet jest potrzebny, ale w górach trzeba zachowywać zdrowy rozsądek Internet to jednak nie tylko narzędzie do dokumentacji online poczynań wspinaczy lub turystów w górach. Dzięki dostępowi do sieci możemy szybko komunikować się z innymi ludźmi, a w razie kłopotów i niebezpieczeństwa jesteśmy w stanie reagować natychmiastowo i wezwać potrzebną pomoc. W górach dzięki internetowi mamy również dostęp do map i nawigacji. Należy jednak pamiętać, że w trudnych warunkach wspinaczkowych najważniejsze jest to, aby bezpiecznie wejść na górę, a później z niej zejść. Szczególnie dziś wiele osób lubi na bieżąco udostępniać relacje i zdjęcia na media społecznościowe, ale nie można zapominać o zdrowym rozsądku. Każdego roku dochodzi do wielu sytuacji, gdy turyści w górach giną, kiedy próbują zrobić „idealne” zdjęcie. Kilimandżaro nazywane jest „Dachem Afryki” Kilimandżaro to najwyższa góra w Afryce, która położona jest w Tanzanii, przy granicy z Kenią. Składa się z trzech szczytów, które są pozostałością po wulkanach. Najwyższym z nich jest Uhuru na wulkanie Kibo, który znajduje się na wysokości 5895 m n.p.m. Jest to jedyne miejsce na kontynencie, w którym śnieg leży cały rok. Góry w Polsce - lista najwyższych szczytów i pasm górskich [PRZEWODNIK] Góry w Polsce stanowią jedną z największych atrakcji naszego kraju. Tuż obok wybrzeża, są najczęściej wybieraną destynacją turystyczną, która przyciąga piechurów i miłośników pię... Niemiecki geolog Hans Meyer wraz z austriackim przewodnikiem Ludwikiem Purtschellerem byli pierwszymi Europejczykami, którym udało się wejść na szczyt „Dachu Afryki”. Dokonali tego w 1889 roku. Z kolei Antoni Jakubski, zoolog, profesor z Uniwersytetu w Poznaniu i podpułkownik Wojska Polskiego, był pierwszym Polakiem, który zdobył najwyższy szczyt tej góry. Stało się to w 1910 roku.
Dzisiaj ok. 8:30 Andrzej Bargiel stanął na szczycie Manaslu (8156 m n.p.m.). Zrobił to rekordowo szybko! Czas na pierwszy w historii pełny zjazd na nartach
26-letni zakopiańczyk Andrzej Bargiel osiągnął wierzchołek o godzinie 8:25 polskiego czasu. Zrobił to w rekordowo krótkim czasie. Dotarcie na wierzchołek zajęło mu zaledwie 14 godzin. Drogę powrotną do bazy położonej na wysokości ok. 4800 m pokonuje na nartach. Jeśli mu się to uda - jako pierwszy człowiek w historii dokona pełnego zjazdu z Manaslu. Przypomnijmy, że Andrzej Bargiel jest pierwszym i jednym Polakiem, który dokonał pełnego zjazdu z ośmiotysięcznika. Dokładnie rok temu Bargiel zdobył szczyt Sziszapangmy i zjechał z jego wierzchołka na nartach.
Andrzej Bargiel wyruszy na szczyt Manaslu (8156 m n.p.m.) dzisiaj około godziny 22.00 czasu lokalnego (18.00 czasu polskiego).
Przewidywany czas dotarcia na wierzchołek to godziny przedpołudniowe w czwartek, 25 września. Po kilkunastu intensywnych dniach, w trakcie których ekipa Hic Sunt Leones założyła trzy obozy, odpowiednio zaaklimatyzowała się i wróciła do bazy, nadszedł czas ataku szczytowego. Jak donoszą członkowie wyprawy, proces aklimatyzacji przebiegł bardzo dobrze. W czasie ostatnich, intensywnych dni przygotowywania organizmu do pobytu na najwyższych wysokościach Andrzej dotarł na wysokość powyżej 7300 m.n.p.m., a jego starszy brat - Grzegorz oraz Dariusz Załuski nieznacznie niżej. Całej trójce udało się następnie szczęśliwe dotrzeć do bazy, by odpocząć i przygotować się do ataku szczytowego. Atak szczytowy został podzielony na dwie części. Grzegorz Bargiel i Dariusz Załuski wyruszyli w kierunku szczytu już dzisiaj nad ranem. Trzeci członek zespołu opuści bazę dzisiaj około godziny 22.00 czas lokalnego, czyli mniej więcej około 18.00 czasu polskiego. Andrzej, którego celem jest jak najszybsze wejście na Manaslu i zjazd z jego wierzchołka na nartach, atak szczytowy będzie pokonywał w stylu baza – szczyt – baza. Oznacza to, że będzie szedł szybciej od swoich kolegów i w przeciwieństwie do nich nie będzie zatrzymywał się w poszczególnych obozach. Będzie to próba pobicia rekordu czasowego w pokonaniu trasy od bazy do wierzchołka i z powrotem, a także próba pierwszego pełnego zjazdu z tego ośmiotysięcznika. Według wstępnych założeń Andrzeja i pozostałych członków ekipy wejście na szczyt planowane jest na mniej więcej godzinę 13.00 czasu lokalnego (tj. 9.00 rano w Polsce) 25 września. Prognozy pogody są na szczęście obiecujące, a nastroje przed atakiem bardzo bojowe. Przypominamy, że Andrzej Bargiel jest pierwszym i jednym Polakiem, który dokonał pełnego zjazdu z ośmiotysięcznika. Dokładnie rok temu Bargiel zdobył szczyt Sziszapangmy i zjechał z jego wierzchołka na nartach. Dziś atakuje kolejny szczyt, a podczas trwającej właśnie wyprawy zamierza zaatakować jeszcze drugi ośmiotysięcznik – Cho Oyu. Sponsorem strategicznym całego projektu jest kompleksowy operator logistyczny - CTL Logistics Sp. z o.o.. Partnerem głównym wyprawy zostało ponownie Lotto Extreme. Sprzęt narciarski uczestnikom wyprawy zapewni Atomic, odpowiednią odzież dostarczy firma Salomon, a o sprzęt wspinaczkowy zadba Black Diamond. Ponadto Andrzej Bargiel i jego ekipa zaopatrzeni zostaną w sprzęt elektroniczny przez markę Sony, natomiast firma TTcomm S.A. umożliwi im łączność satelitarną. W czasie szczytowego ataku Andrzej będzie miał na sobie himalajski kombinezon narciarski, który powstał przy współpracy firmy Pajak ze znanym projektantem mody - Tomaszem Ossolińskim. Miejsce konferencji prasowych zostało zapewnione dzięki życzliwości Soho Factory.
Niezmącona przestrzeń po horyzont i wolność – taka jest Mongolia w moich wspomnieniach. Co jeszcze pamiętam? Serdecznych ludzi, którzy w ramach ugoszczenia mnie zabijają barana, a potem częstują jego świeżym okiem i ledwo ugotowanym tłustym zadkiem zwierzęcia. Zapach kwaśnego mleka zmieszany z ludzkim potem (bo wody do mycia mało) przyprawiony dymem z ogniska, które pozwala przetrwać zimne noce. I smak słonej herbaty z łojem... Tradycja coraz częściej miesza się tu z nowoczesnością i na wojłokowych jurtach dostrzegam anteny satelitarne, dzieci z koni przesiadają się na motorynki. I nie chcą już mieszkać w stepie, bo do szkoły daleko, a w przyszłości i tak roboty na wsi dla nich nie będzie. Jednak przeprowadzka żyjącego w zgodzie z naturą człowieka do bloku z wielkiej płyty łatwa nie jest, więc coraz więcej w Ułan Bator zagubionych ludzi bez pomysłu na życie, którzy topią w alkoholu tęsknotę za wolnością. W przedziwny jednak sposób ciągle starają się ocalić swoją kulturę. Wchodząc do M2, trzeba bardzo uważać, żeby nie nastąpić na próg, bo to obraza dla gospodarza. Zupełnie jak wieki temu, kiedy za takie przewinienie Czyngis-chan karał ścięciem głowy... Stolica Mongolii to przedziwne miejsce, ale z pewnością warte bliższego poznania. Tuż obok nowych wieżowców na publicznych trawnikach można dostrzec białe jurty i smugę dymu w porze posiłku. O tym wszystkim przeczytacie na str. 100, w artykule Jurtowisko Ułan Bator. Polecam.
SPIS TREŚCI: Wywiad z lekarzem i himalaistą Robertem Szymczakiem m.in. o etycznych wyzwaniach wspinaczy, o cierpieniach organizmu w wysokich górach i powodach, dla których nie dotyczy to Szerpów. Yosemite. Zawisnąć na pionowej skale na czubkach palców setki metrów nad ziemią? W Yosemite to codzienność. Do mekki wspinaczy pielgrzymują bowiem ci, którzy ograniczeń ciała i psychiki nie przyjmują do wiadomości. Mózg nastolatka. Młody człowiek testuje świat – nadmiernie ryzykuje, szuka silnych wrażeń i nowości, robi rzeczy głupie, szalone. Ale nie znaczy to, że nie myśli. W ten sposób ewolucja przygotowuje go do walki o życiowy sukces. Przed lodowcem. Ziemia bez lodu – tropiki wokół biegunów, piekło na równiku, poziom morza 70 m wyżej niż dziś. Nasza planeta już to widziała. Czy zatem zaglądając w przeszłość, możemy zobaczyć naszą przyszłość? Ułan Bator. Metropolia, której mieszkańcy jeszcze przed chwilą byli stepowymi koczownikami, musi być jedyna w swoim rodzaju. I faktycznie – znane z innych stolic reguły zurbanizowanego życia tutaj nie obowiązują. Żurawie. Choć krzykliwe z nazwy – znaleźć je trudno. I nic dziwnego, skoro zostało ich kilkaset. Migrować musi je uczyć człowiek – w ultralekkim samolociku. Tylko dla prenumeratorów: Hebrydy. Wystawione na wściekłe ataki północnego Atlantyku postrzępione szkockie wyspy kolonizowali tylko najtwardsi, ale i oni w końcu dali za wygraną, wiele z nich zostawiając morskim ptakom. Bezludne, wietrzne, surowe – od wieków zachwycają romantycznym pięknem.
Przez wiele lat uważano, że najwyższym szczytem Europy jest Mont Blanc. „Biała Góra” wysokości 4 807 m n.p.m. leży w Alpach i jest łatwo dostępna, bo większość atakujących ją wspinaczy rusza z turystycznej miejscowości Chamonix, a do wysokości 3 842 m n.p.m. jeździ kolejka górska.
eMiejsce akcji: Rosja, Elbrus Bohaterowie: Ja, Darek i Artur Jednak pewnego dnia włoski wspinacz Reinhold Messner chciał jako pierwszy na świecie zostać zdobywcą Korony Ziemi (czyli stanąć na wierzchołkach najwyższych szczytów na siedmiu kontynentach). Problem polegał jednak na tym, że już ktoś przed nim wpadł na ten pomysł… Hmm, co tu zrobić? Zamienić góry w zestawie tych zaliczanych do Korony Ziemi i zrealizować ten projekt raz jeszcze. Ogłosił więc światu, że nie Góra Kościuszki, a Puncak Jaya jest najwyższym szczytem Australii i Oceanii, zaś Mont Blanc nie jest najwyższą górą Europy, bo jest nią… Elbrus! Ale czy faktycznie Elbrus leży w Europie?! Wielkie było zdziwienie, bo geografowie twierdzą, że nie. Ale skoro Wielki Reinhold tak powiedział… I tak zaczęła się kariera tej niezbyt urodziwej góry leżącej w Kaukazie. Piotr Pustelnik powiedział kiedyś: „Jeśli ktoś uważa, że Elbrus leży w Europie, powinien zobaczyć, jak wyglądają toalety w Mineralnych Wodach” (nazwa miejscowości, w której ląduje się przed wyprawą). Już wkrótce miałam się przekonać, że miał rację… Nie lubię biegaczy Może byłoby tu całkiem ładnie, gdyby nie ten... „syf” dookoła. Zewsząd wystają fragmenty jakiś stalowych konstrukcji niczym zasieki na polu bitwy, druty, kawałki roztrzaskanych ratraków, zardzewiałe koła od rowerów (co, do cholery na tej wysokości robią części rowerowe?!) – po prostu wszystko… W tym kosmicznym krajobrazie wulkanicznych skał robi to przerażające wrażenie! A w środku tego „pieprznika” (nazywając rzeczy po imieniu) leżą gigantyczne beczki po paliwie rakietowym wymalowane na ostre kolory. Mają wycięte okienka i namalowane numery na drzwiach. Okazuje się, że jest to... schronisko. Wot tjochnika! Tak powitała mnie ta zwalista góra, kiedy dostaliśmy się na wysokość 4 347 m n.p.m. i rozpoczęliśmy ostateczny etap aklimatyzacji przed atakiem szczytowym (wcześniej dla wprawy wchodziliśmy na okoliczne „pagórki” – każdy z nich miał, bagatela, ok. 4–5 tys. m n.p.m.). Na jednym z odcinków wspinaczki aklimatyzacyjnej (kiedy dyszałam jak lokomotywa, byłam zlana potem i ledwo człapałam do góry noga za nogą), usłyszałam za plecami miarowe pokrzykiwania odin, dwa, tri, czetyrie. Chwilę później minęła mnie grupa osób sunąca z prędkością pociągu w kierunku szczytu! Czy jest ze mną aż tak źle? – pomyślałam, zbita z tropu. Okazało się, że to reprezentacja Rosji w lekkoatletyce... Aklimatyzacja Dni mijały leniwie, a my czuliśmy się coraz lepiej, tyle że „ze sprężem w górach jest tak, że albo jest, albo go nie ma”. U mnie nie było go wcale. Podczas ostatniego z planowanych wyjść aklimatyzacyjnych, przy tzw. Skałach Pastuchowa, zaczęłam zawracać i dokładnie w tym samym momencie popsuła się pogoda – niebo zaszło chmurami, temperatura gwałtownie spadła, zaczął padać śnieg. Dopiero wówczas poczułam, że jestem zbyt cienko ubrana, więc przyśpieszyłam kroku… Zrozumiałam też, że Elbrus potrafi pokazać „pazur” – zresztą jak każda góra... Minęliśmy doszczętnie spalone przed laty schronisko Priut (gdyby znajdowało się na Zachodzie, to już dawno byłoby odbudowane i serwowano by w nim napoje i posiłki amerykańskim wspinaczom za dewizy…) i wyszliśmy na wielkie śnieżne plateau. Wtedy już zaczynało grzmieć i solidnie błyskać. Licząc tempo wędrówki burzy i moje uznałam, że i tak będę pierwsza, a poza widokiem fajerwerków na horyzoncie nic mi nie grozi. Nagle poczułam coś dziwnego – jakby przeszło przeze mnie wyładowanie elektryczne… W ułamku sekundy zobaczyłam iskry „przebiegające” po kapturze kurtki, który miałam mocno naciągnięty na głowę. Przedziwne uczucie! Brr… Niemal w tym samym momencie włosy stanęły mi dęba. Dosłownie! Zaczęłam więc w panice ściągać z siebie ubranie, plecak... Ale najbardziej przerażały mnie te włosy, sterczące na wszystkie strony, które iskrzyły, a wszystko dookoła zapachniało... właśnie, czym? Jeden z moich towarzyszy wspinaczki domyślił się, że wpadłam w chmurę wyładowania atmosferycznego i zaczął wydawać mi polecenia: „Wyrzuć telefon! Wyrzuć plecak!”. Ja jednak byłam jak zahipnotyzowana – przeczesywałam palcami sterczące włosy, iskry przelatywały mi po dłoniach i ten zapach – niczym spalone urządzenie elektryczne! Tyle że tym razem to ja byłam tym urządzeniem! Musiałam w sumie wyglądać dość śmiesznie, miotając się tak na śniegu pomiędzy piorunami (bo ta burza jednak była szybsza niż z początku sądziłam…). W dodatku krzyczałam coś bez sensu w stylu: „K…, zabierzcie to ode mnie! Ja tego nie chcę!”. Tego, czyli tak naprawdę czego? – w zasadzie nie wiedziałam. Przypomniały mi się wszystkie przerażające historie o ludziach trafionych przez piorun i obraz spalonego przezeń drzewa, które kiedyś widziałam w lesie. I wiecie co – nie wyglądało ono dobrze. W każdym razie ja nie miałam zamiaru tak wyglądać! Tyle że nie było się gdzie schować! Nie tylko ja myślałam o tym, że nie chcę stać się celem dla kaukaskiego pioruna… Mój przyjaciel zaczął po prostu uciekać jak najdalej ode mnie. Co więcej – wymyślił sobie, że jeśli następuje wyładowanie atmosferyczne, to piorun uderzy w najwyższy punkt na plateau i najlepiej, żebym tym punktem była ja, a nie on. Rzucił więc na śnieg wszystkie rzeczy, które jego zdaniem mogły ściągać pioruny i (nie do wiary!)… zaczął kucać. A potem kłaść się na śniegu… W pewnym momencie sytuacja zrobiła się tak abstrakcyjna, że nawet zaczęła mnie bawić i tylko powracająca myśl o tym, że mogę bez sensu zginąć porażona piorunem, wytrącała mnie z równowagi… Tymczasem smażyłam się żywcem – nadal przechodziły po mnie iskry (czemu sprzyjała panująca dookoła wilgoć) i otaczał mnie swąd spalenizny. W końcu Artur krzyknął, żebym zdjęła i wyrzuciła raki, które mogły ściągnąć pioruny. Po chwili namysłu uznałam, że jeśli mam wybrać złamanie nogi na śliskiej nawierzchni (a taki los spotkał Wandę Rutkiewicz na tej górze w roku 1981) czy trafienie przez piorun, to wolę drugą opcję… W końcu, po długiej walce z niewidoczną materią, dotarłam do beczek, gdzie znalazłam schronienie przed wyładowaniami elektrycznymi. I zaczęłam się głośno śmiać... Atak szczytowy Dzień później o 5.45 zaczął się wschód słońca. Najpierw pojawiła się na horyzoncie czerwona łuna, która błyskawicznie zaczęła się rozlewać w górę nieba. Wyglądało to niesamowicie – po prawej stronie podziwiałam wschód słońca, po lewej – w najlepsze świecił idealny, okrągły księżyc! W takim anturażu idzie się znacznie łatwiej. Do tego kiedy zaczynam czuć, że Góra jest w moim zasięgu, kiedy widzę szczyt, po prostu dostaję przysłowiowych skrzydeł. I dostałam. 29 sierpnia 2007 r. o 9.20 stanęliśmy we trójkę na szczycie Elbrusa (5 642 m n.p.m.). To była (hmm)... bułka z masłem!