National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-05-14T08:46:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 18 maja warto spojrzeć w niebo. Ziemię czeka bliskie spotkanie z nowo odkrytą planetoidą
items: Taka okazja zdarza się raz na 5000 lat: ogromna planetoida przeleci nad Polską
items: Planetoida „zabójca miast” o włos minie Księżyc. Teleskop Jamesa Webba bacznie ją obserwuje
items: Amonity wcale nie wyginęły razem z dinozaurami. Polscy naukowcy odkryli właśnie, że przetrwały
items: Największy współczesny krater odnaleziony w Chinach. To niemal kilometrowy ślad po tajemniczym uderzeniu w Ziemię
items: Asteroida 2024 YR4 może uderzyć w Księżyc. Groźne skutki odczujemy także na Ziemi
items: Planetoida 2024 YR4 nie daje o sobie zapomnieć. Szanse, że uderzy znów się zwiększyły
items: Astronomowie alarmują: Wenus może skrywać niewidoczne kosmiczne zagrożenie
items: Do Ziemi zbliża się planetoida wielkości meteorytu tunguskiego. Jaka jest szansa, że w nas uderzy?
items: Kula ognia na czarnym niebie. Nad Syberią przeleciała niewielka planetoida
items: W sobotę czeka nas bliskie spotkanie z planetoidą. Ten obiekt już raz zbliżył się do Ziemi na rekordowo małą odległość
items: Próbki skał z planetoidy Bennu zaskoczyły naukowców. Nie przypominają żadnego znanego wcześniej materiału
items: Asteroid Launcher pokazuje możliwe skutki uderzenia planetoidy w Ziemię. Widok robi wrażenie
items: Na Dimorphosie nie ma krateru? Planetoida, w którą uderzyła sonda DART, mogła ulec samonaprawieniu
items: Po raz pierwszy odkryto cząsteczki wody na powierzchni planetoid. Udało się to dzięki… samolotowi
items: Studenci znaleźli odłamki asteroidy znad Berlina. Ich kształt zaskoczył naukowców
items: W sobotę duża planetoida minie Ziemię. Ten bliski przelot będzie można oglądać na żywo w internecie
items: Tak wyginęły dinozaury. Uderzenie asteroidy spowodowało globalną ciemność i zatrzymanie fotosyntezy
items: Podróż do jądra niedoszłej planety. Wystartowała misja na Psyche – planetoidę zbudowaną z cennych metali
items: W niedzielę na Ziemię dotrze kosmiczna przesyłka. Materiał z planetoidy Bennu wyląduje na pustyni w Utah
items: Pierwszy obiekt na celowniku Lucy. Sonda ma zbadać relikty pozostałe po tworzeniu się Układu Słonecznego
items: Coś uderzyło w Jowisza. Zdarzenie zarejestrowali astronomowie-amatorzy
items: W próbkach z planetoidy Ryugu odnaleziono składniki RNA. Czy to dowód na powszechność życia w kosmosie?
items: ‘Oumuamua miała własny „naturalny” napęd? Naukowcy rozwiązali zagadkę komety udającej statek kosmitów
items: Dzisiaj rano koło Ziemi przeleciała planetoida wielkości meteoru czelabińskiego. Była bliżej nas niż Księżyc

18 maja warto spojrzeć w niebo. Ziemię czeka bliskie spotkanie z nowo odkrytą planetoidą
type: item
date: 2026-05-14T08:45:58.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: obserwacje
subject: teleskop
subject: układ słoneczny
subject: ziemia
description: To będzie gratka nie tylko dla zawodowych astronomów, ale i obserwatorów amatorów. Nowo odkryta planetoida 2026 JH2 przeleci zaledwie 90 000 kilometrów od powierzchni Ziemi. Będzie widoczna nawet przez prosty teleskop.
encoded: Odkryta zaledwie kilka dni temu planetoida wkrótce będzie widoczna na niebie, osiągając jasność 11,5 magnitudo podczas swojego bardzo bliskiego przelotu obok Ziemi. Znajdzie się tak blisko, że powinna być widoczna dla obserwatorów przy użyciu stosunkowo skromnego sprzętu. Jak odkryto 2026 JH2? Astronomowie na całym świecie, a także zautomatyzowane systemy stale skanujące niebo, nieustannie wypatrują obiektów potencjalnie niebezpiecznych dla Ziemi, przemieszczających się przez nasz Układ Słoneczny. Celem jest przewidzenie wszelkich możliwych zagrożeń, ale często trafiają się obiekty nie stanowiące żadnego niebezpieczeństwa, za to niezwykle interesujące. Kilka dni temu astronomowie z kilku obserwatoriów, m.in. Mount Lemmon Survey i Farpoint Observatory w Eskridge, zaobserwowali nowy obiekt. Wstępne obliczenia jego orbity pokazują, że przeleci bardzo blisko orbity Ziemi, co czyni go obiektem bliskim Ziemi (Near Earth Object, NEO), klasy Apollo. To grupa planetoid które krążą wokół Słońca po orbitach dłuższych od orbity Ziemi, ale w pewnym miejscu przecinających trajektorię naszej planety. Kiedy i jak blisko przeleci 2026 JH2? W miarę dalszych badań 2026 JH2 na pewno poznamy jej rozmiar, ale już teraz wiadomo, że jej przelot przewidywany jest na poniedziałek, 18 maja 2026 roku. Jak blisko przeleci i czy jest powód do niepokoju? Jak zwykle w takich przypadkach – nie. Choć w kategoriach kosmicznych obiekt zbliża się niewiarygodnie blisko, nic nie wskazuje, by miał uderzyć w Ziemię. Zbliży się na odległość 0,00064-0,00058 jednostki astronomicznej (j.a.) do Ziemi (j.a. to średnia odległość Ziemi od Słońca). Wcześniej przeleci też w odległości około 0.00284 j.a od Księżyca. Gdy przeliczymy to na kilometry, przelot wygląda znacznie mniej niepokojąco. W momencie największego zbliżenia 2026 JH2 będzie znajdowała się około 90 000 kilometrów od powierzchni Ziemi. To ok. 24 procent średniej odległości między Ziemią a Księżycem. Krótko mówiąc: 2026 JH2 minie naszą planetę, a my będ…

asteroida-przeleci-kolo-ziemi-84cf409.jpeg
width: 3840
height: 2160

Taka okazja zdarza się raz na 5000 lat: ogromna planetoida przeleci nad Polską
type: item
date: 2026-04-17T10:43:12.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: europejska agencja kosmiczna
subject: obserwacje
description: 13 kwietnia 2029 r. ogromna planetoida minie Ziemię wyjątkowo blisko. Przeleci nad nami niżej niż niejeden sztuczny satelita – w odległości ok. 32 tys. km. Będzie widoczna, także w Polsce, gołym okiem. Taka okazja według astronomów zdarza się raz na 5000 lat.
encoded: 13 kwietnia 2029 r. planetoida (99942) Apophis minie Ziemię w odległości 32–40 tys. Obiekt będzie można dostrzec gołym okiem, z terenu Europy, Afryki i zachodniej Azji. Będzie widoczny także z terenu Polski. Okazja raz na 5000 lat O ile dopisze pogoda, w Polsce okno obserwacyjne nastąpi w godzinach 22:00–00:00, z maksimum jasności około 22:35. Apophis ma świecić jak jasna gwiazda, jej jasność według przewidywań astronomów sięgnie 3,1–3,3 magnitudo. To powinno wystarczyć do obserwacji gołym okiem, zwłaszcza z miejsc nieoświetlonych sztucznym światłem. Według pomiarów Europejskiej Agencji Kosmicznej, planetoida ma około 375 m średnicy. Obiekt tej wielkości mijający Ziemię tak blisko to wydarzenie wyjątkowo rzadkie. Według różnych ujęć zdarza się raz na 5000–1500 lat. Zatem dla każdego miłośnika astronomii taka okazja zdarzy się tylko raz w życiu. Czy piątek, 13 kwietnia 2029 będzie pechowy? Piątek, 13 kwietnia 2029 roku, był niegdyś typowany na najbardziej pechowy dzień w historii Ziemi. Odkryty w 2004 roku Apophis wywołał globalny niepokój: pierwsze obliczenia toru jego lotu sugerowały możliwość uderzenia w naszą planetę. Stąd też jej nazwa, pochodząca od staroegipskiego bóstwa chaosu. Późniejsze obserwacje wykluczyły jednak jakiekolwiek ryzyko kolizji co najmniej przez sto lat. Obecnie Apophis jest klasyfikowany jako „planetoida potencjalnie niebezpieczna”, ale nie dlatego, że stanowi realne zagrożenie, lecz ze względu na swój rozmiar oraz bliską odległość przelotu. Agencje kosmiczne zacierają ręce Europejska Agencja Kosmiczna rozważa misję na Apophisa. Nazwana RAMSES (Rapid Apophis Mission for Space Safety), miałaby wystartować w 2028 r. i obserwować planetoidę z bliska przed i w trakcie przelotu. Polska firma Astronika ma dostarczyć specjalne anteny radarowe dla misji. NASA z kolei planuje, by OSIRIS-APEX zbliżył się do Apophisa w czerwcu 2029 r. To ten sam statek, który jako OSIRIS-REx dostarczył próbkę z planetoidy Bennu w 2023 r. Planowana jest także komercyjna…

AsteroidApophis-a7c688c.jpg
width: 3840
height: 2160

Planetoida „zabójca miast” o włos minie Księżyc. Teleskop Jamesa Webba bacznie ją obserwuje
type: item
date: 2026-03-12T08:19:14.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: księżyc
subject: planetoidy
subject: zagrożenia
description: Gdy w 2024 roku naukowcy obliczyli trajektorię nowoodkrytej planetoidy 2024 YR4, wstrzymali oddech. Szansa na to, że „zabójca miast” uderzy w Księżyc wynosiła 4,3%, a w Ziemię 3,1% – był to absolutny astronomiczny rekord. Planetoida tej wielkości mogłaby zniszczyć całe miasta, zyskała więc miano jednego z najgroźniejszych obiektów bliskich Ziemi.
encoded: Zainteresowanie mającą ok. 60 metrów średnicy planetoidą 2024 YR4 – której nadano wiele mówiący przydomek „Zabójca miast” – wzrosło po odkryciu jej realnego ryzyka kolizji z Ziemią lub Księżycem w 2032 roku. Najnowsze obserwacje prowadzone przez Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba pozwoliły jednak naukowcom z NASA wykluczyć możliwość astronomicznej katastrofy. Jednak może odbyć się to na kosmiczne „żyletki”. Kosmiczny wyścig z czasem i technologią Chociaż ryzyko kolizji z Ziemią zostało zdementowane już jakiś czas temu, to ciągle niepewne były losy naszego satelity. Gdyby rzeczywiście doszło do zderzenia, wybuch na Księżycu mógłby być widoczny z Ziemi gołym okiem, a w przestrzeń kosmiczną zostałoby wyrzucone nawet 100 milionów kilogramów materiału. Przez wiele miesięcy orbita 2024 YR4 była niepewna – aż do lutego 2026 roku. Wtedy do akcji wkroczył Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba (JWST). Choć planetoida była praktycznie niewidoczna z Ziemi i dla innych obserwatoriów, Webb dzięki swoim instrumentom podczerwonym uchwycił ją na granicy możliwości technologii. I trochę nas uspokoił. Naukowcy mogą odetchnąć – 2024 YR4 minie Księżyc Obserwacje potwierdzone w marcu 2026 roku przez NASA i ESA ostatecznie wykluczyły możliwość uderzenia planetoidy. Teleskop Webba wykazał, że przeleci ona obok Księżyca w odległości 21 200 kilometrów – bliżej, niż krążą niektóre sztuczne satelity Ziemi. To odsunęło ryzyko katastrofy: szansa na zderzenie spadła z 4,3% do zera, a Ziemia pozostaje poza zasięgiem zagrożenia na setki tysięcy kilometrów. Jak Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba zdołał to zaobserwować? JWST to nie tylko „najpotężniejsze oko ludzkości” w kosmosie, ale też najbardziej precyzyjne narzędzie do przewidywania trajektorii kosmicznych pocisków. Obserwacje 2024 YR4 to jeden z najtrudniejszych eksperymentów w historii astronomii – naukowcy musieli wytropić niemal niewidzialny obiekt i przewidzieć jego położenie z dokładnością do tysięcy kilometrów na siedem lat do przodu. Dzięki technolo…

shutterstock1371397664-7de69d3.jpg
width: 5184
height: 3456

Amonity wcale nie wyginęły razem z dinozaurami. Polscy naukowcy odkryli właśnie, że przetrwały
type: item
date: 2026-01-09T12:43:19.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: asteroida
subject: kreda
subject: skamieniałości
subject: wymieranie gatunków
description: Polskie badanie rewolucjonizuje naszą wiedzę o amonitach – mogły przetrwać katastrofę, która zakończyła erę dinozaurów. Znaleziska z duńskiego klifu sprawiają, że zaczynamy inaczej myśleć o wielkim wymieraniu sprzed 66 mln lat.
encoded: Odciski spiralnie zwiniętych muszli na kamieniach to rarytas nie tylko dla paleontologów, ale wszystkich zbieraczy: niektórzy mają je nawet w domach. Do tej pory uważaliśmy, że amonity – chyba najbardziej rozpoznawalne skamieniałości na świecie – wyginęły razem z dinozaurami. Zespół naukowców z Polskiej Akademii Nauk zmienia światową wiedzę o wielkim wymieraniu. Czym są amonity? Amonity pojawiły się pierwszy raz w okresie dewonu, czyli około 400 mln lat temu. Były to morskie głowonogi, należące do gromady Cephalopoda, blisko spokrewnione z dzisiejszymi kałamarnicami, ośmiornicami i łodzikami. Przez dziesiątki milionów lat rozwinęły ogromną różnorodność kształtów i rozmiarów muszli. Szczególnie licznie występowały w okresie jury i kredy, dominując w morskich ekosystemach jako drapieżniki oraz ofiary większych zwierząt. Wyróżniały się spiralnie zwiniętymi muszlami, które mogły osiągać od kilku milimetrów do ponad dwóch metrów średnicy. Muszla była podzielona na komory, z których największa, końcowa (komora mieszkalna), była zamieszkana przez żywe zwierzę. Pozostałe komory wypełniał gaz lub płyn, co pozwalało na regulację wyporności w wodzie. Amonity należą do najważniejszych skamieniałości przewodnich, czyli takich, które pozwalają na precyzyjne datowanie warstw skalnych. Przełomowe odkrycie polskich naukowców – amonity wcale nie wyginęły …a przynajmniej nie wtedy, kiedy nam się wydawało. Zespół badaczy pod kierownictwem prof. Marcina Machalskiego z PAN dokonał sensacyjnego odkrycia: trafili oni na skamieniałości amonitów znajdujące się powyżej granicy kreda-paleogen (K-Pg). To warstwa geologiczna powszechnie uznawana za świadectwo globalnej katastrofy, która doprowadziła do wyginięcia około 75% gatunków na Ziemi, w tym dinozaurów i – jak dotąd sądzono – również amonitów. Polskie odkrycia opublikowane w czasopiśmie „Scientific Reports” podważają ten pogląd i wskazują, że populacje amonitów mogły przetrwać katastrofę. „Skamieniałości zombie” z Danii Odkrycia z klifu St…

FABRIC-KOLAZ-32-51-499774f.jpg
width: 2700
height: 1800

Największy współczesny krater odnaleziony w Chinach. To niemal kilometrowy ślad po tajemniczym uderzeniu w Ziemię
type: item
date: 2025-11-13T13:00:11.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: chiny
subject: kometa
subject: kosmos
subject: meteoryty
subject: odkrycia
subject: ziemia
description: W południowych Chinach odkryto zadziwiająco dobrze zachowany krater po uderzeniu meteorytu. Pozostawał na widoku, jednak do tej pory nie przypuszczano, że niemal kilometrowe zagłębienie może być efektem uderzenia ciała niebieskiego. Do tego powstało całkiem niedawno, przez co rzuca nowe światło na losy Ziemi.
encoded: Naukowcy z Chin ogłosili odkrycie krateru Jinlin o średnicy 900 metrów, największego znanego krateru z epoki holocenu. Znalezisko w Zhaoqing wstrząsa naukowym światem. Ogromny krater z Zhaoqing Zespołu naukowców z Szanghaju i Kantonu ogłosił przełomowe odkrycie w południowych Chinach. W Zhaoqing, w prowincji Guangdong, badacze natrafili na wyjątkowo dobrze zachowany krater metorytowy. Nazwali go Jinling, co po chińsku oznacza „szczęśliwy las”. Trafnie, bo znalezisko z pewnością było szczęśliwe. Okazało się bowiem, że dobrze zakamuflowany, 900-metrowy krater jest największym znanym kraterem z holocenu – epoki geologicznej, która rozpoczęła się po ostatniej epoce lodowcowej około 11 700 lat temu i w której wszyscy obecnie żyjemy. Swoje odkrycie badacze opublikowali w czasopiśmie „Mattter and Radiation at Extremes”, w którym potwierdzili, że krater Jinlin powstał w wyniku niedawnego uderzenia meteorytu. Co zaskakujące, struktura największego krateru znajduje się w granitowej skorupie wietrzeniowej, co pomogło zachować jego wyjątkowe cechy pomimo panującej w regionie wysokiej wilgotności i obfitych opadów deszczu. Pozostał w niemalże niezmienionej formie. Skąd wiadomo, że krater powstał po uderzeniu meteorytu? W skałach granitowych, które otaczają krater, naukowcy odkryli charakterystyczne cechy deformacji kwarcu, tzw. deformacje planarne. Te mikroskopijne struktury powstają wyłącznie w wyniku uderzenia ciała niebieskiego w powierzchnię planety. Czemu wyłącznie? Bo ciśnienie potrzebne do ich wytworzenia wynosi od 10 do 35 gigapaskali – to poziom, którego nie osiągają żadne ziemskie procesy geologiczne. Jasnym więc było, że sprawcą kilometrowego zamieszania musiał być przybysz z kosmosu. Czym Jinlin różni się od innych kraterów? Przed odkryciem chińskiego krateru największą znaną strukturą uderzeniowa z epoki holocenu był krater Macza w Rosji. Mierzy on jednak zaledwie 300 metrów, jest więc trzy razy mniejszy. Krater Jinlin zmienia postrzeganie częstotliwości i skali ude…

FABRIC-KOLAZ-32-20-e94faaa.jpg
width: 2700
height: 1800

Asteroida 2024 YR4 może uderzyć w Księżyc. Groźne skutki odczujemy także na Ziemi
type: item
date: 2025-06-27T11:59:48.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: księżyc
subject: ziemia
description: Na początku tego roku zmierzająca w stronę Ziemi asteroida wzbudziła wielkie emocje – istniała szansa, że w nas uderzy. Choć to już nieaktualne, okazało się że może uderzyć w Księżyc. Teraz powstała symulacja takiego zderzenia. Wyrzucona w przestrzeń kosmiczną księżycowa materia może wywołać groźne zjawiska na Ziemi.
encoded: Spis treści Nowe badanie skutków zderzenia asteroidy z Księżycem Co się stanie na Ziemi jeśli 2024 YR4 uderzy w Księżyc? Asteroida 2024 YR4, mająca ok. 60 metrów średnicy, na krótko wzbudziła obawy, że 22 grudnia 2032 roku uderzy w Ziemię. Początkowo ryzyko takiego zdarzenia oceniano na rekordowe 3,1%, jednak dalsze obserwacje na szczęście wykluczyły możliwość kolizji z naszą planetą. Niepokojąco wzrosło natomiast prawdopodobieństwo uderzenia asteroidy w Księżyc – według danych z teleskopu Jamesa Webba wynosi ono obecnie 4,3%. Takie uderzenie nie byłoby tylko spektakularnym wydarzeniem astronomicznym – wciąż miałoby swoje wymierne skutki na Ziemi. I właśnie je oszacowano w nowym badaniu. Nowe badanie skutków zderzenia asteroidy z Księżycem Jeszcze nie zrecenzowane badanie opublikowano w serwisie naukowych preprintów „arXiv”. Jako pierwsze analizuje ono możliwe dla Ziemi skutki zderzenia 2024 YR4 z Księżycem. Jak tłumaczy główny autor pracy, Paul Wiegert z Uniwersytetu Zachodniego Ontario w Kanadzie, byłby to największy impakt w Księżyc od około 5000 lat. Wybuch energii porównywalny byłby z eksplozją dużej bomby atomowej. Symulacje sugerują, że w wyniku zderzenia w przestrzeń kosmiczną mogłoby zostać wyrzucone nawet 100 milionów kilogramów księżycowego materiału. Co się stanie na Ziemi jeśli 2024 YR4 uderzy w Księżyc? Jeśli asteroida trafiłaby w stronę Księżyca zwróconą ku Ziemi (prawdopodobieństwo wynosi ok. 50%), nawet 10% tej masy mogłoby zostać przyciągnięte przez ziemską grawitację. Choć nasza atmosfera ochroniłaby powierzchnię przed drobnym pyłem, milimetrowe i centymetrowe odłamki mogłyby poważnie zagrozić satelitom. Paul Wiegert mówi: „kamień o średnicy centymetra lecący z prędkością dziesiątek tysięcy metrów na sekundę jest jak pocisk". W ciągu kilku dni po uderzeniu liczba meteorów zagrażających satelitom mogłaby być nawet tysiąc razy większa niż normalnie. Z perspektywy mieszkańców Ziemi oznaczałoby to także widowiskowy deszcz meteorów. Szansa na bezpośred…

AdobeStock1366534518-1e557c6.jpeg
width: 9216
height: 9216

Planetoida 2024 YR4 nie daje o sobie zapomnieć. Szanse, że uderzy znów się zwiększyły
type: item
date: 2025-06-12T09:02:40.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: katastrofy
subject: kosmos
subject: księżyc
subject: planetoidy
subject: teleskop
subject: układ słoneczny
subject: ziemia
description: Krążąca w naszym sąsiedztwie planetoida znów przyciąga uwagę naukowców. Najnowsze dane z Teleskopu Jamesa Webba wskazują, że szansa na jej zderzenie z Księżycem znowu wzrosła. Wynosi teraz 4,3%.
encoded: Spis treści 2024 YR4 miała zderzyć się z Ziemią Ziemia jest bezpieczna, ale Księżyc nie Czym są planetoidy? Planetoida 2024 YR4, odkryta stosunkowo niedawno, wzbudziła zainteresowanie naukowców ze względu na początkowo wysokie ryzyko zderzenia z Ziemią w grudniu 2032 roku. Według wstępnych obliczeń szansa kolizji wynosiła 3,1%, co jest niepokojące w kontekście jej rozmiaru. Ma od 53 do 67 metrów średnicy – to porównywalne z asteroidą, która spowodowała eksplozję w Tungusce na Syberii w 1908 roku. Taki obiekt mógłby zniszczyć całe miasto. 2024 YR4 miała zderzyć się z Ziemią Na szczęście dalsze obserwacje za pomocą Teleskopu Jamesa Webba pozwoliły wykluczyć zagrożenie dla Ziemi, redukując prawdopodobieństwo zderzenia niemal do zera. To nie było jednak „ostatnie słowo” 2024 YR4. W kwietniu okazało się że wprawdzie nie uderzy w Ziemię, ale może uderzyć w Księżyc. Jeden ze współautorów raportu z kwietniowych obserwacji za pomocą JWST, Andrew Rivkin, mówił wtedy że prawdopodobieństwo uderzenia 2024 YR4 w Księżyc wynosi 2%. Wkrótce okazało się, że nie 2, ale jednak 3,8%. Ziemia jest bezpieczna, ale Księżyc nie To jednak wciąż nie koniec tej historii. Obserwacje przez teleskop JWST wciąż trwają, a szanse na zderzenie planetoidy z Księżycem znów się zwiększyły. Najnowsze dane z maja podniosły tę wartość do 4,3%. Choć to nadal niewielkie ryzyko, jest ono wystarczająco duże, by wzbudzać zainteresowanie środowiska naukowego. Ewentualne zderzenie nie zagrozi orbicie Księżyca ani jego integralności, ale umożliwi obserwację powstawania dużego krateru w czasie rzeczywistym, co stanowiłoby unikatową okazję badawczą. Planetoida porusza się w taki sposób, że zbliża się do Ziemi co cztery lata, co daje naukowcom kolejną szansę na dokładniejsze obserwacje w grudniu 2028 roku. Wówczas możliwe będzie precyzyjniejsze określenie jej trajektorii i ocena ryzyka kolizji z Księżycem. Na razie obiekt oddalił się na tyle, że nie można prowadzić dalszych obserwacji. Pozostaje nam niepewność i czte…

GettyImages-1489195900-1384a8b.jpg
width: 6000
height: 3375

Astronomowie alarmują: Wenus może skrywać niewidoczne kosmiczne zagrożenie
type: item
date: 2025-05-27T12:50:58.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: planety
subject: układ słoneczny
subject: wenus
description: Wokół Wenus mogą krążyć liczne asteroidy koorbitalne, których orbity są niestabilne i trudne do wykrycia. To właśnie one mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla Ziemi – ostrzegają naukowcy z Brazylii.
encoded: Spis treści: Czym są obiekty koorbitalne? Asteroidy koorbitalne Wenus mogą zagrażać Ziemi Dlaczego nie jesteśmy w stanie ich dostrzec? Według nowego badania astronomów z Brazylii Wenus skrywa nie brane dotąd pod uwagę zagrożenie dla Ziemi. Są to obiekty koorbitalne – asteroidy krążące po orbicie zbliżonej do tej, po jakiej porusza się Wenus. Mogą potencjalnie spaść na naszą planetę. Problem w tym, że są trudne do wykrycia. Czym są obiekty koorbitalne? Obiekt koorbitalny (inaczej: współorbitujący) to ciało niebieskie, które porusza się wokół Słońca po orbicie bardzo zbliżonej do orbity innego, większego obiektu – na przykład planety. Najczęściej są to tzw. planetoidy trojańskie, rzadziej quasi-księżyce. Najwięcej takich obiektów krąży wspólnie z Jowiszem – kilkanaście tysięcy. Ziemia ma dwie takie towarzyszki, planetoidy nazwane 2010 TK7 oraz 2020XL5. Asteroidy koorbitalne Wenus mogą zagrażać Ziemi Wenus ma jak dotychczas 20 znanych obiektów koorbitujących. Asteroidy te poruszają się po orbitach zbliżonych do orbity Wenus, dzieląc z nią podobną ścieżkę wokół Słońca. Jednak ich orbity są niestabilne i chaotyczne, co oznacza, że ich trajektorie mogą ulegać znacznym zmianom w stosunkowo krótkim czasie. Badania wykazały, że tzw. czas Lapunowa dla tych obiektów wynosi około 150 lat. Po tym okresie ich przyszłe położenie staje się trudne do przewidzenia. Jak piszą astronomowie z Brazylii, choć asteroidy koorbitujące z Wenus nie zbliżają się bezpośrednio do niej, ich niestabilne orbity mogą teoretycznie prowadzić do przecięcia się z orbitą Ziemi. Symulacje komputerowe przeprowadzone przez naukowców wykazały, że istnieje zakres orbit o tzw. niskiej ekscentryczności, które mogą prowadzić do bliskich spotkań z Ziemią. W astronomii ekscentryczność pokazuje, jak bardzo orbita odbiega od idealnego koła. Wśród znanych asteroid koorbitujących wokół Wenus jest (na razie) tylko jeden obiekt o niskiej ekscentryczności. Wśród nieodkrytych jeszcze potencjalnych asteroid najgroźniejsze b…

AdobeStock497840676-1f388da.jpeg
width: 7680
height: 4320

Do Ziemi zbliża się planetoida wielkości meteorytu tunguskiego. Jaka jest szansa, że w nas uderzy?
type: item
date: 2025-02-19T07:13:01.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: katastrofy
subject: planetoidy
subject: ziemia
description: W stronę Ziemi leci nieduża planetoida. Istnieje szansa, że uderzy w nas za osiem lat. Jeśli tak się stanie, skutki będą podobne do upadku meteorytu tunguskiego.
encoded: Spis treści: Co wiemy o zbliżającej się planetoidzie? Więcej dowiemy się za cztery lata Planetoida jak meteoryt tunguski Planetoida została oznaczona jako 2024 YR4. Jej średnica wynosi 60 m, czyli odpowiada szerokości boiska piłkarskiego. W pobliżu naszej planety obiekt pojawi się dokładnie 22 grudnia 2032 roku. Astronomowie początkowo policzyli, że ryzyko zderzenia z Ziemią będzie wynosiło wówczas 1 do 83. W przeliczeniu na procenty to 1,2%. Kolejne kalkulacje pokazały większe prawdopodobieństwo. Wynosiło ono już 3,1%, czyli jak 1 do 32. Jednak kolejne obliczenia NASA mówiły o 1,5%, a ESA – 1,38%. – To i tak jedno z najwyższych prawdopodobieństw zdarzenia dla planetoid znaczącej wielkości kiedykolwiek – stwierdził na swoim profilu na Blue Sky David Rankin, astronom i inżynier z przeglądu nieba Catalina Sky Survey. Potwierdzały to zestawienia niebezpiecznych obiektów bliskich Ziemi (ang. Near Earth Object, NEO), przygotowywane zarówno przez europejską, jak i amerykańską agencję kosmiczną. Planetoida 2024 YR4 znajdowała się na szczycie NEO impact Risk List ESA oraz Sentry Risk Table NASA. Najnowsze kalkulacje są już bardziej optymistyczne. Ryzyko spadło do 1%. Naukowcy są zdania, że spadnie jeszcze bardziej. Co wiemy o zbliżającej się planetoidzie? Wstępne szacunki pokazują, że planetoida minie Ziemię w odległości niewiele ponad 100 tys. km. Jednak obiekt nadal znajduje się aż 43 mln km od nas. To oznacza, że nie ma jeszcze pełnych danych o jego orbicie, a tym samym o przyszłej trajektorii. Jeśli faktycznie będziemy mieli pecha i w nas trafi, możliwe są dwa scenariusze wypadków. W pierwszym planetoida rozpadnie się w atmosferze (to tzw. airburst). W drugim zaś uderzy w ziemię. Jeśli trafi w stały ląd, wybije w nim krater uderzeniowy. Obiekt wypatrzyli astronomowie z prowadzonego przez NASA projektu ATLAS jeszcze w 2024 roku. Użyli do tego teleskopu znajdującego się w Rio Hurtado w Chile. Następnie w danych gromadzonych w ramach Catalina Sky Survey planetoidę znalazł …

shutterstock614224661-e7ca283.jpg
width: 1000
height: 563

Kula ognia na czarnym niebie. Nad Syberią przeleciała niewielka planetoida
type: item
date: 2024-12-04T11:55:14.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: planetoidy
subject: syberia
description: Wczoraj, o godz. 17:15 czasu polskiego, niebo nad Jakucją przecięła niewielka planetoida. Przelot trwał tylko pięć sekund, jednak udało się go uwiecznić na licznych filmach, które pojawiły się w internecie. O pojawieniu się tego obiektu widzieliśmy już kilka godzin wcześniej.
encoded: Spis treści: Przewidziane pojawienie się planetoidy Ile obiektów typu imminent impactor udało się wykryć do tej pory? Jesteśmy coraz lepsi w wykrywaniu planetoid Pozostałości po planetoidach O tym, że zbliża się do nas planetoida, na swoim koncie w serwisie X pierwsza poinformowała Europejska Agencja Kosmiczna (ESA). „Właśnie wykryto małą planetoidę, która znajduje się na kursie kolizyjnym z Ziemią. Obiekt ma około 70 cm średnicy, uderzenie nie wyrządzi żadnych szkód. Najprawdopodobniej za siedem godzin od teraz na niebie na północną Syberią pojawi się ładna kula ognia” – można było przeczytać we wpisie. Informacje z alertu sprawdziły się co do jednej. Faktycznie, na nocnym niebie nad Jakucją, ok. 23:15 czasu lokalnego, pojawił się meteor. Jego przelot trwał krótko, jednak był widowiskowy. W pewnym momencie dał nawet bardzo jasny rozbłysk. Jak wyglądało całe zjawisko, można zobaczyć na poniższym filmie. View oEmbed on the source website Przewidziane pojawienie się planetoidy Planetoida formalnie oznaczona została jako C0WEPC5. Jak podała ESA, jako pierwsi wypatrzyli ją astronomowie z Kitt Peak National Observatory. To duże obserwatorium astronomiczne zlokalizowane na szczycie góry Kitt Peak w Arizonie. W skład wchodzą dwa radioteleskopy oraz kilkanaście teleskopów optycznych należących do różnych instytucji. C0WEPC5 została zaliczona do kategorii planetoid, które po angielsku określa się jako imminent impactor. Tak nazywane są te z planetoid, które zostają wykryte zaledwie na godziny przed zderzeniem z Ziemią. Znajdowanie tego rodzaju obiektów jest dużym sukcesem. Najczęściej są niewielkie, a więc bardzo trudno jest je wytropić z wyprzedzeniem. Ile obiektów typu imminent impactor udało się wykryć do tej pory? Planetoida C0WEPC5 to już czwarty odkryty w tym roku obiekt typu imminent impactor. Oraz zaledwie jedenasty, jaki dotychczas poznaliśmy. Poprzednim była planetoida 2024 UQ, wypatrzona w październiku tego roku przez obserwatorium na Hawajach należące do projektu…

2024-12-04-110401-Denis-Vida-w-serwisie-X-The-first-videos-of-the-asteroid-C0WEPC5-entry-in-R-a6dfbcc.png
width: 1596
height: 843

W sobotę czeka nas bliskie spotkanie z planetoidą. Ten obiekt już raz zbliżył się do Ziemi na rekordowo małą odległość
type: item
date: 2024-06-27T14:00:52.000Z
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: kosmos
subject: Wolny czas
subject: ziemia
description: Już 29 czerwca do Ziemi zbliży się planetoida o średnicy od 120 do 260 metrów. Została odkryta 16 czerwca tego roku przez południowoafrykańskie obserwatorium ATLAS–SAAO. Obliczenia przeprowadzone przez naukowców NASA wskazują, że planetoida zbliży się do Ziemi na 294 707 km. To około 0,7 odległości między Ziemią a Księżycem.
encoded: W tym artykule: Trajektoria 2024 MK Prawie 300 tysięcy kilometrów od Ziemi Globalne programy obserwacyjne Planetoida 2024 MK to niedawno odkryty obiekt w kosmosie przyciągający uwagę astronomów z całego świata. Ten niewielki kosmiczny wędrowiec, którego średnicę szacuje się na 120 do 260 metrów, porusza się po orbicie bliskiej Ziemi. Klasyfikuje go to jako NEO (obiekt bliski Ziemi, ang. Near-Earth Object). Odkrycie 2024 MK miało miejsce w połowie czerwca tego roku, na co wskazuje oznaczenie: M określa obiekt odkryty w drugiej połowie czerwca, a K – dziesiąty obiekt odkryty w drugiej połowie czerwca. Trajektoria 2024 MK Planetoida została dostrzeżona dzięki zaawansowanym teleskopom i technologiom monitorowania przestrzeni kosmicznej. Dzięki temu astronomowie mogą śledzić trajektorię planetoidy i przewidywać jej przyszłe położenie. Chociaż 2024 MK nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla naszej planety, jej bliskość sprawia, że jest obiektem szczególnego zainteresowania. Badania nad takimi planetoidami są kluczowe dla lepszego zrozumienia potencjalnych zagrożeń kosmicznych oraz metod ich neutralizacji. W Zakładzie Dynamiki Układu Słonecznego i Planetologii Centrum Badań Kosmicznych PAN przeprowadziliśmy badania orbity tego obiektu, aby określić, na jaką odległość może się zbliżyć do Ziemi. Ponieważ jego orbita nie jest dokładnie znana, wygenerowaliśmy 1001 możliwych trajektorii planetoidy, bazując na dostępnych obserwacjach. Wyniki przedstawione są na poniższym rysunku. Krzywe niebieska i czerwona prezentują wyniki naszych obliczeń bazujące na danych obserwacyjnych dostępnych do 22 czerwca. Krzywe te zostały uzyskane za pomocą dwóch metod analizy danych. Według tych obliczeń najbardziej prawdopodobna minimalna odległość planetoidy od Ziemi (wierzchołek krzywej) wynosi 295 428 km lub 295 530 km. Prawie 300 tysięcy kilometrów od Ziemi Potem pojawiły się nowe obserwacje. Uwzględniając je (krzywa czarna), uzyskaliśmy informację, że najbardziej prawdopodobna minimalna odl…

w-sobote-czeka-nas-bliskie-spotkanie-z-planetoida-ten-obiekt-juz-raz-zblizyl-sie-do-ziemi-na-rekordowo-mala-odleglosc-b63ec74.jpg
width: 1000
height: 675

Próbki skał z planetoidy Bennu zaskoczyły naukowców. Nie przypominają żadnego znanego wcześniej materiału
type: item
date: 2024-05-20T13:17:45.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: chemia
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: planetoidy
subject: układ słoneczny
description: Odkąd jesienią 2023 roku na Ziemię trafiła kapsuła z próbkami pobranymi z potencjalnie niebezpiecznej planetoidy Bennu, kosmiczny materiał rozpala wyobraźnię uczonych. NASA poinformowała niedawno, że w próbce znajdują się egzotyczne odmiany chondrytów.
encoded: W tym artykule: Misje ku planetoidom Egzotyczne chondry Do czego służą chondry? Różnorodny skład planetoid Krople ognistego deszczu. Tymi słowami angielski geolog Henry Clifton Sorby po raz pierwszy opisał małe, kuliste skały, jakie dostrzegł w meteorytach znalezionych na naszej planecie. Współcześnie te „ogniste krople” znane są jako chondry. Nazwa pochodzi od greckiego słowa „chondros”, czyli „ziarno”. Chondry są obecne w prawie wszystkich meteorytach. Dlatego uważa się, że są główną częścią cegiełek budulcowych planet. Jednak wciąż nie wiemy, w jaki sposób te cegiełki mogły powstać. Misje ku planetoidom Badanie ich jest o tyle utrudnione, że każdy kawałek kosmicznej skały, jaki samodzielnie trafił na Ziemię, musiał przedrzeć się przez naszą atmosferę. Tarcie i wynikająca z niego wysoka temperatury zmieniły kawałki kosmicznego gruzu. To utrudnia zrozumienie stanu pierwotnego meteorytów. Sytuacja zaczęła się zmieniać wraz z misjami zdolnymi przywieźć na naszą planetę próbki pobrane bezpośrednio ze skały podróżującej w kosmosie. Do tej pory odbyły się trzy tego typu misje: Hayabusa – sonda japońskiej agencji kosmicznej JAXA. Została wystrzelona 9 maja 2003 r. w celu zebrania próbek materii z planetoidy Itokawa. Kapsuła z próbkami dotarła na Ziemię 13 czerwca 2010 r.; Hayabusa-2 – również japońska sonda, która dotarła do planetoidy Ryugu. Pojemnik z próbkami trafił na Ziemię w grudniu 2020 r.; OSIRIS-REx – sonda NASA, która pobrała materiał z potencjalnie niebezpiecznej planetoidy Bennu. Dzięki tym projektom naukowcy są w stanie analizować i porównywać pierwotny, niezmieniony materiał kosmiczny pozostały po tworzeniu się Układu Słonecznego. To jak zajrzenie na plac budowy sprzed 4,5 miliarda lat. Egzotyczne chondry Jak na razie naukowcy nie znaleźli w próbkach Bennu niczego, co wyglądałoby dokładnie tak, jak chondry widziane w znanych dotąd meteorytach. Znaleźli jednak szereg skał, które w różnym stopniu przypominają chondry. To sugeruje, że planetoidy są bardziej zr…

probki-skal-z-planetoidy-bennu-zaskoczyly-naukowcow-nie-przypominaja-zadnego-znanego-wczesniej-materialu-fot-nasa-erika-blumenfeld-joseph-aebersold-031c809.jpg
width: 1500
height: 750

Asteroid Launcher pokazuje możliwe skutki uderzenia planetoidy w Ziemię. Widok robi wrażenie
type: item
date: 2024-03-25T08:57:17.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: Gwiazdy
subject: katastrofy
subject: kosmos
subject: planetoidy
subject: ziemia
description: Naukowcy napisali wiele możliwych scenariuszy zagłady ludzkości. Obecnie wymienianych jest sporo czynników, które mogą doprowadzić do wyginięcia naszego gatunku. Uderzenie groźnej dla cywilizacji planetoidy nie znajduje się na szczycie tej listy, jednak takiego ryzyka nie można wykluczyć. Jakie skutki mogłoby wywołać uderzenie potężnego obiektu kosmicznego w Błękitną Planetę? Możemy się o tym przekonać dzięki aplikacji Asteroid Launcher.
encoded: W tym artykule: Czym jest Asteroid Launcher? Jak działa Asteroid Launcher? Przykładowa symulacja Ponad 66 milionów lat temu w Ziemię uderzyła planetoida o średnicy ok. 10 km. Pamiątką po tej kolizji jest szeroki na ok. 150 km krater Chicxulub. Zderzenie wywołało potężne wstrząsy, podniosło niszczycielską falę tsunami i wyrzuciło w powietrze pył o olbrzymiej objętości. Proces fotosyntezy został zatrzymany na dwa lata. Przez 15 lat w powietrzu unosiły się cząsteczki siarki i krzemu, co przyczyniło się do spadku globalnej temperatury o 15 stopni Celsjusza. Wyginęła większość gatunków żyjących na Ziemi. Jak wyglądałyby skutki podobnej katastrofy dziś, gdy znaczne obszary lądowej części naszej planety są zurbanizowane i zamieszkane przez człowieka? Dzięki prostemu narzędziu możemy się o tym przekonać. Czym jest Asteroid Launcher? Astronomowie monitorują ponad dwa tysiące niebezpiecznych planetoid o średnicy przekraczającej 1 km, które znajdują się w bliskim sąsiedztwie orbity Ziemi. Na szczęście żaden z tych obiektów na razie nie stanowi dla nas realnego zagrożenia. I póki co nic nie wskazuje na to, że miałoby się to zmienić za naszego życia. Dzięki pracy pewnego programisty możemy jednak przekonać się o możliwych skutkach potencjalnej katastrofy. Asteroid Launcher to nieskomplikowana aplikacja webowa (działająca w przeglądarce internetowej). Pod tą nazwą kryje się symulator uderzenia planetoidy w dowolnie wybrany punkt na Ziemi. Twórcą tego narzędzia jest Neal Agarwal, 26-letni programista, który ma już na swoim koncie kilka ciekawych, szeroko komentowanych projektów (w tym aplikację Deep Sea, która pozwala zajrzeć do najgłębszych czeluści morskich głębin). Podczas kodowania Agarwal posiłkował się pracami akademickimi kilku naukowców, które dotyczyły obliczania skutków uderzenia planetoidy. Asteroid Launcher to projekt bardziej rozrywkowy niż naukowy, jednak oparty na solidnym fundamencie. Jak działa Asteroid Launcher? Twórca podszedł do tematu szczegółowo, więc użytkow…

asteroid-launcher-pokazuje-mozliwe-skutki-uderzenia-asteroidy-w-ziemie-fot-shutterstock-6cf9043.jpg
width: 1000
height: 667

Na Dimorphosie nie ma krateru? Planetoida, w którą uderzyła sonda DART, mogła ulec samonaprawieniu
type: item
date: 2024-02-27T13:00:00.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: nasa
subject: Wolny czas
subject: wszechświat
description: Półtora roku temu w niewielką planetoidę Dimorphos uderzyła wysłana z Ziemi sonda. Był to test, mający sprawdzić, czy w wyniku zderzenia uda się zmienić trajektorię planetoidy. Najnowsze symulacje pokazują, że prawdopodobnie stało się coś jeszcze. Planetoida mogła się przebudować, a ślad po kolizji – zniknąć.
encoded: W tym artykule: Czy na Dimorphosie jest krater? Planetoida o małej gęstości Przebudowa planetoidy We wrześniu 2022 r. NASA przeprowadziła przełomowy i udany test. Do układu podwójnego planetoid – Didymosa i Dimorphosa – doleciała wysłana z Ziemi sonda DART. Ważący 700 kg pojazd miał nietypowe zadanie. Jego celem było zderzenie się z mniejszą z planetoid. A konkretnie – z Dimorphosem średnicy 170 m. To naturalny satelita Didymosa, obie planetoidy są związane grawitacyjnie. Zgodnie z planem DART trafił w Dimorphosa, lecąc z prędkością 6-7 km/s. Okazało się, że to wystarczyło, by zmienić ruch tego niedużego księżyca. Wkrótce NASA poinformowała, że w wyniku kolizji orbita Dimorphosa skróciła się o ok. pół godziny. Wcześniej ten księżyc potrzebował 11 godzin i 55 minut, by okrążyć Didymosa. Później – już tylko 11 godzin i 23 minut. Czy na Dimorphosie jest krater? Test dowiódł, że zderzenie jest skutecznym sposobem zmiany trajektorii niewielkiego ciała niebieskiego. Tym samym misja DART stała się pierwszym etapem budowania programu ochrony Ziemi przed niebezpiecznymi obiektami kosmicznymi. Jego kolejną częścią jest misja Hera Europejskiej Agencji Kosmicznej. Hera ma dolecieć w 2026 r. do układu Dimorphos i Didymos i zbadać skutki zderzenia tego pierwszego z DART-em. Naukowcy spodziewali się, że po katastrofie na Dimorphopie pozostał krater. Kierujący projektem dr Andrew Rivkin z Uniwersytetu Johna Hopkinsa szacował nawet, że będzie miał on średnicę 10-15 m. Jednak wcale nie jest pewne, co Hera zastanie na powierzchni Dimorphosa. Zdaniem autorów artykułu opublikowanego właśnie w czasopiśmie „Nature Astronomy” nie ma tam żadnego krateru. Planetoida samoczynnie przebudowała się po katastrofie. A na jej powierzchni jest tylko kupa gruzu. Planetoida o małej gęstości Zespół kierowany przez Sabinę Raducan z Uniwersytetu Berna wykorzystał modelowanie komputerowe, by dowiedzieć się więcej o budowie Dimorphosa. Symulacja wykorzystująca dane o Dimorphosie i sondzie DART zebrane po z…

dimorfos-5fff1f9.jpg
width: 800
height: 591

Po raz pierwszy odkryto cząsteczki wody na powierzchni planetoid. Udało się to dzięki… samolotowi
type: item
date: 2024-02-13T11:00:00.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: planetoidy
subject: planety
subject: woda
subject: wszechświat
description: Korzystając z latającego obserwatorium naukowcy wykryli cząsteczki wody na powierzchni dwóch asteroid. Dzięki temu możemy dowiedzieć się więcej o tym, gdzie znajdowała się woda w Układzie Słonecznym na początku jego istnienia.
encoded: W tym artykule: Badania asteroid Woda po jasne stronie Księżyca Woda na asteroidach Ziemska atmosfera nie ułatwia obserwacji astronomicznych. Para wodna znajdująca się w troposferze pochłania promieniowanie podczerwone. Jeśli chce się prowadzić obserwacje w podczerwieni, najlepiej robić to wysoko ponad powierzchnią planety. Pozwalało na to Stratosferyczne Obserwatorium Astronomii Podczerwonej – w skrócie SOFIA. To teleskop o średnicy 2,5 metra umieszczony w samolocie. Konkretnie: na zmodyfikowanym Boeingu 747SP. Boeing wznosił się na wysokość 13,7 km, umożliwiając naukowcom prowadzenie badań w ciągu lotu trwającego 8–9 godzin. Jak donoszą naukowcy w pracy opublikowanej w czasopiśmie „The Planetary Science Journal”, dzięki latającemu teleskopowi udało się dokonać przełomowego odkrycia. Po raz pierwszy wykazano, że na powierzchni asteroid znajdują się cząsteczki wody. Badania asteroid Badacze użyli należącego do SOFII instrumentu FORCAST – kamery średniej podczerwieni – by przyjrzeć się bliżej asteroidom typu S. Do tej klasy zalicza się planetoidy bogate w krzemiany i bliskie Słońcu. Stanowią drugą co do wielkości grupę asteroid. Należy do nich 15-17 proc. wszystkich obiektów tego typu. Z pomocą SOFII astronomowie badali asteroidy: Iris, Parthenope, Melpomene, Massalia. Stwierdzili, że na powierzchni dwóch z nich – Iris i Massalii – znajdują się ślady jednoznacznie wskazujące na obecność cząsteczek wody. Odkrycia dokonano dzięki innej naukowej rewelacji sprzed paru lat. − Nasze badania oparliśmy na sukcesie zespołu, który odkrył wodę na oświetlonej Słońcem stronie Księżyca – przyznaje dr Anicia Arredondo, główna autorka pracy. Woda po jasne stronie Księżyca W 2020 r. wykazano, że woda znajduje się na jasnej stronie Księżyca. Wcześniej sądzono, że woda na Księżycu kryje się jedynie na biegunach satelity oraz we wnętrzu głębokich kraterów, do których nigdy nie dociera światło słoneczne. Jednak cztery lata temu badacze z NASA wykazali dzięki SOFII, że woda znajduje się r…

woda-na-planetoidach-55cf11e.jpg
width: 2880
height: 1742

Studenci znaleźli odłamki asteroidy znad Berlina. Ich kształt zaskoczył naukowców
type: item
date: 2024-02-01T10:58:55.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: kosmos
subject: meteory
subject: Wolny czas
description: Dwa fragmenty asteroidy, które rozświetliły niebo w rejonie Berlina w styczniu, znaleźli niemieccy badacze. Są wielkości orzecha włoskiego. Mimo niewielkich rozmiarów jest to ważne odkrycie.
encoded: W tym artykule: Na tropie asteroidy Moment odkrycia meteorytów obok Berlina Asteroidy i meteoryty – specjalność berlińskiego muzeum Asteroidy i ich wykrywanie. To wyzwanie Do niezwykłego zdarzenia doszło 21 stycznia, w niedzielę, półtorej godziny po północy. Na niebie na chwilę pojawiła się bardzo jasno świecąca kula. Spadała, rozjaśniając się na kilka sekund. Po chwili nie pozostał po niej żaden ślad. Na tropie asteroidy Czym był ten gość z kosmosu i czy faktycznie nie pozostał po nim żaden ślad? Naukowcy nie mają wątpliwości, że nie chodzi tutaj o żaden pojazd pozaziemskich cywilizacji czy eksperymentalny samolot. Była to asteroida, która uzyskała nazwę „2024 BX1”. Ten „kosmiczny gość” był niewielki, ale rozbłysnął bardzo jasno. Badacze szacują, że miał zaledwie 1 m szerokości. Wytropili go eksperci z amerykańskiej agencji NASA około 90 minut przed wejściem w ziemską atmosferę. Naukowcy przypuszczali, że jej pozostałości – czyli meteoryty – spadły na Ziemię. Dlatego w teren wyruszyły ekipy poszukiwawcze. Szczęście uśmiechnęło się do badaczy z Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie, którzy we współpracy z ekspertami z Niemieckiej Agencji Kosmicznej i Wolnego Uniwersytetu Berlińskiego namierzyli na polach w sąsiedztwie Berlina meteoryty. Dwa fragmenty są wielkości orzecha włoskiego. Obecnie są analizowane w laboratoriach Muzeum Historii Naturalnej. Badacze chcą precyzyjnie określić ich skład chemiczny i postawić kropkę nad i, jeśli chodzi o ich kosmiczne pochodzenie. Moment odkrycia meteorytów obok Berlina – Poczułem niesamowitą ulgę, gdy znalazłem te meteoryty. Przeszliśmy dziesiątki kilometrów w poniedziałek, wtorek, środę i czwartek. Miałem coraz większe przeczucie, że być może nic nie przetrwało tej bardzo agresywnej fragmentacji – powiedział dr Peter Jenniskens z SETI Institute portalowi Space.com. Szczęście uśmiechnęło się w końcu do studentów Wolnego Uniwersytetu Berlińskiego Dominika Dietera i Cart Weihe, którzy odkryli pierwszy fragment około południa w piąt…

asteroida-nad-berlinem-2acd5e9.png
width: 1200
height: 630

W sobotę duża planetoida minie Ziemię. Ten bliski przelot będzie można oglądać na żywo w internecie
type: item
date: 2024-01-26T14:44:53.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: planetoidy
subject: Wolny czas
subject: wszechświat
description: Już jutro tuż obok Ziemi przemknie planetoida 2024 BJ. Ciało niebieskie ma średnicę nawet ponad 30 metrów, czyli jest mniej więcej wielkości samolotu. Jej przelot będzie można oglądać na żywo w internecie.
encoded: W tym artykule: Nowo odkrytą planetoidę można oglądać na żywo w internecie Projekt wirtualnego teleskopu Co wiemy o planetoidzie 2024 BJ? Planetoida 2024 BJ została odkryta całkiem niedawno. Astronomowie zaobserwowali ją po raz pierwszy w połowie stycznia tego roku. Według obliczeń ciało niebieskie może mieć nawet 37 metrów średnicy. Naukowcy twierdzą, że 27 stycznia, ok. godziny 18:00 znajdzie się najbliżej Ziemi. Będzie w odległości ok. 300 000 km od naszej planety. To mniej niż średnia odległość od Księżyca (ta wynosi ok. 384 400 km). Nowo odkrytą planetoidę można oglądać na żywo w internecie Gdy 17 stycznia naukowcy odkryli nową planetoidę, od razu zaczęli ustalenia, czy istnieje ryzyko zderzenia z Ziemią. Już następnego dnia okazało się, że nic nam nie zagraża, a ciało niebieskie bezpiecznie minie nasz glob. Incydent ten daje nam jednak możliwość obserwacji tego ciekawego kosmicznego wydarzenia na żywo. Wszystko dzięki projektowi Virtual Telescope. To inicjatywa dr. Gianluci Masi, który jest koordynatorem Obserwatorium Astronomicznego „Bellatrix” we Włoszech. Składa się z kilku teleskopów, które mogą transmitować przekaz zdalnie w czasie rzeczywistym w internecie. Strona internetowa jest dostępna za darmo dla wszystkich. Jak zaznacza dr Masi to projekt zarówno naukowy, jak i rozrywkowy. Projekt wirtualnego teleskopu Co ciekawe, podczas transmisji na żywo z obserwacji obecny jest personel naukowy, który komentuje to, co widzimy w danym momencie przez teleskop. – Oferowane usługi są w większości bezpłatne, natomiast niektóre ekskluzywne działania wymagają niewielkiej darowizny. Nie jest to działalność komercyjna, a jedynie pomaga nam utrzymać projekt przy życiu – czytamy na stronie projektu. Czarne dziury otaczają olbrzymie ciała niebieskie. Okryto blanety Supermasywne czarne dziury mogą mieć w swoim otoczeniu przedziwne towarzystwo. Im mniej czarna dziura jest aktywna i im niższa wokół niej panuje temperatura, tym większa szansa że z otaczaj.. – Projekt Virtual …

planetoida-2024-bj-c612241.jpg
width: 2083
height: 1390

Tak wyginęły dinozaury. Uderzenie asteroidy spowodowało globalną ciemność i zatrzymanie fotosyntezy
type: item
date: 2023-10-31T14:00:03.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: dinozaury
subject: Edukacja
subject: paleontologia
subject: Wolny czas
subject: wymieranie gatunków
description: Naukowcy sugerują, że po uderzeniu asteroidy, która zabiła dinozaury 66 mln lat temu, olbrzymia chmura pyłu uniosła się nad Ziemią. Zatrzymała proces fotosyntezy na 2 lata.
encoded: W tym artykule: Co spowodowało zagładę dinozaurów? Zatrzymanie fotosyntezy na 2 lata Brak słońca przez 15 lat Pierwsze tak szczegółowe badania Naukowcy od lat wiedzą, że zagładę dinozaurów i większości gatunków żyjących wówczas na Ziemi, spowodowało uderzenie wielkiej asteroidy. Doszło do tego ok. 66 mln lat temu. Pamiątką po tej tragedii jest dziś krater Chicxulub o szerokości 180 km. Znajduje się on w Meksyku. Pogrzebany jest pod warstwą osadów u wybrzeży półwyspu Jukatan, na dnie Zatoki Meksykańskiej. Co spowodowało zagładę dinozaurów? To, czego nie wiadomo, to jak dokładnie wyglądało wymieranie stworzeń. Sama asteroida nie unicestwiła ok. 75% życia. Katastrofa ta była raczej konsekwencją zjawisk i pożogi, które nastąpiły po uderzeniu ciała niebieskiego w naszą planetę. Asteroida spowodowała falę tsunami, trzęsienia ziemi oraz wyrzuciła w powietrze pył, który przez lata unosił się w powietrzu, doprowadzając do zmian klimatycznych. Badania z 2022 roku wykazały, że skutki tego zdarzenia były dużo bardziej katastrofalne, niż przypuszczano. Na łamach czasopisma „Proceedings of the National Academy of Sciences” badacze opisali, że uderzenie planetoidy wyrzuciło do stratosfery dużo większą ilość siarki, niż dotychczas przypuszczano. Wielka chmura, w której składzie znajdowały się aerozole siarczanowe, powodowała znaczne ograniczenie promieniowania słonecznego. Taki stan rzeczy mógł się utrzymywać nawet kilkaset lat, co spowodowało jeszcze większe ochłodzenie klimatu, a nawet długotrwały okres globalnej zimy. Zatrzymanie fotosyntezy na 2 lata Najnowsze badanie opublikowane na łamach „Nature Geoscience” niejako wspiera tę teorię. Badacze dodali jednak, że pył powstały ze sproszkowanych skał wyrzuconych do atmosfery w wyniku uderzenia najprawdopodobniej odegrał znacznie większą rolę. Olbrzymia chmura mogła „odciąć” od Ziemi światło słoneczne w stopniu, który uniemożliwiał roślinom fotosyntezę przez ok. 2 lata. Jak wyginęły dinozaury? Uczeni do dziś spierają się o to, jaka…

asteroida-2441fec.jpg
width: 1000
height: 704

Podróż do jądra niedoszłej planety. Wystartowała misja na Psyche – planetoidę zbudowaną z cennych metali
type: item
date: 2023-10-13T14:44:44.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: Edukacja
subject: górnictwo
subject: kosmos
subject: metal
subject: misja
subject: nasa
description: Wystartowała misja NASA mająca zbadać planetoidę Psyche. Ten krążący między Marsem a Jowiszem relikt po formowaniu się Układu Słonecznego jest prawdziwym skarbcem wiedzy i zasobów naturalnych.
encoded: W tym artykule: Asteroida Psyche to nagie jądro niedoszłej planety Sonda Psyche leci w kosmos Rozpoczyna się epoka kosmicznego górnictwa Z kosmicznych surowców skorzysta cała cywilizacja Długo oczekiwany początek misji Psyche został już trzykrotnie przełożony. Psyche miała opuścić Ziemię w sierpniu 2022 roku, lecz start odwołano. Było to spowodowane problemami z oprogramowaniem sterującym sondą. Specjaliści z JPL uznali, że najbezpieczniejszą datą będzie październik 2023 roku. Start planowany był na 5 października, potem 12 października. Ostatecznie sonda wzbiła się w niebo na pokładzie rakiety SpaceX Falcon Heavy dziś, 13 października po godz. 16. Start przebiegł bezproblemowo. Podróż sondy do planetoidy Psyche potrwa sześć lat. Pojazd będzie napędzać silnik jonowy, zasilany przez panele fotowoltaiczne. Samo badanie planetoidy ma zająć 26 miesięcy. Misję prowadzą Uniwersytet Stanowy w Arizonie oraz Laboratorium Napędu Odrzutowego Centrum NASA (JPL). Projekt należy do grupy misji Discovery, czyli relatywnie szybkich w przygotowaniu i niedrogich misji o wysokich walorach naukowych. I tym razem nazwa misji nie jest zagmatwanym akronimem, lecz odnosi się bezpośrednio do celu podróży. A jest nim unikatowa planetoida Psyche. Składa się ona w 95 procentach z metalu i ma średnicę ponad 240 kilometrów. Zdaniem naukowców Psyche może być niklowo-żelaznym jądrem młodej planety, która utraciła skorupę w wyniku kolizji z innymi ciałami. Pochodzi z początku kształtowania się Układu Słonecznego. Asteroida Psyche to nagie jądro niedoszłej planety W okresie formowania się Układu Słonecznego często dochodziło do tworzenia się planetozymali. To zalążki planet, które następnie zderzały się ze sobą. Młody planetozymal obrasta materią, staje się coraz bardziej masywny. W jego wnętrzu dochodzi do rozdzielenia się pierwiastków. Sonda DART, która rozbiła się na planetoidzie, wyrzuciła w kosmos tysiąc ton gruzu – podaje NASA To był wyjątkowo udany test obrony planetarnej. Najnowsze dane zebr…

podroz-do-jadra-niedoszlej-planety-wystartowala-misja-na-psyche-planetoide-zbudowana-z-cennych-metali-fot-nasa-television-63d6ca3.jpg
width: 1024
height: 576

W niedzielę na Ziemię dotrze kosmiczna przesyłka. Materiał z planetoidy Bennu wyląduje na pustyni w Utah
type: item
date: 2023-09-21T11:15:35.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: utah
description: Już za 4 dni w pobliżu Ziemi przeleci sonda NASA wysłana 7 lat temu na Bennu. Zgodnie z planem zrzuci wówczas swój ładunek – pojemnik z materiałem zebranym 3 lata temu z powierzchni planetoidy. Nikt nie wie, jak dużo regolitu z Bennu znajduje się w środku.
encoded: W tym artykule: Niebezpieczna planetoida Wiele nerwowych momentów Co się wydarzy w Utah w niedzielę Dotychczas jedynie Japończykom udało się przywieźć na Ziemię fragmenty kosmicznych skał. Pozyskali oni jednak bardzo niewiele materiału: mikroskopijną ilość z Ikotawy w 2010 r. i łyżeczkę z Ryugu w 2020 r. NASA ma nadzieję, że z pomocą bezzałogowej sondy Osiris-Rex uda się jej pobić ten rekord. Czy tak się stanie, dowiemy się za kilka dni – w niedzielę sonda zrzuci przywieziony z planetoidy Bennu ładunek, tak by spadł na pustynię w Utah. − Zadaję sobie pytanie, ile razy w życiu możesz znieść momenty, w których serce wali ci tak, jakby chciało wyskoczyć z piersi – powiedział Dante Lauretta z Uniwersytetu Arizony, główny naukowiec misji – mam wrażenie, że zbliżam się do swojego limitu – dodał. Niebezpieczna planetoida O istnieniu Bennu dowiedzieliśmy się w 1999 r. Planetoida – powstała prawdopodobnie na skutek zderzenia się dwóch większych obiektów − ma szerokość około 500 metrów. Na fotografiach może wyglądać jak jedna zwarta kamienna bryła, jednak tylko dla niewprawnego oka. Dzięki sondzie Osiris-Rex naukowcy ustalili, że na Bennu zalegają luźne odłamki skalne, czyli regolit. Być może składają się na niego resztki materiału z samych początków Układu Słonecznego. Bennu okrąża Słońce co 14 miesięcy, a wokół własnej osi obraca się co cztery godziny. Co wyróżnia ją na tle innych znanych planetoid? Może niebezpiecznie zbliżyć się do Ziemi – a nawet w nią uderzyć – 24 września 2182 roku (czyli dokładnie, co do dnia, 159 lat po odebraniu próbek z jej powierzchni). I choć prawdopodobieństwo zderzenia wynosi sporo poniżej procenta, misja sondy Osiris-Rex miała pomóc opracować plan zmienienia kursu Bennu, gdyby w przyszłości zaszła taka potrzeba. Sonda Parker Solar Probe nagrała film z przelotu przez rozgrzaną plazmę słoneczną. Jak to zniosła? Należąca do NASA sonda Parker Solar Probe nie tylko przeleciała przez potężną erupcję słoneczną, ale w dodatku uchwyciła całe zdarzenie …

sonda-6ebcb21.jpg
width: 1920
height: 1080

Pierwszy obiekt na celowniku Lucy. Sonda ma zbadać relikty pozostałe po tworzeniu się Układu Słonecznego
type: item
date: 2023-09-14T07:02:21.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: planetoidy
subject: sonda
description: Niemal dwa lata po starcie, kamery sondy NASA Lucy zarejestrowały pierwszą z szeregu planetoid będących celem wyprawy. Na liście jest osiem obiektów. Z czego dwa to planetoidy pasa głównego, a pozostałe sześć to tzw. trojańczycy Jowisza. Czyli obiekty, które dzielą orbitę gazowego olbrzyma wokół Słońca.
encoded: W tym artykule: Pierwszy cel misji Lucy Test urządzeń sondy Dalsze plany misji Lucy Czym są planetoidy trojańskie? Misja potrwa co najmniej 12 lat Na wykonanym przez Lucy z odległości 23 milionów kilometrów zdjęciu widnieje Dinkinesh. To jedna z planetoid mieszczącego się między orbitami Marsa a Jowisza pasa głównego planetoid. Planetoida jest niewielka, jej średnica ma poniżej kilometra. Będzie ona najmniejszym celem misji Lucy. Sonda zbliży się do niej 1 listopada 2023 roku. Pierwszy cel misji Lucy Warto dodać, że Dinkinesh to etiopska nazwa słynnej skamieniałości samicy australopiteka Lucy, od której pochodzi nazwa misji. Nawiązanie do hominida jest celowe. Tak jak odnalezienie szkieletu Lucy wniosło wiele w zrozumienie ewolucji człowiekowatych, tak planetoidy, będące pozostałością po tworzeniu się Układu Słonecznego, wnoszą wiele do zrozumienia jego genezy. Nazwa pierwszej planetoidy na szlaku Lucy oznacza w język amharskim „jesteś cudowna”. Co ciekawe, planetoida otrzymała imię dopiero po wyznaczeniu jej na pierwszy cel badań Lucy, a nazwę zaproponował zespół misji. Pierwsze zdjęcia Dinkinesh wykonane przez kamery Lucy pokazują niewiele więcej niż maleńką plamkę światła, poruszającą się w przestrzeni. W związku z wielkością planetoidy, szczegóły jej powierzchni uda się zarejestrować dopiero podczas maksymalnego zbliżenia się sondy do niej. Lucy ma obserwować powierzchnię Dinkinesh z odległości 425 km. Czyli niewiele większej niż ta, na jakiej porusza się nad Ziemią Międzynarodowa Stacja Kosmiczna. Test urządzeń sondy Spotkanie Lucy z Dinkinesh ma też cel wykraczający poza badanie tego kawałka kosmicznego gruzu. Przede wszystkim Dinkinesh została dodana do planu podróży Lucy już po wystrzeleniu statku kosmicznego. Uznano, że bliskie spotkanie z planetoidą da operatorom misji możliwość przetestowania niektórych funkcji statku kosmicznego. Zwłaszcza jego systemów śledzenia, które mają na celu utrzymanie planetoidy w polu widzenia instrumentów Lucy. Dodajmy, że Luc…

pierwszy-obiekt-na-celowniku-lucy-sonda-ma-zbadac-relikty-pozostale-po-tworzeniu-sie-ukladu-slonecznego-fot-nasa-goddard-swri-johns-hopkins-apl-6ae12d9.jpg
width: 1000
height: 500

Coś uderzyło w Jowisza. Zdarzenie zarejestrowali astronomowie-amatorzy
type: item
date: 2023-09-06T09:31:02.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: jowisz
subject: kometa
subject: kosmos
subject: obserwacje
subject: układ słoneczny
description: Gazowy gigant Jowisz regularnie absorbuje uderzenia komet i planetoid, tym samym chroniąc wewnętrzne światy Układu Słonecznego. Ale nieczęsto udaje się uchwycić moment, w którym dochodzi do zderzenia. Ta sztuka udała się kilkorgu amatorom astronomii.
encoded: W tym artykule: Uderzenie w Jowisza zarejestrowane przez amatorów Uderzenie komety w Jowisza Dzięki Jowiszowi istnieje życie na Ziemi Zarejestrowane przez teleskopy naziemne uderzenie miało miejsce 29 sierpnia o godz. 1.45 czasu standardowego w Japonii, czyli o 18.45 czasu środkowoeuropejskiego. O zdarzeniu po raz pierwszy można było przeczytać na koncie powiązanym z projektem Organized Autotelescopes for Serendipitous Event Survey (OASES) i systemem Planetary Observation Camera for Optical Transient Surveys (PONCOTS). Astronomowie-amatorzy opublikowali informację o tym wydarzeniu na X, wcześniej znanym jako Twitter. Napisali o błysku zaobserwowanym w atmosferze Jowisza. Post wzywał również innych obserwatorów do sprawdzenia własnych nagrań. Uderzenie w Jowisza zarejestrowane przez amatorów Na odzew nie trzeba było długo czekać. Niedługo później użytkownik znany jako MASA Planetary Log udostępnił własny materiał filmowy, pokazujący krótki błysk światła pochodzący z Jowisza. Błysk ten był związany z właśnie z uderzeniem komety lub planetoidy. Kolejna niezależna obserwacja została wykonana przez chińskiego astronoma amatora w mieście Zhengzhou w prowincji Henan. Również na jego nagraniu można dostrzec błysk pojawiający się w tym samym miejscu gęstej atmosfery Jowisza. – Gdy obudziłem się rano i otworzyłem X (Twittera), zobaczyłem informację, że na powierzchni Jowisza zaobserwowano błysk. Sprawdziłem własne wideo z obserwacji i na nim również widoczny był błysk, będący wynikiem uderzenia w Jowisza innego ciała niebieskiego. Miałem ogromne szczęście, że ustawiłem teleskop właśnie na to miejsce – powiedział portalowi Space.com użytkownik X przedstawiający się jako MASA Planetary Log. View oEmbed on the source website Astronomowie z grupy OASES byli zaangażowani w obserwacje Jowisza od wielu lat. Dostrzegli szereg rozbłysków, będących wynikiem uderzenia w atmosferę Jowisza małego ciała niebieskiego – komety lub planetoidy. Na koncie OASES na X (Twitter) opublikowano wysok…

cos-uderzylo-w-jowisza-zdarzenie-zarejestrowali-astronomowie-amatorzy-fot-nasa-esa-stsci-a-simon-goddard-space-flight-center-m-h-wong-university-of-california-berkeley-and-the-opal-team-cc-by-2-0-06b93a2.jpg
width: 1873
height: 1108

W próbkach z planetoidy Ryugu odnaleziono składniki RNA. Czy to dowód na powszechność życia w kosmosie?
type: item
date: 2023-03-27T11:44:04.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: biologia
subject: chemia
subject: Gwiazdy
subject: kometa
subject: kosmos
subject: planetoidy
subject: życie
description: Zebrane przez misję Hayabusa2 próbki z planetoidy Ryugu zawierają azotowe związki organiczne. W tym uracyl, który jest częścią RNA. Tymczasem naukowcy z Uniwersytetu Tokijskiego i z Cambridge twierdzą, że krążący w kosmosie pył i odłamki skalne mogą zawierać przetrwalniki obcych istot. Czy życie w kosmosie jest powszechne?
encoded: W tym artykule: W planetoidzie znaleziono związki chemiczne typowe dla istot żywych Planetoida Ryugu mogła być fragmentem komety Życie może podróżować przez kosmos na cząstkach pyłu Celem japońskiej misji Hayabusa2 („Sokół wędrowny 2”) było zbadanie planetoidy Ryugu oraz pobranie próbek materiału, z jakiego zbudowane jest to ciało niebieskie. Zasobnik z próbkami powrócił na Ziemię w 2020 roku. Japońscy naukowcy właśnie opublikowali informację, że w pobranym materiale znaleźli uracyl. Czyli jedną z zasad azotowych tworzących RNA. To cząsteczka, która zawiera instrukcje dotyczące syntezy białek w komórce. W próbce znaleziono także niacynę, czyli witaminę B3, która pełni ważne funkcje w metabolizmie organizmów żywych. Odkrycie, za którym stoi międzynarodowy zespół kierowany przez profesora Yasuhiro Oba z Uniwersytetu Hokkaido, to mocny dowód na to, że w kosmosie powstają ważne elementy budulcowe życia. A zatem mogły one być dostarczone na Ziemię przez meteoryty. Odkrycia zostały opublikowane w czasopiśmie naukowym „Nature Communications”. W planetoidzie znaleziono związki chemiczne typowe dla istot żywych – Już wcześniej w niektórych bogatych w węgiel meteorytach naukowcy znaleźli nukleozasady i witaminy. Jednak zawsze w takich sytuacjach podnoszono kwestię zanieczyszczenia próbki przez ekspozycję na środowisko Ziemi – wyjaśnił prof. Oba. – Ponieważ sonda kosmiczna Hayabusa2 zebrała dwie próbki bezpośrednio z planetoidy Ryugu i dostarczyła je na Ziemię w zapieczętowanych kapsułach, można wykluczyć zanieczyszczenie – dodaje naukowiec. Analiza próbki ujawniła nie tylko obecność uracylu i kwasu nikotynowego (niacyny), ale także innych związków organicznych zawierających azot. – W analizowanych próbkach uracyl był w niewielkich ilościach, w zakresie 6–32 części na miliard (ppb). Natomiast witamina B3 występowała obficiej, w przedziale 49–99 ppb – wyjaśnił Oba. – W próbce znaleziono również inne cząsteczki biologiczne, w tym różnorodne aminokwasy, które znajdują się w białk…

w-probkach-z-planetoidy-ryugu-odnaleziono-skladniki-rna-czy-to-dowod-na-powszechnosc-zycia-w-kosmosie-fot-yasuhiro-oba-et-al-nature-communications-march-21-2023-816ddba.jpg
width: 1967
height: 999

‘Oumuamua miała własny „naturalny” napęd? Naukowcy rozwiązali zagadkę komety udającej statek kosmitów
type: item
date: 2023-03-22T15:59:39.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: chemia
subject: fizyka
subject: Gwiazdy
subject: kometa
subject: kosmos
subject: obserwacje
subject: układ słoneczny
description: Małe ciało niebieskie, które zaobserwowaliśmy sześć lat temu, przelatywało przez Układ Słoneczny z rosnącą prędkością. Co sprawiało, że ‘Oumuamua przyspieszała? Wyjaśnieniem są procesy fizyczne zachodzące w komecie w przestrzeni międzygwiezdnej, ogłosili naukowcy na łamach „Nature”.
encoded: W tym artykule: Zagadkowa ‘Oumuamua Długa podróż przez obszar międzygwiazdowy Zmiana składu chemicznego komety Pełne wyjaśnienie zagadki ‘Oumuamuy W 2017 r. w pobliżu Ziemi pojawiło się nieduże ciało niebieskie o niezwykłym kształcie. Było długie i płaskie. Niektórym kojarzyło się z cygarem, innym z naleśnikiem. Obiekt został zaobserwowany przez teleskop Pan-STARRS1 pracujący na wyspie Maui, na Hawajach. Nazwano go wywodzącym się z hawajskiego słowem ‘Oumuamua, które można przetłumaczyć jako „pierwszy posłaniec”. Odkrycie ‘Oumuamua stało się sensacją. Kosmiczne cygaro okazało się pierwszym wykrytym obiektem, który pochodził spoza Układu Słonecznego. Miało pewne bardzo nietypowe cechy, które podziałały na wyobraźnię nawet z reguły trzeźwo myślącym naukowcom. Zagadkowa ‘Oumuamua ‘Oumuamuę obserwowano przez cztery miesiące 2017 roku. Nakreślono jego orbitę oraz prędkość, wynoszącą ok. 87 km na sekundę (312 tys. km/godz.). Zauważono przy tym, że obiekt, oddalając się od Słońca, przyspiesza. To tzw. niegrawitacyjne przyspieszenie stanowiło niespodziankę. Co mogło być jego przyczyną? ‘Oumuamua wyglądała jak asteroida, jednak asteroidy poruszają się wyłącznie w wyniku oddziaływania grawitacji. Tymczasem na ‘Oumuamuę najwyraźniej działała jeszcze jakaś inna, dodatkowa siła. Czym był pierwszy międzygwiezdny przybysz spoza Układu Słonecznego? Jest nowa teoria o ′Oumuamua Asteroida, odłamek planety, a może statek kosmiczny? ′Oumuamua to jedna z największych astronomicznych zagadek ostatnich lat. Rozwiązaniem byłoby wykazanie, że ‘Oumuamua jest kometą. Z komet, topniejących w pobliżu Słońca, uwalniają się gazy i pyły. Działa to na nie trochę jak napęd statku kosmicznego – dając im lekkiego „kopa”. Jednak ‘Oumuamua nie miała najbardziej charakterystycznych cech komety. Czyli jasnej komy (otoczki) oraz ciągnącego się za nią rozświetlonego ogona. Czyżby ta ni to asteroida, ni to kometa, która przyspiesza sama z siebie, była obiektem pozaziemskiego pochodzenia? Do takiego wniosku d…

oumuamua-miala-wlasny-naturalny-naped-naukowcy-rozwiazali-zagadke-komety-udajacej-statek-kosmitow-fot-nasa-esa-and-joseph-olmsted-and-frank-summers-of-stsci-91e608c.jpg
width: 3200
height: 1800

Dzisiaj rano koło Ziemi przeleciała planetoida wielkości meteoru czelabińskiego. Była bliżej nas niż Księżyc
type: item
date: 2023-03-17T10:59:58.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: asteroida
subject: astronomia
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: obserwacje
subject: planetoidy
subject: ziemia
description: Ziemię ominęła właśnie mała planetoida. Dzieliło ją od nas tylko 240 tys. km. To mniej niż dwie trzecie odległości między naszym globem a Księżycem.
encoded: W tym artykule: Nie ma ryzyka zderzenia Planetoida niewidoczna gołym okiem System wczesnego ostrzegania przed planetoidami Czy jesteśmy gotowi na uderzenie planetoidy? O istnieniu tej planetoidy dowiedzieliśmy się zaledwie trzy dni temu. 13 marca odkryto, że w stronę Ziemi zmierza niewielki obiekt. Planetoida została oznaczona jako 2023 EY. Ma wielkość domu. Dzisiaj przelatuje w pobliżu naszej planety. Ma znajdować się bardzo blisko niej. Minimalna odległość między globem a planetoidą wynosi tylko 239 tys. km. Tym samym obiekt ten znajdzie się znacznie bliżej Ziemi niż Księżyc. Nasz naturalny satelita oddalony jest od nas o 384 tys. km. Nie ma ryzyka zderzenia Chociaż planetoida 2023 EY przelatuje bardzo blisko Ziemi, nie ma się czego obawiać. Nie istnieje niebezpieczeństwo, że dojdzie do zderzenia. A nawet jeśli by istniało, zagrożenie pojawiłoby się tylko lokalnie i nie byłoby duże. Planetoida ma bowiem tylko 16 m długości. Czyli wielkość zbliżoną do meteoru czelabińskiego, który pojawił się nad Uralem w 2013 roku. Za małe by być planetą, wystarczające by ją zniszczyć Regularnie goszczą w filmach, prawie zawsze jako zagrożenie dla całego gatunku ludzkiego. Co jednak wiemy o planetoidach i kometach? W momencie wejścia w atmosferę Ziemi meteor czelabiński miał średnicę 17–20 m. Później, zbliżając się do granicy troposfery, zaczął rozpadać się na mniejsze kawałki. Wywołał falę uderzeniową, która uszkodziła kilka tysięcy budynków. Warto jednak zwrócić uwagę, że meteor czelabiński nie został wykryty przed pojawieniem się na niebie. Dziesięć lat temu był zbyt mały, by udało się go wyłapać. Nadleciał też od strony Słońca, co utrudniło wcześniejsze zaobserwowanie go. Planetoida niewidoczna gołym okiem W przypadku 2023 EY nie ma ryzyka, że obiekt wejdzie w atmosferę Ziemi. Jest też zbyt mały, by dało się go dostrzec gołym okiem. Jego obserwacja była możliwa tylko z pomocą teleskopów. Planetoida 2023 EY należy do tzw. obiektów bliskich Ziemi z grupy Apollo (ang. Apollo Near…

dzisiaj-rano-kolo-ziemi-przeleciala-planetoida-wielkosci-meteoru-czelabinskiego-byla-blizej-nas-niz-ksiezyc-fot-getty-images-81ac993.jpg
width: 1999
height: 1499