National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-05-10T12:27:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Rembrandt stworzył nową erę malarstwa. Jego geniusz światłocienia przetrwał stulecia
items: Światowa gwiazda street artu tworzy mural w Warszawie. Praca nawiąże do polskiej tradycji
items: Najstarszy most w Paryżu przejdzie spektakularną metamorfozę. Zamieni się w ogromną grotę
items: To tutaj artyści uciekli z drogiego centrum miasta. Powstała dzielnica wolności i eksperymentu
items: Trwa Konkurs Chopinowski. Psycholożka zdradza, jak muzycy radzą sobie z tremą i czego możemy się od nich nauczyć
items: To była dzielnica wyklętych. Ożyła, gdy zjawili się tam artyści
items: Poznaliśmy nieznanego współtwórcę świątyni Hatszepsut. Nazywał się Dżehuti
items: Najskuteczniejszy kamuflaż w historii. Tak artyści wykiwali Hitlera
items: Cuda Chin. Z wizytą w kolonii artystów w Państwie Środka
items: Z dumą wspominała o swych polskich korzeniach. Tamara Łempicka i jej droga na szczyt
items: Michał Anioł był fałszerzem. Artysta niejeden raz oszukał bogatych „znawców” sztuki
items: Kolejna piramida stanęła na Płaskowyżu Giza w Egipcie. To jedna z wielu niezwykłych instalacji na pustyni [GALERIA]
items: Jak wyglądał Rafael? Badacze zrekonstruowali twarz renesansowego artysty
items: Naukowcy odkryli pochodzenie matki Leonarda da Vinci? „Była czerkieską niewolnicą”
items: Te skryte pod ulicami Mediolanu pomieszczenia działają na wyobraźnię. Zajrzyj do środka
items: Apokalipsa w miniaturze. Niezwykłe dzieło artystek z Nowego Jorku
items: Pierwszy obraz namalowany przez sztuczną inteligencję sprzedany na aukcji. Za pół prawie miliona dolarów
items: Co one tu robią? Dzikie zwierzęta na europejskich ulicach. Zobacz te surrealistyczne zdjęcia [GALERIA]
items: Przywracają życie zaniedbanym częściom Wrocławia. Polscy artyści wpadli na świetne rozwiązanie!

Rembrandt stworzył nową erę malarstwa. Jego geniusz światłocienia przetrwał stulecia
type: item
date: 2026-05-10T12:26:30.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: amsterdam
subject: artyści
subject: holandia
subject: malarstwo
description: Rembrandt Harmenszoon van Rijn był artystą, który nie tylko zdefiniował estetykę swojej epoki, ale także rzucił wyzwanie wcześniej przyjętym regułom malarstwa. Choć spoczął w nieoznaczonym grobie, pozostawił po sobie setki płócien, rycin i rysunków, które do dziś fascynują historyków sztuki i kolekcjonerów na całym świecie. Jak wielki Rembrandt kształtował historię europejskiego malarstwa? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Początek drogi syna młynarza Fundament amsterdamskiego stylu historycznego Technika i warsztat Uczniowie i wpływ Osobista tragedia i upadek finansowy Przez wieki Rembrandtowi przypisywano ponad 2 tys. prac. Współczesne badania zredukowały tę liczbę do około 300 autentycznych płócien. To jednak dowodzi potężnego wpływu artysty na swoich uczniów i sprawności działania jego warsztatu. Rembrandt van Rijn stworzył coś, czego nie udało się wielu innym – markę, która przetrwała stulecia. Sam mistrz do dziś pozostaje symbolem artystycznej wolności i bezkompromisowości. Początek drogi syna młynarza Rembrandt urodził się 15 lipca 1606 roku w Lejdzie – mieście uniwersyteckim o bogatej tradycji intelektualnej. Był dziewiątym z dziesięciorga dzieci Harmena Gerritszoona van Rijna i Neeltgen Willemsdochter van Zuytbrouck. Jego ojciec był zamożnym młynarzem, a matka – córką piekarza. Rodzina miała więc zapewnioną stabilność finansową i możliwość kształcenia dzieci na poziomie wykraczającym poza rzemieślnicze standardy. Młody Rembrandt uczęszczał do szkoły łacińskiej, gdzie zdobył gruntowne wykształcenie w zakresie języków klasycznych i wiedzy biblijnej. Edukacja w kierunku humanistycznym miała kluczowe znaczenie dla jego późniejszej umiejętności inscenizowania skomplikowanych scen historycznych i rozumienia niuansów teologicznych. W 1620 roku trafił na Uniwersytet w Lejdzie, jednak młody van Rijn szybko porzucił studia akademickie na rzecz malarstwa. Jego pierwszym nauczycielem został Jacob van Swanenburgh – artysta specjalizujący się w widokach architektury oraz mrocznych wizjach piekła i podziemi. To właśnie w jego pracowni Rembrandt opanował fundamenty warsztatu: przygotowywanie farb, gruntowanie podobrazi i, co istotne w kontekście jego późniejszej twórczości, fascynację efektami świetlnymi wywoływanymi przez ogień i jego odblaski na przedmiotach. U Swanenburgha terminował przez trzy lata. Fundament amsterdamskiego stylu historycznego Decydującym momentem w edukacj…

Rembrandt-ece380d.jpg
width: 1800
height: 1200

Światowa gwiazda street artu tworzy mural w Warszawie. Praca nawiąże do polskiej tradycji
type: item
date: 2026-03-16T12:28:34.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: artyści
subject: murale
subject: sztuka
subject: warszawa
description: W Warszawie pojawi się nowa praca znanej na całym świecie twórczyni street artu. NeSpoon, która zasłynęła tworząc murale przedstawiające koronkarskie rzemiosło, tym razem wykorzysta motywy związane z tradycją z Koniakowa – jednego z najbardziej zasłużonych ośrodków tej formy sztuki. Zainteresowani będą mogli nie tylko podziwiać ostateczny efekt, ale również śledzić proces powstawania zjawiskowej pracy.
encoded: NeSpoon to pochodząca z Polski artystka, której prace można podziwiać na całym świecie. Nie zdobią one jednak muzealnych ekspozycji – żeby je dostrzec, należy nabrać zdecydowanie „szerszej” perspektywy. Artystka jest autorką setek prac rozłożonych po całym świecie – od Łodzi po Hongkong. Tym razem Polka bierze na warsztat przestrzeń warszawskiej Domoteki. Koronkowy znak rozpoznawczy Przestrzeń miejska, w której wielu artystów wyraża swoje idee, wartości i sprzeciwy, często staje się nieoczywistym elementem zwiedzania danego miejsca. Poprzez obserwowanie pozostawionych na ścianach budynków grafik możemy dostrzec aktualnie panujące nastroje społeczne. Graffiti oraz murale ukazują nam to, wobec czego mieszkańcy danego miasta się sprzeciwiają, a co popierają. W podobnym duchu swoje prace tworzy NeSpoon – autorka znana na całym świecie z umiłowania do koronkowych motywów. Artystka wykorzystuje ten rodzaj sztuki nie tylko do upiększania danej przestrzeni, ale również do przypominania o tej wyjątkowej formie tradycji. Artystka, której pseudonim jest nawiązaniem do cytatu ze słynnej serii filmowej „Matrix”, podkreśla globalny charakter koronek. W rozmowie z „Czwórką” w następujących słowach NeSpoon określa istotność tej formy sztuki: „Maluję koronki na całym świecie, ludzie opowiadają mi o swoich rodzimych tradycjach koronkarskich. Jeszcze nie spotkałam kraju, w którym koronek by nie było”. Koronka koniakowska na warszawskim Targówku Początek 2026 roku to dla NeSpoon czas pracy nad nowym muralem – tym razem umiejscowionym w warszawskiej Domotece. Praca ozdobi tamtejsze wnętrze, tworząc zarówno wyjątkową ozdobę, jak i symbol polskiej tradycji. Mural przedstawia bowiem słynną koronkę koniakowską – XIX-wieczną technikę wykształconą w województwie śląskim, która w 2017 roku została wpisana na Krajową Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego. Ta forma sztuki wyróżnia się unikatowością każdej stworzonej koronki, która powstaje bez użycia szablonów. W ten sposób każda praca s…

FABRIC-KOLAZ-32-3-acc47c2.jpg
width: 2813
height: 1875

Najstarszy most w Paryżu przejdzie spektakularną metamorfozę. Zamieni się w ogromną grotę
type: item
date: 2026-03-10T09:37:33.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: artyści
subject: francja
subject: grota
subject: mosty
subject: paryż
subject: sztuka
description: Już wkrótce najstarszy most w Paryżu zmieni się w niezwykłą, monumentalną grotę. Instalacja zatytułowana „La Caverne du Pont Neuf” przekształci historyczną przeprawę nad Sekwaną w artystyczną przestrzeń przypominającą skalną jaskinię. Projekt będzie jednocześnie hołdem dla słynnej instalacji stworzonej przez artystyczny duet Christo i Jeanne-Claude, którzy w 1985 roku „opakowali” ten most w złocisty materiał. Nowa realizacja ma zapewnić mieszkańcom i turystom wyjątkowe doświadczenie – co ważne, dostępne dla wszystkich bezpłatnie.
encoded: Paryż od dekad pozostaje jedną z najważniejszych europejskich stolic sztuki współczesnej, w której przestrzeń publiczna często staje się miejscem spektakularnych projektów artystycznych. W ostatnich latach świat obiegły zdjęcia monumentalnej instalacji na Łuku Triumfalnym, przygotowanej według koncepcji Christo i Jeanne-Claude. Teraz francuska stolica zapowiada kolejne wydarzenie tego typu. W czerwcu 2026 roku na moście Pont Neuf pojawi się immersyjna instalacja przygotowana przez znanego artystę JR, który planuje całkowicie odmienić wygląd tej historycznej przeprawy i stworzyć jedną z najbardziej niezwykłych atrakcji artystycznych nad Sekwaną. „La Caverne du Pont Neuf”. Monumentalna instalacja zmieni najstarszy most Paryża Projekt, który już wkrótce odmieni jeden z najbardziej rozpoznawalnych mostów w Paryżu, przygotowywany był przez wiele miesięcy. Prace nad nim rozpoczęły się w styczniu 2025 roku, kiedy artysta JR wraz ze swoim zespołem zaprezentował w hangarze na lotnisku Orly ogromny, 15-metrowy prototyp instalacji. Test pozwolił sprawdzić zarówno jej konstrukcję techniczną, jak i efekt wizualny. Finalna realizacja pojawi się na moście Pont Neuf od 6 do 28 czerwca 2026 roku, kiedy historyczna przeprawa nad Sekwaną zostanie przekształcona w monumentalną instalację zatytułowaną „La Caverne du Pont Neuf”. Przez trzy tygodnie most przestanie być jedynie elementem miejskiej infrastruktury i zamieni się w spektakularną przestrzeń artystyczną przypominającą skalną grotę. Konstrukcja o powierzchni 2400 m² powstanie z dziesiątek nadmuchiwanych segmentów wypełnionych powietrzem, które stworzą rzeźbiarską formę o fakturze przypominającej kamień. Zewnętrzną warstwę instalacji stanowić będzie specjalnie zadrukowana tkanina, nadająca całości efekt trompe-l’œil – iluzji skalnej struktury wyrastającej z mostu. Projektowi towarzyszyć będzie także ścieżka dźwiękowa przygotowana przez francuskiego muzyka Thomasa Bangaltera (członka legendarnego Daft Punk) oraz doświadczenia rozsz…

zdj-37-94761d9.jpg
width: 4864
height: 3240

To tutaj artyści uciekli z drogiego centrum miasta. Powstała dzielnica wolności i eksperymentu
type: item
date: 2026-02-08T11:58:53.000Z
creator: Izabela Kubiak
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: artyści
subject: francja
subject: paryż
subject: zwiedzanie
description: Montparnasse, znane na całym świecie jako synonim awangardy i symbol szalonych lat 20., zajmuje szczególne miejsce w topografii i historii Paryża. Formalnie, jako dzielnica administracyjna, obszar ten jest w całości zlokalizowany w 14. dzielnicy. To jednak jedynie administracyjny wycinek terytorium. Historycznie i kulturowo Montparnasse rozciąga się znacznie szerzej, a jego znaczenie wykracza poza ramy zwykłego miejsca zamieszkania. Jaka jest historia dzielnicy artystycznej bohemy? Co warto zobaczyć, zwiedzając to miejsce? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Granice Montparnasse Gdzie ta góra? Historia Montparnasse Atrakcje Montparnasse Montparnasse, dzielnica zrodzona z gruzowiska, stała się centrum paryskiej sztuki, by później upaść pod ciężarem betonu i komercji. Klimat belle epoque zachował się tam jednak do dziś, mimo że na przestrzeni lat dzielnica przeszła radykalną transformację, która zresztą trwa do dziś. Granice Montparnasse „Quartier du Montparnasse” znajduje się na lewym brzegu, w części Paryża, która od wieków jest siedzibą artystów i intelektualistów. Jako mniejsza, 53. jednostka administracyjna francuskiej stolicy, wchodzi w skład 14. dzielnicy. Rozpoczyna się od Ogrodu Luksemburskiego i rozciąga aż do administracyjnych granic miasta. Należy podkreślić, że w świadomości kulturowej, granice Montparnasse są znacznie szersze i de facto dotykają trzech dzielnic – 14., 15. i 6. – obejmując kluczowe skrzyżowania Bulwaru Montparnasse z Rue de Rennes. Gdzie ta góra? Nazwa „Montparnasse”, czyli „góra Parnas”, wprowadza pewien dysonans poznawczy. Na miejscu próżno bowiem szukać tytułowej góry. W przeciwieństwie do Montmartre, który dumnie wznosi się nad miastem, Montparnasse jest terenem w przeważającej mierze płaskim. Skąd zatem wzięła się ta nazwa? Termin „Montparnasse” pojawił się w XVII wieku jako wyraz ironii. Studenci z pobliskiej Dzielnicy Łacińskiej, uciekając od rygoru Sorbony, przychodzili tam, by recytować poezję i raczyć się winem. W tamtym czasie znajdowało się tam sztuczne wzgórze, utworzone z gruzu i odpadów wydobywanych z podziemnych kamieniołomów wapienia – tego samego, z którego zbudowano Notre-Dame i Luwr. To na tej stercie śmieci młodzi poeci ogłosili powstanie nowej siedziby muz, nawiązując do mitycznego greckiego Parnasu. W XVIII wieku, podczas wielkich prac urbanistycznych związanych z wytyczaniem Boulevard du Montparnasse, wzgórze zostało zniwelowane. Fizyczna góra zniknęła, ale nazwa – będąca świadectwem potęgi słowa i ironii – przetrwała, stając się fundamentem tożsamości dzi…

Montparnasse-c9d16a8.jpg
width: 2133
height: 1200

Trwa Konkurs Chopinowski. Psycholożka zdradza, jak muzycy radzą sobie z tremą i czego możemy się od nich nauczyć
type: item
date: 2025-10-03T10:59:48.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Lifestyle
subject: Nauka
subject: artyści
subject: fortepian
subject: fryderyk chopin
subject: muzyka
subject: psychologia
subject: stres
description: Rozpoczął się Konkurs Chopinowski, czyli jedno z najważniejszych – jeśli nie najważniejsze – wydarzenie fortepianowe na całym świecie. 84 pianistów mierzy się w swoich interpretacjach Fryderyka Chopina i walczy o wygraną, która na zawsze może nadać bieg ich karierze. Jak artyści radzą sobie z ogarniającą tremą? Psycholożka muzyki zdradza ich sztuczki, które można wykorzystać także poza sceną.
encoded: Między 2 a 23 października 2025 roku trwa XIX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, czyli tak zwany Konkurs Chopinowski. Do Warszawy zjeżdża 84 finalistów z 20 różnych krajów. To doświadczeni muzycy, ale nadal muszą mierzyć się z tremą – psycholożka muzyki dr Julia Kaleńska-Rodzaj opowiada, jak sobie z nią radzą. Jak działa trema? Przed i bezpośrednio po wejściu na scenę puls i ciśnienie tętnicze krwi rośnie. To naturalna reakcja organizmu na stres – ten chce jak najlepiej przygotować nas na czekającą nas „walkę”. Występ wywołuje wiele emocji: obawę, niepewność, dumę, radość czy wstyd. Emocje te mogą wywoływać blokadę psychofizyczną: napięcie mięśni, suchość w ustach czy pocenie się. Wielu muzyków mówi, że mimo lat doświadczenia nie do końca poradziło sobie z tremą. Udaje im się za to ją zamaskować lub… przekuć w ekscytację wynikającą z grania utworów Fryderyka Chopina. Nawet jeśli zamiast przerażenia występujących dopada na scenie radość, to czas przed publicznością wydaje się płynąć szybciej, a przez głowę przechodzą setki myśli na minutę. To moment, od którego może zależeć kariera. Jak sobie z tym poradzić? Tylko spokój nas uratuje, czyli jak poradzić sobie z tremą Natłok myśli sprawia, że muzyk może grać szybciej, niż planował. Wbrew pozorom nie znaczy to tylko, że utwór szybciej się skończy: artyści to nie maszyny, a późniejsza część koncertu może być bardziej wymagająca niż jego początek. Przykłady? Trzecia, ostatnia część koncertu fortepianowego e-moll op. 11, Rondo: Vivace, która potrafi sprawić wykonawczy problem. – Dlatego tak ważne jest, aby dać sobie chwilę na adaptację i skupić się na najważniejszym celu: muzyce i zanurzeniu w dźwiękach – tłumaczy dr Kaleńska-Rodzaj. Skoncentrowanie się na jednym konkretnym celu to rada, którą z powodzeniem można wykorzystać np. podczas występów publicznych, a bardzo pomagają w tym techniki wyciszania, np. oddechowe. Przejmowanie się tylko tym, nad czym ma się kontrolę Artyści występujący w trakcie …

GettyImages-514878090-366e013.jpg
width: 4528
height: 3019

To była dzielnica wyklętych. Ożyła, gdy zjawili się tam artyści
type: item
date: 2025-07-06T07:55:46.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: artyści
subject: litwa
subject: wilno
description: Republika Zarzecza wyrosła na gruzach dzielnicy, która przez długi czas była owiana złą sławą. Przed II wojną światową, Zarzecze było siedliskiem występku, przyciągającym przede wszystkim ludzi marginesu. Nie zmieniło się to także po wojnie, gdy wyludnione domy ponownie zostały przejęte przez rzezimieszków. Zmiany nadeszły dopiero pod koniec XX wieku, gdy Litwa odzyskała suwerenność. Wówczas „dzielnica wyklętych” zaczęła tętnić życiem kulturalnym. Jak dziś wygląda to niezwykłe miejsce? Poniżej odpowiadamy na to pytanie.
encoded: Spis treści: Dzielnica na obrzeżach Wilna Powojenna zła sława Zarzecza Republika Zarzecza, czyli „nowe państwo” na mapie Europy Przyglądając się wszechobecnym muralom, awangardowym rzeźbom, galeriom sztuki i przechadzającym się po ulicach „wolnym duchom”, aż trudno uwierzyć, że jeszcze kilkadziesiąt lat temu Zarzecze było dzielnicą, do której nikt z własnej woli nie chciał się zapuszczać. Kiedyś rządził tam występek. Dziś na pierwszym planie jest kultura. Jednak czy „niepodległa” Republika Zarzecza wciąż jeszcze jest tą samą komuną artystyczną, którą stała się w latach 90. poprzedniego stulecia? Dzielnica na obrzeżach Wilna Užupis, czyli Zarzecze, od centralnej części wileńskiego starego miasta oddzielone jest rzeką Wilejką. Dzielnica na obrzeżach miasta od zawsze była czymś w rodzaju zaplecza Wilna, gdzie życie biegło własnym rytmem. Taka pozycja Zarzecza została ugruntowana jeszcze w XVI wieku, gdy część miasta zlokalizowana za Wilejką znalazła się poza miejskimi murami. Ulice oddalone od centrum znajdowały się poza zasięgiem wzroku władzy i stróżów prawa. Nic więc dziwnego, że to właśnie tam, poza elegantszymi częściami miasta, jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać miejsca rozrywek – domy publiczne i karczmy. Obecność kobiet lekkich obyczajów zaczęła przyciągać tam typów spod ciemnej gwiazdy, którzy szukali zarobku i rozrywki. Nie tylko ich. Obok tzw. elementu żyli także zwykli ludzie, przede wszystkim Żydzi. To właśnie na Zarzeczu, w XIX wieku, rozwijał się ruch Musar – jeden z ważnych nurtów żydowskiej myśli religijnej. Ciekawostka: w 1934 roku, na długo przed tym, jak zarzecze stało się artystyczną komuną, osiedlili się tam Konstanty Ildefons Gałczyński i jego żona Natalia. Na obrzeżach Wilna mieszkali przez dwa lata. Powojenna zła sława Zarzecza Podczas II wojny światowej doszło do pogromu mieszkańców dzielnicy. Wielu, zwłaszcza Żydów, straciło życie. Ci, którzy przeżyli, zostali przesiedleni. Wówczas w części miasta za Wilejką zapanowała pustka. Opuszczone …

Republika-Zarzecza-dcc814d.jpg
width: 1000
height: 666

Poznaliśmy nieznanego współtwórcę świątyni Hatszepsut. Nazywał się Dżehuti
type: item
date: 2024-09-27T08:29:43.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: archeologia
subject: artyści
subject: egipcjanie
subject: odkrycia archeologiczne
subject: pismo
subject: starożytność
subject: starożytny egipt
subject: sztuka
description: Autorem części dekoracji ściennych słynnej świątyni Hatszepsut był nadzorca skarbu, Dżehuti – twierdzi badaczka z Uniwersytetu Warszawskiego. To bardzo ważne ustalenie. Architekci i artyści w starożytnym Egipcie byli z reguły anonimowi.
encoded: Spis treści: Anonimowi artyści w starożytnym Egipcie Świątynia Hatszepsut i jej twórcy Nieznany (współ)twórca słynnej świątyni. Kim był? Co zdradza grobowiec Dżehutiego? Architektura i sztuka starożytnego Egiptu jest bardzo charakterystyczna. Nie da się jej pomylić z wytworami żadnej innej cywilizacji. Gdy widzimy egipskie świątynie i piramidy – od razu i bez cienia wątpliwości wiemy, z jaką kulturą mamy do czynienia. Podobnie jest z egipskimi płaskorzeźbami zdobiącymi grobowce i święte przybytki. Postaci przedstawiane były w sposób sformalizowany i nieco sztywny. Zarówno istoty żywe, jak i landszafty Egipcjanie przedstawiali nie z perspektywy, ale w najszerszej płaszczyźnie obiektu, czyli frontalnie. W praktyce, gdy patrzymy na płaskorzeźby, głowa, biodra i kończyny ukazane są z profilu, a oko i tułów – z przodu. W bardzo specyficznym układzie są też ręce i nogi. Taki sposób przedstawiania nazywamy aspektywą i ma ona wiele cech charakterystycznych dla rysunków dziecięcych. Anonimowi artyści w starożytnym Egipcie Cywilizacja egipska stworzyła tysiące dzieł sztuki. Ale jedno pozostaje zagadką – ich twórcy. Podobnie jak w średniowiecznej Europie, byli oni z reguły anonimowi. Znamy zaledwie kilka imion, które możemy połączyć z ich dziełami. Wśród nich jest na przykład Imhotep, uważany za twórcę i pomysłodawcę pierwszej egipskiej piramidy – piramidy Schodkowej w Sakkarze. Znamy też autora pięknych popiersi królowej Nefertiti – małżonki faraona heretyka Echnatona. Jedno z nich znajduje się dziś w Berlinie. Rzeźbiarz nazywał się tak samo, jak jeden z faraonów: Tutmozis. Tymczasem badaczka z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW dr Anastasiia Stupko-Lubczynska twierdzi, że udało się jej wskazać jednego z autorów dekoracji w świątyni królowej Hatszepsut w Deir el-Bahari w Górnym Egipcie. Swoje ustalenia opublikowała na łamach czasopisma naukowego „Arts”. Świątynia Hatszepsut i jej twórcy Tradycyjne uważa się, że prace budowlane nad świątynią Hatszepsut nadzorował Senenm…

NG-wystawki-Facebook-d42779f.png
width: 1200
height: 630

Najskuteczniejszy kamuflaż w historii. Tak artyści wykiwali Hitlera
type: item
date: 2024-06-12T11:08:02.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: adolf hitler
subject: afryka
subject: artyści
subject: Edukacja
subject: II wojna światowa
description: Podczas II wojny światowej Brytyjczycy stworzyli specjalny oddział, który „wyczarowywał” fałszywe armie, porty, lotniska i obiekty wojskowe. Był to najskuteczniejszy kamuflaż w historii globalnych konfliktów.
encoded: W tym artykule: Najskuteczniejszy kamuflaż w historii Generał kontra reżyser Gigantyczna maskarada pod Tobrukiem Czołg czy ciężarówka? Fałszywe pomosty, okręty i zbiorniki na paliwo Fantomowa Armia Najważniejszy trik W maju 1940 roku grupa mężczyzn czekała na londyńskim dworcu na pociąg do Folkestone. Nosili mundury, ale już na pierwszy rzut oka było widać, że z armią mieli dotąd niewiele wspólnego. Oddział tworzyła wyjątkowa mieszanina ludzi – malarze, rzeźbiarze, graficy, fotografowie, scenografowie, a także specjaliści od zoologii i zawodowy magik. Dowodził nimi 44-letni Geoffrey Barkas, reżyser i producent filmowy. Najskuteczniejszy kamuflaż w historii Zadanie Barkasa polegało na stworzeniu jednostki zajmującej się maskowaniem obiektów, sprzętów i wojsk w czasie spodziewanej inwazji III Rzeszy na Wielką Brytanię. Sprawą interesował się sam Winston Churchill. Podczas I wojny światowej Churchill był inicjatorem budowania tzw. Q-ships – statków wyglądających jak handlowe, a w rzeczywistości uzbrojonych jednostek Royal Navy. Ich ofiarą padło wiele niemieckich okrętów podwodnych. Tym razem jednak sztuka wojskowego kamuflażu miała osiągnąć poziom najwyższy z możliwych. Po klęsce Francji, w obliczu ogromnej przewagi militarnej Adolfa Hitlera, brytyjski premier zdawał sobie sprawę, że Wielką Brytanię można uratować tylko niestandardowymi, tajnymi działaniami na wielką skalę. Tę wojnę trzeba było wygrać za pomocą „małych środków i wielkich umysłów”. Szkolenie w Folkestone koncentrowało się na wypracowaniu najlepszych sposobów maskowania. Graficy, malarze i rzeźbiarze, wspomagani przez zoologów – ekspertów od kamuflażu w świecie zwierząt – stworzyli tysiące szkiców i modeli, poszukując metod ukrywania przed niemieckimi samolotami zwiadowczymi okrętów, lotnisk, ciężarówek i innych obiektów wojskowych i cywilnych. Propozycje były fotografowane przez brytyjskich pilotów i oceniane przez Barkasa. Jednocześnie artyści przechodzili podstawowe szkolenie wojskowe, ich zadaniem w …

najwiekszy-kamuflaz-w-historii-87ee92b.png
width: 1200
height: 630

Cuda Chin. Z wizytą w kolonii artystów w Państwie Środka
type: item
date: 2024-05-27T09:52:50.000Z
creator: Paul Salopek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: artyści
subject: chiny
subject: podróże
subject: sztuka
subject: Wolny czas
description: Malarze, rzeźbiarze, dramaturdzy, muzycy i wegańscy piekarze. Wszystkich można spotkać w kolonii artystów w Xiayuan w północnych Chinach.
encoded: W tym artykule: Podmiejscy zbieracze-łowcy antropocenu „Hodowla” artystów W kolonii artystów Wioska Xiayuan, Pekin, Chiny: 40° 13' 48" N, 116° 27' 11" E Nigdy nie można być pewnym, na co się trafi, maszerując z Pekinu na północ. Mija się ogromne szklane sarkofagi megassaków z wielkimi rzeźbami buldogów francuskich wykonanymi z włókna szklanego – przystrojonych w złote łańcuchy i różowe sygnety. A potem wychodzi przez panoramiczną zieleń kwintyliona liści drzew wprost w trzewia Mandżurii, zimne niczym ciekły wodór. Podmiejscy zbieracze-łowcy antropocenu Trafia się na przykład na starych chłopów – w Chinach zawsze są starzy – poniewczasie skrywających swe purpurowe twarze przed słońcem pod szerokimi rondami słomianych kapeluszy. Rwą owoce z rosnących na poboczach krzaków głożyny, zwanej tu jujubą. Mężczyźni i kobiety sprzedają je potem kierowcom przejeżdżających ciężarówek, którzy obwieszczają przez megafony: „Kupię jujubę!”. Ci podmiejscy zbieracze-łowcy antropocenu nigdy nie reagują na widok piechurów umykających z dwudziestodwumilionowej metropolii z garbami plecaków inaczej, niż w sposób wyryty w miedzianym rdzeniu ich chłopskości. Czyli: odwiecznym narzekaniem („Nasze dzieci? Ha! Myślisz, że one też tak będą harować?”) lub uprzejmością. Chłopi oddadzą ci wszystko, co mają w zasięgu ręki. Twarde, zielonkawe brzoskwinki; tykwy o barwie jadeitu, wielkie jak ludzkie głowy. Plastikowe kubeczki jogurtu, które trapiony wyrzutami sumienia syn-mieszczuch posyła raz na dwa tygodnie swej cierpiącej na osteoporozę āyí. Jak to możliwe, że te pomarszczone dłonie są tak czułe? Trafia się na starawe, ale wciąż sprawne meble biurowe – półki, biurka, krzesła obrotowe – porzucone w równych odstępach przy zarośniętych bujnym zielskiem, wiejskich drogach. Miejskie artefakty, które możesz na chwilę zaanektować, by dać upust impulsowi plenerowego pracoholizmu. A dalej dźwiga się słynny, odrestaurowany odcinek Wielkiego Muru w Simatai. Schody prowadzące na wysoki, kamienny bastion są ta…

p-salopek-0716092.jpg
width: 1500
height: 1125

Z dumą wspominała o swych polskich korzeniach. Tamara Łempicka i jej droga na szczyt
type: item
date: 2024-01-07T11:58:53.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: artyści
subject: Edukacja
subject: malarstwo
subject: obrazy
description: Tamara Łempicka, jedna z najsłynniejszych portrecistek XX w., z równą pasją jak malarstwu oddawała się autokreacji. Nic dziwnego, że jej biografia jest tak fascynująca.
encoded: W tym artykule: Jak rozpoczęła się kariera Tamary Łempickiej? Tamara Łempicka była królową art déco Ulubiona portrecistka Hollywood Ile kosztuje najdroższy obraz Tamary Łempickiej? Wiele faktów z życia Tamary pozostaje tajemnicą. Na przykład data i miejsce jej urodzenia. Ukrywanie wieku to przejaw kobiecej kokieterii, ale zamiana Moskwy na Warszawę jako miejsca przyjścia na świat dowodzi, że artystka chętniej przyznawała się do swych polsko-francuskich korzeni niż żydowsko-rosyjskich. Jedna z głównych przedstawicielek art déco urodziła się zatem w Moskwie ok. 1896 r., jako córka bogatego rosyjskiego Żyda Borysa Gurwika-Górskiego i pochodzącej z dobrej warszawskiej rodziny Malwiny Dekler. Małżeństwo nie było zbyt dobrane, a ojciec szybko „opuścił” rodzinę, choć zdaje się, że nie tyle odszedł, ile popełnił samobójstwo, co stanowiło zamiatany pod dywan rodzinny sekret. W 1911 r. Tamara pojechała do ciotki do Petersburga. Jak przystało na zamożną przedstawicielkę elit, czas płynął jej na wizytach w teatrach, muzeach i na balach. Gdy na balu maskowym pojawiła się przebrana za pasterkę ze stadkiem żywych gęsi, zwróciła na siebie uwagę wszystkich gości, jej zaś wpadł w oko przystojny prawnik Tadeusz Łempicki. Zauroczona urodą bon vivanta z Warszawy Tamara postanowiła zdobyć go za wszelką cenę. Ich ślub zapamiętano, bo tren sukni panny młodej ciągnął się przez kaplicę Kawalerów Maltańskich. Wkrótce Tamara urodziła swe jedyne dziecko, Marię Krystynę zwaną pieszczotliwie Kizette. Jak rozpoczęła się kariera Tamary Łempickiej? W Rosji Łempicką zastała rewolucja październikowa, która pozbawiła ją środków do życia i zmusiła do ratowania męża z więzienia. Dopiero w Paryżu z ekscentrycznej i beztroskiej trzpiotki zmieniła się w artystkę. Ponoć za pędzel chwyciła za namową siostry Adrianny, jednak głównym powodem była bieda, bo złamany więzieniem, ale i próżny Tadeusz nie chciał imać się żadnej niegodnej go pracy – sfrustrowany całymi dniami leżał na kanapie, czasami podnosząc rękę …

tamara-lempicka-biografia-491d3f7.png
width: 1200
height: 630

Michał Anioł był fałszerzem. Artysta niejeden raz oszukał bogatych „znawców” sztuki
type: item
date: 2023-12-24T11:52:59.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: artyści
subject: Edukacja
subject: historia
subject: malarstwo
subject: renesans
subject: rzeźba
subject: sztuka
description: Genialny artysta nie raz wykiwał bogatych „znawców” sztuki. Miał też wystarczające umiejętności i motyw, by sfałszować słynną Grupę Laokoona.
encoded: W tym artykule: Michał Anioł tworzył doskonałe kopie dzieł sztuki Sfałszowany Kupidyn dla kardynała Sfałszowana grupa Laokoona? Dowody fałszerstwa Krytyka hipotezy Nawet najwybitniejsi artyści od czasu do czasu kopiowali cudze dzieła i wcale im to na złe nie wyszło. Wręcz przeciwnie. Nabyli nowych umiejętności, które udoskonaliły ich styl. Najlepszym przykładem jest Michał Anioł. Już w młodości skopiował tyle cudzych dzieł, że gdyby w jego czasach obowiązywały przepisy prawa autorskiego – z pewnością poszedłby siedzieć. Zaczęło się to już podczas nauki rzemiosła w pracowni Davida i Domenica Ghirlandaio. Biograf Michała Anioła Giorgio Vasari opisywał, jak pewnego razu Domenico namalował na ścianie kobietę, po czym nakazał uczniom skopiować rysunek. Michał Anioł wypadł najlepiej. Nie dość, że wiernie odtworzył postać, to na dodatek poprawił rysunek nauczyciela. Michał Anioł tworzył doskonałe kopie dzieł sztuki Z biegiem czasu Michał Anioł doszedł do takiej wprawy, że podrobiony przez niego obraz było trudno odróżnić od oryginału. Czasami dla żartu kopiował przyniesione do pracowni dzieło uznanego artysty, po czym wręczał właścicielowi kopię. Gdy ten przyjął ją bez zastrzeżeń, przyznawał się do żartu i przynosił oryginał. Właściciel obrazu zazwyczaj nie potrafił rozpoznać kopii. Była perfekcyjna – nawet plamy na płótnie czy papierze okazywały się identyczne. Talentem Michała Anioła bardzo szybko zainteresował się znany mecenas sztuki, władca Florencji Lorenzo de’ Medici (Wawrzyniec Wspaniały). Zapewnił mu mieszkanie, wykształcenie, no i oczywiście stałą pensję. Kopia antycznej maski Fauna była jedną z pierwszych prac, jakie Michał Anioł wykonał na zlecenie swojego opiekuna, jednak tym razem nie odtworzył oryginału dokładnie. Ponieważ niekompletne uzębienie Fauna kłóciło się z jego poczuciem piękna, kopia posiadała wszystkie zęby. Medyceusz nie był zadowolony z efektu. Długo przekonywał Buonarrotiego, aby jednak poprawił kopię. Michał Anioł w końcu ustąpił. Usunął dwa z…

michal-aniol-byl-falszerzem-artysta-nie-raz-wykiwal-bogatych-znawcow-sztuki-7a82480.jpg
width: 2572
height: 1165

Kolejna piramida stanęła na Płaskowyżu Giza w Egipcie. To jedna z wielu niezwykłych instalacji na pustyni [GALERIA]
type: item
date: 2023-10-31T10:25:44.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: artyści
subject: egipt
subject: piramidy
subject: pustynie
subject: starożytny egipt
subject: sztuka
subject: Wolny czas
description: Czternaście niezwykłych instalacji stanęło na Płaskowyżu Giza w Egipcie niedaleko piramidy Cheopsa. Wśród nich jest również… kolejna piramida. Czternastu artystów z całego świata przygotowało prace inspirowane starożytnym Egiptem.
encoded: W tym artykule: Forever is now – wystawa na pustyni Piramidy w Gizie W Egipcie otwarto niezwykłą wystawę sztuki współczesnej. Tym razem nie odbywa się ona w galerii, ale na pustyni. Miejsce jest naprawdę niezwykłe. To Płaskowyż Giza niedaleko stolicy Egiptu, Kairu. Znajdują się tam trzy królewskie piramidy: Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa. Pierwsza z nich uznana była już w czasach antycznych za cud świata. Wielka Piramida jest największą piramidą Egiptu i ma 4500 lat. Galeria i opisy instalacji znajdują się w dolnej części strony. Forever is now – wystawa na pustyni Wystawa na Płaskowyżu Giza zatytułowana jest „Forever is now” (ang. Wieczność jest teraz). To już jej trzecia edycja z niewystawianymi do tej pory dziełam. Tym razem potrwa do 17 listopada 2023 roku. Czternastu artystów z całego świata eksponuje swoje dzieła na pustyni. Instalacje prezentowane są na tle trzech wielkich piramid w Gizie. Ekspozycja organizowana jest przez prywatną organizację CulturVator – Art D'Egypte, pod auspicjami egipskiego Ministerstwa Turystyki, Kultury i Spraw Zagranicznych z Egipskiego Komitetu UNESCO. – Wystawa „Forever Is Now” od swojej pierwszej edycji odniosła niezwykły sukces w przyciąganiu uwagi do sztuki współczesnej. W tym roku ekspozycja stawia pytania o nową erę technologii i zmian kulturowych, przez które przechodzi świat. Łączy dziedzictwo kulturowe z bogatą różnorodnością sztuki współczesnej – wyjaśniła założycielka Art D’Egypte, Nadine Abdel Ghaffar. W jej ocenie wystawa ma przyczynć się do promowania egipskiej turystyki. Ministerstwo Turystyki i Starożytności bardzo rzadko zezwala na tego typu przedsięwzięcia na terenie Płaskowyżu. Jest to jedyna ekspozycja sztuki współczesnej, która do tej pory odbywa się w tym miejscu. Na suficie egipskiej świątyni sprzed 2200 lat odkryto wyjątkowe malowidło. Przedstawia noworoczną zabawę Naukowcy w Egipcie prowadzili prace konserwatorskiej świątyni Chnuma w mieście Esna. Odnaleźli tam nieznane wcześniej malowidło, które przedstawi…

piramida-d925d89.jpg
width: 8192
height: 5464

Jak wyglądał Rafael? Badacze zrekonstruowali twarz renesansowego artysty
type: item
date: 2023-07-19T11:36:03.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: artyści
subject: Kultura
subject: rekonstrukcja
subject: renesans
description: Po raz pierwszy mamy konkretne dowody na to, że szkielet ekshumowany w 1833 roku należał do Rafaela Santi. 500 lat od śmierci artysty, naukowcom udało się zrekonstruować jego prawdziwą twarz.
encoded: W tym artykule: Kim był Rafael Santi? Jak wyglądał Rafael? Dlaczego Rafael umarł tak młodo? Dzięki nowoczesnym narzędziom naukowcom coraz częściej udaje się odpowiadać na pytania, jak wyglądali ludzie w przeszłości. Tylko w tym roku pisaliśmy o realistycznych konstrukcjach twarzy m.in. królowej Jadwigi, nastolatki, która żyła 1,4 tys. lat temu, a nawet kobiety sprzed 31 tys, lat. Niedawno badacze z Rzymu odtworzyli, jak wyglądał Rafael. Kim był Rafael Santi? Rafael Santi to jeden z najwybitniejszych artystów włoskiego renesansu. Karierę artystyczną rozpoczął w młodym wieku, a jako nastolatek był już utalentowanym malarzem. Na wczesne prace Rafaela wpływ miał warsztat jego ojca i szkoła umbryjska, choć chłopak szybko rozwinął swój styl i unikatowe podejście do sztuki. Jego fresk „Szkoła Ateńska" zdobi apartamenty papieskie w Watykanie i przyciąga miliony turystów. Wśród dzieł Rafaela znajduje się również „Portret młodzieńca", który wraz z innymi obrazami został przez Niemców skradziony z Polski podczas II wojny światowej. Do dziś poszukiwacze skarbów szukają zaginionego dzieła, którego wartość szacuje się na sto milionów dolarów. Sztuka Rafaela charakteryzuje się harmonią, równowagą i wyidealizowanym pięknem. Był mistrzem w uchwyceniu emocji i ekspresji na swoich portretach, a jego użycie perspektywy i kompozycji było rewolucyjne jak na swoje czasy. Wywarł znaczący wpływ na współczesnych mu i późniejsze pokolenia artystów, wpływając na rozwój sztuki zachodniej na następne stulecia. Rafael zmarł w Rzymie w 1520 roku, mając zaledwie 37 lat. Przyczyna jego śmierci wciąż budzi kontrowersje. Niektórzy badacze wskazują na wyczerpanie pracą, inni na choroby takie jak syfilis, zapalenie płuc lub gorączka prosówkowa. Mimo to, jego spuścizna artystyczna przetrwała wieki i wciąż zachwyca. Jak wyglądał Rafael? W XVII wieku w Rzymie pojawiła się czaszka, która rzekomo należała do Rafaela. Jednak wiele osób wątpiło w jej autentyczność. W 1833 roku, decyzją papieża, grób artysty zo…

jak-wygladal-rafael-b5516ec.png
width: 1200
height: 630

Naukowcy odkryli pochodzenie matki Leonarda da Vinci? „Była czerkieską niewolnicą”
type: item
date: 2023-03-16T14:30:28.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: artyści
subject: historia
subject: Kultura
subject: leonardo da vinci
subject: matka
subject: renesans
subject: rodzina
subject: Społeczeństwo
subject: wynalazki
description: Analiza dokumentów sprzed prawie 600 lat wykazała prawdopodobne pochodzenie matki Leonarda da Vinci. Włoski historyk twierdzi, że Caterina Buti del Vacca była księżniczką z Kaukazu, którą porwali Tatarzy, a następnie sprzedali ją Wenecjanom.
encoded: W tym artykule: Leonardo da Vinci był autorem wielu arcydzieł i innowacyjnych wynalazków Kim była matka Leonarda da Vinci? Włoski badacz potwierdza, że Caterina była niewolnicą z Kaukazu Leonardo da Vinci to postać, która wciąż nie przestaje zaskakiwać. Włoski artysta z okresu renesansu był nie tylko malarzem, którego arcydzieła wiszą w największych muzeach na świecie. To również wybitny rzeźbiarz, architekt i inżynier, którego pomysły i innowacje wyprzedzały swoją epokę. Tysiące notatek Włocha potwierdzają jego zainteresowanie mechaniką, matematyką, biologią, a nawet grawitacją. Leonardo da Vinci był autorem wielu arcydzieł i innowacyjnych wynalazków W tym roku naukowcy z California Institute of Technology przeanalizowali zaginione zapiski renesansowego uczonego i odkryli, że Leonardo da Vinci analizował zjawisko swobodnego spadania wiele lat przed Galileuszem. Już wcześniej wiadomo było, że uczony interesował się badaniami ruchu i sił działających na ciała. Badacze twierdzą jednak, że na podstawie matematycznego przykładu i serii szkiców próbował udowodnić to, co dziś rozumiemy jako teorię grawitacji. Palmanova: włoskie miasto epoki renesansu, które nie przestaje zachwycać Włochy są pełne niezwykłych skarbów światowej kultury pod niemal każdym względem. Można długo wymieniać znane wszystkim miejsca, które mają trwałe miejsce w ludzkiej świadomości. Ni... Naukowców fascynują jednak nie tylko wynalazki i odkrycia Włocha. Równie ciekawe i zarazem tajemnicze jest jego życie prywatne i pochodzenie. Od dziesiątek lat badacze z całego świata próbują dowiedzieć się, kim była jego matka, Caterina Buti del Vacca. Najnowsze odkrycie włoskiego badacza prof. Carlo Vecce, profesora literatury włoskiej na Uniwersytecie L'Orientale w Neapolu, rzuca nowe światło na historię rodziny da Vinci. Kim była matka Leonarda da Vinci? Wokół postaci Cateriny pojawiało się już wiele teorii. Antonimo Gaddiano pisał ok. 1540 roku, że matka renesansowego artysty pochodziła z wysokiego stanu społ…

ginevra-de-benci-e9fd24b.jpg
width: 2043
height: 892

Te skryte pod ulicami Mediolanu pomieszczenia działają na wyobraźnię. Zajrzyj do środka
type: item
date: 2020-11-09T08:41:22.000Z
creator: hannagadomska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: artyści
subject: mediolan
subject: sztuka
subject: Travel
subject: włochy
description: Powstały wewnątrz opuszczonych studzienek kanalizacyjnych. Takie rzeczy w Mediolanie.
encoded: Co kryje się za włazem? Nie ulega wątpliwości: tajemne przejścia i ukryte komnaty działają na wyobraźnię. Są tak intrygujące, że każdy - bez względu na wiek - chce wejść do środka. Zdawał sobie z tego sprawę Biancoshock, włoski artysta, który opuszczone studzienki kanalizacyjne zamienił w… miniaturowe w pełni wyposażone mieszkania. Te podziemne domy można zobaczyć w Lodi - jednej z dzielnic Mediolanu. Trudno przejść obok nich obojętnie. Coś więcej Ale nie chodziło tylko o wzbudzenie ciekawości. Artyście przyświecała dużo głębsza idea. Biancoshock chciał zwrócić uwagę na los tych, którzy zmuszeni są do życia w dużo gorszych warunkach. Pomysł zrodził się w czasie wizyty w Bukareszcie. Trudno w to uwierzyć, ale w stolicy Rumunii miejskie kanały są domem dla setek bezdomnych. Ich podziemne „apartamenty” nie są jednak wyłożone kolorową tapetą. Jak napisał artysta na swojej stronie internetowej : „Jeśli nie możemy zapobiec czyimś problemom, spróbujmy chociaż sprawić, by były mniej dotkliwe”. Borderlife Trzy podziemne komnaty składają się na projekt o nazwie „Borderlife”. Każda z nich reprezentuje inne pomieszczenie. Jest więc tu kuchnia wyposażona w niezbędne akcesoria, jest łazienka z prysznicem i fragment salonu. Ma się nieodparte wrażenie jakby ktoś tu przed chwilą był. Może właśnie gotuje wodę na herbatę? Może będzie brał prysznic? Więcej: biancoshock.com,

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c3a1aaa20c8585b62ffafaad40029b38e2c58463-753814d.png
width: 596
height: 540

Apokalipsa w miniaturze. Niezwykłe dzieło artystek z Nowego Jorku
type: item
date: 2020-09-25T07:16:36.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: artyści
subject: Kultura
subject: praca
subject: Społeczeństwo
subject: sztuka
description: Jak wyglądałyby nasze miasta po kataklizmie, który unicestwiłby ludzkość? Jak natura brałaby je we władanie? Lori Nix i Kathleen Gerber próbują to pokazać w swoich zminiaturyzowanych dioramach będących połączeniem poglądowych makiet i dzieł sztuki. Ręcznie wykonują miniaturowe dioramy. Wykonane z ogromną skrupulatnością, pokazują, jak miasto mogłoby wyglądać długo po zniknięciu ludzi.
encoded: Miasto jest w ruinie. Pociągi stoją nieruchomo na torach. W szkołach panuje cisza. Biblioteki i samoobsługowe pralnie niszczeją. Wszyscy zniknęli. To koniec świata, jaki znamy, ale Lori Nix czuje się świetnie. To ona wraz z Kathleen Gerber, jej partnerką w sztuce i w życiu, są architektkami tej apokalipsy. Jest szary zimowy dzień na nowojorskim Brooklynie. Kobiety pracują w swym ciasnym mieszkaniu połączonym z atelier, starannie budując pomniejszone dioramy katastrofy. Ich celem, jak mówi Nix, jest tworzenie i fotografowanie „otwartych narracji – modeli postludzkiej metropolii w przyszłości, po nieznanym kataklizmie”. – Chodzi o to, żeby odblokowywać i prowokować wyobraźnię widzów. Chcemy, żeby zastanawiali się nad teraźniejszością. Czy nadal mamy jakąś przyszłość? Większość pomysłów do tych misternych scenek Nix czerpie z jazdy metrem i przeglądania zdjęć z wakacji. Dodatkowe inspiracje wynikają z jej przeszłości. Jako dziecko dorastające w maleńkim Norton w stanie Kansas Nix zawsze była „blisko zagrożeń i kataklizmów – złej pogody, zamieci, powodzi, plag owadów. No i oczywiście tornad”. Dorastając w Alei Tornad w latach 70. XX w., stykała się z ekstremalnymi warunkami pogodowymi. Wpływały też na nią filmy katastroficzne, takie jak Płonący wieżowiec, i fabuły z czarną wizją przyszłości, choćby Planeta małp. Dziś uważa się za „fotografkę sztucznych krajobrazów”. View oEmbed on the source website – Ale zamiast włóczyć się w poszukiwaniu idealnego pejzażu, tworzę go na blacie stołu. W tym momencie wkracza Gerber. Umiejętność złocenia, dmuchania szkła i malowania pozwala jej budować, rujnować i postarzać scenki. – Ona jest rzeźbiarką, ja architektką – mówi Nix – Ja wychodzę z pomysłami, podsuwam palety kolorów i ustalam kąt patrzenia. Ona zajmuje się detalami, sprawia, że wszystko się materializuje. Ich lilipucie scenki mają od 50 cm do prawie 3 m średnicy. Są zrobione z pospolitych materiałów – papieru i akrylu, tektury i gliny, styropianu i arkuszy plastiku – za pomo…

modele-miast-przedstawiajace-ich-wyglad-po-katastrofie-fot-lori-nix-and-kathleen-gerber-national-geographic-d730a41.jpeg
width: 1019
height: 573

Pierwszy obraz namalowany przez sztuczną inteligencję sprzedany na aukcji. Za pół prawie miliona dolarów
type: item
date: 2019-07-01T10:06:48.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: artyści
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Moto
subject: sztuka
subject: Technologia
description: Nabywca pozostał anonimowy, a cena przekroczyła 45 razy spodziewaną. Czy cyfrowy artysta jest naprawdę tak utalentowany?
encoded: Kiedy padło ostatnie uderzenie licytacji w prestiżowym domu aukcyjnym Christie's w Nowym Jorku cena “Portretu Edmonda Belamy” osiągnęła 432 i pół tysiąca dolarów. Cena wysoka ale znacznie więcej emocji budzi fakt, że to obraz namalowany przez komputer. To pierwszy przypadek wystawienia takiej pracy na prawdziwą aukcję dzieł sztuki. Nawiązujący do prac XVII-wiecznego mistrza Rembrandta va Rijna portret to efekt pracy kolektywu artystów o nazwie „Obvious” i pochodzi z kolekcji płócien przedstawiających fikcyjną rodzinę Bellamy. W kolektywie działają między innymi Hugo Caselles-Dupré, Pierre Fautrel oraz Gauthier Vernier, którzy wykorzystali sztuczną inteligencję nazywaną GAN (Generative Adversarial Network). Jej sercem jest tak zwany Generator, który tworzy obraz, oraz Rozróżniacz, którego zadaniem jest porównywanie pracy do istniejących dzieł sztuki i dostrzeganie różnic. - Wypełniliśmy system 15 tysiącami portretów namalowanych między XIV a XX wiekiem – tłumaczy Caselles-Dupré – Generator tworzy nowy obraz bazując na tym zestawie, następnie Rozróżniacz stara się wychwycić różnice między ludzkim a komputerowym obrazem. Zadaniem Generatora jest zatem oszukać Rozróżniacza, że obraz namalował człowiek. Wtedy mamy rezultat. Rozróżniacz jest jednak znacznie łatwiejszy do oszukania niż ludzkie oko, tak przynajmniej twierdzą eksperci z Christie's. Porównują go do sztuki Glenna Browna. Choć żywe oko raczej nie da się oszukać, to jednak jest to bardzo znaczący krok w sztuce. - Portretowanie to z pewnością wyjątkowo trudny gatunek dla Sztucznej Inteligencji, ponieważ ludzie są znacznie mocniej wyczuleni na krzywizny i złożoność rysów twarzy niż maszyny – przekonują przedstawiciele domu aukcyjnego. Kolektyw „Obvious” zaprzągł swojego cyfrowego artystę także do malowania aktów oraz krajobrazów. Twórcy zgodnie uznali, że portret to najlepszy sposób by pokazać swój twórczy eksperyment. Pozostaje pytanie: czy autorem obrazu jest algorytm czy człowiek, który algorytm stworzył? - Jeś…

portret-edmonda-bellamy-na-aukcji-5d72b09.jpeg
width: 1000
height: 704

Co one tu robią? Dzikie zwierzęta na europejskich ulicach. Zobacz te surrealistyczne zdjęcia [GALERIA]
type: item
date: 2018-11-23T07:59:37.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: amsterdam
subject: anglia
subject: artyści
subject: hipopotam
subject: holandia
subject: Lifestyle
subject: litwa
subject: londyn
subject: wielka brytania
subject: zdjęcia
subject: zebra
subject: zwierzęta
description: Zebra na pasach, pingwiny w metrze… Projekt litewskiego artysty podbija serca internautów na całym świecie. Nic dziwnego!
encoded: Chociaż Ceslovas Cesnakevicius odwiedził wiele miast, te dwie wizyty zrobiły na nim największe wrażenie. Litewski artysta zeszłej wiosny wybrał się na kilkunastodniową wycieczkę do Amsterdamu, niedługo później - do Londynu. Jak mówi, napatrzył się wtedy na ludzi najróżniejszych kultur i narodowości. Ich oryginalne, nieraz wyzywające stroje nie robiły na nikim specjalnego wrażenia. Obowiązywało niepisane prawo „Nieważne, jak wyglądasz ani skąd pochodzisz, dopóki nie szkodzisz innym -bądź sobą”. Artysta urodził się i wychowywał na Liwie. Jak mówi, w jego kraju - byłej republice Związku Radzieckiego – pomstowało przekonanie, że najważniejsza jest masa, a kto nie jest jej częścią, jest dla niej zagrożeniem. Sam zresztą doświadczył tego wykluczenia. - Zastanawiałem się, jak to możliwe, że w ciągu tych dni, które spędziłem w Amsterdamie i Londynie, nie zauważyłem między tymi ludźmi żadnych wrogich spojrzeń ani komentarzy – opowiada. - Pomyślałem wtedy, że nawet gdyby ulicą przeszła owłosiona bestia (tak właśnie wtedy pomyślałem) nikomu by to nie przeszkadzało… Tak narodził się pomysł na projekt „The Zoo”. Cesnakevicius wykorzystał do tego zdjęcia europejskich metropolii, które fotografował od 2008 roku. Są tu ulice Londynu, Paryża, Barcelony, Berlina i Amsterdamu. Zdjęcia zwierząt zostały wykonane oddzielnie. Surrealistyczne obrazy powstały po nałożeniu warstw. Przyznacie, że działają na wyobraźnię. Więcej: facebook.com/cesnakevicius.art/ View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d87d95f92609e50d8d762f6ba20707fe2aed90af-a8099b2.jpeg
width: 1500
height: 1000

Przywracają życie zaniedbanym częściom Wrocławia. Polscy artyści wpadli na świetne rozwiązanie!
type: item
date: 2016-06-15T10:24:08.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: artyści
subject: miasta
subject: wrocław
description: Przy pomocy minimalnych środków finansowych (i jeszcze bardziej minimalnych środków wyrazu) nadają zapomnianym przestrzeniom nowe życie.
encoded: Niemiejsca Wrocław, jak wiele polskich miast, nie powrócił do gęstości zabudowy sprzed wojny. Powojenne zniszczenia, zaniedbania z okresu Polski Ludowej i długo odczuwane skutki „dzikiego kapitalizmu” - wszystko to sprawiło, że na architektonicznej mapie Wrocławia można znaleźć wiele zapomnianych i zaniedbanych miejsc. „Niemiejsc”. Jak tłumaczy Michał Duda, kurator Muzeum Architektury we Wrocławiu: - Nadal istnieją przestrzenie, które za sprawą radykalnej zmiany kontekstu zostały zdegradowane do rangi „niemiejsc”: porośniętych przypadkową zielenią wyrw w zabudowie, zadeptanych klepisk czy dzikich parkingów, świadectw błędnych decyzji architektonicznych, fragmentów niedokończonych większych całości, zdegradowanych skrawków funkcjonującego niegdyś organizmu. - Tereny te z jednej strony ograniczają użytkową przestrzeń miasta, z drugiej mają wielki potencjał, który może zostać wykorzystany do rozwoju lokalnych społeczności– dodaje. Mikroinstalacje I właśnie ten potencjał postanowili wykorzystać projektanci z NO studio: Magda Szwajcowska i Michał Majewski. Tworzą Mikroinstalacje, serię drobnych architektonicznych interwencji, które mają przywrócić miastu zaniedbane przestrzenie. Przy pomocy minimalnych środków finansowych (i środków wyrazu) doprowadzają do rewitalizacji dziur w miejskiej tkance. Pierwsza Mikroinstalacja powstała już przy zabytkowym Moście Piaskowym we Wrocławiu. Na opustoszałe betonowe schodki trafiły minimalistyczne leżaki/siedziska, a wraz z nimi - wrocławianie. Dzięki prostym leżakom projektanci przywrócili to opuszczone miejsce mieszkańcom miasta! Architektoniczne mikrointerwencje Szwajcowskiej i Majewskiego udowadniają, że spisanym na straty miejscom można nadać nowy charakter i zwiększyć ich funkcjonalność. Jest to możliwe przy niedużych nakładach finansowych i zastosowaniu niedrogich materiałów. Projektanci chcą w ten sposób kształtować współodpowiedzialność za miejską przestrzeń. Proste, a jakie skuteczne! Projekt: Magda Szwajcowska, Michał Majew…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dd73f809eada36de0780e628c07a522342e486f5-e50f080.jpeg
width: 1100
height: 620