Artur Hajzer odnosił sukcesy w górach i w biznesie. Do dziś nie wiadomo, dlaczego zginął w Himalajach
Artur Hajzer jako młodzik świat wspinaczkowy zawojował nie swoją techniką, a umiejętnościami krawieckimi, bezczelnością i determinacją. Góry to było całe jego życie. I to w nich pozostał na zawsze.
W tym artykule: Artur Hajzer, pseudonim „Słoń” Pierwsze wyprawy Artura Hajzera Duet Hajzer-Kukuczka Artur Hajzer zakłada firmę Alpinus Na ratunek Marciniakowi Powrót w góry i wypadki Polski Himalaizm Zimowy Śmierć Artura Hajzera Artur Hajzer (ur. 28.06.1962 r., zm. 07.07.2013 r.) mieszkał w Mikołowie. Himalaista, zdobywca 6 ośmiotysięczników, przedsiębiorca, mąż i ojciec dwóch synów. Jego pierwsi nauczyciele wspinaczki to Ignacy Walenty Nendza i Janusz Kubica. Najważniejsi partnerzy wspinaczkowi: Rafał Chołda, Jerzy Kukuczka, Krzysztof Wielicki, Rafał Szymczak, Marcin Kaczkan. Zdobył szczyty: Tiricz Mir (7706 m) – 1983 r., pierwsze polskie wejście (z Chołdą), Manaslu (8156 m) – 1986 r., nową drogą (z Kukuczką), Annapurna (8091 m) – 1987 r., pierwsze wejście zimowe (z Kukuczką), Sziszapangma (8027 m) – 1987 r., nową drogą (z Kukuczką), Annapurna Wschodnia (8010 m) – 1988 r., nową drogą (z Kukuczką), Dhaulagiri (8167 m) – 2008 r. (z Szymczakiem), Nanga Parbat (8126 m) – 2010 r. (z Szymczakiem), Makalu (8481 m) – 2011 r. (z Bieleckim). Artur Hajzer, pseudonim „Słoń” Artur Hajzer nie wyglądał na himalaistę, a na pewno nie na kogoś, kto bryluje we wspinaczce sportowej. Dość masywny, nieco przyciężkawy. Na pierwszy rzut oka wydawało się, że przy swoich kolegach, wyżyłowanych „szczupakach”, jest bez szans w skałach. Zresztą to swojej sylwetce zawdzięczał pseudonim „Słoń”, który towarzyszył mu do końca, chętnie używany także przez niepozbawionego autoironii właściciela. "Kukuczka był bez szans". Wywiad z Reinholdem Messnerem Najlepszy himalaista świata, pierwszy człowiek, który stanął na wszystkich ośmiotysięcznikach, farmer, polityk. Dziś muzealnik. Niezależnie od tego, co robi, musi być w tym najlepszy. W n... Był jednak też Ślązakiem o wyjątkowej ambicji, determinacji i sprycie. Te cechy pozwoliły mu szybko zostawić większość znajomych z Harcerskiego Klubu Taternickiego daleko w tyle. Tak jak podczas zawodów wspinaczkowych w Podlesicach w czasach studenckich. Tak długo całą sobotę trenował na wytypowanych przez siebie drogach, że dzień później zajął drugie miejsce we wspinaniu na czas, pokonując czołowego wówczas skałkowego „łojanta” Krzysztofa Pankiewicza. Pierwsze wyprawy Artura Hajzera Dzięki swojemu sprytowi Artur Hajzer przebił się już w pierwszej połowie lat 80. do składów wypraw na himalajskie ośmiotysięczniki. A konkretnie dzięki zdolnościom krawieckim. Jako 16-latek uszył uprząż wspinaczkową Jerzemu Kukuczce, którego jako młodzik spotkał w swoim klubie górskim. A ten się zdolnościami młodzika zachwycił. Później zaopatrywał wyprawy w sprzęt i odzież wówczas niedostępną w sklepach. W plecaki, śpiwory puchowe, kurtki z anoraku. W środowisku himalaistów w latach 80. dwudziestokilkuletni wówczas Artur Hajzer wyróżniał się też zdolnościami organizacyjnymi i znajomością języków obcych. Wszystkie wymienione cechy i talenty plus młodość i spore jak na nią doświadczenie przyczyniły się do tego, że idealnego partnera do dokończenia Korony Himalajów znalazł w nim sam Kukuczka. Gdy latem 1986 r. wielki himalaista wspinał się nową drogą na K2, Hajzer w Polsce załatwiał już formalności, kompletował sprzęt. Wysyłał cargo do Nepalu na kolejną wyprawę na Manaslu, na którą mieli pojechać razem. Była to trudna, ciągnąca się w nieskończoność, torpedowana przez opady śniegu ekspedycja. Uczestniczyli w niej także mistrz stylu alpejskiego Wojtek Kurtyka oraz meksykański młody wilk Carlos Carsolio. Jednak wyprawa skończyła się sukcesem tylko dla duetu Hajzer-Kukuczka. 10 listopada 1986 r. zdobyli ośmiotysięcznik nową drogą poprowadzoną przez jego wschodnią grań. Duet Hajzer-Kukuczka Na wszystkich kolejnych kończących się sukcesem wyprawach, nawet jeśli uczestniczyła w nich szersza grupa wspinaczy, na szczycie stawali tylko we dwóch. Jak zimą 1987 r. na Annapurnie. Wtedy o tym, kto pójdzie na szczyt, zdecydował refleks Hajzera, który ubiegł Krzysztofa Wielickiego w odpowiedzi na pytanie Kukuczki. – Wykolegował mnie i tyle – przyznaje dziś Wielicki. Wtedy musiał zostać z chorą Wandą Rutkiewicz. Od początku kariery największym wspinaczkowym marzeniem Hajzera była, uważana wówczas za zadanie na miarę XXI w., południowa ściana Lhotse. Atakował ją trzykrotnie w latach 1985–1989, podczas wypraw kierowanych przez Janusza Majera, Krzysztofa Wielickiego oraz Reinholda Messnera. Ten ostatni do rozprawienia się ze ścianą zebrał międzynarodowy dream team najlepszych europejskich himalaistów. Podczas pierwszej wyprawy zginął przyjaciel Hajzera z lat młodzieńczych Rafał Chołda. Dwa lata później wraz z Wielickim Hajzer spędził w ścianie aż cztery noce powyżej 8000 m bez użycia tlenu, walcząc aż do wysokości 8300 m, 200 m poniżej wierzchołka. Wyprawa z Messnerem też zakończyła się fiaskiem. Kolejnej propozycji zmierzenia się z trzykilometrową skałą Artur Hajzer już nie przyjął. Jego drogi z Kukuczką zaczęły się rozchodzić. Artur Hajzer zakłada firmę Alpinus Młodszy wspinacz miał już wtedy szalony plan, którego Kukuczka nie popierał. Czuł się na tyle mocny, aby głośno mówić o swoim marzeniu, które wydawało się wtedy czymś z pogranicza fantasmagorii. Ogłosił chęć realizacji projektu zdobycia wszystkich ośmiotysięczników w ciągu jednego roku. Przyjaciel Janusz Majer miał mu pomóc w zgromadzeniu astronomicznego jak na owe czasy w Polsce budżetu na realizację projektu, czyli miliona dolarów. "Z natury jestem leń" - uwierzysz mu? Tak mówi Najszybszy w Himalajach Zdobywa ośmiotysięczniki, a potem zjeżdża z nich na nartach. W świetnym stylu, rekordowym czasie i sam. Bo na razie nie ma nikogo na świecie, kto wydolnością i szybkością mógłby mu dor.. Panowie udali się w tym celu na targi sprzętu i odzieży outdoorowej ISPO w Monachium. Jednak zamiast z pieniędzmi wrócili z pomysłem stworzenia biznesu. Wraz z partnerem z górskich szlaków, Ryszardem Wareckim, założyli firmę Alpinus. Wejście w świat biznesu, kolejny cel w życiu, wyzwanie na miarę tych himalajskich, przyczyniło się do jego – używając alpinistycznego żargonu – wycofu z gór najwyższych. Ale nie był to jedyny powód odejścia od swojej wielkiej pasji. Złożyły się na tę decyzję także wykryta wówczas nieuleczalna chondromalacja rzepek, czyli rozmiękanie chrząstki w kolanie, i narodziny pierwszego syna Filipa. A także, a może przede wszystkim, tragedie górskie, które dotykały jego przyjaciół. Na ratunek Marciniakowi Ale pękać zaczęło coś w Hajzerze już wcześniej. A dokładnie, gdy po raz trzeci wrócił bez sukcesu spod południowej ściany Lhotse do Katmandu, gdzie zastała go tragiczna wiadomość. Pięciu członków wyprawy na zachodnią grań Mount Everestu zginęło w lawinie na stokach Khumbutse. Na przełęczy Lho La pozostał jedyny ocalały, dotknięty śnieżną ślepotą, najmłodszy z grupy Andrzej Marciniak. Ta informacja była jak uderzenie młotem w głowę. Artur Hajzer od razu wykorzystał wszelkie swoje największe atuty: ambicję, determinację, spryt, zdolności organizacyjne, by poprowadzić akcję ratunkową, która wydawała się nie mieć szans. Sytuacja była gorzej niż beznadziejna. Tybet był w tym czasie zamknięty, za kilka dni miało dojść do masakry na placu Tiananmen. W Polsce w przededniu wyborów 4 czerwca też trudno było szukać wsparcia. Hajzer jednak przy pomocy Reinholda Messnera i jego układów w Katmandu uzyskał pozwolenie na akcję ratunkową. W towarzystwie dwóch nowozelandzkich przewodników oraz dwóch Nepalczyków pojechał do Tybetu. Od tamtej strony dotarł do Marciniaka. Ocalały już szykował się do próby samotnego schodzenia po omacku z przełęczy. Głosy dobiegające z zewnątrz odebrał z początku jako atakujące uszkodzony mózg omamy. Dziś nie ma wątpliwości, że to właśnie Artur Hajzer uratował mu życie. Powrót w góry i wypadki Po 1989 r. Artur Hajzer skupił się przede wszystkim na biznesie, nowej rodzinie, w której pojawił się drugi syn, Jakub, i m.in. żeglarstwie. Ale i w biznesie, w którym zdobywał kolejne szczyty, przytrafił się bolesny upadek. Po bankructwie Alpinusa, którego przyczynami były m.in. przeinwestowanie, Hajzer i jego partnerzy założyli nową markę HiMountain. Ale gorycz porażki przywróciła w nim myśli o świecie, w którym odniósł tyle sukcesów. – Wilka ciągnie do lasu, a jego życiem były góry. Kiedyś musiał do nich wrócić, niezależnie od losów firmy – opowiadał mi i Przemysławowi Wilczyńskiemu, współautorowi książki „Broad Peak. Niebo i piekło” himalaista Piotr Pustelnik. To właśnie z nim Hajzer pojechał na swoją pierwszą wyprawę po powrocie w 2005 r. – na Broad Peak. Zakończyła się ona wypadkiem Hajzera i złamaniem przez niego nogi na prawie 8000 m w kopule szczytowej. A potem ofiarną akcją ratunkową – 3000 m w dół techniką asekurowanego liną „dupozjazdu” – która uratowała mu życie. Wypadki prześladowały go po powrocie w góry. Podczas zimowej wycieczki granią Tatr Zachodnich Artur Hajzer spadł z potężną lawiną w masywie Czerwonych Wierchów. Odkopali go ratownicy TOPR-u. Na Dhaulagiri doświadczył w jednym z obozów ataku choroby wysokościowej. Partnerzy pomogli mu zejść. Na Nanga Parbat w namiocie zatruł się groźnie gazem z maszynki. Polski Himalaizm Zimowy Do wypraw Artur Hajzer przygotowywał się bardzo solidnie. Biegał, chodził na basen, badał się, mierzył swoją wydolność, zatrudnił nawet osobistego trenera i dbał o dietę. Jego słynna determinacja wygrywała z pechem i pozwalała mimo przeciwności odnosić kolejne górskie triumfy. Zarówno na wymienionych dwóch ośmiotysięcznikach, jak i na piątej górze świata, Makalu. Wszedł na nią już jako kierownik programu Polski Himalaizm Zimowy 2010–2015, w towarzystwie swojego czołowego zawodnika, Adama Bieleckiego. PHZ stworzył w celu przywrócenia Polakom znanej w latach 80. marki w Himalajach i dokończenia idei Andrzeja Zawady zdobycia zimą wszystkich szczytów ośmiotysięcznych. Zasługą Hajzera i jego programu były dwa wejścia zimowe na niezdobyte przed powstaniem PHZ-u szczyty Gaszerbrum I i Broad Peak. Triumf, pot i łzy: Artur Hajzer o wejściu na Gaszenbrum I w 2012 r. Największy od wielu lat polskiego himalaizmu czy skandal na międzynarodową skale? Takiej awantury w polskim środowisku wspinaczkowym nie było juz dawno. A wszystko przy okazji ogromnego osiąg... Niestety, w czasach kierowania PHZ-em spotkało go też sporo nieprzyjemności. Po zakończonej odmrożeniami uczestników wyprawie unifikacyjnej na Makalu, a zwłaszcza po tragicznym Broad Peaku na Artura Hajzera wylała się fala nie zawsze zasłużonej krytyki. „Narodowy program narażania młodych” – pisała po Makalu dziennikarka i podróżniczka Monika Rogozińska. Krytykowano go za sprzężenie wypraw himalajskich ze światem wielkich mediów. Nawet bliscy przyznawali, że Artur Hajzer lubił pokazywać się na wizji. Po tragedii na Broad Peaku zdecydował się wyjechać w Himalaje. Planowany już wcześniej trawers Gaszerbrumów przybierał formę ucieczki od zamieszania, pytań i ostrych sporów. Śmierć Artura Hajzera – Widać było, że nie chce mu się jechać, że jest potwornie zmęczony. Ale z drugiej strony bardzo chce pobyć sam, odpocząć – opowiada w naszej książce Izabela Hajzer. Co wydarzyło się na Gaszerbrumie I, pozostanie jedną z wielu tajemnic, o których góry milczą. Wiemy tylko to, co przekazał partner Artura z tej wyprawy, Marcin Kaczkan. Po nieudanym ataku szczytowym 7 lipca 2013 r. odpoczywali w obozie III. Podali informację, że będą kontynuować zejście. Schodzili Kuluarem Japońskim po linach poręczowych. Kaczkan szedł pierwszy. Zawiewający wiatr ograniczał widoczność. W Polsce była godzina 11, gdy Artur Hajzer wysłał SMS-a do żony, który nie pozostawił wątpliwości: „Kaczkan spadł z C3 w kuluar. O 13.30. Nie wpiął się. Moim zdaniem na śmierć”. Nigdy nie dowiemy się, co sprawiło, że napisał coś takiego, skoro jego partner nie doznał żadnego wypadku. Chwilę później Kaczkan dostrzegł kilka metrów od siebie spadającego Hajzera. Kiedy 20 minut później, o godz. 16.08 czasu pakistańskiego, dotarł do podstawy kuluaru, znalazł go tam. Martwego. Bieg dla Słonia: tysiące ludzi pożegnało Artura Hajzera 7 sierpnia o 22:00 w całej Polsce i nie tylko odbył się Bieg dla Słonia wydarzenie ku pamięci Artura Hajzera. W samym Chorzowie pobiegło blisko 1400! Informacja dotarła do Polski dwa dni później. Po tym, jak członkowie rosyjskiej wyprawy odnaleźli przeczekującego załamanie pogody w obozie II Kaczkana. Hajzer został pochowany przez Kaczkana w szczelinie w okolicy miejsca fatalnego upadku. A ja do dziś pamiętam, jak przed wyjazdem do Pakistanu rozmawialiśmy na Facebooku. Napisał mi wtedy: „Jakby mnie kto szukał, to mnie nie ma. Jadę z Kaczkanem na GI i GII za swoje na 2 miechy i mam wszystko w d...”.
Bieg dla Słonia: druga edycja już 27 czerwca!
"Bieg dla Słonia" to wyjątkowe wydarzenie. Już po raz drugi będzie można aktywnie oddać cześć wyjątkowemu człowiekowi: Arturowi Hajzerowi
Artur Hajzer, polski taternik, alpinista i himalaista, twórca programu Polski Himalaizm Zimowy, zdobywca siedmiu ośmiotysięczników, zginął 7 lipca na Gaszerbrum I. W tym roku po raz pierwszy w historii Travelerów został wyróżniony Nagrodą Specjalną za całokształt dokonań eksploracyjnych. Ale nie tylko my chcieliśmy upamiętnić tak wybitnego człowieka. Marcin Rudzki, dziennikarz Radia Katowice, w zeszłym roku wyszedł z inicjatywą przeprowadzenia akcji "Bieg dla Słonia". 7 sierpnia - odbyła się pierwsza edycja nocnego biegu w Chorzowie. Oczywiście nie mogło nas na nim zabraknąć. Atmosfera była wyjątkowa, a pełną relację możecie przeczytać tutaj: Bieg dla Słonia: tysiące ludzi pożegnało Artura Hajzera. W tym roku pobiegniemy raz jeszcze. Start: 27. czerwca o godz. 22:00 w Parku Śląskim w Chorzowie. O tym, jak będzie wyglądać kolejna edycja Biegu dla Słonia, porozmawialiśmy z organizatorem, Marcinem Rudzkim. Anna Szczypczyńska: Zeszłoroczna edycja Biegu dla Słonia to było niesamowite wydarzenie. Chyba nie spodziewaliście się aż takiego obrotu spraw? Marcin Rudzki: Są takie chwile, kiedy człowiek wie, że doświadcza czegoś niepowtarzalnego, wyjątkowego. Tak słowo niesamowite jest tutaj raczej na miejscu. Planując bieg myśleliśmy o zgromadzeniu możliwe dużej ekipy, która pobiegnie dla Słonia, czyli dla Artura Hajzera. Nikt nie przypuszczał, że w biegu weźmie udział 1100 osób. To oficjalne dane z rejestracji. Przyznajemy się tutaj do pewnego niedociągnięcia. 1100 kart do rejestracji przygotowaliśmy, okazało się, że było ich za mało... Do tego w tym samym dniu sporo osób pobiegło w innych miastach w całej Polsce. Byli też tacy, którzy pobiegli za granicą między innymi w Berlinie, Londynie, czy w Peru. I tutaj przyznajemy się do kolejnego zaskoczenia. Nie wiedzieliśmy, że otrzymamy takie poparcie. Nie ma klasyfikacji, pomiaru czasu, biegniemy w nocy, w środku tygodnia… Tymczasem wspierają nas znane marki outdoorowe, prasa, radio, telewizja, blogerzy, a do tego w pewnym momencie otrzymujemy film od… Martyny Wojciechowskiej. To chyba był moment, w którym zaczynaliśmy rozumieć, że to, co się dzieje, to coś więcej niż nocny bieg. W tym roku spotkamy się jeszcze raz, żeby biegiem uczcić pamięć Artura Hajzera. Właśnie: biegiem czy marszem, na rolkach, na rowerze – w zeszłym roku chodziło o uczestnictwo i o pokonanie magicznego dystansu w dowolny sposób. Czy w tym roku będzie podobnie? Będzie dokładnie tak samo. Nie chcemy wprowadzać żadnych ograniczeń, nie chcemy zamykać się na żadne środowiska. Start bez opłat, wcześniejszej rejestracji, pomiaru czasu, klasyfikacji, ale za to z gwarantowaną dozą satysfakcji. W zeszłym roku najmłodszy uczestnik biegu miał 3 lata, najstarszy to rocznik 1935. Wiek nie gra roli. Podobnie jak biegowe doświadczenie. 7 km to za dużo na nogach? Przejedź je na rowerze, rolkach. Nie możesz? Kibicuj na starcie! Po prostu bądź z nami dla Słonia i tych wszystkich ludzi, którzy pokonując ten dystans chcą coś powiedzieć, bo w ten sposób przyłączysz się do ich głosu. Co takiego niesamowitego jest w Biegu dla Słonia, czego nie można doświadczyć nigdzie indziej? Można sobie zadać pytanie, dlaczego stawić się na stracie akurat "Biegu dla Słonia"? Przecież imprez biegowych jest cała masa. Trenuje codziennie, biegam półmaratony, maratony, dystanse ultra, a teraz mam dokładać sobie jeszcze 7 km? Po co kolejne tego typu wyzwanie? Takie pytania zadawali nam już ludzie na portalach społecznościowych. Nasza odpowiedź była prosta. Każdy kiedyś zaczynał. Z kogoś, czegoś czerpał inspirację. Ktoś przed nami robił to, co my w tej chwili, wskazał nam przysłowiową drogę, którą idziemy. Wystarczy sobie przypomnieć te początki i wyobrazić, że teraz biegnie się dla tej osoby, a obok nas, na tej samej trasie, bez żadnych ograniczeń, biegnie jeszcze 1100 osób. Chcemy, by to było spotkanie dla wszystkich. Nie możesz biec? Kibicuj, stój na starcie, mecie, na trasie biegu. Chcemy w ten symboliczny sposób upamiętnić Hajzera, ale też pokazać, że Słoniu miał rację udowadniając, że pasja to nie słowo, to sens, cel, który można zrealizować! Czy jest coś piękniejszego niż zrobić coś tak po prostu, dla idei? Jakie niespodzianki szykujecie dla uczestników biegu w tym roku? Tak naprawdę wielkich niespodzianek nie będzie, choć plany były inne. Jest to jednak niszowa impreza, co jak można się domyślać oznacza pewne problemy z finansowaniem. Co nie oznacza, że nie zadbamy o ... uatrakcyjnienie trasy biegu. Możemy na chwilę obecną powiedzieć tylko, że będzie nieco więcej światła, ale bardzo symbolicznego. Co trzeba zrobić, żeby wziąć udział w Biegu dla Słonia? Nic! No przesadziliśmy, stawić się na starcie. Od początku to było dla nas najważniejsze, to musi być impreza bezpłatna, bez wcześniejszych zapisów, itd. Żartując, można by powiedzieć: taka, w której nikt nie będzie miał wymówki, że nie może wziąć udziału bo koszty, itd. Chcemy spędzić razem kilka godzin, w otoczeniu ludzi, którzy są po prostu niesamowici. Ok, zapisać się nie trzeba, przyjeżdżamy na start i co dalej? Czego się spodziewać? Jak będzie wyglądała druga edycja Biegu dla Słonia? Przede wszystkim spodziewać się, że bieg się odbędzie! Warunki pogodowe nas nie zatrzymają! Pojawiają się obawy o deszcz, burzę, upał. W zeszłym roku bieg odbywał się w iście tropikalnym klimacie i chyba wszyscy modlili się już o odrobinę chłodnego deszczu. Mieliśmy wręcz obawy, że za chwilę ludzie skorzystają z dobrodziejstwa pobliskiego stawu… Ale do rzeczy, bieg odbędzie się bez względu na warunki pogodowe. Kolejnej rzeczy jakiej należy się spodziewać… to cudowni ludzie na trasie. Nie mówimy tutaj tylko o znanych himalaistach jak Krzysztof Wielicki, Janusz Majer, czy Adam Bielecki. To przede wszystkim osoby, które pobiegną ramie w ramie, obok siebie. W zeszłym roku byli rodzicie z małymi dziećmi, ale też ludzie, którzy by „ułatwić” sobie zadanie biegli z 60-litrowymi plecakami załadowanymi po brzegi, którzy pytani o to po co im te dodatkowe kilogramy „bezczelnie” odpowiadali, że dla przyjemności. Więc jeszcze raz, czego się spodziewać? Startu i atmosfery, która jeszcze długo sprawi, że w odpowiedzi na pytanie czy warto? Odpowiemy:TAK! Dołącz do wydarzenia
Przegląd Filmów Górskich im. Andrzeja Zawody
Dla polskiego himalaizmu to jest ciężki rok. Bardzo ciężki. Ale warto rozmawiać o tym, co się stało. I o tym, czemu ludzie w góry chodzą i chodzić będą...
Z Adamem Bieleckim i Krzysztofem Wielickim nie tylko o Broad Peaku, z Januszem Onyszkiewiczem o historii, z Darkiem Załuskim o wyprawach po K2, a z Olgą Morawską o nadziei. Także na nizinach. Zapraszamy na XVIII Przegląd Filmów Górskich w Lądku Zdroju, najstarszą tego typu imprezę w kraju. W tym roku w trakcie 4 dni odwiedzą nas gwiazdy himalaizmu, autorzy przewodników, obiecujący wspinacze, reżyserzy filmów górskich i ich naturalni aktorzy, wreszcie sami bohaterowie niektórych książek i filmów oraz podróżnicy. Po raz pierwszy do Lądka przyjedzie także pilot śmigłowca i himalaista, partner Piotrka Morawskiego i Denisa Urubko - Włoch Simone Moro. Simone w 2005 roku, zdobywając Shisha Pangmę razem z Piotrkiem, przełamał hegemonię Polaków w zdobywaniu ośmiotysięczników zimą. Po śmierci swojego przyjaciela kontynuował wejścia zimowe, w 2009 zdobył Makalu, a w 2011 Gasherburm II… Gościem miał być też Artur Hajzer, partner wspinaczkowy Jurka Kukuczki i Wandy Rutkiewicz, współtwórca marek Alpinus i HiMountain, zdobywca siedmiu ośmiotysięczników, w tym jednego zimą i wielu nowymi drogami, kierownik słynnej akcji ratunkowej na Mount Evereście w 1989r., wreszcie pomysłodawca Polskiego Himalaizmu Zimowego 2010-2015 - mieliśmy poprowadzić spotkanie o tym ostatnim. Ale Artura już z nami nie ma, projekt otrzymał Jego imię, a na Przeglądzie poświęcimy mu spotkanie wspomnieniowe… Filmy wspinaczkowe i Górska Książka Roku Po 15 sierpnia zaprezentujemy dokładny zestaw tegorocznych profesjonalnych i amatorskich filmów górskich, ale już dziś wiadomo, że będzie można obejrzeć najlepsze produkcje Paula Diffleya, reżysera i alpinisty, który nakręcił min. „Wide Boyz” - historię wspinaczkową niesamowitych Peta Whittakera i Toma Randalla, „pogromców rys”, którzy wiosną zawitali na naszą Hejszowinę w Górach Stołowych. Sfilmowany pobyt w Polsce będzie można premierowo obejrzeć właśnie w Lądku. Z Wielkiej Brytanii przyjedzie też Ian Burton, reżyser i operator pracujący min. dla BBC, wielokrotnie nagradzany za obrazy pokazujące sporty ekstremalne min. „The Asgard Project” (nagroda na Festiwalu w Kendal) czy „Climbing Great Buildings” (zwycięzca Broadcast Awards 2011). W tym roku po raz pierwszy ogłosiliśmy konkurs na Najlepszą Książkę Górską 2013 im. Wawrzyńca Żuławskiego. Wśród zgłoszonych propozycji nagrody przyzna jury w składzie Renata Wcisło (redaktor naczelna „Taternika”), Andrzej Matuszyk (Taternik, alpinista, wieloletni profesor Zakładu Alpinizmu AWF w Krakowie), Janusz Kurczab (szermierz, uczestnik Olimpiady 1960r., kierownik wypraw himalajskich) oraz Zbigniew Piotrowicz (pomysłodawca Przeglądu, podróżnik, instruktor taternictwa, publicysta). Będąc przy książkach grzechem byłoby nie ogłosić, że jedną z jaśniejszych gwiazd będzie Bernadetta Macdonald, autorka mądrej i świetnie sprzedającej się „Freedom Climbers” o fenomenie polskiego himalaizmu, a także wieloletnia Dyrektor Festiwalu Filmów Górskich w Banff. Bernadetta od czasu wydania książki gości w naszym kraju często i już zdążyła się zaaklimatyzować do naszych form spędzania wolnego czasu. Imprezy do rana i praktyczne warsztaty podróżnicze W ostatnich latach do stałego punktu Przeglądu weszły już zawody biegowe Lądek Trail na 15km (a także zawody na 300m dla najmłodszych), spotkania i prelekcje rodziców podróżujących z małymi dziećmi „Króliczek Wędrowniczek” oraz zajęcia praktyczne! Tym razem szczególnie zapraszamy na Warsztaty GoPro (filmowania małą kamerą), Warsztaty Filmowania Copterem (z lotu ptaka), Warsztaty Lawinowe oraz Taniego Latania (czyli jak znaleźć bilet do Ameryki Południowej za 900zł). Wieczorami zapraszamy na imprezy, które na poprzednich edycjach niektórzy kończyli tuż przed pokazami filmów dnia następnego… W tym roku zagrają dla Was Piotr Bukartyk - człowiek orkiestra, poetyckie odkrycie Radiowej Trójki, Dom o Zielonych Progach - delikatny folklor, Zuloak - wojująca grupa punkowa nawiązująca do Pussy Riot i Chwila Nieuwagi na uspokojenie. Filmy zgłoszone na XVIII Przegląd będą walczyć min. o Nagrodę Publiczności a także o uznanie Jury (Piotr Pustelnik, Jerzy Surdel i Marek Kłosowicz) w kategoriach Najlepszy Film, Muzyka, Scenariusz, Debiut Reżyserski czy wreszcie Grand Prix i Nagrodę Im. Andrzeja Zawady dla Najlepszego Filmu Polskiego, wręczanego przez żonę Pana Andrzeja, Annę Milewską. Do zobaczenia w Lądku Zdroju w dniach 19-22 września 2013! www.festiwalgorski.pl
Bieg dla Słonia: tysiące ludzi pożegnało Artura Hajzera
7 sierpnia o 22:00 w całej Polsce i nie tylko odbył się Bieg dla Słonia wydarzenie ku pamięci Artura Hajzera. W samym Chorzowie pobiegło blisko 1400!
- To, ile osób pojawiło się w Chorzowie, przerosło nasze najśmielsze oczekiwania. Jesteśmy bardzo szczęśliwi i dziękujemy wszystkim, którzy chcieli w ten sposób wspólnie z nami upamiętnić tak wyjątkowego człowieka, jakim był Artur Hajzer - powiedział nam na mecie Marcin Rudzki, jeden z organizatorów biegu. - Byliśmy bardzo szczęśliwi, kiedy jeszcze dzisiaj (w dniu biegu) po południu liczba zgłoszeń wynosiła 700 uczestników. Na miejsce dojechało jednak znacznie więcej osób. Numery, które wydawaliśmy przy rejestracji, skończyły się na 1074. Z naszych wyliczeń wynika, że w Chorzowie pobiegło blisko 1400 osób (dane nieoficjalne ponieważ zabrakło druków po 1074 numerze) - dodaje Rudzki. Chorzów to dopiero początek Imponujący wynik, biorąc pod uwagę fakt, że bieg udało się zorganizować zaledwie w kilka tygodni. Ale Chorzów to nie wszystko. Himalaiści, alpiniści, biegacze oraz wszyscy inni ludzie, którzy chcieli wspólnie zrobić coś ku pamięci Artura Hajzera, pobiegli w Warszawie, Krakowie, Poznaniu oraz wielu innych miastach w Polsce i nie tylko. Marcin Rudzki cały czas dostaje zdjęcia i krótkie filmiki z biegów, które odbyły się np. we Włoszech. - Nie spodziewałem się, że w tak krótkim czasie uda nam się dotrzeć do tak wielu osób. W Chorzowie miał miejsce główny bieg i zdecydowanie było nas najwięcej, ale otrzymałem już informacje, że w Krakowie pobiegło kilkadziesiat osób, podobnie w Warszawie i wciąż odbieram wiadomości na temat mniejszych biegów, które zostały zorganizowane zagranicą - mówi podekscytowany. Atmosfera na medal "Bieg dla Słonia" z założenia miał być imprezą rekreacyjną, formą spotkania i uczczenia pamięci Artura Hajzera w taki sposób, jaki by sobie tego sam życzył. - Artur sam sporo biegał, może nie ostatnio, ale wcześniej tak. Wyprawa w góry to ogromny wysiłek dla organizmu, trzeba być w bardzo dobrej formie. Ja sam przed ostatnią wyprawą przez blisko 2 miesiące biegałem 6 razy w tygodniu - opowiedział National Geographic Polska Artur Małek, pierwszy z zimowych zdobywców Broad Peak. Na trasie pojawił się też Adam Bielecki, Janusz Majer i wiele innych osób, które dobrze znały "Słonia". Artur Małek z jubileuszową flagą Towarzystwa National Geographic Polska. Chodziło o to, by się spotkać i wspólnie uczcić tak wyjątkowego człowieka jakim był Artur Hajzer. Nie było opłat startowych, pomiarów, klasyfikacji. Mimo wszystko niektórzy zdecydowali się na to, by dać z siebie wszystko i pobiec najszybciej jak potrafią, inni przełamali się i pokazali, że potrafią to zrobić i przetruchtali całą trasę, mimo tego, że na co dzień w ogóle nie biegają. Na największy szacunek zasługują osoby niepełnosprawne, których również nie zabrakło na trasie. Każdy znalazł swój sposób na to, by kultywować wyznawane przez "Słonia" wartości i pokazać, że nie ma rzeczy niemożliwych. Od lewej: Justyna Rudzka, Jarosław Juszkiewicz, Marcin Rudzki. Ekipa radiowców z flagą NG. Upał nie zniechęcił nikogo, a tłum ludzi, którzy z czołówkami na głowach wyruszył w ciemną noc, zbudował niesamowity klimat. Było po prostu magicznie, czuło się to w powietrzu. Najlepszym tego wyznacznikiem, jest fakt, że mimo późnej godziny, wszyscy jeszcze długo po biegu nie chcieli się rozejść. Rozmowom i wspomnieniom nie było końca. Cudowny, magiczny wieczór. Cieszymy się, że mogliśmy być na miejscu i uczestniczyć w takim wydarzeniu. Redakcja National Geographic Polska Statystyki: - najstarszy uczestnik rocznik 1935, najmłodszy lat 3 (z tych zarejestrowanych) - pobiegli głównie Polacy, ale też obywatele : Turcji, USA, Niemiec i Austrii - na stracie stanęli mieszkańcy województw: śląskiego- głównie, ale też pomorskiego, dolnośląskiego, kujawsko-pomorskiego, lubelskiego, łódzkiego, małopolskiego, mazowieckiego, opolskiego, podkarpackiego i podlaskiego Ogromny wkład pracy włożył także August Jakubik- ultra maratończyk, instruktor, organizator biegów 12 i 24 godzinnych. Najbliższa wyprawa... bieg do Watykanu. Nie tylko pomógł przygotować bieg, ale także wzorowo poprowadził całe wydarzenie.
Bieg dla Słonia - impreza upamiętniająca Artura Hajzera
Już w przyszłą środę 7 sierpnia na Stadionie Śląskim w Chorzowie o godzinie 22.00 wystartuje nocny "Bieg dla Słonia". To impreza upamiętniająca Artura Hajzera.
Artur Hajzer, polski taternik, alpinista i himalaista, twórca programu Polski Himalaizm Zimowy, zdobywca siedmiu ośmiotysięczników, zginął 7 lipca na Gaszerbrum I. Marcin Rudzki, dziennikarz Radia Katowice, wyszedł z inicjatywą przeprowadzenia akcji "Bieg dla Słonia", której celem jest upamiętnienie wyjątkowego Polaka. Z pomysłodawcą imprezy rozmawia Anna Szczypczyńska: Skąd pomysł na to, by upamiętnić wybitnego himalaistę Artura Hajzera właśnie poprzez wspólny bieg nocą? To ze względu na fakt, że pobiec może prawie każdy z nas? Zanim padło hasło bieg, była po prostu złość i niemoc po tym jak potwierdziła się 10 lipca informacja o śmierci Artura, uczucie, że już nic nie można zrobić. Nic? Nie, coś muszę zrobić. I tak się zaczęło. Wieczorem był już pomysł na bieg. Następnego dnia sprawy organizacyjne: telefony, krótka rozmowa z Augustem Jakubikiem i szybkie działania organizacyjne. W piątek w zasadzie bieg był już zorganizowany. A dlaczego bieg nocą, w czołówkach? Po części dlatego, że bieg stosunkowo łatwo zorganizować, a czasu na jego przygotowanie mieliśmy niewiele, niespełna miesiąc. Do tego bieganie to sport, który nie był obcy Hajzerowi: przebiegł nawet maraton, a jego relacja z tego biegu to istna perełka. No i kwestia ogólnego charakteru imprezy: siedem kilometrów, czas godzina, każdy podoła temu wyzwaniu, truchtem lub szybkim marszem. To było bardzo ważne bo zależy nam na tym, by w biegu każdy mógł wziąć udział. No i czołówki, tutaj wymowa symboliczna: nastrój, koloryt a do tego jest to podstawowy sprzęt górski. Z tego co wiem, bieganie to także jeden z elementów treningu przygotowującego do wspinaczki. Sam Artur Hajzer też biegał? Biegał i była to dla niego forma treningu przygotowawczego do planowanych wypraw. Miał na swoim koncie Poznański Maraton, który przebiegł w czasie 4:53. (Tutaj można znaleźć pełną relację z biegu: http://www.maratonczyk.pl/content/view/844/14/) Imprezę biegową dla upamiętnienia Artura Hajzera nazwaliście "Biegiem dla Słonia". Czy ten przydomek, nadany mu przez znajomych, symbolizował jego wytrwałość? Jest kilka znanych mi teorii na temat tego, skąd wzięła się ta ksywka Hajzera. Trzymam się tylko jednej: to był człowiek o bardzo dużej wytrzymałości. Już jako młody facet wchodzi z Kukuczką zimą na Annapurnę- to pierwsze zimowe wejście na ten ośmiotysięcznik. Hajzer po prostu szedł, był bardzo wytrzymały, no po prostu Słoniu. Tak samo zachowywał się w biznesie. Najpierw, kiedy nikt w to nie wierzył tworzy legendarną już markę Alpinus. Później, kiedy ona upada, zakłada HiMountain... no taki Słoniu właśnie. Stadion Śląski w Chorzowie to miejsce startu głównego biegu, ale z tego co widzę, cała Polska zamierza świętować o tej samej porze... To co mnie zaskoczyło, to fakt, że ludzie bardzo chcą upamiętnić Artura. Nie mogą przyjechać na Śląsk, to piszą, że biegną w Jeleniej Górze, Poznaniu, w Krakowie. Ta sama godzina, ta sama data, no i te czołówki naturalnie. Ale pobiegną też w innych krajach: jest Peru, Szwecja, USA, Niemcy, Włochy. Schemat taki sam, "Bieg dla Słonia". Z tego co widzę bieg ma charakter wyłącznie rekreacyjny, nie będą to zawody. Każdy może pobiec? Pobiec może każdy. Dystans krótki, ale co ważniejsze, niskie tempo biegu. Siedem kilometrów na godzinę, to w zasadzie szybki marsz. Nie będzie klasyfikacji, pomiaru czasu i pudła nieodzownego dla zawodów. To tak naprawdę spotkanie, a nie bieganie, to oddanie hołdu Arturowi, wsparcie dla jego rodziny. To też chyba chęć pokazania, że podziwiamy ludzi, którzy żyją swoją pasją i zarażają nią innych, odpowiadając tym co robią na pytanie, które ostatnio zrobiło dużą karierę: jak żyć? Dziękuję za rozmowę. My również pobiegniemy. Dziękuję i wszystkich serdecznie zapraszam. Bez względu na to, gdzie. Program wydarzenia: 7 sierpnia od godziny 20:00 rejestracja uczestników biegu pod budynkiem dyrekcji Stadionu Śląskiego (Chorzów) godzina 21:50 zakończenie rejestracji godzina 22:00 start biegu godzina 23:00 zakończenie biegu Strona biegu: www.facebook.com/BiegDlaUpamietnieniaArturaHajzera
Tragedia na Gaszerbrumie. Artur Hajzer nie żyje
Zdobywca siedmiu ośmiotysięczników zginął na Gaszerbrum. Informację te oficjalnie potwierdził Marcin Kaczkan, któremu udało się już zejść do bazy
Celem wyprawy było zdobycie dwóch ośmiotysięczników Gaszerbrum I i Gaszerbrum II w jednym sezonie i przygotowanie do ewentualnych wypraw zimowych. Artur Hajzer i Marcin Kaczkan wspólnie zdobywali szczyt Gasherbrum I (8068 m), jednak z powodu silnego wiatru przerwali atak szczytowy i zawrócili. Do wypadku doszło w okolicy drugiego obozu pod Gaszebrumem I. Najprawdopodobniej Kaczkan i Hajzer odpadli od ściany szczytu. Początkowo wydawało się, że to Kaczkan jest w gorszej sytuacji. - Kaczkan spadł, ale chyba nie odniósł większych obrażeń - powiedział Krzysztof Wielicki w rozmowie z reporterem TVN24. Z najnowszych informacji wynika, że Marcin Kaczkan przebywa w obozie na wysokości 6500 metrów, zajęli się nim rosyjscy himalaiści. Jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo. Brakuje jednak informacji na temat Artura Hajzera - Rosjanie opiekujący się Kaczkanem przekazali słowa Marcina: Artur nie żyje - mówi Krzysztof Wielicki. Z dotychczasowych informacji wynika, że Kaczkan i Hajzer odpadli od ściany Gaszerbruma I (8068 m.n.p.m). Krzysztof Wielicki jest w stałym kontakcie z bazą pod Gaszerbrumem. Rozmawiał z opiekującymi się Marcinem Kaczkanem himalaistami i przekazał TVN24 jego słowa: Przez długi czas pojawiały się sprzeczne komunikaty i nie do końca było wiadomo co się właściwie stało. Wczoraj udało się jednak skontaktować z Kaczkanem za pomocą telefonu satelitarnego. Wyjaśnił, że był świadkiem, jak Hajzer przelatuje obok niego w czasie zejścia kuluarem. Upadku z dużej wysokości nie mógł przeżyć. Jego ciało zostało już zidentyfikowane. Po południu pojawił się jednakm oficjalny komunikat ws. wyprawy: "W niedzielę 7 lipca Artur Hajzer i Marcin Kaczkan wyszli z obozu III (7150 m) by zdobyć szczyt Gasherbrum I (8068 m). Po osiągnięciu wysokości 7600 m z powodu silnego wiatru przerwali atak szczytowy, zawrócili. Dotarli do obozu III ( 7150 m) i za pomocą radiotelefonu połączyli się z bazą, z kucharzem wyprawy, informując, że schodzą do obozu II (6400m) i wszystko jest w porządku" Artur Hajzer podczas Zimowej wyprawy na Braod Peak 2008 "Również w niedzielę o godz. 11 polskie czasu (godz. 14 czasu miejscowego) Izabela Hajzer otrzymała od męża sms w którym napisał: "Marcin Kaczkan spadł kuluarem japońskim". Od tego czasu nie udało się nawiązać kontaktu z Arturem Hajzerem. Rozpoczęto akcję ratunkową, którą z bazy pod Gaszerbrumami kieruje kierownik niemieckiej wyprawy Thomas Laemmle. W nocy z niedzieli na poniedziałek wysłano ekipę tragarzy wysokościowych, której celem było dotarcie do obozu II (6400 m). Z powodu silnego wiatru i podającego śniegu dotarli tylko do obozu I i zawrócili do bazy. W nocy z poniedziałku na wtorek pogoda poprawiła się. Z obozu I (6000 m) wyszła grupa wspinaczy rosyjskich, która rano dotarła do obozu II i odnalazła w nim Marcina Kaczkana" - głosi komunikat. Artur Hajzer był bardzo zasłużonym polskim taternikiem, alpinistą i himalaistą, twórcą projektu Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015, kierownikiem wypraw działających w ramach tego projektu. Był członkiem Kapituły Nagrody Środowisk Wspinaczkowych "Jedynka”, aż do jej rozwiązania w 2011. Miał dwóch synów: starszego Filipa i o 8 lat młodszego Jakuba oraz żonę Izabelę.
Dwóch zdobywców Broad Peak uznano za zaginionych
Od ok. 4 rano polskiego czasu nie ma kontaktu z Tomaszem Kowalskim i Maciejem Berbeką
Dwóch z czterech himalaistów, którzy w ramach programu „Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015” zdobyło we wtorek szczyt Broad Peak (8047 m.n.p.m.), zostało uznanych za zaginionych podczas próby zejścia ze szczytu. Kierownik programu Artur Hajzer poinformował TVN 24, że po nocy spędzonej na wysokości 7900 m.n.p.m, dwóm wspinaczom nie udało się dotrzeć do Obozu IV. Hajzer poinformował też, że z oboma himalaistami od rana nie ma kontaktu: - Maciej Berbera schodzi. O Tomaszu Kowalskim nie wiemy nic. Wspinacze byli bardzo zmęczeni, a warunki pogodowe, choć początkowo sprzyjające Polakom, pogarszają się. Nad Broad Peak nadciąga huragan, a temperatura może spaść do -50 st. C. W akcji ratunkowej bierze udział trzech pakistańskich wspinaczy, którzy dotarli do wysokości 7600 m.n.p.m., ale pomimo sprzyjającej widoczności nie udało im się dostrzec Polaków. Może to oznaczać, że ci nie zdołali opuścić się nawet o 200 metrów. Optymistyczna wersja wydarzeń zakłada, że zmęczeni wspinaczką himalaiści śpią w szczelinie lodowej lub ukrywają się przed zimnym wiatrem. Do obozu dotarli pozostali dwaj uczestnicy wyprawy: Adam Bielecki i Artur Małek. Przypomnijmy, że wczoraj około 7:00 czasu polskiego czwórce polskich himalaistów, którymi kieruje Krzysztof Wielicki, udało się wejść na szczyt niezdobytej dotąd zimą Broad Peak (8047 m.n.p.m.). Było to ich trzecie podejście na szczyt, wcześniej dwukrotnie musieli zawracać do bazy. Zdobycie szczytu nie jest jednak równoznaczne z sukcesem, ponieważ według wielu znawców himalaizmu, to zejście z góry jest najtrudniejszą częścią wyprawy.
Mount Everest: Góra cenniejsza niż życie
Niecałe ćwierć wieku temu wydarzyła się największa tragedia w dziejach polskiego himalaizmu. Zakończyła ona złota erę polskiej wspinaczki w najwyższych górach świata. Dlaczego dramat z 1989 r. jest dziś niemal zapomniany?
Kiedy się ocknął, usłyszał dochodzące spod śniegu jęki. Zobaczył czyjąś rękę, wystający but. Natychmiast rzucił się do pomocy. Dopiero teraz poczuł silny ból w potłuczonych zebrach i krew w ustach, z których wypluł pięć zębów. Przypomniał sobie, ze jest na Mount Evereście. Ze wczoraj zdobył szczyt, właśnie wraca z piątką przyjaciół do obozu. I że zeszła lawina. W tym momencie na lawinisku zobaczył więcej rąk, więcej wystających butów. Za pomocą radiotelefonu połączył się z bazą. Zawiadomił o wypadku. – Wisieliśmy w szóstkę na poręczówce, zeszła lawina, polecieliśmy ponad 200 m w dół – tłumaczył, próbując opanować emocje. W bazie zapanowała grobowa cisza. Lekarz wyprawy Marek Roslan z zimną krwią instruował Marciniaka, jak ma ratować swoich kolegów. Reanimacja Wacława Otręby nie powiodła się. Mirosław Gardzielewski nie dawał znaków życia. Gdy Marciniak go odkopał, ten był jeszcze ciepły, ale tętno już ustało. O pomoc błagał „Zyga” Heinrich, który miał złamany kręgosłup i nie mógł się ruszać. Andrzej próbował mu ulżyć, zdejmując plecak z jego ramion, ale wtedy „Zyga” wył z bólu jeszcze bardziej. Pomóc mu już nie było można. Zmarł kilkanaście minut później. Jedynym towarzyszem, który przeżył upadek, był Eugeniusz Chrobak, organizator wyprawy. Miał poważnie złamaną nogę, znajdował się w głębokim szoku. Nie docierało do niego to, co się stało. Stracił kontakt z rzeczywistością, bardzo narzekał na ból nogi. Śmierć przychodzi we śnie Zostali we dwóch: Chrobak, legenda himalaizmu, który za kilka dni miał skończyć 50 lat, i Marciniak, zaledwie 30-latek, który na wyprawę załapał się w ostatniej chwili. W Himalajach był pierwszy raz. To paradoks, ale szczyt zdobyli tylko oni dwaj: legenda i debiutant. Na wierzchołku najwyższej góry świata znaleźli się 24 maja 1989 r., o godzinie 20. Media natychmiast odtrąbiły kolejny wielki sukces polskich himalaistów: zdobycie Dachu Świata od strony zachodniej grani. Następnego dnia, 2 tys. m niżej, w okolicach przełęczy Lho La, zwycięski duet spotkał się z czterema kompanami, którym wejść się nie udało. Marciniak pamiętał, że otrzymał od nich gromkie oklaski. Teraz żaden z oklaskujących już nie żył. Dwaj szczęśliwcy, którzy przeżyli, spędzili pierwsza noc pod śpiworami, które wyjęli z plecaków nieżyjących kolegów. Ze stoków Khumbutse co chwila schodziły kolejne zwały śniegu. Informacja o katastrofie i czterech ofiarach śmiertelnych szybko dotarła do Polski. Grażyna Jaworska-Chrobak, żona Eugeniusza, dzwoniła do Katmandu z krakowskiej budki telefonicznej. Nie chciała telefonować z domu, tragiczne wieści trzymała w tajemnicy przed córką. Dzień wcześniej świętowała z przyjaciółmi sukces męża. Teraz czekała na informacje: w jak ciężkim stanie znajduje się Genek? To nagłe przejście od euforii do stanu dramatycznego oczekiwania było dla niej szczególnie bolesne. Po kilkunastu godzinach przyszła tragiczna wiadomość: mąż nie przetrwał nocy. Prawdopodobnie doznał wewnętrznego rozlewu krwi, którego powodem była złamana noga. Śmierć w takich przypadkach następuje we śnie, po ciele rozpływa się błogie ciepło, człowiek traci świadomość, już się nie budzi. Samotna walka Andrzej Marciniak zostaje sam. Podczas ratowania kolegów zgubił gogle. Teraz, gdy razi go słonce, mruży oczy, chroniąc je przed oślepiającym blaskiem. To niewiele pomaga. Dostaje śnieżnej ślepoty, traci wzrok. Jest głodny, od dwóch dni nic nie jadł. W ustach czuje metaliczno-słodki smak, dziury po zębach wciąż krwawią, język drętwieje z bólu. Chce dostać się do obozu I, ale przy tej fatalnej pogodzie nie może określić, gdzie się znajduje. Łączy się z bazą, ale nie ma sił mówić. Nikt nie ma dla niego dobrych wieści: ekipa ratunkowa, która wystartowała, musiała zawrócić ze względu na zagrożenie lawinowe. Koledzy podtrzymują go na duchu, obiecują, ze wkrótce przyleci po niego helikopter. Nie ma pojęcia, dokąd iść. Prawie nie widzi, jedynie coś pomarańczowego na horyzoncie. Dociera tam. To namiot! A więc odnalazł obóz I. Poturbowany, przerażony śmiercią wokół, zaszywa się w śpiwory i czeka na wschód słońca. Jest kompletnie bezradny. Wiatr trzepocze namiotem jak żaglem w czasie sztormu. Słychać schodzące lawiny. Ze snu budzą go spadające kamienie. Odszukuje w kieszeni maleńki różaniec, który dostał na drogę od pobożnej matki. Modli się. Zmarzniętymi palcami wyczuwa w kurtce porcelanowego słonika, którego dostał od ukochanej dziewczyny. Tak bardzo chciałby móc jeszcze na nią patrzeć, musi zatem przeżyć i odzyskać wzrok. Agnieszka czeka na niego w bazie w Katmandu. W sztabie kryzysowym przybywa himalaistów, przewodników, dziennikarzy. Wszyscy są zgodni: piesze podejście od nepalskiej strony jest niemożliwe ze względu na pogodę. Jedyną nadzieją jest specjalny helikopter, bo na tych wysokościach zwykłe śmigła łamią się jak zapałki. W Nepalu nikt nie ma takiego sprzętu. Brakuje również pilotów, którzy odważyliby się podjąć tak ryzykownej misji. – Za żadne pieniądze, za żadne pieniądze! – powtarzają azjatyccy piloci, których Polacy błagają o pomoc. Ofiary wielkiej polityki Trzy dni po katastrofie zostaje podjęta decyzja, by akcję ratunkową przeprowadzić od strony chińskiej. Niestety na przeszkodzie staje polityka. W Pekinie trwają właśnie wielkie protesty na placu Tiananmen, ich efektem będzie masakra 4 czerwca, w której czołgi rozjadą ponad 2 tys. studentów. Także polskie władze nie maja głowy do międzynarodowych akcji dyplomatycznych, których celem byłby nacisk na Pekin. Za kilka dni maja się odbyć pierwsze od zakończenia II wojny światowej częściowo wolne wybory parlamentarne będące wynikiem porozumień Okrągłego Stołu. Ratowanie himalaistów to w tych dniach ostatnia sprawa, która spędza sen z powiek dygnitarzom w Warszawie. W tej sytuacji wybitny himalaista Artur Hajzer, który brał udział w początkowej fazie wyprawy Chrobaka, decyduje, że nie może czekać ani chwili dłużej. Nielegalnie, na własną odpowiedzialność rusza z dwoma Nowozelandczykami w kierunku Chin, pełen determinacji jedzie 30 godzin po nierównym terenie. W końcu dociera do klasztoru Rongbuk, stamtąd rusza pieszo przez lodowiec. Trasa chińska okazuje się rzeczywiście łatwa, ktoś żartobliwie porównuje ja nawet do drogi z Brzezin na Halę Gąsienicową. Ratownicy maja nadzieje, ze w kilka godzin dotrą do zagubionego himalaisty. Ale Marciniak nie chce czekać dłużej. – Po pięciu dniach śnieżyca ustała. Z opakowań po lekarstwach zrobiłem sobie namiastkę okularów szczelinowych, które ograniczały dopływ światła do oczu. Zacząłem odróżniać kształty, to pozwoliło mi na utrzymywanie jednego kierunku podczas marszu. Podjąłem decyzje, że schodzę sam – wspominał później. Kiedy wychodzi z namiotu i wiąże buty, słyszy dziwne dźwięki. Jest przerażony, bo w tych warunkach omamy słuchowe zwiastują groźne zaburzenia psychiczne będące wynikiem stresu i wysokości. Na szczęście w tym momencie widzi przed sobą Hajzera z dwoma uśmiechniętymi Nowozelandczykami. – Stał i patrzył na nas, chyba nie dowierzając. Załadowaliśmy świeże baterie do jego radiotelefonu, bo on nie miał juz łączności. Dzięki temu mocnym decybelem obudziliśmy wszystkich w bazie. Było trochę wiwatów i radości – wspomina Artur Hajzer. – Marciniak trzymał się dziarsko. Schodził sam, bez naszej pomocy. Wieczorem byliśmy już przy ciężarówce. Mieliśmy przed sobą 30-godzinna podróz do Nepalu, do Katmandu, prosto do hotelu, gdzie czekała Agnieszka. Już na miejscu podszedłem do niej: „Masz go, bierz, tu jest, cały i zdrowy” – wspomina Hajzer. Pięć miesięcy po tragedii, już w nowej Polsce, bliscy ofiar zorganizowali wyprawę pożegnalną na Mount Everest. Liczyli, że odnajdą ciała polskich himalaistów i je pochowają, istniała bowiem obawa, że leżą one na widoku, narażone na działanie warunków atmosferycznych i wysokogórskich ptaków. Jednak ciał nigdy nie odnaleziono. – Tam juz nic nie było. Biała pustynia. Dokładnie wiedzieliśmy, z której przełęczy spadli nasi bliscy. Pojechaliśmy z księdzem, wzięliśmy od rodzin ziemię z polskim piaskiem, posypaliśmy nią śnieg – wspomina Stefan Heinrich, brat Zygmunta Andrzeja. Na przełęczy Lho La odmówiono symboliczną modlitwę żałobną za całą piątkę: Mirosława Dasala, Mirosława Gardzielewskiego, Zygmunta Andrzeja Heinricha, Eugeniusza Chrobaka i Wacława Otrebe. Komiks pamięci Największa tragedia w historii polskiego himalaizmu pozostaje dziś prawie zupełnie zapomniana. 23 lata temu z czołówek gazet wyparła ja historia: w Polsce dokonywała się właśnie zmiana ustrojowa. W powszechnej świadomości wydarzenie to zostało tez przyćmione przez śmierć słynnego Jerzego Kukuczki w październiku tego samego roku. Próbę przywrócenia pamięci o tragedii sprzed lat podjął kilka tygodni temu prestiżowy amerykański magazyn Alpinist, publikując w najnowszym numerze komiks o ekspedycji Polaków. Autorami The Lho La Tragedy: Beginning of the End są Bernadette McDonald oraz Jerzy Porębski. Warstwą graficzną zajęła się Ewa Łabaj, rysowniczka pochodząca z Rzeszowa. – Miałem spore wątpliwości, czy mam prawo stworzyć komiks, a więc formę lekką, poświecony śmierci osób, które bardzo szanuje i które znałem – mówi Porębski. Dzwonił do bliskich ofiar, ale nikt nie zaprotestował. Wszyscy uznali, że będzie to dobre upamiętnienie Polaków. – Scenariusz oparłem na opowieściach Andrzeja Marciniaka, który był moim przyjacielem. Jego obszerna relacje na temat tej wyprawy mam nagrana na dyktafonie – dodaje Porębski. Juz wiadomo, że książka została przyjęta w Stanach Zjednoczonych z dużym zainteresowaniem. Na początku przyszłego roku ukaże się w wersji polskiej, chęć jej wydania zgłosili tez Francuzi. Według specjalistów tragedia na Lho La stanowi do dziś cezurę w historii polskiego wspinania. – To był koniec złotej epoki polskiego himalaizmu. Na Everescie zginęli najlepsi z najlepszych – mówi Janusz Kurczab, autor sześciotomowego cyklu Polskie Himalaje. W latach 90. Polacy stracili w tej dziedzinie impet. A przecież wcześniej, przez blisko dwie dekady, najwyższe góry świata były naszą specjalnością – dodaje. – To było cos więcej niż sport ekstremalny. Nasi himalaiści chcieli rozsławiać Polskę. Wspinanie było dla nich manifestacja romantycznych cnót: umiłowania wolności, niezłomności, uporu, odwagi, wreszcie fantazji, która pozwala dokonywać rzeczy niemożliwych – tłumaczy Olga Morawska, autorka książki Góry na opak, czyli rozmowy o czekaniu, w której rozmawia m.in. z bliskimi tragedii z 1989 r. . Dopiero XXI wiek przyniósł reaktywacje polskiego himalaizmu. W znacznej mierze dzięki akcji Polski Himalaizm Zimowy, na czele której stoi Hajzer, bohater akcji ratunkowej z 1989 r. On i jego podopieczni maja jeden cel: przywrócić i utrzymać polską supremację we wspinaczce zimowej. – Dziś, gdy obserwuje młodych himalaistów – widzę w nich ten sam żar – dodaje Morawska, której mąż Piotr zginął w 2009 r. w trakcie wspinaczki w Nepalu. Postscriptum Po powrocie z Nepalu Andrzej długo nie mógł się emocjonalnie pozbierać po tragedii, która go dotknęła. Większość go podziwiała, nazywając „śnieżnym Robinsonem”, który przetrwał piec dni w ekstremalnych warunkach. Byli jednak i tacy, którzy mieli mu za złe, ze nie uratował przyjaciół. Marciniak i jego narzeczona (później żona) Agnieszka wyjechali na kilka lat do USA. Chcieli odciąć się od emocji i atmosfery, która ich otaczała. Kobieta zdecydowanie zakazała mu powrotu w Himalaje. Dwadzieścia lat po tragedii, w 2009 r., poszedł na prościutką wyprawę w słowackie Tatry. Blok skalny, do którego był przypięty, niespodziewanie pękł. Marciniak poleciał w dół, jak kiedyś w Himalajach. Podczas akcji ratunkowej zmarł. Miał wtedy dokładnie pięćdziesiąt lat, tyle samo co Chrobak w 1989r. Dziś z szóstki odważnych, którzy 23 lata temu brali udział w feralnej wyprawie zachodnia grania na Dach Świata, nie żyje już nikt. Za pomoc w realizacji materiału dziękuję Arturowi Hajzerowi, Oldze Morawskiej, Januszowi Kurczabowi i Jerzemu Porębskiemu. Korzystałem także z książek: Olgi Morawskiej „Góry na opak, czyli rozmowy o czekaniu”, Warszawa 2011 (Wydawnictwo National Geographic); Janusza Kurczaba „Polskie Himalaje. Największe tragedie”, Warszawa 2008 r.; Mirosława „Falco” Dasala „Każdemu jego Everest”, Kraków 1996.
W nadchodzącym sezonie 2011/2012 zjawi się w Pakistanie rekordowo duża ilość wypraw zimowych - szczyty ośmiotysięczne będzie atakować aż 5 wypraw. Tak więc zainteresowanie pierwszymi zimowymi wejściami na pakistańskie ośmiotysięczniki sięga zenitu.
I tak do skutku dochodzi zapowiadana od wielu lat wielka rosyjska wyprawa na K-2 (8611 m) w Karakorum. Jej skład to 16. wielokrotnie utytułowanych alpinistów zarówno ze starszego jak i młodszego pokolenia: Alexey Bolotov, Gennady Kirievskiy, Vladimir Belous, Nikolai Totmianin, Valery Shamalo, Gleb Sokolov, Vitaliy Gorelik, Illias Tukhvatullin, Andrey Mariev, Vadim Popovich, Evgeny Vinogradskiy, Nikolay Cherny, Sergey Bychkovskiy, Igor Boriseko i Vladimir Kuptsov. Kierownikiem jest, pracujący od wielu lat nad tym projektem, Viktor Kozlov. Na razie nie wiadomo czy wyprawa planuje korzystać z dodatkowego tlenu z butli. Najlepszy obecnie na świecie zespół międzynarodowy: Denis Urubko (Kazachstan) i Denis Moro (Włochy) zaatakuje Nanga Parbat 8125 m w Himalajach zachodnich od strony doliny Diamir. Urubko i Moro wsławili się w ostatnich sezonach zimowymi wejściami na Makalu i Gasherbrum II (pierwszy ośmiotysięcznik w Pakistanie zdobyty zimą). Himalaiści ci stosuję strategię wspinaczki w małym zespole w szybkim, lekkim stylu. Co ciekawe tym razem nie będzie im towarzyszył jako trzeci Corry Richards (USA, wszedł też na GII) a Włoch Matteo Zanga. Będzie tu też obecna pięcioosobowa grupa polskich entuzjastów ekstremalnej przygody. Gasherbrum I (8068 m) i do tego nową drogą od strony płd-zach. atakowany będzie przez międzynarodową wyprawę pod kierunkiem Austriaka Gerfrieda Goeschla. To druga zimowa próba Goeschla wytyczenia zimą tej drogi. W wyprawie uczestniczyć będzie w roli wspinającego się filmowca Polak Dariusz Załuski (w 2011 zdobył K-2). Pozostali uczestnicy to: Alex Chicon i Sarlos Fernando Quiroga Suarez (Hiszpania), Hahlen Cederic (Szwajcaria). Polską ekipę szykuje też Polski Związek Alpinizmu w ramach programu sportowego "Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015", nad którym patronat honorowy objął Prezydent RP Bronisław Komorowski. Autor: Artur Hajzer
Wyprawa Polskiego Związku Alpinizmu na Makalu
Wyjechała wyprawa Polskiego Związku Alpinizmu, której celem jest zdobycie tzw. "wysokiego" ośmiotysięcznika Makalu 8463 m. bez użycia tlenu. Byłoby to piąte polskie wejście tego typu i pierwsze po 23 latach.
W wyprawie bierze udział 8 alpinistów młodego pokolenia a kieruje nią Artur Hajzer. Dojście do bazy spodziewane jest 1 września, a atak na szczyt na początku października. Wyprawa odbywa się w ramach programu sportowego o nazwie Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015. Więcej informacji na stronie www.polskihimalaizmzimowy.pl Pozdrawiamy Artur Hajzer
W połowie września młodzi adepci himalaizmu i sportów wysokogórskich wezmą udział w zawodach biegowych The Elbrus Race.
Elbrus (5642 m n.p.m.) - przez alpinistów uważany za najwyższy szczyt Europy - będzie we wrześniu areną zmagań najlepszych himalaistów świata. Swoją ekipę wysyła też Polski Związek Alpinizmu. Na stokach tego wygasłego wulkanu odbędą się międzynarodowe zawody biegowe. Zadanie nie będzie łatwe. Linia startu położona jest bowiem na wysokości 2400 m., zaś meta na szczycie. Przewyższenie, które trzeba pokonać, wynosi więc 3242 m. Nie byłoby w tym - jak dla himalaistów - nic dziwnego, gdyby nie fakt, że rekord na tej trasie wynosi zaledwie 3 godziny i 55 minut !!!! Ustanowił go 4 lata temu Denis Urubko, dobrze znany Polakom Rosjanin z Kazachstanu, uczestnik naszej zimowej wyprawy Netia K-2 z 2003 roku. Urubko to obecnie jeden z najlepszych (jeżeli nie najlepszy) himalaistów świata - zdobywca wszystkich 14 ośmiotysięczników. Drugi na świecie nie Polak, który zdobył zimą w 2009 ośmiotysięcznik Makalu. Polacy chcą zmierzyć się z rekordem Denisa, skonfrontować się z pozostałymi himalaistami z Rosji, z Europy i ze świata. Chcą sprawdzić, czy na ten potężny masyw jakim jest Elbrus da się rzeczywiście wbiec w niespełna 4 godziny?? (przeciętny turysta wysokogórski potrzebuje na to co najmniej dwóch dni, zaś dobrej klasy alpinista około 12 godzin). Polska 12 osobowa ekipa jest bardzo młoda. Prowadzi ją Artur Hajzer - nestor himalaizmu, zdobywca 5 ośmiotysięczników. Hajzer jest autorem programu "Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015", który za cel obrał sobie wyszukanie i rozwój talentów mających dokonać pierwszych zimowych wejść na niezdobyte dotąd ośmiotysięczniki. Program uzyskał wsparcie Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz Fundacji Kukuczki. Więcej na www.polskihimalaizmzimowy.pl, www.elbrusrace.com, www.russianclimb.com, (http://www.russianclimb.com/russian/elbrus_race_2010_artur.html). W skład polskiej ekipy wchodzą: Aleksandra Dzik - KS Kandahar, Paulina Dzięgielewska - KW Kraków, JustynaŻyszkowska - TKN Tatra Team, Krzysztof Gajdziński - KW Kraków, Tomasz Chwastek - KW Kraków, Jan Lenczowski - KW Warszawa, Wojciech Kozub - KW Kraków, Robert Szymczak - KW Trójmiasto, Piotr Karolczak - KW Poznań, Artur Hajzer - KW Katowice, Andrzej Bargiel - TKN Tatra Team, Kacper Tekieli - KW Zakopane.
Dnia 15 lipca przylecą do Polski Ola Dzik i Artur Hajzer - ostatni uczestnicy Unifikacyjnej Wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu na Nanga Parbat i Gasherbrumy.
Planowali jeszcze zdobycie Gasherbrumów ale logistyczne i formalne bariery zadecydowały o zakończeniu akcji w górach. Marcin Kaczkan i Robert Szymczak wrócili do kraju 8 lipca a pozostali członkowie wyprawy 1 lipca. Wyprawa działała w trudnych warunkach, była sprawdzianem kondycji, umiejętności wspinaczkowych i odporności psychicznej. Zakończyła się sukcesem ! Pierwszy rozdział programu Polski Himalaizm Zimowy został zamknięty.
Himalaje, relacja z Nanga Parbat - z 30.06.2010 r.
Dnia 20 czerwca br. zespół: Aleksandra Dzik i Marcin Kaczkan byli zmuszeni do wycofania się z 7900 m i powrotu do obozu IV. Mają jednak plan kolejnego ataku na szczyt.
W nocy z 29 czerwca na 30 czerwca zespół unifikacyjnej wyprawy PZA na Nanga Parbat i Gasherbrumy Aleksandra Dzik i Marcin Kaczkan atakowali szczyt Nanga Parbat. Z obozu IV na plateau Bazin (na drodze Kinshofera), na wysokości 7150 m, wspinacze wyszli 29 czerwca o godzinie 20.00. Stosunkowo wczesne wyjście wymuszone zostało ciszą wiatrową - silny wiatr wiejący w tych dniach z prędkością 65 km/h miał być bowiem spodziewanym głównym wrogiem tego ataku. Zespół poruszał się bardzo sprawnie, szybko nabierając wysokości. W wyjściu uczestniczyli też członkowie innej, małej wyprawy włosko-polskiej: Simone La Terra i Paweł Michalski. Brak wiatru powodował niestety zamglenia. Słaba widoczność spowodowała zgubienie orientacji w terenie. Po 8 godzinach marszu ekipa osiągnęła wysokość 7900 - nie udało się jednak zlokalizować dalszej drogi do szczytu, który wydawał się być niemal w zasięgu ręki. 0koło godziny 5.00 rano 30 czerwca pogoda zdecydowanie się pogorszyła: zaczął padać śnieg, widoczność spadła do zera i wzmógł się wiatr. Cała czwórka podjęła decyzję o natychmiastowym powrocie do obozu IV po własnych śladach, póki były one jeszcze widoczne. Ola i Marcin przebywają teraz w obozie IV. Planują tam przeczekać kolejne 24 godziny i szukać będą w prognozach pogody szansy na jeszcze jedno uderzenie.
Wyprawa na Nanga Parbat - kolejna relacja
Kolejna relacja Artura Hajzera z wyprawy na Nanga Parbat. Pogoda na Nanga Parbat płata figle.
Wtorek, 29 czerwca 2010 r., godziny poranne Dnia 29czerwca o godzinie 00.00 zespół Ola Dzik i Marcin Kaczkan mieli w obozie 3 pobudkę. O godz. 2.00 w nocy wyszli z obozu. O godz 7.00 rano doszli do przełamania płaskowyżu Bazin. Stąd torując po kolana w śniegu, idąc po traserach wyprawy o godz. 10.30 odnaleźli depozyt i namiot obozu IV na wysokości 7150 m. Teraz odkopują platformę i namiot, przygotowują się do odpoczynku. O godz. 21.00 mają wyruszyć na szczyt. Oboje są w dobrej formie i czują się dobrze, są porządnie zaaklimatyzowani. Ola Dzik przed atakiem na szczyt Nanga Parbat Marcin Kaczkan przed atakiem na szczyt Nanga Parbat Pogoda i widoczność są OK. Prognoza również. Wiatr nie jest silny. W kopule również wiatr wydaje się słabnąć. Oczekujący w bazie Artur i Robert są dobrej myśli. Razem z Olą i Marcinem jest zespół innej wyprawy - Paweł Michalski i Włoch Simone La Terra. Oprócz tych czterech osób w ścianie jest dwójka Nepalczyków walczących o tytuł pierwszych zdobywców Korony Himalajów - zaliczają oni wyjście aklimatyzacyjne i są w drodze do obozu II. Wtorek, 29 czerwca 2010 r., godz. 16.00 czasu pakistańskiego Są kłopoty. Losy ataku niepewne. Pogoda płata figla. Wiatr bardzo się wzmógł. Na szczycie wieje 100 km/h. Nasi meteorolodzy przepraszają - ich modele komputerowe są tylko modelami. Nie mają na szczycie stacji pomiarowych. Dają jednak nadzieję, że zryw, który teraz obserwujemy jest tylko parogodzinnny. Niemniej według nich wiatr będzie utrzymywał siłę 50-70 km/h, a od rana można liczyć na osłabienie i jakieś okna ciszy. Jednocześnie prognozy mówią, że ewentualne przeczekiwanie nie ma sensu. W czwartek i piątek wiatr będzie silny więc albo pozostaje środa albo... . Ola Dzik i Marcin Kaczkan mają w namiocie obozu IV trudne chwile. Namiot łopoce - trudno wychynąć, żeby nabrać śniegu. Nie tyle, żeby to im uniemożliwiało egzystencję, ile martwią się o losy ataku, i czy dadzą radę. Teraz próbują spać. Pobudka o 19.30, próba marszu w górę o 21.00. Na pewno próbować będą - bez wyjścia z namiotu siły wiatru nie da się ocenić i można srogo się pomylić. Wiatr do 60 km/h wydaje się być do pokonania i nie powinien być niebezpieczny - na pewno ich jednak będzie bardzo spowalniał i będą musieli włożyć więcej siły w marsz by zdążyć w górę, a potem w dół. Zadanie więc nie będzie łatwe, a szanse na sukces spadają. Zdjęcie z godz 15.00 i 15.30 obrazujące sytuację wiatrową w kopule szczytowej Artur
Himalaje - kolejna relacja z Nanga Parbat
Ola Dzik i Marcin Kaczkan to kolejne osoby, które atakują szczyt Nanga Parbat.
27 czerwca 2010 r. Ola Dzik i Marcin Kaczkan są w obozie II. Jutro idą do obozu III. To ich atak szczytowy. Na szczycie chcą być 30 czerwca. W tym samym tempie idą uczestnicy innej, dwuosobowej wyprawy - Paweł Michalski i Simone La Terra. Trzech Koreańczyków przebywa w obozie III. Jutro mają wrócić do bazy. Są to wspinacze, którzy tej wiosny zdobyli już Kangchenjungę. Najbardziej utytułowany z nich Kim Giao - ma już na koncie 10 ośmiotysięczników. Realizują oni metropolitalny program sportowy miasta Busan - zdobycie 14 ośmiotysięczników w ciągu 6 lat. Artur Hajzer i Robert Szymczak czekają na zespół szturmowy w bazie. Właśnie odwiedzili bazę koreańską i odbyli miłe spotkanie z kierownikiem wyprawy koreańskiej, który doskonale pamięta czasy lat 80. Był na zimowej wyprawie na Kangchenjundze w 1985/86 i bardzo mu było przykro, że Polacy zdobyli ten szczyt zimą 1986/87. Koreańska wyprawa ponowiła atak w 1987/88 i dokonała wtedy drugiego zimowego wejścia. Język angielski naszego gospodarza z Korei jest bardzo kulawy, ale w pewnym momencie usłyszeliśmy: - mamy specjalny program sportowy! Chcieć zdobyć 5 szczytów zimą w ciągu pięć lat!! - kto? gdzie? skąd wiesz? - wiem z Korei! Trenuje się! Alpine Club to organizuje! - ale kto? Koreańczycy? - nie, nie, Polacy! Naprawdę! - aaaa! Polacy! A skąd wiesz? - internet! Kukuczka webpage see!! No, to ostatnie zdanie nas uspokoiło. Znaczy się, o naszym programie "Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015" w Korei już wiedzą ...:) Tymczasem trzymamy kciuki za Olę i Marcina! 28 czerwca 2010 r. Ola Dzik i Marcin Kaczkan doszli do obozu III i zostaną w nim na noc. Warunki śnieżne są bardzo dobre. Pogoda też dobra. Po południu chmurzy się, ale śnieg nie pada. Tak jest też od trzech dni w bazie (po raz pierwszy w czasie naszego tu pobytu) - śnieg nie pada, stopniał, wyszła trawa, jest pięknie. W kopule szczytowej wieje bardzo silny wiatr do 70 km/h i na naszych oczach ubija śnieg - robią się bardzo dobre warunki do ataku szczytowego. Dnia 30 czerwca na kiedy to zaplanowany jest szturm Oli i Marcina na szczyt, wiatr ma ucichnąć. Jeżeli się to wszystko sprawdzi będzie super - pogoda i warunki jak marzenie. Trzymamy kciuki za naszą szturmową dwójkę. Artur Hajzer
Himalaje - wieści spod Nanga Parbat po zdobyciu szczytu
Wczoraj po godz. 22.00 dotarło do bazy trzech wspinaczy: Artur Hajzer, Arek Grządziel i Kaziu czyli Robert Kaźmierski. Zostali przywitani sznurkami z kwiatami przygotowanymi przez nasz staff, a Artur jako summiter otrzymał dodatkowo pled patchworkowy (ma nadzieję że na zawsze), w którym wyglądał co najmniej jak prezydent Afganistanu.
Poranek, 25 czerwca 2010 r. My mieliśmy dla kolegów dużą butelkę coli i ostatnią butelkę tyskiego piwa. Załapaliśmy się też przy okazji na drugą kolację, na której serwowano przysmak specjalnie odłożony na tę okazję tj. wątróbkę z kozy - jedyne mięso, które kuchnia potrafi przyrządzić na miękko. Wprawdzie koza jeszcze rano chodziła po bazie (kura też) ale nie mamy skrupułów - instynkt samozachowawczy jest silniejszy. Koledzy wrócili mocno zmęczeni - droga powrotna dała im się we znaki - gwałtowne ocieplenie spowodowało, że kuluar przed obozem 1. i lodowiec mocno się rozszczelniły i trzeba było uważnie i ostrożnie schodzić. Od 2 dni mamy regularne opady deszczu w nocy. Dziś spodziewamy się przed południem Roberta Szymczaka i Jarka Gawrysiaka schodzących z obozu 2. Podobnie jak w obozie 3., składają namiot i zostawiają depozyt w postaci śpiworów, kuchni i jedzenia, zabierając jednocześnie depozyty zostawione przez wspinaczy - najczęściej ich rzeczy osobiste. Obozy są zachowywane dla zespołu, który zostanie i będzie jeszcze próbował atakować. Dla większości z nas dzień dzisiejszy to pakowanie, bo prawdopodobnie jutro ruszymy w dół. Musimy zatem przygotować ładunek z rzeczami, które zostaną wysłane cargo, ładunek dla tragarza na drogę powrotną do Chilas - będący jednocześnie bagażem głównym na przelot - oraz plecak na zejście. Wieczór, 25 czerwca 2010 r. Wczoraj po południu, w śnieżycy - na szczęście krótkotrwałej - do bazy dotarli Robert Szymczak i Jarek Gawrysiak. Naprzeciw im wyszli kuchcikowie z termosem z herbatą. Przy messie w bazie urządziliśmy przywitanie połączone ze strzelaniem na wiwat z Kałasznikowa. Tak naprawdę to nie wiadomo czyj jest ten karabin, prawdopodobnie policjanta, który stacjonuje u nas w kuchni już od chyba 2 tygodni, ale w jakim celu nie wiadomo. W kuchni jest stale kilku kuzynów naszego guida, co oni robią też nie wiadomo - podejrzewamy, że wyjadają nam co lepsze mięsne kąski. Dziś Ola Dzik i Marcin Kaczkan idą do obozu I (C1) i potem do góry. Wyszedł też Paweł Michalski z Simone La Terra oraz Amerykanką z HAPSAMI, a wczoraj wyszli ostrzy zawodnicy koreańscy - niektórzy z nich mają na koncie po dziesięć 8-tysięczników. Wczoraj trwały też negocjacje z Koreańczykami na temat ich udziału w kosztach lin, które powiesiliśmy w ścianie. Chcą nam dać zamiast kasy przywiezione liny koreańskie tzw. warzywniaki, ale wyglądają one jeszcze gorzej niż używane przez nas pakistańskie liny do poręczowania, które kupiliśmy w Islamabadzie. Okazały się one niesamowicie rozciągliwe i tak naprawdę każdy z nas starał się w zjezdzie jak najmniej je obciążać. Ponadto wyglądało na to, że nikt jeszcze takich cienkich lin jak nasze nie wieszał na Nanga Parbat. Dziś w 7 osób schodzimy z porterami w dół doliną. Mamy 7 godzin do jeepów, potem jazda do Chilas. Tam będziemy stacjonować 2 dni i przemieścimy się do Islamabadu. Wracamy do Polski według planu 1 lipca. W bazie zostaje Artur Hajzer i Robert Szymczak. Pogoda zapowiadana jest w kratkę, ale raczej korzystna. Jurek Natkański
Po zdobyciu szczytu Nanga Parbat – relacja Jurka Natkańskiego
Podaję aktualną sytuację po ataku szczytowym na Nanga Parbat (8126 m), na teraz tj. 23 czerwca godz. 19 czasu pakistańskiego (godz. 16 czasu w Polsce).
Dziś na szczycie Nangi Parbat o godz. 13.20 stanęli Artur Hajzer i Robert Szymczak. Nastąpiło to po 15 godzinach wspinania, od godz. 10 wieczór poprzedniego dnia z obozu 4 (7200 m). W zespole atakującym był też Jarosław Gawrysiak, który zawrócił z wysokości 7800 m i niedawno dotarł do obozu 4, gdzie czeka na kolegów i przygotowuje picie. Jest w dobrej kondycji. Mamy z nim kontakt radiowy. Nie mamy kontaktu radiowego z Arturem i Robertem, prawdopodobnie mają uszkodzony radiotelefon. Na szczęście pogoda się poprawiła i przed chwilą kamień spadł nam z serca, bo wypatrzyliśmy ich przez lornetkę - są na wysokości ok. 7300 m. Do obozu 4 mają jescze ok. 2 godzin wspinania, a za sobą 22 godziny akcji. W obozie 3 na wys. 6900 m pozostaje Robert Kaźmierski i Arek Grządziel jako zespól zabezpieczający. Wejście kolegów na Nanga Parbat (8126 m), ze względu na wyjątkowe trudne warunki - bardzo duże ilości śniegu w ścianie, jest dużym sukcesem zarówno zdobywców jak i całego zespołu wyprawy unifikacyjnej Polskiego Związku Alpinizmu realizowanej w ramach programu Polski Himalaizm Zimowy.pl tekst: Jerzy Natkański
Tak jak wczoraj informowaliśmy, w środę 23 czerwca o godzinie 13.20 czasu pakistańskiego Artur Hajzer - kierownik i Robert Szymczak - lekarz wyprawy zdobyli szczyt Nanga Parbat (8126 m). Poniższa wiadomość pochodzi z Biura Prasowego Projektu PHZ.
Doświadczeni polscy himalaiści wykorzystali pierwsze dni pogody, po totalnym załamaniu, i dzięki dobrej aklimatyzacji weszli na szczyt. To szósty ośmiotysięcznik Hajzera, i drugi po Dhaulagiri (8167 m. n.p.m.) zdobyty z Robertem Szymczakiem. Z ekipy szturmowej na Nanga Parbat musieli wycofać się Robert Kaźmierski i Jarek Gawrysiak. Młodzi wspinacze byli zbyt wyczerpani przedzieraniem się przez śnieg do kolejnych obozów. Warunki były bowiem niezwykle trudne. Wcześniej, przez kilka dni śnieg padał non stop. Jak donosił jeszcze z bazy Artur Hajzer: „Towarzyszy nam ciągły szum lawin. Łamią się maszty w bazowych namiotach”. W takich warunkach trudno wyjść z namiotu, a co dopiero prowadzić akcję w ścianie. Droga Kinshofera wymaga poręczowania, a teraz poręczówki leżą pod warstwa śniegu. Efektem mocnego opadu była też potężna lawina z grani Mazeno. Jej podmuch zmiótł bazę Polaków pod Nanga Parbat. Zniszczona została mesa, kuchnia, namiot satelitarny, połamane zostały maszty większości namiotów. Niektóre części wyposażenia poleciały na 300 metrów od bazy. Podobne zniszczenia były w położonych w pobliżu obozach wyprawy włosko-polskiej Simone La Terra - Paweł Michalski oraz amerykanki Cleo Weidlich. Po bezpiecznym zejściu Hajzera i Szymczaka do niższych obozów, do szturmy ruszą kolejne zespoły. Celem wyprawy jest bowiem nie tylko zdobycie szczytu ale i doświadczenia w górach wysokich przez większa grupę młodych himalaistów. Atak na wierzchołek Nanga Parbat jest bowiem fragmentem wielkiego projektu sportowego stawiającego sobie za cel wyselekcjonowanie i przygotowanie zespołu wspinaczy, którzy w najbliższych sezonach zimowych zaatakują pięć niezdobytych jeszcze zimą ośmiotysięczników (w tym drugi najwyższy szczyt świata K2 - 8611 m n.p.m.). Projekt wspierają Polski Związek Alpinizmu, Ministerstwo Sportu i Fundacja Jerzego Kukuczki. Patron medialny - Sport.pl Informacje dodatkowe Na 9 ośmiotysięczników zdobytych dotąd zimą, na ośmiu pierwsi stanęli Polacy. Dopiero w 2009 zespół włosko-kazachski Moro- Urubko przełamał - zdobywając Makalu (8463) - monopol biało-czerwonych na zimowe triumfy. Skład wyprawy kwalifikacyjnej Artur Hajzer - twórca projektu, kierownik wyprawy Jacek Czech - KW Katowice (z powodów rodzinnych musiał wrócić do Polski) Aleksandra Dzik - KS Kandahar Rafał Fronia – Sudecki KW Jarosław Gawrysiak – UKA Warszawa Aleksander Grządziel – KW Jastrzębie Marcin Kaczkan – KW Warszawa Robert Kaźmierski – KW Wrocław Jerzy Natkański – KW Warszawa Piotr Snopczyński – KW Wrocław Robert Szymczak – KW Trójmiasto Ireneusz Waluga – KW Jastrzębie Więcej o wyprawie i zdjęcia znaleźć można na: www.polskihimalaizmzimowy.pl Informacja o Nanga Parbat (8126 m) Położony na zachodnim krańcu Himalajów Nanga Parbat charakteryzuje się najwyższym względnym wzniesieniem na świecie. Od oddalonej zaledwie 20 km doliny Indusu, wypiętrza się na wysokość prawie 7 km. Szczyt obrywa się trzema imponującymi ścianami Rupal, Rakhiot i Diamir. Pierwszym zdobywcą był Austriak Herman Buhl (3 lipca 1953). Pierwsze polskie wejście: Zygmunt Heinrich, Sławomir Łobodziński, Jerzy Kukuczka (13 lipca 1985). Zimą nie zdobyty. tekst: Biuro Prasowe Projektu PHZ 2010-2015
Dnia 23 czerwca br. dwóch członków grupy - Artur Hajzer i Robert Szymczak jako pierwsi z osób biorących udział w wyprawie zdobyli szczyt Nanga Parbat.
Atak szczytowy rozpoczęty - relacja Rafała Froni z bazy pod Nanga Parbat, z 22 czerwca Artur Hajzer z Robertem Szymczakiem, który zastąpił Kazia (Roberta Kaźmierskiego) w zespole szturmowym i Jarkiem (Gawrysiakiem) prą do góry; właśnie koło południa (22 czerwca) stawiają obóz IV na plateau na wysokości około 7200 m. Obóz ten posłuży do jutrzejszego (i późniejszych) ataków na szczyt. Pozostała część, Irek Waluga, Arek Grządziel, Marcin Kaczkan, Ola Dzik oraz Simone i Paweł Michalski z towarzyszącej wyprawy schodzą w dół do bazy. Kaziu - Robert Każmierski rzuca kotwicę w C3 jako zabezpieczenie ataku. Natomiast Piotr (Snopczyński) i Jurek (Natkański) dochodzą do obozu III. Ja (Rafał Fronia) już zdrowszy, a kiblując w bazie przeżyłem zejście lawiny z grani Mazeno. Była tak silna, że podmuch zmiótł naszą bazę. Nie mamy mesy, kuchni, namiotu satelitarnego, połamana jest większość namiotów, nas trochę pośnieżyło i poprzewracało, gdy próbowaliśmy trzymać namioty, niektóre części aż pofrunęły z 200-300 metrów. Kręciłem film, niestety kamerka poleciała, po jej odnalezieniu filmu nie odzyskałem. Skutki na zdjęciu. Wszyscy czują się dobrze. Jutro zaplanowany jest atak szczytowy dzielnej trójki. Wiadomość z 23 czerwca, godz 8.30 czasu pakistańskiego Artur Hajzer, Robert Szymczak i Jarek Gawrysiak są w kopule szczytowej, na wysokości około 7700 m. Prą dalej do góry, według nas 3 godz. do szczytu. Wiadomość z 23 czerwca, godz 11.45 czasu pakistańskiego Jarek Gawrysiak na wysokości około 7900 m rezygnuje i wraca do obozu IV. Artur Hajzer i Robert Szymczak kontynuują wspinanie (są na ok 7950 m). Artur Hajzer i Robert Szymczak, dzisiaj, to jest w środę 23 czerwca, o godz 13.30 czasu pakistańskiego weszli na szczyt Nanga Parbat (8125 m). Artur Hajzer Robert Szymczak Pozostałe zespoły wyprawy zaatakują szczyt w najbliższych dniach.
Himalaje - Nanga Parbat - kolejna relacja
Zapraszamy na krótką relację z tego co dzieje się w obozie wyprawy na Nanga Parbat.
Od kilku godzin dwa zespoły: Artur Hajzer, Robert Kaźmierski i Jarek Gawrysiak oraz Robert Szymczak, Ola Dzik, Arek Grządziel, Marcin Kaczkan i Irek Waluga są już w obozie 2. Reperują zniszczone namioty i budują platformę pod trzeci namiot. Jutro rano ( w poniedziałek) wyruszą do obozu 3. W obozie 1. Piotr Snopczyński czeka na Jurka Natkańskiego, który przyjdzie pod wieczór z bazy, by w nocy ruszyć razem do obozu 2. W bazie z powodu infekcji pozostaje Rafał Fronia.
Himalaje - kolejna relacja Artura Hajzera
Kolejna relacja z wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu, którą nadesłał Artur Hajzer dnia 10 czerwca.
Dnia 9 czerwca br. zespół 5-cioosobowy (Robert Szymczak, Arek Grządziel, Marcin Kaczkan, Irek Waluga i Aleksandra Dzik) założył biwak w połowie drogi do c3 na 6450 m. Rano chcą schodzić do bc (bazy). Zespół trzech panów (Natkański, Snopczyński, Gawrysiak) w c2 obserwuje pogodę. Chcą 10 czerwca podnieść namiot z 6450 do c3, ale mocno pada i pogoda może ich nie puścić. Zespół kierownika (Hajzer, Fronia, Czech i Kaźmierski) opuścił bazę 9 czerwca o 17.20 w kierunku c1. Mocny opad śniegu skłonił ich jednak do odwrotu. Wrócili do bazy. Aktualizacja prognozy na następne dni nie jest optymistyczna. Pozdrowienia z bazy Artur Hajzer
Himalaje - relacja Artura Hajzera z 9 czerwca br.
Dnia 8 czerwca 5-osobowy zespół rozpiął 300 m lin do 6200 powyżej c2 i spędził noc w c2.
Do c2 dotarli Piotr Snopczyński, Jarosław Gawrysiak i Jurek Natkański. Donieśli oni dla poprzedniego zespołu dodatkowy namiot i oczywiście też jeden dla siebie, tak więc ta noc była wygodniejsza. Dnia 9 czerwca piątka wspinaczy wyszła w kierunku c3 z namiotem na plecach i linami poręczowymi. Do godz. 15.00 doszli i rozwiesili liny do wysokości ok. 6450. Piotr Snopczyński, Jarosław Gawrysiak i Jurek Natkański odpoczywają w c2. Sytuacja nie jest na razie jasna. Gęsta mgła zatrzymała zespół pięcioosobowy w połowie drogi i nie wiadomo co dalej: czy da się kontynuować marsz, czy też trzeba będzie się wycofać do c2. Z bazy powinni wyruszyć zaraz Artur Hajzer, Robert Kazmierski, Rafał Fronia i Jacek Czech - jednak jeżeli zespół w górze wycofa się do c2 i c3 nie powstanie (planowana wys. c3 to 6800 m), wtedy cały plan się "rypnie" i 4-ka z kierownikiem zostanie w bazie na jeszcze jeden dzień. Pozdrowienia z bazy Artur Hajzer
Himalaje - z obozu II w górę - relacja z 7.06.2010
Zespół: Robert Szymczak, Arek Grządziel ,Marcin Kaczkan ,Irek Waluga i Alaksandra Dzik, po 12-godzinnej wspinaczce w średnich warunkach, dotarł do obozu II (C2).
Zespół dotarł do obozu II ok. godz. 16-17 czasu lokalnego. Niestety, zostawiony tu namiot nie przetrwał. Potargał go napór śniegu, a wiatr wywiał maszty w przepaść. Zespół musi spędzić noc w 5 osób w jednym namiocie przyniesionym przez siebie z dołu. Jutro himalaiści powinni kontynuować akcję w górę, w kierunku obozu III. Aby rozwieszać poręczówki i móc spędzić drugą noc na wysokości przydałby im się drugi namiot doniesiony z dołu. W obozie I jest zespół Jurek Natkański, Piotr Snopczyński i Jarosław Gawrysiak. W dniu 8 czerwca powinni oni dotrzeć do obozu II. Pożądane jest, aby oprócz swojego namiotu donieśli oni w górę jeden namiot więcej, by akcja poręczowania drogi do obozu III mogła przebiegać szybko i sprawnie. Artur Hajzer (kierownik), Robert Kaźmierski, Rafał Fronia i Jacek Czech obserwują rozwój sytuacji i akcji z dogodnych pozycji w bazie wyprawy. Zgodnie z zapowiedzią kierownik stara się nie wychylać z okopu, a tym bardziej przechodzić do pierwszej linii i angażować się w zakładanie obozu III - ciekawe czy ta sztuka mu się uda :-)?? Pozdrowienia z bazy Załoga wyprawy unifikacyjnej PZA 2010
Himalaje - obóz C2 stoi a głowa boli - relacja z 4 czerwca br.
Dnia 3 czerwca 2010 r. około 17-tej, po 12 godzinach walki założono w końcu obóz II-c2 (Robert Każmierski, Rafał Fronia, Artur Hajzer). Była to 5. aktywność w kuluarze powyżej obozu I, która ostatecznie zakończyła batalię o obóz drugi. Zużyliśmy do tego miejsca aż 2100 m lin poręczowych w miejsce planowanych 1200 m. W 5. wyjściu dzieliło nas od obozu II 200 m tzw. ściany Kinshofera (a nie 50 m jak wcześniej podano). Późniejsze od oczekiwanego założenie obozu II budziło sporą konfuzję kierownika i zespołu. Padły nawet - po raz pierwszy na naszej wyprawie (ze strony kierownika) słowa niecenzuralne. Sama ściana Kinshofera ma 3 części: wejście pod piony 60 st - 50 m, potem 3 skalne progi z drabinkami 70-90 st. o łącznej dokładnej wysokości 100 m i wyjście terenem śnieżnym ok. 70 m do platformy namiotowej obozu II na 6000 m.
Ogromny wysiłek plus wysokość 6000 m spowodowały u Artura i Rafała cechy choroby wysokościowej. Po konsultacji z lekarzem wyprawy Robertem Szymczakiem, Robert Kaźmierski "Kaziu" skorzystał z apteczki ratunkowej, w którą wyposażony jest każdy uczestnik wyprawy i podał swoim partnerom wspinaczkowym Deksametazon domięśniowo (przez spodnie, jak w amerykańskim filmie wojennym) oraz Cordafen doustnie. Tlen pod ścianę Kinshofera doniósł w nocy Jarek Gawrysiak. Działo się to w warunkach załamania pogody, ale poszło sprawnie. W bazie pozostała jedynie Ola Dzik, ale nie z powodu dyskryminacji ze względu na płeć, lecz z powodu doskonałej znajomości języka angielskiego i ewentualnej konieczności telefonowania do agencji po helikopter :-). Oczywiście Artur i Rafał o własnych siłach zdołali zejść do bazy. Cała akcja scaliła zespół - w sytuacji zagrożenia działamy logicznie i sprawnie :-). Poszkodowani utrzymują, iż podanie Cordafenu na krótki, płytki i szybki oddech było niepotrzebne, bo zadyszka była efektem zbyt dusznego, ciasnego i szczelnie obsypanego namiotu, który himalaiści powinni po prostu lekko otworzyć. Kiedy to zrobiono dolegliwości (zadyszka, ból głowy) ustąpiły :-). Wszyscy jesteśmy cali i zdrowi w bazie. Czekamy na poprawę pogody. Od 6. czerwca ma zacząć się poprawiać. Tylko kto podciągnie teraz ten tlen z podstawy ściany Kinshofera do c2? :-). Kierownik Hajzer zapowiedział, że nie wychodzi z bazy dopóki nie powstanie obóz III - załodze dał pod rozwagę, czy woli poręczować, czy też biegać z tlenem medycznym za nim po obozach :-). Pozdrawiamy Artur Hajzer, Robert Szymczak i Załoga wyprawy unifikacyjnej PZA Ps. Wyprawa unifikacyjna PZA jest jedyną działającą na Nanga Parbat 8126. Celem jest droga Kinshofera od strony Diamir. Na zdjęciu: Artur Hajzer w skałach przed obozem c2
Himalaje - pierwsza relacja wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu
Młodzi polscy himalaiści rozpoczynają oblężenie ośmiotysięcznika Nanga Parbat (8126 m). Oto pierwsza relacja z himalajskiej wyprawy.
We wtorek po południu 12-osobowa ekspedycja dotarła do wysokości 4200 metrów gdzie zaplanowano bazę wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu. Jak napisał w mailu kierownik Artur Hajzer, już w środę szóstka wspinaczy ruszyła do góry. Po pokonaniu 600 metrów i założeniu lin poręczowych znalazła miejsca na obóz I. Tam złożono depozyt żywności, namiotów i lin. W czwartek - 27 maja, jeśli pogoda pozwoli, kolejna grupa wespnie się do obozu pierwszego, a potem spróbuje podejść wyżej. Na razie wszyscy czują się w miarę dobrze. Lekki ból głowy i brzucha to efekt oswajania się z wysokością. Trzeba bowiem pamiętać, że w wyprawie uczestniczą głównie młodzi himalaiści. To pierwszy etap pięcioletniego projektu „Polski Himalaizm Zimowy 2010 - 15”. Jego pomysłodawca i kierownik sportowy Artur Hajzer zakłada wyselekcjonowanie i przygotowanie grupy wspinaczy, którzy będą mieli szanse zimowego ataku na pięć nie zdobytych jeszcze o tej porze roku pakistańskich ośmiotysięczników, z K2 na czele. Wiosenne wejście na Nanga Parbat ma być poprowadzone drogą Kinshoffera od strony doliny Diamir w stylu klasycznym. W języku wspinaczkowym oznacza to, że zaplanowano kilkutygodniową akcję, z czasem na aklimatyzację, zakładanie obozów, poręczowanie części drogi. Projekt wspierają Polski Związek Alpinizmu, Ministerstwo Sportu i Fundacja Jerzego Kukuczki. Patron medialny Sport.pl Informacje dodatkowe Na 9 ośmiotysięczników zdobytych dotąd zimą, na ośmiu pierwsi stanęli Polacy. Dopiero w 2009 r. zespół włosko-kazachski Moro-Urubko przełamał - zdobywając Makalu (8463) - monopol biało-czerwonych na zimowe triumfy. Skład obecnej wyprawy Artur Hajzer - twórca projektu, kierownik wyprawy Jacek Czech - KW Katowice Aleksandra Dzik - KS Kandahar Rafał Fronia – Sudecki KW Jarosław Gawrysiak – UKA Warszawa Aleksander Grządziel – KW Jastrzębie Marcin Kaczkan – KW Warszawa Robert Kaźmierski – KW Wrocław Jerzy Natkański – KW Warszawa Piotr Snopczyński – KW Wrocław Robert Szymczak – KW Trójmiasto Ireneusz Waluga – KW Jastrzębie Na zdjęciu stoją od lewej, rząd pierwszy: I.Waluga, P.Snopczyński, J.Natkański, R.Fronia, A.Grządziel, R.Kazimierski; rząd drugi: J.Gawrysiak, J.Czech,R.Szymczak, A.Hajzer, M.Kaczkan Więcej o wyprawie i zdjęcia znaleźć można na: www.polskihimalaizmzimowy.pl Informacja o Nanga Parbat (8126 m) Położony na zachodnim krańcu Himalajów Nanga Parbat charakteryzuje się najwyższym względnym wzniesieniem na świecie. Od oddalonej zaledwie 20 km doliny Indusu, wypiętrza się na wysokość prawie 7 km. Szczyt obrywa się trzema imponującymi ścianami Rupal, Rakhiot i Diamir. Pierwszym zdobywcą był Austriak Herman Buhl (3 lipca 1953). Pierwsze polskie wejście: Zygmunt Heinrich, Sławomir Łobodziński, Jerzy Kukuczka (13 lipca 1985). Zimą nie zdobyty.