National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-20T10:47:19.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: To on zabrał Polaków do świata surowych krain polarnych. Książki tego autora to klasyka
items: Tajemnicze struktury w antarktycznych wodach. Naukowcy już wiedzą, jak powstały
items: Nieoczekiwany pozytywny skutek globalnego ocieplenia. Naukowcy odkryli to po raz pierwszy
items: Koło podbiegunowe – kraina zimna oraz trwających wiele miesięcy dni i nocy
items: Historyczny sukces Polki. Stanie na czele rady zarządzającej logistyką badań w Antarktyce
items: Polacy odkryli szczątki zaginionego polarnika – „Najbardziej nietypowe badania w mojej karierze”
items: Pustynie lodowe to najbardziej niegościnne miejsca na Ziemi. Panuje tam ekstremalny klimat
items: Rzut kotwicą to nie błahostka. Jej stosowanie zagraża przyrodzie Antarktyki
items: Rzadka obserwacja z Antarktyki: olbrzymie pasożyty na głowie głębinowej ryby
items: Fragment góry lodowej większy od Warszawy ujawnił nieznany ekosystem Antarktydy
items: Od dziecka szykował się do bicia rekordów. Dziś zna go każdy podróżnik
items: Lodowa odyseja, czyli niezwykła historia statku Endurance – nowy odcinek podcastu
items: Autonomiczne roboty NASA mają pracować pod lodem Antarktydy. Projekt IceNode wkracza w decydującą fazę
items: Przygoda życia na wyciągnięcie ręki. Polska Stacja Antarktyczna rekrutuje. Potrzeba m.in. kucharza i elektryka
items: Klimat okołobiegunowy – czym się charakteryzuje i w jakich krajach panuje?
items: Gatunki pingwinów. Poznaj 10 niezwykłych ptaków, które są mistrzami pływania i oddanymi rodzicami
items: Ciekawostki o pingwinach – odkryj zaskakujące fakty
items: Na Antarktydzie wyhodowano warzywa bez użycia gleby. Tutejszy chłód i mrok bardzo przypominają warunki panujące w kosmosie
items: Głęboko pod lodem Antarktyki znaleziono ukryty świat. To nieznany wcześniej ekosystem, w którym istnieje życie
items: Rekordowe fale upałów uderzyły jednocześnie w Arktykę i Antarktykę. To skutki zmian klimatu
items: Powstała „Mapa skarbów Antarktydy”. Ma wskazywać położenie 300 tys. cennych meteorytów
items: Przybywa opuszczonych stacji na Antarktydzie
items: W Antarktyce rusza budowa nowej polskiej stacji polarnej
items: Te 10 zdjęć pokazuje najpiękniejsze strony lodowych światów. Są jak zaczarowane
items: Na skrzydłach albatrosa. Najwięksi morscy wędrowcy

To on zabrał Polaków do świata surowych krain polarnych. Książki tego autora to klasyka
type: item
date: 2025-11-20T10:47:09.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: książki
subject: literatura
description: Doświadczenia z ekspedycji polarnych stały się dla Czesława Centkiewicza inspiracją do stworzenia opowieści, które zapadły w pamięć całym pokoleniom. Oto nieznane fakty z życia pioniera polskiej literatury polarnej.
encoded: Spis treści: Alina i Czesław Centkiewiczowie Czesław Centkiewicz – książki Czesław Centkiewicz – ciekawostki Czesław Centkiewicz jest pionierem polskiej literatury polarnej. Dzięki swoim książkom stał się uosobieniem fascynacji Arktyką i Antarktyką. Nie sposób jednak mówić o Czesławie Centkiewiczu, pomijając jego żonę, Alinę Centkiewicz. Alina i Czesław Centkiewiczowie Para ta tworzyła nierozerwalny duet, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Alina i Czesław Centkiewicz nie ograniczali się jedynie do pisania o swoich podróżach – często sami brali udział w wyprawach naukowych. Razem badali nieznane dotąd obszary i dokumentując życie ludzi i dzikich zwierząt w ekstremalnych warunkach. Alina Centkiewicz, z domu Kosk, była nie tylko żoną Czesława, ale również jego współautorką. Razem stworzyli wiele książek, które przybliżały czytelnikom piękno i surowość polarnych krain. Ich książki, takie jak „Zaczarowana zagroda” czy „Tumbo z Przylądka Dobrej Nadziei”, stały się klasyką polskiej literatury dziecięcej i młodzieżowej. Alina, z wykształcenia pedagożka, z pasją angażowała się w popularyzację wiedzy o rejonach polarnych. Organizowała wykłady i prezentacje w szkołach i instytucjach kulturalnych. Czesław, inżynier i geofizyk, wnosił do książek głęboką wiedzę o warunkach panujących na biegunach. To połączenie wiedzy naukowej z literackim talentem sprawiło, że ich pasjonujące opowieści stały się cennymi źródłami informacji. Prace Centkiewiczów były wielokrotnie nagradzane. Ich wkład w popularyzację wiedzy o rejonach polarnych do dziś jest nieoceniony. Czesław Centkiewicz – książki Twórczość pisarska Czesława Centkiewicza obejmuje szerokie spektrum gatunków literackich, od literatury faktu po literaturę dziecięcą. Jego książki były inspirowane osobistymi doświadczeniami z licznych wypraw polarnych. Jednym z najbardziej znanych dzieł Czesława Centkiewicza jest „Anaruk, chłopiec z Grenlandii”. Książka ta, skierowana do młodszych czytelników, opowiada historię dziecka, któr…

Czeslaw-Centkiewicz-964bcad.png
width: 4050
height: 2700

Tajemnicze struktury w antarktycznych wodach. Naukowcy już wiedzą, jak powstały
type: item
date: 2025-10-30T10:16:50.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: morze
subject: oceany
subject: ryby
description: Brytyjska ekspedycja poszukiwała w wodach Antarktyki zaginionego okrętu, a natknęła się na ponad tysiąc kolistych struktur. Dzięki ich szczegółowej analizie wiemy, kto był podwodnym „architektem”.
encoded: Od wielu dekad trwały poszukiwania wraku statku „Endurance”, który zatonął w listopadzie 1915 roku w Morzu Weddella. Jednostka należała do słynnej ekspedycji badawczej prowadzonej w Arktyce przez Ernesta Shackletona. Wyprawa ta obrosła wieloma mitami i legendami. Wraku poszukiwała również grupa Weddell Sea Expedition 2019. Nie udało się jej zlokalizować statku (to zrobiła inna ekspedycja w 2022 roku), ale na dnie przeraźliwe zimnego oceanu odkryto niezwykłe ślady. Okrągłe struktury. Kto lub co je zbudowało? Odkrycia dokonano w zachodnim Morzu Weddella, w obszarze, który stał się dostępny dopiero po oderwaniu się wielkiej góry lodowej w 2017 roku. Region ten był wcześniej niemal nieznany i ukryty pod lodem. Znalezisko opisała grupa badaczy z Uniwersytetów w Exeter i Essex na łamach „Frontiers in Marine Science”. Zdalnie sterowany pojazd „Lassie” zlokalizował ponad 1000 okrągłych struktur. Nie były one rozrzucone losowo, lecz zorganizowane w odrębne wzory na dnie morskim. Każda ze struktur miała zaledwie kilkanaście centymetrów średnicy, ale układały się w większe grupy. Rybi budowniczowie „Budowniczymi” okazała się ryba okoniokształtna Lindbergichthys nudifrons. Okrągłe „instalacje” są tak naprawdę skupiskami gniazd tych ryb. Ale do tej pory naukowcy nie napotkali nic podobnego. Po raz pierwszy sfilmowano je w Morzu Weddella w 2019 roku i opisano teraz na łamach periodyku naukowego. Naukowcy zaobserwowali, że każde gniazdo było strzeżone przez rybę rodzicielską, chroniącą jaja przed drapieżnikami. Ta niezwykła organizacja rybiej wylęgarni jest uważana za strategię przetrwania. Osobniki w centrum zgrupowań okręgów zyskują ochronę, osłonięte przez sąsiadów. Z kolei samotne gniazda na obrzeżach są zajmowane przez większe, silniejsze osobniki, lepiej przygotowane do obrony swoich gniazd. Okrągłe gniazda – ku zaskoczeniu naukowców – są ułożone w złożone, geometryczne wzory, takie jak owale, półksiężyce i przywodzące na myśl literę U. Uważa się, że jest to forma grupowej o…

struktury-c5874b5.jpg
width: 1238
height: 825

Nieoczekiwany pozytywny skutek globalnego ocieplenia. Naukowcy odkryli to po raz pierwszy
type: item
date: 2025-10-23T09:22:23.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: globalne ocieplenie
description: Najnowsze badania wykazały, że uwalniany podczas topnienia lodu azot może napędzać rozwój kluczowego w łańcuchu pokarmowym elementu – glonów. Pierwiastka tego brakuje w Oceanie Arktycznym, dlatego algi rozwijają się tam bardzo słabo. Być może globalne ocieplenie to zmieni.
encoded: Naukowcy od dawna znają skutki zmiany klimatu na obszarach polarnych naszego globu. Topniejący lód podnosi poziom wód na świecie, a zanik lodu morskiego w Arktyce oznacza, że niektóre gatunki zwierząt, takie jak niedźwiedzie polarne, morsy czy foki, tracą swoje naturalne środowisko. Topnienie lodu uwalnia także gazy cieplarniane uwięzione w nim od setek tysięcy lat. To dodatkowo nasila globalne ocieplenie. Wraz z topnieniem wiecznej zmarzliny uwalniane są także zamrożone wirusy i bakterie, a ich wpływ na naszą populacje wciąż jest przedmiotem dyskusji. Zaskakujący skutek globalnego ocieplenia Okazuje się jednak, że zmiana klimatu może mieć też swoje pozytywne, życiodajne skutki. Na łamach „Communications Earth & Environment” międzynarodowy zespół naukowców wykazał, że pod lodem morskim dochodzi do procesu wiązania azotu. – Wraz z topnieniem lodu morskiego w Oceanie Arktycznym spowodowanym zmianami klimatu uwolni się znacznie więcej azotu, co będzie coraz ważniejszym czynnikiem determinującym powstawanie życia – napisali w badaniu autorzy. A życie to miałoby postać glonów, które do rozwoju potrzebują azotu właśnie. Algi są kluczowym elementem morskiego łańcucha pokarmowego. Produkują tlen, stanowią pokarm dla wielu organizmów i utrzymują równowagę ekologiczną. Bez nich nie mogłyby istnieć ani ryby, ani większe zwierzęta morskie. – Do tej pory uważano, że wiązanie azotu nie może zachodzić pod lodem morskim, ponieważ zakładano, że warunki życia organizmów odpowiedzialnych za wiązanie azotu są zbyt niekorzystne. Myliliśmy się – mówi Lisa von Friesen, główna autorka badania i była doktorantka na Wydziale Biologii Uniwersytetu Kopenhaskiego. Zespół jako pierwszy odkrył, że zjawisko wiązania azotu występuje pod lodem morskim, nawet w centralnej części Oceanu Arktycznego. Czym jest wiązanie azotu? Wiązanie azotu to proces przekształcania azotu w stanie wolnym, który występuje w postaci dwuatomowej cząsteczki (N2)), w związki chemiczne, m.in. amoniak. Ten z kolei przyczynia …

shutterstock2381001493-43fc0c7.jpg
width: 5744
height: 3481

Koło podbiegunowe – kraina zimna oraz trwających wiele miesięcy dni i nocy
type: item
date: 2025-10-04T10:16:12.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: geografia
description: Koło podbiegunowe jest najbardziej na północ lub południe wysuniętym regionem na Ziemi. Znajdują się tam terytoria należące do kilku krajów, choć prawdziwymi władcami są tam zwierzęta.
encoded: Spis treści: Dzień i noc polarna Życie za północnym kołem podbiegunowym Zimna Arktyka, zimniejsza Antarktyda Kołem podbiegunowym nazywamy obszar rozciągający się wokół geograficznego bieguna. Znajduje się on na północ lub południe od równoleżnika 66°33’, choć dokładna linia szerokości geograficznej ulega niewielkim zmianom i od lat powoli przesuwa się. Każdego roku przesuwa się średnio o około 15 metrów. Zjawisko to wynika z grawitacyjnego oddziaływania Księżyca, które powoduje „kołysanie” osi Ziemi. Naturalne siły odpowiadają więc za przesuwanie się koła podbiegunowego i nie ma to związku ze zmianami klimatycznymi. Dzień i noc polarna Obszary w obrębie koła podbiegunowego doświadczają skrajnych różnic długości dnia – latem słońce świeci tam przez długi czas, a zimą pojawia się na wyjątkowo krótko. W dniu przesilenia letniego – zazwyczaj 20 lub 21 czerwca – w obrębie północnego koła podbiegunowego słońce w ogóle nie zachodzi. Dla odmiany w przesilenie zimowe (21 lub 22 grudnia) słońce w ogóle nie wschodzi. Liczba kolejnych dni ciemności lub światła rośnie w miarę przesuwania się na północ. Na samym biegunie północnym cały rok można przeżyć niejako w jeden dzień – doświadcza się tam sześciu miesięcy ciemności i sześciu miesięcy światła. Okresy te nazywa się nocą polarną i dniem polarnym. Zjawiska tak długich dni i nocy wynika bezpośrednio z nachylenia osi Ziemi. Po prostu w trakcie zimy na półkuli północnej jej północna część odchylona jest od słońca, a cień Ziemi obejmuje biegun północny. Latem sytuacja jest odwrotna. Te same zjawiska występują na obszarze antarktycznego koła podbiegunowego. Leży ono wokół bieguna południowego. Tam również występuje jeden dzień, kiedy słońce nie zachodzi oraz jeden dzień, kiedy nie wschodzi, ale dni te są odwrotne w porównaniu z kołem podbiegunowym północnym. Życie za północnym kołem podbiegunowym Otaczający biegun północny Ocean Arktyczny pokryty jest grubą warstwą lodu, choć z powodu zmian klimatycznych lód ten niestety topnieje. …

kolo-podbiegunowe-09e01c3.jpg
width: 2000
height: 1500

Historyczny sukces Polki. Stanie na czele rady zarządzającej logistyką badań w Antarktyce
type: item
date: 2025-08-28T12:15:12.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Ludzie
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: polacy
description: To przełomowe wydarzenie dla polskich badań polarnych. Po raz pierwszy przedstawicielka naszego kraju objęła funkcję przewodniczącej międzynarodowej organizacji zarządzającej logistyką badań w Antarktyce.
encoded: Agnieszka Kruszewska została wybrana na szefową międzynarodowej rady COMNAP zarządzającej logistyką narodowych programów antarktycznych z całego świata. To historyczny moment, gdyż po raz pierwszy w tej roli pojawiła się Polka, stając się także jedną z nielicznych kobiet, kierujących organizacją, która zajmuje się logistyką i wsparciem nauki na najzimniejszym kontynencie świata. Kim jest Agnieszka Kruszewska? Polka w Antarktyce Agnieszka Kruszewska z wykształcenia jest prawniczką i menadżerką. Od 13 lat, z ramienia Instytutu Biochemii i Biofizyki Polskiej Akademii Nauk, odpowiada za zarządzanie Polską Stacją Antarktyczną im. Henryka Arctowskiego, zlokalizowaną na Wyspie Króla Jerzego w archipelagu Szetlandów Południowych – jednym z najgęściej „zaludnionych” przez ludzi obszarów Antarktyki. To miejsce szczególne, gdzie obok siebie działa kilkanaście stacji różnych państw, sprzyjając współpracy międzynarodowej. Dla Kruszewskiej kierowanie placówką to nie tylko praca, ale także pasja i misja. — Mam poczucie, że jako państwo jesteśmy tam obecni w ważnym celu — przyznała. Podkreśliła też, że zarządzanie całoroczną stacją badawczą w jednym z najbardziej niedostępnych miejsc na Ziemi można porównać do kierowania bazą kosmiczną. — Od planowania transportu i doboru załogi, przez utrzymanie infrastruktury w ekstremalnych warunkach, po procedury bezpieczeństwa i koegzystencję z dziką przyrodą — stacja polarna to organizm, który musi funkcjonować w pełni samowystarczalnie — wyjaśniła. Poza działalnością na Arctowskim, Kruszewska od dekady zasiada w zarządzie Polskiego Konsorcjum Polarnego i należy do Komitetu Badań Polarnych PAN. Została również ujęta w międzynarodowym zestawieniu 100 polarniczek opracowanym przez sieć Women in Polar Science and Support. Teraz staje przed kolejnym, jeszcze większym wyzwaniem. Polka na czele COMNAP. Co oznacza ten wybór dla badań w Antarktyce? Agnieszka Kruszewska została wybrana na przewodniczącą COMNAP (Council of Managers of National Antarcti…

polka-39dfe3f.jpg
width: 1520
height: 1240

Polacy odkryli szczątki zaginionego polarnika – „Najbardziej nietypowe badania w mojej karierze”
type: item
date: 2025-08-12T10:45:12.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: Traveler
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: archeologia
subject: naukowcy
description: Szczątki brytyjskiego badacza Dennisa „Tinka” Bella odkryli przypadkowo polscy polarnicy z Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego. Bell zaginął w 1959 roku. – To najbardziej nietypowe badania w mojej dotychczasowej karierze – powiedział jeden z członków ekspedycji archeologicznej.
encoded: Spis treści: „Najbardziej nietypowe badania” Co udało się odkryć? Nie ma wątpliwość, kim był zmarły Na zagadkowe artefakty i ludzkie kości natknęli się w styczniu 2025 roku członkowie grupy 49. Polskiej Wyprawy Antarktycznej. Ich bazą jest Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego usytuowana nad Zatoką Admiralicji na Wyspie Króla Jerzego w archipelagu Szetlandów Południowych Natychmiast podjęto decyzję o zorganizowaniu wizji lokalnej przez specjalistów, zanim teren pokryje się śniegiem. Powstała grupa, w której składzie znaleźli się również archeolodzy. „Najbardziej nietypowe badania” – Bez wątpienia to najbardziej nietypowe badania w mojej dotychczasowej karierze. Choć mam doświadczenie polarne – w tym archeologiczne – ale nie miałem dotąd doświadczenia w archeologii glacjalnej – przekazał National Greographic Polska prof. Piotr Kittel, archeolog i geomorfolog, z Uniwersytetu Łódzkiego, który uczestniczył w ratowniczych badaniach archeologicznych. Oprócz niego w zespole znaleźli się antropolożka dr Paulina Borówka z Uniwersytetu Łódzkiego, glacjolog dr Dariusz Puczko z Instytutu Biochemii i Biofizyki PAN, archeolog dr Artur Ginter z Uniwersytetu Łódzkiego oraz geodeta Artur Adamek. Szczątki feralnego polarnika wytopiły się z lodowca, ale co ciekawe miejsce znalezienia jego szczątków, nie jest lokalizacją, w której zaginął. Lodowce, pod wpływem grawitacji, przemieszczają swoją masę lodu. Co udało się odkryć? Badacze podeszli do dokumentacji znaleziska w bardzo skrupulatny sposób. Zebrany materiał umieszczono w jednorazowych, ponumerowanych torbach inwentarzowych. Każdy odnaleziony artefakt i ludzkie kości zostały zadokumentowane fotograficznie i umieszczone przestrzennie dzięki sprzętowi GPS RTK. W ten sposób powstał szczegółowy model 3D. Naukowcy posiłkowali się też bezzałogowymi statkami powietrznymi, czyli dronami. Badacze nie zakładali wykopu archeologicznego. – Szczątki leżały głównie bezpośrednio na lodowcu, ewentualnie na niewielkiej, kilkucentymetr…

dennis-19acc2a.png
width: 900
height: 600

Pustynie lodowe to najbardziej niegościnne miejsca na Ziemi. Panuje tam ekstremalny klimat
type: item
date: 2025-07-28T05:59:46.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: klimat
subject: pustynie
description: Pustynie lodowe to miejsca, gdzie srogi klimat jest skrajnie nieprzyjazny człowiekowi. Temperatury osiągają tam tak niską wartość, że nie sposób zmierzyć ich tradycyjnym termometrem rtęciowym. Roślinność praktycznie tam nie występuje, a uboga fauna ogranicza się tylko do nielicznych gatunków drapieżników. Gdzie występują pustynie lodowe? Jak wygląda życie na tych obszarach? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Lodowe piekło na Ziemi Pustynie lodowe to najsurowsze miejsca na Ziemi Ekstremalne warunki klimatyczne ukształtowały unikatowe środowisko Są miejsca na Ziemi, gdzie temperatura nigdy nie osiąga dodatnich wartości, a w zasięgu wzroku znajduje się tylko wszechobecna pokrywa lodowa. Gdzie siła wiatru wykracza poza górną wartość skali Beauforta, a skąpe opady mają wyłącznie postać śniegu. Gdzie jedynymi ludźmi są naukowcy, badający te skrajnie nieprzyjazne miejsca. To właśnie pustynie lodowe. Lodowe piekło na Ziemi Mówiąc o pustyni lodowej, na myśli trzeba mieć unikatową formę biomu pustynnego, która kształtuje się w strefie podbiegunowej, w warunkach ekstremalnego klimatu polarnego. To obszar praktycznie pozbawiony pokrywy roślinnej, pokryty lądolodem o grubości nawet kilku kilometrów. Pustynie lodowe swoim zasięgiem obejmują dwa obszary ziemskie: Arktykę i Antarktydę. Pustynia lodowa Arktyki Na półkuli północnej obszar pustyni lodowej rozciąga się na najbardziej wysuniętych na północ częściach Kanady, Stanów Zjednoczonych, Grenlandii, Islandii, Finlandii, Szwecji, Rosji i Norwegii. Obejmuje także pokryty lodem Ocean Arktyczny. Powszechnie występuje tam wieczna zmarzlina (obszar, którego temperatura utrzymuje się poniżej 0 stopni Celsjusza przez co najmniej dwa lata), a sezonowo pojawia się także pokrywa śnieżna. Pustynia lodowa Antarktydy Na półkuli południowej, ekstremalnie niegościnna pustynia lodowa pokrywa prawie cały obszar Antarktydy i część pokrytego lodem Oceanu Południowego. Pokrywa lodowa zajmuje około 98% powierzchni kontynentu. W najgrubszym punkcie osiąga około 4,9 km grubości. Tamtejsze ekosystemy lądowe są znacznie mniej zróżnicowane niż występujące na półkuli północnej. Wynika to z faktu, że w przeciwieństwie do Arktyki, Antarktyda rozciąga się niemal koncentrycznie wokół bieguna południowego i nie ma geograficznego połączenia lądowego z żadnym kontynentem. Pustynie lodowe to najsurowsze miejsca na Ziemi Klimat pustyń lodowych należy do na…

pustynie-lodowe-80618de.jpg
width: 1000
height: 563

Rzut kotwicą to nie błahostka. Jej stosowanie zagraża przyrodzie Antarktyki
type: item
date: 2025-06-24T11:00:36.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: oceany
subject: ochrona przyrody
subject: statki
description: Statki turystyczne zapuszczają się coraz śmielej w obszary Antarktyki. Dopływają do miejsc, które kiedyś były niedostępne. Przyrodnicy ustalili właśnie, że już samo rzucenie kotwicy poważnie dewastuje morską przyrodę.
encoded: Spis treści: „Blizny” spowodowane przez kotwice Spustoszenie w świecie podwodnym Antarktyki Kotwice to kluczowe wyposażenie statków. Służą do unieruchamiania jednostek poprzez zakotwiczenie o dno akwenu. Ich waga i rozmiary imponują – najcięższe ważą kilkadziesiąt ton, nie licząc łańcucha. Nie dziwne więc, że taki sprzęt jest w stanie siać spustoszenie w środowisku morskim. „Blizny” spowodowane przez kotwice Statki pływają po wszystkich oceanach. Nawet najbardziej odległe wody nie są dla nich niedostępne. Kiedy rzucają kotwicę, pozostawiają po sobie ślad. Kotwiczenie może nie tylko zakłócać życie morskie, ale także uszkadzać podmorskie kable lub rurociągi. Teraz międzynarodowy zespół naukowców zebrał pierwsze informacje dotyczące kotwiczenia i uszkodzeń spowodowanych przez łańcuchy w wodach Antarktyki. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie „Frontiers in Conservation Science”. View oEmbed on the source website – Działania na Antarktydzie podlegają wielu surowym przepisom dotyczącym ochrony środowiska, jednak kotwiczenie statków jest prawie całkowicie nieuregulowane – powiedział pierwszy autor Matthew Mulrennan, naukowiec badający morza i założyciel KOLOSSAL, organizacji non-profit zajmującej się ochroną oceanów w Kalifornii. Spustoszenie w świecie podwodnym Antarktyki W tym roku naukowcy wykorzystali podwodne kamery do obserwacji dna morskiego w 36 miejscach na Półwyspie Antarktycznym i wyspie Georgia Południowa. Materiał filmowy rejestrowano blisko powierzchni, w toni wodnej i metr nad dnem morskim. Co udało się dostrzec? Faktycznie, tam, gdzie statki rzucały kotwice, widoczne były ślady. Na podłożu dna oceanicznego można zauważyć m.in. rowki i osady błota powstałe w wyniku wyciągania kotwic. I co chyba najważniejsze: w miejscach, gdzie doszło do naruszenia, nie było prawie żadnego życia morskiego. Badacze zaobserwowali tam zgniecione kolonie gąbek i brak biomasy. Życie morskie kwitło dopiero nieco dalej od miejsc kotwiczenia. Spustoszenie w świecie podwodnym Anta…

shutterstock215733598-ccb14d1.jpg
width: 7360
height: 4912

Rzadka obserwacja z Antarktyki: olbrzymie pasożyty na głowie głębinowej ryby
type: item
date: 2025-04-24T14:45:55.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: biologia
subject: obserwacje
subject: oceany
subject: ryby
description: Biolodzy morscy podczas ekspedycji na archipelagu Sandwich Południowy natknęli się na szokującą scenę: dwa olbrzymie pasożyty przyczepione do głowy ryby głębinowej z rodzaju buławikowatych.
encoded: Spis treści Przerażające zwyczaje Lophoura szidati Widłonogi to nie tylko pasożyty O ekosystemach zimnych, niedostępnych wód na południu naszej planety wiadomo niewiele. Tymczasem na przekór niskiej temperaturze jest to środowisko pełne życia i gatunków nieznanych jeszcze nauce. Zresztą nawet te znane są często słabo przebadane, a ich zwyczaje i tryb życia dopiero odkrywamy. Tak właśnie jest w przypadku pasożytniczego widłonoga zaobserwowanego w pobliżu archipelagu Sandwich Południowy. Dwa takie stworzenia, należące do gatunku Lophoura szidati, zauważono przyczepione do głowy ryby i wysysające z niej krew i inne płyny ustrojowe. Przerażające zwyczaje Lophoura szidati Naukowcy ze Schmidt Ocean Institute w wodach wokół Antarktydy, na głębokości prawie 500 metrów zauważyli niezwykły i dość przerażający widok pasożytów żerujących na rybie. Stworzenia były długości niemal połowy głębinowej ryby, z większością ciała poza gospodarzem, aparatami gębowymi wgryzione w głowę nieszczęsnego żywiciela. Pasożyty te należą do znanego już nauce gatunku Lophoura szidati. Lophoura szidati to przedstawiciele rodziny Sphyriidae, znani z częściowego przebywania w ciele gospodarza. Ich przednia część ciała, w tym gryzący aparat gębowy, jest zakotwiczona w mięśniach ryby, podczas gdy część tylna, zawierająca m.in. worki z jajami, wystaje na zewnątrz. Pasożyty te żywią się krwią i płynami ustrojowymi gospodarza. Przyczepiają się do ciał ryb jeszcze w stadium larwalnym i stopniowo rosną, wysysając z żywiciela substancje odżywcze. Nawet po śmierci pasożyta jego resztki mogą pozostawać w ciele ryby przez lata. Ofiarą zaobserwowaną przez biologów była ryba z rodzaju buławikowatych (łac. Macrourus). Zamieszkuje ona wody Oceanu Atlantyckiego oraz Oceanu Południowego na głębokości 400–3200 metrów. Obserwacje takie jak ta dostarczają cennych informacji na temat bioróżnorodności w środowiskach głębinowych, które wciąż pozostają słabo poznane. Archipelag Sandwich Południowy leży kilkaset kilometrów o…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/04/cXo6j72QxcbLBWoMcGX9HC-970-80-ebdec41.jpg
width: 970
height: 546

Fragment góry lodowej większy od Warszawy ujawnił nieznany ekosystem Antarktydy
type: item
date: 2025-03-26T09:49:58.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Przyroda
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: klimat
subject: zwierzęta
description: Antarktyda wciąż kryje wiele tajemnic, a każde nowe odkrycie przybliża nas do pełniejszego zrozumienia tego unikatowego kontynentu i jego roli w systemie klimatycznym naszej planety.
encoded: Spis treści: Życie pod lodem Nieznane oblicze Antarktydy Wpływ na globalny poziom mórz Antarktyda, ze względu na swoją niedostępność i mało przyjazne warunki, jest jednym z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. I nie ma przesady w tym określeniu. Biały kontynent tylko pozornie jest jednolitą, lodową pustynią. Najnowsze badania ujawniły, że pod jej powierzchnią płyną ukryte rzeki. Co więcej, okazuje się, że Antarktyda skrywa też nieznane wcześniej ekosystemy morskie. Życie pod lodem Pod grubą na ponad kilometr pokrywą lodową Antarktydy kryje się złożony krajobraz gór, dolin i rzek. Naukowcy zmapowali te ukryte struktury, korzystając z radarów penetrujących lód oraz precyzyjnych pomiarów grawitacyjnych i magnetycznych. Jak ustalili, pod lodem woda może płynąć w nietypowym sposób. Kieruje się nie tylko siłą grawitacji, ale również ciśnieniem wywieranym przez masy lodu. W efekcie, rzeki te mogą płynąć nawet do góry. W praktyce oznacza to, że przemieszczają się z obszarów o większym ciśnieniu do tych o mniejszym. Te subglacjalne rzeki odgrywają kluczową rolę w dynamice lodowców. Wpływają bowiem (i to dosłownie) na ich tempo topnienia i przemieszczania się w kierunku oceanu. Zmiany w ich przebiegu mogą prowadzić do destabilizacji lodowców przybrzeżnych. To z kolei przyczynia się do podnoszenia poziomu mórz na świecie. Kluczowe dla tego odkrycia było oderwanie się fragmentu góry lodowej. Nieznane oblicze Antarktydy Na początku 2025 roku od Lodowca Szelfowego Jerzego VI oderwała się góra lodowa A-84 o powierzchni około 540 km kw. Dla porównania, powierzchnia Warszawy wynosi 517 km kw. To odsłoniło fragment dna morskiego, który przez setki lat był ukryty pod lodem. Międzynarodowy zespół naukowców, znajdujący się w pobliżu na statku badawczym Falkor (too), natychmiast zmienił plany badawcze, aby lepiej poznać nowo odsłonięty obszar. Uczeni odkryli tam tętniący życiem ekosystem zdominowany przez gąbki i korale. Zamieszkują go także ryby, olbrzymie pająki morskie i ośmiorni…

Nieznany-ekosystem-Antarktydy-86d9f7b.jpg
width: 4974
height: 3316

Od dziecka szykował się do bicia rekordów. Dziś zna go każdy podróżnik
type: item
date: 2025-03-22T13:20:30.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: odkrywcy
description: Roald Amundsen kilkukrotnie przesunął granice ludzkich możliwości. Dotarł do miejsc, które uchodziły za niedostępne dla Europejczyków. Do swoich przełomowych wypraw szykował się od dziecka. Potem czerpał wiedzę z innowacyjnych źródeł.
encoded: Spis treści: Kim był Roald Amundsen? Czego dokonał Roald Amundsen? Co odkrył Roald Amundsen Metody podróży Roalda Amundsena Roald Amundsen – statek Roald Amundsen – książki Zaginięcie Roalda Amundsena Roald Amundsen był norweskim badaczem polarnym, który na stałe zapisał się na kartach historii eksploracji Arktyki i Antarktyki. Choć minęło już prawie sto lat od jego śmierci, wciąż uchodzi za jednego z najwybitniejszych odkrywców. Swój sukces zawdzięczał determinacji, doskonałym umiejętnościom organizacyjnym oraz nowatorskiemu podejściu do podróży polarnych. Kim był Roald Amundsen? Roald Engebreth Gravning Amundsen urodził się 16 lipca 1872 roku w Borge niedaleko Oslo w Norwegii. Pochodził z rodziny o długich tradycjach morskich. Jego ojciec był właścicielem statków. To miało duży wpływ na zainteresowania Roalda. Początkowo, zgodnie z wolą matki, miał zostać lekarzem. Po jej śmierci porzucił jednak studia medyczne, by realizować swoje marzenia o eksploracji polarnej. Już w młodości zaczął się hartować do warunków, jakie czekały na niego na dalekiej Północy. Zimą spał przy otwartych oknach, a także uczył się technik przetrwania w ekstremalnych warunkach. Amundsen wyróżniał się nie tylko niezwykłą determinacją, ale też zdolnościami organizacyjnymi i umiejętnością uczenia się od innych. Jego podejście do podróży polarnych było na tamte czasy innowacyjne. Wiedzę czerpał od rdzennych mieszkańców Arktyki. To Innuici nauczyli go, jak przetrwać w ekstremalnym zimnie, używając odpowiedniego ubioru. Pokazali mu też, jak przemieszczać się z wykorzystaniem psich zaprzęgów. Czego dokonał Roald Amundsen? W latach 1903–1906 Roald Amundsen dowodził ekspedycją, która jako pierwsza w historii pokonała Przejście Północno-Zachodnie. Trasa morska łącząca Ocean Atlantycki z Oceanem Spokojnym przez arktyczne wody Kanady była marzeniem wielu podróżników. Sukces Amundsena był owocem jego skrupulatnego planowania oraz umiejętności adaptacji do surowych warunków. Największym osiągnięciem Amund…

Roald-Amundsen-eb32083.jpg
width: 5507
height: 3676

Lodowa odyseja, czyli niezwykła historia statku Endurance – nowy odcinek podcastu
type: item
date: 2025-01-10T14:00:38.000Z
subject: Historia
subject: Podcasty
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: archeologia
subject: ekspedycje
subject: historia
subject: rejsy
subject: statek
description: Ponad 100 lat temu odbyła się jedna z najbardziej niezwykłych wypraw na Antarktydę. Okręt Ernesta Shackletona zmiażdżył lód. Ale cudem wszyscy członkowie ekspedycji ocaleli. A statek zachował się na dnie Morza Weddella w świetnym stanie. O losach tej ekspedycji opowiada polarnik Mikołaj Golachowski.
encoded: Spis treści: Endurance, statek, który nie wytrwał Shackleton – lider doskonały Warunki na wyprawie Endurance Drugie życie Endurance Sir Ernest Henry Shackleton był brytyjskim podróżnikiem i odkrywcą. Urodził się 15 lutego 1874 roku w irlandzkiej wiosce Ballitore. W 1914 roku dowodził wyprawą transantarktyczną na statku Endurance. O losach tej wyprawy rozmawia w najnowszym podcaście National Geographic Polska z Iwoną El-Tanbouli-Jabłońską Mikołaj Golachowski – ekolog, polarnik i były kierownik Polskiej Stacji Antarktycznej im. H. Arctowskiego. Endurance, statek, który nie wytrwał Endurance znaczy po angielsku „wytrwałość”. Czterdziestoczterometrowy statek Shackletona nosił taką nazwę, ale mimo to nie sprostał zadaniu, choć był jednostką specjalnie zaprojektowaną i wybudowaną do podróży okołobiegunowych. Jak mówi Golachowski, statek był wzmocniony metalem i wykonany z najtwardszego drewna. Jednak – w jego ocenie – filozofia jego konstrukcji była chybiona. Wówczas powstawały już jednostki, które nie „walczyły” z lodem, ale się do niego dostosowywały. Lód je wypychał niczym wędkarski spławik. Shackleton – lider doskonały Wszyscy są zgodni, że Shackleton był świetnym szefem ekspedycji polarnych i miał zdolności organizacyjne. Ludzie mieli do niego zaufanie i łatwo ich sobie zjednywał. – Mimo ogromnych trudności i naprawdę niezwykłych wydarzeń, które się spiętrzyły przeciwko nim, przywiózł wszystkich do domu – opowiada Golachowski. I dodaje, że ten brytyjski polarnik miał pod górkę przy organizacji wypraw, bo nie był marynarzem marynarki wojennej. Warunki na wyprawie Endurance Statek miał 44 metry. Było na nim 28 osób i kilkadziesiąt psów. Gdy uczestnicy wyprawy musieli opuścić statek, przenieśli się do trzech niewielkich łodzi. Zaczęła się walka o życie. Jakie były warunki? – Ciężko wyobrazić sobie gorsze – zauważa Golachowski. Wiał zimny wiatr, morale było niskie. Szef ekspedycji, nazywany przez załogantów „bossem”, stanął na wysokości zadania. Towarzyszyło mu motto rod…

NG-Podcast-Kraniec-Swiata-1200x800-1-2dd2f5d.jpg
width: 1200
height: 800

Autonomiczne roboty NASA mają pracować pod lodem Antarktydy. Projekt IceNode wkracza w decydującą fazę
type: item
date: 2024-09-04T08:50:05.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: globalne ocieplenie
subject: nasa
subject: roboty
description: Pracownicy najbardziej innowacyjnej jednostki naukowo-inżynieryjnej w NASA, czyli Laboratorium Napędu Odrzutowego (JPL), nie tylko wysyłają sondy w najbardziej odległe rejony Układu Słonecznego. Budują też roboty, które tutaj, na Ziemi, mogą dotrzeć tam, gdzie żaden człowiek nie przetrwa. Właśnie przetestowali autonomiczne roboty zdolne przetrwać w podwodnych jamach głęboko pod szelfami lodowymi Antarktydy.
encoded: Spis treści: Robotyczne robaki Urządzenia do zadań specjalnych 100 metrów pod powierzchnią Coraz cieplej na Ziemi Miejsca, w których mają pracować najnowsze roboty zaprojektowane przez specjalistów z JPL należą do najbardziej niedostępnych na Ziemi. Stojący za projektem naukowcy chcą skupić się na podwodnym obszarze znanym jako „strefa uziemienia”. Tam spotykają się pływające szelfy lodowe, ocean i ląd. Zamierzają zajrzeć głęboko w niezmapowane jamy, w których lód może topnieć najszybciej. Rejony te nie są dostępne dla ludzi. Nawet wszechobecne satelity nie są w stanie zajrzeć do znajdujących się pod kilometrową warstwą lodu jam. Autonomiczne podmorskie roboty IceNode zostały zaprojektowane, aby rozwiązać ten problem. – Od lat zastanawialiśmy się, jak przezwyciężyć te technologiczne i logistyczne wyzwania. Wydaje nam się, że znaleźliśmy na to sposób – powiedział Ian Fenty, klimatolog z JPL i kierownik naukowy IceNode. – Celem jest uzyskanie danych bezpośrednio na styku topnienia lodu i oceanu, pod szelfem lodowym. Robotyczne robaki Aby tego dokonać, inżynierowie JPL wykorzystali swoje doświadczenie w projektowaniu robotów do eksploracji kosmosu. Zdołali opracować specyficzną flotę podmorskich pojazdów. Mają one długość około 2,4 metra i średnicę około 25 centymetrów. To tego wyposażone są w trójnożne wysuwane „podwozie”, mocujące robota do spodniej powierzchni lodu. View oEmbed on the source website Te robotyczne robaki nie są wyposażone w żadną formę napędu. Poruszają się, wykorzystując prądy oceaniczne. Wyłapują je samodzielnie, używając do tego nowatorskiego oprogramowania wykorzystującego informacje z modeli prądów oceanicznych. Urządzenia muszą być zaprojektowane i wykonane tak, by zminimalizować konieczność użycia podzespołów, które mogą ulec awarii. Urządzenia do zadań specjalnych Podmorskie robaki mogą być uwalniane do środowiska ze specjalnego odwiertu lub bezpośrednio ze statku na otwartym ocenie. Stamtąd, wykorzystując prądy morskie, udałyby się w długą p…

robot-nasa-IceNode-cf6aa4b.jpg
width: 2500
height: 1406

Przygoda życia na wyciągnięcie ręki. Polska Stacja Antarktyczna rekrutuje. Potrzeba m.in. kucharza i elektryka
type: item
date: 2024-01-19T15:20:00.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: naukowcy
subject: polacy
subject: praca
subject: praca za granicą
subject: Wolny czas
description: Polska Stacja Antarktyczna im. H. Arctowskiego rekrutuje na kolejną wyprawę. To wspaniała przygoda w odizolowanej od reszty świata krainie lodu i dzikiej przyrody. Wśród poszukiwanych są: szef kuchni, lekarz, mechanik i informatyk.
encoded: W tym artykule: Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego rekrutuje Arctowski – powstaje nowa infrastruktura polskiej stacji Dlaczego warto posiadać stacje polarne? Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego jest całoroczną jednostką naukowo-badawczą, która czasem określana jest jako nieformalna polska „ambasada” na jedynym na świecie niezamieszkanym kontynencie. Uruchomiono ją 46 lat temu w archipelagu Szetlandów Południowych, na wyspie Króla Jerzego. Takich jednostek w rejonie w rejonie Antarktyki jest około czterdziestu. Stacja znajduje się w miejscu odosobnionym, gdzie panują czasem bardzo trudne warunki pogodowe. Dlatego zawsze ktoś tam jest i opiekuje się infrastrukturą. Polscy polarnicy nieustannie prowadzą też tam badania. Ich zakres jest naprawdę szeroki. Na stacji badacze zajmują się oceanografią, geologią, glacjologią, meteorologią, ale głównie biologią i ekologią. Potrzebni są jednak nie tylko naukowcy, ale też personel, który zapewni właściwe funkcjonowanie stacji. Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego rekrutuje Stacja ogłosiła właśnie rekrutację na 49. wyprawę. Termin składania aplikacji mija 23 lutego 2024 roku. Stacja kompletuje dwie grupy: zimującą, która będzie przebywać w stacji przez okres całego roku (od października do listopada kolejnego roku) i składa się z ok. 8-10 osób i letnią, która pracuje w stacji od listopada do końca marca. Kogo potrzeba? Kierownik Wyprawy – pełni nadzór nad prawidłowym funkcjonowaniem Polskiej Stacji Antarktycznej im. H. Arctowskiego i realizacją programów naukowych i zadań grupy technicznej; Obserwator ekologiczny – m.in. obrączkuje oraz zakłada nadajniki na kormorany antarktyczne, mapuje i prowadzeni cenzusu gniazd wybranych gatunków ptaków; Operator bezzałogowych statków powietrznych (UAV) – wykonuje naloty UAV w zakresie prowadzonych monitoringów; Elektronik/Opiekun sprzętu naukowego/Asystent terenowy – m.in. nadzoruje, konserwuje i remontuje urządzenia łącznościowe i telefoniczne…

stacja-antarktyczna-21acb67.jpg
width: 2592
height: 1944

Klimat okołobiegunowy – czym się charakteryzuje i w jakich krajach panuje?
type: item
date: 2023-01-14T08:07:16.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
subject: klimat
subject: przyroda
subject: ziemia
description: Długie zimy z najniższymi na Ziemi temperaturami powietrza, ograniczające się głównie do śniegu niskie opady atmosferyczne i wysokie amplitudy temperatur w niektórych rejonach – oto najkrótsza charakterystyka strefy klimatów okołobiegunowych. Panujące tam ekstremalne warunki ukształtowały się w następstwie występujących różnic w warunkach oświetlenia w trakcie dnia polarnego i nocy polarnej. Jakimi cechami charakteryzuje się klimat okołobiegunowy? Jakie rodzaje klimatu występują w tej strefie i jaki jest jej zasięg? Na każde z tych pytań odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Czym jest klimat okołobiegunowy? Jakie są cechy klimatu okołobiegunowego? Rodzaje klimatu okołobiegunowego Gdzie jest klimat okołobiegunowy? Fauna i flora strefy okołobiegunowej Klimat na Ziemi jest kształtowany przez liczne czynniki strefowe i astrefowe. W niektórych miejscach na naszej planecie panują wyjątkowo trudne lub wręcz ekstremalne warunki. Takie stwarza choćby klimat równikowy, dla którego charakterystyczna wysoka średnia temperatura i duża wilgotność powietrza, i klimat zwrotnikowy, w strefie którego odnotowywane są najwyższe temperatury. Jeżeli mowa o klimatycznym ekstremum, nie można pominąć strefy okołobiegunowej. To właśnie tam ziemia skuta jest lodem, a temperatura powietrza osiąga najniższe wartości. W porównaniu z tymi warunkami, nawet najsurowsze zimy, jakie czasami zapewnia strefa umiarkowana, wydają się być łagodne. Czym jest klimat okołobiegunowy? Klimat okołobiegunowy to piąta i ostatnia główna strefa klimatyczna w klasyfikacji Wincentego Okołowicza. Występuje na półkuli północnej i południowej, obejmując obszary za kołami podbiegunowymi. Zewnętrzne granice tych pasów są wyznaczone przez izotermę najcieplejszego miesiąca 10 stopni Celsjusza. Na obu półkulach strefa okołobiegunowa sąsiaduje (po stronie południowej na północy i odwrotnie na południu) ze strefą klimatów umiarkowanych. Rozpiętość warunków pogodowych jest tam nieznaczna, dlatego w całej strefie wyróżnia się tylko dwa typy klimatów (zgodnie z klasyfikacją Wincentego Okołowicza). Jakie są cechy klimatu okołobiegunowego? W strefie okołobiegunowej występują szczególne warunki oświetlenia, związane z małym dopływem energii pochodzącej z promieniowania słonecznego. To sprawia, że występuje tam ujemny bilans energetyczny, kształtujący się na poziomie minus 200 W/m kw. Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją? Antarktyda - najdalej wysunięty na południe kontynent - to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Południowy biegun zimna jest jedynym kontynentem ni…

klimat-okolobiegunowy-czym-sie-charakteryzuje-i-w-jakich-krajach-panuje-fot-sebnem-coskun-anadolu-agency-via-getty-images-f8f115d.jpg
width: 1024
height: 683

Gatunki pingwinów. Poznaj 10 niezwykłych ptaków, które są mistrzami pływania i oddanymi rodzicami
type: item
date: 2022-11-16T08:42:47.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: pingwiny
subject: ptaki
subject: zwierzęta
description: Pingwiny są wyjątkowe, nie tylko ze względu na miejsca, w których mieszkają. Mają unikatowe zwyczaje godowe. Poznaj najciekawsze gatunki pingwinów!
encoded: W tym artykule: Rodzaje pingwinów Pingwin królewski Pingwin mały Pingwin przylądkowy Pingwin złotoczuby Pingwin skalny Pingwin maskowy Pingwin białobrewy Pingwin Adeli Pingwin grubodzioby Pingwin peruwiański Rodzaje pingwinów Gatunki tych ptaków, a jest ich aż 18, potrafią się między sobą diametralnie różnić. Od dużych pingwinów cesarskich, po pingwina małego, którego nazwa mówi za siebie. Pierwsze spotkacie na wybrzeżach Antarktyki, drugi zamieszkuje południową Australię i Nową Zelandię. Niektóre z nich to prawdziwi twardziele – pingwin Adeli jako gatunek przetrwał na Antarktyce około 45 tysięcy lat! Choć żaden z 18 gatunków nie potrafi latać, ich umiejętności pływania i podwodnych polowań inni mogliby im pozazdrościć. Pingwiny znane są także ze swoich godowych zwyczajów. Są monogamiczne, a podczas kolejnych okresów godowych starają się łączyć na nowo w te same pary, które razem opiekują się potomstwem. Niestety, zmiany klimatu także i tym pięknym ptakom dają się we znaki, niszcząc ich naturalne siedliska. W ciągu ostatnich trzech dekad populacje pingwinów na Morzu Szkockim oraz na zachodzie Antarktyki zmniejszyły się o połowę. Pingwin królewski Wygląd pingwinów królewskich jest stosowny do nazwy. Mają blisko metr wzrostu, a ważą ok. 13 kg, co daje drugie, po cesarskich, miejsce pod względem wielkości w rodzinie. Należą też do najżywiej ubarwionych. Mają pomarańczowe znamiona na głowie, dziobie, szyi i piersi. Przeczytaj więcej o tym, gdzie żyją pingwiny królewskie i jakie mają zwyczaje. Pingwiny królewskie, podobnie jak wiele innych zwierząt, mogą tworzyć związki jednopłciowe. W Berlinie para samców adoptowała porzucone jajo. Pingwin mały Pingwin mały żyje u wybrzeży Nowej Zelandii i Australii. Jak sama nazwa wskazuje, jest niewielki – długość ciała do 40 cm, masa do 1,1 kg. Jaja składa w wykopanej na brzegu norze, która może mieć nawet 50 cm długości. Jego ubarwienie jest mało urozmaicone: ciemny grzbiet, jasny spód ciała. Jakiś czas temu przytulone pingwiny małe…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bb7346619940000643707ec19f9b9342d7aa3513-38a173b.jpeg
width: 1900
height: 1261

Ciekawostki o pingwinach – odkryj zaskakujące fakty
type: item
date: 2022-11-01T11:52:11.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: pingwiny
subject: przyroda
subject: ptaki
subject: zwierzęta
description: Pingwiny to prawdopodobnie najbardziej niezwykłe ptaki, jakie kiedykolwiek zamieszkiwały Ziemię. Co warto wiedzieć na ich temat? Poniżej wymieniamy najbardziej zaskakujące ciekawostki o pingwinach.
encoded: W tym artykule: Co warto wiedzieć o pingwinach? Są tak samo piękne, jak zaskakujące. Natura przystosowała je do życia w ekstremalnie trudnych warunkach, w których mogą przetrwać tylko nieliczne gatunki. To wielcy podróżnicy, troskliwi rodzice, wierni partnerzy i sprawni łowcy. Czy już wiesz, o jakim zwierzęciu mowa? Pierwsze pingwiny pojawiły się na Ziemi jeszcze w czasach, gdy naszą planetą władały dinozaury. Najstarsze skamieniałości praprzodków tych ptaków liczą sobie ok. 61 mln lat, ale duże zróżnicowanie w obrębie przedstawicieli tego gatunku wskazuje, że ich ewolucja musiała trwać przynajmniej od kilku milionów lat. Mimo tak długiej obecności na Ziemi, gatunek ten został nazwany dopiero w XVI wieku. Największym współcześnie żyjącym przedstawicielem tego rodzaju jest pingwin cesarski, mierzący do 130 cm i osiągający wagą do 45 kg. Na przeciwległym biegunie mamy pingwina małego. Przedstawiciele tego gatunku mierzą ok. 40 cm i ważą 1100 g. Co warto wiedzieć o pingwinach? Przytulone pingwiny u wybrzeży Melbourne podbiły Internet, a historia tego zdjęcia - serca Fotograf uchwycił niezwykle czuły moment: pingwiny w objęciach podziwiają rozświetloną panoramę Melbourne. Randka? To nie tak jak myślisz. Już te podstawowe informacje o pingwinach mogą zaskoczyć wiele osób. Dalej będzie tylko lepiej, bo ciekawostki o pingwinach są tak samo intrygujące, jak ciekawostki o rybach. Co je pingwin? Jak porusza się pod wodą, a jak na lądzie? Jak pingwiny dbają o swoje potomstwo? Odpowiedzi na te i inne pytania o te niezwykłe zwierzęta Antarktydy znajdziesz poniżej. Pingwiny nie zawsze były nielotami. Wymieniając ciekawe fakty o pingwinach, większość osób zapewne powie: „nie potrafią latać”. Zgadza się, pingwiny to nieloty, ale warto wiedzieć, że ta cecha nie jest żadną ułomnością, a naturalnym mechanizmem, który te ptaki wykształciły w toku długiej ewolucji rodzajowej. Gdy klimat na naszej planecie zaczął się zmieniać, ewolucja przystosowała pingwiny do życia w zupełnie nowych wa…

praca-na-antarktydzie-szuka-czlowieka-obowiazki-liczenie-pingwinow-i-nie-tylko1-3ca2269.jpeg
width: 1280
height: 853

Na Antarktydzie wyhodowano warzywa bez użycia gleby. Tutejszy chłód i mrok bardzo przypominają warunki panujące w kosmosie
type: item
date: 2022-10-08T09:03:31.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyka
subject: Edukacja
description: Sposoby na pozaziemską uprawę roślin naukowcy testują na Antarktydzie, gdzie udało się wyhodować warzywa bez użycia gleby.
encoded: W tym artykule: Uprawa warzyw na Antarktydzie Jak wygląda uprawa warzyw na Antarktydzie? Uprawa aeroponiczna, czyli warzywa bez użycia gleby Fryzura na polarnika Warzywa wyhodowano bez ziemi Astronauci zdani są obecnie na żywność paczkowaną na Ziemi. Świeże owoce i warzywa to rzadkie rarytasy w ich diecie. Pomysłów na uprawę roślin w zamkniętych pomieszczeniach ciągle jednak przybywa. Eksperymenty z pozaziemskim rolnictwem trwają w najlepsze – zarówno z myślą o długich misjach kosmicznych, jak i założeniu w przyszłości osad na Księżycu czy Marsie. Gdzie najlepiej prowadzić takie próby? Na Antarktydzie! W niemieckiej stacji polarnej Neumayer III, należącej do Instytutu Badań Polarnych i Morskich im. Alfreda Wegenera, naukowcy założyli wolno stojącą szklarnię. To element projektu EDEN ISS, którego celem jest opracowanie metod produkcji żywności na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) i w przyszłych pozaziemskich koloniach. Badacze zbierają tu już owoce – a raczej warzywa – swojej pracy. Uprawa warzyw na Antarktydzie Lodowe pustkowia Antarktydy to dość zaskakująca lokalizacja dla szklarni, ale izolacja, ograniczone zasoby i surowe warunki stanowią doskonałą symulację wyzwań, z jakimi będą musieli zmierzyć się astronauci uprawiający warzywa w kosmosie. W pomieszczeniu długości 12 m, zbudowanym z dwóch połączonych kontenerów, znajduje się wyposażenie do uprawy roślin bez gleby, w tym systemy kontroli temperatury i wilgotności, odzyskiwania wody, automatyczna pompa składników odżywczych, oświetlenie diodowe i aparatura pomiarowa. Całość zbudowano w Niemczech i przewieziono na Antarktydę w październiku 2017 r. Na powyższym zdjęciu autorstwa Esther Horvath kierownik EDEN ISS dr Daniel Schubert (po prawej) wraz z kolegą ciągną sanie wyładowane zapasami do szklarni oddalonej o ok. 400 m od głównego budynku stacji Neumayer III. Pokonywanie tej drogi to – by posłużyć się słowami Schuberta – „wrzód na tyłku”. Szklarnię trzeba było jednak ustawić tak daleko ze względu na potęż…

rolnictwo-na-antarktydzie1-1d7df94.jpg
width: 1024
height: 684

Głęboko pod lodem Antarktyki znaleziono ukryty świat. To nieznany wcześniej ekosystem, w którym istnieje życie
type: item
date: 2022-06-15T06:21:57.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: biologia
subject: lodowce
subject: lodowiec szelfowy Larsen C
subject: Travel
description: Naukowcy wwiercili się pół kilometra pod lodowiec na półkuli południowej. Odkryli tam komorę przypominającą katedrę, a w niej setki organizmów żywych. To kolejny znak, że dopiero zaczynamy poznawać zagadki, jakie kryje Antarktyka.
encoded: W tym artykule: Jak znaleźć coś, co kryje się kilometry pod lodem? Pół kilometra w głąb lodu Rzeki płynące w kilku kierunkach Antarktyda – i szerzej Antarktyka – kojarzy nam się z bezkresną bielą, kilometrami płaskiego krajobrazu aż po horyzont, lodowymi klifami w miejscach, gdzie kończy się lądolód, a zaczyna ocean. Poza nielicznymi gatunkami zwierząt na wybrzeżach, to z pozoru całkowicie pusty świat. Przeogromna przestrzeń, w której nieliczne bazy naukowe dzieli od siebie tysiące kilometrów. Ten obraz został utrwalony na tysiącach zdjęć Antarktyki. Nie przekazuje on jednak pełnej prawdy o tej zagadkowej części Ziemi. Od pewnego czasu naukowcy zdają sobie sprawę, że pod lodami Antarktyki mogą się kryć sekrety, o których się nikomu nie śniło. Takie jak podziemne rzeki ze słodką wodą oraz jeziora i zatoki, których nigdy nie widziały ludzkie oczy. Jak znaleźć coś, co kryje się kilometry pod lodem? Poszukiwanie podziemnego świata Antarktyki to zajęcie niełatwe. Pierwszym krokiem jest analiza zdjęć satelitarnych. W 2020 r. Huw Horgan, glacjolog z Uniwersytetu Te Herenga Waka – Victoria w Wellington, przeglądał fotografie satelitarne Lodowca Szelfowego Larsena. Podróż życia: Antarktyda Mimo że wyprawa na Antarktydę nie jest ani łatwa, ani tania, co roku na lodowym lądzie stawia stopę ponad 20 tys. turystów z całego świata. Lodowiec szelfowy to brzeżna część lądolodu, której górna część unosi się na wodzie, a dolna ukryta jest pod jej powierzchnią. Lodowiec Szelfowy Larsena przylega do wschodniego wybrzeża Półwyspu Antarktycznego. Na jednym ze zdjęć Horgan wypatrzył długie zagłębienie. Depresja była znakiem, że pod lodem znajduje się podziemna rzeka. Rok później na Antarktykę udała się wyprawa naukowa, której celem było zajrzenie do nieznanego wcześniej świata. Pół kilometra w głąb lodu Naukowcy najpierw musieli jednak znaleźć miejsce uwidocznione na zdjęciach satelitarnych. W terenie okazało się to trudne, ponieważ depresja manifestowała się ledwie lekkim nachyleniem lod…

gleboko-pod-lodem-antarktyki-znaleziono-ukryty-swiat-to-nieznany-wczesniej-ekosystem-w-ktorym-istnieje-zycie-fot-niwa-craig-stevens-8a4d3f8.jpeg
width: 1240
height: 744

Rekordowe fale upałów uderzyły jednocześnie w Arktykę i Antarktykę. To skutki zmian klimatu
type: item
date: 2022-03-23T11:27:51.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: Edukacja
subject: globalne ocieplenie
subject: klimat
subject: ocieplenie klimatu
subject: zmiany klimatyczne
description: W tym tygodniu i w Arktyce, i w Antarktyce odnotowano rekordowo wysokie temperatury. I choć ta zbieżność jest prawdopodobnie przypadkowa, to pokazuje, że dramatyczne skutki katastrofy klimatycznej dotykają już cały glob.
encoded: W tym artykule: Upalna antarktyczna jesień Upalna arktyczna wiosna Co ekstrema pogodowe oznaczają dla Ziemi? O tym, że w wyniku emisji gazów cieplarnianych zmienia się klimat, możemy przekonać się na własnej skórze, nawet mieszkając w Polsce. Coraz wyższe temperatury, coraz dłuższe fale upałów i susze, coraz bardziej gwałtowne zjawiska pogodowe – to wszystko staje się dla nas chlebem powszednim. W 2021 roku padło wiele niechlubnych rekordów. Zmiany klimatyczne są coraz bardziej odczuwalne W 2021 roku ponad 400 stacji meteorologicznych zmierzyło rekordowo wysokie temperatury. Ubiegły rok był jednym z najcieplejszych w historii. Zmiany klimatyczne są coraz większym zagrożeniem d... Jednak rozchwianie klimatu na naszych szerokościach geograficznych to nic w porównaniu z tym, co dzieje się w pobliżu obu biegunów Ziemi. Zarówno Arktyka, jak i Antarktyka (czyli Antarktyda z otaczającym ją Oceanem Południowym) doświadczają załamania dotychczasowych warunków klimatycznych. O tym, że na obu krańcach Ziemi wszystko staje na głowie, można było przekonać się w tym tygodniu. I z Arktyki, i z Antarktyki napłynęły doniesienie o rekordowych jak na tę porę roku falach ciepła. W Antarktyce odnotowano temperatury wyższe od średniej aż o kilkadziesiąt stopni Celsjusza! Upalna antarktyczna jesień Concordia to francusko-włoska stacja badawcza położona w głębi Antarktydy. Znajduje się ponad 3 tys. metrów nad powierzchnią morza, na tzw. Kopule C na Antarktydzie Wschodniej. To ogromna, biała przestrzeń, morderczo zimna zarówno zimą, jak i latem. Fala upałów rozmroziła tundrę i doprowadziła do pożarów. Syberia zmieni się na zawsze Fala upałów spowodowana zmianami klimatycznymi sprawiła, że na terenach zwykle zbyt zimnych, by doszło tam do zaprószenia ognia, zaczynają wybuchać pożary. Naukowcy obawiają się, że po.. A przynajmniej tak było do niedawna. W marcu na Antarktydzie kończy się lato. Temperatury powinny zacząć gwałtownie opadać, przygotowując lodowy kontynent do zimy. Tymczasem 18 mar…

rekordowe-fale-upalow-uderzyly-jednoczesnie-w-arktyke-i-antarktyke-to-skutki-zmian-klimatu-fot-nsf-josh-landis-employee-1999-2001-wikimedia-commons-public-domain-afef3f7.jpeg
width: 1280
height: 1024

Powstała „Mapa skarbów Antarktydy”. Ma wskazywać położenie 300 tys. cennych meteorytów
type: item
date: 2022-02-08T09:33:40.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: Edukacja
subject: kosmos
subject: lodowce
subject: meteoryty
subject: Travel
description: Naukowcy z Uniwersytetu Technicznego w Delfcie w Holandii wykorzystali sztuczną inteligencję do stworzenia „mapy skarbów Antarktydy”. Na mapie wskazano strefy, w których z dużym prawdopodobieństwem można znaleźć meteoryty. Badacze uważają, że mapa okaże się dokładna w 80 procentach.
encoded: Mapa skarbów Antarktydy powstała, bo panujące na kontynencie warunki zdecydowanie nie zachęcają do podejmowania wypraw poszukiwawczych. Nawet jeśli celem poszukiwań ma być bezcenny meteoryt, skrywający się głęboko pod powierzchnią lądolodu. Ale co, gdyby nagrodą za wysiłek były setki, a nawet tysiące doskonale zachowanych meteorytów? Naukowcy z Uniwersytetu Technicznego w Delfcie wyliczyli, że lodowce Antarktydy mogą kryć w sobie nawet 300 tysięcy meteorytów. I nie dlatego, że bliskość bieguna wyjątkowo mocno przyciąga kosmiczne skały. Meteoryty spadają na Ziemię na wszystkich szerokościach geograficznych. Po prostu na lodowej pustyni o wiele łatwiej je zlokalizować. Na Antarktydzie padł kolejny rekord najwyższej temperatury. Ponownie w tym samym miejscu Zaledwie trzy dni później 9 lutego miało być jeszcze cieplej. Wartość ta nie została jednak potwierdzona przez naukowców z WMO. Mapa skarbów Antarktydy ujawnia położenie meteorytów Meteoryty gromadzą się na Antarktydzie od tysięcy lat. Doskonale zachowane w zimnym, pustynnym klimacie kontynentu mogą stanowić istotne źródło wiedzy na temat historii naszego Układu Słonecznego i przeszłości samej Ziemi. Niestety, uderzające w Antarktydę meteoryty osadzają się w jej pokrywie lodowej, spadając głęboko do wnętrza lądolodu. Wydobycie ich stamtąd jest niemal niemożliwe. Taka operacja wymagałaby szczegółowego skanowania terenu i wiercenia w lądolodzie, a to pochłonęłoby wiele miesięcy pracy i tysiące dolarów. Nowe badanie wykazało jednak, że meteoryty przemieszczają się w głębi Antarktydy. „Popychane” przez stale pracujący i płynący lód, gromadzą się tuż pod powierzchnią lodu w kilku punktach na całym kontynencie, tworząc swoiste złoża meteorytów. Przybywa opuszczonych stacji na Antarktydzie Antarktyda to największa pustynie na Ziemi. Jest ona jednak coraz bardziej naznaczona działalnością człowieka. Jak powstała mapa skarbów Antarktydy? Jak już wspominaliśmy, za powstawanie złóż meteorytów odpowiada przepływ lodu na Antarkt…

mapa-skarbow-antarktydy-ujawnia-polozenie-zloz-meteorytow-fot-getty-images-f161f6d.jpeg
width: 2120
height: 1193

Przybywa opuszczonych stacji na Antarktydzie
type: item
date: 2021-09-10T20:02:35.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
description: Antarktyda to największa pustynie na Ziemi. Jest ona jednak coraz bardziej naznaczona działalnością człowieka.
encoded: W tym artykule: Opuszczonych budynków na Antarktydzie przybywa Międzynarodowe traktaty a rzeczywistość Co tak naprawdę oznacza „opuszczona stacja"? Znajdujący się na antarktycznym Archipelagu Palmera „Port Lockroy” (jego wnętrze na zdj. poniżej), który jest niepozornym drewnianym budynkiem, został zbudowany jeszcze w 1944 roku. Była to pierwsza stała baza antarktyczna Wielkiej Brytanii. Od 1962 roku jest opuszczony. W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, badacze, którzy odwiedzili to miejsce odkryli, że został on przejęty przez pingwiny, które pozakładały swoje gniazda w zewnętrznych krokwiach budynku. Opuszczonych budynków na Antarktydzie przybywa Ten przykład to tylko jeden z wielu przypadków takich opuszczonych miejsc na kontynencie Antarktydy. Na całym kontynencie znajduje się aż 5 tys. różnych stałych budowli. Począwszy od zwykłych chat, przez latarnie morskie, rozbudowane stacje badawcze skończywszy na ... kościołach. Zwyczajowo, około połowa z 76 czynnych stacji badawczych na kontynencie jest zamykana na zimę. Warunki panujące wtedy na Antarktydzie (sztormy na morzu, bardzo silne wiatry i zamiecie śnieżne) uniemożliwiałyby w tym okresie podjęcie jakiejkolwiek akcji ratowniczej z morza bądź z powietrza, w przypadku nagłej sytuacji. Mimo tego, kraje do których należą przeróżne antarktyczne instalacje, mają istotny powód, by ponosić koszty ich utrzymania. Chodzi o ich znaczenie strategiczne. To sposób na utrzymanie trwałej obecności w południowych rejonach kuli ziemskiej. Pomimo wrażenia jakie można odnieść, że Antarktyda to całkowicie wyludniony kontynent, ostatnimi czasy wpływ ludzkości na to miejsce stał się tak znaczący, że duże jego obszary nie są już uważane za tereny dzikie. Istnieją bowiem stacje, które w ograniczonym stopniu działają. Wiele innych jest opuszczonych, choć wciąż niektóre z nich nadają się do zamieszkania. Jeszcze inne zostały utracone z powodu ekstremalnych warunków pogodowych, kolejne pozostawione po to, aby umocnić geopolityczne ros…

antarktyda1-d044428.jpeg
width: 1024
height: 573

W Antarktyce rusza budowa nowej polskiej stacji polarnej
type: item
date: 2021-02-08T12:20:14.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: antarktyka
subject: Edukacja
subject: polacy
subject: Travel
description: Polacy rozpoczęli budowę nowej stacji naukowej w Antarktyce. Trzykondygnacyjny obiekt stanie na Wyspie Króla Jerzego – 120 kilometrów od Antarktydy i 14 tys. kilometrów od Warszawy. Nowy ośrodek naukowo-badawczy stanie na miejscu starego - donosi "Gazeta Wyborcza"
encoded: Jako pierwsi z Polski do Antarktyki dotarli Henryk Arctowski i Antoni Bolesław Dobrowolski. Najbardziej znany nad Wisłą badacz lodowców jest dziś patronem Polskiej Stacji Antarktycznej. Polacy byli uczestnikami belgijskiej wyprawy statkiem "Belgica" zorganizowanej pod koniec XIX w. Polacy w Antarktyce Budową nowej polskiej stacji polarnej kieruje Hubert Maciejewski. Jak nie ukrywa, jest to projekt jego życia. – W spektakularnym krajobrazie, w szczególnym przyrodniczo miejscu powstanie świetna architektura. Myślę, że dla wszystkich uczestników projektu nowa stacja antarktyczna jest niezwykłym wyzwaniem. Druga taka okazja pewnie się nie trafi – zapowiada w rozmowie z "GW". Latem, a więc w czasie europejskiej zimy, baza pomieści 37 osób. W pozostałych miesiącach będzie ją zamieszkiwać mniejsza grupa złożona maksymalnie z kilkunastu zimowników. Inwestycja w Antarktyce składa się z wielu etapów. Według "GW" pierwsze przetargi mają być ogłaszane jeszcze na wiosnę tego roku. Kolejny etap jest przewidziany na przełom 2021 i 2022 roku. Wtedy ruszyć ma uzbrojenie terenu, montaż hal magazynowych, oczyszczalni ścieków, posadowinie fundamentów pod główny budynek, a także przygotowanie jego konstrukcji w Polsce. Obiekt ma zostać przetransportowany i złożony na miejscu za rok. Baza będzie wykańczana (antarktyczną) zimą. Prace rozbiórkowe, porządkowe i zakończenie modernizacji pozostałej infrastruktury zaplanowano na sezon 2023-2024. Po ich zakończeniu nastąpi oficjalne otwarcie nowej Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego. Najcenniejsze pamiątki ze starego obiektu zostaną przeniesione do budynku głównego. Elementy porozbiórkowe wrócą do Polski. Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego Polska stacja polarna działa nieprzerwanie od 1977 roku do dziś. Dzięki zaangażowaniu osób związanych z nią, obiekt przetrwał stan wojenny i zmiany ustrojowe w kraju. Stacja posiada dwie bazy terenowe. Pierwsza stoi na brzegu Rajskiej Zatoki, pomiędzy Przylądkiem Demay a Pr…

antarktyka-06106cd.jpeg
width: 2176
height: 1377

Te 10 zdjęć pokazuje najpiękniejsze strony lodowych światów. Są jak zaczarowane
type: item
date: 2019-07-24T05:06:27.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: Edukacja
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zdjęcia
description: Paul Nicklen uchwycił dostojne i zimne piękno regionów polarnych. Obok tych zdjęć nie da się przejść obojętnie!
encoded: Fotograf dorastał w rodzinie o innuickich korzeniach na północy Kanady. Społeczność, której był częścią, liczyła zaledwie 300 osób. Gdy odkrył swoją pasję fotografowania postanowił poświęcić karierę zachowaniu unikalnego piękna lodowych krain i ich mieszkańców. Zobaczcie jego przepiękne zdjęcia! Źródło: National Geographic News

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/785252117adbc1bb8760b9c466855b1384313f9a-0630f4a.jpeg
width: 1900
height: 1266

Na skrzydłach albatrosa. Najwięksi morscy wędrowcy
type: item
date: 2019-06-05T09:08:00.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: albatrosy
subject: antarktyka
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Travel
description: Albatros to najwspanialsza maszyna latająca na Ziemi. Albatros to kości, pióra i mięśnie. Albatros jest zarazem napiętym łukiem i strzałą, którą wiatr niczym cięciwa wyrzuca w dal. Wygląda jak projekt awangardowego designera – zdecydowany, o czystych liniach. Jest niezmordowany w podróży i dozgonnie wierny partnerowi. Dorosły osobnik potrafi przelecieć 15 tys. km, by przynieść swemu pisklęciu jeden posiłek. Te stworzenia mają rozpiętość skrzydeł największą ze wszystkich ptaków, dochodzącą do 3,5 m. Szybują setki kilometrów, nie machnąwszy skrzydłem, pokonują oceany od brzegu do brzegu, oblatują świat dookoła. 50-letni albatros ma na liczniku co najmniej 6 mln km.
encoded: Jeśli coś potrafi przebyć miliony kilometrów na czystym, samoodtwarzającym się paliwie niedającym żadnych zanieczyszczeń – musi być albatrosem. Bo choć ptaki te latają nieszczególnie, to doskonale szybują. Blokują rozpostarte skrzydła, łapią pod nie wiatr i wzbijają się wysoko, a potem lotem ślizgowym płyną nad oceanem. Dla albatrosa oblecenie oceanu dookoła to pestka; on raczy łaskawie lądować na ziemi tylko w celach rozrodczych.Gody muszą się bowiem odbywać na twardym lądzie. Na ziemi, jeśli już się na niej znajdzie, kroczy, kołysząc głową i dostojnie stawiając łopatowate stopy. Poruszanie się na piechotę nie jest jego mocną stroną. Za to gdy rozwinie skrzydła i wyzwoli się z okowów grawitacji, której my, reszta świata, jesteśmy niewolnikami, nabiera gracji, której nie sposób wyrazić słowami. Albatrosów jest dwadzieścia kilka gatunków. Mają wdzięk aniołów, a mocne są jak wygarbowany rzemień. Potrafią miesiącami, nawet latami nie widzieć lądu i znieść najpiekielniejsze wybryki wściekłego oceanu. Zamieszkują najbardziej wietrzne obszary naszej planety. Wydaje się, jakby żyły w innym wymiarze. 51. stopień szerokości geograficznej południowej. Nagie skaliste zbocza Wyspy Steeple’a Jasona w archipelagu Falklandów przechodzą w porośnięte kępami wysokiej trawy wybrzeże. Na północnym cyplu wyspy albatrosy czarnobrewe tłoczą się na skalnych półkach i na brzegu tak, że same stają się brzegiem. Główna kolonia ciągnie się przez cztery kilometry. Ich głowy są przekreślone czarną brwią nad ciemnymi oczami. 10-centymetrowe dzioby mają kolor od jasnomusztardowego do różowego. Ptaki młodociane mają dzioby ciemne – poprzednie trzy, cztery lata żyły na oceanie i teraz po raz pierwszy wróciły na stały ląd. To pora godów. Najmłodsze ptaki przymierzają się do zalotów jak 14-latki na deptaku. Nie zanosi się jeszcze na trwałe związki. To dopiero trening cennych umiejętności społecznych. Ptaki popisują się przesadnym gestem, puszą, rozpościerają ogony, gruchają, wyciągają ku sobie szyje, …

albatros-654ed67.jpeg
width: 5120
height: 3413