Udało się! Andrzej Bargiel i Jędrek Baranowski zdobyli Laila Peak
W niedzielną noc Andrzej Bargiel i Jędrek Baranowski podjęli próbę zdobycia kolejnego sześciotysięcznika, a wyprawa na szczyt miała zająć im 10-11 godzin. Informacja o sukcesie wspinaczy pojawiła się dzisiaj około południa.
W tym artykule: Decydujący etap wyprawy na Laila Peak Bargiel i jego sukcesy Promocja Pakistanu Decydujący etap wyprawy na Laila Peak Zdobycie szczytu Laila Peak (6 096 m n.p.m.) było drugim z punktów kulminacyjnych wyprawy Bargiela do Karakorum. Poprzednim z nich był udany atak na niezdobyty wcześniej przez człowieka szczyt Yawash Sar II (6 178 m n.p.m.) i zjechanie z niego na nartach. Andrzej Bargiel wyruszył w stronę wierzchołka Laila Peak wczoraj około północy czasu polskiego. Około pierwszej w nocy rozpoczął właściwy atak na sześciotysięcznik, na który wspinał się równocześnie Jędrek Baranowski. View oEmbed on the source website Na swoim instagramowym profilu Bargiel przekazał, że wejście powinno zająć im około dziesięciu-jedenastu godzin. "Nasz plan był rozłożony w czasie, ale pogoda w wysokich górach odgrywa kluczowy czynnik warunkujący bezpieczne wyjście. Przed nami jedna z ostatnich szans na atak szczytowy" – napisał – “Najpierw dotrzemy do wysuniętej bazy pod szczytem. A około 4:00 lokalnego czasu rozpocznie się właściwy atak. Wejście powinno zająć nam około 10-11 godzin.” Tuż po godzinie ósmej rano w poniedziałek wspinacze znajdowali się na wysokości 5 900 m n.p.m., a około południa do mediów dotarła informacja o sukcesie wyprawy. Samo wejście zajęło mężczyznom krócej, niż zakładali, bo około siedmiu godzin. Obecnie Polacy zjeżdżają ze szczytu na nartach do bazy. Bargiel i jego sukcesy Przy okazji nowego wyczynu warto przypomnieć sobie wcześniejsze sukcesy Andrzeja Bargiela. O wyczynowym sportowcu zrobiło się głośno, kiedy w 2018 roku zasłynął jako pierwszy człowiek na świecie, któremu udało się zjechać na nartach ze szczytu K2, chociaż po drodze napotkał wiele problemów. Kolejny raz media rozpisywały się o Polaku ze stajni Red Bulla w kwietniu tego roku, kiedy jako pierwszy człowiek w historii zdobył szczyt Yawash Sar II w Karakorum i, rzecz jasna, zjechał z niego na nartach. Promocja Pakistanu Przed swoją ostatnią wyprawą Bargiel podkreślał, że jego celem jest nie tylko uprawianie sportów i pokonywania kolejnych barier, z którymi mierzą się ludzie, ale i promocja Pakistanu jako miejsca pełnego turystycznych atrakcji, które zostały niesprawiedliwie przysłonięte przez „skojarzenia z zagrożeniem terrorystycznym, na czym cierpi lokalna ludność w dużej mierze utrzymująca się z trekkingów i zorganizowanej turystyki”. Sportowiec zapowiedział też, że celem pobocznym wyprawy będzie również rozpoznanie terenu pod kątem przyszłych ekspedycji. Góry Karakorum to miejsce leżące u styku granic Pakistanu, Indii i Chin, gdzie wiele malowniczych kilkutysięczników wciąż nie zaznało ludzkiej stopy, chociaż jest drugim pod względem wysokości masywem górskim na świecie. Ich obszar należy również do najbardziej zlodowaciałych na kuli ziemskiej – znajdują się tam największe górskie lodowce świata poza terenami polarnymi i lodowcem Fedczenki w Pamierze.
Andrzej Bargiel wyruszył do Karakorum. Chce zjechać na nartach z dwóch sześciotysięczników
Karakoram Ski Expedition to najnowsze przedsięwzięcie Andrzeja Bargiela. W czasie wyprawy Bargiel chce wspiąć się na niezdobyty jak dotąd szczyt Yawash Sar II (6178 m), po czym zjechać z niego na nartach. Następnie planuje powtórzyć wyczyn na szczycie Laila Peak, mierzącym 6096 m.
Andrzej Bargiel zasłynął tym, że jako pierwszy na świecie zjechał na nartach z K2 (8611 m) w Karakorum. 19 kwietnia wyruszył na kolejną ekstremalną narciarską wyprawę. W poniedziałek rano wyleciał do Islamabadu, jednak droga do stóp wybranych gór jest daleka. Po lądowaniu w Islamabadzie ekipę Bargiela czeka jeszcze jeden lot, później droga samochodami, a na koniec trzydniowy trekking. W przedsięwzięciu Bargielowi towarzyszyć będą: wspinacz i narciarz freerajdowiec - Jędrzej Baranowski, reżyser i filmowiec wysokogórski, a także zdobywca pięciu ośmiotysięczników Dariusz Załuski, młody filmowiec specjalizujący się w sportach ekstremalnych Kuba Gzela oraz nagradzany fotograf - Bartek Pawlikowski. Cała wyprawa ma potrwać miesiąc. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, 27 kwietnia mężczyźni powinni założyć bazę pod Yawash Sar II, a 2 maja przeprowadzić atak szczytowy. Atak szczytowy i zjazd z Laila Peak zaplanowano z kolei na 14 maja. A już pięć dni później cała ekipa mogłaby wrócić do Polski. – Na tych szczytach nie ma komercyjnych wypraw. Możemy znaleźć tam spokój i swobodę. O Laila Peak marzyłem już od dawna. Poza tym na wejście na sześciotysięczniki w Pakistanie nie jest potrzebne zezwolenie. Także logistyka wypraw jest łatwiejsza niż na ośmiotysięcznikach, co ma znaczenie szczególne w dobie pandemii - mówił Bargiel przed wyprawą. Andrzej Bargiel: „Nie można nikomu zabronić spełniania marzeń” [WYWIAD] O zmianach klimatycznych, zimowym K2 i niewiadomych w związku z koronawirusem – m.in. o tym udało nam się porozmawiać z Andrzejem Bargielem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b9ce5cd29332df0548594cc627dd83e39ba21d51-2f2f139.jpeg" width="938" height="630" alt="Andrzej Bargiel zbiera fundusze na kolejną wyprawę. Wypuścił właśnie limitowaną kolekcję ręcznie wykonanych drewnianych nart" title="Andrzej Bargiel zbiera fundusze na kolejną wyprawę. Wypuścił właśnie limitowaną kolekcję ręcznie wykonanych drewnianych nart" /> Nieco szczegółów na temat wyprawy Andrzej Bargiel zdradził w trakcie konferencji online zorganizowanej na dzień przed wylotem. Przyznał, że do zdobycia dziewiczego szczytu Yawash Sar II zainspirował go Janusz Majer, były szef projektu Polski Himalaizm Zimowy, który w latach 70. i 80. ubiegłego stulecia należał do czołówki polskich wspinaczy. Choć Yawash Sar pozostaje niezdobyty, Bargiel zdecydował najpierw zaatakować ten szczyt ze względu na możliwość lepszej aklimatyzacji. – W drodze na Yawash Sar II przechodzimy przez przełęcz, która leży na wysokości ok. 5000 m, co daje nam zdobycie lepszej, spokojniejszej aklimatyzacji. Trekking do bazy pod ten szczyt trwa trzy, cztery dni, a pod Laila Peak doszlibyśmy bardzo szybko, co byłoby niekorzystne z punktu widzenia aklimatyzacji – wyjaśnił narciarz. – Wydaje mi się, że te szczyty są podobne, trudność będzie porównywalna zarówno wspinaczkowa, jak i narciarska. Będzie nam towarzyszył duch eksploracji, czyli to, co cenię w górach. Wybór na pierwszy ze szczytów padł po rozmowach z Januszem Majerem, osobą, która ma olbrzymią, bezcenną wiedzę topograficzną i górską. Super, że można takie góry nadal znaleźć. Laila Peak to widowiskowy i strzelisty szczyt – dodał Bargiel. Co ciekawe Andrzej Bargiel wraca w wysokie góry po długiej przerwie, spowodowanej m.in. pandemią koronawirusa. – Wracamy do działalności górskiej po długiej przerwie, więc jest ekscytacja. Dla mnie dodatkowa, bo po raz pierwszy będę mógł działać w zespole. To podnosi bezpieczeństwo i usprawnia nasze poruszanie się w terenie wspinaczkowym. Poza tym Jędrek Baranowski to jeden z najlepszych pozatrasowych narciarzy w Polsce – przyznał Bargiel. Dodał, że samo pakowanie niezbędnego do wyprawy sprzętu trwało tydzień. W bagażu wspinaczy znajdują się kombinezony, sprzęt wspinaczkowy oraz namioty do zakładania obozów, „gdyby była taka konieczność”. Ujawnił też, że narty, które zabiera tym razem do Karakorum, będą dłuższe, szersze i cięższe niż te, na których zjeżdżał z K2. – Na ośmiotysięczniki trudno taki sprzęt wnieść – wyjaśnia. Bargiel od siedmiu lat realizuje autorski projekt "Sunt Leones", którego celem jest zdobywanie wysokich szczytów w szybkim tempie i – na ile to możliwe – bez zakładania obozów, a następnie zjazd w dół na nartach. W ten sposób zdobył już nie tylko K2, ale też Sziszapangmę (8013 m), Manaslu (8156 m) i Broad Peak (8051 m). W październiku 2019 r. podjął próbę wejścia i zjazdu z Everestu (8848 m). Niestety ekspedycja została przerwana ze względu na warunki pogodowe i zagrożenie stworzone przez wiszący serak (pęknięta część lodowca). Szczyt Yawash Sar II w 2018 r. próbowała zdobyć polska ekspedycja. W ten sposób chciano uczcić stulecie odzyskania niepodległości. Wytyczono drogę nazwaną Drogą Niepodległości, ale w związku z poważnym zagrożeniem lawinowym wyprawa została przerwana. Laila Peak został zdobyty po raz pierwszy w 1987 r. przez Włochów. W 2018 roku Francuzi dokonali też pierwszego zjazdu na nartach z tego szczytu. W marcu w stylu alpejskim próbowali zdobyć szczyt Polacy: Janusz Gołąb, Marco Schwidergall i Bartek Ziemski, ale zagrożenie lawinowe uniemożliwiło realizację planu. Andrzej Bargiel: Mistrz świata z dwóją z wf-u Narciarz, himalaista, indywidualista. Andrzej Bargiel od lat zdumiewa świat, wspinając się na najwyższe góry świata w rekordowym tempie i pokazując, że można z nich zjechać na nartach i t...
Andrzej Bargiel: „Nie można nikomu zabronić spełniania marzeń” [WYWIAD]
O zmianach klimatycznych, zimowym K2 i niewiadomych w związku z koronawirusem – m.in. o tym udało nam się porozmawiać z Andrzejem Bargielem.
Hanna Gadomska: Czy odczuwasz wpływ zmian klimatycznych na wspinanie? Czy te zmiany dotarły też w Himalaje? Andrzej Bargiel: Zdecydowanie tak. Pod Everestem byłem po raz pierwszy w 2012 roku, w tym samym okresie co ostatno, więc mam porównanie i widzę, że lodowiec się po prostu cofa. Jest inny, rozsypuje się. Doświadczyłem tego też podczas mojej pierwszej próby na K2, lodowiec się topił, tworzyły się chmury konwekcyjne, które przyklejały się do szczytu, co w konsekwencji powodowało opady śniegu w tych wysokich partiach i brak widoczności. Podróżuję od wielu lat na lodowce w Alpy i zauważam, że pogoda staje się coraz większym problemem. To zjawisko jest zresztą dostrzegalne też lokalnie, nawet tu u nas zimy są słabsze. Ze względu na trudne warunki pogodowe musiałeś odwołać swoją ostatnią wyprawę Everest Ski Challenge 2019. Podczas ostatniej wyprawy mieliśmy trochę pecha, ponieważ wystąpiła anomalia pogodowa – lato w Himalajach było cieplejsze i zamiast dużej ilości śniegu wysoko w górach podczas monsunu spadło mnóstwo deszczu, który tylko siał spustoszenie. Woda wypłukiwała ten lodowiec i on się przez to rozsypywał. Po raz pierwszy był taki problem, że nie można było nawet przejść i stworzyć drogi w niższych partiach. W proces wytyczania dróg angażowani są tzw. icefall doctors - szerpowie, zatrudnieni przez parki narodowe do przygotowywania dróg. Tym razem mieli takie problemy, że sami zgłosili się do nas o pomoc. Jak wygląda wyznaczanie drogi? Musieliśmy analizować cały icefall, szukać dronem jakichś połączeń, które pozwolą przedostać się przez labirynt szczelin. Mój młodszy brat wykonał tu dużo pracy. Droga była korygowana kilkukrotnie. Potem wychodziliśmy, braliśmy drabiny i poręczowaliśmy ten knaprawdę skomplikowany teren. I udało się. W momencie, kiedy przedostaliśmy się przez ten labirynt, wypatrzyliśmy duży, niepokojący fragment lodu, który wisiał jakieś 800 metrów nad doliną, którą musieliśmy się przemieszczać, żeby kontynuować wspinaczkę. Okazało się, że jest bardzo duży, miał 60 metrów wysokości i 30 szerokości. Mierzyliśmy go przez 2 tygodnie i okazało się, że się odsunął o minimum kilka metrów i dążył do oderwania. To było coś, co bezpośrednio wpłynęło na rezygnację z próby ataku szczytowego. Ryzyko było po prostu zbyt duże. A to, co robię, wiąże się z zarządzaniem ludźmi, więc stwierdziłem, że odpuszczenie będzie najrozsądniejszym wyborem. Jaka jest twoja prognoza, jeśli chodzi o zmiany klimatyczne. Jak one wpłyną na himalaizm? Myślę, że fakt, że ta pogoda jest teraz tak nieprzewidywalna, wymusi pewne zmiany organizacyjne. Ten najlepszy czas, w którym można organizować wyprawy, ulegnie zmianie. Trzeba będzie po prostu wyjeżdżać w innych terminach. Czy podział na himalaizm zimowy i letni wciąż będzie miał sens? Trudno powiedzieć. Nie można zakładać, że w porach letnich zawsze jest źle, na przestrzeni ostatnich lat różnie to wyglądało. Czasem warunki są dobre i to wspinanie jest jednak łatwiejsze. A himalaizm zimowy nadal jest czymś ekstremalnie trudnym ze względu na bardzo nieprzyjazne temperatury i przede wszystkim siłę wiatru. Obchodziliśmy niedawno 40. rocznicę pierwszego zimowego wejścia na Everest, zarazem narodziny tzw. polskiego himalaizmu zimowego. Co dla ciebie znaczy ta rocznica? Przede wszystkim to było coś niesamowitego w tamtych czasach – przez sam fakt, że ta wyprawa się odbyła, ktoś ją zorganizował, stworzył strategię działania, zaraził innych ideą, dał poczucie, że robią coś wyjątkowego. Andrzej Zawada miał to coś, potrafił zainspirować wiele osób. Mieliśmy w Polsce fantastyczną grupę ludzi, którzy wspinali się na bardzo wysokim poziomie. W tamtych czasach, gdy nie było sprzętu, dostępu do danych, które pozwalają zarządzać ryzykiem i planować wspinaczkę, to było ogromne osiągnięcie. Czysta eksploracja. Teraz jest łatwiej? Tak, przede wszystkim mamy dostęp do technologii, sprzęt jest ciepły, wygodny i lekki, mamy świetne prognozy, systemy lokalizacji, GPS-y itd. Nie tylko to się zmieniło. To prawda. Jest inaczej pod wieloma względami. Zwiększyło się zainteresowanie tą dyscypliną, dostępność do informacji. Ja nawet ze swojej perspektywy widzę, że gdybym nie zabierał ze sobą ludzi od komunikacji i fotografii, nie mógłbym skupić się na akcji górskiej jest takie zapotrzebowanie. Jest takie hasło w mediach „K2 dla Polaków”. Twoim zdaniem ostatni niezdobyty zimą ośmiotysięcznik należy się Polakom? Na pewno byłoby to piękne dopięcie projektu, który Polacy sami stworzyli. Wiele osób próbuje się dziś podłączyć pod ten temat przez to, że jest taki chwytliwy. Często organizowane są wyprawy, po to żeby tylko fizycznie się tam pojawiać. Moim zdaniem jest to już nadużycie. Z drugiej strony trudno ludziom zabronić spełniania marzeń. Każdy próbuje tak, jak potrafi i nie możemy próbować tego powstrzymywać. Każdy ma swój czas, swoją energię, swoje prawo do tego, by robić to, co chce. Swoje marzenia z rozmachem realizuje teraz w Himalajach Nirmal Purja. Na czym polega moc tego zawodnika? Mieliście okazję się poznać? Tak, poznałem go w Katmandu tuż przed zakończeniem jego projektu. Na pewno ciekawa osobowość. To, co zrobił było przede wszystkim wyzwaniem logistycznym. Warto podkreślić, że ten człowiek nie wywodzi się ze świata sportu, a z wojska. I jeśli chodzi o aspekty sportowe to różnie to ludzie odbierają. Wejścia były robione na tlenie, na przygotowanych drogach, z udziałem wielu, wielu szerpów. Myślę, że przez to osiągniecie Nepalczycy pokazali swoją moc, że sami też potrafią robić fantastyczne rzeczy w górach, że to nie jest tak, że tylko pomagają wspinaczom z Europy, ale samodzielnie mogą osiągać wielkie rzeczy. Szerpowie i lokalni mieszkańcy różnie na to reagują, bo jest wśród nich wiele osób, które byłyby w stanie zrobić ten projekt bez użycia tlenu. A tu po prostu trafiła się osoba, która miała taki potencjał i talenty pozasportowe, które pozwoliły mu na dociągnięcie całego projektu do końca, zorganizowanie finansów. Moim zdaniem właśnie te czynniki wpłynęły bezpośrednio na sukces projektu. Myślisz, że o Purji będzie jeszcze głośno w Himalajach? Trudno powiedzieć. Po tym co zrobił, musiałby zacząć robić sportowe rzeczy. Na przykład właśnie spróbować wejść zimą na K2, ale bez użycia tlenu. To jest to, czego obawiają się Polacy. Tlen to gwałt na zasadach himalaizmu? Używając butli z tlenem można mieć go tyle, ile mamy tutaj na nizinach. Okazuje się wtedy, że nie trzeba mieć specjalnych kompetencji, tylko sporo pieniędzy, serce do walki, motywację i nie chorować. W zasadzie w parę miesięcy każdy zdrowy człowiek jest w stanie przygotować się do tego, by Nepalczycy wprowadzili go na szczyt ośmiotysięcznika. Przychodzą mi do głowy kolejki na Everest. W dobie szybkiego obiegu informacji, łatwej dostępności do wiedzy, można się tą magią gór zarazić i chcieć samemu coś takiego zorganizować. Trudno to powstrzymać, ale też nie można mówić że ci ludzie są źli lub im tego zabraniać. Myślę, że każdy ze wspinaczy jest w jakiś sposób inicjatorem tego, co się teraz dzieje. Pokazujemy, że się da. I to się z roku na rok rozwija. Masz jakąś teorię na ten temat, dlaczego himalaizm jest taki fascynujący i tak poruszają wyobraźnię? Myślę, że te przestrzenie są piękne, jest tam ciągle dziko, ma to w sobie jakąś magię. Uciekamy tam od świata codziennego, który bardzo pędzi, jest intensywny. Ty nadal coś takiego odczuwasz? Tak, myślę, że to jest kwestia tego, żeby dobierać właściwe pory i właściwe ściany, żeby uniknąć tłumów. Nawet ostatnio, jesienią na Evereście, przekonaliśmy się, że da się tam nie przepychać, nie stać w kolejce. Trzeba się tylko liczyć z tym, że jest trudniej, że nie wejdziemy po ubitej ścieżce jak po schodach. Każdy wciąż może znaleźć w tych górach miejsce dla siebie. Nie ma co zakładać, że jest masakra i koniec świata. Nie słyszę w Twoim głosie rozczarowania pod tytułem „góry się skończyły”. Nie, tu po prostu chodzi o bezpieczeństwo i mówię to jako ratownik górski. Niektórzy nie zdają sobie sprawy, że ich ryzykowna aktywność jest niebezpieczna dla innych. I to jest największym problemem. Musimy stworzyć jakieś strategię i mechanizmy, które pozwolą ludziom działać odpowiedzialniej. To są działania do podjęcia na poziomie edukacji. Mówisz, że wyznaczenie sobie celu napędza Cię do działania. Nad czym teraz pracujesz? Trenuję. Cieszę się, że - choć w skali Polski zima jest słaba - u nas w Zakopanem leży śnieg i ciągle podjeżdżam pod drzwi swojego domu na nartach. Szczęściarz! Tak, to jest pozytywne. Tatry, mimo że nie są najwyższe, dają możliwości. Można się tutaj rozwijać, czerpać z tego radość i satysfakcję. A jeśli pytasz o to, nad czym teraz pracuję, to właśnie wypuszczamy limitowaną kolekcję ręcznie wykonanych drewnianych nart sygnowanych Sunt Leones (red.: nazwa projektu polegającego na zdobyciu ośmiotysięczników i zjechaniu z nich na nartach). Narty można kupić na suntleones.com Zbieram fundusze na kolejną wyprawę i przygotowuję się fizycznie. Na pewno chcę powyjeżdżać trochę w Alpy, mam kilka pomysłów na wyższe szczyty. Zobaczymy, czy to się uda w kontekście koronawirusa, czy nie będę musiał tutaj zostać na jakiś czas. Nawet dzisiaj o tym myślałem, że przydałaby mi się taka chwila w domu. Odczułeś już jakieś konsekwencje pandemii koronawirusa? Musieliśmy odwołać zawody skiturowe, to fantastyczne spotkanie całego środowiska, ale niestety nie zobaczymy się tym razem. Zastanawiam się, co będzie z lotniskami. Myślałem o tym, żeby wyjechać w kwietniu do Pakistanu na jeden z piękniejszych szczytów, ale nie wiem, czy to się uda. Na razie spokojnie obserwuję sytuację. Mieszkam w lesie i czuję się bezpiecznie.
Andrzej Bargiel: Mistrz świata z dwóją z wf-u
Narciarz, himalaista, indywidualista. Andrzej Bargiel od lat zdumiewa świat, wspinając się na najwyższe góry świata w rekordowym tempie i pokazując, że można z nich zjechać na nartach i to w świetnym stylu.
Jeśli miał czas o drugiej w nocy, to wtedy trenował. Biegał wokół Łętowni - rodzinnej wsi w Małopolsce - nawet kilkaset kilometrów tygodniowo. Jeździł na rowerze, dopóki kręciły się koła. Sam o sobie mówi, że z natury jest... leniem. Andrzej Bargiel, rocznik ’88, nie przestaje zdumiewać swoją wytrzymałością i wytrwałością w dążeniu do celu. Na razie nie ma nikogo na świecie, kto dorównałby mu wydolnością i szybkością. Ma też coś ekstra - nieograniczoną wyobraźnię, która podsuwa mu takie pomysły, jak realizowany od 2013 roku autorski projekt „Hic Sunt Leones” (łac., dosł. „tu są lwy” - sentencja łacińska służąca do oznaczania obszarów nieodkrytych, krajów nieznanych). Projekt zakłada organizację wypraw wysokogórskich w najwyższe góry świata, których celem jest szybkościowe wejście, bez użycia tlenu i zjazdy na nartach z najwyższych szczytów Ziemi. W ramach projektu zorganizował już wyprawy na Shishapangmę (8013 m n.p.m.), Mansalu (8156 m n.p.m.), Broad Peak (8051 m n.p.m.), K2 (8611 m n.p.m.). Tegoroczna wyprawa Everest Ski Challenge została przerwana ze względu na ekstremalnie trudne warunki panujące pod Everestem. Nadmiar energii Andrzej urodził się jako dziewiąty z jedenaściorga rodzeństwa. Od najmłodszych lat znany był z zamiłowania do rywalizacji i wrodzonego motorka, który nie pozwalał mu usiedzieć na miejscu. Nadmiar energii trzeba było jakoś zagospodarować, a najlepszym rozwiązaniem okazał się sport. Zaczynał od jazdy konnej, potem był rower MTB i pierwsze sportowe sukcesy. Karierę kolarską musiał zarzucić, bo zabrakło funduszy na nowy sprzęt. W tej kwestii na rodziców nie mógł liczyć. Utrzymanie 4-osobowej rodziny Bargielów i gospodarstwa było niemałym wyzwaniem. Pierwsze narty zdobył, gdy miał 9 lat i jak przyznaje - był to interes życia. „Zamieniłem paletki do tenisa stołowego, dorzucając z ciężkim sercem scyzoryk, na drewniane narty z przykręcaną krawędzią i plastikowym ślizgiem (długość 190 cm) oraz buty w rozmiarze 44. Byłem tak podekscytowany, że nie mogłem spać!” - opowiada na stronie redbull.pl Tata chował mu narty, bo według niego to była głupota, która nie da zawodu. Mama uważała, że Jędrek tylko psuje sobie zdrowie. Nic jednak nie równalo się z wolnością i przyjemnością, jaką poczuł na skiturach, wchodząc na górę i potem z niej zjeżdżając. Od razu wiedział, że chce to robić często i jak najlepiej. Okazało się, że ma talent do narciarstwa i skialpinizmu - ponadprzeciętne predyspozycje do sportów wytrzymałościowych. Jako nastolatek przeprowadził się do Zakopanego, gdzie rozwijał umiejętności pod okiem starszego brata. Nadzwyczajna wydolność organizmunie nie uchroniła go przed dwóją z wf-u. Nieobecności okazały się ważniejsze niż starty na najważniejszych zawodach świata. Dziś Jędrek ma na koncie trzykrotny tytuł mistrza Polski w skialpiniźmie i trzecią pozycję w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, rekord świata w biegu na Elbrus. Za szybki na grupę Przyszedł moment, kiedy Bargiel musiał porzucić starty. Brak funduszy, splot niepomyslnych zdarzeń, które finansową czarna dziurę tylko pogłębiały sprawiły, że Jędrek musiał powiedzięc pass. "Jeżeli chodzi o moje możliwości fizyczne, mogłem zostać mistrzem świata. W kwestii zaplecza byłem nikim" – opowiada Bargiel. Pojawiło się załamanie i poczucie bezsensu. Żeby się z tego wygrzebać, musiał znaleźć kolejny cel. Sam mówi, że wyznaczenie sobie celu napędza go do działania. "Jak go nie mam, czas przelatuje mi przez palce". Punktem zwrotnym okazał się 2010 rok i bieg na Elbrus, najwyższą górę Kaukazu. Elbrus Race to 12,2 km trasy, 3242 m przewyższenia, meta na szczycie i 5642 m n.p.m. Z czasem 3.23.37 Andrzej poprawił rekord świata na tej trasie należący do Denisa Urubko z 2006 roku o ponad 30 min. Od tego czasu niekt nie pobił jego rekordu. Sukces na Elbrusie zwrócił uwagę Artura Hajzera, który zaprosił Bargiela na wyprawy przygotowawcze w ramach Polskiego Himalaizmu Zimowego. Jędrek pojechał, oczywiście z nartami. Tam poczuł moc Himalajów i zadurzył się w nich bezpowrotnie. Nie odnajdywał się jednak w oblężniczym charakterze wyprawy. „Wiele się tam nauczyłem, ale chyba więcej w tych wyprawach zrobiłem zamętu swoimi nartami, niż przyniosłem pożytku” – opowiada. Żółwie tempo sprawiało, że czuł się tam jak na wakacjach, nie podzielał „męczeńskich” nastrojów himalaistów, wadziły mu tony sprzętu i konieczność liczenia się ze zdaniem innych. Himalaje po swojemu Od 2013 roku konsekwentnie realizuje swój autorski projekt „Hic Sunt Leones”. Powstrzymują go tylko warunki pogodowe. Jego ostatnia wyprawa Everest Ski Challenge 2019 po trzech tygodniach spędzonych u podnóża Mount Everestu (8848 m n.p.m.)została przerwana. "Warunki w tym roku są bardzo trudne. Często pada śnieg, deszcz. Podczas lata poziom zamarzania był bardzo wysoko i lodowiec jest w tragicznym stanie. Jest mnóstwo szczelin. Największym problemem jest wiszący serak 800 metrów nad lodowcem. Jest odczepiony od właściwego lodowca. Poruszanie się pod lodowcem jest bardzo ryzykowne. Ja tego ryzyka nie akceptuję, serak może spaść w każdej chwili i to zatrzymuje nas przed działaniem. Próbowaliśmy przeczekać ten okres, wtedy moglibyśmy uruchomić działania niestety jesteśmy tu bardzo długo, nie ma progresu w akcji górskiej i w aklimatyzacji. Kończymy, bo to jest najbardziej rozsądne. Trzeba szacować ryzyko i jeżeli jest za duże powiedzieć „stop” - napisał w poście na Instagramie. Wybrane osiągnięcia sportowe Andrzeja Bargiela 2008 5. miejsce w Pucharze Świata Dachstein Xtream (junior) 4. miejsce w Pierra Menta Areches (senior) 3. miejsce w World Cup Madonna de Campiglio (junior) 2009 5. miejsce w Mistrzostwach Europy Apallago, Włochy (espoir) 4. miejsce w Pucharze Świata, Pyramids D’Ozz (espoir) 3. miejsce w Pucharze Świata, Dochstein Xtream (espoir) 2010 1. miejsce w Elbrus Race (senior, REKORD ŚWIATA) 2011 7. miejsce na Mistrzostwach Świata Claut, Włochy (vertical espoir) 6. miejsce na Mistrzostwach Świata Claut , Włochy (spirit espior) Najważniejsze projekty Andrzeja Bargiela Hic Sunt Leones 2013, Shishapangma (8013 m n.p.m.) Shishapangma Ski Challenge - wyprawa w trakcie której AB samotnie zdobył ośmiotysięcznik oraz jako pierwszy Polak zjechał na nartach z jego wierzchołka. 2014, Mansalu (8156 m n.p.m.) Manaslu Ski Challenge 2014 - wyprawa trakcie której AB ustanowił 2 rekordy świata. Rekordowy czas wejścia na szczyt Manaslu (14h 5 min.) oraz rekordowy czas wejścia na szczyt z zejściem (zjazdem) do bazy (21h14min.). A także jako drugi człowiek w historii (pierwszy Polak) zjechał z tego szczytu na nartach do bazy. 2015, Broad Peak (8051 m n.p.m.) Broad Peak Ski Challenge 2015 - wyprawa w trakcie której AB zdobył ten osławiony szczyt i jako pierwszy człowiek na świecie zjechał z niego na nartach. 2016, „Śnieżna Pantera” Pik Pobiedy (7439 m n.p.m.) i Chan Tengri (7010 m n.p.m.) oraz Pik Komunizma (7495 m n.p.m.), Pik Korżeniewskiej (7105 m n.p.m.) i Pik Lenina (7134 m n.p.m.) „Śnieżna Pantera” wyprawa w trakcie której AB o 12 dni pobił rekord świata ustanowiony w 1999 r. przez Denisa Urubko i Andreja Mołotowa w zdobyciu pięciu siedmiotysięczników położonych na terenie byłego ZSRR tzw. Śnieżnej Pantery. 2018, K2 (8611 m n.p.m.) K2 Ski Challenge - AB postanowił kontynuować wyprawę rozpoczętą w 2017 roku, kiedy to warunki pogodowe nie pozwoliły mu na podjęcie próby zjazdu ze szczytu. Tym razem wyprawa zakończyła się ogromnym sukcesem polegającym na zdobyciu szczytu i historycznym zjeździe na nartach z wierzchołka tej niezwykle trudnej i wymagającej góry, czego nie udało się dokonać do tej pory żadnemu człowiekowi na świecie. 2019, Everest Ski Challenge Wyprawa Everest Ski Challenge została przerwana ze względu na ekstremalnie trudne warunki panujące pod Everestem.
Udało się! Andrzej Bargiel jako pierwszy człowiek na świecie zjechał na nartach ze szczytu K2
22 lipca 2018 roku przejdzie do historii światowego himalaizmu i narciarstwa. Andrzej Bargiel jako pierwszy człowiek zjechał na nartach ze szczytu K2 – drugiej co do wielkości góry na ziemi (8611 m n.p.m.)!
Finał tegorocznej wyprawy Andrzeja Bargiela na K2 zakończył się wielkim sukcesem. Przebywający od kilku tygodni w Karakorum skialpinista w czwartek 19 lipca późnym popołudniem wyruszył w górę do obozu drugiego, gdzie czekał na niego Janusz Gołąb. Następnego dnia rano ekipa przemieściła się do obozu trzeciego położonego na wysokości 7000 m. Dalej Andrzej wyruszył sam i po nocy w obozie czwartym na wysokości 8000m n.p.m. w niedzielę 22 lipca rozpoczął faktyczny atak szczytowy na K2 zakończony sukcesem. Gdy Andrzej stanął już na wierzchołku góry, przypiął narty i rozpoczął swój zjazd. Trasa przebiegała w całości po śniegu. Ze szczytu prowadziła ramieniem do drogi Cessena, skąd nasz skialpinista wykonał przejazd pod wielkimi serakami, tzw Trawers Messnera, po czym dotarł do grani na drodze Kukuczka-Piotrowski. Następnie czekały go pola śnieżne pełne szczelin. Andrzej pokonał jednak wszystkie te trudności i spełnił swoje wielkie marzenie, dokonując niewiarygodnego wyczynu! Zjazd z K2 od lat był celem i marzeniem kilku narciarzy wysokogórskich. Swoim osiągnięciem Andrzej Bargiel pisze więc ważny rozdział zarówno w historii himalaizmu, jak i narciarstwa. Andrzej Bargiel został również 13. polskim zdobywcą drugiego pod względem wysokości szczytu świata. Dokonał tego podczas swojej drugiej wyprawy na K2. W ubiegłym roku, ze względu na wysokie temperatury i niebezpieczne warunki, wyprawa zakończyła się niepowodzeniem. W tym roku Andrzejowi na wyprawie towarzyszy jego brat, Bartłomiej odpowiadający za dokumentacje filmową z powietrza, Janusz Gołąb partner wspinaczkowy Andrzeja, Piotr Pawlus filmowiec oraz Marek Ogień fotograf. Wyprawę wspierał Storytel. Efektem tej współpracy jest audiobook - słuchowisko, swego rodzaju pamiętnik relacjonujący przebieg tegorocznych działań na K2.
Andrzej Bargiel - historyczny zjazd z K2. Możesz mu towarzyszyć, słuchając audiobooka z trwającej akcji górskiej w Karakorum
Trwa wyprawa Andrzeja Bargiela na K2. Jego celem jest zjazd na nartach z drugiego najwyższego szczytu na ziemi. Nie udało się to do tej pory nikomu na świecie. To druga próba zrealizowania wyzwania, ale po raz pierwszy relację z tej niezwykłej wyprawy możemy usłyszeć w formie audiobooka w odcinkach. Czegoś takiego jeszcze nie było! Pierwszy odcinek jest już dostępny w aplikacji Storytel.
"Nazywam się Andrzej Bargiel. Oto moja historia. Historia mojej wyprawy na K2, Górę Gór, ostatni ośmiotysięcznik, który opiera się zdobyciu zimą. Dla mnie jednak szczyt to dopiero początek - potem zaczyna się to, co kocham, czyli zjazd. A, bo nie wspominałem - ja wspinam się na góry po to, by zjeżdżać z nich na nartach. Wracam, po raz kolejny, na K2. Nawet ja nie wiem, jak to wszystko skończy się w tym roku... Wyruszmy razem na tę wyprawę. Oto jej pierwszy rozdział." Tak rozpoczyna się niezwykła historia niezwykłego człowieka, którą dzięki współpracy skialpinisty ze Storytel, serwisem streamingującym audiobooki, usłyszymy w formie audiobooka w odcinkach. Pierwszy z nich ujrzał właśnie światło dzienne. Kolejne części audiobooka pojawią się na platformie Storytel w nadchodzącym tygodniu. Będzie można posłuchać relacji z tegorocznego trackingu i z bazy pod Gasherbrum II. W założeniu powstanie 6/7 odcinków z relacją z wyprawy Andrzeja Bargiela. View oEmbed on the source website Zacznijcie tę historię śledzić razem z nami! Na www.atak2.storytel.pl można już posłuchać fragmentu audiobooka, dowiedzieć się więcej o projekcie i zdobyć darmowy 30-dniowy dostęp do platformy Storytel!
"Z natury jestem leń" - uwierzysz mu? Tak mówi Najszybszy w Himalajach
Zdobywa ośmiotysięczniki, a potem zjeżdża z nich na nartach. W świetnym stylu, rekordowym czasie i sam. Bo na razie nie ma nikogo na świecie, kto wydolnością i szybkością mógłby mu dorównać.
Były drewniane. Z metalowymi krawędziami przykręcanymi na śrubki. I wiązaniami, które same odczepiały się w czasie jazdy. Wymuszały na narciarzu pełne skupienie i znajomość padów, bo nigdy nie wiedział, kiedy odmówią współpracy. Do nich doczepione były zwyczajne trzewiki. No i Jędrek, lat cztery i niewiele ponad metr dwadzieścia wzrostu. Za to z niebywałą zaciętością na twarzy, która wyróżniała go wśród dziesiątki rodzeństwa. Znany był z zamiłowania do rywalizacji i wrodzonego motorka, który nie pozwalał mu usiedzieć na miejscu nawet przez sekundę. Wchodził Jędrek z tymi „drewniakami” na usypane hałdy, jeździł po miedzach. Z czasem szukał górek coraz większych. Jednak szybko zorientował się, że z takim sprzętem daleko nie zajedzie, czy raczej – nie zjedzie. Na rodziców nie mógł w tym względzie liczyć. Nakarmienie i ubranie 14-osobowej rodziny Bargielów plus utrzymanie gospodarstwa to był dla nich wystarczająco duży wysiłek. Wziął więc Jędrek sprawy w swoje ręce. Za paletki do ping-ponga i scyzoryk drogą sąsiedzkiej wymiany barterowej nabył nowy model. Też drewniany, ale tym razem robiony przez profesjonalistów, a nie dziadka. Rozmiar 195 cm. Z butami nr 45 (o jakieś 17 za duże). Żeby nie spadały z nóg, konieczne było założenie kilkunastu par skarpetek. Długość nart wyregulował za pomocą piły. Udało się. Sunęły po zboczach, choć sztuki z ucinaniem już nigdy później nie próbował. Teraz zaczęła się prawdziwa jazda po okolicznych szczytach (szczególnie przyjemna po woskowaniu gromnicą z komunii, za co od mamy dostał burę). Wyciągów nie było, ale podchodzenie z nartami na plecach świetnie wpływało na kondycję. Wieś Łętownia, w której się urodził, leży na 470 m n.p.m. na granicy Beskidu Makowskiego i Wyspowego, ukryta między Zębolową (859 m) i Łysą Górą (716 m). Dla kilkuletniego Jędrka to były Himalaje. Wtedy o istnieniu tych prawdziwych jeszcze nie wiedział. Łętownia oprócz położenia w górach ma jeszcze dwie wielkie zalety dla tych z motorkiem. Pierwsza jest taka, że młodzi za wszelką cenę chcą się z niej wyrwać, by zrobić coś ze swoim życiem. Druga to bliskość przelotówki na Zakopane, drogi do wolności dla gości tak jak Jędrek nienawidzących pracy w polu. Kilka lat wcześniej skorzystał z niej Grzegorz, przewodnik górski, drugi syn Bargielów. Z Jędrkiem dzieliła go szóstka rodzeństwa i 12 lat. Jednak nie była to przeszkoda, a młody, gdy tylko już sam zaczął jeździć autobusem, wpadał w odwiedziny, by posmakować prawdziwych gór. Jędrek robił to tak często, jak się dało. Bo w domu trzeba było pomagać przy żniwach, wykopkach, rąbaniu drewna. Tata chował młodemu narty, bo według niego był to tylko ból głowy, głupota, która zawodu nie da. Mama powtarzała, że to całe Jędrka bieganie zdrowie mu psuje. – Pamiętam, że gdy dałem mu spróbować skitury, jak opętany wchodził na Kotelnicę Białczańską i nie chciał skończyć, choć my, już wtedy zawodowcy, mieliśmy dosyć i wróciliśmy do domu – opowiada Grzegorz Bargiel. Andrzej też przypomina sobie ten pierwszy raz. Tę wolność i przyjemność, jaką poczuł na skiturach, wchodząc na górę i potem z niej zjeżdżając. Od razu wiedział, że chce to robić jak najlepiej. Wszystko dla sportu Chciał przyjechać do zakopanego na stałe. Dostał się do liceum budowlanego, zamieszkał z Grześkiem i trenował jak szalony. Brat wprowadził go w towarzystwo przewodników górskich. Pożyczył narty i zabrał na pierwsze zawody. Jednak eksperyment się nie udał. Zabrakło pieniędzy, by jako licealista mógł tam zostać. Grzesiek też ledwo wiązał koniec z końcem. Jędrek musiał wrócić do Łętowni. Do liceum w Jordanowie o profilu piłka nożna. Do narzekań rodziców, że ciągle biega. I do mniejszych gór. Nic nie mogło go wtedy odwieść od treningów. Chciał startować w zawodach. – Wyznaczenie sobie celu napędza mnie do działania. Jak go nie mam, czas przelatuje mi przez palce. Szczerze mówiąc, z natury jestem strasznie leniwy – tłumaczy Jędrek. Biegał więc wokół wsi, nawet kilkaset kilometrów tygodniowo. Jeździł na rowerze, dopóki nie zakatował kolejnego modelu i nie stać go już było na jeszcze jeden. Doskonalił technikę zjazdu i poznał każdy centymetr okolicznych gór. A wszystkie pieniądze, jakimi dysponował, przeznaczał na Zakopane i zawody. Efekty? Coraz lepsze wyniki, w tym trzy mistrzostwa Polski juniorów, wygrywanie z seniorami na zawodach, co przy tak wysiłkowym sporcie jest ewenementem, niezłe wyniki w klasyfikacji Pucharu Świata. Brak siły na jakiekolwiek inne życie poza sportem i szkołą. Nadzwyczajna wydolność organizmu. Chroniczne zmęczenie. I... dwója z wf-u. Najwyraźniej nieobecności ważyły bardziej niż starty na najważniejszych zawodach świata w skialpinizmie. – Trudno było konkurować z zawodnikami, którzy mieli profesjonalny zespół trenerów i rehabilitantów. Świetny sprzęt. I czas tylko na robienie formy. Ja musiałem sam to wszystko załatwiać, właściwie nigdy nie odpoczywałem. Nawet na zawody przyjeżdżałem jak najpóźniej, by nie płacić za nocleg. Często startowałem prosto z drogi, co, delikatnie mówiąc, nie było optymalne – opowiada Bargiel. W tamtych czasach nikt u nas nie był zainteresowany wykładaniem pieniędzy na tak niszowy sport. Jędrek też nie potrafił się o nie upomnieć. Kwestia zaplecza Bargiel wspomina moment, gdy w drodze na obóz na początku kolejnego sezonu zepsuł się samochód. Miał wówczas świetną formę i mógł zacząć wygrywać z najlepszymi na świecie, ale nie miał... pieniędzy na naprawę. Wtedy czara goryczy się przelała. – Rzuciłem starty w cholerę. Jeżeli chodzi o moje możliwości fizyczne, mogłem zostać mistrzem świata. W kwestii zaplecza byłem nikim – opowiada Bargiel. Zapłacił za to wysoką cenę. Było i załamanie, i poczucie pustki. Żeby się z tego wygrzebać, musiał znaleźć kolejny cel. Światełkiem w tunelu okazał się bieg na Elbrus, najwyższą górę Kaukazu. Słynne zawody, o których najlepiej mówią liczby: 12,2 km trasy, 3242 m przewyższenia, meta na samym szczycie, 5642 m n.p.m. Do tego dochodzą nieprzewidywalne warunki pogodowe, w tym burze śnieżne. W 2010 r., w którym biegł Andrzej, opóźniono start, bo wiatr w kopule szczytowej przekraczał 100 km/godz. Jednak jego to nie ruszało. Czas Bargiela, 3 godziny i 23 minuty, zaskoczył wszystkich. Denisa Urubko, znanego himalaistę, wcześniejszego rekordzistę tych zawodów, bo jego sześcioletni już rekord został pobity przez Bargiela o ponad 30 minut. Komisję sędziowską, bo nikogo na szczycie nie spodziewała się tak szybko i gdy Bargiel dobiegł, nie rozstawiła jeszcze bramek do pomiaru czasu (!). Witalija Szkela, zdobywcę drugiego miejsca, który był wolniejszy o prawie godzinę. Czyli dzieliła ich prawdziwa przepaść. Artura Hajzera z programu Polski Himalaizm Zimowy, który przywiózł tam Polaków w ramach treningu przed wyprawami w Himalaje. – I chyba samego Jędrka też. Ta wygrana zdecydowanie dodała mu wiatr w żagle. Pomogła poczuć, że jest naprawdę silny – opowiada Grzegorz Bargiel. – To nie przypadek. W wydolnościowych sportach osiągnąłem mistrzostwo dzięki temu, że przez lata tak bardzo ciężko trenowałem – komentuje Andrzej. Zresztą to jego trenowanie obrosło już legendą. – Z kim jak z kim, ale z Andrzejem na trening to ja się nie piszę. On nie uznaje w tym względzie kompromisów – komentuje Marcin Kin, fotograf, który jeździ z Bargielem na wyprawy. Do Elbrus Race przygotowywał się w skrócie tak: aklimatyzacja na Kasprowym Wierchu (to tylko 2 tys. m n.p.m., ale zawsze coś). Bieganie nawet 10-minutowych interwałów pod bardzo stromą górę z 10-kilogramowym plecakiem. Wbieganie na przykład trzy razy pod rząd na szczyt Kasprowego Wierchu. Długie wybiegania, kilkadziesiąt kilometrów po górach. Siłownia, bo na wysokościach dobra masa mięśniowa bardzo pomaga. Treningi po dwa razy dziennie albo i cały dzień. Do upadłego. – Andrzej na Kasprowym, na którym najczęściej trenuje, był chyba o każdej porze dnia i nocy, w każdych warunkach. Jednak to nie tylko fizyczność i wytrenowanie są powodem jego sukcesu. Joachim Brzozowski, psycholog, który wiele lat pracował z Bargielem, mówi, że w swojej długiej karierze osób takich jak on spotkał ledwie kilka: – On ma rzadkie połączenie cech wojownika i wrażliwca. Podczas rozmowy flegmatyczny, w górach jest jak błyskawica. Mało kto, będąc w dolinie, potrafią wzbić się w górę i mieć szersze spojrzenie. On to umie. Dzięki temu jest dość odporny na załamania, niepowodzenia. A także, mam nadzieję, na uderzenie wody sodowej. Bardzo mu w tym kibicuję. Pod okiem legendy Na elbrusie zwrócił na niego uwagę Artur Hajzer. I zaprosił, by pojechał z Polskim Himalaizmem Zimowym na wyprawy przygotowawcze przed zdobywaniem ośmiotysięczników zimą. Jędrek zgodził się pod dwoma warunkami: że weźmie ze sobą narty i że będzie mógł atakować szczyt sam, jeżeli będą dobre warunki. Pojechał. Na Manaslu i Lhotse. Zobaczył te prawdziwe Himalaje i się w nich zakochał. Jednak mierziła go ta cała oblężnicza wyprawa: żółwie tempo, to nie do końca fajne traktowanie szerpów, te męczeńskie nastroje himalaistów, te tony sprzętu, to powolne poruszanie się, ta ciągła konieczność liczenia się ze zdaniem innych. – Wiele się tam nauczyłem, ale chyba więcej w tych wyprawach zrobiłem zamętu swoimi nartami, niż przyniosłem pożytku – opowiada Bargiel, który poczuł, że ten styl zdobywania gór nie jest dla niego. Próbował zdobyć Lhotse, ale z powodu złej pogody musiał zawrócić, choć czuł, że szczyt był w zasięgu jego możliwości. Tak samo było z Manaslu. Wkurzał się, że to kierownik wyprawy decyduje, kto zaatakuje szczyt. – W tym tempie poruszania się czułem się tam jak na wakacjach – dodaje. – Do tego pewnie brakowało mu sukcesów. Wiadomo, że te napędzają. A Jędrek jest na to podatny – przypuszcza Grzegorz. Krzysztof Wielicki, który ma poprowadzić zimową wyprawę na K2, komentuje: – Przydałby się nam ktoś z taką wydolnością jak Jędrek, z dużym doświadczeniem zimowym, ale nawet nie będę go pytał, czy z nami jedzie. Znam już jego odpowiedź. Sport to biznes Jasne więc stało się dla niego, że jeżeli chce zdobywać najwyższe szczyty i z nich zjeżdżać, musi robić to sam. Sam się przygotować, organizować sponsorów i ekipę, załatwić pozwolenia, plan B, gdyby coś poszło nie tak. I wreszcie sam zjeżdżać. – Zrozumiałem wtedy, że trzeba podejść do tego megaprofesjonalnie. Że można pewne modele biznesowe przenieść na sport. I że nie chodzi tylko o to, jak się zjeżdża z góry, ale też o otoczkę. Projekt zjeżdżania z „dachów świata” nazwał więc Hic Sunt Leones, „tu są lwy”. Ta łacińska sentencja mówi o oznaczaniu nieodkrytych lądów. A nawet o rewolucji. – To trochę na wyrost, bo sama idea zjeżdżania z ośmiotysięczników nie jest nowa ani rewolucyjna. Robili to już pod koniec lat 70. Tak samo jak szybkie wejścia. Ja też szybko wchodziłem na szczyty, np. na Broad Peak z bazy na szczyt i z powrotem w 22 godz. – komentuje Wielicki. A Bargiel odpowiada: – Zjeżdżali wcześniej, to prawda. Ale nikt nie łączył tego z tak szybkimi wejściami. To jest właśnie czymś nowym. Mnie Broad Peak zajął w sumie 11 godzin. Narty pozwalają bardzo szybko poruszać się w dół. Pierwszy na skalę Polski – Może na świecie takie historie się zdarzają i to nie nowość. Ale w Polsce takiego medialnego ogrania tego tematu jeszcze nie było – mówi Marcin Kin. Bo Bargiel zdobywa szczyty w specjalnie zaprojektowanym dizajnerskim kombinezonie. Ten na Manaslu zrobił znany miłośnikom mody Tomasz Ossoliński (– To na wypadek, gdyby miały być kiedyś licytowany na cele charytatywne – tłumaczy Bargiel). Do tego firmowana projektem czapeczka z wełny merino, którą można kupić na jego stronie internetowej. Modne, ekscentryczne okulary. Wie, jak spodobać się mediom. Z tego też powodu nie robi sobie selfie kiepskim aparatem, tylko bierze na wyprawę fotografa Marcina Kina, który specjalizuje się w fotografii ekstremalnej. Na trzy wyprawy, które na razie się odbyły, zabrał też znanego himalaistę i filmowca Dariusza Załuskiego. Niektórzy zarzucają mu pozerstwo. – Ja uważam, że to po prostu powiew świeżości w światku himalajskim – komentuje Grzegorz Bargiel. – Kiedyś byłem tak skoncentrowany na trenowaniu i tak zamknięty w sobie, że zupełnie o tym nie mówiłem. Startowałem w Pucharze Świata, a nauczyciele nawet o tym nie wiedzieli. Znajomi, życie prywatne? Nie miałem. To się zmieniło. Zrozumiałem, że aby realizować swoje cele, muszę się otworzyć, korzystać z doświadczenia innych. I zacząć wreszcie o sobie mówić. Publikować zdjęcia, filmy – przyznaje Bargiel. Udaje mu się to, piszą i mówią o nim wszędzie. Słuchy dochodzą nawet do kancelarii prezydenta, od którego w 2015 r. dostaje, ku swemu mocnemu zdziwieniu, Krzyż Zasługi RP. Gonić za szczytem i za sponsorem Z narciarza musiał się zmienić w menedżera samego siebie. Próbował nawet kogoś zatrudnić, ale to nie zdało egzaminu. – Czułem, że jestem ograniczany. Że sam wiem lepiej, jak ze sponsorami rozmawiać – komentuje. Teraz większość czasu zajmuje mu właśnie załatwianie spraw wszelakich. Na treningi często pozostaje noc. O sponsorów nie jest teraz prosto, bo po śmiertelnych wypadkach na himalajskich szczytach niechętnie wchodzą w przedsięwzięcia, w nazwie których jest ośmiotysięcznik i fraza „pierwszy raz w historii”. – Tak naprawdę to jest najbardziej męcząca część projektu. Samo trenowanie, zdobywanie gór i zjeżdżanie z nich to dla mnie odpoczynek – śmieje się Bargiel. – Mogę w to uwierzyć – odpowiada Marcin Kin. – On cały czas się rusza. Dosłownie. Raz nawet mieliśmy z tego powodu kłopoty. Na granicy chińsko-tybetańskiej były wyznaczone punkty, na których trzeba było stać podczas sprawdzania paszportów. Ale Jędrek nie potrafił ustać w miejscu. Ciągle podskakiwał i się ruszał. Urzędnicy byli mocno poirytowani i zaczęło się robić nieprzyjemnie. Aby uspokoić sytuację, musieliśmy go dosłownie przytrzymać. – Widać to też w bazie, gdzie inni czytają, odpoczywają, gadają ze sobą. A Andrzej biega, skacze na skakance, ćwiczy albo przygotowuje narty – opowiada Kin. Ruch to dla niego przyjemność. Poczuł ją na Sziszapangmie w 2013 r. – pierwszym ośmiotysięczniku, z którego zjechał na nartach, mimo wybitego barku, który sam musiał sobie wstawić na miejsce. Wejście zajęło mu 28 godz., zjazd 1 godz. i 20 min. Początkowy plan zakładał że z wierzchołka zjedzie z bratem Grzegorzem, który też był na wyprawie. Z obozu trzeciego wyruszyli razem. Ale po godzinie Grzesiek osłabł. Wspólnie podjęli decyzję, że Andrzej spróbuje atakować szczyt sam. Podczas kolejnej wyprawy w 2014 r. na Manaslu zarówno Grzegorz, jak i Dariusz Załuski nie zdołali ruszyć do ataku szczytowego. Andrzej całą drogę pokonał w rekordowe 20 godzin. "Nie za wszelką cenę” – Właściwie nie ma teraz nikogo, kto mógłby mu dorównać. Szybkością poruszania i aklimatyzacji. Jest jak maszyna – opowiada Grzegorz. I dodaje, że czekanie na brata, który sam mierzył się ze szczytem, było ogromnie stresujące. Pozostawali w stałej łączności. Podczas krótkich rozmów padały takie zdania jak: „Na dole sytuacja wygląda źle, zawróć. Nie ciśnij. Nie za wszelką cenę”. Ale Andrzej zapewniał, że sytuacja wygląda dobrze. – Fakt, że to mój młodszy brat, bardzo mnie obciążał. Między innymi z tego powodu nie pojechałem na kolejną, trzecią wyprawę na Broad Peak. Ta miała miejsce w 2015 r. Nikt wcześniej nie zjeżdżał z tej właśnie góry na nartach. Do tego wisiała nad nią klątwa feralnej wyprawy zimowej, w której zginęli Maciej Berberka i Tomasz Kowalski. Andrzej Bargiel pojechał tam z Dariuszem Załuskim. Na górze spotkali jeszcze dwie ekipy: hiszpańską i ekwadorską. Na Bargiela hiszpańskojęzyczni himalaiści patrzyli jak na kosmitę. W krótkim rękawku potrafił wbiec do obozu trzeciego na 7300 m, by zobaczyć, jak wygląda teren do zjazdu na nartach, zatrzymać się na pogawędkę w obozie drugim i zbiec do base campu. Tak po prostu. Tą lekkością poruszania deklasował innych. Kiedy zatem 25 lipca okazało się, że znowu sam musi atakować szczyt, już nikt się nie dziwił. Warunki dla tych na nogach były zbyt ryzykowne. Ci, którzy chcieli wejść na szczyt, zawracali. Od karimaty woli łóżko A on zdecydował się iść. Atak z obozu trzeciego na wierzchołek, z którego zjeżdżał, trwał 8 godz. Zjazd 3 godz., w tym jedną odpoczywał w obozie trzecim, w którym spotkał się z Załuskim. Na początku zjazdu z Rocky Summit musiał skoczyć z dwumetrowej skały. Niewiele. Ale na wysokości 8000 m każdy ruch to problem, co dopiero ewolucje na nartach. – Zeskakując ze skały, złapało mi narty i złożyło mnie w pół. Na szczęście udało mi się utrzymać na nartach i dalej już jakoś poszło – opowiada. Na dole szybkie świętowanie. Tort, symboliczny alkohol. Ale Andrzej myślami już jest w domu. Zjechał? To znaczy, że zadanie wykonane. Nie ma co dłużej siedzieć w namiotach. Od karimaty zdecydowanie woli swój wygodny materac w Zakopanem. To całe górskie przesiadywanie to nie jego bajka. Dla wielu osób ze środowiska górskiego problem z Bargielem jest taki, że nie wiadomo, kim on jest. Alpinistą nie – bo drogi, które robi, nie są jakieś nadzwyczajne. Himalaistą? Narciarzem? Skialpinistą? Ale zdaje się, że właśnie to, że jest poza podziałami i zupełnie nie interesuje go, jak zostanie zaszufladkowany, pozwala mu robić swoje. Dziś Jędrek już wie, że jak chce, to może wszystko. - Może za kilka lat zostanę surferem w Brazylii? Nie wykluczam żadnej opcji. W końcu narty to dla mnie tylko przelotny romans - mówi. Tekst: Julia Lachowicz, 2016 Zdjęcia: Marcin Kin Zobacz kolejny odcinek naszego serialu "Warto spróbować" - tym razem nasza reporterka podejmuje wyzwania kajakarstwa górskiego! View oEmbed on the source website
Znamy pełny harmonogram Festiwalu Podróżników w Nadarzynie!
Znamy już harmonogram wystąpień podczas Festiwalu Podróżników w Nadarzynie (obok Warszawy) podczas World Travel Show w Ptak Warsaw Expo.
Podczas Festiwalu zapraszamy na wystąpienia prelegentów na dwóch scenach oraz do stref na, których odwiedzić będzie można m.in. strefę FOX, strefę NIKON czy znaleźć wymarzoną podróż wraz z biurem podróży LOGOS. Odwiedzą nas również przedstawiciele województwa Lubuskiego i Dolnego Śląska i przybliżą tradycję oraz kulturę swoich regionów. Zapraszamy również na Galę rozdania nagród w konkursie 7 Nowych Cudów Polski, w którym z pomocą czytelników wybraliśmy najpiękniejsze miejsca w kraju. Piątek 20.10.2017 12.00 - 12.30 Uroczyste otwarcie targów 15.00 - 16.10 Gala 7 nowych cudów 16.10 - 17.00 Bartek Jędrzejak 17.30 - 18.00 Sokayka Scena Główna: Sobota 21.10.2017 11.00 - 12.00 Aleksander Doba 12.00 - 13.00 Kinga Baranowska 13.00 -14.00 Mateusz Waligóra 14.00 - 15.00 Elżbieta Dzikowska 15.00 - 16.00 Cezary Szproch 16.00 - 17.00 Szymon Hołownia 17.00 - 18.00 Olek Hanusz Niedziela 22.10.2017: Scena Główna: 11.00 - 12.00 Krzysztof Wielicki 12.00 - 13.00 Miłka Raulin 13.00 - 14.00 Marcin Dobas 14.00 - 15.00 Krzysztof Starnawski 15.00 - 16.00 Michał Cessanis 16.00 - 17.00 Andrzej Bargiel Sobota 21.10.2017r. Mała scena 11.00 - 12.00 Pojechana 12.30-14.00 Adbuster (Tube Riders), Urbex History, 14.00 - 15.00 Szpilki w plecaku 15.00 - 18.00 Laureaci konkursu „Zostań podróżnikiem National Geographic” Niedziela 22.10.2017r. Mała scena 10.00 – 11.00 Łukasz Jakóbiak 11.00 - 12.00 Oliwia Papatanasis 12.00 - 12.30 Elfik TV 14.00 - 15.30 Kamil in Travel, Ziemniak, Madzionka,Karol Paciorek, Wapniak 15.45 – 17.00 Laureaci konkursu „Zostań podróżnikiem National Geographic” Więcej informacji na temat każdego wystąpienia znajdziecie na stronie https://travelery.national-geographic.pl/program-festiwalu/3
Oto program Festiwalu Podróżników National Geographic we Wrocławiu. Będzie się działo!
Festiwal Podróżników we Wrocławiu odbędzie się już w ten weekend! Publikujemy program, aby przekonać jeszcze niezdecydowanych. Prelekcje, warsztaty, pokazy filmów, a wstęp na każde z wydarzeń jest wolny. Nie może was tam zabraknąć!
III edycja Festiwalu Podróżników potrwa dwa dni podczas, których będziemy mogli spotkać podróżnicze gwiazdy! Sobota 23.09.2017 Spotkania z prelegentami 10:30 Marek Arcimowicz: Wyprawa na Tramen Tepui. Wenezuela 12:00 Jakub Porada: Porada na Europę 13:30 Maciej Kamiński i Michał Woroch: Wheelchair Trip 15:00 Michał Cessanis: Tanie podróżowanie. Wietnam 16:30 Mateusz Waligóra: Rowerami na krańce świata 18:00 Krzysztof Starnawski: Granice eksploracji zalanych jaskiń. Ludzki umysł czy technika? 19:30 Po co blogować? The Ollie i Pojechana O sztuce blogowania Warsztaty 11:00 – 17:00 Akademia GOPR 14:00 – 16:00 Warsztaty fotograficzne Iwona El Tanbouli Jabłońska – Portret z podróży 17:30 – 19:00 Taneczna Podróż do Brazylii Seanse filmowe 11:00 Trekking the Great Wall 12:30 Sól Ziemi 14:00 Mission Saturn 15:30 Legend of the Monkey God 17:00 Before the flood 19:00 A Caliofornia Heist 20:30 Pokaz specjalny – Wrocławska fontanna Niedziela 24.09.2017 Spotkania z prelegentami 11:00 Małgorzata Szumska: Twarze Tajfunu. W poszukiwaniu szczęścia na Filipinach 12:30 Joanna Lamparska: Miasta do góry nogami 14:00 Szymon Radzimierski: Dziennik Łowcy przygód. Extremalne Borneo 15:30 Andrzej Bargiel: O ostatniej wyprawie na K2 Warsztaty 11:00 – 17:00 Akademia GOPR 11:00 – 14:00 Trzy Pomarańcze: Twórcze warsztaty dla dzieci. Opowieści o Meksyku 15:00 – 17:00 Mateusz Waligóra: Jak wyruszyć w podróż rowerową na krańce świata Seanse filmowe 17:00 Human Wszystkie zainteresowane osoby, które chcą być z nami w tych dniach po więcej szczegółów zapraszamy na: program festiwalu.
Andrzej Bargiel będzie gościem Festiwalu Podróżników we Wrocławiu! Opowie o swoich ostatnich wyprawach
Człowiek roku National Geographic, okrzyknięty najszybszym w Himalajach, wrócił z wyprawy, której celem był zjazd na nartach z K2. Celu osiągnąć się nie udało, najważniejsze, że uczestnicy wyprawy są cali i zdrowi. Obejrzyjcie nasz wywiad z Andrzejem i przyjdźcie na spotkanie z nim we Wrocławiu!
Andrzej Bargiel będzie gościem Festiwalu Podróżników we Wrocławiu - dołączcie do nas i spotkajcie się naszym Człowiekiem Roku! Wyprawa K2 Ski Challenge to nie tylko ludzie i góra, to także miesiące przygotowań, sponsorzy i duże pieniądze. Jednak nawet w obliczu tylu czynników Andrzej Bargiel mówi, że trzeba zachować dystans. To właśnie on pomaga podjąć właściwą decyzję o przerwaniu wyzwania i powrocie do domu. - Góry nie uciekną - mówi sportowiec i zapowiada, że znów podejmie wyzwanie K2. Kiedy? Tego na razie nie wiemy, najpierw wyczynowiec chce nadrobić czas z najbliższymi, którzy (podobnie zresztą jak kibicująca mu nasza redakcja) tracili nerwy śledząc wyprawę i martwiąc się o jej przebieg w trudnej pogodzie. K2 uznawany jest za najtrudniejszy ośmiotysięcznik światła, ostatni, którego nie udało się zdobyć zimą. Zobacz nasz wywiad. View oEmbed on the source website Przeczytaj więcej o wyprawie! Jeśli lubisz wrażenia, chcesz się z nami podzielić swoimi aktywnościami, zgłoś się i stwórz z nami przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć!
Koniec wyprawy Andrzeja Bargiela na K2! „Bezpieczeństwo ponad wszystko”
W obliczu wzrastającego ryzyka, Andrzej Bargiel wraz z ekipą przerwali atak i po kilku godzinach wrócili do bazy.
Po kilkunastu dniach oczekiwaniu na dobrą pogodę, w niedzielę wczesnym rankiem trzyosobowa ekipa w składzie Andrzej Bargiel, Kuba Poburka oraz Janusz Gołąb wyruszyła z bazy z zamiarem dotarcia do obozu III na wysokości 6900 m n.p.m. Niestety podczas wspinaczki okazało się, że warunki śniegowe są niestabilne, a zagrożenie lawinowe wysokie. W obliczu wzrastającego ryzyka, Andrzej wraz z ekipą przerwali atak i po kilku godzinach wrócili do bazy. „Bezpieczeństwo ponad wszystko”, skomentował Andrzej Bargiel po dotarciu do bazy. „Warunki na K2 były bardzo wymagające od momentu przybycia do bazy. Od ponad dwóch tygodni czekaliśmy na okno pogodowe, a sam atak szczytowy przekładaliśmy kilkukrotnie”. Rzeczywiście warunki pogodowe od początku dawały się we znaki ekipie, która kilkukrotnie musiała zawracać do bazy podczas akcji zakładania poszczególnych obozów oraz poręczowania drogi wyjścia i zjazdu. Atak szczytowy początkowo zaplanowany na zeszły tydzień również musiał zostać przełożony ze względu na opady śniegu, słabą widoczność oraz silnie wiejący wiatr. Sam atak również nie obył się bez przygód. Już w pierwszej fazie wspinaczki wycofać musiał się Janusz Gołąb. Od kilku dni miał lekkie problemy zdrowotne i jak się okazało nie wrócił do pełni sił. Następnie Kuba Poburka oberwał małym odłamkiem skalnym i pomimo, że odbyło się bez większych obrażeń, również on musiał zawrócić. Mając na uwadze trudne warunki śniegowe oraz wzrastające zagrożenie lawinowe Andrzej Bargiel nie zdecydował się samotnie kontynuować wspinaczki i podjął decyzję o przerwaniu ataku. Pomimo, że niestety nie udało się dokonać pierwszego na świecie pełnego zjazdu na nartach z wierzchołka K2, Andrzej Bargiel nie opuszcza jednak bazy pod K2 na tarczy. W konfrontacji ze najbardziej niebezpiecznym szczytem na Ziemi, rozwaga i spokój dyktowały przebieg wydarzeń. Nikomu nic się nie stało i to jest najważniejsze, a doświadczania zdobyte na Górze Gór napawają optymizmem przed kolejnymi wyprawami z pionierskiego projektu Hic Sunt Leones. „Tym razem nie mieliśmy szczęścia do pogody i chyba nie było sensu dalej ryzykować”, wyjaśnił Andrzej Bargiel. „Szkoda, że się nie udało, ale są momenty kiedy trzeba odpuścić i naszym zdaniem wszystko wskazywało, że to był właśnie ten moment. Jak zwykle wiele się nauczyłem i jestem pewny, że doświadczenie zdobyte podczas tej wyprawy zaprocentuje w przyszłości. Jest jeszcze kilka szczytów z których chciałbym zjechać, a kto wie, może jeszcze będzie mi dane żeby wrócić pod K2”. Ekipa powoli przygotowuje się do powrotu do Polski. Najpierw trekking przez przełęcz Gondogor, a potem mozolna, kilkudniowa podróż busami do Islamabadu. Przelot do Warszawy przewidziany jest na 9 sierpnia. Jeśli też lubisz takie wrażenia, chcesz się z nami podzielić swoimi aktywnościami, zgłoś się i stwórz z nami przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć!
29-letni zakopiańczyk jest gotowy aby zmierzyć się ze swoim najbardziej ambitnym i najtrudniejszym wyzwaniem, drugim co do wysokości szczytem Ziemi – K2 (8611 m n.p.m.).
Po ponad trzech tygodniach przygotowań i aklimatyzacji ekipa w składzie Andrzej Bargiel, Kuba Poburka i Janusz Gołąb zamierza wyruszyć do góry we wtorek późnym popołudniem. Plan zakłada przeniesienie obozu III na wysokość ok. 7800 m n.p.m., gdzie wspinacze zostaną na noc. W czwartek wczesnym rankiem Andrzej Bargiel uda się w stronę szczytu, z którego chce zjechać na nartach. Pomimo początkowych założeń o zdobyciu szczytu polską drogą, wobec trudnych warunków powyżej obozu I, Andrzej Bargiel wspólnie z pozostałymi uczestnikami wyprawy zdecydował o zmianie drogi na znaną i coraz częściej wybieraną alternatywę dla drogi klasycznej, drogę Česena. Polską drogą, wytyczoną przez Jerzego Kukuczkę i Tadeusza Piotrowskiego w 1986 roku, będzie przebiegała natomiast w dużej mierze linia zjazdu. Rekonesans na tej drodze w początkowej fazie wyprawy wykazał, że to właśnie tutaj panują najlepsze warunki śniegowe aby bezpiecznie zjechać do bazy na nartach. Niezwykle istotny wpływ na przebieg ataku będzie miała pogoda. „Prognozy zakładają delikatną poprawę pogody, nie ma być ewidentnego wyżu, który by zapewnił taką porządną, kilkudniową pagoda”, donosi Andrzej z bazy pod K2. “Od przyjścia do bazy nie było chyba ani jednego dnia, który byłby w pełni słoneczny, ale to nic. Czekamy i zobaczymy co przyniosą kolejne”. O szansach na pozytywny wynik wyprawy najlepiej mówią poprzednie sukcesy Bargiela. Wygrywając w 2010 r. zawody Elbrus Race ustanowił niepobity do dziś rekord świata w biegu na najwyższy szczyt Kaukazu. Wcześniej był trzykrotnym mistrzem Polski w skialpinizmie i trzecim zawodnikiem Pucharu Świata w tej dyscyplinie. W najwyższych górach świata pierwszy raz pojawił się w 2012 roku. Próbował zdobyć Lhotse (zawrócił na wysokości 7100 m ze względu na załamanie pogody). Rok później, w październiku 2013 zdobył Sziszapangmę, z której oczywiście zjechał na nartach. We wrześniu 2014 roku ustanowił rekord wejścia z bazy na szczyt Manaslu (14 godzin, 5 minut) oraz akcji baza-szczyt-baza (21 godzin, 14 minut). W 2015 roku dokonał pierwszego w historii zjazdu z Broad Peaku. W 2016 roku ponownie przekroczył pewne bariery. Ustanowił bowiem rekord zdobycia Śnieżnej Pantery (pięciu siedmiotysięczników byłego Związku Radzieckiego - Szczyt Lenina, Szczyt Korżeniewskiej, Szczyt Ismaila Samaniego, Chan Tengri i Szczyt Zwycięstwa). 29-latek dokonał tego w niespełna miesiąc bijąc pod tym względem rekord Denisa Urubki. UPDATE! Z powodu niesprzyjających warunków pogodowych panujących w bazie pod K2, próba ataku szczytowego została przełożona na jutro rano.
Andrzej Bargiel chce dokonać niemożliwego. Rusza na K2... z nartami na grzbiecie!
Bargiel rusza na K2, drugi pod względem wysokości szczyt świata, najtrudniejszy z ośmiotysięczników. Samo zdobycie szczytu stanowił wyczyn. Skialpinista zamierza z niego… zjechać. Czas na #K2SKICHALLENGE!
Fenomen To najwłaściwsze określenie Andrzeja Bargiela. Uprawia narciarstwo wysokogórskie. Specjalizuje się w niezwykle szybkim zdobywaniu szczytów, z których zjeżdża na nartach. Poziom wyczynu sportowego stawia zakopiańczyka w gronie najznakomitszych pionierów gór wysokich. Przez lata stanowił trzon reprezentacji Polski w zawodach skitourowych najwyższej rangi. Ustanowił rekord podbiegu na Elbrus (dotychczasowy najlepszy wynik 3:55 godz. Poprawił o 34 minuty!). Z czasem zaczął szukać dodatkowych wrażeń w górach. Co robi? W uproszczeniu zdobywa szczyty, by zjechać z nich na nartach. Z tym, że są to najwyższe szczyty górskie Ziemi. Pierwszy raz w Himalajach pojawił się w 2012 roku. Próbował zdobyć Lhotse (zawrócił na wysokości 7100 m ze względu na załamanie pogody). Rok później, w październiku 2013 zdobył Sziszapangmę, z której oczywiście zjechał na nartach. We wrześniu 2014 roku ustanowił rekord wejścia z bazy na szczyt Manaslu (14 godzin, 5 minut) oraz akcji baza-szczyt-baza (21 godzin, 14 minut). W 2015 roku dokonał pierwszego w historii zjazdu z Broad Peaku. W 2016 roku przekroczył kolejne bariery. Ustanowił bowiem rekord zdobycia Śnieżnej Pantery (pięciu siedmiotysięczników byłego Związku Radzieckiego - Szczyt Lenina, Szczyt Korżeniewskiej, Szczyt Ismaila Samaniego, Chan Tengri i Szczyt Zwycięstwa). 29-latek dokonał tego w niespełna miesiąc bijąc pod tym względem rekord Denisa Urubki. Już sam dorobek sportowy wyznaczany przez niesamowite wręcz osiągnięcia przemawia do wyobraźni, a podkręcony przez najbliższe plany stawia Bargiela w gronie największych współczesnych zdobywców. Andrzej Bargiel nie byłby sobą, gdyby nie wyznaczył sobie kolejnego celu. #K2SKICHALLENGE W czerwcu Bargiel rusza na K2. Górę Gór. To drugi pod względem wysokości szczyt świata (8611 m n.p.m.). Samo wejście na ten wierzchołek leżący w górach Karakorum w Pakistanie stanowi skrajnie ambitny cel. K2 to największe wyzwanie. Najtrudniejszy z ośmiotysięczników. Wciąż niezdobyty zimą. Również latem nie zawsze Góra wpuszcza wspinaczy. Zdarzają się bowiem sezony z pojedynczymi wejściami. Bywa, że nikomu nie udaje się zdobyć wierzchołka. Andrzej planuje zdobycie K2 tzw. polską drogą, wytyczoną przez Jerzego Kukuczkę i Tadeusza Piotrowskiego w lipcu 1986 roku. Droga ta nigdy nie została jeszcze powtórzona. Samo zdobycie szczytu stanowiłoby wyczyn bez precedensu. Chodzi bowiem o rekordowe tempo podejścia. Jednak w grę wchodzi dodatkowo zjazd z niego na nartach. Dotąd nikt nie dokonał zjazdu z wierzchołka do podstawy, choć próby podejmowano. Hans Kammerlander (partner wspinaczkowy Reinholda Messnera) zjechał ze szczytu pierwsze 400 metrów. Znany szwedzki narciarz ekstremalny Fredrik Ericsson zjeżdżał do podstawy z wysokości 7800 metrów. Od lat o zjeździe z K2 myśli Davo Karničar, pierwszy i jedyny jak dotąd człowiek, który zjechał z wierzchołka do podstawy z Mount Everestu. – Wcześniejsze próby dowodzą, że zjazd ze szczytu do samej podstawy i leżącej na wysokości 5100 m n.p.m. bazy jest możliwy, wymaga tylko znakomitego przygotowania, sportowej wytrzymałości, doświadczenia narciarskiego na tak dużych wysokościach i odrobiny szczęścia do warunków pogodowych i śnieżnych – przekonuje Bargiel. – Wszystkie moje autorskie wyprawy w góry najwyższe kończyły się sukcesem. Dwa lata temu zjechałem bez odpinania nart z wierzchołka Broad Peaku. Nikt wcześniej tego nie dokonał. Niektórzy nawet powątpiewali czy jest to możliwe. Trzy lata temu zjechałem na nartach z ośmiotysięcznika Manaslu, bijając rekord czasu wejścia na szczyt, jak i łącznego czasu wraz z powrotem do bazy. W ubiegłym roku poprawiłem z kolei rekord Denisa Urubki w czasie wejścia na pięć siedmiotysięczników byłego ZSRR zaliczanych do tytułu Śnieżnej Pantery. Zdobyłem je w ciągu jednego miesiąca, ze wszystkich w całości lub częściowo zjechałem na nartach. Wyczyn ten został przedstawiony w serii dokumentalnej „Andrzej Bargiel – Śnieżna Pantera”. Szybkim wejściem i zjazdem narciarskim z K2 mógłbym wykonać jeszcze trudniejszy krok na mojej himalajskiej i narciarskiej drodze oraz zapisać się tym wyczynem na kartach historii himalaizmu i narciarstwa – przekonuje Bargiel. Andrzej Bargiel imponuje profesjonalnym podejściem do uprawianego przez siebie sportu. Jest wydolnościowym fenomenem, który swój talent wzbogaca ogromnym doświadczeniem górskim. Na co dzień trenuje w Tatrach. Często spędza też czas w najwyższych partiach Alp. Już dziś cieszy się niezwykłym poważaniem w środowisku narciarskim i wspinaczkowym. Jest stworzony do przekraczania barier w sportach wydolnościowych. Kontynuuje wspaniałe tradycje polskiego himalaizmu odkrywając przy okazji nowe ścieżki, a ograniczając do minimum czas akcji górskich niweluje ryzyko i wprowadza nową jakość do tego sportu.
Człowiek Roku National Geographic z rekordem świata! Powitaliśmy Andrzeja Bargiela na lotnisku
Opalony, zmęczony i jak zwykle - najszybszy. Zdobywca Śnieżnej Pantery - pięciu najtrudniejszych 7-tysięczników - bezpiecznie wylądował w Polsce.
- 5 szczytów i 5 zjazdów. Niektóre w całości, inne tylko częściowo albo na jednej narcie... W wielkim skrócie tak oto wyglądały moje narciarskie zmagania ze Śnieżną Panterą! - podsumowuje Andrzej Bargiel swoją 30-dniową, zakończoną sukcesem wyprawę w Pamir. Na Śnieżną Panterę składa się 5 siedmiotysięczników położonych na terenie byłego Związku Radzieckiego. Są to: Szczyt Zwycięstwa (7439 m n.p.m.) Chan Tengri (7010 m n.p.m.) Szczyt Ismaila Samaniego (7495 m n.p.m.) Szczyt Korżeniewskiej (7105 m n.p.m.) Szczyt Lenina (7134 m n.p.m.). Bargiel znów okazał się najszybszym alpinistą świata. Do tej pory rekord zdobycia tego zespołu szczytów należał do dwójki alpinistów - Denisa Urubko oraz Andrieja Mołotowa - i wynosił 42 dni. Andrzejowi Bargielowi na ten wyczyn potrzeba było zaledwie 30. Wynik byłby jeszcze lepszy, gdyby nie pogoda. Podczas zdobywania trzeciego z wierzchołków Bargiel musiał przeczekać złe warunki atmosferyczne. Teraz trzymamy kciuki za bezpieczny powrót alpinisty do bazy i życzymy powodzenia w kolejnych wyprawach! Kim jest Andrzej Bargiel? Dowiedz się więcej o najszybszym człowieku (już nie tylko) w Himalajach! O tym jak bardzo niebezpieczne bywają te góry świadczy historia radzieckich alpinistek, które ruszyły w latach 70-tych by zdobyć Szczyt Lenina. Wyprawa zakończyła się tragicznie. Przeczytaj o jej losach.
Pięć 7-tysięczników w zaledwie 30 dni! Bargiel znów najszybszy. Zdobył Śnieżną Panterę
Andrzej Bargiel, niedawno uhonorowany tytułem Człowieka Roku National Geographic Polska, znów zadziwił alpinistyczny świat. Zakończył swoją wyprawę na Śnieżną Panterę w rekordowym czasie.
Śnieżna Pantera to zespół pięciu 7-tysięczników na terenie byłego Związku Radzieckiego. Są to: Szczyt Zwycięstwa (7439 m n.p.m.) Chan Tengri (7010 m n.p.m.) Szczyt Ismaila Samaniego (7495 m n.p.m.) Szczyt Korżeniewskiej (7105 m n.p.m.) Szczyt Lenina (7134 m n.p.m.). Bargiel znów okazał się najszybszym alpinistą świata. Do tej pory rekord zdobycia tego zespołu szczytów należał do dwójki alpinistów i wynosił 42 dni. Denis Urubko i Andriej Mołotow ustanowili go w 1999 roku. Andrzejowi Bargielowi na ten wyczyn potrzeba było 30 dni. Wynik byłby jeszcze lepszy gdyby nie pogoda. Podczas zdobywania trzeciego z wierzchołków musiał przeczekać złe warunki atmosferyczne. Teraz trzymamy kciuki za bezpieczny powrót alpinisty do bazy i życzymy powodzenia w kolejnych wyprawach! Kim jest Andrzej Bargiel? Dowiedz się więcej o najszybszym człowieku (już nie tylko) w Himalajach! O tym jak bardzo niebezpieczne bywają te góry świadczy historia radzieckich alpinistek, które ruszyły w latach 70-tych by zdobyć Szczyt Lenina. Wyprawa zakończyła się tragicznie. Przeczytaj o jej losach.
Andrzej Bargiel zdobył kolejny szczyt Śnieżnej Pantery. II etap projektu zaliczony
Po ostatnim sukcesie na Piku Lenina zakopiańczyk stanął na drugim co wysokości szczycie w tadżyckim Pamirze, mierzącym 7105 m n.p.m. Piku Korżeniewskiej. Zjazdu
Wszystko to w rocznicę swojego historycznego wyczynu. Dokładnie rok temu Bargiel jako pierwszy człowiek na świecie zjechał na nartach z wierzchołka Broad Peak. Zjazd w pięknym stylu Andrzej wyruszył z bazy o godzinie 4. rano kierując się do obozu założonego na wysokości 5300 m n.p.m., gdzie po krótkim odpoczynku ruszył dalej w stronę szczytu. Na górze stanął o 12Ł40 czasu lokalnego po 8 godzinach i 40 minutach wspinaczki. Następnie zapiął narty i w swoim stylu zjechał opadającymi ponad 1000 metrów w dół od wierzchołka stromymi śnieżnymi stokami. Zjazd w - jak sam podkreślił - wymagających warunkach zajął mu niecałą godzinę, a po dotarciu do granicy śniegu pozostałą drogę pokonał już pieszo. Do bazy Bargiel dotarł o godzinie 17. czasu lokalnego, odhaczając tym samym na swojej liście drugi z pięciu szczytów Śnieżnej Pantery. Coraz bliżej Od momentu, w którym Andrzej stanął na pierwszym w kolejności Piku Lenina odliczany jest również czas na zdobycie pozostałych szczytów tego prestiżowego wyróżnienia alpinistycznego. Dotychczasowy rekord należy do Rosjan, Denisa Urubki i Andrieja Mołotowa, którym zadanie to zajęło 42 dni. Na razie na koncie Andrzeja znajdują się dwie zdobyte góry oraz czas wynoszący 9 dni. Teraz Bargiela i resztę ekipy czeka kilka dni odpoczynku przed atakiem na najwyższy szczyt Śnieżnej Pantery - Piku Komunizma, znanego również pod nazwą Piku Ismaila Samaniego.
Andrzej Bargiel na szczycie Piku Korżeniewskiej! Czekamy na bezpieczny powrót do bazy
Docierają do nas kolejne wieści z Pamiru, gdzie Andrzej Bargiel kolekcjonuje Śnieżną Panterę. Tym razem mamy dobre wieści ze stoków "szczytu nazwanego z miłości”.
Po czterech dniach podróży przez Tadżykistan, ekipa Śnieżnej Pantery dotarła do bazy Moskvina, punktu startowego do następnych dwóch szczytów – Piku Korżeniewskiej oraz Piku Komunizma w piątek wieczorem. Prognozy są sprzyjające. Słoneczna pogoda ma się utrzymać jeszcze przez kilka kolejnych dni. W sobotę Dariusz Załuski i Ariom Braum założyli obóz C1 na 5300 m n.p.m. - Po 8 godzinach i 40 minutach od startu Andrzej stanął na szczycie Piku Korżeniewskiej. Teraz czekamy na bezpieczny powrót do bazy! – czytamy na profilu skialpinisty. Pik Korżeniewskiej Kolejny wierzchołek na drodze Andrzeja Bargiela po rekord Śnieżnej Pantery jest niewątpliwie najmniej znanym i najmniej wyróżniającym się z całej piątki. Popularnością i dostępnością ustępuje Pikowi Lenina. Wysokością - o niemal 400 m - leżącemu w sąsiedztwie Pikowi Komunizma, czy jak chcą od prawie dwóch dekad Tadżycy – Szczytowi Ismaila Samaniego. Dlatego też Pik Korżeniewskiej (7105 m n.p.m.), drugi co do wysokości w tadżyckim Pamirze, często bywa traktowany jako cel aklimatyzacyjny i treningowy przed atakiem na oddalonego o 13 km w linii prostej bardziej znanego sąsiada, z którym dzieli nawet tę samą bazę. Choć wejście na niego przedstawia znacznie większe trudności niż zdobycie Szczytu Lenina, to jednak daleko mu do legendy kapryśnej, niedostępnej, niebezpiecznej góry, jaką cieszy się Pik Pobiedy. Jego uroda nie przyciąga alpinistów tak, jak strzelista biało-złota piramida Chan Tengri. Choć ze stoków wyższego sąsiada szczyt ten prezentuje się także okazale. Jego górne partie stanowią opadające 1000 m poniżej wierzchołka dość strome śnieżne stoki, które powinny sprzyjać zjazdowi na nartach. Droga normalna powyżej 6000 m prowadzi sąsiadującym z nimi także śnieżnym żebrem. „Nazwanym z miłości” Szczyt miał szczęście do swojej nazwy. Raz nadanej już mu nie zmieniono. Może dlatego, że nazwę otrzymał z miłości, nie ze względów politycznych. Nikołaj Leopoldowicz Korżeniewski, znany rosyjski geograf i glacjolog polskiego pochodzenia po matce, odkrywca ok. 70 lodowców, który w sierpniu 1910 r. odkrył też ów siedmiotysięczny szczyt, upamiętnił w jego nazwie swoją żonę Eugenię. Szczyt długo czekał na swoje pierwsze wejście. Choć pierwsza próba miała miejsce jeszcze w latach 30., to udało się dopiero w 1953 r., tym samym, w którym Tenzing i Hillary zdobyli Mount Everest. Odcięci od możliwości uczestniczenia w pionierskim himalaizmie, radzieccy alpiniści musieli skupić się na górskich celach na ich własnym podwórku. Wierzchołek osiągnęło siedmiu wspinaczy z radzieckiej wyprawy kierowanej przez A. Ugarowa. Inna radziecka wyprawa dokonała też pierwszego wejścia zimowego na szczyt. Ale dopiero w 1986 r., tym samym, w którym Kukuczka z Wielickim zimową porą stanęli na szczycie trzeciego szczytu świata, Kanczendzongi. Drogą normalną wchodzi się na Pik Korżeniewskiej od 1966 r. Normalnie pokonanie jej i powrót do bazy zajmuje wspinaczom 4-5 dni. Andrzej Bargiel chce dokonać tego w ciągu jednej doby.
Andrzej Bargiel rusza na Śnieżną Panterę! Możesz śledzić jego wyprawę
Andrzej Bargiel zaczyna w Kirgistanie wyścig o Śnieżną Panterę. Właśnie wyruszył na pierwszy z pięciu siedmiotysięczników zaliczanych do trofeum Śnieżnej Pantery – Szczyt Lenina.
Andrzej od tygodnia przebywa w bazie na Ługowej Polanie na ok. 3800 m n.p.m. Jak sam przyznaje w rozmowie z dziennikarzem RMF FM: „Aklimatyzacja jest słaba, bo mieliśmy mało czasu, ale Pik Lenina traktuje właśnie jako część aklimatyzacji”. Słaba, nie znaczy niewystarczająca. Według tradycyjnej szkoły aklimatyzacji wchodzić można bezpiecznie tysiąc metrów powyżej punktu osiągniętego podczas poprzedniego wejścia, zwłaszcza jeśli towarzyszył temu nocleg na wysokości. Tymczasem Andrzej w poniedziałek zakończył aklimatyzację przed atakiem szczytowym noclegiem w obozie III na wysokości ok. 6200 m. Po czym zjechał na nartach do bazy, gdzie odpoczywa przed atakiem. Chce zdobyć szczyt i zjechać z niego w ciągu doby. W sprzyjających warunkach realny jest nawet czas poniżej 12 godzin. Sam zjazd powinien zająć według Bargiela maksymalnie godzinę, zwłaszcza że po zjeździe z obozu III dobrze ocenia on warunku śnieżne, można zjechać na nartach aż do poziomu bazy. Wyprawę Andrzeja będziecie mogli śledzić na bierząco na tej stronie. Człowiek kontra ośmiotysięcznik. Zobacz co powiedział Andrzej Bargiel, Człowiek Roku National Geographic, podczas Gali Travelerów w Warszawie! View oEmbed on the source website
Andrzej Bargiel znów w górach. "To najtrudniejsze z moich dotychczasowych wyzwań"
Zakopiańczyk wyruszył na kolejną wyprawę. Choć tym razem jego celem nie będzie ośmiotysięcznik, przedsięwzięcie jest bardzo ambitne.
Na tropie Śnieżnej Pantery Tym razem celem Andrzeja Bargiela nie będzie ośmiotysięcznik. Mimo to zadanie, które postawił przed sobą narciarz (dodajmy: ekstremalny), jest jeszcze ambitniejsze od poprzednich. Celem wyprawy jest pięć najwyższych szczytów byłego ZSRR, których zdobycie wyróżniane jest prestiżowym alpinistycznym tytułem Śnieżnej Pantery. Wyróżnienie zdobywały wcześniej setki alpinistów, w tym pięciu Polaków, ale Bargiel chce osiągnąć ten cel w... swoim stylu. Zakopiańczyk zdążył nas już z nim zapoznać w czasie poprzednich wypraw. Bargiel zamierza zrobić to w rekordowo szybkim czasie i przy pomocy nart. Po Szczyt Zwycięstwa! (I nie tylko) Do tytułu Śnieżnej Pantery zalicza się jest pięć siedmiotysięczników. Pierwszym, z którym zmierzy się Andrzej, po lądowaniu w stolicy Kirgistanu Biszkeku i transferze do miasta Osz będzie dość popularny, leżący w Pamirze Pik Lenina (7134 m n.p.m.). Na najłatwiejszym z pięciu szczytów zakopiański himalaista i narciarz spędzi prawdopodobnie najwięcej czasu, przechodząc mozolny i czasochłonny proces aklimatyzacji. Po wejściu na szczyt i zjechaniu z niego na nartach, poleci do Tadżykistanu, w którym leżą kolejne dwa cele. Pik Korżeniewskiej (7105 m n.p.m.) oraz najwyższy szczyt tego kraju, gór Pamir, a niegdyś także całego byłego ZSRR, Pik Komunizmu (7495 m n.p.m.). Znany jest nadal bardziej pod dawną nazwą, choć od 1998 r. oficjalnie funkcjonuje pod nowym mianem Piku Ismaila Samaniego. Wejście na uznawany za najbardziej niebezpieczny w stawce Pik Pobiedy, czyli Szczyt Zwycięstwa (7439 m n.p.m.), leżący na granicy Kirgistanu z Chinami najwyższy szczyt gór Tien-szan, nie będzie jeszcze przypieczętowaniem zwycięstwa nad Śnieżną Panterą. Dopełni go dopiero osiągnięcie wierzchołka bardziej popularnego, ale równie kapryśnego pogodowo najwyższego szczytu Kazachstanu, Chan Tengri (7010 m n.p.m.) i bezpieczny powrót z gór. Zobacz Andrzeja Bargiela w akcji >>> W drodze po rekord Dotychczasowy rekord prędkości w osiągnięciu Śnieżnej Pantery należał do Rosjan, Denisa Urubki i Andrieja Mołotowa, którzy w 1999 r. weszli na wszystkie pięć szczytu w ciągu 42 dni. Andrzej Bargiel chciałby tego dokonać w ciągu miesiąca. O szansach na ten wynik najlepiej mówią poprzednie sukcesy Bargiela. Wygrywając w 2010 r. zawody Elbrus Race ustanowił niepobity do dziś rekord świata w biegu na najwyższy szczyt Kaukazu. Wcześniej był trzykrotnym mistrzem Polski w skialpinizmie i trzecim zawodnikiem Pucharu Świata w tej dyscyplinie. Jako pierwszy Polak zjechał na nartach bez ich odpinania z ośmiotysięcznego wierzchołka – Sziszapangmy Centralnej. W 2014 r. pobił kolejne rekordy szybkości na ośmiotysięczniku Manaslu, zarówno na drodze w górę, jak i w dół (zjeżdżając na nartach większą część trasy od wierzchołka począwszy). W ubiegłym roku jako pierwszy człowiek na świecie zjechał na nartach z Broad Peaku aż do podstawy tego leżącego w pakistańskim Karakorum ośmiotysięcznik. Plan wyprawy: PIK LENINA – 08.07-17.07 PIK KORŻENIEWSKIEJ – 23.07-27.07 PIK KOMUNIZMA – 29.07-03.08 PIK POBIEDY – 07.08-15.08 CHAN TENGRI – 18.08-20.08 Duże przedsięwzięcie Wyjątkowość projektu podkreśla znacznie powiększony skład wyprawy i przede wszystkim udział ekipy filmowej. Ich praca ma zaowocować powstaniem niezwykłej serii dokumentalnej obrazującej zmagania Andrzeja Bargiela z ambitnym i niebezpiecznym wyzwaniem. Premiera serii „Andrzej Bargiel – Śnieżna Pantera”, składającej się z ośmiu godzinnych odcinków zaplanowano na jesień w CANAL+ DISCOVERY. Ekipa dotarła do bazy pod Pikiem Lenina wieczorem 6 lipca. Wyprawa według planów ma potrwać do 20 sierpnia.
Andrzej Bargiel Człowiekiem Roku! Krzysztof Gonciarz ze statuetką! Znamy zwycięzców Travelerów
Travelery 2015 wręczone! Poznaj laureatów 10. edycji konkursu Travelery, najbardziej prestiżowego konkursu podróżniczego w Polsce.
PARTNERZY Orange od lat dba o komunikacyjne potrzeby turystów, oferując korzystne plany taryfowe z wbudowanymi pakietami minut na rozmowy w Unii Europejskiej i pakietami danych do łączenia się z internetem. Teraz, wyjeżdżając za granicę, możemy mieć pewność, że najlepszą ofertę wybieramy od Orange. W abonamencie za 89,99 zł z telefonem lub za 59,99 zł bez telefonu otrzymujemy co miesiąc aż 400 minut na rozmowy przychodzące i wychodzące na terenie Unii Europejskiej, do tego pakiet 100 MB również w Unii oraz pakiet 100 minut na połączenia międzynarodowe. Dzięki temu każdy podróżnik szybko odkryje, że koszty roamingu praktycznie go nie dotyczą. Czy pisze bloga z wyprawy, czy sprawdza daną trasę, już nie musi się obawiać, że po powrocie przyjdzie mu się zmierzyć z wysokim rachunkiem za swoją pasję podróżowania. Marka Jeep wyznacza trendy w segmencie aut terenowych. W swoim portfolio ma doskonałe modele: Jeep Grand Cherokee, Jeep Cherokee, Jeep Renegade, Jeep Compass oraz Jeep Wrangler. Europache Reiseversicherung AG (ERV AG) jest wiodącym ubezpieczycielem, specjalizującym się w ubezpieczeniach podróży. Firma o ponad 100-letniej tradycji, reprezentowana jest w przeszło 21 krajach na całym świecie. Na polskim rynku działa od ponad 11 lat i współpracuje z czołowymi polskimi touroperatorami i biurami podróży. Co roku ubezpieczamy podróże 2 milionów Polaków! Totalizator Sportowy, właściciel marki LOTTO, jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich spółek, która od 60 lat działa nieprzerwanie na rynku gier liczbowych i loterii pieniężnych. To firma innowacyjna, kreatywna, ale także odpowiedzialna społecznie, która stale się rozwija, by wyprzedzać potrzeby rynku i klientów, dbając jednocześnie o pełne bezpieczeństwo oferowanych produktów. Dzięki Totalizatorowi Sportowemu rzesze Polaków mogły i nadal mogą cieszyć się z wygranych, setki, jeśli nie tysiące, mogły zrealizować nawet najśmielsze marzenia, w tym podróżnicze, a miliony uczestniczyły w wydarzeniach sportowych oraz kulturalnych, które zostały zrealizowane dzięki funduszom przekazywanym przez spółkę.
Wrażenia Moniki Berkowskiej z tegorocznego festiwalu Spotkania z Filmem Górskim w Zakopanem.
– Podobał ci się film? – padło pytanie do Krzysztofa Wielickiego w parę chwil po tym jak na widowni zakopiańskiego kina Sokół zapaliły się światła i skończyła projekcja pierwszego w Polsce pokazu filmu "Everest". Film opowiada historię jednej z najczarniejszych wypraw w historii himalaizmu z 1996 roku, kiedy to zginęło aż osiem osób. Napisano o tej tragedii niejedną książkę. Krzysztof Wielicki na Dachu Świata stanął 25 lat temu, szczęśliwie, ma na koncie I zimowe wejście na ten ośmiotysięcznik. – Amerykanie wiedzą jak zrobić trzymające w napięciu kino. Choć z mojej perspektywy, to jednak filmowa fikcja, co do sukcesu komercyjnego, nie mam wątpliwości – odpowiedział i pewnie się nie myli, bo góry, te prawdziwe, ujęte na fotografii, czy filmowane, niezmiennie przyciągają jak magnes. Tak samo, jak impreza organizowana w Zakopanym już 11 raz. View oEmbed on the source website Na plakatach tegorocznych Spotkań z Filmem Górskim też Mount Everest – symbol Himalajów. „Po tragicznym trzęsieniu ziemi, które dotknęło Nepal, czujemy obowiązek podkreślić, że góry jako przestrzeń wolności, są zarazem przestrzenią odpowiedzialności za drugiego człowieka – spotkanie na rzecz Nepalu jest okazją do połączenia sił organizacji pozarządowych ze środowiskiem ludzi gór, którzy razem mogą wspierać ten kraj”, tyle od siebie organizatorzy. Teraz do nas należy działanie. Lodowi Wojownicy Na festiwalu swoją premierę miał klip Lodowi Wojownicy. – Powstał z inspiracji Złotą Erą Polskiego Himalaizmu, w hołdzie dla Lodowych Wojowników i ich dokonań w górach wysokich – napisał autor słów do utworu, związany z Centrum Górskim Korona Ziemi, Bartosz Krawczak. Dochód ze sprzedaży płyty przeznaczony jest na rzecz akcji charytatywnej Ludzie Gór Dla Nepalu. Piękna idea, a my w prezencie dostajemy jeszcze wzruszenia, w pewnym momencie w tle ścieżki dźwiękowej słychać okrzyki radości Polaków, którzy jako pierwsi w historii stanęli zimą na najwyższym z ziemskich górskich szczytów. Spotkania z... Ludźmi Gór Spotkania z Filmem Górskim, to cały kalejdoskop emocji. Można ich było doświadczyć siedząc w kinowym fotelu. Oglądając przedpremierowy pokaz filmu "No ski no fun" w reż. Darka Załuskiego o zapierających dech wyczynach Jędrka Bargiela. Słuchając opowieści sportowej maszyny - wybitnego wspinacza, Ueli Stecka. Szczerych słów Kingi Baranowskiej o trudach jej wspinaczki ma Gasherbrum II. Czy wspominając kobiece sukcesy w górach podczas rocznicowego spotkania z Anną Czerwińską i Anną Okopińską. Ale najmocniejsza chyba chwila, to wtedy, gdy późnym wieczorem na zakończenie kolejnego festiwalowego dnia Simon Yates opowiadał o tym, jak przeciął linę, na końcu której uwiązany był jego partner Joe Simpson. Bezbronny, ranny, z pogruchotaną nogą. Słuchać tego spokojnego głosu opisującego co przynosiły kolejne godziny na Siula Grande w peruwiańskich Andach (1985), to było naprawdę doznanie ekstremalne. Przeżyli obaj. O tym, co czuł, co myślał Joe pełznąc do obozu półprzytomny, targany przedziwnymi omamami, można przeczytać w bestselerowym "Dotknięciu pustki". Z kolei o tym, jak funkcjonuje nasze ciało na wysokości wie chyba wszystko prof. Zdzisław Jan Ryn. Lekarz psychiatra, alpinista, ekspert medycyny górskiej, podróżnik, dyplomata, autor pionierskich na świecie badań psychologicznych i psychiatrycznych himalaistów dotyczących wpływu wysokości na organizm, dał fascynującą prelekcję o znamiennym tytule "Między udręką a ekstazą". Kto nie chciałby wiedzieć o czym śnią himalaiści, samotni pod gwiazdami, on wie i zdradził, że nie są to grzeczne sny. Lada chwila wychodzi najnowsza książka profesora, warto ustawić się kolejce po tę lekturę. To tylko część emocji 11 Spotkań z Filmem Górskim. O tym, co działo się wokół festiwalu przeczytacie w kolejnym wpisie. Nagrodzone produkcje Grand Prix 11. SPOTKAŃ Z FILMEM GÓRSKIM, Wielka Drewniana Góra i nagroda pieniężna w wysokości 4 000 zł dla filmu "Jurek", reż. Paweł Wysoczański. – Za mistrzowską, wielowarstwową opowieść o Jurku i jego czasach. Film jest pięknym przykładem połączenia ważnej historii Polski w czasie PRL-u i wielkich osiągnieciach wspinaczkowych wybitnego i niezwykłego Polaka. Nagroda specjalna dla szczególnie wyróżniającego się filmu 11. SzFG. Dla filmu "Nini", reż. Gigi Giustiniani – Za perfekcyjnie zrealizowany film przy pomocy prostych środków. Szorstki papier albumów, starannie wykaligrafowanego napisy, czarno-białe fotografie, stare filmy i fragmenty dzienników połączone ze sobą w taki sposób, że chcemy w opowieść autora wchodzić coraz głębiej i głębiej pieszczeni pysznym dźwiękiem. Nagroda publiczności dla filmu "Metanoia" Jeffa Lowe, historia wspaniałego wspinacza, który w 1991 r wytyczył drogę na północnej ścianie Eigeru (powtórzono ją dopiero po 20 latach) zmagającego się ze śmiertelną chorobą. Tegoroczny festiwal odbył się w dniach 2-6 września. Festiwal Spotkania z Filmem Górskim jest organizowany przez Stowarzyszenie Spotkania z Filmem Górskim od 2005 roku w Zakopanem. Stowarzyszenie jest członkiem The International Alliance for Mountain Film.
Zakopane: 11. Spotkania z Filmem Górskim
Przyjedź do Zakopanego poczuć górską atmosferę. Na początku września (2-6.09.) odbędą się tu 11. Spotkania z Filmem Górskim.
Na początku września w Zakopanem odbywa się międzynarodowy konkurs filmu górskiego, zawody wspinaczkowe Zako Boulder Power oraz Akademia Górska - wszystko w ramach Spotkań z Filmem Górskim. Dlaczego "spotkań"? Bo zakopiański festiwal to oprócz filmów - przede wszystkim - spotkania z Ludźmi Gór. W Zakopanem pojawią się m.in. Denis Urubko, rosyjski – a teraz także polski – himalaista, Simon Yates, którego poznaliście dzięki dramatycznym wydarzeniom opisanym w książce „Dotknięcie Pustki”, Andrzej Bargiel i Darek Załuski, którzy podzielą się wrażeniami z Broad Peaku i innych ośmiotysięczników. Nie zabraknie kobiecego punktu widzenia. Spotkania „Kobiety na szczytach” z udziałem najlepszych polskich himalaistek, w tym Anny Czerwińskiej i Anny Okopińskiej, poprowadzi Monika Rogozińska. Gościem tegorocznego festiwalu będzie również prof. Zdzisław Jan Ryna - lekarz psychiatra, alpinista, ekspert medycyny górskiej, podróżnik, dyplomata. Planowany jest "Wieczór dla Nepalu", pierwszy w Polsce publiczny pokaz filmu „Everest” oraz przedpremierowa prezentacja książki „Everest. Całości dopełnią: Górskie Spotkania Literackie, podczas których zaprezentowane zostaną górskie nowości wydawnicze; wycieczka w Tatry w stylu retro; pokazy highline i slackline, i wiele innych atrakcji. A wszystko to w centrum Zakopanego – w Kinie Sokół, na Dworcu Tatrzańskim, na Placu Niepodległości (Zako Boulder Power, slickline) oraz na Krupówkach (pokazy highline). Jak co roku zorganizowane zostaną wyjścia w góry z ekspertami w ramach Akademii Górskiej, warsztaty z zakresu autoratownictwa, via ferrat, wspinaczki, medycyny górskiej uzupełni projekt Leave No Trace realizowany wspólnie z Tatrzańskim Parkiem Narodowym, w ramach którego dowiecie się, jak działać w górach minimalizując swój wpływ na dziką przyrodę. Szczegóły na www.spotkania.zakopane.pl
Wczoraj w godzinach porannych na zboczach Broad Peak zeszła lawina.
Lawina zeszła na Broad Peak pomiędzy obozem pierwszym a bazą. Zginął Pakistańczyk, kilku wspinaczy jest rannych. Andrzej Bargiel i Dariusz Załuski, którzy przebywają teraz w Karakorum ze swoim nowym projektem, nie ponieśli obrażeń i bezpieczni czekają w bazie. Lawina zeszła około godziny 11 czasu lokalnego. W nocny poprzedzającej zdarzenie zanotowano intensywne opady śniegu. Teren pomiędzy bazą a obozem pierwszym został całkowicie zniszczony. Zespół Hic Sunt Leones czeka teraz w bazie na poprawę warunków, by móc bezpiecznie kontynuować swój projekt. Termin ataku szczytowego, zaplanowany początkowo na 21 lipca, został przesunięty.
Zarówno Olek Ostrowski, jak i Andrzej Bargiel obrali za cel ośmiotysięczniki w Karakorum.
Olek Ostrowski jest już w Pakistanie i razem z Piotrkiem Śnigórskim zmierzają lodowcem Baltoro w stronę Gaszerbruma II (8035 m). Ich celem jest pierwszy polski zjazd na nartach z tego ośmiotysięcznika. W zeszłym roku Ostrowski sam zebrał środki na wyprawę na Czo Oju (8201 m) w Himalajach. Samotnie zdobył wierzchołek tej góry i zjechał z niego na nartach. Otrzymał za to nagrodę Travelery w kategorii Wyczyn Roku. Na Gaszerbrumie polska ekipa także ma działać bez wsparcia tragarzy wysokogórskich i bez użycia tlenu. Powrót do Polski jest planowany na 10 sierpnia. Fot. Olek Ostrowski, Cho Oju Do Pakistanu doleciał już także Andrzej Bargiel wraz z himalaistą i filmowcem Darkiem Załuskim. W ramach projektu Hic Sunt Leones, którego celem jest eksploracja pionierskich dla narciarstwa terenów i wyznaczenie nowego stylu uprawiania himalaizmu, Bargiel chce zdobyć szczyt Broad Peaku (8051 m) i zjechać z niego na nartach. Nikt do tej pory tego nie dokonał. Dodatkowo Bargiel zamierza zrobić to w czasie krótszym niż 24 godziny, czyli wyjście z obozu bazowego, dotarcie na górę i zjazd mają mu zająć mniej niż dobę. Wszystko to bez użycia tlenu. Andrzej Bargiel ma już na swoim koncie poważne dokonania skialpinistyczne. W zeszłym roku w rekordowym czasie wszedł na Manaslu (14 godzin i 5 minut) i zjechał z niego, a rok wcześniej zjechał z Sziszapangmy, za co otrzymał nominację do Travelerów. Fot. Andrzej Bargiel, Manaslu Postępy wypraw obu Polaków można śledzić na Facebooku: Olek Ostrowski www.facebook.pl/climb2skipl i Andrzej Bargiel www.facebook.com/Jedrek.Bargiel
Dzisiaj ok. 8:30 Andrzej Bargiel stanął na szczycie Manaslu (8156 m n.p.m.). Zrobił to rekordowo szybko! Czas na pierwszy w historii pełny zjazd na nartach
26-letni zakopiańczyk Andrzej Bargiel osiągnął wierzchołek o godzinie 8:25 polskiego czasu. Zrobił to w rekordowo krótkim czasie. Dotarcie na wierzchołek zajęło mu zaledwie 14 godzin. Drogę powrotną do bazy położonej na wysokości ok. 4800 m pokonuje na nartach. Jeśli mu się to uda - jako pierwszy człowiek w historii dokona pełnego zjazdu z Manaslu. Przypomnijmy, że Andrzej Bargiel jest pierwszym i jednym Polakiem, który dokonał pełnego zjazdu z ośmiotysięcznika. Dokładnie rok temu Bargiel zdobył szczyt Sziszapangmy i zjechał z jego wierzchołka na nartach.