Rewolucja w Amsterdamie. Miasto usuwa z ulic reklamy, które szkodzą planecie
Władze Amsterdamu zrywają z niektórymi plakatami. Z przestrzeni miejskiej mają zniknąć wszelkie reklamy mięsa oraz paliw kopalnych. W ten sposób stolica Holandii chce podprogowo walczyć z kryzysem klimatycznym, tworząc proekologiczny przekaz.
Edukacja związana ze zmianami klimatycznymi pozostaje jednym z największych wyzwań zmieniającego się świata. Władze Amsterdamu postanowiły zrealizować odważny projekt usunięcia niektórych reklam z przestrzeni miejskiej. Zmiany uderzą w produkty paliw kopalnych oraz mięso. Jak można było się spodziewać, nie wszyscy są zadowoleni z nadchodzących zmian, zadając pytanie o sensowność takich działań. Plakaty zamiast billboardów: edukacja środowiskowa w Amsterdamie Władze Amsterdamu podjęły decyzję o całkowitym wycofaniu reklam produktów mięsnych oraz sektora paliwowego z miejskich nośników. Wolne miejsca po billboardach zajęła promocja kultury i lokalnej turystyki. Reklamowane są m.in. koncerty, wystawy i spektakle teatralne. Od teraz pejzaż ulic ma odzwierciedlać ekologiczną politykę holenderskiej stolicy. Władze miasta starają się osiągnąć neutralność klimatyczną do 2050 roku oraz zredukować spożycie mięsa o 50%. Subtelna polityka Strategia ta ma subtelnie kształtować nawyki konsumenckie mieszkańców Amsterdamu. Chodzi o doprowadzenie do przełomu na miarę tego, który dokonał się w kwestii palenia tytoniu – tak, aby produkty o wysokim śladzie węglowym przestały być postrzegane jako atrakcyjne. Według badaczy ciągła ekspozycja na reklamy, np. fast foodów, normalizuje szkodliwe nawyki żywieniowe. Jak tłumaczy profesor epidemiologii Joreintje Mackenbach, usunięcie tych bodźców z przestrzeni miejskiej ułatwi wykształcenie nowych, zdrowszych norm społecznych. Naukowiec przytacza badania wykonany w Londynie, gdzie usunięcie reklam tzw. śmieciowego jedzenia przyczyniło się do spadku jego konsumpcji. Sprzeciw producentów Mimo, że Amsterdam nie jest nawet pierwszym miastem w Holandii, które zdecydowało się na taki ruch (wcześniej podobne zakazy powstały w Haarlemie, Utrechcie i Nijmegen), podniosły się głosy sprzeciwu. Decyzja spotkała się z przewidywalnym oporem ze strony lobby mięsnego i turystycznego. Holenderskie Stowarzyszenie Mięsa (DMA) określiło nową politykę jako niedopuszczalne ingerowanie w zachowania zakupowe. Branża argumentuje, że mięso pełni istotną rolę w diecie, w związku z czym informacje o nim powinny pozostać powszechnie dostępne i widoczne w przestrzeni miejskiej. Zakaz nie obejmuje prywatnych posesji, co oznacza, że właściciele sklepów wciąż mogą w pewnym stopniu promować swoje towary przed lokalami. Co ważniejsze, restrykcje omijają świat cyfrowy, gdzie dziś skupia się największa aktywność reklamowa. Sceptycy uważają te działania za jedynie symboliczne, a sami eksperci przyznają, że sam zakaz reklam to za mało. A jednak, według powołanego przez ONZ Międzynarodowego Zespołu ds. Zmian Klimatu, zmiana naszych codziennych nawyków i stylu życia może zredukować globalne emisje nawet o 70% do 2050 roku. Widzimy więc, że jest o co walczyć. Pytanie, czy strategia obrana przez holenderską stolicę przyniesie oczekiwane rezultaty. Źródła: TimeOut, DW Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Rembrandt stworzył nową erę malarstwa. Jego geniusz światłocienia przetrwał stulecia
Rembrandt Harmenszoon van Rijn był artystą, który nie tylko zdefiniował estetykę swojej epoki, ale także rzucił wyzwanie wcześniej przyjętym regułom malarstwa. Choć spoczął w nieoznaczonym grobie, pozostawił po sobie setki płócien, rycin i rysunków, które do dziś fascynują historyków sztuki i kolekcjonerów na całym świecie. Jak wielki Rembrandt kształtował historię europejskiego malarstwa? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Początek drogi syna młynarza Fundament amsterdamskiego stylu historycznego Technika i warsztat Uczniowie i wpływ Osobista tragedia i upadek finansowy Przez wieki Rembrandtowi przypisywano ponad 2 tys. prac. Współczesne badania zredukowały tę liczbę do około 300 autentycznych płócien. To jednak dowodzi potężnego wpływu artysty na swoich uczniów i sprawności działania jego warsztatu. Rembrandt van Rijn stworzył coś, czego nie udało się wielu innym – markę, która przetrwała stulecia. Sam mistrz do dziś pozostaje symbolem artystycznej wolności i bezkompromisowości. Początek drogi syna młynarza Rembrandt urodził się 15 lipca 1606 roku w Lejdzie – mieście uniwersyteckim o bogatej tradycji intelektualnej. Był dziewiątym z dziesięciorga dzieci Harmena Gerritszoona van Rijna i Neeltgen Willemsdochter van Zuytbrouck. Jego ojciec był zamożnym młynarzem, a matka – córką piekarza. Rodzina miała więc zapewnioną stabilność finansową i możliwość kształcenia dzieci na poziomie wykraczającym poza rzemieślnicze standardy. Młody Rembrandt uczęszczał do szkoły łacińskiej, gdzie zdobył gruntowne wykształcenie w zakresie języków klasycznych i wiedzy biblijnej. Edukacja w kierunku humanistycznym miała kluczowe znaczenie dla jego późniejszej umiejętności inscenizowania skomplikowanych scen historycznych i rozumienia niuansów teologicznych. W 1620 roku trafił na Uniwersytet w Lejdzie, jednak młody van Rijn szybko porzucił studia akademickie na rzecz malarstwa. Jego pierwszym nauczycielem został Jacob van Swanenburgh – artysta specjalizujący się w widokach architektury oraz mrocznych wizjach piekła i podziemi. To właśnie w jego pracowni Rembrandt opanował fundamenty warsztatu: przygotowywanie farb, gruntowanie podobrazi i, co istotne w kontekście jego późniejszej twórczości, fascynację efektami świetlnymi wywoływanymi przez ogień i jego odblaski na przedmiotach. U Swanenburgha terminował przez trzy lata. Fundament amsterdamskiego stylu historycznego Decydującym momentem w edukacji Rembrandta był pobyt w Amsterdamie, gdzie uczył się pod okiem Pietera Lastmana, uznawanego wówczas za jednego z czołowych malarzy historycznych. Grupa, do której należał Lastman, później znana jako prerembrandtyści, odegrała kluczową rolę w kształtowaniu holenderskiego malarstwa narracyjnego. Artyści tacy jak Jan Pynas, Jacob Pynas, Claes Moyaert, Jan Tengnagel i François Venant pełnymi garściami czerpali z rzymskiego stylu Adama Elsheimera, który tworzył niewielkie obrazy historyczne o niezwykłej dbałości o detal i realizm oświetlenia. Lastman „zaimportował” ten styl do Amsterdamu, rezygnując z manierystycznej przesady na rzecz psychologicznej głębi i precyzyjnego wyboru momentu akcji. To właśnie od niego Rembrandt nauczył się wybierać tzw. moment przełomowy – chwilę, w której los bohatera ulega gwałtownej zmianie. Pozwoliło mu to na maksymalne wykorzystanie ekspresji twarzy i gestów. Złoty wiek Amsterdamu W 1631 roku Rembrandt przeniósł się do Amsterdamu – miasta, które patrycjatowi i kupcom w tamtym czasie oferowało niemal nieograniczone możliwości. W obliczu braku zleceń ze strony zreformowanego kościoła, to właśnie przedstawiciele tych warstw społecznych stali się głównymi mecenasami sztuki. Wciąż jeszcze „raczkujący” artysta zamieszkał u handlarza sztuką Hendricka van Uylenburgha, co pozwoliło mu na szybkie wejście na lukratywny rynek portretowy. Kluczową rolę w rozwoju kariery Rembrandta odegrał Constantijn Huygens. Sekretarz księcia Fryderyka Henryka i wpływowy mąż stanu jako jeden z pierwszych dostrzegł geniusz artysty, chwaląc jego zdolność do oddawania „pasji duszy” – głębokich emocji, które według niego Rembrandt przedstawiał lepiej niż mistrzowie antyku czy renesansu. Dzięki jego protekcji otrzymał prestiżowe zamówienia od dworu w Hadze, co ugruntowało jego reputację jako czołowego artysty Republiki Zjednoczonych Prowincji. W 1634 roku Rembrandt poślubił Saskię van Uylenburgh, kuzynkę swojego gospodarza i córkę burmistrza Leeuwarden. Małżeństwo otworzyło przed nim drzwi do świata wyższej klasy średniej i arystokracji. W tym samym roku został członkiem Gildii św. Łukasza, dzięki czemu mógł oficjalnie prowadzić pracownię i przyjmować uczniów. Technika i warsztat Malarstwo Rembrandta opierało się na dwóch technicznych filarach – innowacyjnym wykorzystaniu światłocienia i eksperymentalnym podejściu do faktury farby. Nie stosował światła jedynie w celu budowania formy. W jego rękach, było czymś w rodzaju narzędzia narracyjnego, które prowadziło oko widza do kluczowych punktów przedstawionego dramatu. W przeciwieństwie do współczesnych mu malarzy, którzy dążyli do idealizacji, portretował ludzi z bezlitosnym realizmem, pokazując zmarszczki, niedoskonałości cery, a nawet ślady po zdjętych pończochach na nogach w trakcie portretowania aktów. Współcześni eksperci wykazali, że w celu uzyskania jedności obrazowej, Rembrandt stosował technikę grupowania pigmentów. Zamiast mieszać kolory na palecie do uzyskania jednolitego tonu, strategicznie rozmieszczał ten sam pigment zarówno w strefach jasnych, jak i ciemnych, wykorzystując zjawisko kontrastu symultanicznego. W rezultacie kolor wydaje się jaśniejszy lub ciemniejszy, zależnie od otaczających go tonów. To właśnie ta technika odpowiada za naturalną głębię i trójwymiarowość jego obrazów. W jasnych partiach nakładał grubą warstwę farby, dzięki czemu światło fizycznie odbijało się od faktury płótna, natomiast cienie malowane były cienkimi, transparentnymi warstwami. Arcydzieło w ruchu W 1642 roku, na który przypada szczytowy okres jego kariery, Rembrandt ukończył najbardziej znane dzieło holenderskiego złotego wieku – „Straż nocną”, a właściwie „Kompanię Fransa Banninga Cocqa i Willema van Ruytenburgha”. Obraz ten był rewolucyjny pod każdym względem. Tradycyjne portrety milicyjne były statycznymi przedstawieniami rzędów postaci. On natomiast przedstawił oddział w momencie wymarszu, tworząc dynamiczną scenę historyczną. Płótno mierzące ok. 400 na 500 cm zostało bezlitośnie przycięte w 1715 roku, by mogło zmieścić się między dwiema kolumnami w amsterdamskim ratuszu. W następstwie tego zabiegu, dzieło utraciło dwie postaci po lewej stronie i fragmenty architektury na górze. Jednak dzięki współczesnej technologii i kopii autorstwa Gerrita Lundensa, udało się cyfrowo zrekonstruować brakujące fragmenty. Warto wspomnieć, że nazwa „Straż nocna” jest w istocie wielkim nieporozumieniem. Pociemniały z czasem werniks sprawił, że XVIII-wieczni widzowie uznali scenę za nocną, podczas gdy badania po konserwacji w latach 40. XX wieku potwierdziły, że akcja dzieje się w dzień. Wskazuje na to choćby kąt, pod którym pada cień dłoni kapitana Cocqa. Uczniowie i wpływ Rembrandt był nie tylko genialnym malarzem, ale także sprawnym nauczycielem i przedsiębiorcą. Przez jego pracownię przeszło co najmniej 50 uczniów, co w XVII wieku było liczbą imponującą. Każdy z nich płacił mistrzowi około 100 guldenów rocznie, a Rembrandt dodatkowo czerpał zyski ze sprzedaży ich prac i rycin. Styl Rembrandta był tak dominujący, że prace jego uczniów często mylono z dziełami mistrza. Przykładem jest słynny „Portret Elisabeth Bas”, długo uważany za Rembrandta, a obecnie przypisywany Ferdinandowi Bolowi. Innym przypadkiem jest „Portret w ryngrafie” z Mauritshuis, który po latach badań okazał się warsztatową kopią oryginału z Norymbergi. Wśród uczniów mistrza na szczególną uwagę zasługuje Carel Fabritius, jako artysta łączący Rembrandta z Janem Vermeerem. W swoich wczesnych pracach, takich jak „Wskrzeszenie Łazarza”, kopiował gęstą fakturę i ciepłe barwy Rembrandta, jednak po przeprowadzce do Delft wypracował własny, rewolucyjny styl oparty na jasnych, słonecznych tłach i eksperymentach z perspektywą. Jego śmierć w wybuchu składu prochu w 1654 roku przerwała jedną z najbardziej obiecujących karier stulecia. Osobista tragedia i upadek finansowy Pomimo statusu jednego z najlepiej opłacanych artystów swoich czasów, po 1642 roku życie Rembrandta wykonało zwrot o 180 stopni. Śmierć Saskii była ciosem, po którym artysta nigdy w pełni się nie podniósł. Z czwórki ich dzieci przeżył jedynie syn Titus. Reputację artysty mocno nadszarpnął romans z nianią syna, który zakończył się oskarżeniem o niedotrzymanie obietnicy małżeństwa. Później związał się z Hendrickje Stoffels, z którą miał córkę Cornelię. Ze względu na zapisy w testamencie Saskii, Rembrandt nie mógł się ożenić z Hendrickje bez utraty majątku, co doprowadziło do ekskomuniki Hendrickje przez Kościół zreformowany za życie w grzechu. Kryzys finansowy osiągnął apogeum w 1656 roku. Próby spłaty ogromnego kredytu za dom przy Breestraat i ryzykowne inwestycje doprowadziły do bankructwa. Rembrandt zmarł 4 października 1669 roku w Amsterdamie. Został pochowany w nieoznaczonym grobie w kościele Westerkerk. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Znana linia lotnicza odwołuje 160 lotów w Europie. To reakcja na kryzys paliwowy
Napięcia na Bliskim Wschodzie zaczynają coraz wyraźniej wpływać na globalny rynek lotniczy. Ograniczenia w dostawach paliwa, wynikające z eskalacji konfliktu i zamknięcia kluczowych szlaków transportowych, przekładają się na gwałtowny wzrost cen ropy naftowej. Szczególne znaczenie ma sytuacja w rejonie Zatoki Perskiej, przez którą przepływa istotna część światowych dostaw paliwa lotniczego. W efekcie linie lotnicze zmuszone są do podejmowania coraz bardziej zdecydowanych działań – od podwyżek opłat po redukcję siatki połączeń. Jednym z najbardziej wyraźnych przykładów jest decyzja jednej z europejskich linii o odwołaniu ponad stu lotów w nadchodzących tygodniach.
W obliczu rosnących kosztów operacyjnych przewoźnicy lotniczy szukają różnych sposobów na ograniczenie strat i dostosowanie się do niestabilnej sytuacji rynkowej. Część linii decyduje się na wprowadzanie dodatkowych opłat paliwowych, obejmujących nawet pasażerów, którzy wcześniej wykupili bilety. Inni przewoźnicy ograniczają swoją ofertę, reagując na spadek popytu lub zmieniające się warunki operacyjne. Przykładem może być decyzja British Airways o trwałym zawieszeniu połączenia z Londynu do Dżuddy, które funkcjonowało od niedawna w regularnym rozkładzie. Teraz podobne kroki podejmuje także KLM – linia ogłosiła, że w ciągu najbliższego miesiąca odwoła 160 lotów w Europie, co wpisuje się w szerszy trend zmian zachodzących w branży lotniczej. KLM odwołuje 160 lotów w Europie. Powodem rosnące koszty paliwa Holenderski przewoźnik KLM ogłosił decyzję o ograniczeniu swojej siatki połączeń w Europie, odwołując łącznie 160 lotów w ciągu najbliższego miesiąca. Redukcje obejmują zarówno przyloty, jak i wyloty z lotniska Amsterdam-Schiphol, które pozostaje głównym hubem linii. Choć skala zmian stanowi mniej niż 1% wszystkich europejskich operacji przewoźnika, decyzja ta wpisuje się w szerszy kontekst rosnącej presji kosztowej w branży lotniczej. Jak podkreślają przedstawiciele KLM, problemem nie jest fizyczny brak paliwa, lecz jego dynamicznie rosnące ceny, które w ostatnich tygodniach znacząco wpłynęły na opłacalność części tras. Cięcia dotyczą przede wszystkim popularnych połączeń obsługiwanych z dużą częstotliwością, takich jak loty do Londynu czy Düsseldorfu, co ma umożliwić względnie sprawne przenoszenie pasażerów na alternatywne rejsy. Linia zapewnia, że osoby objęte zmianami otrzymają nowe rezerwacje na inne loty, a dzięki wysokiej liczbie połączeń w ciągu dnia reorganizacja podróży powinna przebiegać bez większych zakłóceń. „Pasażerowie objęci tymi zmianami zostaną przeniesieni na najbliższy dostępny lot” – poinformował przewoźnik, podkreślając jednocześnie przygotowania do zwiększonego ruchu w nadchodzącym okresie wiosenno-letnim. Decyzja o redukcji rejsów pokazuje jednak wyraźnie, że nawet największe europejskie linie lotnicze zaczynają dostosowywać swoje operacje do niestabilnych warunków na rynku energii. Kryzys paliwowy w lotnictwie. Eksperci ostrzegają przed kolejnymi odwołaniami Decyzje podejmowane przez przewoźników wpisują się w szerszy obraz narastającego kryzysu na rynku energii, który zaczyna bezpośrednio wpływać na funkcjonowanie sektora lotniczego. Kluczowym problemem pozostaje sytuacja wokół Cieśniny Ormuz – jednego z najważniejszych szlaków transportu ropy naftowej na świecie – której ograniczona dostępność zakłóca globalne łańcuchy dostaw. Już podczas wystąpienia 3 kwietnia dyrektor wykonawczy Międzynarodowej Agencji Energetycznej Fatih Birol ostrzegał, że Europa dysponuje zapasami paliwa lotniczego jedynie na około sześć tygodni. – Im dłużej to potrwa, tym poważniejsze będą konsekwencje dla światowej gospodarki i inflacji – podkreślał, wskazując na ryzyko szybkiego pogorszenia sytuacji. Pierwsze konkretne sygnały problemów pojawiły się już na poziomie infrastruktury. Włoskie lotniska zaczęły ostrzegać przed ograniczoną dostępnością paliwa, a port lotniczy Brindisi-Casale potwierdził czasowy brak paliwa Jet A1. Jednocześnie organizacje branżowe, w tym ACI Europe alarmują, że przy utrzymaniu obecnych zakłóceń rezerwy mogą zostać znacząco uszczuplone w ciągu kilku tygodni. W konsekwencji linie lotnicze przygotowują się na konieczność dalszych ograniczeń operacyjnych. Analitycy wskazują, że w pierwszej kolejności zmiany mogą dotknąć połączeń długodystansowych, szczególnie na kierunkach azjatyckich, które są w większym stopniu uzależnione od dostaw paliwa z regionu Bliskiego Wschodu. Jak zauważył Marnix Fruitema z organizacji branżowej BARIN, przewoźnicy mogą być zmuszeni do ograniczania lotów trwających od kilkunastu godzin, koncentrując się na utrzymaniu siatki połączeń w obrębie Europy. Oznacza to, że obecna sytuacja może w najbliższym czasie przełożyć się nie tylko na ceny biletów, ale również na dostępność najbardziej odległych kierunków. Źródła: Reuters, The Mirror, NL Times, The Sun Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Tu możesz spacerować bez stresu. Te miasta uchodzą za najbezpieczniejsze w Europie
Ranking najbezpieczniejszych miast w Europie 2026 pokazuje miejsca wyjątkowo przyjazne zarówno dla turystów, jak i mieszkańców. W zestawieniu znalazły się miasta z różnych regionów kontynentu, a wśród nich dwa polskie: Warszawa i Kraków, które zajmują wysokie pozycje wśród destynacji o niskim poziomie przestępczości i stabilnych trendach bezpieczeństwa.
Spis treści: Ranking najbezpieczniejszych miast w Europie – metodologia i znaczenie wyników Dubrownik – lider bezpieczeństwa w Europie i fenomen turystyczny Adriatyku Najbezpieczniejsze miasta Europy 2026 – TOP 10 Dla wielu podróżnych bezpieczeństwo podczas podróży jest jednym z kluczowych kryteriów wyboru kierunku – obok atrakcji turystycznych, kultury i budżetu. Najnowszy ranking opracowany przez brytyjskie biuro podróży Riviera Travel zestawia europejskie miasta pod kątem aktualnego poziomu przestępczości oraz zmian w ciągu ostatnich pięciu lat, co pozwala ocenić, gdzie można podróżować z większym spokojem i komfortem. Ranking najbezpieczniejszych miast w Europie – metodologia i znaczenie wyników W mediach opublikowano właśnie ranking najbezpieczniejszych miast w Europie, przygotowany przez biuro podróży Riviera Travel. Zestawienie powstało na podstawie analizy wzrostu wskaźnika przestępczości w ciągu ostatnich pięciu lat oraz jego obecnego poziomu, co pozwoliło wyłonić łączny wynik bezpieczeństwa. Im niższy wskaźnik, tym bezpieczniejsze miasto. – Te wyniki potwierdzają, że Europa oferuje nie tylko bogactwo kultury i pięknych krajobrazów, lecz także wysoki poziom bezpieczeństwa. Od średniowiecznego uroku Dubrownika, przez imponującą panoramę Pragi, pełną wież i iglic – najbezpieczniejsze europejskie destynacje pozwalają podróżować z pełnym spokojem ducha. Mimo to warto zachować ostrożność i czujność podczas odwiedzania nowych miejsc – podkreśliła Joanne Lynn, dyrektor ds. produktów europejskich w Riviera Travel, w rozmowie z „Euronews”. Dubrownik – lider bezpieczeństwa w Europie i fenomen turystyczny Adriatyku Dubrownik, jedno z najbardziej rozpoznawalnych miast Chorwacji, został uznany w zestawieniu Riviera Travel za najbezpieczniejsze miasto w Europie, osiągając łączny wskaźnik bezpieczeństwa na poziomie 44,1 (im niższy wynik, tym wyższa pozycja w rankingu). To wyróżnienie jest efektem zarówno niskiego poziomu przestępczości, jak i stabilnych statystyk w perspektywie ostatnich pięciu lat. Nazywany „Perłą Adriatyku”, Dubrownik znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO i zachwyca jednym z najlepiej zachowanych zespołów miejskich w tej części Europy. Ufortyfikowane Stare Miasto, monumentalne mury obronne o długości niemal 2 kilometrów, wąskie kamienne uliczki oraz średniowieczne i renesansowe budowle tworzą przestrzeń nie tylko spektakularną wizualnie, ale również dobrze zorganizowaną pod względem bezpieczeństwa. Dlaczego Dubrownik jest uznawany za tak bezpieczny? Na wysoką pozycję w rankingu wpływa kilka kluczowych czynników: niski wskaźnik przestępczości z użyciem przemocy, ograniczona liczba poważnych incydentów kryminalnych, rozbudowany system monitoringu w obrębie historycznego centrum, widoczna obecność służb porządkowych w sezonie turystycznym, dobra infrastruktura miejska (oświetlenie, oznakowanie, kontrola ruchu turystycznego). Choć Dubrownik uchodzi za popularne miejsce imprezowe, szczególnie w sezonie letnim, dane pokazują, że dominują tu drobne wykroczenia, takie jak sporadyczne kradzieże kieszonkowe czy incydenty związane z nadmiernie zawyżonymi cenami usług turystycznych. Nie są one jednak zjawiskiem masowym ani systemowym. Bezpieczeństwo nocą i komfort podróżnych Jednym z istotnych aspektów ocenianych przez podróżnych jest bezpieczeństwo po zmroku. W przypadku Dubrownika zarówno mieszkańcy, jak i turyści podkreślają, że nocne spacery po Starym Mieście są powszechne i postrzegane jako bezpieczne. Historyczne centrum jest bardzo dobrze oświetlone, a przestrzeń publiczna – szczególnie w sezonie – pozostaje aktywna do późnych godzin wieczornych. Warto jednak pamiętać, że nawet w najbezpieczniejszych destynacjach obowiązuje zasada ograniczonego zaufania. Zaleca się: kontrolowanie wartościowych przedmiotów w zatłoczonych miejscach, korzystanie z licencjonowanych przewoźników, unikanie nieoficjalnych ofert wycieczek ulicznych. Silna wspólnota lokalna i kultura gościnności Na wysoki poziom bezpieczeństwa wpływa również silne poczucie wspólnoty lokalnej. Dubrownik jest miastem, w którym turystyka stanowi kluczowy element gospodarki, dlatego zarówno mieszkańcy, jak i władze miejskie dbają o jego pozytywny wizerunek. Przyjazna atmosfera, wysoka kultura obsługi turystów oraz dbałość o porządek publiczny przekładają się na komfort odwiedzających. Miasto inwestuje także w zarządzanie ruchem turystycznym, ograniczając nadmierne zagęszczenie w obrębie murów obronnych oraz kontrolując liczbę pasażerów statków wycieczkowych wpływających do portu. Tego typu działania zmniejszają ryzyko chaosu organizacyjnego, który w innych popularnych destynacjach bywa czynnikiem sprzyjającym drobnym przestępstwom. Dubrownik łączy więc wysoki poziom bezpieczeństwa, stabilność społeczną i wyjątkowe dziedzictwo kulturowe, co czyni go liderem rankingu Riviera Travel. A jak prezentują się kolejne miasta w zestawieniu i czym wyróżniają się pod względem bezpieczeństwa? Najbezpieczniejsze miasta Europy 2026 – TOP 10 1. Dubrownik, Chorwacja Dubrownik – często nazywany „Perłą Adriatyku” – zajmuje pierwsze miejsce w rankingu Riviera Travel. Miasto łączy średniowieczny urok z bardzo niskim poziomem przestępczości i stabilnymi wskaźnikami bezpieczeństwa, co czyni je idealnym kierunkiem dla turystów podróżujących samotnie lub z rodziną. 2. Tallinn, Estonia Stolica Estonii, Tallinn, wyróżnia się nie tylko malowniczym Starym Miastem wpisanym na listę UNESCO, lecz także wysokim poczuciem bezpieczeństwa – zarówno w obszarach turystycznych, jak i mieszkalnych. 3. Warszawa, Polska Warszawa plasuje się wysoko dzięki niskim wskaźnikom przestępczości i wzmożonym patrolom policji w popularnych dzielnicach. Mimo że w ostatnich latach obserwuje się umiarkowany wzrost niektórych wykroczeń, poziom bezpieczeństwa pozostaje relatywnie niski, co przekłada się na komfort zwiedzania zarówno w dzień, jak i po zmroku. 4. Praga, Czechy Historyczna stolica Czech łączy urok zabytków z dobrze utrzymanym systemem bezpieczeństwa miejskiego. Praga wyróżnia się efektywnym systemem monitoringu oraz niskimi wskaźnikami poważnej przestępczości. 5. Kraków, Polska Kraków to kolejne polskie miasto w pierwszej piątce. Barwna historia, architektura i kultura idą tu w parze z bezpiecznymi przestrzeniami publicznymi i aktywną obecnością służb porządkowych, co sprawia, że turyści czują się tu dobrze chronieni. 6–10. Inne warte uwagi miasta Ranking kontynuuje się miejscami, które oferują wysoki poziom bezpieczeństwa – m.in. Amsterdam, Bordeaux czy miasta skandynawskie – choć w samym zestawieniu Riviera Travel ich obecność może się różnić rok do roku. Źródła: Euronews, Riviera Travel Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Magiczne domki na pokładzie samolotu. Niezwykła tradycja z Holandii
KLM, najstarsza linia lotnicza na świecie, od ponad 70 lat kultywuje wyjątkową tradycję, którą pokochały miliony pasażerów – wręczanie ceramicznych, niebieskich domków z Delft. Co roku, przy okazji urodzin przewoźnika, kolekcja wzbogaca się o nowy model. Czym są te miniaturki, jakie historie kryją i dlaczego są tak wyjątkowe?
Spis treści: Holenderskie dziedzictwo w podróży Gin, historia i architektura w jednym Limitowane edycje i pamiątki specjalne Gratka dla kolekcjonerów Najstarsza linia lotnicza na świecie Królewskie Holenderskie Linie Lotnicze KLM to bez wątpienia ambasador holenderskiej kultury. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów marki jest kolekcja ceramicznych miniatur – Delft Blue Houses, które wręczane są pasażerom klasy biznes na lotach międzykontynentalnych. Te niewielkie domki nie tylko kryją w sobie holenderski gin, ale przede wszystkim opowiadają historię Niderlandów, ich architektury i tradycji. Holenderskie dziedzictwo w podróży Niebieskie domki KLM to nie tylko gadżet. Figurki są symbolem holenderskiej tożsamości, którą KLM próbuje dzielić się z pasażerami z całego świata. Od 1952 roku, kiedy linie lotnicze po raz pierwszy zrealizowały pomysł wręczania tych miniaturowych budynków, kolekcja liczy już ponad 100 modeli. Każdy domek to replika autentycznej kamienicy, której pierwowzór można podziwiać w Amsterdamie i innych miastach Holandii. Gin, historia i architektura w jednym Niewielkie miniaturki, wypełnione gęstej konsystencji holenderskim jeneverem, stały się rozpoznawalnym symbolem linii KLM. Pierwotnie wypełniane były ginami od renomowanych destylarni, a od 1980 roku domki zawierają typ trunku, który podobnie jak szkocka whisky, ma swój chroniony region pochodzenia. Każdego roku, w dniu urodzin KLM, kolekcja powiększa się o nowy model. Ostatnie lata przyniosły domki przedstawiające zarówno zabytkowe budynki z Holandii, jak i z innych regionów Królestwa Niderlandów. W 2021 roku do kolekcji dołączyło słynne kino Tuschinski w Amsterdamie, którego historia związana jest z imigrantem z ziem polskich, Abrahamem Tuszyńskim. Natomiast w tym roku z okazji 105. urodzin KLM wydano miniaturę budynku „Nad trzema kanałami". Ten wyjątkowy gmach pochodzi z 1610 roku i reprezentuje styl holenderskiego renesansu. Jego niezwykła lokalizacja, między trzema kanałami – Grimburgwal, Oudezijds Voorburgwal i Oudezijds Achterburgwal – nadaje mu charakterystyczną, nieregularną formę z prostymi i ukośnymi ścianami. Po niedawnej renowacji budynek odzyskał swój pierwotny XVII-wieczny wygląd, stając się perłą amsterdamskiej architektury. Limitowane edycje i pamiątki specjalne Domek KLM to coś więcej niż tylko pamiątka z podróży. Część kolekcji powstała w ramach limitowanych edycji, np. na specjalne okazje, jak turnieje golfowe KLM Open czy dla nowożeńców podróżujących z linią. Co ciekawe, nie wszystkie miniatury zawierają alkohol. W krajach, gdzie obowiązują restrykcje dotyczące przewożenia alkoholu, domki oferowane na trasach KLM pełnią funkcję popielniczek. Gratka dla kolekcjonerów Od 1952 roku KLM wręcza swoim pasażerom ponad 800 tysięcy domków rocznie, a kolekcjonerzy na całym świecie z niecierpliwością czekają na każdy nowy model. Miniaturki zyskały status symbolu prestiżu, a dla wielu pasażerów stały się nieodłączną częścią podróży z KLM. Co więcej, specjalna aplikacja mobilna pozwala użytkownikom zarządzać swoją kolekcją i dowiedzieć się więcej o historii każdego budynku. Najstarsza linia lotnicza na świecie Tradycja ceramicznych domków to tylko jeden z elementów, który wyróżnia KLM na tle innych linii lotniczych. Królewskie Towarzystwo Lotnicze z Holandii to najstarsza linia lotnicza na świecie, która nieprzerwanie działa pod tą samą nazwą. Błękitno-białe samoloty łączą Holandię ze 155 kierunkami na całym świecie, a lotnisko Schiphol w Amsterdamie to 4. największy port lotniczy w Europie. Źródło: National Geographic Traveler
To najstarsza linia lotnicza świata. Polacy uważają ją za najlepszą (i już wiem, dlaczego)
Postanowiłem sprawdzić, dlaczego pasażerowie tak chętnie wybierają holenderskie linie lotnicze KLM. Kierunek podróży? Oczywiście Amsterdam.
W tym artykule: Sto lat w przestworzach, czyli historia KLM KLM w Polsce Podróż liniami KLM Planując krótki urlop w Amsterdamie, zależało mi, by do stolicy Niderlandów – z racji tego, że najczęściej podróżuję tanimi liniami – polecieć holenderskim KLM. To w końcu najstarszy – wciąż istniejący – podniebny przewoźnik na świecie, który od ponad stu lat kusi bogatą siatką połączeń pomiędzy największymi miastami globu i, co najważniejsze, cieszy się niesłabnącą sympatią pasażerów. Zacznijmy jednak od początku. Sto lat w przestworzach, czyli historia KLM Wszystko rozpoczęło się w 1919 roku, gdy holenderski pionier awiacji Albert Plesman wraz z kilkoma inwestorami postanowił spełnić swoje największe marzenie o „oceanie powietrza, który połączy wszystkich ludzi”. Nikt chyba wówczas nie przypuszczał, że po stu latach założona przez nich linia lotnicza stanie się jednym z największych i najbardziej znaczących przewoźników świata, docierającym do najbardziej odległych miejsc na Ziemi. Pierwszy samolot pod szyldem Królewskich Holenderskich Linii Lotniczych wzbił się w powietrze 17 maja 1920 r. Przekształcona na potrzeby cywilne niewielka brytyjska maszyna wojskowa DeHavilland DH-16 w swój dziewiczy rejs wyruszyła z Londynu do Amsterdamu. Unowocześnienie floty sprawiło, że już cztery lata później zainaugurowano połączenie międzykontynentalne między stolicą Niderlandów a stolicą Indonezji (obecnie Dżakarta, wówczas Batavia). Wynosząca niemal 15 tysięcy kilometrów trasa okazała się nie lada wyzwaniem. Podróż do Azji trwała aż 55 dni, wliczając w to nocne postoje i częste uzupełnianie paliwa. Kolejnym milowym krokiem w historii KLM było pokonanie Atlantyku. Dotarcie do wyspy Aruba, wchodzącej w skład Antyli Holenderskich, zajęło załodze dokładnie 7 dni, 9 godzin i 20 minut. Nie byłoby to jednak możliwe, gdyby nie odpowiednie przygotowanie. Przed rejsem rozebrano kabinę pasażerską, a szyby w oknach zostały zastąpione tkaniną, tak by, zmniejszyć wagę samolotu. Po zakończeniu II wojny światowej w ofercie holenderskiego przewoźnika pojawiły się loty do Nowego Jorku, Curacao, Rio de Janeiro, Johannesburga, Bangkoku, Tokio i Sydney. Bilety osiągały jednak astronomiczne kwoty, dlatego Królewskie Holenderskie Linie Lotnicze postanowiły wyodrębnić tańszą klasę ekonomiczną. Efekt? Wzrost liczby pasażerów o 27% na przestrzeni zaledwie trzech miesięcy. Poza dalszym rozwojem siatki połączeń skupiono się także na rozwoju technologicznym i pozyskaniu nowych samolotów. Wraz z początkiem lat 50-tych KLM – jako pierwsza linia lotnicza w Europie – latała w bardzo nowoczesnych maszynach typu Lockheed Constellation i Electra. Z kolei lata 70-te to czasy szerokokadłubowego Boeinga 747, który na pokład mógł zabrać aż 353 pasażerów. Niewiele później, bo w 1989 roku, holenderski gigant powiększył swoją flotę o kultowego Boeinga 747, zwanego Jumbo Jetem. Tym samym KLM ponownie przejęły palmę pierwszeństwa na rynku europejskim. Ponad stuletnia historia linii KLM pokazała, że holenderski przewoźnik jeszcze nieraz był pomysłodawcą nowatorskich rozwiązań. Jako pierwszy na świecie zapoczątkował magazyn pokładowy „Holland Herald”, który wydawany jest po dziś dzień, a także stworzył program lojalnościowy dla stałych klientów („Flying Dutchman”). Podczas lotu poproś o „gorące kubeczki”. Uciążliwy problem zniknie w mig Zatkane uszy to problem, z którym boryka się wielu pasażerów podczas lotu samolotem. Okazuje się, że istnieje proste i szybkie rozwiązanie tej nieprzyjemnej dolegliwości. Dziś Królewskie Holenderskie Linie Lotnicze są częścią Grupy Air France–KLM, a także członkiem globalnego sojuszu SkyTeam, zrzeszającego 20 linii lotniczych. Wraz z partnerskimi liniami – Delta Air Lines i Virgin Atlantic – Grupa Air France-KLM tworzy największe transatlantyckie joint venture, które jest światowym liderem pod względem oferty lotów między Europą a USA. Obecna siatka połączeń KLM obejmuje 155 miast na całym świecie, w tym 63 trasy międzykontynentalne. Na długiej liście kierunków podróży znajdują się m.in. Trinidad i Tobago, Bali, Kostaryka czy Peru. Do każdego z tych miejsc bez problemu dostaniemy się z Polski, wliczając w to tylko jedną przesiadkę w Amsterdamie. Ponadto już jesienią tego roku przewoźnik zainauguruje bezpośrednie połączenie z Amsterdamu do Portland w amerykańskim stanie Oregon. KLM w Polsce W Polsce Królewskie Holenderskie Linie Lotnicze obecne są od przeszło sześciu dekad. Połączenia do Warszawy zainaugurowano jesienią 1956 roku, a holenderski przewoźnik był wówczas pierwszą zachodnią linią lotniczą, która po wojnie zaczęła regularnie latać do kraju nad Wisłą. Aktualnie KLM oferuje polskim pasażerom aż 105 lotów tygodniowo z pięciu miast do portu bazowego Amsterdam-Schiphol, gdzie szybko i wygodnie można przesiąść się na inny lot. Do stolicy Niderlandów można podróżować z: Warszawy, Krakowa, Gdańska, Wrocławia i Poznania. W obecnym sezonie wiosenno-letnim realizowane są cztery połączenia dziennie z Warszawy i Krakowa. Podróżujący z Gdańska mają do dyspozycji trzy loty dziennie. Z kolei osoby lecące z Wrocławia i Poznania – jedno. Podróż liniami KLM Europejskie trasy linii KLM są realizowane na pokładach komfortowych maszyn typu Embraer E195-E2, które dzięki zmodernizowanym silnikom i konstrukcji z lżejszych materiałów, emitują o 32% mniej CO niż samoloty niższej generacji. Warto przy okazji podkreślić, że holenderski gigant konsekwentnie od lat wprowadza rozwiązania przyjazne środowisku. Już w 2011 roku – jako pierwszy na świecie – wykonał komercyjny lot na biopaliwie. Na tym jednak nie koniec. Holenderskie linie wraz z producentem silników ZeroAvia ogłosiły, że podejmą prace nad lotem demonstracyjnym o napędzie wodorowo-elektrycznym, który jest planowany w 2026 r. Według badań, zastosowanie tego typu silników, pozwoli zmniejszyć emisje z lotu nawet o 90 procent w porównaniu z lotem na tradycyjnym paliwie lotniczym. Gigant testuje samoloty elektryczne. Wiemy, kiedy będzie można polecieć maszynami napędzanymi prądem Nie ulega wątpliwości, że samoloty elektryczne to przyszłość lotnictwa. Choć do ich powszechnego użycia droga jeszcze daleka, kolejne testy maszyn napędzanych prądem przybliżają nas do ... Na trasach dalekiego zasięgu podróżni mają do dyspozycji trzy klasy podróży: Economy, Business i niedawno wprowadzoną na rynek nową kabinę, Premium Comfort. Natomiast na trasach europejskich, w tym na lotach z/do Polski, do wyboru mamy klasę Economy oraz Business. Na krótkich tarasach, jak np. Warszawa–Amsterdam, na pasażerów czekają bezpłatne przekąski i napoje. Wielu z pewnością ucieszy wiadomość, że duży bagaż podręczny (do 12 kg) można przewieźć w cenie biletu, a podczas odprawy można wybrać standardowe miejsce, dostosowane do swoich potrzeb, bez dodatkowych kosztów. Dla nikogo nie powinien być zatem zaskoczeniem, że Królewskie Holenderskie Linie Lotnicze KLM uznano za najlepszą linią krótkodystansową w Polsce i w Europie Środkowej w tegorocznym plebiscycie Ceesar Awards, nazywanym „Lotniczymi Cezarami”. Chcesz zapoznać się z pełną ofertą Królewskich Holenderskich Linii KLM? Zachęcam do odwiedzenia oficjalnej strony przewoźnika – klm.com. Źródła: materiały prasowe KLM; własne. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Halina Konopacka była prawdziwą legendą. W czasie wojny bohatersko ratowała polski skarb
Halina Konopacka na rzutni nie miała sobie równych i zawsze była pierwsza. Pierwsza też usłyszała „Mazurka Dąbrowskiego” na igrzyskach olimpijskich, zapisując się tym samym na stałe w historii polskiego sportu.
W tym artykule: Kim była Halina Konopacka? Życiorys polskiej mistrzyni Pierwsza polska mistrzyni olimpijska Osiągnięcia Haliny Konopackiej Rekordy życiowe Haliny Konopackiej w poszczególnych konkurencjach Druga strona medalu Ciekawostki z życia Haliny Konopackiej Polska na letnich igrzyskach olimpijskich zadebiutowała w 1924 roku. Biało-Czerwoni w Paryżu zdobyli wówczas dwa krążki. Po srebro sięgnęła drużyna kolarzy torowych, a na trzecim stopniu podium stanął Adam Królikiewicz w skokach przez przeszkody. Na medal z najcenniejszego kruszcu musieliśmy poczekać kolejne cztery lata. „Mazurek Dąbrowskiego” po raz pierwszy wybrzmiał na najważniejszej imprezie czterolecia w 1928 r. za sprawą Haliny Konopackiej. Polka w Amsterdamie okazała się bezkonkurencyjna i zwyciężyła w zawodach rzutu dyskiem, bijąc przy okazji rekord świata. Jak wyglądała jej droga na szczyt? O tym, ale nie tylko, piszemy w dalszej części artykułu. Kim była Halina Konopacka? Życiorys polskiej mistrzyni Halina Konopacka to urodzona mistrzyni. Na świat przyszła 26 lutego 1900 r. w Rawie Mazowieckiej jako trzecie dziecko Jakuba Konopackiego i Marii Florentyny Raszkiewicz. Aktywność fizyczna od dzieciństwa odgrywał ważną rolę w jej życiu, głównie za sprawą niezwykle usportowionej rodziny. Tata i siostra Czesława pasjonowali się tenisem, z kolei brat Tadeusz – piłką nożną. Przygoda Konopackiej z „królową sportu”, jak bywa nazywana lekkoatletyka, rozpoczęła się zupełnie przypadkowo. W czasie studiów przyszła mistrzyni olimpijska w rzucie dyskiem dołączyła do sekcji lekkoatletycznej stołecznego klubu AZS, który reprezentowała do końca kariery. Halina od samego początku wyróżniała się na tle rówieśniczek (181 cm wzrostu) i szybko zaczęła osiągać bardzo obiecujące wyniki. Po pierwszy tytuł mistrzyni Polski sięgnęła w 1924 roku. Potem było już tylko lepiej. Pierwsza polska mistrzyni olimpijska Halina Konopacka zapisała się w historii jako pierwsza polska złota medalistka olimpijska. Do Amsterdamu, który w 1928 roku gościł najlepszych sportowców globu, jechała w roli murowanej faworytki. Już w eliminacjach, posyłając dysk na odległość 39,17 m pokazała, jak jest mocna. W finale odbywającym się tego samego dnia, 31 lipca, pochodząca z Rawy Mazowieckiej zawodniczka postawiła przysłowiową kropkę nad „i”. Polka wręcz zdeklasowała rywalki i wynikiem 39,62 m ustanowiła nowy rekord świata. Drugą Amerykankę Lilianę Copeland wyprzedziła o przeszło ponad 2,5 m, a trzecią Ruth Svedberg ze Szwecji o blisko 3 m. Był to pierwszy i zarazem ostatni olimpijski start Konopackiej w karierze. W 1931, na rok przed rozpoczęciem igrzysk w Los Angeles, polska mistrzyni zdecydowała się na rozbrat z profesjonalnym sportem, rezygnując tym samym z obrony tytułu. Warto jednak przypomnieć, że rekordzistka świata miała godną następczynię. Brązowy medal za oceanem zdobyła wówczas Jadwiga Wajs, która uległa dwóm zawodniczkom gospodarzy – wspominanej już Lillian Copeland oraz Ruth Osburn. Cztery lata później, w Berlinie, Wajsówna dołożyła do swojego olimpijskiego dorobku srebrny krążek. Tarzan startował na igrzyskach, a złoty medal wcale nie jest złoty. Zaskakujące ciekawostki i rekordy olimpijskie Igrzyska olimpijskie to wielkie święto sportu. W oczekiwaniu na najważniejszą imprezę czterolecia, przedstawiamy ciekawostki i rekordy olimpijskie, które powinien znać każdy kibic. Osiągnięcia Haliny Konopackiej Halina Konopacka całkowicie zdominowała rywalizację w rzucie dyskiem. W swojej kolekcji, oprócz tytułu mistrzyni olimpijskiej, miała również dwa złote medale Światowych Igrzysk Kobiecych – w 1926 i 1930 roku. Utytułowana dyskobolka nie spoczęła jednak na laurach i z powodzeniem startowała w innych lekkoatletycznych konkurencjach. Swoich sił próbowała między innymi w rzucie oszczepem, skoku w dal czy pchnięciu kulą. W tej ostatniej stanęła nawet na najniższym stopniu podium podczas organizowanych przez Międzynarodową Federację Sportu Kobiet zawodów Women’s World Games w szwedzkim Göteborgu. Jeszcze więcej sukcesów Konopacka odniosła na krajowym podwórku. Złota medalistka olimpijska z Amsterdamu, dzięki swojej wszechstronności, 27-krotnie zdobywała tytuł Mistrzyni Polski w różnych konkurencjach. Począwszy od rzutu dyskiem, poprzez pchnięcie kulą, pięciobój, rzut oszczepem, skończywszy na biegowych sztafetach. Rekordy życiowe Haliny Konopackiej w poszczególnych konkurencjach Rzut dyskiem – 39,62 m; Rzut oszczepem – 34,83 m; Pchnięcie kulą – 11,33 m; Skok wzwyż – 1,38 m; Skok w dal – 5,12. W 1931 r. Halina Konopacka zakończyła profesjonalną karierę lekkoatletki, ale nie zrezygnowała ze sportu. Utytułowana zawodniczka chętnie pojawiała się na korcie tenisowym, występując często w grze mieszanej u boku Jana Małcużyńskiego i Czesława Spychały. Co ciekawe, pod koniec lat 30. mistrzyni olimpijska w rzucie dyskiem była klasyfikowana w czołowej dziesiątce rankingu najlepszych tenisistek w kraju, zestawienia prowadzonego przez Polski Związek Tenisowy. Druga strona medalu O tym, jak wybitną postacią była Halina Konopacka, niech świadczą także jej pozasportowe osiągnięcia. W 1929 r. olimpijka z Amsterdamu wydała tomik poezji pt. „Któregoś dnia”. Ponadto publikowała na łamach tygodnika „Wiadomości Literackie” i miesięcznika „Skamander”, a także pełniła funkcję redaktor naczelnej pisma sportowego „Start”. – Mówili, że umiem tylko rzucać dyskiem, a duszy nie posiadam. Więc chciałam po prostu dać dowód, że jestem i kobietą, a nie jakimś sportowym, mechanicznym robotem, i mam w sobie jakąś poezję, która pragnęłam nawet w rzucaniu dyskiem wtedy wyrazić. No i zdarzyło się, że udowodniłam tą książeczką malutką i byłam z niej bardzo dumna, i jeszcze jestem, i nie wstydzę się tej – powiedzmy – słabości – mówiła w jednym z wywiadów. Prywatnie Konopacka była żoną Ignacego Matuszewskiego. O kierowniku Ministerstwa Skarbu II Rzeczypospolitej zrobiło się głośno we wrześniu 1939 r., tuż po wybuchu II wojny światowej, gdy kierował ewakuacją polskiego złota. W akcję zaangażowano również Konopacką, której zdaniem był przewóz części zasobów Banku Polskiego do Francji. Resztę życia legendarna lekkoatletka spędziła na emigracji. W 1949 r., trzy lata po śmierci Matuszewskiego, po raz drugi wyszła za mąż. Drugim wybrankiem jej serca został były tenisista, Jerzy Sczerbiński. Halina Konopacka zmarła 18 października 1990 r. w Daytona Beach na Florydzie, na miesiąc przed swoimi 90. urodzinami. Prochy wybitnej polskiej sportsmenki spoczęły na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Ciekawostki z życia Haliny Konopackiej Halina Konopacka podczas olimpijskich zmagań w 1928 r. zachwycała nie tylko arcymistrzowską formą. Przebywający na miejscu dziennikarze okrzyknęli ją także miss igrzysk w Amsterdamie. Mimo wielu osiągnięć polskich dyskoboli na imprezach rangi mistrzowskiej, żaden z nich – zarówno wśród pań, jak i panów – nie powtórzył sukcesu Haliny Konopackiej z 1928 r. i nie zdobył złotego medalu igrzysk olimpijskich w tej konkurencji. Złoty medal olimpijski, który Konopacka zdobyła w Amsterdamie, zaginął w czasie podróży do USA. Do dziś nie wiadomo, gdzie się znajduje. Konopacka przeważnie występowała na zawodach w charakterystycznym, czerwonym berecie. Z czasem zyskała przydomek „Czerbieta” (od wyrazów „czerwona” i „kobieta”). Halina Konopacka dwukrotnie z rzędu – w latach 1927–1928 – triumfowała w Plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski. W 2018 r. Halina Konopacka została pośmiertnie uhonorowana Orderem Orła Białego. Źródło: olimpijski.pl, archiwum redakcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Amsterdam wprowadza zakaz budowy nowych hoteli. Tak miasto walczy z nadmiarem turystów
Amsterdam cieszy się ogromną popularnością wśród turystów nie tylko z Europy. Miasto słynące z bogatej oferty muzealnej co roku przyciąga miłośników historii i sztuki. Stolica Niderlandów to też mekka rowerzystów oraz imprezowiczów.
W tym artykule: Amsterdam z zakazem budowy nowych hoteli Stolica Niderlandów walczy z masową turystyką Jezioro Como jak Wenecja Obok Rzymu, Londynu i Paryża Amsterdam uchodzi za jedną z najbardziej wyrazistych, a przy tym najchętniej odwiedzanych przez turystów stolic w Europie. W latach poprzedzających pandemię liczba podróżnych utrzymywała się tam na poziomie około 20 milionów rocznie (dane za Statista.com). Pod względem ekonomicznym to oczywiście duży plus dla miasta, jednak każdy medal ma dwie strony. Tłumy turystów są realnym utrapieniem dla mieszkańców stolicy Niderlandów, a przypomnijmy, że jest ich kilkanaście razy mniej niż przyjezdnych. Z danych ze stycznia 2024 r. dowiadujemy się, że w Amsterdamie mieszka niewiele ponad 905 tys. osób. Amsterdam z zakazem budowy nowych hoteli Amsterdam to oczywiście niejedyne miasto w Europie borykające się ze zjawiskiem tzw. overtourismu. Pod tym względem prym wiedzie Wenecja. Od niedawna turyści zainteresowani zwiedzaniem Placu św. Marka czy słynnych kanałów muszą liczyć się z dodatkowymi opłatami. Stolica Niderlandów ma inny sposób na ograniczenie napływu przyjezdnych. W połowie kwietnia władze Amsterdamu zapowiedziały, że w ramach walki z masową turystyką nie będą udzielane zgody na budowę nowych hoteli. – Chcemy, aby miasto było przyjazne mieszkańcom i przyjezdnym. Oznacza to brak nadmiernej turystyki, brak nowych hoteli i nie więcej niż 20 milionów noclegów w hotelach turystów rocznie – czytamy w oświadczeniu. Zgoda na budowę nowego hotelu w Amsterdamie będzie udzielana tylko wtedy, gdy zamknięty zostanie inny hotel. Ważne jest, aby nowy obiekt nie zwiększył liczby miejsc noclegowych w mieście. Co niemniej istotne, ma być „lepszy, czyli na przykład bardziej zrównoważony względem środowiska od poprzednika. Zasady te nie obejmują inwestycji, którym udzielono już pozwolenia na budowę. Stolica Niderlandów walczy z masową turystyką Władze Amsterdamu już od kilku lat próbują odciążyć miasto od nadmiaru podróżnych. W ubiegłym roku radni głosowali za zakazem cumowania dla statków turystycznych i zamknięcia portu wycieczkowego. Swoim torem toczą się też działania na rzecz zmiany wizerunku Amsterdamu. Nie jest tajemnicą, że przez wiele lat stolica Niderlandów była kojarzona głównie z bardzo liberalnym podejściem do używek. To przyciągało wielu miłośników tzw. turystyki konopnej. Z biegiem czasu powodem do wstydu stała się też niesławna dzielnica czerwonych latarni. Miasto zakazało już palenia marihuany na ulicach w dzielnicy czerwonych latarni. Skasowano również wycieczki z przewodnikiem, które przechodziły obok okien prostytutek. Słynne „schody do nieba” zostaną rozmontowane. Wszystko przez zachowanie turystów Jak przekazały władze Honolulu, słynne „schody do nieba” na Hawajach zostaną rozmontowane. Decyzja ta zapadła ze względu na nieodpowiedzialne zachowanie turystów, którzy – pomimo zaka... Jezioro Como jak Wenecja Szkodliwy wpływ masowej turystyki odczuwa coraz więcej popularnych kierunków turystycznych w Europie. Como, trzecie co do wielkości jezioro we Włoszech, co roku odwiedza aż 1,4 miliona turystów. Ta liczba, a także coraz dłuższe kolejki na połączenia promem, sprowokowały lokalne władze do dyskusji o wprowadzeniu podatku turystycznego. – Nie wiem, co stało się po pandemii, ale nie mamy już wystarczającej liczby metrów kwadratowych dla wszystkich turystów przyjeżdżających w niedzielę – mówił lokalnej prasie Severino Beri, prezes stowarzyszenia hotelarzy w mieście Lecco nad jeziorem. Burmistrz Como, Alessandro Rapinese, podkreśla, że rozważa wprowadzenie dziennej opłaty na wzór wenecki i sugeruje, że może ona wejść w życie już niedługo. Podatek miałby dotyczyć wyłącznie osób, które przyjeżdżają nad jezioro na jeden dzień (i nie rezerwują noclegów na miejscu). Taka opłata może być pobierana tylko w najbardziej zatłoczone dni, takie jak weekendy i święta. Podatek turystyczny miałby również poprawić sytuację ekonomiczną kurortów. Jak podsumował Severino Beri, jednodniowi wycieczkowicze nie przynoszą dochodów, a jedynie „góry śmieci i zamieszanie”. Źródła: CNN; Euronews. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Amsterdam – co warto zobaczyć? Poznaj atrakcje turystyczne stolicy Niderlandów
Kameralna stolica, którą pokochały miliony turystów. Amsterdam, bo o nim mowa, to miasto o wielu twarzach, a każda z nich jest niepowtarzalna i wyjątkowa na swój sposób. Przekonaj się, dlaczego warto odwiedzić jedno z najbardziej tętniących życiem miast w Europie.
W tym artykule: Gdzie leży Amsterdam? Z czego słynie Amsterdam? Amsterdam na rowerze Atrakcje Amsterdamu Jak dolecieć z Polski do Amsterdamu? Jak dojechać z Eindhoven do Amsterdamu? Czy Amsterdam jest bezpieczny? Ciekawostki o Amsterdamie Amsterdam przez wielu nazywany bywa „Wenecją Północy”, chociaż to może Wenecję powinniśmy nazywać „Amsterdamem Południa”. Najlepszym rozwiązaniem będzie, gdy przestaniemy porównywać oba miasta do siebie, bowiem każde z nich ma nadzwyczajny i unikalny charakter. Stolica Królestwa Niderlandów jest jednym z najbardziej tętniących życiem miast na świecie. Magiczna i malownicza sieć kanałów, zdumiewający krajobraz, bogata historia oraz wolność na wielu płaszczyznach sprawiają, że przyjeżdzają tu tłumy turystów. Co warto mieć na uwadze przed wyjazdem do Amsterdamu? Poznaj nasz redakcyjny przewodnik po europejskiej stolicy rowerów, kanałów oraz coffeshopów. Gdzie leży Amsterdam? Amsterdam to jedna z najpopularniejszych i najchętniej odwiedzanych stolic w Europie. Położony jest w prowincji Noord-Holland, nad rzeką Amstel i ponad 160 kanałami. Jego powierzchnia wynosi zaledwie 219,3 km kw. i jest osiem razy mniejsza od powierzchni Londynu. Jeśli pod uwagę weźmiemy liczbę turystów, tutaj dane są zbliżone. Rocznie miasto odwiedza 20 mln turystów. Amsterdam jest największym miastem, a zarazem pełni funkcję nominalnej (konstytucyjnej) stolicy Królestwa Niderlandów. Rząd i parlament znajdują się natomiast w ich drugiej, administracyjnej stolicy – Hadze. Niderlandy są jednym z niewielu państw na świecie posiadających dwie stolice. Granice całej aglomeracji zamieszkuje niemal 2,5 miliona ludzi, z czego 1,1 z nich w samym mieście. Ponadto jest ono niezwykle zróżnicowane pod względem etnicznym. Jest miejscem zamieszkania dla blisko 300 tys. imigrantów. Z czego słynie Amsterdam? Amsterdam swój unikatowy charakter ukazuje na wielu płaszczyznach. Zdecydowanie nie musimy podążać przetartymi szlakami, możemy wsiąść na rower czy łódkę i wypuścić się w miasto. W każdym jego zakamarku znajdziemy coś fascynującego. Z czego dokładnie słynie stolica Niderlandów? Słynna dzielnica czerwonych latarni (Red Light District) jest jednym najpopularniejszych i najbardziej kontrowersyjnych miejsc w Amsterdamie. Fenomen polega na tym, że miejscowe sex-workerki stoją w witrynach domów publicznych i prezentują swoje wdzięki przechodniom w czerwonym świetle. Ich fotografowanie nie jest mile widziane. Panie te mają oficjalne licencje, przedstawicielki w izbie handlowej, no i oczywiście płacą podatki. W 2021 r. władze Amsterdamu ogłosiły plan przeniesienia czerwonej dzielnicy z centrum na przedmieścia. Pomysł nie spodobał się pracownicom domów publicznych. Obawiają się, że klienci nie będą wiedzieć, gdzie ich szukać. Niderlandy nadal są jednym z niewielu państw, gdzie marihuana dostępna jest na wyciągnięcie ręki. Bardziej szczegółowo mówiąc – wprowadzone prawo tolerancji sprawia, że nie jest ono egzekwowane wobec sprzedaży detalicznej małych ilości do użytku osobistego w lokalnych kawiarniach. Od lat z całego świata do tutejszych coffee-shopów, gdzie serwuje się indyjskie konopie, przyjeżdżają tysiące ludzi spragnionych psychoaktywnych wrażeń. Znajdziemy ją pod różnymi formami, jedną z najpopularniejszych jest ciasto: brownie, red velvet czy nawet sernik z dodatkiem marihuany. Sklepy zazwyczaj oblegane są przez przyjezdnych. Charakterystyczny listek marihuany często jest wręcz uważany za wizytówkę miasta. To również nie podoba się rządzącym. Co jakiś czas pojawiają się informacje od ograniczeniu dostępu do konopi indyjskich dla turystów. Jednak w życie nie weszły żadne zmiany. Serca Holendrów podbiło także piwo. Sztandarowym browarem w kraju jest Heineken – długo produkowany właśnie w Amsterdamie. Obecnie w starym zakładzie znajduje się muzeum piwa, gdzie możemy poznać historię złocistego trunku, prześledzić proces jego produkcji i oczywiście degustować. Osoby poniżej 18. roku życia muszą być w towarzystwie dorosłych. Do najbardziej atrakcyjnych sposobów na poczucie klimatu miasta i odkrywania jego zakątków należy rejs po kanałach. Zwiedzanie połączone jest z przyjemnym odpoczynkiem na świeżym powietrzu. Niezależnie od tego, czy to nasza pierwsza czy kolejna wizyta w mieście, wszystko wydaje się nieco bardziej magiczne, kiedy jest oglądane z perspektywy łodzi. Większość rejsów trwa około godziny. Podczas nich poznaje się się wpisany na listę UNESCO pierścień kanałów Amsterdamu oraz inne interesujące fakty na temat miasta. Przewoźnicy oferują również specjalne wycieczki, przykładowo tematyczne dla dzieci, z open barem, z przewodnikiem dla mniejszych grup lub romantyczne, z kolacją przy świecach. My zdecydowanie polecamy te mniejsze i bardziej kameralne kursy. Każdej wiosny kultowy region Flower Strip przyciąga wielbicieli kwiatów z całego globu. To właśnie wtedy kwitną miliony kolorowych tulipanów. Na odrestaurowanym, polderowym terenie mieszczą się historyczne wioski i fascynujące muzea, które opowiadają historię walki Holendrów z wodą. Imponujące zielone krajobrazy, zabytkowe posiadłości i ogrody, lasy i rozległe pola kwiatowe sprawiają, że okolica jest idealna do spędzenia dnia na świeżym powietrzu. Ogrody otwarte są od marca do maja. Najłatwiej dostać się tutaj autobusem linii 858, który kursuje bezpośrednio z przystanku Schiphol Plaza, a podróż zajmuje niespełna pół godziny. Amsterdam na rowerze Amsterdam to miasto idealne dla rowerzystów. Na miłośników jednośladów czeka tu aż 400 km ścieżek rowerowych. Warto wypożyczyć sprzęt na mieście, wsiąść, a następnie jechać przed siebie, eksplorując niezapomniane uroki tego miasta. Postaraj się jednak nie zaszufladkować tylko w jednej dzielnicy. Centrum jest bogate w atrakcje, ale inne części miasta mają również wiele do zaoferowania. Przykładowo tętniące życiem kawiarnie, gorące nowe restauracje znajdziesz w De Pijp. Amsterdamczycy uwielbiają spędzać czas na zewnątrz, ze znajomymi, w kawiarni czy w pubie. Warto również wybrać się na północ od dworca głównego. Wiele osób podróżujących nie zdaje sobie sprawy, że przeprawa promem jest bezpłatna i krótka. Jedną z popularnych, kulturowych miejscówek jest nabrzeże NDSM, gdzie możesz cieszyć się wieloma miejscami spotkań, festiwalami czy innymi wydarzeniami kulturalnymi. Idealnym przykładem jest Pllek – zbudowana z starych kontenerów morskich placówka, gdzie doświadczymy pysznego jedzenia, napojów, pięknego (innego) widoku na Amsterdam, a nawet muzyki na żywo. Atrakcje Amsterdamu Może i wieczorami Amsterdam tętni życiem w różnych kolorach tęczy, ale za dnia również nie da się tam nudzić. Nawet w muzeach. Stolica Niderlandów słynie z placówek posiadających w kolekcjach fascynujące zbiory. Rijksmuseum – holenderskie muzeum narodowe poświęcone holenderskiej sztuce i historii, z ogromnymi i dobrze opisanymi zbiorami. Van Gogh Museum – największa na świecie kolekcja obrazów i rysunków Van Gogha. W 2017 roku muzeum odwiedziło 2,3 miliona osób. Było ono najczęściej odwiedzanym muzeum w Holandii oraz 23. najczęściej odwiedzanym muzeum sztuki na świecie. Anne Frank Huis – dom i muzeum biograficzne poświęcone Annie Frank, żydowskiej autorce pamiętników wojennych. Miejsce pełne refleksji i zadumy nad okrucieństwem, jakie spotkało naród żydowski i nie tylko podczas II wojny światowej. NEMO Science Museum – największe centrum nauki w Niderlandach. Zachwyca nie tylko wystawą na pięciu piętrach, ale też oryginalną architekturą. Budynek bowiem przypomina statek. Stedelijk Museum Amsterdam – największe muzeum sztuki nowoczesnej i współczesnej w Niderlandach, które mieści się w budynku z 1895 roku. The Royal Concertgebouw – budynek zaraz obok Museumplein, będący od ponad stu lat centrum muzyki klasycznej w Holandii. Znana na całym świecie sala koncertowa, doceniona za wspaniałą akustykę i jeszcze wyższej jakości program. Dzielnica Jordaan – najbardziej urokliwa część miasta z wąskimi uliczkami i pięknymi domkami. Pierwotnie była to dzielnica robotnicza, a dzisiaj jedna z najbardziej pożądanych. Mieszczą się tutaj liczne niezależne galerie sztuki, sklepy z antykami czy klimatyczne bary i restauracje. A’DAM Tower – wieżowiec po drugiej stronie rzeki. Mówią o nim „wieża o wielu talentach”. Znajdziemy tutaj hotel, biura, klub nocny, a co ważniejsze taras widokowy z przepiękną panoramą Amsterdamu. Na szczycie A’DAM-a umiejscowiona została huśtawka, dzięki której widoki zapierają jeszcze bardziej dech w piersiach. Przy okazji można skorzystać z baru oraz restauracji. Voldenpark – każdego dnia można spotkać w tym miejscu tysiące osób. Siedziba wielu restauracji, kawiarni, teatru na świeżym powietrzu, placu zabaw oraz ogrodu różanego. Zaprojektowany przez L.D Zochera park otwarty został w 1857 roku. Często porównywany jest do nowojorskiego Central Parku, mimo że jest 7 razy mniejszy. Idealne miejsce na aktywności fizyczne, spacer, piknik czy odpoczynek. Jak dolecieć z Polski do Amsterdamu? Do Amsterdamu dostaniemy się bezpośrednio ze wszystkich najważniejszych polskich portów – Gdańska, Krakowa, Katowic, Poznania, Wrocławia oraz Warszawy. Loty do stolicy Niderlandów realizowane są przez holenderskiego narodowego przewoźnika i najstarsze linie lotnicze na świecie, a więc KLM, a także przez nasz rodzimy PLL LOT. Podróż trwa niewiele ponad półtorej godziny. Ceny w jedną stronę zaczynają się od 300 zł w pakiecie z bagażem podręcznym oraz małym poczęstunkiem na pokładzie. Lotnisko Schipol to główny węzeł komunikacyjny Niderlandów. Ponadto jest czwartym największym portem lotniczym w Europie i jednym z najbardziej obciążonych pod względem międzynarodowego ruchu pasażerskiego. Dużym atutem amsterdamskiego lotniska, co z pewnością potwierdzi niejeden pasażer, jest bardzo dobre skomunikowanie z centrum miasta. Transport autobusem lub pociągiem trwa zaledwie kilka minut. W bilety na przejazd można się zaopatrzyć w automatach znajdujących się na terenie terminalu. Zagrzeb – atrakcje, zabytki i ciekawostki. Co warto zobaczyć w stolicy Chorwacji? Chorwacja to hitowy kierunek, który szczególnie upodobali sobie turyści znad Wisły. W cieniu obleganych, wakacyjnych kurortów skrywa się jej stolica – Zagrzeb, do którego można dolecieć ... Jak dojechać z Eindhoven do Amsterdamu? Jedną z najbardziej budżetowych opcji dostania się do stolicy Niderladnów jest lot do oddalonego o 150 km od Amsterdamu Eindhoven. Połączenia na tej trasie realizowane są przez tanie linie lotnicze Wizz Air. Przewoźnik proponuje loty z pięciu polskich miast – Gdańska, Katowic, Krakowa, Warszawy oraz Wrocławia. Bilety na podróż, bez bagażu podręcznego, można kupić już za mniej niż 100 zł w jedną stronę. Z lotniska na dworzec główny w Eindhoven dostaniemy się autobusami numer 400 lub 401. Stacja znajduje się na wprost od przystanku. Do Amsterdam Centraal kursują bezpośrednie pociągi. Po dwóch godzinach drogi możemy rozkoszować się kameralnym klimatem stolicy Niderlandów. Koszt przejazdu waha się w okolicach 25–27 euro. Warto zaznaczyć, że czasami szybciej możemy się dostać poprzez połączenia przesiadkowe m.in. w Utrechcie czy Rotterdamie. W tym przypadku niezwykle przydatna okaże się aplikacja „9292”, która ułatwia poruszanie się po nowym mieście lub kraju oraz informuje o peronie i torze, z którego odjedzie pociąg. Czy Amsterdam jest bezpieczny? Amsterdam, dzięki swojemu wyjątkowemu klimatowi i przyjemnej atmosferze, przyciąga tłumy z całego globu. Ale czy za popularnością idzie bezpieczeństwo? Zdecydowanie tak i pod tym względem nie ma powodów do obaw. Stolica Niderlandów należy do jednych z najbezpieczniejszych miast nie tylko w Europie, ale i na świecie. Jednak mimo niskiej przestępczości, warto zachować szczególną ostrożność, niezależnie od miejsca, w którym się znajdujemy. Za najbezpieczniejsze dzielnice uznaje się: Jordaan, Apollobuurt, Middenmeer, Station-Zuid WTC, Buitenveldert-West i Buitenveldert-Oost. Do najczęstszych przestępstw występujących w Amsterdamie należy kradzież… roweru. Aczkolwiek jeżeli nie zabieramy ze sobą pojazdu na wycieczkę po stolicy, nie powinniśmy się o to martwić. Tirana – co warto zobaczyć w stolicy Albanii? Atrakcje, zabytki i historia miasta Tirana przez lata była jedną z najbardziej niedocenianych stolic Europy. Jednak z roku na rok piękno stolicy Albanii dostrzega coraz więcej turystów z całego świata, w tym także z Polski. S... Ciekawostki o Amsterdamie Amsterdam to prawdopodobnie najlepiej rozplanowane miasto w swojej części Europy. W czasach świetności uważano je nawet za centrum światowej gospodarki. Amsterdam ma 165 kanałów o łącznej długości 50 km. W Wenecji jest ich z kolei „tylko” 150. Może i jointy są legalne w Amsterdamie, ale palenie tytoniu nie jest mile widziane. Od 2008 r. zostało zakazane w kawiarniach i restauracjach. Zabrania się również palenia we wszystkich pociągach, na stacjach i w poczekalniach. Kto złamie prawo, może spodziewać się grzywny. W Amsterdamie jest 1281 mostów. Najbardziej znany to Magere Brug. Stojąc na rogu Reguliersgracht i Herengracht, możemy jednocześnie policzyć 15 mostów, włącznie z tym, na którym stoimy. W sumie w stolicy Holandii jest więcej mostów niż w Paryżu. Większość budynków w Amsterdamie jest zbudowana na słupach z drewna o długości od 15 do 20 metrów. Przykładowo Pałac Królewski w Amsterdamie stoi na ponad 13 500 drewnianych palach. Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
6 wyjątkowych hoteli w Europie. Od serc historycznych miast po bajeczne wyspy
Europa to skarbnica historii, kultury i cudów architektury. Jako zapaleni podróżnicy często szukamy zakwaterowania, które oferuje coś więcej niż tylko miejsce do odpoczynku. W tym artykule przedstawiamy 6 najbardziej urzekających hoteli w Europie, które łączą wyjątkową gościnność z niezwykłymi lokalizacjami.
W tym artykule: Hotel The Bridge we Wrocławiu Hotel Bayerischer Hof w Monachium Mercure Roma Centro Colosseo, Włochy Hotel Tirana Marriott, Tirana, Albania Hotel Jardin Tecína La Gomera Apollo Hotel Amsterdam, Amsterdam, Holandia W Europie jest ponad 150 tys. hoteli i hosteli. Wybór odpowiedniego miejsca do nocowania jest ważnym i nierzadko najtrudniejszym elementem planowania wakacji. Zresztą hotele już dawno przestały być wyłącznie sypialniami. Te najnowsze i najnowocześniejsze oferują całą gamę atrakcji – od siłowni i klubów fitness, po centra spa i najlepsze restauracje. Oto 6 hoteli w Europie, na które szczególnie warto zwrócić uwagę. The Bridge Wrocław – MGallery (Polska), Bayerisches Hof München (Niemcy), Mercure Roma Centro Colosseo (Włochy) Hotel Tirana Marriott (Albania), Jardín Tecina La Gomera (Hiszpania) Apollo Amsterdam (Holandia) Hotel The Bridge we Wrocławiu Ulokowany na Ostrowie Tumskim, najstarszej części Wrocławia, hotel The Bridge jest świadectwem bogatych dziejów miasta. Obiekt idealnie wpisuje się w gotyckie otoczenie Placu Katedralnego dzięki architekturze pełnej historycznych nawiązań. The Bridge – nazwa nawiązuje do mostu na Odrze – oferuje 184 stylowo urządzone pokoje, w tym szeroką gamę apartamentów, z których roztaczają się spektakularne widoki na miasto, rzekę i katedrę. W The Bridge Wrocław przeszłość łączy się ze współczesnością, a industrialny design przeplata z historią i sztuką. Wnętrza zdobią między innymi wielkoformatowe grafiki XIX-wiecznego Wrocławia oraz reprodukcje zbiorów z kolekcji prywatnych i Muzeum Narodowego. W każdym pokoju spotkać można nietypowych gości – 40 postaci historycznych – wśród nich biskupa wrocławskiego Andreasa Jerina czy dziedziczkę Wilczyc Therese Magdalene Hochberg. Łóżka zdobią baldachimy z woskowymi świecami. W hotelu spotkamy też rozwiązania nowoczesnych technologii, takie jak panel w pokoju, poprzez który gość komunikuje się z obsługą czy możliwość otwierania drzwi do pokoju smartfonem. Kulinarnym sercem The Bridge Wrocław MGallery jest restauracja Craft bazująca na lokalnych składnikach i rzemieślniczym podejściu do kuchni. Oszczędne wnętrza restauracji zostały zaprojektowane przez pracownię H Hospitality, która stworzyła wiele projektów architektonicznych renomowanych restauracji w Amsterdamie, Dubaju, Londynie, Berlinie i Paryżu. Wnętrza Craft są ich jedynym polskim projektem. – Wrocław to kulturowy tygiel i trudno zdefiniować, czym jest lokalna wrocławska kuchnia. W naszej restauracji gotujemy sezonowo, skupiając się na jakości produktu. Polecamy też chleby, które sami wypiekamy z mąki i słodu od lokalnych dostawców – opowiada nam Igor Arent-Rabiej, chef kuchni Craft. Przed podróżą do Wrocławia zachęcamy do zapoznania się z naszym przewodnikiem po atrakcjach stolicy Dolnego Śląska. Hotel Bayerischer Hof w Monachium To bez wątpienia jeden z najpiękniejszych hoteli w Europie. Już przekraczając progi starego budynku przy Promenadeplatz w Monachium ma się poczucie trafienia do XIX-wiecznego świata europejskiej socjety. Ten ikoniczny dla Bawarii hotel o ponad 180-letniej historii gościł w swoich pokojach gwiazdy, dygnitarzy i wymagających podróżnych. Dziś najelegantsze piętro jest zazwyczaj wynajmowane na wiele tygodni dla zamożnych przedsiębiorców lub arystokratów z Bliskiego Wschodu. Hotel Bayerisches Hof oferuje różnorodne luksusowe pokoje, z których każdy cechuje ponadczasowa elegancja i nowoczesne udogodnienia. To oczywiście nie wszystko, bo obiekt oferuje swoim gościom wystawę kolekcji dzieł sztuki, dostęp do restauracji nagrodzanej dwoma gwiazdkami Michelin, której szefem kuchni jest znany kucharz Anton Gschwendtner, a także wino z własnej piwniczki oraz spa na dachu z widokiem na miasto. W hotelu znajduje się także niewielkie kino oraz inne restauracje. Hotel powstał w 1841 roku, a od 1897 roku jest nieprzerwanie w posiadaniu rodziny Volkhardt. Dziś hotel oferuje 337 pokoi, w tym 74 apartamenty. Każdy z nich został indywidualnie zaprojektowany przez uznanych europejskich architektów. Co istotne, hotel jest zlokalizowany w samym sercu Monachium. W kilka minut można się stąd dostać zarówno na Starówkę, jak i w kierunku Ogrodu Angielskiego. W poszukiwaniu pomysłów, co zobaczyć w Monachium, odsyłamy do naszego artykułu o bawarskiej stolicy. Mercure Roma Centro Colosseo, Włochy Śniadanie z widokiem na Koloseum? Nic prostszego. Mercure Roma Centro Colosseo to jeden z najdogodniej położonych hoteli w centrum Rzymu. Zaledwie kilka minut spacerem jest stąd do Koloseum i Forum Romanum i niewiele dalej do zakupowej Via del Corso oraz na Zatybrze. Największą atrakcją hotelu jest jednak basen umieszczony na dachu. Popołudniowy wypoczynek w skąpanym słońcem Rzymie z widokiem na dachy Wiecznego Miasta pozostawia niezapomniane wrażenia. W Mercure Roma Centro zjecie wyśmienite włoskie śniadanie. Szczególnie warte polecenia są doskonałe konfitury, znakomita focaccia i – oczywiście! – filiżanka gorącego cappuccino. Będąc w okolicy, warto poświęcić chwilę czasu, aby obejrzeć Kolumnę Trajana. Olbrzymia konstrukcja ma prawie 40 metrów wysokości. Została wzniesiona w Rzymie dla upamiętnienia wielkiego zwycięstwa Rzymian nad Dakami. To starożytny lud pochodzenia trackiego, który żył na terenie Dacji, czyli lewego brzegu Dunaju. Współcześnie to obszar, który znajduje się na terytorium Rumunii i części Węgier. Budowa kolumny została sfinansowana z łupów wojennych i była ważnym symbolem władzy i potęgi Cesarstwa Rzymskiego. Dziś to jeden z najlepiej zachowanych zabytków Forum Trajana. Hotel Tirana Marriott, Tirana, Albania Tirana to bez wątpienia jedno z najbardziej interesujących miast Europy. Przez dekady stolica najbardziej zamkniętego państwa na naszym kontynencie, od kilku lat przemienia się w pełną życia i uroku bałkańską metropolię. Wciśnięci między żywioł grecki, włoski i słowiański Albańczycy jakimś cudem zdołali zachować odmienność. Otwarty w marcu 2023 roku hotel Tirana Marriott to jeden z najlepszych przykładów, w jakim kierunku zmienia się kraj. Położony w samym sercu miasta, tuż przy Placu Matki Teresy obiekt, urzeka nowoczesną bryłą i niezwykłymi kolorami przywodzącymi na myśl albańską flagę. Hotel jest częścią większego budynku, w którym znajduje się również tamtejszy stadion narodowy. Zaledwie kilka minut spacerem i można się znaleźć w absolutnie fascynującej dzielnicy Blokku. To tu do końca epoki komunistycznej mieszkali rządowi dygnitarze. Dawniej zamknięty dystrykt dziś został całkowicie przejęty przez młodych Tirańczyków, którzy co wieczór spotykają się tu w jednym z dziesiątek barów i klubów W hotelu znajduje się też jedna z najelegantszych restauracji w mieście. Terra oferuje kuchnię śródziemnomorską z wyraźnymi albańskimi wpływami. Energiczny chef Ashley Coleman pochodzi z Australii i nie ukrywa, że to rodzinne tradycje grillowania miały wpływ na bogaty wybór ryb, owoców morza i mięsa w karcie restauracji. Hotel Jardin Tecína La Gomera Choć Wyspy Kanaryjskie cieszą się dużą popularnością wśród polskich turystów, niewielu dotarło właśnie na Gomerę. To niewielka, rzadziej odwiedzana wyspa archipelagu, która słynie z… gwizdania. To prawdopodobnie jedyne miejsce na świecie, w którym zachował się język gwizdany. Gomera przyciąga przede wszystkim podróżników, którzy chcą uciec od zgiełku wielkich turystycznych resortów. Na tę wyspę przypływa się dla przyrody, wiecznej wiosennej pogody i spokojnego wypoczynku. Hotel Jardin Tecína jest usytuowany na klifie z widokiem na lśniący Ocean Atlantycki. Ten niezwykle malowniczy obiekt oferuje harmonijne połączenie naturalnego piękna i pierwszorzędnych udogodnień. Hotel jest również znany ze szczególnej dbałości o ochronę cennej przyrody na wyspie. Otoczony bujnymi ogrodami z fantastycznymi widokami na Ocean Atlantycki, jest spokojnym miejscem dla miłośników przyrody. Można się tu zrelaksować w relaksującym spa, zagrać w golfa, wypocząć przy kilku basenach zarówno ze słoną, jak i świeżą wodą, lub odkrywać szlaki turystyczne na wyspie. Szczególnie polecamy wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO Park Narodowy Garajonay. Na wyspę najłatwiej trafić przez Teneryfę. Podróż promem z tej większej kanaryjskiej wyspy trwa krócej niż godzinę. Samoloty, które latają bezpośrednio na Gomerę, zatrzymują się na lotnisku oddalonym zaledwie 2,5 km od hotelu. Co ciekawe, bliskość Teneryfy sprawia, że z wybrzeży Gomery można podziwiać majestatyczny wulkan Teide na sąsiedniej wyspie. Apollo Hotel Amsterdam, Amsterdam, Holandia Zlokalizowany w tętniącym życiem sercu Amsterdamu Hotel Apollo doskonale łączy współczesny wystrój z doskonałą lokalizacją. Położony wzdłuż słynnych kanałów miasta, stylowy obiekt oferuje łatwy dostęp do kultowych atrakcji Amsterdamu i kulturalnych atrakcji. Dobrze wyposażone pokoje zapewniają wygodną przystań po całym dniu zwiedzania. Na gości czekają tu wielokrotnie nagradzane restauracja i jedne z najlepszych w mieście koktajli w barze na dachu, skąd rozpościera się panorama na miasto. Zaledwie kila minut spaceru dzieli hotel od stacji metra. Przy samym Apollo znajduje się też prywatna marina, gdzie można wypożyczyć statek i zwiedzić miasto podczas niezapomnianego rejsu po amsterdamskich kanałach. Blisko hotelu znajduje się też Rijksmuseum – jedno z najważniejszych muzeów w Holandii. Amsterdam to zdecydowanie jedna z najbarwniejszych stolic w Europie. Weekend zaczyna się tu już w czwartek. Na głodnych i spragnionych turystów czekają setki knajpek, coffee-shopów, restauracji i dyskotek. I choć Amsterdam ma opinię miasta imprezowiczów, to ma do zaoferowania znacznie więcej. Mimo wszystko nie sposób pominąć atrakcji, które ukształtowały współczesny charakter niderlandzkiej stolicy. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Słynny obraz Rembrandta skrywał pewną tajemnicę. Nowoczesna technologia pomogła ją ujawnić
„Straż nocna” to obraz Rembrandta i jedno z największych dzieł holenderskiego artysty. Naukowcy odkryli, że obraz może zdradzać pewną wskazówkę dotyczącą życia malarza.
W tym artykule: Najnowsze badania obrazu Rembrandta ujawniają nieznany wcześniej szczegół Odkrycie było możliwe dzięki nowoczesnej technologii Czy Rembrandt chciał przyspieszyć proces wysychania farby? Czy sztuka może być źródłem wiedzy historycznej? Obrazy, tak jak i inne środki artystycznego przekazu, mogą pokazywać rzeczywistość lub wydarzenia z przeszłości, jednak jest to często przedstawienie metaforyczne lub symboliczne. Nawet jeśli mamy do czynienia z realizmem, trzeba wziąć na poprawkę fakt, że artysta opowiada swoją historię w sposób subiektywny. Jednak naukę trudno oszukać, a odpowiedzi na wiele pytań często kryją się w szczegółach. Niekiedy w tych niewidocznych gołym okiem. Najnowsze badania obrazu Rembrandta ujawniają nieznany wcześniej szczegół Pokazały to m.in. badania z 2021 roku, kiedy naukowcy odkryli, że na podstawie składu chemicznego białej farby można dowiedzieć się wiele o życiu holenderskich twórcach „złotej ery”. Badacze dokonali analizy kilkudziesięciu dzieł i dowiedzieli się, że artyści prawdopodobnie podróżowali po całej Europie w poszukiwaniu idealnych farb. Wpływ na to miały wydarzenia z XVII wieku, m.in. dwie siedemnastowieczne wojny, które zakłóciły łańcuch dostaw rud ołowiu. Pierwiastek ten był niezbędny do produkcji pigmentu białej barwy. O co chodzi z tym fotografowaniem jedzenia? Dawni malarze też mieli podobną obsesję Media społecznościowe to nieskończone źródło obrazów jedzenia – rysunki na piance cappuccino, artystycznie piętrowe hamburgery. Szaleństwo #foodporn ma wyrafinowane pochodzenie – dawni... Najnowsze badania rzucają z kolei nowe światło na najsłynniejsze dzieło Rembrandta. Chodzi o obraz „Straż nocna”, zwany również „Kompanią Fransa Banninga Cocqa i Willema van Ruytenburcha”. Artysta namalował go w 1642 roku. Widać na nim straż obywatelską z Amsterdamu z połowy XVII wieku. Ma wymiary 363 × 437 cm, co czyni go największym obrazem, namalowanym przez holenderskiego mistrza. Odkrycie było możliwe dzięki nowoczesnej technologii Zespół belgijskich, holenderskich i francuskich naukowców postanowił jeszcze raz przyjrzeć się „Straży nocnej”. Poddali płótno badaniu metodą rentgenowskiej dyfrakcji proszkowej. Jest to technika badawcza, która pozwala na jakościową oraz ilościową analizę materiałów krystalicznych zarówno stałych, jak i w formie proszkowej, w żaden sposób nie niszcząc przy okazji badanego obiektu. Autorom udało się przede wszystkim odkryć, że od ostatniego pociągnięcia pędzla przez Rembrandta, na obrazie pojawiło się kilka drobnych zmian. Ponadto badacze w kilku miejscach wykryli obecność mrówczanu ołowiu(II). To związek chemiczny, którego nigdy nie wykryto w żadnym znanym obrazie. – Mrówczany ołowiu znajdowały się również w miejscach, w których nie używano farb z ołowianym pigmentem, takiej jak biała i żółta. Te związki zazwyczaj bardzo szybko „znikają”. Prawdopodobnie dlatego nigdy nie odkryliśmy ich w żadnym dziele dawnych mistrzów – opisują wyniki swoich badań autorzy. Czy Rembrandt chciał przyspieszyć proces wysychania farby? Badacze twierdzą, że mrówczany ołowiu(II) znajdowały się głównie w jasnych kolorach, ale postanowili sprawdzić, czy związek ten występował w farbie już od momentu powstania dzieła. Dzięki badaniu metodą promieniowania synchrotronowego w Europejskim Ośrodku Promieniowania Synchrotronowego w Grenoble (ESRF) naukowcy odkryli, że Holender, tworząc jasne farby, najprawdopodobniej mieszał tlenek ołowiu(II) z olejem lnianym, aby przyspieszyć proces wysychania. Julian Fałat – nie tylko malarz. Oto wszystko, co warto o nim wiedzieć Malarz, pasjonat kultury japońskiej i podróżnik. Julian Fałat, bo o nim mowa, jest uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich artystów okresu realizmu i impresjonizmu. Co jeszcze warto w... Zespół sugeruje, że na skutek reakcji tych dwóch składników wytworzył się mrówczan ołowiu(II). Odkrycie tego związku może być pewną wskazówką, która zdradza nam charakter holenderskiego malarza. Jeżeli nie chciał zbyt długo czekać, aż wyschnie standardowa farba, mógł cechować się wyjątkowym brakiem cierpliwości… Badacze dopuszczają jednak prawdziwość innej hipotezy, która zakłada, że związek ten powstał w wyniku późniejszych prac renowacyjnych. Jednak naukowcy przyznają, że Rembrandt już w swoich czasach był uważany za bardzo nowatorskiego artystę. Lubił eksperymentować efektami światła i cieni, a także przestawieniem portretowanych ludzi. „Straż nocna” jest tego przykładem. Obraz znajduje się obecnie w zbiorach Rijksmuseum w Amsterdamie. Źródło: Angewandte Chemie International Edition. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
COVID-19 zmienił trendy w podróżowaniu. Oto nowe najpopularniejsze kierunki na świecie w 2022 r.
Trendy w podróżowaniu zawsze się zmieniały, ale niektóre kierunki niezmiennie pozostawały popularne. Pandemia koronawirusa wywróciła branżę turystyczną do góry nogami. Jakie kraje są dziś najpopularniejsze wśród odwiedzających?
W tym artykule: W pierwszej dziesiątce znalazło się aż 8 miast z Europy Drugie miejsce należy do Dubaju Amsterdam bardzo wysoko w rankingu Tylko dwa polskie miasta znalazły się w rankingu Przez lata w czołówce najbardziej atrakcyjnych kierunków turystycznych górowały kraje azjatyckie. Turyści najchętniej odwiedzali m.in. Tajlandię, Wietnam, Indie i Hongkong. Wszystko zmieniła pandemia koronawirusa. Już w 2020 roku te państwa zdecydowały się podjąć radykalne kroki i zamknęły swoje granice na wiele miesięcy. To był wielki cios dla branży turystycznej, ale władze zdecydowały, że ważniejsze niż pieniądze jest bezpieczeństwo obywateli. W pierwszej dziesiątce znalazło się aż 8 miast z Europy Brytyjska firma Euromonitor co roku tworzyła listę 100 najpopularniejszych miast. Pod uwagę brane były zazwyczaj czynniki takie jak m.in. liczba odwiedzających, infrastruktura, zrównoważony rozwój, atrakcje, bezpieczeństwo i zdrowie i ekonomia. W najnowszym rankingu, który bazuje na danych z 2021 roku, widać zupełnie nowe trendy. W pierwszej dziesiątce znalazło się aż 8 europejskich miast. TOP 10 najczęściej wyszukiwanych kierunków. Sprawdź, dokąd googlowaliśmy najchętniej - Traveler Znamy listę najczęściej wyszukiwanych kierunków w tym roku. To o tych miejscach szukaliście informacji w sieci. Pierwsze miejsce zajęła francuska stolica. Paryż został okrzyknięty najbardziej atrakcyjnym miastem ubiegłego roku. Ponad 2-milionowa metropolia jest liderem, jeśli chodzi o wyniki w ogólnoświatowej turystyce oraz uplasowała się na drugim miejscu, jeśli chodzi o kategorię „polityka i infrastruktura turystyczna”. Eksperci z firmy Euromonitor przyznają, że miasto zyskało szczególnie na tym, że mniej osób podróżowało do Stanów Zjednoczonych i Azji. Co ciekawe, Paryż zajął dość niskie miejsce w kontekście zdrowia i bezpieczeństwa. Euromonitor zauważa, że pomimo wysiłków rządu w walce z epidemią koronawirusa i tak odnotowywano tam bardzo dużą liczbę zakażeń. Drugie miejsce należy do Dubaju Na drugim miejscu znalazł się Dubaj, który zaledwie rok wcześniej był liderem rankingu. To jedyne miasto z krajów tzw. rynków wschodzących, które znalazło się w pierwszej dziesiątce. Ważnym czynnikiem, które przyciągało turystów z całego świata, było Expo 2020, które odbyło się rok później, właśnie z powodu pandemii. Pod względem „zdrowia i bezpieczeństwa” największe miasto Zjednoczonych Emiratów Arabskich znalazło się na czwartym miejscu. Wszystko dlatego, że w tym kraju obowiązywały bardzo surowe restrykcje, a zaszczepiło się niemal 100% populacji. Wenecja po raz pierwszy od 500 lat otwiera jeden z najbardziej tajemniczych zabytków. Co to takiego? Od XVI wieku nikt go nie widział od środka. Chodzi o budynek, który znajduje się na Placu św. Marka. Teraz właściciele postanowili w końcu udostępnić zabytek zarówno dla mieszkańców, j... Amsterdam bardzo wysoko w rankingu Podium zamyka stolica Holandii. Amsterdam został wyróżniony przede wszystkim za zrównoważony rozwój i infrastrukturę, która jest chwalona zarówno przez turystów, jak i przez ekspertów. Holendrzy bardzo dbają o czystość w swoich miastach oraz o to, żeby w centrum poruszało się jak najmniej pojazdów. Dzięki temu powietrze jest czystsze i Holandia ma relatywnie małe problemy ze smogiem. Kraj został doceniony również za swoją ekonomię. Chodzi głównie o wysokie dochody i niską stopę bezrobocia. Tylko dwa polskie miasta znalazły się w rankingu W rankingu znajdziemy również polski akcent, chociaż raczej nie mamy powodów do świętowania. Jedynie dwa miasta znalazły się na liście. Na 53. pozycji uplasowała się Warszawa. Stolica naszego kraju najwyżej notowana była za liczbę turystów, którzy ją odwiedzają. Dopiero 69. miejsce zajął Kraków. Miasto zostało najwyżej ocenione za wyniki ekonomiczne i biznesowe oraz turystykę. Pierwszy lot samolotem krok po kroku. Jak się przygotować? O której być na lotnisku? Pierwszy lot samolotem może wzbudzać pewne obawy. Co warto wiedzieć przed podróżą? A oto pierwsza dwudziestka najbardziej atrakcyjnych miast świata 2022 roku: Paryż Dubaj Amsterdam Madryt Rzym Berlin Nowy Jork Londyn Monachium Barcelona Wiedeń Mediolan Praga Los Angeles Tokio Dublin Lizbona Frankfurt nad Menem Zurich Instambuł Źródło: Euromonitor
ZA NAMI 17. JUŻ EDYCJA Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic – wyjątkowa, bo organizowana w czasie pandemii, która radykalnie zmieniła nasze życie i przyzwyczajenia. Znalazło to odbicie w nadesłanych na konkurs i nagrodzonych fotografiach. Większość z nich zrobiona została w Polsce, tematem wielu stała się też nasza nowa, naznaczona społecznymi ograniczeniami rzeczywistość. Mam nadzieję, że zdjęcia finalistów tegorocznego WKF-u nie tylko jury, ale również Państwa nie pozostawią obojętnymi. Z pandemią związany jest też raport Jakuba Rybickiego o tym, co się dzieje z produkowanymi na masową skalę i powszechnie używanymi maseczkami, gdy już spełnią swoją funkcję. Kiedyś zwykle wracaliśmy się do domu po zapominane klucze czy telefon, dziś robię to, ilekroć zapomnę zabrać ze sobą maseczki. Stała się ona częścią naszej codziennej egzystencji i zapewne długo jeszcze nią pozostanie. Większość niniejszego wydania magazynu poświęcamy jednak jednemu z najbardziej niesamowitych spektakli natury, – sezonowej migracji wielkich zwierząt odbywającej się co roku na równinach wschodniej Afryki. Jak to się dzieje, że milionowe stada antylop i zebr podejmują trudy wędrówki przez tysiące kilometrów, pokonując po drodze rwący nurt rzeki Mara, w którym czekają na nie wygłodniałe krokodyle? – Na Serengeti powracam nieprzerwanie od 25 lat i nigdy nie utraciło dla mnie swego uroku. Nie ma lepszego miejsca na Ziemi do fotografowania dzikiej przyrody – mówi fotograf Charlie Hamilton James, który przez dwa lata pracował tam na zlecenie NG. Na potwierdzenie tych słów prezentujemy Wam jego dokonania. Dziękuję, że czytasz National Geographic.
Barcelona nie dla wszystkich? Idealny turysta ma wydawać 600 euro dziennie
Nie tylko Barcelona boryka się z tłumami turystów. Podobne pomysły mają władze Wenecji i Amsterdamu.
W tym artykule: Barcelona zaprasza bogatych turystów Miasta w Europie walczą z turystami Jeszcze rok temu międzynarodowa turystyka borykała się z ogromnym kryzysem wywołanym pandemią koronawirusa. Na szczęście po opracowaniu i rozpowszechnieniu szczepionek wszystkie branże, w tym również podróżnicza, powoli wracają do normalności. Miejsca, które jeszcze kilka miesięcy temu świeciły pustkami, obecnie znowu są oblegane przez tłumy przyjezdnych. Mogłoby się wydawać, że taka sytuacja jest bardzo korzystna dla regionów utrzymujących się z turystyki. Nie wszyscy są jednak zadowoleni. Największa na świecie wyspa piaskowa wraca do pierwotnej nazwy. Nowa była obraźliwa dla rdzennych mieszkańców Pierwsze próby zmiany nazwy wyspy podjęto jeszcze w ubiegłym wieku. W sumie cały proces trwał prawie 30 lat. Barcelona zaprasza bogatych turystów Barcelona to jedno z najchętniej odwiedzanych przez turystów miast w Europie. Jak się okazuje, Katalończycy są już zmęczeni tłumami fanów piłki nożnej i fantazyjnej architektury Gaudiego. Wzorem innych miasta lokalna organizacja turystyczna wystartowała z kampanią promocyjną. Akcja nie ma jednak zachęcić do zwiedzana Barcelony wszystkich chętnych, a przede wszystkim tych, którzy są w stanie wydać sporo pieniędzy. Z komunikatów wynika, że idealny turysta powinien codziennie wydawać przynajmniej 600 euro, czyli około 2700 zł. Dlaczego? Władze uważają, że osoby, które mogą pozwolić sobie na wydatek, prowadzą już ustatkowane życie, najczęściej podróżują z rodzinami lub partnerem i szukają dla siebie unikatowych, autentycznych rozrywek. To oczywiście jedynie sugestia i zachęta dla zamożnych turystów. Jak na razie Barcelona nie ma w planach nałożenia konkretnych limitów na przyjezdnych. Wokół najbardziej samotnego domu na świecie krąży wiele teorii. Kto w nim mieszka? Ekscentryczny miliarder, Bjork, a może pustelnik? Internauci prześcigają się w tworzeniu kolejnych teorii o mieszkańcach jedynego domu na wyspie Ellidaey. Miasta w Europie walczą z turystami Nie tylko Barcelona boryka się z tłumami turystów. W ostatnich tygodniach władze Wenecji ogłosiły, że od przyszłego roku przyjezdni będą musieli liczyć się z dodatkowymi opłatami za zwiedzanie miasta. Ceny za zwiedzanie miasta mają wynosić od 3 do 10 euro, w zależności od sezonu. W przypadku Amsterdamu sytuacja jest bardziej złożona. Z danych opublikowanych jeszcze przed wybuchem pandemii wynika, że stolicę Holandii odwiedza rocznie około 7,5 miliona turystów zza granicy. Część z nich przyjeżdża zwabiona pokusami popularnych cofee shopów oraz dzielnicy czerwonych latarni – tu zaczynają się problemy. Władze Amsterdamu chcą bowiem zmienić wizerunek miasta, które przez lata było kojarzone z rozrywkowym zagłębiem Europy. Jakiś czas temu na turystów zostały jednak nałożone wysokie podatki, a imprezowiczom dopuszczającym się skandalicznych zachowań na ulicach grożą mandaty. Rozumiemy frustracje mieszkańców zatłoczonych miast. Być może to dobra okazja dla turystów, żeby zainteresować mniej znanymi, ale równie ciekawymi kierunkami. Może weekend w Wilnie? Podpowiadamy, jak zaplanować zwiedzanie stolicy Litwy.
Amsterdam przenosi Dzielnicę Czerwonych Latarni na obrzeża miasta
Z centrum Amsterdamu znikają, być może bezpowrotnie, domy publiczne wraz ze słynnymi podświetlonymi nocami witrynami w których lekko znudzone panie reklamują swoje miejsca pracy. Władze kontynuują rozpoczęty przed pandemią proces „porządkowania” miasta, które przez dziesiątki lat słynęło z „seksu i narkotyków”.
Erotyczne centrum z rejonu doków De Wallen przenosi się na przedmieścia, uzgodnili rajcy. Pomysł burmistrz Femke Halsema znalazł szerokie polityczne poparcie zarówno CDA (Apel Chrześcijańsko-Demokratyczny), VVD (partia premiera Marka Rutte, Partia Ludowa na rzecz Wolności i Demokracji) oraz PvdA (Partia Pracy) i DG (Zieloni). - Tu chodzi o zresetowanie miasta Asterdam jako miasta dla turystów. Chcemy by cieszyli się jego pięknem i swobodami, ale nie za wszelką cenę. Musimy mocno zainterweniować – wyjaśnił Dennis Boutkan z PvdA. Burmistrz uważa, że witryny domów publicznych z seksworkerkami stały się atrakcją samą w sobie, ściągając gapiów i prowadząc do nadużyć względem kobiet. One same mają oceniać to nieco inaczej. View oEmbed on the source website Gdy po raz pierwszy pojawił się pomysł „wyprowadzki”, powołana do obrony seks-biznesu grupa lobbystów Red Light United rozesłała do mediów wyniki ankiety wśród 170 seksworkerek pracujących „w witrynach”. Aż 90 proc. z nich chciało to robić dalej właśnie za szybami prowadzącymi na uliczki Singel i De Wallen, czyli obecnej lokalizacji. - Przenoszenie domów publicznych w inne miejsce nie jest dla nas opcją, bo klienci nie będą wiedzieć, gdzie nas szukać. Czy może Halsema będzie dla nich organizować wyjazdy autobusowe w nowe miejsce? – seksworkerka o pseudonimie Foxxy mówiła w 2019 roku gazecie „Het Parool”. Nie przejmująca się obawami pracownic przybytków uciech, większość rajców Amsterdamu uznała, że relokacja jest konieczną zmianą, jeżeli chcą zmienić typ turysty, którego przyciąga Amsterdam. Dużo trudniej przekonać jest urzędników do drugiej koncepcji „porządkowania”, czyli zakazania turystom kupowania trawki w tamtejszych „kawiarniach”. Istnieje obawa, że ich miejsce zajęliby dilerzy na ulicach. Burmistrz jest nieugięta. View oEmbed on the source website Jeden z powodów, jak wyjaśnia Halsema, dla których Amsterdam „nie może brać udziału w tym eksperymencie, gdzie w sposób regulowany i legalny dopuszcza się uprawę konopi”, bo przepis mówiący, że z tego typu usług mogą korzystać tylko Holendrzy jest martwy. - Zapotrzebowanie eksplodowało. Wraz z nim pojawił się problem przestępczości i korupcji. Generalnie, stało się to zbyt uciążliwe. Turyści nie wpadają do miasta tylko by wypalić skręta, ale by się napić. I może nawet nie interesuje ich płatny seks, ale kręcą się ciągle przed witrynami w których siedzą seksworkerki. Coffee shopy mają w tym duży udział – wyjaśnia burmistrz.
W Amsterdamie zorganizowano eksperymentalną imprezę. Na 1300 osób tylko część miała maseczki
Oficjalnie bary i dyskoteki w Polsce od kilku miesięcy są zamknięte. W praktyce jednak imprezowe podziemie ma się coraz lepiej. Co weekend w większych miastach organizowane są całonocne zabawy taneczne. Jak na razie nie wiadomo, kiedy clubbing znów będzie legalny, tymczasem Holendrzy szykują się już do ponownego otwarcia dyskotek. W tym celu przeprowadzono nietypowy eksperyment z udziałem chętnych osób.
W tym artykule: Holandia mekką fanów muzyki EDM Eksperymenty z udziałem chętnych Holenderski rząd i przedstawiciele branży rozrywkowej stworzyli inicjatywę Fieldlab, w ramach której w miniony weekend w Amsterdamie zorganizowano eksperymentalną imprezę. 1300 młodych ludzi zebrało się w Ziggo Dome – jednej z największych i najbardziej znanych hal koncertowych w mieście. Na miejscu podzielono ich na pięć mniejszych grup liczących po 250 osób. Niektórzy musieli mieć na sobie maseczki ochronne, podczas gdy inni byli zachęcani do krzyczenia jak najwięcej. Testowa impreza zainteresowała spragnionych rozrywek Holendrów – aż 10 tysięcy osób zgłosiło się do wzięcia udziału w zabawie. Didżeje i uczestnicy eksperymentu nie kryli ekscytacji – po raz pierwszy od wielu miesięcy mogli zaznać namiastki normalności. Impreza w Ziggo Dome, 7 marca fot. FERDY DAMMAN/AFP/East News Holandia mekką fanów muzyki EDM Holandia budzi dość jaskrawe skojarzenia wśród turystów. Dla fanów muzyki elektronicznej jest przede wszystkim miejscem, gdzie każdego roku odbywa się wiele festiwali i pomniejszych wydarzeń towarzyszących. Szacuje się, że rozrywka jest jedną z najbardziej dochodowych branż w Holandii. Na największych imprezach grają setki didżejów z całego świata. Organizatorzy tegorocznej edycji Dance Event wierzą, że festiwal zgodnie z planem odbędzie się w październiku. Impreza w Ziggo Dome, 7 marca fot. FERDY DAMMAN/AFP/East News Eksperymenty z udziałem chętnych W tym właśnie celu przeprowadzono ostatni eksperyment. Przedstawiciele branży rozrywkowej razem z rządem chcą zbadać emisję koronaiwrusa w tłumie oraz sprawdzić, czy ludzie stosują się do obowiązujących obostrzeń. Każdy z uczestników testowej zabawy musiał najpierw okazać negatywny wynik testu na obecność wirusa. Jeszcze w tym tygodniu wszyscy zostaną poddani kolejnym testom – dopiero ich wyniki pozwolą wyciągnąć pierwsze wnioski z eksperymentu. W ramach inicjatywy Fieldlab już wcześniej przeprowadzono podobne eksperymenty na wydarzeniach biznesowych, sportowych i kulturalnych. Do tego czasu zaledwie garstka uczestników otrzymała pozytywny wynik testu na obecność koronawirusa. Nie ma jednak pewności, czy do zakażenia doszło podczas przebywania w zaaranżowanym tłumie.
Mieszkańcy Amsterdamu mają dosyć odurzonych turystów. Chcą zamknąć cofee shopy dla przyjezdnych
Zanim uziemiła nas pandemia koronawirusa, Holandia była jednym z najpopularniejszych kierunków w Europie – również wśród Polaków. To nie powinno nikogo dziwić, w końcu niderlandzka codzienność może którym wydawać się nieco egzotyczna. Mimo wielu wysiłków ze strony władz Amsterdamu, stolica Holandii nadal budzi konkretne skojarzenia: dzielnica czerwonych latarni, kanały i oczywiście cofee shopy, w których każdy pełnoletni może legalnie kupić skręta lub ciasteczka z haszem. Niewykluczone jednak, że już niedługo marihuana będzie dostępna tylko dla obywateli Holandii.
W tym artykule: Marihuana nie dla przyjezdnych zza granicy? Zmiany w Amsterdamie Marihuana nie dla przyjezdnych zza granicy? Wizyta w cofee shopie to jeden z obowiązkowych punktów do odhaczenia podczas weekendowego wypadu do Amsterdamu. Dla części przyjezdnych jest to pewnie główny powód wycieczki. Stolica Holandii coraz gorzej radzi sobie jednak z tłumami turystów. Temat został poruszony na ostatniej sesji Rady Miasta. Jedna z propozycji zakłada, że zagraniczni turyści nie będą mieli wstępu do lokali sprzedających wyroby z konopi indyjskich. Liczby rzeczywiście robią wrażenie. Zamieszkujący nieco ponad 800 tys. osób Amsterdam w 2019 roku odwiedziło ponad 20 milionów turystów. Zmiany w Amsterdamie Dlaczego turyści tak bardzo wadzą mieszkańcom Amsterdamu? Chodzi przede wszystkim o ich zachowanie pod wpływem używek. Dla wielu przyjezdnych stolica Holandii jest idealnym miejscem na przysłowiowe "odpięcie wrotek". Szczególnie odczuwają to mieszkańcy osiedli sąsiadujących z dzielnicą czerwonych latarni. Hałas na ulicach to nie jedyne zmartwienie mieszkańców Amsterdamu. Radni twierdzą, że wraz z napływem turystów w mieście zaczęły działać gangi oferujące twarde narkotyki przyjezdnym. – Mieszają marihuanę z pigułkami i alkoholem. Potem tracą nad sobą kontrolę, a na ulicach robi się bardzo nieprzyjemnie – tłumaczy Bernadette de Wit w rozmowie z serwisem pri.org. Mieszkańcy Amsterdamu winą obarczają władze miasta. Ich zdaniem promowanie miasta jako stolicy szeroko pojętej wolności już dawno temu wymknęło się spod kontroli. W latach 70. cofee shopy miały być po prostu miejscem, gdzie można legalnie zapalić skręta. Wtedy jeszcze nikt nie przewidywał , że kilka dekad później staną się jedną z głównych atrakcji turystycznych. Władze Amsterdamu wierzą, że po zażegnaniu pandemicznego kryzysu uda im się przyciągnąć nowe grupy turystów. – Ostatnie czego chcę, to żeby miasto znowu zostało opanowane przez hedonistów – podkreśla radny Diederik Boomsma. Czas pokaże, czy rada miasta zakaże turystom zza granicy wstępu do cofee shopów. Po raz pierwszy swoje poparcie dla tego pomysłu wyraził burmistrz miasta. Obecnie priorytetem władz jest jednak relokacja dzielnicy czerwonych latarni.
Niderlandy: protesty i zamieszki po wprowadzeniu „covidowej” godziny policyjnej
Po tym jak władze Niderlandów ogłosiły wprowadzenie godziny policyjnej, w trosce o ograniczenie kontaktów społecznych i rozprzestrzeniania się koronawirusa, w całym kraju wybuchły protesty. Do pierwszych pokojowych manifestacji z czasem dołączyły grupy chuligańskie – twierdzą władze miast. Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Noc z wtorku na środę była już trzecią nocą zamieszek, które wstrząsają Niderlandami. Protestujący wyszli na ulice nie tylko największych miast, ale też mniejszych miasteczek i miejscowości, aby wyrazić sprzeciw wobec wprowadzenia „covidowej” godziny policyjnej. Nowe rozporządzenia zakazuje opuszczania miejsca zamieszkania i przemieszczania się po godzinie 21., weszło w życie w sobotę. Zdaniem niderlandzkich władz do pokojowych protestów szybko dołączyły grupy chuligańskie, dla których nowe rozporządzenie stało się jedynie pretekstem do wywołania zamieszek. Urzędnicy twierdzą, że uczestnicy mieli używać mediów społecznościowych do organizowania się w grupy. W większości byli to nastolatkowie. W poniedziałek w w Amsterdamie i Rotterdamie aresztowanych zostało ponad 180 osób. Ostatniej nocy zatrzymano kolejnych 150 osób – podaje lokalna policja. W kilku miastach w całym kraju zdewastowano i splądrowano liczne sklepy, doszło do niszczenia mienia publicznego oraz podpaleń samochodów. Burmistrz Rotterdamu Ahmed Aboutaleb po ostatnich zajściach wydał dekret nadzwyczajny, dający policji szersze uprawnienia do aresztowania. – Ci ludzie to bezwstydni złodzieje, nie mogę powiedzieć inaczej – stwierdził Aboutaleb w rozmowie z mediami. Zamieszki wybuchły również w mniejszych ośrodkach w całym kraju, takich jak Den Bosch, Zwolle, Amersfoort, Alkmaar, Hoorn, Gouda - gdzie podpalono kilka samochodów - i Haarlem, gdzie policja została zaatakowana kamieniami. "Dzieciaki dostrzegły szanse na szaleństwo" Czołowy holenderski kryminolog, Henk Ferwerda, cytowany przez „The Guardian” powiedział, że w zamieszkach uczestniczyli „koronadenialiści, polityczni protestujący i dzieciaki, które właśnie dostrzegły szansę na całkowite szaleństwo – wszystkie trzy grupy połączyły się”. Niektóre z protestów były pierwotnie pokojowymi demonstracjami, które zostały „porwane przez ludzi szukających przemocy”. Inne zamieszki wydają się od samego początku zaplanowane świadomie i celowo przez ludzi starających się spowodować kłopoty – powiedział Ferwerda. Kryminolog zaapelował do osób rzeczywiście sprzeciwiających się godzinie policyjnej o zachowanie ostrożności. – Prawdziwi protestujący powinni teraz pomyśleć dwa razy. Mówienie „przyjdź i zaprotestuj” jest teraz nieco naiwne. Ci, którzy zostaną, będą tymi, którzy są za przemocą – stwierdził. Burmistrz Haarlem Jos Wienen określił zamieszki jako „poważne zakłócenie porządku publicznego”. – Środki przeciw Covid były trudne dla wszystkich. Wszyscy chcemy mieć swobodę poruszania się. Ale to nie upoważnia nikogo do wzniecania pożarów, odpalania fajerwerków i popełniania wandalizmu – podkreślił. Burmistrzowie kilku innych holenderskich miast ogłosili, że wprowadzą środki nadzwyczajne, aby zapobiec dalszym zamieszkom. Kamienie i noże przeciw policji Także premier potępił zamieszki, podczas których protestujący przeciwko blokadom zaatakowali policję i podpalili samochody. – To, co motywowało tych ludzi, nie ma nic wspólnego z protestem; to jest przemoc kryminalna – powiedział Mark Rutte. Policja podała, że w sobotę i niedzielę zatrzymanych zostało 300 osób. Zatrzymań dokonano po tym, jak młodzi ludzie rzucali kamieniami, a w jednym przypadku nożami, w funkcjonariuszy policji, zaatakowali szpital i spalili punkt przeprowadzania testów na COVID-19. Za złamanie godziny policyjnej nałożono ponad 5700 mandatów. Koen Simmers, szef krajowego związku policji, powiedział, że funkcjonariusze są przygotowani na dalsze zamieszki. – Mam nadzieję, że to był jednorazowy przypadek, ale obawiam się, że może to być zwiastun na nadchodzące dni i tygodnie – powiedział. Bary i restauracje są zamknięte w Holandii od października, a szkoły i sklepy z artykułami pierwszej potrzeby poszły w ich ślady w połowie grudnia. Liczba infekcji spada, ale władze obawiają się możliwego szybszego rozprzestrzeniania się brytyjskiej odmiany wirusa.
Nie tylko rowery i De Wallen. Co naprawdę warto zobaczyć w Amsterdamie?
Amsterdam to kraina wolności, tolerancji i liberalnych poglądów. Stanowi centrum kulturalne i rozrywkowe Niderlandów. Każdego roku przyciąga miliony turystów z całego świata.
Amsterdam: historia i kultura Amsterdam zaczął kształtować się już w XIII wieku. Ze względu na zbyt wilgotną ziemię pod uprawę, mieszkańcy zajęli się żeglugą i połowem ryb. Dlatego zatoka ta w błyskawicznym tempie wykształciła port handlowy, a już w XV wieku Amsterdam stał się wielkim potentatem handlowym w Niderlandach (dawniej – Holandii). XVI wiek to dla Amsterdamu czas rejsów międzynarodowych, między innymi do Indii, które stanowczo wzmocniły sytuację finansową miasta i podniosły jego znaczenie na mapie Europy. XVII wiek w historii Amsterdamu i całych Niderlandów zapisał się jako złoty wiek. Miasto, z silnego potentata na rynku, stało się ogromnym centrum finansowym, po tym jak Amsterdam został najpoważniejszym udziałowcem w Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. W tak zwanym złotym wieku Amsterdamu, miasto powiększyło się czterokrotnie – powstały nowe dzielnice i zdecydowanie wzrosła liczna mieszkańców. To wszystko za sprawą wybudowania sieci kanałów zgodnie z koncentrycznym układem Grachtengordel. Powstały wtedy 3 nowe kościoły protestanckie: Noorderkerk, Zuiderkerk oraz Westerkerk. Lata te to również czasy twórczości jednego z największych i najpopularniejszych światowych artystów - Rembrandta Harmenszoona van Rĳna. Charakterystyczną cechą jego twórczości była gra światła i cienia. Pozostawił po sobie ponad 300 grafik i 300 obrazów olejnych. W kreowaniu holenderskiej sztuki złotego wieku towarzyszyli mu inni wielcy malarze, tacy jak Jan Vermeer van Delft czy Frans Hals. Złoty wiek w Niderlandach to czas, kiedy tamtejsza gospodarka, kultura, sztuka, nauka, potęga militarna i siły polityczne osiągnęły apogeum. W XX wieku o Amsterdamie zrobiło się głośno za sprawą rewolucji kulturalnej w latach 60-tych i 70-tych. Stolica Niderlandów zyskała miano magicznego miasta, przyciągając środowiska hippisowskie, ze względu na dużą dozę tolerancji dla używania tak zwanych miękkich narkotyków. Dzisiaj Amsterdam jest dużym ośrodkiem gospodarczym, w którym mieszczą się główne siedziby wielu towarzystw ubezpieczeniowych, inwestycyjnych i baków komercyjnych. Rocznie przyciąga około 4 miliony turystów z całego świata, którzy mają do dyspozycji ponad 300 hoteli i mnóstwo atrakcji, takich jak balet, kina, teatry, orkiestry, muzea i galerie. Amsterdam: zabytki Oude Kerk Najstarszy kościół parafialny w Amsterdamie. Powstał na przełomie XIII i XIV wieku. Znajduje się w najpopularniejszej dzielnicy Amsterdamu – de Wallen, czyli dzielnicy czerwonych latarni. Powierzchnia kościoła liczy aż 3300 m². Oude Kerk słynie ze swojej ośmiąkątnej dzwonnicy, w której w 1658 roku umieszczono carillon, czyli instrument muzyczny, w tym przypadku składający się z 47 dzwonów. W 1724 roku w kościele umieszczono również organy, które do dziś cieszą się mianem najlepszych w całych Niderlandach. Oude Kerk to miejsce, w którym Rembrandt zdecydował się ochrzcić swoje dzieci. Znajduje się tu również grobowiec jego żony, Saskii van Uylenburgh. Zuiderkerk To z kolei najstarszy w mieście kościół protestancki. Wybudowany został w latach 1603-1611. Jego wieża stanowi doskonały punkt widokowy, z którego turyści mogą podziwiać panoramę Amsterdamu. Zuiderkerk to miejsce pochówku trójki dzieci Rembrandta. W kościele tym powstało również jedno z jego wielkich dzieł – Straż nocna, którą obecnie podziwiać można w zbiorach Rijksmuseum. Zuiderkerk zapisał się w twórczości słynnego impresjonisty Claude’a Moneta, który postanowił namalować ten kościół podczas swojej wizyty w Amsterdamie. Koninklijk Paleis Amsterdam – Pałac królewski Jest najważniejszym zabytkiem wywodzącym się z holenderskiego złotego wieku. Do 1808 roku pełnił funkcję ratusza, a następnie został przemianowany na pałac królewski. Dla rodziny królewskiej pełnił jedynie funkcję reprezentacyjną przy okazji najważniejszych uroczystości. W kwietniu 2013 roku odbyła się w nim koronacja króla Wilhelma – Aleksandra. Magere Brug – Chudy Most Mergere Brug to najsłynniejszy most w Amsterdamie i jednocześnie jedno z najchętniej fotografowanych miejsc w tym mieście. Wznosi się nad rzeką Amstel i łączy brzegi kanałów Prinsengracht i Keizergracht. Według legend Chudy Most został wybudowany dla sióstr, które chciały skrócić sobie drogę z domu do stajni. Od tamtego czasu został solidnie przebudowany, jednak pierwotnie był szalenie wąski, dlatego do dziś nosi miano chudego. Munttoren – wieża monetarna Usytuowana jest przy placu Muntplein. Wieża powstała w latach 1480-1487 i dziś stanowi pozostałość po średniowiecznych murach obronnych Amsterdamu. Na szczycie wieży znajduje się czterotarczowy zegar, pod którym widnieje napis „1620”. W 1699 roku dołożono zegar z kurantami. Podczas francuskiej okupacji Muntorren stanowiła siedzibę miejskiej mennicy – stąd też wzięła się jej obecna nazwa. Concertgebouw To neoklasycystyczna sala koncertowa wybudowana pod koniec XIX wieku. Dziś uchodzi za jedną z trzech sal na świecie, cieszących się najlepszą akustyką. W gmachu, oprócz sali głównej, znajduje się również słynna sala lustrzana oraz podziemna sala chóru. Amsterdam: atrakcje turystyczne Dzielnica Czerwonych Latarni De Wallen, czyli Dzielnica Czerwonych Latarni, jest najpopularniejszą dzielnicą Amsterdamu. Słynie z wysoce ponadprzeciętnej liczby lokali, w których świadczy się usługi erotyczne. Charakterystycznym widokiem są prostytutki stojące w oknach, którym jednak nie wolno robić zdjęć. W dzielnicy tej mieszczą się też liczne coffee shopy, puby oraz restauracje. Sensation White Sensation White to ogromna impreza muzyczna z gatunku house, trance i minimal , której towarzyszą spektakularne efekty widowiskowe (świetlne i teatralne). Odbywa się raz w roku na stadionie Ajaxu – Amsterdam ArenA. Podczas imprezy wszystkich obowiązuje biały strój. Sensation Black To odpowiednik Sensation White, jednak z muzyką hardcore, hardtrance i hardstyle. Odbywa się na tym samym stadionie, co Sensation White, a uczestników obowiązują czarne stroje. Sexmuseum Venustempel To muzeum erotyki i seksu, zwane Świątynią Wenus. Jest pierwszą i najstarszą tego typu placówką na świecie. Muzeum powstało w 1985 roku. Obecnie znajduje się w nim ponad 15 tysięcy eksponatów dotyczących życia erotycznego. Rembrandthuis Dom Rembrandta przy Jodenbreestraat. Malarz mieszkał w nim w latach 1639-1658. W muzeum znajdziemy słynne płótna Rembrandta, jego grafiki oraz miedzioryty. Wnętrza zdobią również obrazy holenderskiego malarza Jozef Israëlsa. Dom Anne Frank Muzeum istnieje od 1960 roku. Skrywa w sobie historię Anne Frank i jej rodziny, która podczas II wojny światowej ukrywała się tam przed nazistowskimi prześladowaniami przez ponad dwa lata. Muzeum to organizuje również wystawy dotyczące przeróżnych form dyskryminacji i ucisku. Van Gogh Museum Muzeum Vincenta van Gogha poświęcone jest nie tylko jego sztuce, ale również czasom, w których żył. W jego zbiorach podziwiać można ogromną kolekcję dzieł postimpresjonisty i liczne pamiątki z nim związane, na przykład rzeczy osobiste czy zdjęcia. Van Gogh Museum w swoich zbiorach posiada ponad 200 obrazów artysty, 700 jego listów i 500 rysunków. Słynne płótna każdego roku podziwia ponad milion odwiedzających. Amsterdam: ciekawostki Amsterdam słynie z tego, że ponad 70 % mieszkańców porusza się za pomocą rowerów. Ciekawostką jest, że w mieście tym znajduje się więcej rowerów, niż ludzi. Amsterdam zwany jest „Wenecją Północy” z uwagi na fakt, że znajduje się tam więcej kanałów, niż w samej Wenecji. Amsterdam był pierwszą stolicą na świecie, która zalegalizowała zawieranie małżeństw przez pary homoseksualne. Amsterdam jest oficjalną stolicą Niderlandów, jednak nie jest siedzibą rządu. Niderlandzki rząd znajduje się w Hadze. Amsterdam: jak się przygotować do wyjazdu? Planując wizytę w Amsterdamie, warto najpierw zadbać o kondycję, by tak jak jego mieszkańcy móc poczuć prawdziwy klimat tego miasta i zwiedzać je, poruszając się rowerem. Roweru jednak nie trzeba zabierać ze sobą – można wypożyczyć go w jednej z miejskich wypożyczalni rowerów. Walutą obowiązującą w Niderlandach jest Euro. W dobie pieniądza elektronicznego niemal w każdym miejscu można płacić kartą. Najkorzystniej jest przed wyjazdem założyć konto w tej walucie, ponieważ wtedy przy płatnościach unikamy kosztów przewalutowania. Warto zabrać ze sobą również gotówkę, w razie nieprzewidzianych sytuacji. To, co pozwoli na dużą dozę niezależności i zdecydowanie przyspieszy poruszanie się po mieście, to nielimitowany dostęp do internetu mobilnego. Dlatego wskazane jest, aby przed wyjazdem skontaktować się ze swoim operatorem i uzgodnić możliwości korzystania z internetu w telefonie za granicą oraz koszty z tym związane. Telefon z dostępem do internetu daje możliwość korzystania z nawigacji, map, wirtualnych przewodników, tłumacza czy przeróżnych aplikacji, które mogą okazać się przydatne w razie korzystania z komunikacji miejskiej, czy chęci wypożyczenia roweru.
Amsterdam na weekend. Podpowiadamy, co warto zobaczyć
Aż 400 km ścieżek dla cyklistów! Pożyczam zatem rower i w drogę. Jestem głodna sztuki, a to miasto ma wiele do zaoferowania.
Na te miejsca warto zwrócić uwagę w Amsterdamie >>> Marzyłam o noclegu w hotelu The Exchange, którego wnętrza zaprojektowali studenci Katedry Mody tutejszego uniwersytetu. Żeby przespać noc w pokoju, gdzie okno dekoruje szal gigant o splocie warkocza, albo innym ze ścianą ozdobioną markowymi torebkami, trzeba zapłacić 250 euro. Zaglądam do środka z zachwytem. Niestety to zdecydowanie za dużo, nawet dla mnie, fanki mody i dizajnu. A w Amsterdamie sezon trwa cały rok i nie ma co liczyć na wielkie obniżki. Wybieram skromny hotel Van Onna ( pokój 2-os. 65 euro za dobę ), położony nieopodal domu Anny Frank. Ta żydowska dziewczynka w czasie II wojny światowej razem z rodziną ukrywała się przed Niemcami w przybudówce w starej kamienicy przy Prinsengracht 267, koło kościoła Westerkerk. W schowku za tajnym przejściem, umiejscowionym tuż za ruchomą półką na książki, spędziła ponad dwa lata. Przez cały czas pisała dziennik, który został przetłumaczony na ponad 60 języków. Mam dreszcze, kiedy to czytam i myślę o niej. Minęły lata, nie mijają emocje. Anna zmarła w obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen w wieku piętnastu lat. Każdego roku muzeum w domu-kryjówce przy Prinsengracht odwiedza milion osób. Muzea, dla nich tu jestem Dla mnie to właśnie muzea są główną atrakcją turystyczną Amsterdamu. Dla nich tu jestem, ale żeby odwiedzić wszystkie, trzeba zostać znacznie dłużej niż weekend i nawet szybki rower tu nie pomoże, bo jest ich ponad 50! Pędzę do ulubionego Rijksmuseum z najbardziej znanym chyba obrazem Rembrandta. Stoję przed Strażą nocną, doszukując się rys po nożu, jakie 40 lat temu zostawił na płótnie szaleniec. Na szczęście nie udało mu się zniszczyć dzieła. Zaglądam w oczy dziewczyny w żółtej sukni. Co ona tam robi? Sama w tłumie uzbrojonych mężczyzn?! Obok, na tym samym placu zwanym Kwartałem Muzeów, mam jeszcze muzeum van Gogha. Tym razem nie zdążę go odwiedzić, bo w planach mam unikalną kolekcję obrazów Kazimierza Malewicza, jaką szczyci się Stedelijk Museum. Patrzę z uwagą na jego prace zbudowane z prostych geometrycznych form. Twórca chciał dotrzeć do czegoś, co nazywał atomem malarstwa. – Siła obrazu tkwi w tym, iż posiada on moc oddziaływania równą ikonie – mówił. Czuję chyba, co miał na myśli. Nasycona Malewiczem idę dalej. W Stedelijk podziwiam malarstwo największych artystów XX w. Trwa tu akurat największa w historii Holandii wystawa Henriego Matisse’a. Tytuł: Oaza. Czyż Amsterdam nie jest prawdziwą oazą sztuki? Sztuki wszelakiej. Jest Dom Rembrandta, Woonbootmuseum, czyli Muzeum na Barce, zacumowane na kanale Prinsengracht. Muzeum seksu, tortur, ale też Biblii, haszyszu, marihuany i konopi. Przyznaję, ten artystyczny miks może przyprawić o zawrót głowy. Ale jakże przyjemny. Warto wiedzieć Najlepiej wybrać się tu samolotem. Z Warszawy standardowy koszt to ok. 700 zł. Od maja KLM uruchomiło rejsy z Krakowa: ok. 600 zł. Świetny pomysł na poznanie miasta to rejs po kanałach. W Amsterdamie jest ich aż 165, wpisano je na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na miejscu trzeba spróbować holenderskich frytek. W kioskach Vlaamse Frites znajdziesz największe. W holenderskim menu czeka również erwtensoep - w smaku podobna do polskiej grochówki, stamppot boerenkool - przypominający swojski gulasz, a na deser stroopwafels. Dwa okrągłe wafelki ze słodkim nadzieniem. Kupić tulipany – zwłaszcza jeśli przyjeżdża się, gdy kwitną, czyli od marca do połowy maja. Nigdzie nie znajdziesz tylu odmian co w Amsterdamie.
10 rzeczy, które musisz zrobić, by w Holandii nie wyróżniać się na rowerze
Po pierwsze - żadnych strojów sportowych, po drugie...
10 rzeczy, które musisz zrobić, by w Holandii nie wyróżniać się na rowerze >>> Amsterdam jest nie tylko najbardziej przyjaznym rowerom miastem na świecie, ale też tym z najszczęśliwszymi obywatelami na świecie. Zaufajcie mi – to nie jest zbieg okoliczności. Jak Holender na holendrze To co my w Polsce nazywamy rowerem holenderskim, czyli miejskim bicyklem na dużych kołach, z szeroką kierownicą, wygodnym siodełkiem, błotnikami, osłoną na łańcuch, koszykiem, nóżką i lampką zasilaną dynamem, Holendrzy i Holenderki nazywają po prostu rowerem. Bez przymiotników. W Amsterdamie jest ich więcej niż mieszkańców. Dziś wielu Holendrów i Holenderek uważa, że Amsterdam był rowerowym miastem od zawsze. Ale to tylko częściowo prawda. W latach 50. i 60. panowały tu samochody. Obecnie, gdy widzimy pełne życia ulice i place, trudno nam uwierzyć, że jeszcze niedawno były po prostu zwykłymi parkingami. Dopiero w drugiej połowie lat 70. lokalne władze zdecydowały się na poważnie zmierzyć z problemem korków, wzrostem bezrobocia w centrum miasta i wynoszeniem się coraz większej liczby ludzi na obrzeża. Rower - panaceum na wszystko Kluczem do sukcesu okazał się… rower. Gdy rozmawiam dziś z holenderskimi urbanistami, którzy obserwowali rowerową rewolucję, niewiarygodne wydaje się, jak wiele problemów miasta udało się rozwiązać, przesadzając– poprzez edukację, rozwój infrastruktury i wiele innych programów – ludzi na siodełka. Nie wierzycie? Wybierzcie się do Amsterdamu i przekonajcie się sami. Ale wcześniej przeczytajcie nasze rady, dzięki którym będziecie jeździć na rowerze jak rasowi Holendrzy >>> Bohdan Pękacki – rowerzysta miejski i turystyczny, dziennikarz, domorosły antropolog .
Carpooling: pojedźmy tam razem! To się opłaca
Choć to nie autostop, ma w sobie coś z przygody. Carpooling, czyli wspólne przejazdy - także tam, gdzie do tej pory było „za drogo", „niebezpiecznie", „eee tak samemu”
Carpooling to platforma (strona oraz aplikacja na urządzenia mobilne), dzięki której można "gdzieś" "z kimś" pojechać. W optymalnej cenie można znaleźć miejsce w samochodzie, pociągu, autobusie lub samemu zaoferować wolny fotel. Carpooling jest największym w Europie serwisem wspólnych przejazdów. Z założenia to rozwiązanie ekonomiczne i ekologiczne. Mamy spore szanse, że za wypad do Amsterdamu zapłacimy tyle, co za wyjazd na działkę do znajomych, i że pod ratusz w Radomiu i pod niemiecki Reichstag dotrzemy w podobnym czasie. Nie taka zwykła podwózka Platforma łączy 6 milionów użytkowników. Dostępna jest w 7 językach: po angielsku, niemiecku, hiszpańsku, francusku, grecku, włosku i po polsku, a więc towarzystwo zapewnia międzynarodowe. Spora część użytkowników przeszła weryfikację dokumentów, co oznacza, że możemy czuć się bezpiecznie - prawo jazdy wydał właściwy urząd, a samochód, którym jedziemy, nie został skradziony. - Za mną już ponad 20 tysięcy carpoolowych kilometrów – mówi Agnieszka Kornas. - Z noclegów korzystam w ramach couchsurfingu, na koszykówkę umawiam się przez Facebooka, a podróże realizuję oczywiście przez carpooling. Oprócz preferencji cenowych, możemy mieć trochę więcej wymagań, na przykład tych towarzyskich. W pociągu jesteśmy skazani na los: może akurat uda się usiąść obok kogoś o podobnych zainteresowaniach, a może... zupełna nuda. Dzięki carpoolingowi można o tym zdecydować samodzielnie – towarzysz, który kocha góry, bieganie, a może żagle? Liczby nie kłamią, ze wspólnych przejazdów wyniknęło już ponad 20 małżeństw. Carpooling w przeliczeniu A skoro o liczbach mowa, sprawa wygląda następująco: od początku istnienia strony, tj. od 2001 roku, zrealizowano 70 milionów przejazdów o średnim dystansie 200 km każdy. Dziennie na portalu oferowanych jest 3,5 miliona wolnych miejsc. Szacuje się że najwięcej przejazdów carpoolingowych na trasie Polska-Niemcy i z powrotem odbywa się właśnie przez stronę carpooling.pl. Miało być ekologicznie i ekonomicznie? W sumie na wspólnych przejazdach carpoolerzy zaoszczędzili już 750 000 000 litrów paliwa i ok. 2 biliony euro.
Nowe symbole starych miast: Messi, papież Franciszek i... Amelia
Najlepsi spece od reklamy nie wymyśliliby niczego lepszego!
Berlin bez Bramy Brandenburskiej? Paryż bez wieży Eiffla? Londyn bez Big Bena? Trudno sobie wyobrazić kultowe miasta bez ich tradycyjnych symboli. Chyba że współczesna konkurencja okaże się silniejsza… 1. Olbrzym z Emiratów Swoją sławą objął już cały glob. Chodzi o Burdż Chalifę w Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie), czyli najwyższy wieżowiec na świecie. Liczący 829,8 m wysokości olbrzym także pod wieloma innymi względami jest „naj” – znajduje się w nim na przykład najwyżej położony meczet na świecie (na 158. piętrze budynku). Nic dziwnego, że został symbolem miasta, jeszcze zanim ukończono jego budowę. Tradycyjny symbol inny hotel: Burdż al-Arab, nazywany „żaglem”. 2. Pa, pa, papa Buenos Aires straciło swego prymasa, ale zyskało papieża. A przy okazji – nową ikonę umieszczaną na miejskich suwenirach. Już na drugi dzień po wyborze kard. Jorge Bergoglio na najwyższy urząd w Kościele ulice stolicy Argentyny owładnęła „bergogliomania”. A nowy bohater kraju (obok Maradony i Messiego) mimowolnie trafił na koszulki, obrazy, breloczki i inne niezliczone gadżety, które można kupić w tym mieście. Tradycyjny symbol monument El Obelisco . Buenos Aires straciło swego prymasa, ale zyskało papieża. 3. Ostalgiczny ludzik NRD-owski Ampelmännchen (dosł. człowieczek ze świateł) powstał w 1961 r. i po zjednoczeniu Niemiec miał zniknąć z krajobrazu niemieckich miast. Okazało się jednak, że na Zachodzie nie wszystko jest lepsze – postać ze wschodnioniemieckich sygnalizatorów dla pieszych uznano za ładniejszą, milszą i bardziej wyluzowaną niż jej kolega zza lepszej strony muru. Ludzik nie tylko przetrwał obalenie komuny, ale stał się maskotką Berlina i głównym przejawem tzw. ostalgii, czyli tęsknoty za czasami NRD. Tradycyjny symbol Brama Brandenburska Berliński Ampelmännchen zaskakująco dobrze odnalazł się w nowym systemie politycznym. (Fot. BE&W) 4. Ameliowana pamiątka Napoleon przesiadywał w najstarszej paryskiej kawiarni Le Procope. Pablo Picasso – w mekce tamtejszej awangardy Les Deux Magots. Tłumy turystów ustawiają się dziś jednak do położonej na wzgórzu Montmartre – Café des 2 Moulins. A wszystko dlatego, że spędzała tam czas Amélie Poulain, bohaterka kultowego filmu Jeana-Pierre'a Jeuneta. Ci, dla których zabraknie miejsca, muszą się zadowolić pamiątką z wizerunkiem Amelii – niezbitym dowodem na pobyt w Paryżu. Tradycyjny symbol wieża Eiffla Café des 2 Moulins spędzała czas Amélie Poulain, bohaterka kultowego filmu Jeana-Pierre'a Jeuneta. (Fot. Czarny Kot) 5. Palma nam odbiła – Wyobrażałam sobie człowieka, który codziennie jeździ do pracy tramwajem i nagle, nieco zaspany, widzi przez okno tropiki, Bliski Wschód albo Meksyk – mówiła o swym szalonym projekcie Joanna Rajkowska. Chodzi o sztuczną palmę ustawioną przez tę artystkę kilkanaście lat temu na warszawskim rondzie de Gaulle'a. Powstała jako czasowa instalacja plastyczna, została z mieszkańcami stolicy na stałe (opowiedziało się za tym aż 75 proc. warszawiaków). W 2007 r. egzotyczne drzewo zostało jednym z oficjalnych symboli miasta. Tradycyjny symbol Syrenka Sztuczna palma ustawiona przez artystkę 11 lat temu na warszawskim rondzie de Gaulle'a. (Fot. East News) 6. Who are you? Najbardziej genialne slogany reklamowe są zazwyczaj bardzo proste. Pewnie dlatego hasło: I amsterdam okazało się marketingowym hitem. W ramach kampanii w różnych punktach stolicy Holandii ustawiono ogromne znaki, które od razu podbiły serca turystów niestrudzenie wspinających się na gigantyczne litery, by pozować z nimi do zdjęć. Tradycyjny symbol znaki „X X X” nawiązujące do trzech krzyży we fladze i na godle miasta Hasło: I amsterdam okazało się marketingowym hitem. 7. Miejskie DNA Wieżę obserwacyjną Orbit otwarto w Londynie niedawno, bo przed ubiegłoroczną olimpiadą. Mimo to ten 115-metrowy futurystyczny obiekt (przypominający łańcuch DNA) zdążył już wrosnąć w krajobraz metropolii. Dzieło awangardowego rzeźbiarza Anisha Kapoora i inżyniera Cecila Balmonda uchodzi za brytyjską odpowiedź na paryską wieżę Eiffla. Tradycyjny symbol Big Ben Dzieło awangardowego rzeźbiarza Anisha Kapoora i inżyniera Cecila Balmonda uchodzi za brytyjską odpowiedź na paryską wieżę Eiffla. (Fot. ONS) 8. Cuda pod nogami Niezwykłe dzieła sztuki leżą niekiedy na ulicy. W Bilbao nawet dosłownie! Tamtejsza kostka brukowa z charakterystycznymi żłobieniami w kształcie rozety jest nie tylko ładna, ale i praktyczna: rowki na płytkach służą jako kanaliki odprowadzające deszczówkę. Dziś jest również symbolem tego hiszpańskiego miasta, a turyści masowo kupują jej miniaturki w formie breloczków, magnesów na lodówkę, a nawet ciastek. Tradycyjny symbol Basílica de Begoña Niezwykłe dzieła sztuki leżą niekiedy na ulicy. Kostka brukowa w Bilbao stała się symbolem tego hiszpańskiego miasta. 9. Morskie organy horwackie miasteczko Zadar na brak turystycznych magnesów narzekać nie może: rzymskie budowle, wczesnoromański kościół św. Donata, wreszcie lokalny likier Maraschino. Mimo to ambitne miasto ufundowało sobie w 2001 r. kolejną atrakcję – wodne organy wbudowane w morskie nabrzeże. Działają podobnie jak tradycyjny instrument, tyle że muzyka wydobywa się tu nie pod wpływem powietrza, lecz morskich fal wpadających do specjalnie skonstruowanych szczelin. Tradycyjny symbol kościół św. Donata Chorwackie miasto Zadar ufundowało sobie w 2001 r. kolejną atrakcję – wodne organy wbudowane w morskie nabrzeże. 10. Strzał w dziesiątkę Sagrada Família, deptak La Rambla i pomnik Kolumba mają powody do niepokoju. Te symbole stolicy Katalonii są bowiem w zatrważającym tempie wypierane przez koszulki drużyny piłkarskiej FC Barcelona. Kiedy „Barca” wygrywa, stadion Camp Nou staje się najważniejszym miejscem w wiekowej metropolii. Turyści najbardziej sobie cenią T-shirty z kultowym numerem 10 – tym samym, z którym grał najlepszy strzelec w historii klubu Lionel Messi. Tradycyjny symbol bazylika Sagrada Família Kiedy „Barca” wygrywa, stadion Camp Nou staje się najważniejszym miejscem w wiekowej metropolii. (Fot. Shutterstock)
Co one tu robią? Dzikie zwierzęta na europejskich ulicach. Zobacz te surrealistyczne zdjęcia [GALERIA]
Zebra na pasach, pingwiny w metrze… Projekt litewskiego artysty podbija serca internautów na całym świecie. Nic dziwnego!
Chociaż Ceslovas Cesnakevicius odwiedził wiele miast, te dwie wizyty zrobiły na nim największe wrażenie. Litewski artysta zeszłej wiosny wybrał się na kilkunastodniową wycieczkę do Amsterdamu, niedługo później - do Londynu. Jak mówi, napatrzył się wtedy na ludzi najróżniejszych kultur i narodowości. Ich oryginalne, nieraz wyzywające stroje nie robiły na nikim specjalnego wrażenia. Obowiązywało niepisane prawo „Nieważne, jak wyglądasz ani skąd pochodzisz, dopóki nie szkodzisz innym -bądź sobą”. Artysta urodził się i wychowywał na Liwie. Jak mówi, w jego kraju - byłej republice Związku Radzieckiego – pomstowało przekonanie, że najważniejsza jest masa, a kto nie jest jej częścią, jest dla niej zagrożeniem. Sam zresztą doświadczył tego wykluczenia. - Zastanawiałem się, jak to możliwe, że w ciągu tych dni, które spędziłem w Amsterdamie i Londynie, nie zauważyłem między tymi ludźmi żadnych wrogich spojrzeń ani komentarzy – opowiada. - Pomyślałem wtedy, że nawet gdyby ulicą przeszła owłosiona bestia (tak właśnie wtedy pomyślałem) nikomu by to nie przeszkadzało… Tak narodził się pomysł na projekt „The Zoo”. Cesnakevicius wykorzystał do tego zdjęcia europejskich metropolii, które fotografował od 2008 roku. Są tu ulice Londynu, Paryża, Barcelony, Berlina i Amsterdamu. Zdjęcia zwierząt zostały wykonane oddzielnie. Surrealistyczne obrazy powstały po nałożeniu warstw. Przyznacie, że działają na wyobraźnię. Więcej: facebook.com/cesnakevicius.art/ View oEmbed on the source website
Amsterdam: Zamieszkaj w budowlanym żurawiu!
Niezwykły hotel 50 metrów nad ziemią w artystycznym centrum Amsterdamu.
Nocleg 50 metrów nad ziemią w artystycznym centrum Amsterdamu? Na dodatek w dźwigu z budowy? Jeśli nie macie lęku wysokości, to atrakcja zdecydowanie dla was! Architekt Edwin Kornmann Rudi wpadł na pomysł niezwykłego hotelu podczas… spaceru. Fot. Vileroy & Boch Właśnie podczas przechadzki po północnym Amsterdamie szukał inspiracji do stworzenia miejsca niezwykłego, w którym można by się było schronić przed zgiełkiem miasta. Zachwycił go zabytkowy żuraw. Postanowił zmienić go w luksusowy, pięciogwiazdkowy hotel. Fot. Vileroy & Boch Na szczycie są trzy luksusowe apartamenty. W dawnej kabinie dźwigowego jest dzisiaj jednym z hotelowych pokojów. Na ostatnim piętrze znalazło się miejsce dla wanny z hydromasażem. Co za relaks na wysokości! Fot. Vileroy & Boch