Świętuj urodziny Aleksandra Doby w kajaku. Weź udział w 2. spływie OLO
Wciąż planujesz wakacje? Drugi spływ ku pamięci Aleksandra Doby odbędzie się na przełomie sierpnia i września. To szansa, żeby uczcić pamięć o słynnym Polaku i wesprzeć działania charytatywne.
W tym artykule: 2. spływ OLO. Kiedy? Jaka będzie trasa? „Jeśli masz odwagę marzyć, to znajdziesz odwagę, by to zrealizować...” Aleksander Doba zdobył serca ludzi na świecie po tym, jak jako pierwszy człowiek w historii samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki z kontynentu na kontynent. Na trasie z Afryki do Ameryki Południowej polegał wyłącznie na sile własnych mięśni. Imponował innym nie tylko hartem ducha, ale też pozytywną energią, którą mógłby rozdzielić na kilka młodszych od siebie osób. Doba zmarł w lutym 2021 r. po zdobyciu Kilimandżaro. Pamięć o nim trwa i będzie trwała jeszcze długo. Jedna z inicjatyw upamiętniających słynnego podróżnika i kajakarza to spływ OLO. Zeszłoroczna akcja początkowo miała mieć charakter prywatny. Pożegnanie na wodzie z wyjątkowym kajakarzem okazało się jednak ogromnym sukcesem frekwencyjnym. W tym roku roku spływ ku pamięci Aleksandra Doby zostanie zorganizowany ponownie. 2. spływ OLO. Kiedy? Jaka będzie trasa? Niezapomniana przygoda w kajaku to nie tylko okazja do spotkań z inspirującymi osobami. Wydarzenie ma charakter charytatywny, a organizatorom i uczestnikom przyświeca przesłanie Doby: Nie bójmy się marzyć. Na całej trasie spływu trwać będzie zbiórka pieniędzy dla organizacji To Help Africa. Pieniądze zostaną przekazane na budowę polskiej szkoły w Tanzanii, która docelowo ma nosić imię kajakarza. Drugi spływ ku pamięci Aleksandra Doby OLO odbędzie się w dniach 27.08.2022 – 03.09.2022. Start trasy na Trójstyku granic polskiej, czeskiej i niemieckiej. Następnie Nysą Łużycką i Odrą do Szczecina. Spływając tym właśnie szlakiem, upamiętnimy dokładnie 30. rocznicę pierwszego wielkiego spływu Aleksandra Doby, który odbył się w 1992 roku. Trasa spływu: 27.08.2022 Trójstyk Zgorzelec (Görlitz) 40 km 28.08.2022 Zgorzelec (Görlitz) – Łęknica (Bad Muskau) 70 km 29.08.2022 Łęknica (Bad Muskau) – Gubin (Guben) 60 km 30.08.2022 Gubin (Guben) – Słubice (Frankfurt O.) 50 km 31.08.2022 Słubice (Frankfurt O.) – Kostrzyn (Kustrin O.) 30 km 01.09.2022 Kostrzyn (Kustrin O.) – Zatoń Dolna (Schwedt O.) 70 km 02.09.2022 Zatoń Dolna (Schwedt O.) – Szczecin 50 km 03.09.2022 Szczecin – Police (Trzebież) 30 km „Jeśli masz odwagę marzyć, to znajdziesz odwagę, by to zrealizować...” Spływ ma charakter samowystarczalny. Każdy z uczestników płynie na własną rękę dbając o logistykę, zakwaterowanie oraz prowiant. Za ewentualne wypadki podczas wycieczki organizator nie odpowiada. Na mecie w Szczecinie, podobnie jak w roku poprzednim, planowane jest hucznie świętowanie urodzin Aleksandra Doby. Więcej informacji i kontakt do organizatorów na wydarzeniu na Facebooku: https://www.facebook.com/events/963615070979875 Organizator: kajaking.tv
„Śmierć Aleksandra Doby nastąpiła z przyczyn naturalnych”. Tanzania wydała akt zgonu
"Śmierć Aleksandra Doby jest poruszającym, wstrząsającym zdarzeniem i dotyka nas jako organizatorów, jego przyjaciół i kompanów podróży. Pragniemy poinformować, że według aktu zgonu wydanego przez Zjednoczoną Republikę Tanzanii, śmierć Aleksandra nastąpiła z przyczyn naturalnych" - czytamy w komunikacie na stronie klubu, który zorganizował podróż Aleksandra Doby na Kilimandżaro . Polski kajakarz i podróżnik zmarł we wtorek na najwyższym szczycie Afryki. Miał 74 lata.
W tym artykule: „Zmarł śmiercią podróżnika” „Zawsze trzeba zaczynać od marzeń” Jak czytamy w oświadczeniu klubu. "Grupa, której członkiem był Aleksander Doba wyruszyła zdobywać szczyt w asyście 104 osób, w tym 16 przewodników, 84 tragarzy oraz 4 kucharzy – zgodnie z wymaganiami parku narodowego, na terenie którego znajduje się Kilimanjaro. Lokalna agencja dysponowała zestawami pierwszej pomocy, butlami tlenowymi, rozbudowaną apteczką z lekami na chorobę wysokościową i wszystkimi niezbędnymi przy takich wyprawach środkami. Zabezpieczenia były dostępne podczas całej wyprawy, w tym podczas ataku szczytowego. (…) Chcielibyśmy podkreślić, że podczas całej wyprawy, w tym wejścia na szczyt, Aleksander Doba nie zgłaszał i nie wykazywał żadnych objawów, które mogłyby wskazywać na problemy zdrowotne. Aleksander był bacznie obserwowany przez przewodników oraz przechodził rutynowe kontrole, podczas których mierzone miał tętno, natlenienie krwi, a także był pytany o samopoczucie”. Klub apeluje także o uszanowanie prawa do żałoby rodziny Aleksandra Doby oraz nierozpowszechnianie nieprawdziwych informacji. „Zmarł śmiercią podróżnika” O śmierci słynnego podróżnika poinformowali jego bliscy na oficjalnym profilu facebookowym Aleksandra Doby. - Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 22 lutego zmarł wielki kajakarz Aleksander Doba. Zmarł śmiercią podróżnika zdobywając najwyższy szczyt Afryki - Kilimandżaro spełniając swoje marzenia. Pogrążona w żalu żona, synowie, synowe i wnuczki. Jak mówił w rozmowie z TVN24 organizator ostatniej wyprawy Doby, Łukasz Nowak, po zdobyciu szczytu podróżnik poprosił o chwilę odpoczynku. - Na szczycie Aleksander czuł się dobrze, przed pamiątkowym zdjęciem poprosił przewodników, którzy z nim byli, o to, czy może chwilę odpocząć. Stracił przytomność, a następnie funkcje życiowe. Zmarł, realizując swoje ogromne marzenie, zdobywając dach Afryki". Pomimo reanimacji, nie udało się przywrócić jego funkcji życiowych. „Zawsze trzeba zaczynać od marzeń” Aleksander Doba, jako pierwszy człowiek w historii, samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki z kontynentu na kontynent (z Afryki do Ameryki Południowej), wyłącznie dzięki sile swoich mięśni. W sumie pokonał go trzykrotnie. Jak podaje PAP, za pierwszym razem wyruszył ze stolicy Senegalu Dakaru w październiku 2010 roku. Po trzech miesiącach dotarł do Acarau w Brazylii. W kolejną wyprawę wyruszył w październiku 2013 roku z Lizbony do New Smyrna Beach na Florydzie. Na ocenie spędził wówczas 167 dni. Trzecią podróż przez Atlantyk rozpoczął w maju 2017 roku w Nowym Jorku, a zakończył we wrześniu 2017 roku w Le Conquet we Francji. Kajakiem opłynął także Morze Bałtyckie i jezioro Bajkał. Jako pierwszy opłynął też całe polskie wybrzeże z Polic do Elbląga, jak również przepłynął Polskę "po przekątnej", z Przemyśla do Świnoujścia. Miłośnik kajakarstwa górskiego miał na koncie dwa złote, srebrny i brązowy medal Otwartych Akademickich Mistrzostw Polski w kajakarstwie górskim. Swoją kajakarską i podróżniczą karierę rozpoczął w latach 80. w klubie „Alchemik” Police oraz Akademickim Klubie Turystyki Kajakowej „Pluskon” w Szczecinie. Oprócz dokonań w kajakarstwie Doba mógł też poszczycić się wylatanymi ponad 250 godzinami na szybowcach, trzecią klasą skoczka spadochronowego i złotą odznaką turystyki kolarskiej. Charyzmatyczny i zawsze chętny do rozmowy, Doba gromadził wokół siebie tłumy słuchaczy. Zachwyceni jego dokonaniami czytelnicy "National Geographic" nadali mu światowy tytuł Podróżnika Roku 2015. - To wielka strata, odszedł wybitny podróżnik, ale przede wszystkim wspaniały, ciepły zawsze uśmiechnięty człowiek, który nas wszystkich zarażał swoją niespożytą energią i wielką pasją. Będzie nam go bardzo brakowało - wspomina Agnieszka Franus, redaktor naczelna National Geographic Polska.
„Zdobył szczyt. Poprosił o chwilę odpoczynku”. Przyjaciel Aleksandra Doby o ostatnich chwilach podróżnika
– Olek mówił, że jest w świetnej formie. Zdobył szczyt Kilimandżaro o godz. 11 w poniedziałek. Przed wykonaniem zdjęcia poprosił o chwilę odpoczynku. Później stracił przytomność – tak ostatnie chwile Aleksandra Doby opisuje Łukasz Nowak, przyjaciel i organizator ostatniej wyprawy wielkiego podróżnika.
W tym artykule: Pasjonat i wizjoner Wiadomość o śmierci utytułowanego podróżnika Aleksandra Doby obiegła polskie i światowe media we wtorek. Jego bliscy na oficjalnym facebookowym profilu Doby napisali: „Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 22 lutego zmarł wielki kajakarz Aleksander Doba. Zmarł śmiercią podróżnika, zdobywając najwyższy szczyt Afryki - Kilimandżaro. Spełniając swoje marzenia”. Dzięki relacji Łukasza Nowaka, dziś wiemy, że Doba przed śmiercią spełnił swoje kolejne marzenie i zdobył mierzący 5 895 m.n.p.m. szczyt. – Czuł się dobrze, nie było objawów choroby wysokościowej, był z nim kontakt.. Część zdobywców spotkała Dobę na jednym z trzech wierzchołków Kilimandżaro. Rozmawiali z nim. Mówił, że jest w świetnej formie, krzyczał „Afryka dzika” i że jest szczęśliwy, chciał zdobyć szczyt – opowiadał Nowak w rozmowie z polsatnews.pl. Jak mówi organizator ostatniej wyprawy Doby, po zdobyciu szczytu, a przed wykonaniem zdjęcia potwierdzającego udaną wspinaczkę podróżnik poprosił o chwilę odpoczynku. Chwilę później stracił przytomność, a zaraz potem ustały funkcje życiowe. Mimo natychmiastowej reanimacji, nie udało się przywrócić akcji serca. Ciało Aleksandra Doby zostało więc zabezpieczone i sprowadzone do niższych obozów. W akcji udział brali m.in. pracownicy parku narodowego, na którego terenie wznosi się Kilimandżaro. Zdobycie najwyższego szczytu Afryki nie miało być końcem tegorocznej wyprawy Aleksandra Doby. W planach miał jeszcze safari w dwóch parkach narodowych: Tarangire i Ngoro Ngoro oraz odpoczynek na wyspie Zanzibar. Sto DÓB samotności. Wywiad z Aleksandrem Dobą Przejście na emeryturę dodało mu skrzydeł. A raczej wioseł. Aleksander Doba, który w wieku 65 lat samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki, ciągle nie ma dość. Wręcz przeciwnie. D... Pasjonat i wizjoner Aleksander Doba przyszedł na świat 9 września 1946 w Swarzędzu. Dzieciństwo spędził w Swarzędzu. Ukończył Politechnikę Poznańską z tytułem inżyniera mechanika. Od lat 70. XX wieku mieszkał w Policach, gdzie pracował w Zakładach Chemicznych Police. Miał żonę, Gabrielę, dwóch synów – Bartłomieja i Czesława. Swoją kajakarską i podróżniczą karierę rozpoczął w latach 80. w klubie „Alchemik” Police oraz Akademickim Klubie Turystyki Kajakowej „Pluskon” w Szczecinie. Aleksander Doba na okładce „The New York Times”. Historia polskiego kajakarza inspiruje Amerykanów „Lepiej żyć jeden dzień jako tygrys, niż sto dni jako owca” – zwykł mówić. Aleksander Doba, 71-letni kajakarz z Polic, idzie jak burza. Właśnie trafił na okładkę The New York Tim... Ogólnoświatową sławę zyskał, kiedy jako pierwszy człowiek w historii samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki z kontynentu na kontynent (z Afryki do Ameryki Południowej), wyłącznie dzięki sile mięśni. Opłynął kajakiem Morze Bałtyckie i Bajkał. Również jako pierwszy opłynął całe polskie wybrzeże z Polic do Elbląga oraz Polskę po przekątnej z Przemyśla do Świnoujścia. Oprócz dokonań w kajakarstwie Doba mógł też poszczycić się wylatanymi ponad 250 godzinami na szybowcach, trzecią klasą skoczka spadochronowego i złotą odznaką turystyki kolarskiej. Charyzmatyczny i zawsze chętny do rozmowy, Doba zawsze gromadził wokół siebie tłumy słuchaczy. Zachwyceni jego dokonaniami, czytelnicy "National Geographic" nadali mu tytuł Podróżnika Roku 2015.
Smutną informację podała rodzina Aleksandra Doby. - To wielka strata, odszedł wybitny podróżnik, ale przede wszystkim wspaniały, ciepły zawsze uśmiechnięty człowiek, który nas wszystkich zarażał swoją niespożytą energią i wielką pasją. Będzie nam go bardzo brakowało - mówi Agnieszka Franus, redaktor naczelna National Geographic Polska
Na facebookowym profilu Aleksandra Doby znalazła się smutna informacja o śmierci słynnego polskiego podróżnika. - Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 22 lutego zmarł wielki kajakarz Aleksander Doba. Zmarł śmiercią podróżnika zdobywając najwyższy szczyt Afryki - Kilimandżaro spełniając swoje marzenia. Pogrążona w żalu żona, synowie, synowe i wnuczki - czytamy. fot. Robert Wróblewski / Festiwal Podróżników National Geographic Polska Jako pierwszy człowiek w historii, Doba przepłynął samotnie kajakiem Atlantyk (z Afryki do Ameryki Południowej). W sumie pokonał go trzykrotnie. Korzystając z siły własnych mięśni opłynął kajakiem Morze Bałtyckie i jezioro Bajkał. Jako pierwszy opłynął też całe polskie wybrzeże z Polic do Elbląga oraz Polskę "po przekątnej", z Przemyśla do Świnoujścia. Miłośnik kajakarstwa górskiego miał na koncie dwa złote, srebrny i brązowy medal Otwartych Akademickich Mistrzostw Polski w kajakarstwie górskim. View oEmbed on the source website O próbie wejścia na górę w Afryce opowiadał w rozmowie z "Tygodnikiem Swarzędzkim". - Kilimandżaro – już sama nazwa tej najwyższej góry Afryki jest fascynująca. To samotna góra powulkaniczna wyrastająca z sawann w pobliżu równika na wysokość niemal 6 km. W planowanej wyprawie jest wejście na szczyt góry i zejście do podnóża, safari w dwóch parkach narodowych: Tarangire i Ngoro Ngoro oraz odpoczynek na wyspie Zanzibar - powiedział Doba. Swoją karierę zaczynał w latach 80-tych w klubie kajakowym "Alchemik' Police oraz Akademickim Klubie Turystyki Kajakowej „Pluskon” w Szczecinie. Charyzmatyczny i zawsze chętny do rozmowy, Doba zawsze gromadził wokół siebie tłumy słuchaczy. Zachwyceni jego dokonaniami, czytelnicy "National Geographic" nadali mu tytuł Podróżnika Roku 2015. Wielokrotnie udzielał się na Festiwalach Podróżników National Geographic. Jego prelekcje przyciągały tłumy, ponieważ zawsze skracał dystans między sobą a widownią, ujmując poczuciem humoru i prostolinijnością. Z Agnieszką Franus, red. nacz. National Geographic Polska fot. Paweł Głuza / Festiwal Podróżników PRZECZYTAJ TAKŻE: Sto DÓB samotności. Wywiad z Aleksandrem Dobą
Aleksander Doba na okładce „The New York Times”. Historia polskiego kajakarza inspiruje Amerykanów
„Lepiej żyć jeden dzień jako tygrys, niż sto dni jako owca” – zwykł mówić. Aleksander Doba, 71-letni kajakarz z Polic, idzie jak burza. Właśnie trafił na okładkę The New York Times Magazine.
Białe włosy, długa broda i gen przygody. Aleksander Doba, 71-letni kajakarz z Polic, który jako pierwszy w historii samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki z kontynentu na kontynent, nie przestaje inspirować. Jego historią zainteresował się właśnie The New York Times, jeden z najważniejszych amerykańskich dzienników, trzeci pod względem nakładu w Stanach Zjednoczonych. W najnowszym wydaniu The New York Times Magazine ukazał się artykuł „Alone at Sea” ("Sam na morzu”) przygotowany przez Elizabeth Weil. Autorka próbuje wyjaśnić, dlaczego kajakarz w wieku 70 lat zdecydował się - dosłownie - rzucić na głęboką wodę. Dlaczego aż trzykrotnie przepłynął ocean? Docieka: kim jest człowiek, który przypomina, że niezależnie od wieku, życie może być fascynującą przygodą. Tekst to coś więcej niż opis wyjątkowych wypraw, to studium niezwykłej pasji i odwagi. Artykuł jest efektem wielogodzinnych rozmów i dociekań Weil. Artykuł uzupełniają unikatowe zdjęcia Doby z jego domu w Policach. Publikacją był zaskoczony sam kajakarz. - Było warto - powstał materiał, który nawet mnie zaskoczył - Elizabeth napisała o wielu "smaczkach" z mojej przeszłości - napisał na Facebooku. Aleksander Doba pływa kajakiem od 37 lat. Trzykrotnie przepłynął Atlantyk wyłącznie przy pomocy własnych mięśni, jako pierwszy opłynął całe polskie wybrzeże i Bajkał. W 2015 roku zdobył tytuł Podróżnika Roku wg amerykańskiego magazynu National Geographic.
Znamy pełny harmonogram Festiwalu Podróżników w Nadarzynie!
Znamy już harmonogram wystąpień podczas Festiwalu Podróżników w Nadarzynie (obok Warszawy) podczas World Travel Show w Ptak Warsaw Expo.
Podczas Festiwalu zapraszamy na wystąpienia prelegentów na dwóch scenach oraz do stref na, których odwiedzić będzie można m.in. strefę FOX, strefę NIKON czy znaleźć wymarzoną podróż wraz z biurem podróży LOGOS. Odwiedzą nas również przedstawiciele województwa Lubuskiego i Dolnego Śląska i przybliżą tradycję oraz kulturę swoich regionów. Zapraszamy również na Galę rozdania nagród w konkursie 7 Nowych Cudów Polski, w którym z pomocą czytelników wybraliśmy najpiękniejsze miejsca w kraju. Piątek 20.10.2017 12.00 - 12.30 Uroczyste otwarcie targów 15.00 - 16.10 Gala 7 nowych cudów 16.10 - 17.00 Bartek Jędrzejak 17.30 - 18.00 Sokayka Scena Główna: Sobota 21.10.2017 11.00 - 12.00 Aleksander Doba 12.00 - 13.00 Kinga Baranowska 13.00 -14.00 Mateusz Waligóra 14.00 - 15.00 Elżbieta Dzikowska 15.00 - 16.00 Cezary Szproch 16.00 - 17.00 Szymon Hołownia 17.00 - 18.00 Olek Hanusz Niedziela 22.10.2017: Scena Główna: 11.00 - 12.00 Krzysztof Wielicki 12.00 - 13.00 Miłka Raulin 13.00 - 14.00 Marcin Dobas 14.00 - 15.00 Krzysztof Starnawski 15.00 - 16.00 Michał Cessanis 16.00 - 17.00 Andrzej Bargiel Sobota 21.10.2017r. Mała scena 11.00 - 12.00 Pojechana 12.30-14.00 Adbuster (Tube Riders), Urbex History, 14.00 - 15.00 Szpilki w plecaku 15.00 - 18.00 Laureaci konkursu „Zostań podróżnikiem National Geographic” Niedziela 22.10.2017r. Mała scena 10.00 – 11.00 Łukasz Jakóbiak 11.00 - 12.00 Oliwia Papatanasis 12.00 - 12.30 Elfik TV 14.00 - 15.30 Kamil in Travel, Ziemniak, Madzionka,Karol Paciorek, Wapniak 15.45 – 17.00 Laureaci konkursu „Zostań podróżnikiem National Geographic” Więcej informacji na temat każdego wystąpienia znajdziecie na stronie https://travelery.national-geographic.pl/program-festiwalu/3
Aleksander Doba: Podsumowanie wyprawy. Solidarność transatlantycka
Piotr Chmieliński podsumowuje brawurową przeprawę Aleksandra Doby przez Atlantyk. Ostatnia wyprawa kajakarza dostarczyła i jemu i jego kibicom ogromnych emocji.
Minął miesiąc od zakończenia Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej Aleksandra Doby. Ekspedycja realizowana trasą przez północny Atlantyk, ze Stanów Zjednoczonych do Europy stanowiła szczególne wyzwanie dla samego kajakarza, jak i całego grona osób, które zaangażowały się w osiągnięcie jego celu. Kiedyś ktoś mi powiedział, że ciekawi świata ludzie dążący z uporem i determinacją do spełniania swoich marzeń zawsze mogą liczyć na czyjąś bezinteresowną pomoc. Przekonałem się, że tak jest, gdy mnie pomagano realizować cele wypraw, w których uczestniczyłem, przekonałem się o tym także przy okazji podróży Olka. Gdy było potrzebne wsparcie – zawsze znalazł się ktoś, kto chętnie go udzielił. Czas więc na podziękowania. Sandy Hook w stanie Nowy Jork, USA Start wyprawy do łatwych nie należał. Olek wyruszył pod koniec maja 2016 roku, ale już po czterech dniach był zmuszony przerwać podróż ze względu na uszkodzenie kajaka, do którego doszło w efekcie uderzenia o piaszczysty brzeg. Razem z Dorotą i Luisem Muga oraz moim synem Alexem ściągnęliśmy wówczas rozbitego „OLO” z plaży, a firma Adama Rutkiewicza przewiozła go do Polski, gdzie został naprawiony, bo wypadek wcale nie oznaczał końca ekspedycji. Rok później, 7 maja Olek wypłynął ponownie, już z zatoki Sandy Hook, czyli z miejsca, gdzie na skutek fatalnej awarii podczas pierwszej próby przerwał wyprawę. Warunki pogodowe nie ułatwiały wyjścia na pełny ocean. Po zerwaniu się z kotwicy „OLO” omal nie rozbił się o skały. Dzięki pomocy poławiacza małży, Randy Stevensa oraz braci Pete’a i Jeffa Patach, właścicieli łodzi motorowej, która zholowała kajak, udało się uniknąć tragedii, a Olek wkrótce wypłynął na otwarte wody Atlantyku. Zatoka Barnegat w stanie New Jersey, USA Olek nie zdążył oddalić się od wybrzeża Stanów Zjednoczonych na bezpieczny dystans 150 mil morskich, gdy pojawiło się zagrożenie pierwszym z wielu oczekiwanych na tej części oceanu sztormów. Podjął wówczas decyzję o przeczekaniu nawałnicy w zatoce Barnegat, w okolice której dotarł pięć dni po opuszczeniu Sandy Hook. Ze względu na silne prądy pływowe wejście do zatoki przez wąski przesmyk pomiędzy skałami nastręczało poważnych trudności, o czym ostrzegał ówczesny nawigator wyprawy, Jacek Pietraszkiewicz - w początkowych tygodniach ekspedycji odpowiadający za strategię rejsu i dostarczający informacji o pogodzie. Pomni tych przestróg wraz z kapitanem Chuckiem Tharpem wypłynęliśmy jego kutrem 10 mil morskich w głąb Atlantyku, by przygotować bezpieczne dotarcie Olka na spokojne wody basenu Barnegat. Już na lądzie okazało się, że niezbędne jest zakupienie nowych kompasów i naprawa uszkodzonego reflektora radarowego. W tym wypadku nieoceniona była pomoc mechaników Tima Brindleya, jego syna Thomasa oraz Howarda Lawsona. Gdy tylko sztorm się skończył, popłynęliśmy łodzią kapitana Alana Thomasa, by asekurować Olka podczas wychodzenia znanym już wąskim przesmykiem na Atlantyk. Wtedy po raz ostatni po amerykańskiej stronie pożegnaliśmy podróżnika wraz z Dorotą i Luisem Muga, Adamem Rutkiewiczem i Małgorzatą Borowską-Piątek, która wyposażyła go w kanapki na drogę. To znaczy na kilka dni tej drogi. Akcja „ster” Informacja, jaką po kilku tygodniach na oceanie otrzymaliśmy od Olka zelektryzowała cały zespół wspierający podróżnika – uszkodzony w czasie sztormu ster stawiał pod znakiem zapytania kontynuację wyprawy. Tak przynajmniej wynikało z pierwszej oceny sytuacji dokonanej zaraz po zdiagnozowaniu problemu. Kajakarz-inżynier szybko jednak doszedł do wniosku, że sam skonstruuje zastępczy układ sterowania, który przynajmniej na jakiś czas zadziała. O zakończeniu wyprawy już nie było mowy. Olek zdecydował, że będzie dryfował, czekając na pomoc jednego z przepływających nieopodal statków, na pokładzie którego można byłoby dokonać niezbędnej naprawy. Tyle, że statek to nie taksówka, którą zatrzymuje się machnięciem ręki. Wyzwanie zdawało się proste – skontaktować się z armatorem bądź kapitanem statku płynącym na tyle blisko lokalizacji kajakarza, by dotrzeć do niego, wziąć kajak na pokład i w ciągu kilku godzin pospawać uszkodzony element. W realizacji już tak proste to nie było – ruch na oceanie był co prawda duży, ale statki przewoźników, z którymi się kontaktowałem akurat w tamtym rejonie nie pływały. Tygodniami wydzwaniałem i rozmawiałem z ludźmi którzy mogliby pomóc i chętnie zaangażowali się w poszukiwanie pomocy dla Olka; wśród nich byli między innymi: Bożena Marszałek, H. Matuszak, Hanna Sobota z C. Hartwig Szczecin, Jan Darski z Spiethoff Poland, Bartosz Misztal i Krzysztof Gogol z Polska Żegluga Morska PP (Polsteam), Jacek Szulc i Andrzej Rozek z Ice Transport, New York. Informacje o naszych staraniach znalezienia rozwiązania dla znajdującego się na środku oceanu Olka ukazały się w mediach, Magdalenia Czopik, menadżerka Olka, publikowała je na facebooku. Odzew był niezwykły. Jedni proponowali kontakt ze swoimi krewnymi pływającymi po Atlantyku, inni podsuwali dane kontaktowe do armatorów, jeszcze inni oferowali sami dostarczyć ster. Wreszcie stanęło na tym, że ta ostatnia opcja w wykonaniu załogi Bartka Dawidowskiego, właściciela katamaranu „Poly” z Bahamów jest najbardziej realna. Wiązało się to co prawda z kosztem 14.500 dolarów, ale bezpieczeństwo Olka było znacznie cenniejsze. Już niemal dawałem „Poly” sygnał do startu, gdy Bartosz Biliński, nowojorski adwokat i żeglarz, namierzył znajdujący się o dzień drogi od Olka „Baltic Light” statek armatora z Hongkongu z filipińską załogą na pokładzie. Przekonał zarządzającego flotą Isaaqa Ansariego, a ten z kolei przekonał kapitana Wilfredo Milanesa, by jednostka zboczyła z kursu do Panamy i przypłynęła z odsieczą kajakarzowi z kraju nad Bałtykiem. Kilkanaście godzin później otrzymałem z „Bałtyckiego Światła” informację, że znaleźli Olka – co łatwe nie było - i już pracują nad naprawą steru. Poza wymienionymi osobami, w tej akcji wielkiego wsparcia udzielili panowie: Andrzej Armiński - strateg poprzednich wypraw Olka oraz Jarosław Krzemiński, który przygotował plany techniczne steru aby spawacz Menandro Jabat, mógł zrozumieć, na czym miała polegać naprawa i przygotować się do niej. Szczególne podziękowania należą się także redakcji „National Geographic-Polska” i redaktor naczelnej Agnieszce Franus, która z ogromnym entuzjazmem włączyła się w rozpowszechnianie apelu o pomoc w znalezieniu rozwiązania i relacji z podjętych działań. Przez sztormy Koniec wyprawy był niemniej emocjonujący. Najpierw potężne sztormy nawiedziły Atlantyk w rejonie, przez który przepływał Olek. Informacje o warunkach pogodowych na bieżąco przekazywane przez meterologa wyprawy dr Roberta Krasowskiego, kardiologa ze szpitala w Północnej Karolinie, brzmiały groźnie. Społeczność przyjaciół Olka wiernie towarzysząca mu od początku wyprawy za pośrednictwem facebooka zadrżała z niepokoju, o czym świadczyły wpisy pod doniesieniami o zbliżających się nawałnicach. Brak sygnału satelitarnego uniemożliwiający komunikację tylko potęgował obawy, jak taka mała jednostka jak „OLO” da radę przeciwstawić się zalewającym ją grzywaczom, rzucającym go jak zabawkę falom i szalejącym wiatrom. Nawet lokalizator nie pokazywał aktualnej pozycji kajakarza. Długa chwila wyczekiwania i wreszcie nadszedł moment, niemal jak wyjęty z kadru filmu „Apollo 13”, w którym słychać głos Jima Lovella: „Hello Houston. This is Odyssey. It’s good to see you again”. W tym przypadku nie był to komunikat audio, ale kilka słów wysłanych tekstem, informujących, że Olek przeżył sztormy. Skaliste wybrzeże Francji Nawałnice ustały, ale nadal mocno wiało i to nader często w kierunku przeciwnym od oczekiwanego przez Olka. W efekcie zmierzającego do Portugalii kajakarza zniosło na północ w stronę Archipelagu Scilly nieopodal brytyjskiej Korwalii. To tam po raz pierwszy od ponad trzech i pół miesiąca oglądania wyłącznie bezkresu oceanu, Olek zobaczył ląd. Ale znowu zrobiło się groźnie, ponieważ coraz bardziej ściągało go na skały u wybrzeży wysepek, pomiędzy którymi płynął. Na dodatek z uszkodzonym akumulatorem do zasilania systemu pozwalającemu „OLO” być widocznym dla innych jednostek pływających, zwłaszcza w nocy. Na moją prośbę Alan Hartwell, Zastępca Kapitana Portu Wysp Scilly, choć niezbyt zadowolony z pobudki, jaką mu urządziłem około 3 nad ranem, popłynął sprawdzić położenie Olka i ewentualnie pomóc mu uniknąć zderzenia z głazami. Kajakarz już na tym etapie mógł zakończyć swoją wyprawę, bo przecież dotarł do Europy, ale zdecydował się zrealizować swoje zamierzenie do końca – dopłynąć do kontynentalnej Europy. Obserwowany przez straż przybrzeżną Wielkiej Brytanii, a potem Francji ruszył zatem do celu, na który kilka tygodni wcześniej, po rezygnacji z zakładanej pierwotnie Lizbony, wybrał Hawr we Francji. Silne wiatry i prądy niezwykle jednak utrudniały przeprawę przez Kanał La Manche. Wydawało się, że cel jest już w zasięgu ręki, a raczej wiosła, a ciągle zdawał się nieosiągalny. W efekcie Olek zdecydował się zrezygnować z mety w Hawrze, a zakończyć wyprawę w Breście. Z uwagi na warunki pogodowe, zbliżający się sztorm i warunki panujące na oceanie, po kilku dniach prób dotarcia do brzegu, uległ moim namowom, by zejść na ląd w historycznym miasteczku Le Conquet, około 30 kilometrów od Brestu. Informacje o planowanym w Bretanii lądowaniu polskiego podróżnika, który właśnie kończy swój transatlantycki rejs wywoływały najpierw zdumienie, a potem pełen entuzjazm wśród osób, które w czasie prowadzonych przeze mnie ponad tydzień przygotowań do przyjęcia Aleksandra Doby na lądzie służyły nieocenioną pomocą. Zacznijmy od Guillaume le Marchand i Melia Decomble z Finist’mer Company, którzy swoją łodzią motorową wyruszyli wraz ze mną na poszukiwanie Olka, by znaleźć go nieopodal wyspy Quessant. Szczególne zaangażowanie w organizację powitania i rozpowszechnianie informacji na temat wyprawy wykazali Marc Jorand i Bernadette Abiven, przedstawiciele burmistrza Brestu, odpowiedzialni za sprawy medialne. Sam burmistrz zresztą nadał temu wydarzeniu wysoką rangę, otwierając dla mnie na okres kilku dni biuro organizacyjno-medialne w Brest-Marina. Nie można zapomnieć i o mieszkańcach Le Conquet, którzy mimo ulewy i zimna 3 września br. stawili się w porcie kwadrans przez 13, by oklaskami powitać człowieka, który po raz trzeci przepłynął kajakiem Atlantyk. Wśród witających byli także syn Olka, Bartek, który przywiózł z Polski przyczepę do przetransportowania kajaka do kraju, Magdalena Czopik, i wreszcie ja, Piotr Chmieliński – koordynator medialny wyprawy. Myślami niewątpliwie byli z nami także Gabi Doba, żona Olka i drugi syn, Czesław oraz wszyscy przyjaciele podróżnika. Wszystkim, którzy pomogli mi w organizacji działań związanych z wyprawą Aleksandra Doby, poszukiwaniem i udzielaniem pomocy w sytuacjach trudnych oraz z koordynacją medialną, pragnę serdecznie podziękować za wsparcie, czas i zaangażowanie. Tekst: Piotr Chmieliński
Udało się ! Aleksander Doba dotarł do Europy - po raz 3 przepłynął Atlantyk
Szczęśliwe zakończenie trzeciej wyprawy najsłynniejszego kajakarza świata! To jednocześnie jego najtrudniejszy dotąd wyczyn.
​3 września o godzinie 12.45 w Le Conquet, około 30 kilometrów od Brestu, Aleksander Doba oficjalnie zakończył Trzecią Transatlantycką Wyprawę Kajakową. Nieprzypadkiem na ląd wyszedł kwadrans przed trzynastą – dokładnie o tej samej godzinie wypłynął 16 maja z Zatoki Barnegat w stanie New Jersey w Stanach Zjednoczonych. W tym czasie przepłynął trasę północnoatlantycką liczącą około 3000 mil morskich w linii prostej, faktycznie jednak przewiosłowawszy ponad 4150 mil. Końcowy etap podróży był niezwykle emocjonujący i trudny do przewidzenia, jeśli chodzi o miejsce lądowania. Był także ogromnie wyczerpujący dla Olka, z uwagi na warunki panujące na oceanie i warunki pogodowe. Dziesięć dni przed finałem Miesiąc wcześniej Olek zdecydował o zmianie punktu docelowego, którym pierwotnie była Lizbona i postanowił dopłynąć do Hawru. Już na europejskich wodach Atlantyku, wiatry zaczęły znosić go na północ w kierunku Kornwalii. Krążenie pomiędzy wyspami archipelagu Scilly groziło rozbiciem o skały. Pilotowany przez Kapitanat Portu St. Mary’s wpłynął do spokojnej zatoki, by poczekać na sprzyjające wiatry umożliwiające wejście do Kanału La Manche. Prognozy pogody jednak nie układały się pomyślnie dla realizacji powziętego planu. „Za kilka godzin chcę wypłynąć na południe, w kierunku Brestu. Chcę dopłynąć do kontynentu! Dokąd dopłynę i kiedy?” – napisał do mnie Olek w niedzielne południe. Faktycznie wkrótce wyruszył w kierunku francuskiego wybrzeża. Niestety, wiatry zaczęły znosić go z powrotem na ocean. Okazało się, że im bliżej lądu tym trudniejsza stawała się odpowiedź na pytanie „dokąd dopłynę i kiedy?” Dwa dni przed finałem Okolice Pointe Saint- Mathieu, niespełna 30 kilometrów od Brestu. Słońce zachodzi za jedną wysp, które strzegą wejścia do zatoki. Za tę większą. Na horyzoncie maluje się przynajmniej kilkanaście wysp i wysepek, tworzonych przez wystające z wody głazy. Jak mówi Gauillame, właściciel łodzi motorowej, którą dzień wcześnie podpłynąłem do Olka, każda z nich „ma na sumieniu” niejeden statek i niejedną łódź. Współcześnie, elektroniczne urządzenia nawigacyjne w znacznym stopniu ograniczają zagrożenie roztrzaskania się o skały, ale dla takiej jednostki, jak „OLO” ciągle jest ono aż nadto realne. - Wiatr jest dość silny. Boję się, że wrzuci mnie na głazy. Schowałem się za wysepkę, która osłania mnie. Za kilka godzin wiatr powinien nieco ustać. Zastanawiam się, co zrobić w tej sytuacji – mówi Olek przez telefon. Światło latarni morskiej i specyficzny kształt jednej ze skał, które sobie nawzajem opisujemy pozwalają mi określić położenie kajakarza. Przez okular lunety zainstalowanej na murach ruin opactwa Saint-Mathieu widzę Olka! Mały punkcik kołyszący się na wodzie niedostrzegalny z tej odległości gołym okiem. Wydaje się być już tak blisko, ale trudności ze sterowaniem w tym rejonie, przy niesprzyjających wiatrach, ciągle czynią metę odległą. - Olek, gdy wiatr osłabnie kieruj się na południowy wschód. Trzymaj się przynajmniej kilometr od lądu, bo tu też jest skalisty brzeg. Jakieś cztery kilometry dalej jest marina, gdzie będziesz mógł wpłynąć – wołam do telefonu. Krzyczę, powtarzając ten sam komunikat kilka razy, bo nie dość, że Olek ma problemy ze słuchem, to jeszcze zakłócenia na łączach utrudniają przekaz. Odtąd co kilka minut sprawdzam SPOT – urządzenie pokazujące położenie OLO. Przez kilka następnych godzin brak postępów, Olek tkwi w tym samym punkcie. W nocy wskazania lokalizatora zamarły. Dzwonię na numer komórki, ale ta nie odpowiada... Dzień przed finałem Po kilku próbach wreszcie około godziny 9 rano udało mi się połączyć z Olkiem. - Jestem ciągle w tym samym miejscu. Przespałem się i odpocząłem po tych ostatnich dniach, gdy musiałem się solidnie napracować walcząc z prądami. Poczekam na zmianę pływów i ruszam – oznajmia. Wydaje się w bardzo dobrym humorze – Jest piękny słoneczny dzień, trochę mglisto. Wiatr jest słaby. Myślę, że bez problemu będę mógł płynąć. Fort de Bertheaume. Wczesne popołudnie. Ze szczytu ruin starego fortu rozciąga się wspaniały widok na Atlantyk i zatokę zamkniętą w granicach skalistego wybrzeża. Pogoda faktycznie idealna, z czego korzystają kajakarze wypływający z pobliskiej mariny. Tędy wkrótce powinien płynąć Olek. Wkrótce, ale kiedy? Mapa z oznaczeniami SPOT-a znowu informuje o braku aktualizacji danych. Sprawdzam położenie Olka na portalu MarineTraffic. Niestety, zniosło go na północ, znacznie oddalając od punktu docelowego. Znowu jest niebezpiecznie blisko skał. Razem z Markiem Jorand, specjalistą ds. mediów burmistrza Brestu, płyniemy w kierunku lokalizacji OLO. Olek wygląda na zmęczonego, zmagania z prądami i wiatrami spychającymi go na głazy były wykańczające, jak przyznaje. Brest niestety wydaje się coraz mniej osiągalny w tych warunkach pogodowych, a prognozy na najbliższe dni pokazują, że lepiej nie będzie. - Olek, stosunkowo niedaleko stąd jest Le Conquet, sympatyczne, historyczne miasteczko z małym portem. Może tam wpłyniesz i tam wejdziesz na ląd? Ze względu na twoje bezpieczeństwo to chyba najlepsze rozwiązanie – proponuję, patrząc badawczo na kajakarza. Olek łatwo nie ustępuje i jak sobie coś postanowi, to zwykle trzyma się tego. Ale zwykle też myśli zdroworozsądkowo i choć jego aktywność wiąże się z dużym ryzykiem, kalkuluje stopień zagrożenia i swojej gotowości na stawienie mu czoła. - Le Conquet to już kontynent. Więc... tak, w Le Conquet zakończę wyprawę – oznajmia po chwili namysłu. – Mimo, że nie dopłynę do Brestu jestem usatysfakcjonowany i szczęśliwy. W końcu przepłynąłem Atlantyk! Teraz dopłynę do portu, ale nie będę wychodził na brzeg. Oficjalne zakończenie wyprawy z postawieniem pierwszego kroku na lądzie nastąpi jutro o 12.45! – postanawia. W milczeniu patrzymy z Markiem, jak wpływa do Le Conquet i ustawia się pomiędzy zacumowanymi tam łodziami, z których nawet najmniejsza wydaje się większa od „OLO”. I pomyśleć, że przepłynął nim ocean! Metodycznie, „po inżyniersku” wykonuje wszystkie czynności związane z zabezpieczeniem kajaka. - Gotowe - woła wreszcie. I to już koniec wielkiej podróży! Najtrudniejsza wyprawa Spośród trzech wypraw, ta ostatnia realizowana trasą północnoatlantycką, zgodnie zresztą z przewidywaniami, była najtrudniejsza. Jeśli brać pod uwagę datę, kiedy sie rozpoczęła – to można powiedzieć, że także najdłuższa. Start bowiem nastąpił 29 maja 2016 roku, w marinie nieopodal nowojorskiej Statuy Wolności. Krótko po tym, uderzony o brzeg w Zatoce Sandy Hook, kajak „OLO” uległ uszkodzeniu, a Olek zdecydował o przerwaniu podróży. Rok później powrócił do miejsca, gdzie doszło do wypadku i 6 maja ruszył ponownie. I znowu nie obyło się bez komplikacji. Jeszcze w zatoce silny wiatr niemal porwał „OLO”, spychając wprost na skały. W ostatnim momencie udało się wziąć go na hol, dzięki czemu uniknął rozbicia się o głazy. Ledwie szczęśliwie wypłynął wreszcie na otwarty Atlantyk, pojawiło się zagrożenie sztormem, z przeciwnymi do kursu wiatrami, czyli wiejącymi w stronę lądu. Olek, który nie zdążył oddalić się od brzegu przynajmniej na dystans 150 mil morskich, co stanowiło bezpieczną odleglość na wypadek cofania, musiał zatrzymać się w Zatoce Barnegat w stanie New Jersey i poczekać na lepsze warunki. Jednak nawet ten krótki pobyt na oceanie dał mu przedsmak tego, jak będzie wyglądać dalsza części ekspedycji – przenikliwe zimno, wysokie fale, porywiste wiatry o często zmieniających się kierunkach. Potem dojdą kolejne aspekty związane z pobytem na tym wielkim akwenie – wysoki poziom zasolenia, ogromna pusta przestrzeń, samotność, utrudniona komunikacja i zmęczenie mające wpływ zarówno na samopoczucie fizyczne, jak i psychiczne. Pierwsze tygodnie na Atlantyku mijały na walce z przeciwnymi wiatrami, które a to cofały Olka, a to kręciły w kółko zbliżając lub oddalając go od Golfsztromu. Ten silny prąd oceaniczny wespół ze sprzyjającymi wiatrami i wiosłowaniem miał pomóc kajakarzowi płynąć na wschód. A gdy już się na nim znalazł faktycznie ruszył ostro pokonując nawet po 100 mil morskich dziennie. Tyle, że podczas jednego ze sztormów uszkodzony został ster „OLO”. Pierwsza ocena sytuacji dokonana przez kajakarza wydawała się dość jednoznaczna. „Z ogromnym rozczarowaniem stwierdzam, że wyprawę muszę przerwać z powodu niemożliwej dla mnie naprawy układu sterowania” – pisał z oceanu. Wkrótce jednak zmienił zdanie, decydując się nawet na trzymiesięczne dryfowanie, aż dobije do Azorów. Albo nadejdzie pomoc. I pomoc nadeszła. A raczej przypłynęła wraz z „Baltic Light”, statkiem, który zboczył z kursu do Panamy, by dotrzeć do polskiego podróżnika i naprawić uszkodzony ster. Jak potem Olek przyzna, tylko dzięki akcji ze znalezieniem statku, na pokładzie którego zreperowano jeden z najważniejszych elementów budowy „OLO”, możliwa była kontynuacja wyprawy. Jednak skorzystanie z tej pomocy „Baltic Light” jednocześnie przekreśliło szanse na ustanowienie rekordu Guinnessa w samotnym i bez zewnętrznego wsparcia przepłynięciu kajakiem Atlantyku, na którym Olkowi zależało. A potem nadeszły dni grozy. Aleksander znajdował się jakieś 500 mil morskich od kontynentu europejskiego, kiedy mapy pogody zaczęły pokazywać zbliżający się do niego sztorm o sile 8-10 stopni w skali Beauforta. A właściciwe dwa sztormy. Kajakarz niemało już sztormów przetrwał na oceanie w czasie tej i poprzednich wypraw, ale żaden z nich nie wyglądał tak groźnie! Wysokie fale, potężne grzywacze, załamujące się i spadające z całą siłą na kajak oraz porywisty wiatr stwarzały ogromne ryzyko dla małej jednostki pływającej, zdanej na umiejętności sterownicze kajakarza, choć ograniczone w tych warunkach, łut szczęścia i łaskawość Neptuna. Pierwsza, najmocniejsza nawałnica trwała dwie doby. Druga – kilka godzin. Z obu podróżnik wyszedł bez szwanku, choć bardzo zmęczony. Dalej już bez większych trudności dotarł nieopodal wspomnianej na początku Korwalii. Choć ląd był już w zasięgu jego wzroku, nie zdecydował się zakończyć wyprawy na wyspie. Jego założeniem od początku ekspedycji było dopłynięcie do kontynentalnej Europy. I tak dotarł właśnie do Brestu. Trzecia i ostatnia wyprawa transatlantycka Olek zapowiada, że to była już jego ostatnia wyprawa przez Atlantyk. Przypomnijmy, pierwsza Transatlantycka Wyprawa Kajakowa miała miejsce w 2011 roku. Olek pokonał wówczas trasę prowadzącą po najkrótszym odcinku oceanu, pomiędzy Afryką a Ameryką Południową. W ciągu 99 dni przepłynął z Dakaru w Senegalu do Fortalezzy w Brazylii. I to była jedyna z trzech podróży, którą zrealizował wpełni samodzielnie, bez wsparcia z zewnątrz. W drugą ekspedycję wyruszył w 2014 roku, za początek i koniec trasy wybierając najbardziej oodalone od siebie punkty w Europie i Ameryce Północnej. Wypłynął z Lizbony, a po 167 dniach dotarł do New Smyrna Beach na Florydzie. Po drodze jednak zatrzymał się na kilka tygodni na Bermudach, gdzie konieczne było naprawienie uszkodzonego steru. Ostatnia podróż znacząco różniła się od poprzednich pod względem wspomnianej wyżej skali trudności wynikających z charakterystyki trasy wiodącej północną cześcią Atlantyku, a także kierunku poruszania się. Tym razem Olek płynął z zachodu na wschód. Dotarcie z Ameryki Północnej do Europy zajęło mu dni 110 dni. I jak sobie i rodzinie obiecywał, zdążył do domu na swoje 71. urodziny. Piotr Chmieliński Le Conquet, Francja, 3 września 2017
Pierwszy ląd już w zasięgu wzroku Aleksandra Doby! Coraz bliżej domu
Aleksander Doba, płynący kajakiem ze Stanów Zjednoczonych do Europy, po raz pierwszy od trzech i pół miesiąca zobaczył ląd.
- Znaleźliśmy OLO (red.: kajak Aleksandra Doby) o brzasku dzisiejszego ranka, na południe od St. Mary’s, Isles of Scilly. Olek był w świetnej kondycji. Z radością powitał nas w ten piękny letni dzień, ale jest zdecydowany płynąć na kontynent, do Francji, około 100 mil morskich na południe – pisze Alan Hartwell, Zastępca Kapitana Portu z Wysp Scilly nieopodal Kornwalii. Aleksander Doba, płynący kajakiem ze Stanów Zjednoczonych do Europy, po raz pierwszy od trzech i pół miesiąca podróży po Atlantyku, po raz pierwszy zobaczył ląd! Wiatry, które zniosły go na północ, spowodowały, że zbliżył się do Archipelagu Scilly na zachód od wybrzeża Anglii. Przepłynął pomiędzy wyspami Samson, New i Old Gromsby, St. Agnes i St. Mary’s. Tam właśnie znalazł go A. Hartwell, który na moją prośbę popłynął Olkowi na spotkanie, a przede wszystkim, by zapytać, czy kajakarz nie potrzebuje pomocy np. przy akumulatorze, o którego awarii wspominał we wcześniej wysyłanych tekstach. Podstawowe pytanie brzmiało jednak, czy nie chce zakończyć swojej wyprawy w Kornwalii. Dopłynięcie do Anglii już spełnia podstawowe założenie Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej, którym było dotarcie do Europy. Aleksander Doba stawiał sobie jednak za cel dopłynięcie do Europy kontynentalnej i …. tego się trzyma. - Płynę do Francji! – oznajmił mi w rozmowie telefonicznej krótko po spotkaniu z załogą z portu St. Mary’s. – Nie potrzebuję żadnej pomocy, ani wymiany akumulatora. Zgodził się jedynie na popilotowanie go do nieco spokojniejszego miejsca, gdzie będzie mógł odpocząć kilka godzin i przygotować się na wejście do Kanału La Manche. Trasę OLO śledzi brytyjska straż przybrzeżna, aż do momentu, gdy wejdzie w strefę podlegającą francuskiej straży przybrzeżnej, która już czeka na kajakarza z Polski. Piotr Chmieliński
Aleksander Doba: Olo już na wodach europejskich
- Czuję wielką ekscytację tym, że kończąc moją Trzecią Transatlantycką Wyprawę Kajakową mam wpłynąć w najtrudniejszy akwen świata: Kanał La Manche. Tu są duże pływy i silne prądy. Do tego bardzo duży ruch statków, co już odczuwam – pisze Aleksander Doba. Jeszcze z Atlantyku. Ale już na jego europejskich wodach.
Pierwotnym celem ekspedycji Olka północnoatlantycką trasą ze Stanów Zjednoczonych do Europy miała być Lizbona. Jednak mniej więcej w połowie drogi podróżnik zdecydował o zmianie lokalizacji mety. Zatem nie będzie to Portugalia, a Francja. Ciągle jednak nie wiadomo na pewno, w którym porcie nastąpi zakończenie wyprawy. Znaczący wpływ na jego wybór mają niezmiennie warunki pogodowe, od których kajakarz jest uzależniony. Jak wynika z jednego z ostatnich nadesłanych przez niego komunikatów, w grę wchodzą: Brest, Cherbourg i Le Havre. Niemniej, priorytetowym dla Olka jest ten ostatni, choć jest najbardziej oddalony i wymaga wejścia w głąb Kanału La Manche, w którym – według meteorologa wyprawy, dr. Roberta Krasowskiego – panuje tłok „jak na Marszałkowskiej”. - Jako miejsce docelowe wybrałem Le Havre przy ujściu Sekwany. Ale to bardzo skomplikowane i trudne zadanie – informuje Aleksander Doba. – Takie sobie postawiłem na zakończenie atlantyckich wypraw kajakowych. Już samo wpłynięcie do Kanału stanowi wyzwanie, gdzie głównym zagrożeniem jest tam bliskość lądu. Jak pamiętamy, na oceanie bezpieczną odległość od wybrzeża amerykańskiego, pozwalającą na uniknięcie uderzenia o brzeg w przypadku mocnych przeciwnych do pożądanego kierunku podmuchów, kajakarz osiągnął po oddaleniu się od lądu na odległość 150 mil morskich. A kanał ma szerokość zaledwie 50 mil. W najbliższych dniach „wiatry będą kręcić, więc trzeba się dobrze wstrzelić” - pisze Robert Krasowski. Wstrzelić, czyli poczekać na wiatry wiejące z zachodu na wschód. Z ich pomocą Olek powinien wpłynąć w wąskie gardło La Manche, a potem w ciągu kilku dni dotrzeć do wybranego przez siebie celu. A Europa jest już naprawdę blisko. Zaledwie 80 mil morskich dzieli Olka od kornwalijskiego wybrzeża Anglii. Do Brestu we Francji jest jeszcze 150 mil. Cherbourg znajduje się około 90 mil dalej. I wreszcie oczekiwany przez kajakarza port w Le Havre, do którego pozostało mu jakieś 300 mil morskich. Tym samym, od Barnegat Light w USA, skąd wypłynął 16 maja dzieli go już odległość 2800 mil morskich. Niemniej dystans, jaki pokonał, cofany i spychany z trasy, to 3950 mil morskich. Choć meta wydaje się już niemal w zasięgu „wiosła”, nadal niemożliwe jest dokładne określenie daty zakończenia wyprawy. Podobnie jak w przypadku miejsca docelowego, o terminie dotarcia do brzegu zdecydują warunki pogodowe. Z dużym jednak prawdopodobieństwem można stwierdzić, że swoje 71 urodziny, przypadające na 9 września, Olek spędzi już na lądzie. Tekst: Piotr Chmieliński
Nawet ON się tego nie spodziewał. Stresująca podróż Aleksandra Doby przez Atlantyk
- W najgorszych scenariuszach nie przypuszczałem, że może mnie spotkać coś tak paskudnie dołującego. Moją próbą wyjścia z tego okropnego konfliktu był „strajk” sygnałowy. To był znak rozpaczy, że dzieje mi się krzywda, a znikąd pomocy! – wiadomość tekstową tej treści przesłał Aleksander Doba krótko po ponownym uruchomieniu urządzeń pozwalających na określenie jego lokalizacji na Atlantyku.
Urządzenia wyznaczające położenie kajakarza na oceanie i umożliwiające śledzenie jego postępów nie pracowały blisko pięć dni. Potwierdzeniem tego, że nie doszło do żadnej tragedii, że podróżnik żyje i płynie były wiadomości przekazywane przez niego poprzez sms-y i rozmowy telefoniczne. Aczkolwiek były to dość niepokojące wiadomości poruszające niezrozumiałe dla nikogo kwestie jakiegoś konfliktu, braku odpowiedzi na zadawane pytania, a przede wszystkim odnoszące się do problemów z łącznością. Właściwie trudno określić, na czym polegają te problemy łącznościowe. Urządzenia komunikacyjne oraz sygnał są dużo lepsze niż w poprzednich wyprawach, dochodzi do wymiany tekstowej, jest możliwość prowadzenia rozmowy telefonicznej. Poza, oczywiście, sytuacjami, gdy Olek walczy z żywiołami, bądź gdy następuje czasowy zanik zasięgu satelitarnego, czego na środku oceanu jak najbardziej należy się spodziewać. Zmienne reakcje Zaledwie dwa tygodnie wcześniej Olkowi - dryfującemu z uszkodzonym sterem – przypłynął na pomoc statek „Baltic Light”, którego armatorów i kapitana udało się przekonać, by jednostka zboczyła „nieco” z kursu i dopłynęła do kajakarza w potrzebie. Wydawało się, że cała akcja zakończyła się „happy endem” - ster został naprawiony, a podróżnik nakarmiony i serdecznie pożegnany przez filipińską załogę ruszył w swój rejs do Europy. Jego słowa uznania o dynamicznej, profesjonalnej, spektakularnej akcji marynarzy Bałtyckiego Światła, kilka dni poźniej zastąpił komunikat: „Sama naprawa jak u kowala na wsi. Bardzo skromne wyposażenie warsztatu i umiejętności mechanika. Zdawałem sobie doskonale sprawę z mojego położenia i ich chęci pomocy oraz możliwości pomocy. Zakres prac ograniczyłem do minimum. Jakość spoin jest taka, że trzeba trzymać wszystkie kciuki, by wytrzymały.” Reakcja ta i wiele innych wydaje się być z jednej strony zaskakująca, z drugiej.... pokazuje, jak silnie samotna podróż oddziałuje nawet na tak wprawionego w bojach wilka morskiego, jakim jest Olek. Pokazuje również, jak nieprzewidywalna jest natura ludzka. Dwukrotne przepłynięcie Altantyku wcale nie daje pewności, że odczucia, zachowania, postrzeganie pewnych sytuacji i problemów także za trzecim razem będą takie same. Wyładowywanie napięć często dotyka natomiast tych, którzy służą pomocą. Samotny rejs Samotna podróż dla wielu stanowi swoiste katharsis. Jedni wyruszają w nią, by odnaleźć się na powrót w świecie, rozprawić ze swoim życiem i problemami, inni – by udowodnić sobie, że wytrzymają trudy, a pokonanie słabości z nimi związanych ich wzmocni, a jeszcze inni uciekają w ten sposób od nieakceptowanej przez siebie rzeczywistości. Nader często występująca jako motyw literacki i filmowy kojarzy się z oczyszczającą wędrówką jak u Cheryl Strayed w „Dzikiej drodze” czy poszukiwaniem lepszego, nieco idealistycznego świata jak w przypadku Christophera McCandlessa, bohatera „Wszystko za życie”. Ale to nie to samo, co samotna podróż po oceanie. „Samotna żegluga zwłaszcza długodystansowa na jachcie czy w kajaku należy bezsprzecznie do sportów ekstremalnych, często porównywana jest do lotów kosmicznych. Notabene wyniki psychologicznych badań naukowych prowadzonych na uczestnikach takich rejsów są wykorzystywane przez NASA w planowanych lotach – mówi dr Robert Krasowski, lekarz-kardiolog i żeglarz, nawigator wielu wypraw i rejsów morskich i oceanicznych, a obecnie meteorolog ekspedycji Aleksandra Doby. Bezkresna przestrzeń oceanu z pewnością jest fascynująca, ale jednocześnie przytłaczająca, niemal wchłaniająca, a przede wszystkim wszechogarniająca. Zmieniające się pod wpływem pogody kolory i wysokość fal stają się z czasem monotonne, a żeglarz zaczyna tęsknić za widokiem innym niż ogrom wody, umysł podsuwa mu więc różne obrazy wywołując swoistą oceaniczną fatamorganę. Dominująca samotność, brak kontaktu z bliskimi, ciągłe napięcie psychiczne wywołane tym poczuciem osamotnienia, zagrożenia i świadomości bycia zdanym wyłącznie na siebie powodują długotrwały stres, który czasem przeradza się wręcz w depresję. Do tego dochodzą zmęczenie fizyczne, brak snu, uboga lub mało zróżnicowana dieta, brak nawodnienia, zwłaszcza związany z długim przebywaniem w silnie zasolonym środowisku, a nawet zwykła nuda. Swoje doświadczenia z rejsu po Atlantyku tak opisywał kapitan Tomasz Cichocki: „Zmęczenie i samotność powodowały, że często zdarzało mi się słyszeć jakieś głosy, które mój umysł interpretował opacznie. To było chyba najtrudniejsze. Do tego dochodziła świadomość, że jestem w sytuacji gdzie nikt nie jest w stanie mi pomóc i mogę liczyć tylko na siebie. W czasie bardzo ciemnych, samotnych nocy, a takich było sporo, ta świadomość była bardzo przygnębiająca.” Współczesna samotność Nowoczesne technika i technologia spowodowały, że współczesny samotny rejs rozpatrywany jest w zgoła odmiennych kategoriach niż przed laty. Samotny podróżnik wyrusza na ocean wyposażony w radio, telefony, internet, urządzenia namierzające jego położenie. - Pamiętam, jak na koniec drugiego samotnego rejsu dookoła świata Krzysztofa Baranowskiego żartowaliśmy, że powinna być dodatkowa kategoria samotnego żeglowania: bez radia – wspomina R. Krasowski – Codzienne rozmowy radiowe, telefoniczne czy zwykła wymiana e-maili często umożliwiają utrzymywanie psychicznej „homeostazy”. Początkowo bardzo się dziwiłem, kiedy samotnicy mówili mi, że codzienna radiowa rozmowa ze mną była dla nich najistotniejszą, najatrakcyjniejszą i najciekawszą częścią dnia. Stresująca wyprawa Trzecia Transatlantycka Wyprawa Kajakowa, choć pozornie taka sama, bo odbywająca się w tym samym kajaku i po tym samym oceanie, zasadniczo różni się od dwóch poprzednich. Przede wszystkim realizowana jest trasą północnoatlantycką, obfitującą w sztormy, silne wiatry, zimno. Te warunki same w sobie stanowią czynniki stresogenne. Do tego należy dodać incydenty z trudnościami z wydostaniem się z zatoki Sandy Hook, potem konieczność postoju w Barnegat Light spowodowanego zagrażającym życiu cofaniem kajakarza w kierunku lądu, potem uszkodzenie steru i oczekiwanie na pomoc. Skorzystanie z tej pomocy zaoferowanej przez “Baltic Light” jednocześnie przekreśliło szanse na ustanowienie rekordu Guinnessa w samotnym i bez zewnętrznego wsparcia przepłynięciu kajakiem Atlantyku od kontynentu do kontynentu, na którym Olkowi zależało. Moim zdaniem rekord Guinnessa traci jednak na znaczeniu w porównaniu z determinacją, jaką okazał decydując się - pomimo ogromnego zmęczenia i zdenerwowania - zejść ze statku ponownie na wodę i odpłynąć w stronę Europy, choć w tym momencie najprostsze i najbardziej sugerowane przez żonę, rodzinę i przyjaciół wydawało się po prostu dopłynięcie razem z załogą do lądu. W kierunku Europy Aleksander Doba dociera do najtrudniejszego, zdaniem żeglarzy, odcinka swojej wyprawy. Odpłynął już od wybrzeża amerykańskiego na odległość około 1900 mil morskich i obecnie znajduje się na wysokości Azorów. Wiatry wiejące przez kilka ostatnich dni w kierunku północno-wschodnim spychają go na północ, znacznie oddalając od Lizbony – 1120 mil. Możliwe jest też, że Olek nie informując mnie o tym, zmienił punkt docelowy swojej wyprawy. W tej chwili znajduje się 980 mil od wybrzeża Hiszpanii, 1100 – od Francji i tylko 890 od brzegu Irlandii (choć Olek nie chciał kończyć ekspedycji na wyspie). Istnieje jeszcze opcja, o której czasem wspominał, to jest dopłynięcie przez Kanał La Manche i Kanał Kiloński bezpośrednio do Polic, od których dzieli go tylko .... 1900 mil morskich. Tekst: Piotr Chmieliński Waszyngton, 23 lipiec, 2017
Tak wyglądała akcja ratowania Aleksandra Doby. Trzecia Transatlantycka Wyprawa Kajakowa trwa
Pisząc o awarii steru w kajaku „OLO”, którym Aleksander Doba płynie po Atlantyku i apelując o wsparcie, obiecaliśmy Czytelnikom National Geographic relację z akcji naprawczej. Akcja „sprawna, dynamiczna i widowiskowa”, jak ją określił Olek, miała miejsce tydzień temu. Zapraszamy do przeczytania opowieści o bezinteresownej pomocy i solidarności na dalekim oceanie, których doświadczył nasz rodak podczas swojej niezwykłej podróży.
I jak tu nie wierzyć w niezwykłe zbiegi okoliczności, a może metafizyczne przyciąganie się w przestrzeni bytów, które łączy ze sobą coś .... na przykład Bałtyk? Inaczej chyba nie można wytłumaczyć faktu, że spośród pięciu statków armatora z Hongkongu nie „Północne Światło”, nie „Południowe Światło”, ani „Atlantyckie Światło” czy „Indyjskie Światło”, ale właśnie „Bałtyckie Światło” znalazło się we właściwym czasie w takim miejscu na Atlantyku, z którego możliwe było udzielenie pomocy polskiemu kajakarzowi. To także wywołany ogromną determinacją wielu życzliwych osób szczęśliwy traf, że w ogóle udało się znaleźć jednostkę gotową zmienić nieco swój kurs i pospieszyć na ratunek Aleksandrowi Dobie odbywającemu Trzecią Transatlantycką Wyprawę Kajakową z New Jersey w USA do Lizbony. Koniec wyprawy? Olek od 10 już dni płynął po oceanie z ręcznie skleconym sterem, po tym jak w czasie sztormu uszkodzony został system sterowniczy w jego kajaku „Olo”. I choć w całkiem niezłym tempie zmierzał w kierunku Europy, miał świadomość, że konstrukcja jego autorstwa to tylko tymczasowe rozwiązanie, które prawdopodobnie nie przetrwa kolejnej nawałnicy. “Z ogromnym rozczarowaniem stwierdzam, że wyprawę muszę przerwać z powodu NIEMOŻLIWEJ DLA MNIE NAPRAWY UKŁADU STEROWANIA – pisał w jednym z pierwszych po fatalnym sztormie tekstów. - Przyglądam się całemu kajakowi, wyposażeniu, materiałom, narzędziom, by zmontować zastępczy układ sterowania. Nawet gdy to zrobię, to będzie rozwiązanie na kilka dni lub do silnego wiatru.” Zepsuty ster to dla Olka nie pierwszy tego typu incydent na Atlantyku. Trzy lata wcześniej z tego właśnie powodu w drodze do Stanów Zjednoczonych „zahaczył” o Bermudy, gdzie dokonano naprawy. Teraz był niemal w takiej samej odległości od wyspy jak wtedy. Niestety powtórzenie znanego już scenariusza tym razem było niemożliwe. Trasa północnoatlantycka, z zachodu na wschód jest - o czym Olek dość szybko się przekonał - zdecydowanie trudniejsza, jeśli chodzi o manewrowanie, a zwłaszcza manewrowanie bez steru. Sytuacja wydawała się patowa. Pierwsza próba naprawy steru okazała się bezskuteczna. Ukręcona górna tuleja wymagała ingerencji kowala, spawacza i inżyniera – jak stwierdził podróżnik. Na środku oceanu mógł liczyć tylko na tego trzeciego, czyli na siebie. A jednak nie! Na decyzję Olka odnośnie pomocy w naprawie uszkodzonego elementu kajaka lub ewakuacji przyszło nam czekać prawie tydzień. Im dłużej pracował nad zastępczym sterem, tym mniej myślał o zakończeniu rejsu. Przerwanie wyprawy wbrew pozorom także nastręczałoby pewnych trudności, bo żeby ściągnąć Olka ze środka oceanu konieczne byłoby albo wynajęcie i wysłanie po niego jednostki pływającej z Bermudów, albo poprzez naciśnięcie sygnału SOS wezwanie najbliższego statku na pomoc. Tyle, że wtedy kajak „Olo” już by na ląd nie wrócił. „Mogę dryfować przez trzy miesiące, na tyle wystarczy mi jedzenia. O rezygnacji z wyprawy nie ma mowy” – powiadomił mnie Olek, oznajmiając jednocześnie, że udało mu się skontruować zastępczy ster. Ile się da, tyle na nim popłynie. Może nawet udałoby się dotrzeć do Azorów. A w międzyczasie.... „Najlepszym wyjściem byłoby znalezienie jakiegoś statku, który jest niedaleko mnie. Mógłby podpłynąć, wziąć na pokład zepsuty ster i pospawać go. Góra godzina pracy i odpływa w swoją stronę.” – zaproponował w jednym z tekstów, którymi wymienialiśmy się szukając rozwiązania. Solidarni w potrzebie Reakcja na apel o pomoc dla transatlantyckiego podróżnika rozbudziła nadzieję, że pomysł Olka da się zrealizować. Armatorzy i spedytorzy, tacy jak Polska Żegluga Morska i Hartwig, natychmiast włączyli się do akcji poszukując statku na oceanie, który mógłby ruszyć na ratunek kajakarzowi. Podobnie międzynarodowi przewoźnicy morscy. Zgłaszały się także prywatne osoby oferując wsparcie. Jedna z nich chciała nawet zawiadomić amerykańską lub kanadyjską straż przybrzeżną i natychmiast ściągnąć Olka z wody, odczytując nasze komunikaty jako alarm o niebezpieczeństwie zagrażającym życiu. Choć Atlantyk należy do niezwykle uczęszczanych akwenów, to rejon, w którym właśnie przebywał Olek zdawał się być kompletnie opustoszały. W tej sytuacji najbardziej realnym, choć kosztownym, rozwiązaniem stała się propozycja wystosowana przez Bartka Dawidowskiego. Załoga trimaranu Poly, która w piątek 30 czerwca miała wyruszyć z Bahamów w rejs po Atlantyku, zgłosiła swoją gotowość zmiany wcześniej obranego kursu, zabrania niezbędnego sprzętu naprawczego i popłynięcia w kierunku lokalizacji Olka. Dotarcie do niego miało zabrać około 10 dni. Już prawie wszystko było dograne, już prawie trimaran miał ruszać z portu, już prawie przelewałem pieniądze na konto firmy Bartka, gdy Bartosz Biliński, nowojorski prawnik, można powiedzieć człowiek morza, pasjonat żeglarstwa, założyciel Jacht Klubu Polski Nowy Jork, przekazał mi wiadomość o płynącym w pobliżu kajakarza statku, którego właściciele i załoga gotowi są zmienić nieco kurs, by pospieszyć mu z pomocą. I jeszcze jedno, że statek nosi nazwę ... nomen omen - Baltic Light czyli Bałtyckie Światło. - Kiedy obserwując serwis internetowy do śledzenia jednostek pływających zobaczyłem wśród tych znajdujących się o dzień drogi od Olka Baltic Light, pomyślałem, że ze statkiem o takiej nazwie nasze przedsięwzięcie musi się udać – opowiadał mi Bartosz, który od początku akcji intensywnie poszukiwał kogoś, kto dotrze do kajakarza, analizował trasy statków transatlantykich, godzinami rozmawiał ze wszystkimi armatorami, do jakich mógł dotrzeć, a przede wszystkim był przekonany, że te starania prędzej czy później przyniosą skutek. - Skontaktowałem się najpierw z jego armatorem „Lighthouse”, gdzie otrzymałem dane kontaktowe do zarządzającego flotą w Hongkongu. Po kilkunastu rozmowach telefonicznych i wymianie e-mailowej uzyskaliśmy zgodę na akcję pomocy dla Olka. Cała naprzód! Kierunek – „OLO” Krótko po północy z czwartku na piątek kapitan Baltic Light Wilfredo Milanes odebrał wiadomość o kajakarzu w potrzebie płynącym po Atlantyku z uszkodzonym sterem. - Issaq Ansari, przedstawiciel Fleet Management poinformował mnie, że nasza jednostka będzie przepływać najbliżej niego i że nie chcemy zostawić go bez pomocy, jeśli możemy coś zrobić – relacjonuje kapitan Milanes. –Sprawdziłem jego ostatnią pozycję i obliczyłem, jak daleko jesteśmy. Potem nakazałem oficerowi wachtowemu zachowanie szczególnej czujności i nasłuchiwanie przez radio, czy ktoś nie wzywa pomocy. Bałtyckie Światło było jakieś 9,5 godziny drogi od Aleksandra Doby. Po korekcie kursu statek ruszył w kierunku ostatnio zapisanej pozycji kajakarza. Dopłynąwszy na odległość 14 mil morskich od oznaczonej lokalizacji, zwolniono obroty silnika i rozpoczęto poszukiwania małej białej łódeczki na wielkiej rozkołysanej przestrzeni. Ale gdzie nie spojrzeć – pusto, Olka ani śladu. Próbowano wywołać go przez radio. Zgłosili się tylko rybacy, którzy przebywali niedaleko na połowach. - Zasugerowali, żebyśmy skierowali się nieco bardziej na południe, bo tam prowadził prąd, który prawdopodobnie niósł kajakarza – opowiada kapitan, którego dopadły wątpliwości, czy zdołają namierzyć tak małą jednostkę, a przede wszystkim, czy zdołają pomóc podróżnikowi zanim wydarzy się jakaś tragedia. – Wiele myśli krążyło w mojej głowie odnośnie tego, jak w sytuacji poważnej awarii można przetrwać w maleńkim kajaku na ogromnym oceanie. Widywałem ludzi pływających kajakami, ale dla sportu, na rzekach. Zastanawiałem się, co ten człowiek robi tu na Atlantyku płynąc tylko w kajaku. Na prośbę kapitana Milanesa, który podkreśla, jakie to szczęście, że ich jednostka ma połączenie internetowe, przekazaliśmy z Bartoszem najnowsze informacje o położeniu Olka wraz z danymi umożliwiającymi śledzenie jego trasy.Wtedy okazało się, że „OLO” znajduje się około 12 mil morskich na południe od aktualnej pozycji statku. Nie było na co czekać. Silnik ponownie ruszył pełną parą i Bałtyckie Światło podążyło do wyznaczonego punktu. Akcja „Naprawa steru” Mały kajak unoszący się na falach zobaczyli w odległości około 4 mil morskich. Krótko po tym nawiązana została łączność radiowa. Kapitan wyjaśnił Olkowi, jak planuje przeprowadzić akcję ratunkową, a ściślej naprawczą, starając się przy tym poinformować podróżnika, że to nie jest ewakuacja. Naprawa uszkodzonego steru miała odbyć się na pokładzie statku. Dzięki przesłanej wcześniej przeze mnie dokumentacji przygotowanej przez Andrzeja Armińskiego, konstruktora kajaka, oraz Jarosława Krzemińskiego, który zajmował się jego modyfikacją, załoga miała możliwość zorientować się w zakresie prac do przeprowadzenia i już była gotowa do działania. Najpierw jednak kajakarz, a potem kajak musieli trafić na 200-metrowy statek. - Nie byłem pewien, czy zdołam wciągnąć go bezpiecznie na pokład – obawy kapitana Milanesa rosły wprost proporcjonalnie do zmniejszającej się odległości pomiędzy statkiem a kajakiem. – Zobaczyłem starszego mężczyznę w kajaku, który wyglądał na bardzo mały i bardzo delikatny. Jeśli uderzyłby w naszą burtę w czasie podnoszenia, mógłby się rozbić i zatonąć. Niestety nie mogłem spuścić na wodę szalupy, bo tej nie ma możliwości wciągnąć ponownie na pokład. Jednocześnie nie mogłem narażać na niebezpieczeństwo swojej załogi. Podpływając do kajaka, kapitan Milanes ustawił kurs Baltic Light tak, by podejść od zawietrznej, a więc swoją burtą osłonić go przed oddziaływaniem wiatru. - Kiedy kajak był blisko, po lewej od dziobu, wyłączyliśmy silnik. Wtedy zauważyłem, że dryfujemy na siebie, co groziło zderzeniem, ponieważ obie jednostki płynęły bez sterowania. Z powodu dźwigów na pokładzie ograniczających widoczność i ze względu na rozmiar kajaka nie mogłem go zobaczyć na wodzie podczas manewrowania. Dlatego wahałem się, czy użyć silnika na „wolno naprzód” i wychylić ster mocno na lewą burtę, spodziewając się, że statek obróci się zanim kajak zbliży się za bardzo do naszej burty. Kiedy w końcu zobaczyłem go z lewej burty, ulżyło mi – opowiada przejęty tą akcją kapitan. Kiedy już kajak znalazł się w odpowiednim ustawieniu, załoga zrzuciła na wodę liny, którymi Olek miał otoczyć kadłub. To też nastręczało pewnych trudności, co w kilku wiadomościach tekstowych opisał Olek: „Dwie rzutki – niecelne. Trzecią złapałem. Kajak pociągnięty mocno wyłożył się na bok, a ja wypadłem, ale byłem przywiązany do niego liną. Wpełzłem z powrotem do kajaka i wyprostowałem go. Miał być wciągnięty na wysokość drugiego piętra. Podawali mi kolejne trawersy. Przełożyłem je pod kadłubem i wszedłem na pokład statku. Kajak sprawnie wciągnięty i położony bokiem. Omawiam zakres prac i ...idę coś zjeść do mesy.” Dwudziestoosobowa załoga Baltic Light, składająca się głównie z Filipińczyków bardzo serdecznie przyjęła na pokładzie mieszkańca kraju leżącego nad Bałtykiem. Nakarmili go, sfotografowali, naprawili ster i po czterech godzinach zwodowali ”OLO”. Zanim Olek wszedł z powrotem na swój pokład kapitana dopadły kolejne wątpliwości. Zadzwonił do mnie z pytaniem, czy na pewno ma zostawić tego mężczyznę w słusznym wieku w sprawiającej wrażenie kruchej i delikatnej łupince na środku oceanu. - Decyzja o dalszym rejsie należy wyłącznie do Olka. Ani ty, ani ja nie możemy go zatrzymać. A jako inżynier i od wielu lat użytkownik „OLO” on sam najlepiej potrafi ocenić stan techniczny i wytrzymałość swojego kajaka – odparłem. A Olka nic już nie było w stanie odwieść od kontynuacji wyprawy. Kiedy rozmawiając z nim telefonicznie przekazałem w imieniu żony Gabi, rodziny i najbliższych przyjaciół prośbę o zakończenie podróży i pozostanie na statku aż dobije on do lądu, do Panamy, dokąd zmierzał statek, a potem powrót do domu odpowiedział krótko: Nie, płynę dalej. Chcę zrealizować swój cel. Podziękował wylewnie załodze Bałtyckiego Światła, pożegnał się, wsiadł do kajaka i odpłynął w kierunku Europy. Przy czym najpierw musiał odrobić 20 mil morskich, o które cofnął się przebywając na pokładzie dryfującego na zachód statku. - Pan Doba wsiadł z powrotem do kajaka z ogromnym uśmiechem na twarzy i podążył za swoim celem. A ja stałem na mostku i przez lornetkę sprawdzałem, czy z nim i z kajakiem wszystko jest w porządku. Patrzyłem za nim, aż zniknął mi z pola widzenia i wtedy wróciliśmy na swój kurs – napisał w relacji z akcji „naprawa steru” kapitan Wifredo Milanes. W swoim i Olka imieniu, a także wszystkich przyjaciół i fanów Aleksandra Doby pragnę serdecznie podziękować wszystkim, którzy pomogli i tym którzy chcieli pomóc zrealizować to niezwykłe przedsięwzięcie. Szczególne podziękowania przekazuję Bartoszowi Bilińskiemu, który znalazł Baltic Light i przekonał jego armatora do udzielenia wsparcia polskiemu kajakarzowi. Za zgodę na zmianę kursu i udzielenie pomocy dziękujemy firmom Eagle Shipping International, LLC ze Stamford, USA (czarterującym ten rejs Baltic Light), Lighthouse Navigation, armatorowi statku oraz Fleet Management z Hongkongu, zarządcy flotą. Sprawna i dynamiczna akcja możliwa była dzięki Issaqowi Ansari, przedstawicielowi Fleet Management, a przede wszystkim kapitanowi Wilfredo Alberto Milanes i całej załodze „Baltic Light”, którym składamy wyrazy wdzięczności. Do podziękowań przyłącza się Redakcja National Geographic - Polska. Tekst: Piotr Chmieliński, koordynator medialny wyprawy
Ster naprawiony! Aleksander Doba płynie dalej
Olek znów płynie! Rejs kajakiem przez ocean, mimo trudnych przygód, trwa!
Tekst: Piotr Chmieliński - Pan Doba i jego kajak są już na pokładzie. Dokładamy starań, by naprawić ster – napisał do mnie w piątek krótko po 12 czasu wschodnioamerykańskiego Isaac Ansari, przedstawiciel armatora z Hongkongu, który zdecydował się na przesunięcie kursu jednego ze swoich statków znajdujących się na Atlantyku, by przyjść, a raczej przypłynąć z pomocą wiosłującemu z USA do Europy Aleksandrowi Dobie. Niezwykłym zbiegiem okoliczności polskiemu kajakarzowi wsparcia na oceanie udzieliła załoga statku o znamiennej nazwie .... Baltic Light. Poszukiwania polskiej jednostki, która byłaby na tyle blisko lokalizacji Olka, by móc dotrzeć do niego, trwały od ponad tygodnia. Choć wszelkie rejestry statków odbywających rejs przez Atlantyk wskazywały, że ruch na oceanie jest duży, to niestety informacja ta nie dotyczyła rejonu, po którym dryfował kajak „OLO” z uszkodzonym sterem. W tej sytuacji najbardziej realnym rozwiązaniem, niemniej kosztownym, wydawała się propozycja Bartka Dawidowskiego, który zgłosił gotowość popłynięcia wraz ze swoją załogą trimaranem POLY z Bahamów i dokonania koniecznej naprawy. Dotarcie do podróżnika miało zabrać około 10 dni. Tymczasem parę dni przed startem Bartosz Biliński, nowojorski adwokat, żeglarz i założyciel Yacht Klubu Polski Nowy Jork, który przez ostatnie dni niemal bez przerwy „wisiał na linii” z armatorami i kapitanami statków transatlantyckich, przekazał mi wiadomość, że załoga Baltic Light próbuje namierzyć Olka na oceanie! - Kiedy obserwując serwis internetowy do śledzenia jednostek pływających zobaczyłem wśród tych znajdujących się o dzień drogi od Olka Baltic Light, pomyślałem, że ze statkiem o takiej nazwie nasze przedsięwzięcie musi się udać – Bartosz, pasjonat morza, jak sam siebie określa. - Skontaktowałem się najpierw z jego armatorem Lighthouse Maritime Ltd w Singapurze, gdzie otrzymałem dane kontaktowe do zarządzającej ich flotą firmy Fleet Management Ltd w Hongkongu. Po kilku rozmowach telefonicznych i wymianie e-mailowej Baltic Light ruszył na akcję pomocy dla Olka. Ostatnie rozmowy telefoniczne od zarządzającego flotą i kapitana Baltic Light odbierałem wisząc na maszcie mojego jachtu, przygotowując go do regat w sobotę, ale przecież warto! Wraz z dokładnymi danymi o położeniu „OLO” na pokład statku trafiły również rysunek techniczny steru i instrukcje dotyczące naprawy, przygotowane przez Andrzeja Armińskiego, konstruktora kajaka oraz Jarosława Krzemińskiego, który dokonywał w nim ostatnich modyfikacji. Załoga Baltic Light zatem natychmiast mogła przystąpić do działania, wprawiając Olka w zachwyt swoim profesjonalizmem. Akcja związana z naprawą uszkodzonego w czasie sztormu steru trwała cztery godziny. - Pan Doba jest już na wodzie i rusza w dalszą podróż – krótko po 16 oznajmił mi przez telefon kapitan statku Baltic Light, Wilfredo Milanes.
Aleksander Doba dryfuje bez steru na ocenie. Najnowsze doniesienia z wyprawy
- Przyglądam się całemu kajakowi, wyposażeniu, materiałom, narzędziom, które byłyby przydatne do zmontowania mocniejszego zastępczego układu sterowego – pisze Aleksander Doba z Atlantyku.
Podróżnik od kilku dni dryfuje na oceanie, około 650 mil morskich od wybrzeża Stanów Zjednoczonych i 2350 od Europy, celu Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej. Te dane pokazują, że niestety od ubiegłego piątku cofnął się o 50 mil. Pomimo poważnego uszkodzenia steru kajaka „OLO”, Olek jednak nie zdecydował się na przerwanie ekspedycji. Przynajmniej do czasu, gdy podejmowane próby rozwiązania problemu nie przyniosłyby skutku. Obecnie rozważane są trzy warianty naprawy steru. Pierwsza, to skonstruowanie przez Olka kolejnego zastępczego układu sterowania, na tyle sprawnego, by umożliwić mu dotarcie do najbliższego lądu na terytorium Europy – na przykład do Azorów. Niestety, w dostępnych na oceanie warunkach trudno będzie zmontować urządzenie tak trwałe, by doprowadzić bezawaryjnie „OLO” do brzegu. Dużo bardziej skuteczna może być naprawa steru na pokładzie jednego ze statków przepływających nieopodal lokalizacji kajakarza. „Wystarczy godzina, by zreperować uszkodzenie” – zapewnia Olek. Trwają poszukiwania jednostki, która mogłaby podpłynąć do miejsca, gdzie kajak obecnie dryfuje i udzielić pomocy. Do tych poszukiwań włącza się również redakcja magazynu „National Geographic - Polska”, prosząc o kontakt armatorów, którzy zechcieliby pomóc Polakowi w realizacji jego niezwykłego przedsięwzięcia. A Czytelnikom obiecujemy relację, a może nawet reportaż/fotoreportaż z akcji naprawiania steru na Atlantyku. Trzecia opcja to dopłynięcie do Olka z najbliższego lądu, w tym wypadku z Bermudów i przekazanie mu gotowego układu sterowania wraz z częściami zamiennymi. To jednak dość kosztowna operacja, w związku z koniecznością wynajęcia jednostki, którą można dotrzeć do punktu na Atlantyku oddalonego o około 400 mil morskich. Istotne jeszcze jest, żeby warunki pogodowe umożliwiły przyjście Olkowi z pomocą. A te powinny być dość sprzyjające w tym tygodniu, jak informuje meteorolog wyprawy dr Robert Krasowski: - Pogoda w okolicy będzie zdominowana przez silny stacjonarny wyż znajdujący się na wschód od Olka. Wyż ten powoli będzie się przemieszczał w kierunku południowo- zachodnim. Zapewni sprzyjające wiatry południowe do południowo-zachodnich o sile do 4 stopni w skali Beauforta. W środę możliwe przejście słabego zimnego frontu. Bezdeszczowo aż do czwartku, temperatura 24 st. Celsjusza. Niesprzyjająca fala do półtora metra wysokości z kierunku południowo-wschodniego zmieni kierunek na bardziej sprzyjający południowy, a następnie południowo-zachodni pod koniec tygodnia. Ogólnie nadchodzący tydzień wygląda spokojnie i oby się to sprawdziło. W kolejnych relacjach będziemy informować o sytuacji Olka na Atlantyku. Tekst: Piotr Chmieliński
Aleksander Doba ma kłopoty! Awaria „OLO” na Atlantyku
- Fatalnie! Górna tuleja ukręcona u góry steru. Do naprawy konieczni: kowal, spawacz i inżynier. Był tylko inżynier – pisze z Atlantyku Aleksander Doba od miesiąca płynący kajakiem ze Stanów Zjednoczonych do Europy w ramach Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej.
Z opisu przedstawionego przez Olka wynika, że ster uszkodzony został przez linę dryftkotwy w czasie sztormu o sile 8 stopni w skali Beauforta. Jeszcze kilka dni temu wydawało się, że inżynier da radę naprawić ten niezwykle istotny, decydujący o bezpieczeństwie płynącego element konstrukcji kajaka. Niejednokrotnie w trakcie swoich ekspedycji wrodzony spryt i techniczne umiejętności pozwalały mu znaleźć rozwiązania problemów z „OLO” i urządzeniami na jego pokładzie. - O świcie zdemontowałem ster. Za kowadło użyłem kokpit, za młot posłużyła kotwica. Waliłem mocno. Oś wygięta o 30 stopni nie poddała się prostowaniu. Przeciąłem ukręconą tuleję powyżej wygięcia. Na górze płetwy sterowej zrobiłem cztery otwory nożem i świderkiem. Używając dwudziestu opasek umocowałem krążek na górze płetwy sterowej. Potem założenie linek sterowych na krążek. Musiałem dobrze zabezpieczyć oś steru przed utopieniem. Pod wieczór montaż. Jedną ręką trzymam w wodzie balansującą płetwę. Druga ręka usiłuje połączyć układ. Trzecia ręka...? Przydałaby się. Regulacja linek i testuję zastępczy układ sterowy. Niestety, bardzo silny wiatr rozwala moją koncepcję. Teraz dryfuję po ponowny zdemontowaniu zastępczego układu sterowania – swoje zmagania opisuje podróżnik w tekstach przesyłanych do koordynatora medialnego wyprawy, Piotra Chmielińskiego. Jak się okazało jedynego, który w związku z problemami łącznościowymi otrzymuje sms-y Olka z oceanu. To jak poważna jest awaria kajakarz potwierdził w rozmowie telefonicznej ze swoją menedżerką, Magdaleną Czopik, której dzisiaj jakimś cudem udało się z nim połączyć. Uszkodzony ster i problemy z komunikacją telefoniczną znowu nasuwają skojarzenie z Drugą Transatlantycką Wyprawą Kajakową. Tym bardziej, że Aleksander Doba znajduje się jakieś 400 mil morskich od Bermudów, gdzie trzy lata temu zmuszony był zatrzymać się, by dokonać niezbędnych napraw. Czyżby Bermudy miały jakąś tajemną siłę przyciągającą Olka? O sytuacji Olka i podejmowanych próbach rozwiązaniach problemu ze sterem będziemy informować na bieżąco. A jak dotąd podróżnik pokonał ponad 700 mil morskich czyli około 1300 kilometrów od wybrzeża amerykańskiego. Do Lizbony zostało mu jeszcze prawie 2300 mil morskich. Tekst: Piotr Chmieliński
Przygoda, wzruszenie, pasja. Zobacz "Happy Olo" na Festiwalu Podróżników National Geographic
Przy okazji powstawania tego filmu spotkało się wiele ciekawych osób. Cel mieli wspólny - pokazać historię kogoś wyjątkowego: Aleksandra Doby.
"Ballada filmowa utrzymana w konwencji kina drogi o jednym z najwybitniejszych polskich podróżników - Aleksandrze Dobie" - tak przedstawiają twórcy film "Happy Olo", który będziecie mogli obejrzeć podczas Festiwalu Podróżników National Geographic w Zielonej Górze. Bądźcie z nami 24 czerwca! Bohatera filmu przedstawiać chyba nie musimy - podróżnik, który od lat zachwyca hartem ducha mierząc się z żywiołem oceanów na swoim kajaku OLO. Jego pasję doceniły i nagradzały redakcje National Geographic w Polsce i w USA. Obecnie trwa jego kolejna przeprawa - z USA do Europy. Opowieść o podróżniku ubarwiają animacje stworzone przez Krzysztofa Ostrowskiego, znanego twórcy komiksów, teledysków i muzyka popularnej grupy Cool Kids of Death. Za muzykę z kolei odpowiedzialny jest Macin Macuk i związany z nim zespół Pogodno. Reżyserem filmu został Krzysztof Paweł Bogocz, laureat Fryderyka 2004 oraz nagrody YAH 2004 za najlepszy teledysk. Obejrzyjcie trailer "Happy Olo" i nie przegapcie seansu na Festiwalu Podróżników National Geographic w Zielonej Górze! View oEmbed on the source website
"To mogą być najtrudniejsze z dotychczasowych 24 godziny wyprawy". Aleksander Doba na Golfsztromie
Razem z Piotrem Chmielińskim śledzimy kolejną wyprawę Aleksandra Doby na ocean - przeczytajcie o jego zmaganiach z żywiołem.
- Najpierw zaczęły się pojawiać algi z Morza Saragassowego, całe rodziny alg. Płynąłem po coraz głębszych wodach. Obserwowałem izobary na mapie, które pokazywały, że jestem już blisko. Aż w piękny, słoneczny niedzielny poranek, najcieplejszy od chwili startu, wpłynąłem na wielki prąd oceaniczny – odpowiadając na pytania Piotra Chmielińskiego, relacjonuje Aleksander Doba, który po trzech tygodniach zmagań z przeciwnymi wiatrami na Północnym Atlantyku dotarł do Golfsztromu. – Golfsztrom to kapryśny prąd zmieniający swój tor, rozdzielający się. Jeśli uda mi się utrzymać w głównym nurcie , to powinien mnie znosić na wschód, czyli w dobrym kierunku – dodaje kajakarz. Golfsztrom czyli Prąd Zatokowy to jeden z najsilniejszych prądów morskich na kuli ziemskiej. Płynie z prędkością nawet czterech-pięciu węzłów (ok. 6,5 kilometra na godzinę). Jego zasoby wodne niemal 170-krotnie przekraczają zasoby największej rzeki świata, Amazonki, u jej ujścia w Atlantyku. Prąd powstaje w okolicach Morza Karaibskiego z połączenia Prądów Florydzkiego i Antylskiego. Przypomina ogromną rzekę, która płynie łukiem przez Atlantyk w kierunku północno-wschodnim. Gdzieś w połowie drogi między Nowym Jorkiem a Lizboną następuje bifurkacja - główny nurt Golfsztromu skręca na południowy wschód, a oddzielająca się od niego część tworząca Prąd Północnoatlantycki kontynuuje kurs na północny wschód. Właśnie główny nurt, współgrając z korzystnymi zachodnimi wiatrami, powinien sprzyjać Olkowi w dotarciu do wybrzeża europejskiego. To dla podróżnika zasadnicza odmiana w porównaniu z doświadczeniami, jakich zakosztował na Golfsztromie podczas Drugiej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej trzy lata temu. Wtedy był to jeden z najtrudniejszych odcinków na trasie z Lizbony do New Smyrna Beach na Florydzie. „Golfsztrom i silny przeciwny wiatr! To jakby jazda na dzikim mustangu.” – pisał wówczas o swojej walce z żywiołem. Nasuwa się pytanie, czy i tym razem mustang dalej będzie stawał dęba, czy stanie się rumakiem, który żwawym kłusem zaniesie podróżnika wprost do celu... Na razie zaczęła się sprawdzać ta druga opcja. Po niemal trzech tygodniach zmagań z przeciwnymi wiatrami, kręceniu się w kółko, cofaniu, rejs Olka nabrał tempa. „Dwudziestego trzeciego dnia od opuszczenia lądu w Barnegat Light podróżnik pobił rekord prędkości, przepływając 105 mil morskich (około 200 kilometrów), co daje zawrotną prędkość 4,5 węzła” – informuje Jacek Pietraszkiewicz, nawigator Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej. Tym samym jego odległość od wybrzeża amerykańskiego wzrosła do ponad 350 mil morskich, choć faktycznie przewiosłował dobre 300 mil więcej. Obecna wyprawa Aleksandra Doby z pewnością jest trudniejsza, głównie ze względów pogodowych, od poprzednich, ale powinna być również szybsza. To Golfsztrom w dużej mierze nadaje przyspieszenia jednostkom, które płynąc z jego nurtem pokonują Atlantyk z zachodu na wschód. Bywa, że skraca nawet o połowę czas podróży w stosunku do przeprawy z półkuli wschodniej na zachodnią. Zaobserwował to już w osiemnastym wieku amerykański mąż stanu, dyplomata i naukowiec, Benjamin Franklin – pierwszy autor mapy Prądu Zatokowego. Golfsztrom, podobnie jak współcześnie, miał przyczynić się do usprawnienia komunikacji i kontaktów handlowych pomiędzy kontynentami. Radość z osiągniętego przez Olka rekordu pokonanej w ciągu jednego dnia odległości zakłócają jednak prognozy pogody. „Z uwagi na nadchodzący niż 990 hPa, Olek znowu będzie się zmagał z silnym wiatrem przeciwnym – donosi J. Pietraszkiewicz. – Wiatr zmieni kierunek na południowy, a potem znowu na zachodni. To mogą być najtrudniejsze z dotychczasowych 24 godziny wyprawy. Jeśli kajakarz wytrzyma tę próbę, to potem przez prawie cały tydzień będzie płynąć niesiony wiatrem w kierunku Europy. ” O tym, jak Olek poradził sobie z przeciwnymi wiatrami na Golfsztromie będziemy informować w kolejnych relacjach. Tekst: Piotr Chmieliński
Aleksander Doba zatacza pętle na Atlantyku. "Jak w Trójkącie Bermudzkim!"
- Znowu w domu! Kręcę się w kółko, jak w Trójkącie Bermudzkim – pisze Aleksander Doba od dwóch tygodni płynący swym kajakiem „OLO” po wodach Atlantyku, a ściślej ciągle Zatoki Nowojorskiej.
Nie bez przyczyny Olkowi przypomniał się Trójkąt Bermudzki. To właśnie w tym rejonie oceanu, podczas Drugiej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej, utknął na ponad miesiąc, nie mogąc kontynuować kursu na wybrzeże Stanów Zjednoczonych. Nękany sztormami i silnymi wiatrami zatoczył wtedy kilka pętli o łącznej długości około 2 tysięcy mil morskich. Tym razem, w trakcie trzeciej ekspedycji, podmuchy ze wschodu nie pozwalają mu odpłynąć na tyle daleko od lądu amerykańskiego, by dotrzeć do Golfsztromu - prądu oceanicznego, który pociągnie go w kierunku Europy. Wiatry o zmieniających diametralnie kierunkach - ze sprzyjającego zachodniego na nieprzyjazny wschodni, z dużą przewagą tego drugiego i znowu na pożądany, lecz krótkotrwały z zachodu - spowodowały, że kajakarz wykonał na swej trasie dwa koła: jedno większe, drugie na szczęście znacznie mniejsze – co widać na mapie. Niestety ilość pokonanych mil morskich jest niewspółmierna do uzyskanego dystansu. Od opuszczenia 16 maja lądu w Barnegat Light Olek pokonał już około 380 mil morskich, ale od wybrzeża USA oddalił się o niespełna 100 mil. To trochę tak jakby Olek robił trzy kroki w przód i dwa w tył, a nawet dwa kroki w przód i trzy w tył. - To paskudne wrażenie. Nikt nie czuje się dobrze, gdy traci coś uzyskanego z wielkim trudem – pisze Olek. Choć, jak przyznaje, frustracja narasta, kajakarz nie poddaje się. Z uwagi na warunki pogodowe zdecydował się zmienić kurs i zejść nieco na południe, by dotrzeć w okolice 37. równoleżnika, gdzie wreszcie mógłby wpłynąć na ten wyczekiwany Golfsztrom. - Kombinacja trzech sił: wiatru, ludzkich mięśni i prądu oceanicznego ciągnącego zawsze w jednym kierunku, do tego odpowiednio używana dryftkotwa spowalniająca ewentualne cofanie się, mogą sprawić, że kajak będzie płynąć tam, gdzie chce kajakarz, a nie przyroda – wyjaśnia Jacek Pietraszkiewicz, nawigator wyprawy. – Od Golfsztromu Olka dzieli raptem 75 mil morskich. Przypomnijmy, Olek swoją Trzecią Transatlantycką Wyprawę Kajakową z Nowego Jorku do Lizbony rozpoczął w maju ubiegłego roku. Z uwagi na uszkodzenie kajaka musiał ją przerwać kilka dni po opuszczeniu mariny nieopodal Statuy Wolności. W maju br. przystąpił do kontynuacji ekspedycji. Z Zatoki Sandy Hook, gdzie zatrzymał się rok temu, wypłynął na Atlantyk. Niestety, krótko po starcie, zbliżajacy się sztorm z dominującym wschodni wiatrem zmusił go do zatrzymania się w zatoce Barnegat. Stąd po raz kolejny wypłynął na ocean 16 maja. Problemy z wydostaniem się ze strefy wybrzeża amerykańskiego, jakich doświadcza Olek, zdają się być potwierdzeniem jego tezy, iż ta trzecia ekspedycja będzie dużo trudniejsza od dwóch poprzednich. Niemniej determinacji mu nie brakuje. Tekst: Piotr Chmieliński
"Olo w drodze do Europy". Po kilkudniowym postoju Aleksander Doba znów wypłynął
We wtorkowy poranek, 16 maja br., o godzinie 6.47 czasu nowojorskiego Aleksander Doba po pięciodniowym postoju w zatoce Barnegat w stanie New Jersey znowu wypłynął na otwarte wody Atlantyku, kontynuując swoją Trzecią Transatlantycką Wyprawę Kajakową. Przed Olkiem stoi teraz poważne wyzwanie.
Sztorm, który zmusił kajakarza do chwilowej zmiany kursu, ustał w niedzielne południe. Niemniej na okno pogodowe, dopuszczające wyjście z bezpiecznego przyczółka należało przeczekać jeszcze dwie doby. W nomenklaturze żeglarskiej, a może bardziej kajakarskiej, okno pogodowe oznacza warunki umożliwiające bezkolizyjne opuszczenie portu – przede wszystkim wiatr o odpowiedniej sile i kierunku. W tym przypadku konieczny był wiatr wiejący z zachodu lub północnego zachodu. Warunki pogodowe należało dodatkowo zgrać z cyklem pływów oceanicznych. - Pływy są tu bardzo ważne ponieważ kanał łączący ocean z laguną ma prawie 2 kilometry długości i tylko kilkaset metrów szerokości, a jeszcze tor płynięcia wyznaczony bojami jest trochę kręty. Wypłynięcie powinno nastąpić przy najniższym poziomie wód. Tak zalecają miejscowi rybacy – tłumaczył Aleksander Doba tuż przed wyruszeniem na Atlantyk. Kajakarz musiał wejść na pełny ocean wraz z odpływem - w jego ostatniej fazie, tuż przed rozpoczynającym się przypływem, kiedy rozkołysany falami akwen nieco się uspokoił. Kapryśna aura Niezwykłych trudności nastręczało określenie terminu możliwego startu. Przez ostatnich pięć dni zmieniane były wielokrotnie z uwagi na kapryśną aurę. Przewidywana na poniedziałek poprawa warunków także okazała się nieco złudna, o czym Olek przekonał się, podejmując wieczorem pierwszą próbę przedostania się na ocean. Ciągle silnie wiejące wiatry i wysokie fale zablokowały go w porcie. Kolejna decyzja o wypłynięciu we wtorek wcześnie rano podjęta została w ciągu kilku minut, kiedy sytuacja na wodzie zrobiła się na tyle stabilna, by kajakarz mógł bezpiecznie opuścić zatokę. Kilkanaście minut później już wiosłował w stronę kanału wychodzącego na ocean, żegnany przez swój mały zespół wspierający z Dorotą Kasprzak i Małgorzatą Borowską-Piątek na lądzie oraz mną, Adamem Rutkiewiczem i Luisem Mugą na pokładzie łodzi motorowej kapitana Alana Thomasa, którą odprowadziliśmy go ok. 3 mile morskie od brzegu. "Poważne wyzwanie" Przed Olkiem stoi teraz poważne wyzwanie. Musi jak najszybciej odpłynąć przynajmniej 120 mil morskich od wybrzeża Stanów Zjednoczonych, by dotrzeć do Golfsztromu. Ten silny prąd tworzący coś w rodzaju rzeki pośrodku Atlantyku, płynący z prędkością 1-2 węzłów powinien nadać tempa unoszącemu się na jego wodach kajakowi, a w przypadku sztormów i przeciwnych wiatrów ograniczyć jego cofanie się. Zgodnie z prognozami przekazanymi przez nawigatora wyprawy Jacka Pietraszewskiego, Olek na dopłynięcie do Golfsztromu ma jakieś trzy i pół dnia. Obecny etap Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej, realizowany od zatoki Barnegat do wybrzeża Portugalii, pozwoli Aleksandrowi Dobie osiągnąć główny cel ekspedycji, jakim jest samotne przepłynięcie oceanu od kontynentu północnoamerykańskiego do europejskiego. Przypomnijmy, że pierwszy etap objął początek podróży 29 maja 2016 roku w Liberty Marina w New Jersey. Zakończył się 2 czerwca na półwyspie Sandy Hook. Podczas drugiego etapu Olek, który wyruszył ponownie z Sandy Hook 7 maja 2017 roku, a 11 maja dotarł do zatoki Barnegat. Teraz kajakarz zmierzy się z najdłuższym odcinkiem liczącym przynajmniej 3100 mil morskich. Miejmy nadzieję, że wreszcie Neptun okaże się dla Aleksandra Doby łaskawy. Na wszelki wypadek, na prośbę nawigatora Jacka, tuż przed opuszczeniem zatoki Barnegat kajakarz zadość uczynił tradycji żeglarskiej i „przekupił” boga morskich topieli szklaneczką whisky wylaną do Atlantyku. W Lizbonie podaruje mu całą butelkę! Piotr Chmieliński Barnegat Light, NJ 16 maja 2017
Aleksander Doba znów na wodzie. Zmierzy się z Atlantykiem!
W niedzielę, 7 maja br. Aleksander Doba w znanym już wszystkim kajaku “OLO” wystartował z zatoki Sandy Hook w Nowym Jorku i szczęśliwie wypłynął na Atlantyk 8 maja. Niemal rok czekał na możliwość kontynuacji Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej, którą rozpoczął 29 maja 2016 w marinie nieopodal Statuy Wolności.
Przeklęta Sandy Hook Zaczęło się dramatycznie. Obszar wokół Półwyspu Sandy Hook nie jest dla Olka sprzyjającym, a przede wszystkim bezpiecznym miejscem. Kiedy rozpoczynał swoją wyprawę w ubiegłym roku, przeciwne wiatry cofnęły go już z Atlantyku w kierunku lądu, rzucając przy tym “OLO” o brzeg. Jednostka uległa wówczas poważnemu uszkodzeniu, co zmusiło kajakarza do przerwania ekspedycji. Tym razem kierunek wiatru był idealny. Wiejąc od strony lądu miał ułatwić, a nawet przyspieszyć wyjście na Atlantyk. Z tym, że był to wyjątkowo silny zachodni wiatr. Jakież było moje zdziwienie, gdy w poniedziałek nad ranem w miejscu, gdzie wieczorem poprzedniego dnia zacumowany został “OLO” ze śpiącym już na jego pokładzie Olkiem, nie było ani kajaka ani kajakarza. Po dobrych dwóch godzinach poszukiwań – najpierw moim kajakiem, a potem łodzią Randy’ego, poławiacza małż - naprowadzony wreszcie przez Aleksandra, odnalazłem go w odległości około półtora kilometra. Okazało się, że to silne podmuchy zerwały jednostkę z kotwicy i zniosły ją w bok od wytyczonej trasy. Krótko po starcie nasilający się wiatr uderzył w kajak z impetem, znosząc go na pobliskie skały. W takich warunkach kajakarz jest bezbronny. Świadomy zagrożenia Olek poprosił o wsparcie. Z pomocą przyszli nam bracia Pete i Jeff Patach, właściciele łodzi motorowej. Niemal w ostatniej chwili dotarliśmy do “OLO”, który znalazł się niebezpiecznie blisko wystających z wody głazów i wzięliśmy go na hol. Płynąc w kierunku oceanu, razem z pomagającym nam Adamem Rutkiewiczem i braćmi podziwialiśmy ekwilibrystyczne sztuki Aleksandra Doby na falach wzniecanych wiatrem, jego umiejętności i siłę w stawianiu do pionu kajaka, który przechylał się na boki tak mocno, że zdawało się, iż nie ma możliwości, by nie przewrócił się do góry dnem. Kilka minut przed 13.00 czasu nowojorskiego, gdy dotarliśmy do punktu na Atlantyku, z którego Olek został cofnięty rok wcześniej, odczepiliśmy linę i Aleksander Doba odpłynął w swoją niezwykłą podróż do Europy. Niebezpieczny Północny Atlantyk Przypomnijmy, trasa Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej prowadzi z Nowego Jorku do Lizbony. Aleksander Doba większą część podróży spędzi na północnym Atlantyku, co oznacza, że może ona być dużo trudniejsza i bardziej ryzykowna od dwóch poprzednich. Wpływają na to warunki panujące w tej części oceanu czyli zimno, częste sztormy i bardzo wysokie fale. “Inauguracyjna próba sił powinna nastąpić za około tydzień – mówił Olek tuż przed wypłynięciem. – Wtedy spodziewany jest pierwszy sztorm.” To jednak nie odstrasza kajakarza przed zrealizowaniem nadrzędnego celu swoich transatlantyckich ekspedycji polegającego na wykonaniu zamkniętej pętli wiodącej ze wschodu na zachód i z powrotem. „Od początku planowałem, by moja transatlantycka wyprawa składała się z trzech etapów. Pierwszy z Afryki do Ameryki Południowej, drugi z Ameryki Południowej do Ameryki Północnej. I wreszcie trzeci, z Ameryki Północnej do Europy”- przedstawia Olek ideę, która zrodziła się podczas pierwszej przeprawy kajakiem przez ocean, na przełomie 2010/2011 roku. Wówczas płynął najkrótszą trasą, rozpoczynając podróż w Senegalu, a kończąc w Brazylii. Trzy lata później Aleksander Doba dopłynął do wybrzeży Ameryki Północnej, choć drogą wymagającą znacznie większego wysiłku i czasu niż poprzednia podróż, do Ameryki Południowej. Realizując swoje postanowienie pokonał po raz drugi Atlantyk, tym razem płynąc najdłuższą trasą łączącą Lizbonę z Florydą. Teraz zatem przyszła kolej na domknięcie planowanej od dawna pętli, poprzez przepłynięcie Atlantyku stroną północną ze Stanów Zjednoczonych do Europy. Aleksander Doba zakłada, że spędzi na Oceanie Atlantyckim około czterech miesięcy. Tak jak w ubiegłym roku, dopłynięciem do Lizbony chciałby uczcić swoje przypadające na wrzesień urodziny – siedemdziesiąte pierwsze. Kajakarz cały czas udowadnia, że nie wiek, ale determinacja, hart ducha, znajdowanie celu i konsekwentne dążenie do jego osiągnięcia decydują o powodzeniu przedsięwzięcia. I powtarza swoje motto życiowe: trzeba działać, być aktywnym; 95 procent ludzi umiera w łóżku, to po co się kłaść. Pewnie dlatego nawet przez myśl mu nie przeszła rezygnacja z realizacji marzenia, do czego przekonywali go żona, przyjaciele i znajomi, zatroskani o jego bezpieczeństwo. Olek kwituje to niezmiennie słowami: “nikt nie jest odpowiedzialny za moje bezpieczeństwo, tylko ja sam.” W poniedziałkowy wieczór, około godziny 19 czasu nowojorskiego Aleksander Doba był już jakieś 50 kilometrów od wybrzeża USA. Życzmy mu zatem pomyślnych wiatrów i fal unoszących go w kierunku Europy, jak najmniej sztormów oraz żadnych awarii. O postępach ekspedycji będziemy informować na bieżąco. Tekst: Piotr Chmieliński
Tak powstaje „Ballada o Olku Dobie”. Zaglądamy na plan zdjęciowy
Czy można ryzykować życie z miłości do życia? Czy samotna wyprawa jest oznaką odwagi czy szaleństwa? Na te pytania próbują znaleźć odpowiedź twórcy filmu, do powstania którego możesz przyczynić się również Ty.
Zobacz zdjęcia z planu >>> Z miłości do życia? Film „Na Fali. Ballada o Olku Dobie” przedstawia sylwetkę Aleksandra Doby, kajakarza, odkrywcy, Podróżnika Roku 2015 National Geographic, człowieka, który jako pierwszy przepłynął Atlantyk - z kontynentu na kontynent - wyłącznie dzięki sile własnych mięśni. Pomysł na film zrodził się w 2015 roku podczas Festiwalu Miejsc i Podróży “Włóczykij”. - Z racji tego, że każdy z nas jest niedoszłym odkrywcą, spotkanie z Olkiem Dobą wyzwoliło w nas podróżniczy pierwiastek – opowiadają twórcy filmu, Marcin Macuk – producent, Krzysztof Paweł Bogocz – reżyser oraz Tomasz Woźniczka – autor zdjęć. Ciekawy przypadek Olka Doby Filmowa opowieść utrzymana jest w konwencji kina drogi. Nic dziwnego, w końcu bohater filmu nie potrafi usiedzieć w jednym miejscu. A czas to dla Olka płynie jak dla tytułowego bohatera filmu “Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”- tj. odwrotnie. Olek w wieku 64 lat zakończył pierwszą wyprawę transatlantycką. Po niecałych 4 latach zdecydował się na kolejną i… znowu wygrał pojedynek z Posejdonem. Wyobrażacie to sobie? Wiosło kontra trójząb! - Chcieliśmy sportretować Olka zarówno w jego naturalnym środowisku jak i na lądzie. Postanowiliśmy towarzyszyć mu w przygotowaniach do trzeciej wyprawy przez Atlantyk. Interesowało ich, jak do tego pomysłu odnoszą się jego najbliżsi? Co na to żona i dzieci? Czy to już rutyna? Czy w takim przypadku istnieje jeszcze kategoria strachu? Dzięki otwartości Olka i jego rodziny zdołali się sporo dowiedzieć. Okazuje się, że na pozór spokojne życie w Policach u boku szalonego podróżnika jest zawsze życiem na krawędzi. Pretekstem do rozpoczęcia akcji jest transport kajaka „Olo” z jednego końca Polski na drugi. Podczas podróży, w scenerii pełnych uroku krajobrazów Polski Olek snuje opowieści o oceanie, opowiada anegdoty. Ale, ale… co na to eksperci z dziedziny fizjologii i psychologii sportu? Chyba mają odmienne zdanie. - Wchodząc tak głęboko w życie Olka sami poczuliśmy się jak jego rodzina. Dlatego nie wyobrażaliśmy sobie, żeby na starcie w Nowym Jorku mogło nas zabraknąć. Ostatnie środki przeznaczyliśmy na rejestracje startu trzeciej wyprawy Olka, która w bolesny sposób stała się dla naszego bohatera wyjątkowa. Dołącz do ekipy 14-osobowa ekipa filmowa do dnia dzisiejszego spędziła na planie ponad 30 dni. Udało się już zrealizować ponad 90% zdjęć. Głównie z własnych środków. Obecnie film jest na etapie postprodukcji. - Dzięki Waszemu wsparciu będziemy w stanie zmontować i udźwiękowić nasz dokument. Jesteśmy już blisko mety. Dołączcie się do akcji i pomóżcie dokończyć „Balladę o Olku Dobie” – zachęcają twórcy. Chcielibyście przyczynić się do powstania tego wyjątkowego filmu? Wejdźcie na wspieramkulture.pl/balladaoolkudobie View oEmbed on the source website Partnerem projektu filmowego jest Zachodniopomorski Fundusz Filmowy - Pomerania Film. Patronem medialnym - National Geographic Polska.
Aleksander Doba kończy wyprawę. Miał wypadek
To niestety koniec Trzeciej Transatlantyckiej Wyprawy Kajakowej Aleksandra Doby. Wypadek, jakiego doznał kajakarz już na wodach oceanu, zmusił go do rezygnacji z dalszej podróży.
Aleksander Doba walczy z wiatrem. Jeszcze nie wyszedł na ocean
Najnowsze wieści z wyprawy Aleksandra Doby. Na samym początku na drodze stanął mu silny morski wiatr, ale chwilowe spowolnienie nie zmienia jego planów.
We wtorek, 31 maja o godzinie 12:15 czasu nowojorskiego Aleksander Doba przy ciągle dość silnym wietrze przekroczył trudną do pokonania granicę na styku kontynentu północnoamerykańskiego i Oceanu Atlantyckiego, przepływając pod mostem Verrazano Narrows. Był to jeden z trudniejszych etapów jego Trzeciej Transatlantyckiego Wyprawy Kajakowej. Zwężający się w tym miejscu odcinek zatoki Upper Bay przy silnych i niesprzyjających wiatrach stanowi ogromne zagrożenie dla kajakarza, który nie ma wystarczającej przestrzeni, by uniknąć zderzenia z lądem pod wpływem mocnych podmuchów. Olek wykorzystał otwarte nie więcej niż 3-4 godziny okno pogodowe ze sprzyjającymi prądami i nieco słabszym niż dotąd wiatrem. Niestety, od strony oceanu znowu mocno wieje, uniemożliwiając podróżnikowi tak bardzo oczekiwane wejście na ocean. Zatrzymał się zatem w zatoce Lower Bay, gdzie zmuszony jest dalej czekać na odpowiednie warunki pogodowe. Prognozy, zdaniem Roberta Krasowskiego, stratega wodnego ekspedycji, doświadczonego żeglarza, nie są za dobre, choć nieprzewidywalne, i równie dobrze Olek za kilka godzin, albo kilka dni wpłynie na szerokie wody Atlantyku. Dla Aleksandra Doby chwile oczekiwania na sprzyjające warunki to czas odpoczynku po zawirowaniach organizacyjno-medialnych ostatnich dni, a także przygotowania psychicznego na kolejne 4 miesiące samotnej podróży przez ocean. Tekst: Piotr Chmieliński
Aleksander Doba wypłynął. Zobacz jak żegnał go Nowy Jork [GALERIA]
Polski podróżnik ruszył po raz trzeci na Ocean. Tym razem przepłynie północną stroną oceanu, ze Stanów Zjednoczonych do Europy, a dokładnie do Lizbony. Zobaczcie jak wyglądał sam początek jego wyprawy.
Aleksander Doba już płynie. Przed nim 3-4 miesiące samotnej walki
W niedzielę, 29 maja, o godzinie 13.07 czasu nowojorskiego Aleksander Doba wyruszył w swoją Trzecią Transatlantycką Wyprawę Kajakową. Tym razem północną stroną oceanu, ze Stanów Zjednoczonych do Europy, a dokładnie do Lizbony.
Ponad sto osób przybyło do Liberty Landing Marina pożegnać polskiego kajakarza i podróżnika. Przy wtórach „100 lat“, które odśpiewał mu tłum na pożegnanie, Olek przewieziony został przez jednego z kajakarzy do zacumowanego kilkanaście metrów od brzegu swojego kajaka „OLO“, zwodowanego na rzece Hudson poprzedniego wieczoru. - Trzydzieści, dwadzieścia dziewięć, dwadzieścia osiem.... – odliczali zgromadzeni na brzegu widzowie. – trzy, dwa, jeden! I poszły konie po betonie, chciałoby się powiedzieć, choć lepiej będzie „poszedł Olek po wodzie“. W towarzystwie kilkunastu żaglówek, łodzi motorowych i trzech kajaków Aleksander Doba w niedzielę 29 maja, o godzinie 13:07 odpłynął z Mariny kierując się najpierw na Statuę Wolności, a na następnie most Verrezano-Nerrows, wrota do oceanu. Ta pięknie wyglądająca na tle oświetlonego słońcem Manhattanu fregata płynęła przez kilka godzin razem z 70-letnim podróżnikiem. Nasza łódź z kapitanem John Sack IV, którą płynąłem między innymi razem z żoną Olka, Gabrielą, jako ostatnia zawróciła w kierunku portu w New Jersey. Jeszcze kilka słów na pożegnanie, kilka łez wzruszenia, długie machanie i... do zobaczenia w Europie. Po ostatnich kilku dniach, niezwykle dla Olka stresujących, kajakarz wreszcie poczuł spokój i radość ze swojej wyprawy. A zwłaszcza z tego, że doszła do skutku. Przypomnijmy, najpierw pojawił się problem z liofilizowaną żywnością, która została zatrzymana przez amerykańskich celników. Potem rozładowany akumulator, do tego niedziałające zasilanie elektryczne wewnątrz kajaka i kilka jeszcze drobiazgów. Na szczęście, wszystko udało się naprawić przed zaplanowanym niedzielnym startem. Teraz Olek musi skupić się na wiosłowaniu i zmaganiach z żywiołem. A ten wydaje się już dawać podróżnikowi we znaki. Do wschodniego wybrzeża Stanów Zjednocznych zbliża się tropikalny storm Bonnie. Jak mówią żeglarze, samobójstwem byłoby wypływać w takich warunkach na Atlantyk. Dlatego Olek zamierza przeczekać atak jeszcze przed mostem Verrezano-Narrows w zatoce Upper Bay. We wtorek rano przy sprzyjającej pogodzie ruszy już na pełny ocean. Tekst: Piotr Chmieliński