Największy stream charytatywny w historii świata. Łatwogang i Bedoes 2115 pokazali, że Polacy ciągle potrafią się zjednoczyć
Wczoraj w małej, 30-metrowej kawalerce na warszawskim Gocławiu zakończył się prawdziwy maraton pomocy. Byliśmy świadkami rzeczy wielkich: największego streamu charytatywnego w historii świata. Dzięki determinacji jednego chłopaka oraz wsparciu milionów Polaków, na konto Fundacji Cancer Fighters trafiło niewiarygodne 251 000 000 złotych na leczenie dzieci dotkniętych chorobą nowotworową. A to dopiero początek.
Wszystko zaczęło się od rapera Bedoesa 2115, który wspólnie z Fundacją Cancer Fighters (i dzielną 11-letnią Mają Mecan) 14 kwietnia 2026 wydał utwór „Ciągle tutaj jestem (diss na raka)”. Poruszony tą piosenką twórca internetowy Łatwogang rozpoczął 9-dniowy charytatywny stream na żywo, podczas którego chciał zebrać 500 tysięcy złotych. Nie wiedział, że rozpoczyna największy tego typu zryw w historii nie tylko Polski, ale i świata. Nikt w internecie nie zebrał więcej. Lawina dobroczynności zaczęła się od filmiku na Tiktoku W dniu premiery piosenki Łatwogang na krótkim wideo zapowiedział, że za każde jego polubienie będzie słuchał „Dissu na raka” przez sekundę. Polubień było tak dużo, że tiktoker musiał rozpocząć 9-dniowego streama. I rozpoczęło się szaleństwo. View oEmbed on the source website Początkowo Łatwo streamował sam, a na żywo było z nim kilka tysięcy ludzi. Akcja jednak stopniowo zaczęła docierać do coraz szerszego grona, a kawalerkę twórcy odwiedzali goście – początkowo były to głównie osoby znane z przestrzeni internetowej, jednak wkrótce 30-metrowe mieszkanko wypełniło się gwiazdami znanymi z telewizji, artystami czy sportowcami. To, co rozpoczęło się skromnie, przerodziło się w jeden z największych, charytatywnych ruchów społecznych w historii naszego kraju. Wraz z nimi na streamie przybywało oglądających, a na koncie fundacji wpłat. O akcji wkrótce huczało nie tylko w całej Polsce, ale też poza granicami kraju. Transmisję na żywo transmitowano w dużych telewizjach, w centrach handlowych, w elektromarketach, w pubach czy na meczach piłki nożnej (np. ekstraklasowego meczu Korona Kielce vs. GKS Katowice). Kto pojawił się na streamie Łatwoganga? Łatwiej chyba powiedzieć, kogo tam nie było. Jedną z pierwszych dużych „nieinternetowych” gościń Łatwoganga była Doda, która na wizji dzwoniła m.in. do Roberta Makłowicza i do Magdy Gessler. Na transmisji przewinął się także Robert Lewandowski, który hojnie wsparł zbiórkę i nagłośnił ją za granicą, Wojciech Szczęsny, Borys Szyc, obsada serialu „1670” (Katarzyna Herman odśpiewała „Bogurodzicę”), Tomasz Karolak, Maciej Musiał, Małgorzata Kożuchowska (miała kolejne spotkanie z kartonami), bracia Golec, Mrozu, Mata, Dariusz Szpakowski, Sławomir Peszko czy Agata Kulesza. Raper Tede na wizji po 17 latach pogodził się z Peją, a swoje piosenki zaśpiewali Sanah czy Kwiat Jabłoni. Cyfrowo z oglądającymi połączył się także wokalista „Coldplay” Chris Martin. To jednak tylko kropla w morzu, a wszystkich wspierających nie sposób wymienić. Na transmisji przez wiele dni gościli także twórcy z przestrzeni internetowej, którzy zachęcali swoich widzów do wpłat. Łatwoganga odwiedziła także była redaktorka naczelna National Geographic Polska – Martyna Wojciechowska – oraz Jakub Patecki, niedawny zdobywca Korony Ziemi, z którym miałem przyjemność o tym wyczynie porozmawiać. Chociaż stream miał się zakończyć równo po 9 dniach, czyli w niedzielę 26 kwietnia o godzinie 16:05, to trwał dalej – aż do 21:37, w towarzystwie rapera Bedoesa, od którego wszystko się zaczęło, oraz dzieci – podopiecznych Fundacji Cancer Fighters. To były historyczne chwile, podczas których trudno było opanować łzy. Solidarność mierzona maszynką do włosów Jednym z najbardziej wzruszających symboli akcji było golenie głów na łyso na znak solidarności z dziećmi po chemioterapii. Na ten gest zdecydowało się ponad 100 osób w studiu i tysiące w całej Polsce. Głowy ogolili m.in. Łatwogang, Bedoes, Patec, a także Katarzyna Nosowska, Vito Bambino i Maffashion. – Łysa głowa to najbardziej „szefowska” fryzura – przekonywał organizator w rozmowie z podopiecznymi fundacji. Udało się zebrać ponad 251 milionów, ale to nie koniec – Nie ma tutaj drugiego dna. Wszystkie pieniądze idą w stu procentach do dzieciaków – tłumaczył wielokrotnie tiktoker zarówno w trakcie transmisji, jak i w wywiadach dla dużych telewizji, które regularnie odwiedzały kawalerkę. – Każdy dokłada swoją cegiełkę, każda cegiełka jest wielka, a tymi cegiełkami zbudujemy wielką fortecę dla tych dzieciaków. – Niech to wybrzmi – rozmawialiśmy dzisiaj z założycielem fundacji i wszystko zostanie rozpisane. Jest powołana specjalna rada z najlepszymi specjalistami w dziedzinie onkologii. Będziemy liczyć każdą złotówkę, nasza działalność nie kończy się teraz, to jest początek, a nie koniec. Mam apel – niech 26 kwietnia będzie Dniem Walki z Rakiem u Dzieci. Proszę polityków – weźcie się w garść, zrobiliśmy wielką rzecz – apelował na koniec zbiórki Łatwogang. Nie tylko wpłaty Chociaż zebrano przyprawiającą o zawrót głowy – szczególnie Łatwoganga, który początkowo zamierzał zebrać znacznie mniej – kwotę 251 000 000 złotych, to jeszcze nie koniec. W trakcie trwania transmisji wielu artystów, twórców czy sportowców przekazywało na rzecz fundacji przedmioty czy doświadczenia, które w najbliższym czasie zostaną zlicytowane. To między innymi mecz z reprezentantami Polski w piłkę nożną, pojedynek golfowy z Wojciechem Szczęsnym i Borysem Szycem czy gadżety od znanych influencerów. Wylicytować będzie można także m.in. ukulele Sanah, podpisane koszulki zawodników FC Barcelony od Roberta Lewandowskiego czy medal olimpijski łyżwiarza Władimira Siemirunnija, który sam powiedział, że „chciałby oddać coś krajowi, który przyjął go pod swoje skrzydła”. Cała zebrana kwota z transmisji trafiła na konto fundacji. Ze swojej prowizji zrezygnowali także operatorzy płatności, którzy odpowiadali za logistyczne zaplecze wpłat. Nie ma chyba lepszego zakończenia niż to, którym pożegnał się z widzami Bedoes 2115. „Jeśli ktoś myślał, że są rzeczy niemożliwe, to Piotrek udowodnił wszystkim, że nie ma”. Polacy pokazali, że w obliczu tragedii najmłodszych potrafią stworzyć największą cyfrową fortecę dobra na świecie. Warto dodać, że kwota uzbierana podczas transmisji niemal dorównuje tej z ostatniego finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy (263 mln zł). Nakłady na całą onkologię w Polsce wyniosły ponad 22 mld zł w 2024 r. Nadal można wspierać Mimo końca to transmisji, zbiórka ciągle trwa. Pod tym linkiem można nadal dokonywać wpłat do skarbonki Łatwogang x Cancer Fighters: https://www.siepomaga.pl/latwogang Źródła: youtube.com, National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Od skromnego hospicjum do globalnej sieci dyplomacji. Najważniejszym celem, który realizuje zakon maltański, jest służba potrzebującym
Współczesne stosunki międzynarodowe opierają się niemal wyłącznie na koncepcji państwa narodowego, dysponującego określonym terytorium i ludnością. Niemal, bo należy podkreślić, że w tym systemie funkcjonuje także podmiot z siedzibą w Rzymie, który wymyka się tym definicjom. Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana, z Jerozolimy, Rodos i Malty, znany powszechnie jako zakon maltański, to instytucja, która od blisko tysiąca lat łączy misję religijną i tradycję rycerską z suwerennością polityczną.
Spis treści: Fundamenty misji zakonu Wpływ na średniowieczną Europę Zakon maltański w XXI wieku Zakon maltański w Polsce Kim są współcześni rycerze? Instytucje oparte na solidnym fundamencie potrafią przetrwać upadki imperiów, a zakon maltański jest tego najlepszym przykładem. Od skromnego hospicjum w Jerozolimie, przez potężne państwo na Malcie, aż po dzisiejszą globalną sieć dyplomacji humanitarnej – joannici konsekwentnie realizują misję służby „Panom Chorym”. Ich suwerenność, postrzegana niekiedy jako anachronizm, w rzeczywistości stanowi nowoczesne i skuteczne narzędzie niesienia pomocy tam, gdzie zawodzą tradycyjne struktury państwowe. Fundamenty misji zakonu Historia joannitów nie opiera się na szczęku stali i krwawym krzewieniu wiary, jak w przypadku wielu innych zakonów rycerskich, a na potrzebie niesienia pomocy. W połowie XI stulecia, jeszcze przed pierwszą krucjatą, kupcy z Amalfi – potężnej wówczas włoskiej republiki morskiej – uzyskali od kalifa Egiptu zgodę na wzniesienie w Jerozolimie kościoła, klasztoru i hospicjum. Placówka ta, poświęcona św. Janowi Chrzcicielowi, miała służyć pielgrzymom przybywającym do Grobu Świętego, bez względu na ich pochodzenie czy wyznanie. To właśnie ten pierwotny, uniwersalny charakter opieki stał się fundamentem, na którym zbudowano tożsamość zakonu. Narodziny wspólnoty Za fundatora i pierwszego mistrza zakonu uznawany jest błogosławiony brat Gerard. Pod jego przywództwem luźna wspólnota religijna przekształciła się w sformalizowany zakon, który w 1113 roku został formalnie uznany przez papieża. Paschalis II, wydając bullę Pie Postulatio Voluntatis, wyłączył szpitalników spod jurysdykcji lokalnych władz kościelnych i świeckich, poddając ich bezpośredniej opiece Stolicy Apostolskiej. Dokument ten zagwarantował zakonowi prawo do swobodnego wyboru kolejnych mistrzów bez zewnętrznej ingerencji. We wczesnych latach działalności w Jerozolimie organizacja koncentrowała się na rozwijaniu nowatorskich metod opieki. W pierwszej spisanej regule zakonu, opracowanej przez błogosławionego Raymonda du Puy, następcę Gerarda, członkowie wspólnoty byli definiowani jako słudzy ubogich i chorych. Wprowadzono wówczas standardy, które znacznie wyprzedzały swoją epokę, kładąc nacisk na higienę, dietę pacjentów i systematyczną opiekę medyczną, co uczyniło jerozolimski szpital jednym z najbardziej zaawansowanych ośrodków medycznych średniowiecznego świata. Rycerze i obrońcy Gdy Królestwo Jerozolimskie zaczęło się umacniać, zakon stanął przed nowymi wyzwaniami. Ze strony sił muzułmańskich zaczęło narastać zagrożenie. To, w połączeniu z koniecznością obrony szlaków pielgrzymkowych, wymusiło na szpitalnikach przyjęcie funkcji militarnej. Konstytucja królestwa zobowiązała zakon do zbrojnej obrony chorych, pielgrzymów i kluczowych twierdz. W ten sposób narodził się fenomen persona mixta – zakonu rycerskiego, którego członkowie byli jednocześnie mnichami składającymi śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, oraz profesjonalnymi wojownikami. Obronność stała się drugim przedmiotem działalności joannitów. Wraz z templariuszami szpitalnicy stworzyli pierwszą w historii nowożytnej stałą armię w Ziemi Świętej, zarządzając potężnymi twierdzami, takimi jak Krak des Chevaliers czy Margat. To właśnie w tym okresie ukształtowała się słynna dewiza zakonu: tuitio fidei et obsequium pauperum – obrona wiary i służba ubogim. Symbolika ośmioramiennego krzyża, przyjęta w tym czasie, miała przypominać o ośmiu błogosławieństwach ewangelicznych i ośmiu cnotach rycerskich, takich jak męstwo, lojalność czy pogarda dla śmierci w imię wyższych wartości. Wpływ na średniowieczną Europę Należy podkreślić, że zakon nie wpływał na Stary Kontynent wyłącznie na polu bitwy. Dzięki rozległej sieci komandorii joannici stali się pionierami nowoczesnej administracji i bankowości. Dochody z europejskich posiadłości finansowały nie tylko wojny w Ziemi Świętej, ale także budowę szpitali i mostów, co przyczyniało się do rozwoju infrastruktury cywilnej wielu państw. Budowa państwowości Po upadku Akki w 1291 roku i utracie Ziemi Świętej zakon musiał się ewakuować. Joannici najpierw udali się na Cypr, a później – na Rodos. To właśnie tam, po krwawym podboju wyspy, który zakończył się w 1310 roku, wspólnota po raz pierwszy utworzyła pełnoprawne suwerenne terytorium. Wielcy mistrzowie, przyjmując tytuł książąt Rodos, budowali państwo dysponujące nowoczesną flotą, własną monetą i rozwiniętą dyplomacją. Okres rodyjski to czas intensywnego rozwoju architektury obronnej. Fortyfikacje wzniesione w mieście Rodos stały się wzorem dla inżynierów wojskowych w całej Europie. Kontrolując wschodnie akweny Morza Śródziemnego, zakon stał się czymś w rodzaju „straży morskiej”, chroniącej chrześcijańską żeglugę przed piratami i flotą osmańską. Maltański bastion W 1530 roku cesarz Karol V przekazał zakonowi w wieczyste lenno archipelag Malty, w zamian za symboliczną daninę. To właśnie na tej wyspie joannici osiągnęli szczyt swojej potęgi, zarówno militarnej, jak i politycznej. Najważniejszym sprawdzianem dla rezydującego na Malcie zakonu było wielkie oblężenie z 1565 roku. Przez cztery miesiące rycerze pod wodzą wielkiego mistrza Jeana de la Vallette odpierali ataki potężnej armii osmańskiej. Zwycięstwo, okupione ogromnymi stratami, zahamowało ekspansję Imperium Osmańskiego w kierunku zachodnim i stało się symbolem chrześcijańskiego oporu, świętowanym na dworach całej Europy. Tuż po bitwie rozpoczęto budowę Valletty – nowoczesnego miasta-twierdzy, które do dziś zachwyca barokową architekturą i innowacyjnym układem urbanistycznym. Sacra Infermeria Mimo militarnego zaangażowania, zakon pozostał wierny swojej pierwotnej misji. Budowa Sacra Infermeria w Valletcie, rozpoczęta w 1574 roku, zaowocowała powstaniem jednego z najnowocześniejszych szpitali w historii. Placówka ta posiadała między innymi najdłuższą w Europie, bo mierzącą 155 metrów, salę szpitalną i mogła przyjąć blisko tysiąc pacjentów w stanach nagłych. Standardy higieniczne, takie jak używanie srebrnych naczyń w celu zapobiegania infekcjom czy prowadzenie zaawansowanych badań anatomicznych i farmakologicznych, czyniły z Malty europejskie centrum nauki medycznej, gdzie szkolili się lekarze z całego kontynentu. Zmierzch potęgi Koniec XVIII stulecia przyniósł gwałtowne zmiany. Rozwój potęg narodowych i słabnące zagrożenie ze strony Imperium Osmańskiego sprawiły, że militarna rola zakonu zaczęła być podważana. W 1798 roku Napoleon Bonaparte, w trakcie swojej wyprawy do Egiptu, zajął Maltę bez walki. Rycerze, związani kodeksem zabraniającym walki przeciwko chrześcijanom, musieli opuścić wyspę. Po okresie tułaczki i krótkim epizodzie z caratem rosyjskim, w 1834 roku zakon ostatecznie osiadł w Rzymie. Joannici zrezygnowali z militarnych ambicji. Skoncentrowali się niemal wyłącznie na działalności charytatywnej i medycznej. W XIX i XX wieku rycerze maltańscy stali się pionierami nowoczesnego ratownictwa, organizując pociągi sanitarne podczas wojen i misje humanitarne w najodleglejsze zakątki świata. Zakon maltański w XXI wieku Współczesny zakon maltański jest czymś w rodzaju unikatowej hybrydy instytucjonalnej. Mimo że poza eksterytorialnymi posiadłościami w Rzymie nie dysponuje terytorium państwowym, powszechnie jest uznawany za suwerenny podmiot prawa międzynarodowego. Należy jednak podkreślić, że w tym przypadku suwerenność nie jest celem samym w sobie, a jedynie narzędziem ułatwiającym realizację misji humanitarnych. Status dyplomatyczny i rola w ONZ Zakon utrzymuje pełne stosunki dyplomatyczne z 115 państwami oraz z Unią Europejską. Ma status stałego obserwatora przy Organizacji Narodów Zjednoczonych, co pozwala mu na aktywny udział w kształtowaniu polityki humanitarnej na najwyższym szczeblu. Dzięki swojej neutralności i apolityczności, często pełni rolę mediatora w konfliktach międzynarodowych, docierając z pomocą tam, gdzie inne organizacje nie mają wstępu. Malteser International Głównym ramieniem operacyjnym zakonu w zakresie niesienia pomocy międzynarodowej jest Malteser International. Założona w 2005 roku agencja realizuje ponad 100 projektów rocznie w 30 krajach. Jej działalność obejmuje nie tylko pomoc doraźną po katastrofach naturalnych, ale także długofalowe programy ochrony zdrowia i odbudowy. Współcześnie, zakon koncentruje się przede wszystkim na: pomocy uchodźcom (prowadzenie obozów i opieki medycznej m.in. w Sudanie, Ugandzie i na Bliskim Wschodzie), walce z chorobami (programy leczenia trądu, gruźlicy oraz walka ze skutkami pandemii COVID-19), bezpieczeństwie żywnościowym (wspieranie rolnictwa i systemów irygacyjnych w regionach dotkniętych suszą), opiece nad wykluczonymi (prowadzenie domów opieki, hospicjów i jadłodajni dla bezdomnych w Europie i obu Amerykach). Zakon maltański w Polsce Historia obecności joannitów na ziemiach polskich sięga XII wieku, kiedy książę Henryk Sandomierski ufundował komandorię w Zagości. Przez stulecia zakon odgrywał istotną rolę w polskim życiu społecznym i religijnym, a jego członkami byli wybitni przedstawiciele rodów arystokratycznych i dostojnicy państwowi. Po okresie komunistycznym, kiedy zakon nie mógł prowadzić działalności, Związek Polskich Kawalerów Maltańskich reaktywował swoje struktury w 1992 roku, powracając do intensywnej działalności charytatywnej. Kim są współcześni rycerze? Dzisiejszy zakon maltański liczy około 13 500 członków. Choć tradycyjnie kojarzony z arystokracją, w latach 90. XX wieku przeszedł proces demokratyzacji, otwierając najwyższe klasy członkostwa dla osób spoza szlacheckich rodów, o ile wykazują się one wyjątkowymi zasługami dla misji instytucji. Członkowie dzielą się na trzy klasy, przy czym kluczową rolę odgrywają rycerze sprawiedliwości – profesi zakonni składający śluby zakonne, z których wyłaniany jest wielki mistrz. Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
W warszawskim ZOO przyszedł na świat słynny ssak. Wybór imienia dla kanczyla może pomóc innym
Warszawski ogród zoologiczny ma nowego domownika. Na świat przyszedł filigranowy kanczyl jawajski powszechnie zwany również myszojeleniem. Póki co, nowo urodzony mieszkaniec czeka na swoje imię, z którego wyborem wiąże się akcja charytatywna.
Pierwszy kanczyl jawajski pojawił się w warszawskim ZOO w 2020 roku, kiedy to zwierzę przyjechało do stolicy Polski z ogrodu w szwajcarskim Brnie. Rok później do niewielkiego Arnolda dołączyła, przywieziona z Łodzi Linda, których owocem miłości stał się nowo narodzony kanczyl. Dzięki swojemu rozczulającemu wyglądowi maluch szybko zyskał swoich pierwszych fanów, którzy cierpliwie wypatrują zwierzęcia w jednym z zoologicznych pomieszczeń. Kanczyl – filigranowy celebryta O zwierzętach z rodziny kanczylowatych zrobiło się głośno za sprawą popularnej piosenki opisującej jednego z najmniejszych ssaków kopytnych świata. Internauci pokochali filigranowy rozmiar zwierzęcia oraz jego podobieństwo do sarny czy jelenia. Wieść o stworzeniu o rozmiarze królika, który do tego stawia kroki za pomocą niewielkich kopytek, szybko rozniosła się po internecie, który od razu mianował kanczyla mianem myszojelenia. Film z popularną piosenką zdobył w serwisie YouTube już ponad 1,5 miliona wyświetleń. Nieśmiały wojownik Niestety internetowa popularność kanczyli nie przekłada się na liczbę ich populacji w naturze. Kuzyn nowego mieszkańca warszawskiego ZOO – kanczyl srebrnogrzbiety – przez lata pozostawał uznawany za gatunek wymarły, aż do momentu, gdy w 2019 roku naukowcom udało się odnotować aktywność tego miniaturowego zwierzęcia w Wietnamie. Od tamtej pory zarówno kanczyl srebrnogrzbiety, jak i jawajski posiadają kategorię DD w Czerwonej Księdze zagrożonych gatunków. Oznacza to, że na temat występowania obu gatunków nadal brakuje wystarczających informacji, które mogłyby pozwolić na dokładne określenie rozmiaru populacji myszojeleni. Jak więc te ważące raptem od 1,5 do 2,2 kilograma zwierzęta potrafią poradzić sobie w gąszczu azjatyckiej dżungli? Kanczyl jawajski posiada interesujący mechanizm obronny, wykorzystywany w sytuacji zagrożenia. W niewielkim pyszczku zwierzęcia kryją się wyjątkowo ostre kły, które przy ataku przeciwnika służą kanczylowi jako ostrze obronne. Myszojelenie potrafią również wydawać dźwięki odstraszające potencjalnych rywali w naturalnym środowisku. Racice o średnicy ołówka, którymi ssaki te uderzają o ziemię w tempie siedem razy na sekundę, imitują werbel. W ten sposób płoszą drapieżniki. Jak będzie miał na imię warszawski maluch? Choć nowo urodzony kanczyl kroczy już po Ptaszarni Warszawskiego ZOO, poznając zakamarki swojego nowego domu, to dostrzeżenie filigranowego zwierzęcia nie należy do najprostszych zadań. Ten nieśmiały ssak preferuje życie nocne, przez co w ciągu dnia bardzo trudno jest go wypatrzeć. W godzinach otwarcia stołecznego ogrodu zoologicznego, maluch ze swoimi rodzicami ukrywa się gdzieś pomiędzy krzewami porastającymi to unikatowe pomieszczenie w ZOO. Może łatwiej byłoby skłonić zwierzę do ukazania się, gdybyśmy mogli zawołać młodego myszojelenia jego nowym imieniem? Aby jednak to zrobić, musimy poczekać do końca trwania aukcji charytatywnej realizowanej w ramach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Warszawskie ZOO ogłosiło bowiem, że ten, kto wygra dobroczynną licytację, będzie mógł samodzielnie wybrać imię dla nowego mieszkańca ogrodu zoologicznego. Wśród sugestii użytkowników portalu Facebook pojawiają się terminy nawiązujące do nazw owoców, innych zwierząt czy po prostu zdrobnienia ludzkich imion. Aukcja trwa do 14 lutego, a obecna najwyższa wylicytowana kwota wynosi ponad 3 tysiące złotych (stan na 22.01.2025). Tegoroczna akcja WOŚP zbiera pieniądze na diagnostykę i leczenie chorób przewodu pokarmowego u najmłodszych pacjentów. Źródła: UM Warszawa, Warszawa ZOO Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Nauka szuka wsparcia u prywatnych darczyńców. Miliarderzy chcą wesprzeć budowę następcy Wielkiego Zderzacza Hadronów
Prywatni darczyńcy zadeklarowali miliard dolarów na budowę największego na świecie akceleratora cząstek. Europejska Organizacja Badań Jądrowych (CERN) po raz pierwszy sięga po wsparcie pozainstytucjonalne. Głosy o konieczności pozyskiwania funduszy na rozwój nauki ze źródeł prywatnych słychać z całego świata, w tym również z Polski.
Wczoraj CERN poinformował, że prywatni darczyńcy zadeklarowali 1 miliard dolarów na budowę nowego akceleratora cząstek, który byłby zdecydowanie największym tego typu urządzeniem na świecie. Boska cząstka Używany obecnie Wielki Zderzacz Hadronów, 27-kilometrowy pierścień do zderzeń protonów, przebiegający około 100 metrów pod powierzchnią Francji i Szwajcarii, zakończy pracę w 2040 roku. Urządzenie pozwoliło na odkrycie tzw. bozonu Higgsa, nazywanego potocznie „boską cząstką”. Odkrycie poszerzyło naukowe rozumienie mechanizmu nadawania masy cząstkom elementarnym i przyniosło fizykom Peterowi Higgsowi oraz François Englertowi Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 2013 roku. Nowy akcelerator – Future Circular Collider (FCC) – miałby postać pierścienia o obwodzie 91 kilometrów, położonego na średniej głębokości ok. 200 metrów. Tym razem badacze będą chcieli dowiedzieć się z czego składa się 95 procent energii i materii Wszechświata. Innymi słowy, chcą rozwikłać zagadkę ciemnej materii i ciemnej energii, które do tej pory nie zostały bezpośrednio zaobserwowane. Koszt nowego projektu szacuje się na około 17 miliardów dolarów, czyli zadeklarowane wsparcie prywatne to zaledwie 1/17 całości. Rozpoczęcie projektu wymaga też zgody 25 państw członkowskich CERN-u. Nauka za prywatne pieniądze Wśród darczyńców znajdują się m.in. należąca do miliardera i inwestora z Doliny Krzemowej Jurija Milnera Breakthrough Prize Foundation, Eric and Wendy Schmidt Fund for Strategic Innovation byłego dyrektora generalnego Google’a Erica Schmidta, a także włoski spadkobierca rodziny Agnellich John Elkann oraz francuski magnat telekomunikacyjny Xavier Niel. – To pierwszy raz w historii, gdy prywatni darczyńcy chcą współpracować z CERN-em przy budowie wyjątkowego instrumentu badawczego, który pozwoli ludzkości wykonać ogromny krok naprzód w zrozumieniu fundamentalnej fizyki – powiedziała dyrektor generalna CERN-u, Fabiola Gianotti. Kwestia współfinansowania badań naukowych przez prywatnych darczyńców nie jest niczym nowym. Można wręcz powiedzieć, że jest to powrót do korzeni. Florencki ród Medyceuszy finansował lub współfinansował m.in. badanie Galileusza czy matematyka Giovanniego Battisty Benedettiego. Prace Jamesa Watta finansowali potentaci finansowi, a Nikola Tesla nie byłby w stanie osiągnąć swoich wyników, gdyby nie zaangażowanie przemysłowca George’a Westinghouse’a. We współczesnych czasach do grona największych darczyńców i mecenasów nauki należą m.in. Bill & Melinda Gates Foundation, która przeznaczyła 100 miliardów dolarów na różnego typu badania naukowe, a do 2040 planuje przekazanie na ten cel kolejnych 100 miliardów. Należy też pamiętać o finansowanych ze źródeł prywatnych nagrodach, jak wspomniana już Breakthrough Prize czy prestiżowa Nagroda Nobla. Jednak one są jednorazowym zastrzykiem, a nauka potrzebuje stałego i bezpiecznego źródła finansowania. Polska nauka z prywatnego portfela Niedawno podobną kwestię podniosła w artykule opublikowanym na łamach „Gazety Wyborczej” ekonomistka prof. Joanna Tyrowicz. W tekście zatytułowanym „Polska potrzebuje prywatnego finansowania nauki. Pierwszy krok jest prosty” napisała m.in.: „Możemy długo rozprawiać o tym, że w Polsce jest za mało środków publicznych na naukę. Możemy wyrażać tę troskę w malejących procentach PKB, lub przez pryzmat prawdziwych historii z ludzką twarzą. (…) Biznes, trochę jak od niedawna niektóre ministerstwa, widzi naukę w roli tych, którzy przyjmą zlecenie na nową śrubkę (lub też nowy kod). Nie dostrzega w naukowcach ani talentu wykraczającego poza ich granice poznania, ani aspiracji do ścigania się ze światową czołówką. (…) Nauka wszędzie na świecie funkcjonuje lepiej dzięki biznesowi, który rozumie cel i wartość badań podstawowych i je po prostu finansowo wspiera. Nie wiem po co upierać się, że w Polsce nauka musi sobie poradzić sama.” Może czas na to, by przedstawiciele rodzimej gospodarki, która w tym roku zajęła 20 miejsce na liście największych gospodarek świata, również zainwestowali w naukę w sposób systematyczny, skoordynowany i przemyślany? W końcu gwałtowny rozwój współczesnego świata był możliwy dzięki tym, którzy zadawali skomplikowane pytania i uparcie dążyli do znalezienia na nie odpowiedzi. Źródła: Wyborcza.pl, Phys.org Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Erazm Jerzmanowski wyjechał do USA, by zdobyć fortunę. Majątkiem podzielił się z rodakami
Erazm Jerzmanowski stawiał przed sobą wiele celów i dzięki konsekwencji w działaniach zdołał zrealizować każdy z nich. Poprawił jakość surowców energetycznych, zdobył wielką fortunę, wspomógł amerykańską Polonię i przyczynił się do rozwoju ojczyzny. W Stanach Zjednoczonych zasłynął jako najbogatszy Polak. Przez rodaków został zapamiętany jako człowiek o wielkim sercu.
Spis treści: Kim był Erazm Jerzmanowski? Życiorys Erazma Jerzmanowskiego Jak Erazm Jerzmanowski „oświetlił Amerykę”? Działalność filantropijna Erazma Jerzmanowskiego W kształtowaniu historii Nowego Świata uczestniczyło wielu Polaków. Ignacy Domeyko zreformował chilijski system edukacji i przyczynił się do gospodarczego rozwoju kraju. Ernest Malinowski zapisał się w historii jako projektant i budowniczy Centralnej Kolei Transandyjskiej. Paweł Edmund Strzelecki odkrywał niezbadane terytoria Australii. Czego dokonał Erazm Jerzmanowski? Skalę jego dokonań najlepiej obrazują słowa amerykańskich dziennikarzy. Nazwali go „człowiekiem, który oświetlił Amerykę”. W Polsce został jednak zapamiętany przede wszystkim jako dobroczyńca, któremu nieobojętny był los rodaków. Kim był Erazm Jerzmanowski? Erazm Jerzmanowski był powstańcem styczniowym, inżynierem, wynalazcą, przemysłowcem oraz mecenasem polskiej kultury i sztuki za oceanem. Na liście milionerów figurował jako najmajętniejszy Polak w Stanach Zjednoczonych. W historii zapisał się przede wszystkim jako filantrop wspierający rodaków w kraju i na emigracji. A także jako fundator nagrody, która do dziś jest nazywana „Polskim Noblem”. Życiorys Erazma Jerzmanowskiego Erazm Jerzmanowski urodził się 2 czerwca 1844 roku w Tomisławicach na ziemi kaliskiej. Wywodził się ze zubożałej ziemiańskiej rodziny herbu Dołęga. Syn Franciszka i Apolonii Kamili z Kossowskich dorastał w rodzinnym majątku w Domanikowie. W 1862 roku ukończył gimnazjum gubernialne w Warszawie. Naukę kontynuował w Instytucie Politechnicznym i Rolniczo-Leśnym w Nowej Aleksandrii (obecnie Puławy). Erazm Jerzmanowski w czasie powstania styczniowego Gdy wybuchło powstanie styczniowe, razem z innymi młodymi patriotami postanowił walczyć o wolność ojczyzny. Jerzmanowski walczył u boku generała Mariana Langiewicza i pułkownika Józefa Miniewskiego. Władze austriackie zatrzymały go po bitwie pod Krzywą. Za udział w powstaniu został osadzony w twierdzy w Ołomuńcu. Wolność odzyskał w 1864 roku. Jak wielu powstańców, musiał opuścić kraj. Erazm Jerzmanowski na emigracji Przez Szwajcarię dotarł do Francji. Początkowo włączał się do działalności polskiej emigracji, ale gdy zauważył, że wśród mieszkających tam Polaków panuje niezgoda, odsunął się od środowiska i poświęcił nauce. W Paryżu zaczął uczęszczać do Szkoły Wyższej Polskiej. W 1864 roku rozpoczął naukę w Szkole Narodowej Polskiej, następnie uczęszczał do Cesarskiej Szkoły Górniczej. W 1866 roku, dzięki pokrewieństwu z Janem Pawłem Jerzmanowskim, rozpoczął studia w prestiżowej Szkole Inżynierii i Artylerii Wojskowej w Metz. Dzięki pomocy księcia Władysława Czartoryskiego, po zakończeniu edukacji rozpoczął pracę w Paryskiej Kompanii Gazowej. Gdy w 1870 roku rozpętała się wojna francusko-pruska, stanął do walki przeciwko Królestwu Prus. Za zasługi został odznaczony Krzyżem Legii Honorowej. Wyjazd do Stanów Zjednoczonych Opuścił Francję w 1871 roku. Udał się do Stanów Zjednoczonych. Do 1873 roku przebywał w Buffalo. Następnie udał się do Nowego Jorku, gdzie mieszkał do 1896 roku. W 1873 roku ożenił się z Anną Koester, Amerykanką niemieckiego pochodzenia. Amerykańskie obywatelstwo otrzymał w 1877 roku. W USA zajął się wykorzystaniem gazu wodnego do oświetlenia miejskich ulic. Wiedzę na ten temat nabył już podczas pobytu w Paryżu. W Ameryce udoskonalił przywiezioną z Francji technologię. Jako że natrafił na czas sprzyjającej koniunktury gospodarczej, odniósł ogromny sukces biznesowy. Jerzmanowski stał się pierwszym Polakiem figurującym na liście najbogatszych mieszkańców Stanów Zjednoczonych. Powrót do kraju i śmierć Erazma Jerzmanowskiego Z biznesu wycofał się u szczytu prosperity. Nie zamierzał spędzić życia na emigracji. W 1896 roku wraz z żoną Anną osiadł w podkrakowskim Prokocimiu. Do kraju wrócił z wielkimi pieniędzmi i mocnym postanowieniem odbudowy ojczyzny. Wielkie słowa zmienił w wielkie czyny. Z hojności Jerzmanowskiego skorzystało wiele instytucji i wielu ludzi. Erazm Jerzmanowski zmarł 7 lutego 1909 roku, w swoim prokocimskim majątku. Przyczyną śmierci były komplikacje po przebytym zapaleniu płuc. Sławny inżynier i wielki filantrop spoczął w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Jak Erazm Jerzmanowski „oświetlił Amerykę”? W czasie pobytu w Stanach Zjednoczonych, Jerzmanowski udoskonalił dotychczasowe metody wykorzystania gazu do oświetlenia ulic. Uzyskał 22 patenty, z czego 19 było jego autorstwa, a nad trzema pracował wspólnie z Cyprienem Tessié du Motayem. Od 1873 do 1879 roku pracował w Miejskiej Kompanii Gazowej w Nowym Jorku. Niebawem jednak miał zacząć działać na własny rachunek. Spółka z Rockefellerem Swoją ciężką pracą Jerzmanowski dokopał się do żyły złota i w tym stwierdzeniu nie ma nawet krzty przesady. Pracując nad rozwojem dostępnej technologii, doszedł do wniosku, że najopłacalniej będzie wyprodukować gaz przy pomocy węgla bitumicznego. A później – poprawić wydajność paliwa w procesie dodatkowego nawęglania. W 1882 roku, wraz z Williamem Rockefellerem, Edwardem Sternem i kilkoma innymi nowojorskimi finansistami, założył kompanię gazową The Equitable Gas Light Company of New York. Metody, które opracował Jerzmanowski, pozwoliły wyraźnie obniżyć koszty produkcji, co przekładało się na niższą o ok. 15 proc. cenę finalnego produktu. Firma, na czele której stał polski inżynier, szybko zdominowała szybko wchłonęła mniejsze kompanie i całkowicie zdominowała rynek gazowy na Wschodnim Wybrzeżu. Ekspansja trwała i wkrótce Jerzmanowski wkroczył ze swoim gazem do Chicago, Detroit, Baltimore, Indianapolis, Lafayatte i Albany. Majątek Jerzmanowskiego Sprawnie zarządzana kompania odniosła ogromny sukces na amerykańskim rynku, a to przełożyło się na finansowy sukces jej założycieli. Erazm Jerzmanowski był najbogatszym Polakiem w Stanach Zjednoczonych. Z majątkiem opiewającym na kwotę dwóch milionów dolarów zajmował 96. miejsce na liście amerykańskich milionerów. Jako człowiek bogaty, mógł mieć wszystko, co oferował ówczesny świat. On jednak nie zapomniał o potrzebujących i wyniszczonej przez zaborców ojczyźnie. Działalność filantropijna Erazma Jerzmanowskiego Jak sam twierdził, fortunę zdobył po to, by pomóc w odbudowie kraju. „Gdym chwycił za kij pielgrzyma polskiego tułacza, jedna tylko myśl mną kierowała – zdobyć fortunę (...). Pragnąłem fortuny, bo czułem, że to jest potęga, której nam potrzeba, jeżeli istotnie przewodniczy nam zamiar odbudowania Polski” – powiedział w czasie obchodów 24. rocznicy powstania styczniowego, które odbyły się w Nowym Jorku. Wielkie słowa wielkiego człowieka przerodziły się w wielkie czyny. Jerzmanowski hojnie wspomagał rodaków tkwiących na ziemiach zajętych przez zaborców, jak i tych, którzy zdecydowali się na emigrację. Należy jednak podkreślić, że nie był zwolennikiem udzielania bezpośredniej pomocy. Zamiast po prostu rozdawać pieniądze, wolał dotować edukację i poszerzanie kompetencji zawodowych. Pomagał też polskim emigrantom w znalezieniu zatrudnienia. Działalności dobroczynnej Jerzmanowskiego należałoby poświęcić oddzielny artykuł, tak duży był jej zakres. Słynący z działalności filantropijnej przedsiębiorca w 1886 roku założył Komitet Centralny Dobroczynności i w pełni sfinansował jego działalność. Założył Czytelnię Polską w Nowym Jorku, ufundował kościół pw. św. Antoniego w Jersey City i wsparł finansowo budowę kilku innych kościołów, także na ziemiach polskich. Był także fundatorem szkół i domów akademickich, a to zaledwie początek długiej listy jego dokonań zrealizowanych w ramach działań dobroczynnych. Fundacja Jerzmanowskich Na mocy jego testamentu ustanowiona została Fundacja Nagród im. śp. Erazma i Anny małżonków Jerzmanowskich. Na realizację celów instytucji przeznaczona została kwota 1200000 koron. W swojej ostatniej woli Erazm Jerzmanowski zażyczył sobie, by realizacją zapisu testamentu zajęła się Akademia Umiejętności w Krakowie. Nagroda miała być przyznawana za „prace literackie, naukowe i humanitarne, dokonywane z pożytkiem dla ojczystego kraju”. Do realizacji celów Fundacji przystąpiono w 1912 roku, po śmierci Anny Jerzmanowskiej. W 1915 roku pierwszym laureatem Nagrody został metropolita krakowski ks. kard. Adam Stefan Sapieha. W następstwie drugiej wojny światowej kapitał, z którego była wypłacana, przestał istnieć. Po 1938 roku Fundacja zakończyła działalność. W 2008 roku, dzięki inicjatywie władz województwa małopolskiego, „polski Nobel” został przywrócony. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Pieniądze nie dają ci szczęścia? Przestań je wydawać tylko na własne potrzeby – radzą naukowcy
Ludzie są przekonani, że gdy wydadzą pieniądze na siebie, to ich szczęście utrzyma się wiecznie. Tymczasem z badań wynika, że lepiej jest się dzielić – mówi prof. Agata Gąsiorowska z Uniwersytetu SWPS.
Spis treści: Na co wydawać pieniądze? Dlaczego warto oszczędzać? Oszczędzaj i bądź hojny Katarzyna Sroczyńska: Jonathan Haidt w „Hipotezach szczęścia” pisze, że nie jest prawdą, że pieniądze szczęścia nie dają. Trzeba tylko wiedzieć, na co je wydawać. prof. Agata Gąsiorowska: Jest nawet artykuł Elizabeth Dunn i współpracowników o tym, że jeśli pieniądze nie dają ci szczęścia, to prawdopodobnie nie wydajesz ich w odpowiedni sposób! Na co wydawać pieniądze? I to jest właśnie artykuł o dzieleniu się? Nie tylko. Jest w nim mowa o różnych sposobach wydawania pieniędzy, które mają pozytywnie wpływać na poczucie szczęścia. W tym o kupowaniu doświadczeń, a nie przedmiotów, dzieleniu się z innymi, kupowaniu wielu małych przyjemności zamiast jednej dużej itd. Ale myślę, że to jest sedno: jeżeli pieniądze nie dają ci szczęścia, to znaczy, że nie robisz z nimi tego, co powinieneś. Nie wydajesz ich we właściwy sposób. Pieniądze mogą dać szczęście w pewnych aspektach, ale trzeba nimi odpowiednio zarządzać. Same w sobie nie są ani dobre, ani złe. Ważne jest to, dlaczego chcemy je mieć i co z nimi potem robimy. Wiąże się z tym oczywiście nasze przekonanie o tym, co pieniądze są w stanie zmienić w otaczającej nas rzeczywistości. Chciałabym też podkreślić, że w eksperymentach badamy raczej krótkoterminowe efekty działania pieniędzy. I zauważ, że one są zwykle pozytywne. Jestem przekonana, że długoterminowe efekty będą się utrzymywać tylko w kontekstach prospołecznych. Natomiast w sytuacjach, w których kontakt z pieniędzmi obniża lęk przed śmiercią czy podnosi samoocenę, efekty są tylko krótkoterminowe. I ta krótkoterminowość jest niedoceniana. Ludzie są przekonani, że będzie dokładnie odwrotnie. Że gdy się podzielą, to będą szczęśliwi tylko przez chwilę, a gdy wydadzą na siebie, to nie dość, że będą szczęśliwi, to jeszcze to szczęście utrzyma się wiecznie. Takie przekonanie powoduje uruchomienie kieratu hedonistycznego. Skoro pieniądze nie dały mi dotychczas poczucia szczęścia, a wierzę, że dadzą, jeśli tylko kupię sobie coś dostatecznie fajnego albo zarobię dostatecznie dużo, to muszę jeszcze więcej zarabiać i jeszcze więcej kupować. Koncentruję się na tym, robię tylko to i w ten sposób tracę szansę na osiągnięcie szczęścia w inny sposób. Dlaczego warto oszczędzać? A czy istnieją takie zachowania finansowe, które mogą nam polepszyć funkcjonowanie na długo? Mówiłaś o tym, jak wydawać. A może lepiej oszczędzać? Z pewnej perspektywy oszczędzanie jest w repertuarze zachowań ekonomicznych przeciwieństwem wydawania. Jeśli wydaję i konsumuję, to nie oszczędzam, a jeśli oszczędzam, to powstrzymuję się od konsumpcji. Nie jest jednak tak, że efekty oszczędzania w kontekście opanowywania lęku przed śmiercią są przeciwne do efektów wydawania. Oszczędzanie to z jednej strony działanie racjonalne, które nas realnie zabezpiecza. Z drugiej strony, oszczędzając, zatrzymujemy pieniądze, które mają symboliczną moc. Przewidywaliśmy, że oszczędzanie powinno być bardziej efektywnym sposobem radzenia sobie z trwogą egzystencjalną niż wydawanie. Co więcej, jeżeli oszczędzamy, to nie tyle rezygnujemy z wydawania, ile je odraczamy, bo cały czas mamy otwarte możliwości. Jeżeli wydamy, to już nic więcej nie możemy zrobić. Wraz z Tomaszem Zaleśkiewiczem i Pelin Kesebir przeprowadziliśmy serię badań z udziałem zarówno Polaków, jak i Amerykanów, żeby mieć poczucie, że uzyskane wyniki będą bardziej uniwersalne, a nie specyficzne na przykład tylko dla kultury amerykańskiej. Oczywiście dobrze by było móc badać jeszcze bardziej zróżnicowane kultury, ale jest to trudne z wielu przyczyn, choćby tak banalnych jak językowe. W badaniach wzbudzaliśmy u uczestników lęk przed śmiercią, a potem prosiliśmy ich o deklaracje dotyczące tego, czy w sytuacji, gdyby mieli określoną sumę pieniędzy, raczej by ją wydali, czy raczej zaoszczędzili. Okazało się, że jeżeli skonfrontowaliśmy ludzi z tym, że kupowanie oznacza pozbywanie się pieniędzy, to pod wpływem myślenia o śmierci chętniej niż w grupie kontrolnej deklarowali, że będą oszczędzać. Badaliśmy także, czy myślenie o oszczędzaniu i wydawaniu faktycznie zmniejsza lęk przed śmiercią. Prosiliśmy studentów, żeby wyobrazili sobie, że wrócili do domu po wakacjach spędzonych na pracy w Anglii i przywieźli określoną sumę pieniędzy. Badani w pierwszej grupie mieli zdecydować, na co je wydadzą, i napisać, jakie będą pozytywne konsekwencje tego, że kupią właśnie te, a nie inne rzeczy. Badani w drugiej grupie musieli wyobrazić sobie, że zarobione latem pieniądze zaoszczędzą, i opisać, w jaki sposób to zrobią oraz jakie będą tego pozytywne skutki. W grupie kontrolnej – a badania prowadziliśmy w połowie marca i już wszyscy mieli serdecznie dosyć zimy – poprosiliśmy ludzi, żeby wyobrazili sobie, że w kolejnym tygodniu będzie plus 15 stopni, i opisali, jakie będą pozytywne konsekwencje zmiany pogody. Zatem we wszystkich warunkach eksperymentalnych badani pisali o czymś pozytywnym, tylko związanym z inną sytuacją – wydawania, oszczędzania i niezwiązaną z pieniędzmi. Na samym końcu wszyscy wypełniali kwestionariusz lęku przed dentystą i kwestionariusz lęku przed śmiercią. Znowu zakładaliśmy, że różnice, które zaobserwujemy, powinny być znacznie silniej widoczne w odniesieniu do lęku egzystencjalnego niż zwykłego. Oszczędzaj i bądź hojny I co się okazało? Jeśli chodzi o poziom lęku przed dentystą, to nie było praktycznie żadnych różnic. Jeśli chodzi o lęk przed śmiercią, to potwierdziliśmy nasze hipotezy. Jego poziom w grupie kontrolnej był wysoki, dużo wyższy niż poziom lęku przed dentystą. W grupie, która myślała o wydawaniu pieniędzy, poziom lęku przed śmiercią był znacznie mniejszy, ale najniższy poziom zanotowaliśmy w grupie, która myślała o oszczędzaniu. W zasadzie w tej ostatniej grupie był niedużo większy niż poziom lęku przed dentystą. Wynik ten jest dla nas pośrednim sygnałem, że oszczędzanie ma podwójną moc. Z jednej strony realnie nas zabezpiecza, ale z drugiej jest to zachowanie finansowe, dotyczące pieniędzy – a więc uruchamia ich symboliczne, emocjonalne znaczenie. Niestety, ludzie nie doceniają wartości oszczędzania – ani jako realnego zabezpieczenia, rozumianego jako poduszka finansowa, ani jego wartości psychologicznej. Może jest tak, że boją się zostać sknerami, a może boją się, że będą posądzeni o chciwość? Myślę, że to możliwe. Dodatkowo popatrz – z jednych badań wynika: oszczędzaj, to ukoisz trwogę, z drugich: dziel się pieniędzmi i bądź hojny. To jak mam się zachowywać? Być hojnym czy oszczędzać? Czy da się jednocześnie być hojnym i oszczędzać? Pewno się da. Jak nie wierzycie, popatrzcie na swoje babcie. Myślę, że ludzie do pewnego stopnia, mniej lub bardziej świadomie, czują te mechanizmy, które testujemy w badaniach, ale nie potrafią znaleźć złotego środka i miotają się między tym, czy oszczędzać, czy wydawać na siebie, czy być hojnym, i jak to w ogóle zrobić, żeby wyciągnąć z tego jak najwięcej korzyści psychologicznych dla siebie. To jest przedruk z książki autorstwa prof. Agaty Gąsiorowskiej z Uniwersytetu SWPS i Katarzyny Sroczyńskiej pt. „Pieniądze albo życie. Jak pieniądze wpływają na nasze zachowanie, emocje i relacje”, która ukazała się nakładem wydawnictwa Smak Słowa. Tytuł, wstęp, skróty i śródtytuły pochodzą od redakcji.
Kontynuujemy pomoc: VARTA wspiera dzieci i rodziny w potrzebie
Niezależnie czy jest to wsparcie edukacyjne, psychologiczne czy medyczne, ukierunkowane na kraje rozwijające się lub lokalne: społeczne i socjalne zaangażowanie jest bardzo ważne dla VARTA, zwłaszcza w obecnej sytuacji. W ramach charytatywnej inicjatywy VARTA Helps, która powstała w 2019 r., Grupa przeznacza środki finansowe na wsparcie dla dzieci i ich rodzin, by mogli oni otrzymać odpowiednią pomoc. Wspólnie ze swoimi oddziałami w Europie, VARTA wspiera organizacje charytatywne o różnych celach statutowych.
DOBRA ENERGIA WRACA - charytatywna misja VARTA Helps w Polsce W ramach programu VARTA Helps w Polsce obejmujemy szczególną troską i pomocą podopiecznych Stowarzyszenia SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Dzięki akcji Dobra Energia Wraca, przekazujemy aż 100 000 złotych ze sprzedaży produktów VARTA na rzecz podopiecznych Stowarzyszenia. Wsparcie może być jednak jeszcze większe! Dodatkiem do akcji VARTA będą aukcje charytatywne, z których dochód w 100% przekazany zostanie na SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Stowarzyszenie SOS WIOSKI DZIECIĘCE opiekuje się dziećmi opuszczonymi, osieroconymi oraz zagrożonymi utratą opieki rodzicielskiej, dając im szansę na szczęśliwe dzieciństwo i samodzielność w przyszłości. W ramach opieki zastępczej działają: Młodzieżowe Wspólnoty Mieszkaniowe SOS – programy wspierające młodzież w przygotowaniu do samodzielnego życia oraz Rodzinne Domy Czasowego Pobytu, założone z myślą o dzieciach, które nie mogły pozostać w swoich rodzinach i opuściły je w trybie interwencyjnym. Prowadzone są także profilaktyczne Programy SOS Rodzinie dla dzieci z rodzin zagrożonych kryzysem. SOS Wioski Dziecięce to osiedla 12-14 domów, w których mieszkają Rodzice SOS oraz ich podopieczni. Rodzice zastępczy dbają o wychowanie, zdrowie, edukację i rozwój emocjonalny dzieci, by zapewnić im najlepszy start w dorosłość. Przyłączając się do akcji Dobra Energia Wraca możesz sprawić, że ich życie będzie jeszcze lepsze! Wspólnymi siłami zdziałamy więcej! Możesz wziąć udział w naszych charytatywnych aukcjach z udziałem sław. Przekaż dobrą energię, licytuj, spędź kreatywnie czas lub realizuj pasję w towarzystwie swojego idola, pomagając przy tym innym! Całością dochodów z aukcji charytatywnych doładujemy konto SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Śledź informacje o aktualnych aukcjach na stronie akcji www.dobraenergiawraca.pl. Akcja trwa od 1 WRZEŚNIA do 31 GRUDNIA 2020. Społeczne zaangażowanie, które idzie o krok dalej W ramach programu VARTA Helps, przedsiębiorstwo mające swoje korzenie w Ellwangen zobowiązuje się także do walki z rosnącym zanieczyszczeniem naszego środowiska oraz z wymieraniem unikalnej fauny i flory. Jedną z inicjatyw podjętych przez VARTA jest wspieranie organizacji “World Oceans Day – The Ocean Project”, której zadaniem jest ochrona oceanów. Ponadto przez wiele lat VARTA nieustannie wspierała ruch “Stop Kłusownictwu” w Namibii, który podejmuje działania przeciwko tej okrutnej formie przemocy wobec zwierząt. Ty także możesz przekazać dobrą energię dalej! Kupując dowolne produkty VARTA, wspierasz SOS WIOSKI DZIECIĘCE i pomagasz zapewnić szczęśliwy dom potrzebującym dzieciom. 100 000 zł to minimalna kwota, jaką doładujemy konto stowarzyszenia. Finansowe wsparcie dla dzieci może być jeszcze wyższe - dzięki Tobie! Wkrótce na naszej stronie pojawią się szczegóły dotyczące aukcji charytatywnych z udziałem znanych i lubianych osób. Wylicytować będzie można m.in. warsztaty, specjalne zaproszenia czy całą masę gadżetów, które ucieszą każdego fana. Całość dochodów z licytacji przekażemy na SOS WIOSKI DZIECIĘCE. Więcej informacji można znaleźć na: http://www.varta-consumer-helps.com/pl/
UNAWEZA chce zbudować dom dla nastoletnich matek. Startuje z nową akcją na Dzień Ojca
Dziś obchodzimy Dzień Ojca. Jednak nie dla każdego to radosne święto. Wokół nas wciąż wiele jest dzieci, które już na starcie pozostają bez wsparcia jednej z najważniejszych wartości – bliskości i czułości ojcowskiej. Właśnie takim dzieciom, a także im matkom chce pomóc Fundacja UNAWEZA.
Fundacja Martyny Wojciechowskiej właśnie dziś – w Dzień Ojca – rusza z nową akcją #MęskaOdpowiedzialność i zachęca, aby każdy z nas dołożył cegiełkę do budowy nowego domu dla nastoletnich i usamodzielniających się mam oraz ich dzieci. – Dziś ze świetnymi facetami oraz ojcami ogłaszam ważną akcję! W imię męskiej solidarności i męskiej odpowiedzialności za wszystkie dzieci, zwłaszcza te, które nie mogą liczyć na swoich ojców, chcemy głośno mówić o tej sprawie, bo sprawa jest ważna – mówi podróżniczka i założycielka Fundacji UNAWEZA. Martyna Wojciechowska zapowiada nowy wieki projekt, a jego szczegóły poznamy już dziś wieczorem. W czasie specjalnego live’a na Instagramie, który będziecie mogli śledzić m.in. na oficjalnym profilu Oliviera Janiaka, samej Martyny Wojciechowskiej oraz Elle Man Polska. Dzień Ojca nie dla każdego szczęśliwy Dzień Ojca powinien być dniem dumy i radości dla każdego mężczyzny, który wziął odpowiedzialność za życie swoich dzieci, zapewnił im bezpieczeństwo i miłość. Jednak nie zawsze tak się dzieje. „Wielu ojców zostawia już na starcie swoje dzieci oraz ich mamy bez wsparcia i opieki. To zawsze jest cios, ale wyobraźcie sobie co dzieje się, kiedy dotyczy to nastolatki. Nastolatki, która w dodatku nie może liczyć na wsparcie najbliższych, bo sama jest z domu dziecka, z poprawczaka albo z patologicznej rodziny. Kiedy w Polsce nastolatka rodzi dziecko to nie może się̨ nim zająć, bo nie ma władzy rodzicielskiej – mówi Martyna Wojciechowska, znana podróżniczka i założycielka Fundacji UNAWEZA. W takiej sytuacji noworodek może trafić do rodziny zastępczej, a młoda mama pozostaje zostawiona sama sobie. Często napiętnowana i odrzucona przez społeczeństwo i swoich bliskich. – To nie będzie kolejna placówka, to będzie prawdziwy DOM, w którym te młode dziewczyny zamieszkają̨, dostaną opiekę̨ i nauczą się̨, czym jest macierzyństwo. A przy tym nie przerwą edukacji i zdobędą̨ zawód – podkreśla Martyna Wojciechowska. – Ściany każdego domu powstają̨ z POJEDYNCZYCH CEGIEŁ. Dziś́ proszę̨ Cię, dołóż do budowy tego DOMU choć́ jedną cegiełkę. Liczy się KAŻDY GEST – zachęca podróżniczka. Zbiórkę na budowę domu dla nastoletnich matek można wesprzeć TUTAJ.
Zbudowali kajaki z butelek PET. Płyną na nich ze Szczecina do Świnoujścia
3 młodych chłopaków, 5 dni rejsu, prawie 90 kilometrów do przepłynięcia. Może nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie środek transportu – kajaki, które postanowili zbudować z… butelek PET i rurek PCV. Wszystko po to, by przywrócić uśmiech swojemu choremu koledze.
Plastikowe cuda W pewien deszczowy, lipcowy dzień, grupa młodych przyjaciół zastanawiała się, jak mogą pomóc choremu koledze, który każdego dnia walczy o powrót do normalnego życia. Wpadli na dość nietypowy pomysł – wymyślili, że ruszą w podróż! Wodną podróż. I może nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie środek transportu, którym zamierzają się poruszać. Sławomir, Łukasz i Krzysztof postanowili zbudować trzy kajaki. Banalne? Bynajmniej! Płynące cuda powstały z butelek PET i rurek PCV. Autorzy projektu zamierzają przetrzeć nimi szlak wodny Szczecin-Świnoujście. „Uśmiech za jedną podróż” Celem zwariowanej akcji „Uśmiech za jedną podróż” jest pomoc Piotrkowi, który zmaga się z dziecięcym porażeniem mózgowym i na domiar złego, w lutym tego roku został potrącony przez samochód. Przeszedł cztery bardzo skomplikowane operacje i na tę chwilę potrzebuje długiego oraz kosztownego leczenia. Miesięczna rehabilitacja wynosi, bagatela, prawie 25 tysięcy złotych. Ich zadanie jest proste – chcą sprawić, by Piotrek miał każdego dnia, powód do uśmiechu i szanse na powrót do pełnej ruchomości i sprawności fizycznej. Każdy kto chce, wesprzeć Piotra, może wejść na www.pomagam.pl/PiotrPietras lub wysłać tradycyjny przelew. Uczestnicy spływu wypłynęli 29 lipca o godz. 10:00 z Mariny przy wyspie Grodzkiej w Szczecinie. Do Szczecina zamierzają wrócić na finał regat The Tall Ships Races 2017. Szczegółowe informacje i relacja z przebiegu projektu znajdują się na stronie: www.facebook.com/usmiechzajednapodroz Jeśli też lubisz takie wrażenia, chcesz się z nami podzielić swoimi aktywnościami, zgłoś się i stwórz z nami przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć!
Charytatywna Wyprawa Motocyklowa „Podaruj Kilometr Mongolia 2014”
1 czerwca dwóch motocyklistów z Fundacji Motocykliści Dzieciom wyruszy z Warszawy do Ułan Bator w Mongolii
Przed wyjazdem oraz na trasie liczącej 15.000 km będą zbierać fundusze dla osieroconych i opuszczonych dzieci, które pozostają pod opieką Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce Organizatorzy, w ramach akcji, chcą zebrać 20.000 zł, które przeznaczone zostaną na kursy i egzaminy na prawa jazdy na samochód dla podopiecznych Stowarzyszenia. Możliwość zrealizowania marzeń o prawie jazdy to ogromne ułatwienie dla wychowanków Wiosek, które pomoże im w codziennych obowiązkach, zwiększy ich samodzielność oraz będzie kolejnym krokiem w dorosłość. Na stronie www.podarujkilometr.pl znajdują się najważniejsze informacje o wyprawie motocyklowej, w tym te dotyczące możliwości wsparcia charytatywnego celu akcji. Serdecznie zapraszamy także do odwiedzenia profilu wyprawy na Facebooku (www.facebook.pl/PodarujKilometr), na którym można śledzić postęp przygotowań motocyklistów do podróży.
ECCO Walkathon 2013: powstanie domek dla pingwinów
W tym roku najmłodsi uczestnicy spaceru przekażą swoje „wychodzone” kilometry na rozbudowę zimowego domku dla stada pingwinów tońców mieszkających w warszawskim Ogrodzie Zoologicznym
Zabawne ptaki są jedynym ciepłolubnym gatunkiem pingwinów. Ich naturalnym środowiskiem są skaliste wybrzeża południowej Afryki, dlatego nasze zimy są dla nich zbyt ostre. Wszystkie dzieci mogą uchronić je przed bezlitosnymi mrozami, biorąc udział w ECCO Walkathonie i przekazując ,,wychodzone” podczas spaceru pieniądze na rzecz warszawskiego ZOO. W tym roku na najmłodszych uczestników spaceru (do 12 roku życia) czeka też mnóstwo niespodzianek: m.in. nowy plecak z limitowanej globalnej kolekcji ECCO, koszulka ECCO Walkathon oraz mini zestawy klocków LEGO w zależności od wieku małego spacerowicza. Nie zwlekaj i już dziś kup bilet na ECCO Walkathon i pomagaj z nami! Afryka – kontynent pingwinów? Większości z nas pingwiny kojarzą się z przeraźliwie mroźnymi, wiecznie skutymi lodem i zaśnieżonymi rejonami Antarktydy. Biegające po Afryce pingwiny można jednak zobaczyć nie tylko w filmach animowanych. Pingwiny tońce, zwane również pingwinami przylądkowymi, zupełnie nie pasują do popularnego wyobrażenia o bezlotkach. Gatunek ten upodobał sobie gorące i słoneczne wybrzeże południowej Afryki, cechujące się suchymi i gorącymi latami oraz ciepłymi, deszczowymi zimami. Zabawne nieloty uwielbiają żyć w dużej gromadzie, kochają ruch, wspólne zabawy i ptasi hałas. Są również znakomitymi pływakami. Większą część życia spędzają w wodzie, gdzie nurkują na głębokość sięgającą nawet 130 m, poruszając się z szybkością 20 km/h. Czarno białe osobniki, choć na pozór wydają się identyczne, różnią się plamiastym ubarwieniem na klatce piersiowej, które jest charakterystycznym i niepowtarzalnym znakiem rozpoznawczym każdego osobnika (niczym linie papilarne u człowieka). Sezon lęgowy u pingwinów rozpoczyna się w listopadzie i trwa do końca kwietnia. Afrykańskie ptaki wykluwają się u nas w styczniu, kiedy to na ich rodzimym kontynencie panuje lato. Mrozy sprawiają, że zarówno pisklętom, jak i dorosłym pingwinom jest bardzo zimno. Dlatego tak ważne jest by w okresie zimowym zapewnić im ciepłe schronienie i otoczyć specjalną troską. Pingwiny tońce, są jedną z najbardziej niezwykłych grup hodowlanych warszawskiego ZOO. Duży, przestrzenny i ciepły dom z wewnętrznym basenem, to idealne zimowe lokum dla ptasiej gromady. Dlatego wesołe stado tońców bardzo liczy na naszą życzliwość i wsparcie podczas ECCO Walkathonu. Egzotyczni mieszkańcy z warszawskiego ZOO Stado zamieszkujące stołeczne ZOO liczy 27 ptaków. Niestety w okresie zimowym musi zmagać się z bardzo trudnymi warunkami. Grupa ciepłolubnych pingwinów przebywa w bardzo małym i ciasnym budynku, którego pomieszczenie wewnętrzne ma zaledwie 9 m2. Powierzchnia ta jest niezbędnym minimum dla grupy 10 ptaków! Dla każdego kolejnego osobnika pomieszczenie powinno być większe o 5%. Budynek nie posiada basenu. Zapewnienie pingwinom idealnych warunków w okresie zimowym wymaga zwiększenia tej powierzchni do około 165 m2, z tego 1/3 powinien stanowić basen wewnętrzny. Niewielki przyrost naturalny warszawskiego stada tońców (około 0,7 osobnika na rok) wynika w znacznej części ze skromnych warunków oferowanych ptakom w okresie zimowym i trudnościami w zapewnieniu odpowiednich warunków mikroklimatycznych. Nie sprzyja to ich właściwemu rozrodowi. Mając na względzie dobrostan podopiecznych warszawskiego ZOO, ciepły i przestrzenny dom oraz zimowy wewnętrzny basen są niezbędnymi obiektami. Wspólnie z ECCO możemy wspomóc budowę przytulnego schronienia dla sympatycznych pingwinów, przekazując ,,wychodzone” podczas ECCO Walkathonu kilometry na rzecz warszawskiego ZOO. Do wsparcia sympatycznego stadka pingwinów tońców zachęcają również Ambasadorzy warszawskiego ZOO: Beata Tadla, Adam Wajrak, Paweł Płuska, Jarosław Kret, Paweł Wawrzecki i Karol Strasburger. Beata Tadla Zamierzam iść z pomocą Fundacji PANDA, która wspiera Warszawskie ZOO. Bliski kontakt ze zwierzętami spełnia rolę nie tylko terapeutyczną, ale też edukacyjną, z czego powinny korzystać przede wszystkim dzieci. Ogród ma już jedna pandę. Małą. Może w przyszłości powalczyłby o wielką. To moje ulubione zwierzęta. Moje i mojego syna, Janka. Jarosław Kret Z wielką radością występuję jako Ambasador warszawskiego Ogrodu Zoologicznego. Uważam, że jest to placówka na miarę XXI wieku. Nie tylko popularyzuje wiedzę, ale również umożliwia kontakt z naturą. Jest miejscem przede wszystkim dla dzieci. Radość odnajdują tu nie tylko te zdrowe, ale i te pokrzywdzone przez los. Może nawet w większym stopniu. Obcowanie z pięknem zwierząt w ślicznym, zadbanym parku z dala od miejskiego zgiełku, a jednak w centrum Warszawy wpływa kojąco na wszystkich, a radość z obserwacji zwierząt jest wręcz terapeutyczna. Tym bardziej, że warszawskie ZOO organizuje wiele imprez adresowanych do dzieci chorych, którym po wizycie w ZOO po prostu chce się żyć. Adam Wajrak Do warszawskiego Ogrodu Zoologicznego mam wielki sentyment, bo gdy byłem dzieciakiem i mieszkałem w Warszawie to starałem się być tam jak najczęściej. Dziś jestem ogrodowi i jego pracownikom wdzięczny nie tylko za to, że ratują w nim ginące gatunki, ale że z wielkim poświęceniem pomagają wielu dzikim zwierzakom, które często przez nas ludzi wpadły w kłopoty i czekała by je śmierć. Czasami zupełnie pospolite zwierzaki takie jak kawki, wrony, sroki lub kuny czy wiewiórki trafiają na wolność i dostają drugą szansę, bo w warszawskim ZOO zajęto się nimi z taką samą uwagą i miłością jakby były rzadkimi kondorami czy gepardami. Dlatego wspomagam ZOO, bo kojarzy mi się z wolnością i pomocą słabszym, a nie z niewolą. Paweł Płuska Po zeszłorocznym sukcesie - wiem już na pewno - świetnie wybrałem! Bo ile jest w Warszawie miejsc takich jak ZOO? Ile piękniejszych, wspanialszych - gdzie można poczuć się obywatelem świata? Nie ma! Jest tylko to jedno! Tu jest świat w pigułce -czaruje, przyciąga swym pięknem, niezwykłością i różnorodnością - ale też czasami prosi by trochę mu pomóc- by był jeszcze piękniejszy, by swym kudłatym, wrzeszczącym, fascynującym obywatelom mógł zapewnić wspaniałe życie a nam wspaniałe wrażenia:) Tak jak rok temu pójdę w ECCO Walkathonie - dla ZOO! Te co skaczą i tuptają zapraszają :) Karol Strasburger Dlaczego wspieram Ecco Walkathon? – w moim wypadku odpowiedź jest bardzo prosta. Lubię chodzić, lubię pożytecznie się bawić, lubię pomagać. I lubię warszawskie ZOO – piękne, zadbane i mądre. Oferujące poza podziwianiem pięknych zwierząt mnóstwo atrakcji. I to bez tandetnej przesady w stronę komercji. To duża sztuka. Paweł Wawrzecki W warszawskim Ogrodzie Zoologicznym od wielu lat bywam stale i regularnie. Każda kolejna wizyta to nowe przeżycie, bowiem nie ma takiego sezonu, bym nie zobaczył tu czegoś nowego, atrakcyjnego. Przybywają kolejne cenne zwierzęta, powstają nowoczesne obiekty, a stare są modernizowane. I to nawet w tych niełatwych czasach kryzysu. Dla mnie osobiście, z powodów prywatnych najważniejsza i najbardziej godna podziwu jest ciągle wzbogacana propozycja dla dzieci i osób niepełnosprawnych. Ilekroć zdecyduję się iść do ZOO, mam pewność, że moja córka będzie miała kilka godzin świetnej, mądrej zabawy i że wróci do domu z uśmiechem na twarzy. Do zobaczenia 14 września na Agrykoli! ECCO Walkathon – to największy charytatywny spacer świata, w Polsce to również największy event familijny organizowany przez firmę ECCO - duńskiego producenta obuwia dla dorosłych i dzieci. Najbliższy ECCO Walkathon odbędzie się 14 września (sobota), na warszawskiej Agrykoli. Mechanizm akcji jest prosty: wspólnie spacerujemy po wytyczonych trasach, a za każdy przebyty przez nas kilometr ECCO przekaże 4 zł na rzecz wybranego przez nas projektu charytatywnego. Bilety normalne i dziecięce są do nabycia w wybranych sklepach ECCO na terenie całej Polski w cenie 27 zł. Bilet w dniu wydarzenia jest wymieniany na pakiet startowy. W skład pakietu wchodzą: nowy, wyjątkowy i funkcjonalny plecak ECCO, woda, jabłko, przewodnik po trasach oraz identyfikator, na którym dokonujemy wyboru fundacji, na rzecz której chcemy, aby ECCO przekazało „wychodzone” przez nas pieniądze. W pakiecie dziecięcym (do 12 roku życia) wyjątkowe niespodzianki. W tym roku: nowa koszulka ECCO Walkathon oraz mini zestawy klocków LEGO w zależności od wieku małego spacerowicza. Oprócz budowy z dotacji dziecięcej zimowego domku dla pingwinów przylądkowych z południowej Afryki, będziemy zbierać również fundusze na pomoc dzieciom chorym na mukowiscydozę, i zakup nowoczesnej aparatury ratującej życie wcześniaków ze Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie.
Zdobyli 10 czterotysięczników, by wesprzeć kolegę
Pięciu żołnierzy z jednostki specjalnej FORMOZA, ale przede wszystkim: przyjaciół Sebastiana Łukackiego zdobyło 10 alpejskich czterotysięczników. Cel? Doping zebranie funduszy na rehabilitację poszkodowanego w wypadku kolegi.
Pięciu żołnierzy z jednostki specjalnej FORMOZA, ale przede wszystkim: przyjaciół Sebastiana Łukackiego zdobyło 10 alpejskich czterotysięczników. Cel? Doping zebranie funduszy na rehabilitację poszkodowanego w wypadku kolegi. Wystartowali 24 czerwca z miejscowości Visp w Szwajcarii. Przemieszczali się najpierw na specjalnych militarnych rowerach (około 40-sto kilometrową trasę do Zermatt - spore przewyższenia). Dalej komandosi poszli pieszo.Wczoraj zdobyli ostatni szczyt. - Przez cały czas akcji Wysokogórskiej czuliśmy duże napięcie i presję na wykonanie w 100% zamierzonego celu. Postanowiliśmy zdobyć aż 10 4-tysieczników, a wszystko w ściśle określonym czasie. Walczyliśmy do końca zmagając się z pogodą i chorobą wysokościową, by w ostatnim zaplanowanym dniu osiągnąć maksimum naszych możliwości i stanąć na aż 6 szczytach, gdzie najwyższy z nich jest na wysokości ponad 4,5 km n.p.m. Nasi profesjonalni przewodnicy IVBV, którzy prowadzili nas w górach, nigdy dotąd nie dokonali tego wyczynu z żadną ze swoich grup. Czasami mieliśmy wrażenie, że wręcz biegliśmy od jednego do drugiego szczytu, dopiero, kiedy znaleźliśmy bezpiecznie na dole uzmysłowiliśmy sobie, czego dokonaliśmy - powiedzieli w rozmowie z national-geographic.pl uczestnicy wyprawy. - Przez 9 godzin pokonaliśmy 2 tys przewyższenia przy silnym wietrze i niskiej temperaturze brnąc czasem po pas w świeżym śniegu. W myśl hasła Nigdy nie zostawiamy swoich, przyswiecającemu tej akcji, wykorzystaliśmy jedną szansę daną nam tego dnia. Przed nami ostatni etap kajakowy 140 km do Genewy - dodają. To już kolejna wyprawa dla Sebastiana. W sierpniu 2012 roku odbyła się pierwsza akcja charytatywna pod hasłem „Mila dla Sebastiana”, której celem była zbiórka środków finansowych na rehabilitację byłego żołnierza Jednostki Wojskowej FORMOZA Sebastiana Łukackiego. -Osiągnęliśmy pełen sukces – pokonaliśmy kajakami morską trasę 700 kilometrów, której kulminacyjnym, a zarazem najniebezpieczniejszym momentem było pokonanie 60 mil morskich na pełnym morzu (w jedną stronę) i opłynięcie wyspy Bornholm (DANIA). Zebraliśmy wtedy dla naszego kolegi ponad 30 tysięcy złotych. Sebastian Łukacki to dwudziestoośmioletni były komandos Jednostki Wojskowej FORMOZA, ale przede wszystkim młody człowiek, kochający wszelkie rodzaje aktywności fizycznej. Do jego pasji należały pływanie oraz górskie wyprawy - mówią jej uczestnicy. Trzy lata temu, Sebastian będąc w pełni sił, uległ poważnemu wypadkowi. Przez pół roku był w śpiączce, po wybudzeniu okazało się, że jest całkowicie sparaliżowany. Sebastian uczył się od nowa wykonywania podstawowych czynności, jak choćby mówienie, czy jedzenie. Do zeszłego roku był częściowo unieruchomiony i mógł poruszać się jedynie na wózku inwalidzkim. Dzisiaj potrafi samodzielnie z niego wstać i wykonać kilkanaście kroków. Wszystkie informacje na temat akcji Mila dla Sebastiana znajdziecie Państwo pod linkiem: http://www.miladlasebastiana.pl/pl-PL/
Mont Blanc, Kilimandżaro już zdobyte. Teraz dla podopiecznych Fundacji Pokonaj Raka przyszedł czas na kolejną próbę zdobycia Szczytu Życia i pokazania światu, że rak to nie wyrok – 30 stycznia wyruszamy na Aconcaguę (6962 mnpm)
Szczyty Życia to projekt, którego celem jest zwrócenie uwagi na ogólnoświatowy problem walki z chorobą nowotworową. Próba zdobycia przez ludzi, którzy walczą z chorobą - 9 najwyższych szczytów kontynentów należących do pełnej Korony Ziemi jest symbolem pokonywania choroby. To projekt jedyny na świecie gdzie chorzy na raka podejmują wyzwanie zdobycia pełnej Korony Ziemi, wiara i chęć walki są równie ważnym elementem terapii jak chirurgia, chemio i radioterapia. Walka z rakiem to często walka na śmierć i życie, wymaga niesamowitego wysiłku, wytrzymałości psychicznej i wytrwałości. Zdobywanie najwyższych szczytów jest metodą i symbolem takich spektakularnych zwycięstw. Dlatego wspólnie wyruszamy w góry – mówi Katarzyna Gulczyńska Prezes Fundacji Pokonaj Raka. Projekt Szczyty Życia zakłada próbę zdobycia szczytów: 2013: Aconcagua 6960 , Elbrus 5642 2014 : McKinley 6195, Carstensz Piramida 4884, Góra Kościuszko 2230, 2015: Masyw Vinsona 4897, Mount Everest 8850 Podopieczni Fundacji zdobyli już: 2010 Mont Blanc 4810 oraz 2012 Kilimanjaro 5895. Tym samym dali wiarę i nadzieję wszystkim, którzy dopiero rozpoczynają swą walkę z chorobą. Odpowiednie przygotowanie do wyprawy i bezpieczeństwo to podstawa aby podopieczni Fundacji Pokonaj Raka osiągnęli cel. Ci, którzy pokonali walkę z rakiem idą w góry na tych samych prawach co osoby zdrowe i to oni często swą energią zarażają i motywują w trudnych chwilach pozostałych uczestników - mówi Tomek Kobielski – pasjonat gór, alpinista, zdobywca pełnej Korony Ziemi, który po raz kolejny poprowadzi podopiecznych Fundacji Pokonaj Raka na Szczyt. Projekt Szczyty Życia wspierają: zakłady farmaceutyczne Polfa Łódź, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Słoweńskiej Triglav – Rysy, Pomorska Specjalna Strefa Ekonomiczna, firma biotechnologiczna Biomax SA Honorowy patronat nad projektem Szczyty Życia objęła Pani Joanna Mucha Minister Sportu i Turystyki. Więcej informacji o fundacji można znaleźć tutaj.
- Papier z pieskami! – cieszy się pani Marta, rozrywając paczki. Ona też ma psa, Mikrusa. I nikogo innego. Pies nie jest zbyt przyjaźnie nastawiony, ale to efekt głodu, nie osobowości. - To mój drugi pies w życiu. A czy będę mieć trzeciego, to nie wiadomo
Ma białe, poskręcane włosy, podcięte „od garnka”. Gdy docierają do niej wolontariusze SZLACHETNEJ PACZKI biega po całym mieszkaniu. Jak szalona przeszukuje szuflady – potrzebny jest nożyk, którym mogłaby porozcinać kilkanaście kartonów wniesionych przez wolontariuszy. Z przejęcia przewraca się kilka razy. Wszystko musi zrobić sama – najlepiej wnieść, przenieść, ustawić, a już na pewno rozpakować. - Pani jest bardzo silna.. - Nie o siłę tu chodzi, ale o głowę – ripostuje. A potem sama chce podłączyć nową kuchenkę i pralkę, bo doskonale wie, jak to się robi. Zimno tak, że nawet Mikrus się trzęsie. Smród, gołe ściany, na podłodze koce i ręczniki. Ubikacja to dziura w podłodze i zawieszona na ścianie, zielona rolka papieru. W drugim kącie – „kuchnia”, czyli stary, niesprawny piec. - Hohoho! Starczy mi tego na cały następny rok! Widząc ilość podarunków, nie potrafi ustać w jednym miejscu. Bezcelowo przeskakuje z kąta w kąt, nie potrafiąc opanować swojej radości. - Makaron i mleko! Mmmmm..! To jest to, co uwielbiam najbardziej. Dajcie mi makaron i mleko, a nic więcej nie trzeba. Mogłabym jeść i jeść. A dzisiaj na kolację to zjemy sobie chyba makaron z kapustą. Co powiesz? – zwraca się do psa. – On też uwielbia. Pościele, ręczniki, zimowe buty. Ciepłe spodnie i rękawice. Oprócz środków czystości i żywności w paczce znalazła się także karma dla Mikrusa. Pani Marta przeszukuje zawartość pudełek i mocno się nad czymś zastanawia. - Hmm, co by Wam tu dać…? Wolontariuszki natychmiast protestują. Tłumaczą, że innym razem. - Moje panny, jak chcę coś dać, to chyba mam prawo dać?! No masz babo placek, żebym nie mogła! - Grozi palcem. - Dobra. Ale mam nadzieję, że jak już w końcu znajdę pracę, to nie odmówicie mi podarunku. Bo to mi jeszcze w życiu pozostało, żeby dobrym za dobre odpłacać – mówi. Dajcie buzi! – całuje wszystkie dziewczyny w każdy policzek po dwa razy. - I pozdrówcie chłopaków, co nosili. Albo buzi im też dajcie, może co z tego będzie. Ciągle możesz zmieniać świat na lepsze! Tylko w tym roku SZLACHETNA PACZKA dotarła do 13 230 rodzin w potrzebie. W przygotowanie paczek zaangażowało się 225 tys. darczyńców (średnio 17 osób przygotowywało paczkę dla jednej rodziny). Wśród nich byli m. in. prezydent Bronisław Komorowski z żoną Anną, piłkarze Borussi Dortmund – Jakub Błaszczykowski, Robert Lewandowski i Łukasz Piszczek, olimpijczycy – Adrian Zieliński i Natalia Partyka, wielu artystów i sportowców. Wciąż możesz dołączyć do SZLACHETNEJ PACZKI dokonując wpłaty. Każda wpłata oznacza szansę dla kolejnej rodziny w potrzebie. By pomagać potrzebujemy przynajmniej tylu wpłat, ile rodzin otrzymało pomoc w tym roku. Od Ciebie zależy, ile rodzin otrzyma pomoc w kolejnej edycji. Twoja decyzja pozwoli nam działać. Bardzo proszę o używanie oryginalnych linków zamieszczonych w tekście i niezmienianie ich ponieważ są zaszyfrowane. Pomaga nam to ustalić do jakieś grupy osób jesteśmy w stanie dotrzeć za waszym pośrednictwem. Dziękujemy za współpracę.
Pierwsze 1000 kilometrów przejechane! Codzienne upały, trudności z dostępem do wody pitnej i rowerowe opony, które źle znoszą kontakt z australijskimi kamieniami i roślinami. Tak w skrócie można opisać pierwszy etap wyprawy „Joachim zostawia raka w tyle. 10000km w pogoni za zdrowiem”.
Od początku października, Joachim Czerniak wraz z ojcem Robertem, rehabilitantką Eweliną i wolontariuszem Bartkiem pokonują na rowerach kolejne kilometry po australijskich drogach. Pierwszy etap wyprawy okazał się trudniejszy niż zakładali, przede wszystkim ze względu na wysokie temperatury, które towarzyszą im każdego dnia. - Nasze organizmy dopiero się przyzwyczajają do tej pogody. A przecież dochodzi jeszcze spory wysiłek fizyczny związany z jazdą na obładowanych bagażem rowerach. Efekt? Dziennie każdy z nas wypija około 10 litrów wody, stąd ciągły jej deficyt- tłumaczy Ewelina Niedźwiadek. Dlatego zdecydowali, że zmodyfikują zaplanowaną trasę i pojadą przez tereny, gdzie jest więcej miast i miasteczek, tak by ciągle móc uzupełniać zapasy wody i jedzenia. Na szczęście Joachim doskonale znosi trudy podróży, a codzienne ćwiczenia stanowią dopełnienie tej rehabilitacji na rowerach. Przypomnijmy, że zmaga się on ze spastycznością kończyn dolnych, która jest powikłaniem po zabiegu usunięcia guza mózgu. Każdy kilometr przejechany na rowerze przybliża go do powrotu do zdrowia. Gorzej sytuacja wygląda ze sprzętem, bo zdarzyło się już kilka przymusowych postojów związanych z przeciętymi oponami. Ale na razie uczestnicy radzą sobie z naprawami w własnym zakresie i każdego dni pokonują kolejne kilkadziesiąt kilometrów, zgodnie z zaplanowanym harmonogramem. - Australia na żywo jest trochę inna, niż ta w przewodnikach. To miejsce jest pełne kontrastów. Jednego dnia, w odległości kilku kilometrów od siebie widzimy najpierw przepiękną, egzotyczną przyrodę, a kawałek dalej kikuty drzew, które pozostały po pożarze lasu. Również te zabite przez samochody kangury, które leżą na poboczach szosy… Nie spodziewałem się takich widoków- mówi Joachim. Tysiąc kilometrów, które do tej pory przejechali to dopiero pierwszy etap podróży, która potrwa w sumie pół roku. Ekspedycja jest na bieżąco relacjonowana na stronie: www.joachim.allforplanet.pl Można tam przeczytać aktualizowanego codziennie bloga, jak również zobaczyć zdjęcia z wyprawy. Przybywa także wpisów od Internautów, którzy zostawiają na stronie swoje zdjęcia i wpisy z wyrazami wsparcia dla Joachima i jego pogoni za zdrowiem. Realizację wyprawy umożliwiła Fundacja Allegro All For Planet. Wspiera ją także Inicjatywa Policzmy się z Rakiem (www.policzmysie.pl). Patronat medialny objęły "Polska na rowery", magazyn Rowertour , National Geographic i Bumerang Polski.
Świąteczny Stół Pajacyka - prosty przepis, by nakarmić dzieci
Polska Akcja Humanitarna serdecznie zaprasza do wzięcia udziału w dziesiątej, jubileuszowej edycji Świątecznego Stołu Pajacyka, która w tym roku odbędzie się w piątek 2 grudnia 2011 r. w wielu miastach w Polsce. Jest to jednodniowa akcja, podczas której właściciele restauracji, pubów i kawiarni przekazują 10% obrotu na rzecz dożywiania dzieci w Polsce i na świecie. Dzięki temu przedsięwzięciu, przez ostatnie 10 lat PAH zapewniła dzieciom ponad sto tysięcy posiłków!
Każdy, kto zdecyduje się wesprzeć działalność Pajacyka może udać się 2 grudnia do restauracji, pubu czy kawiarni oznaczonych charakterystycznym plakatem Świątecznego Stołu. Wystarczy zamówić kawę, czy też zjeść obiad z rodziną i można mieć pewność, że 10% z każdego rachunku zostanie przeznaczone na dożywianie dzieci w Polsce i na świecie. Do tej pory do akcji włączyło się ponad 400 lokali z całego kraju. Pełna lista dostępna jest na stronie www.pah.org.pl oraz www.pajacyk.pl. Ambasadorką Pajacyka i kampanii PAH „Świat bez głodu” jest Agnieszka Dygant. Jak co roku, akcję wspierają znani właściciele lokali gastronomicznych oraz miłośnicy kuchni Robert Sowa, Marta Gessler, Wojciech Malajkat oraz Zbigniew Zamachowski. To wyjątkowa akcja pełna myśli o naszych dzieciach. Świąteczny Stół Pajacyka pozwala zająć stanowisko, troszczyć się, edukować, wspierać i pomagać. Wszystko zaczyna się od jedzenia. - powiedziała Marta Gessler - restauratorka, właścicielka Qchni Artystycznej. Polska Akcja Humanitarna od 1998 roku prowadzi program dożywiania dzieci „Pajacyk”. Potrzeby nadal są ogromne. Szacuje się, że 153 miliony dzieci na świecie cierpią z powodu głodu. W Polsce w 2010 r. ok. 12% dzieci do lat 18 żyło w rodzinach, w których poziom wydatków był niższy od ustawowej granicy ubóstwa. Konsekwencją tego stanu było niedożywienie, będące przyczyną wielu deficytów w rozwoju dziecka objawiających się na trzech płaszczyznach: fizycznej, psychicznej i społecznej. Dzieci, których dieta jest uboga w witaminy i mikroelementy niezbędne do prawidłowego rozwoju mają obniżoną odporność, cierpią na niedowagę, przeważnie są mniejsze od rówieśników. Niedożywione dzieci z ubogich rodzin na ogół charakteryzuje brak wiary we własne możliwości i niska samoocena, nierzadko towarzyszą im również poczucie osamotnienia i bezsilności. Polska Akcja Humanitarna zachęca do wspierania programu Pajacyk. W okresie świątecznym polecamy szczególnie książkę kulinarną "Gotuj z sercem", ze sprzedaży której dochód przekazywany jest na dożywianie dzieci. Znani Szefowie kuchni oraz Restauratorzy dzielą się sekretami kulinarnymi z czytelnikami, jest to także swego rodzaju kulinarny przewodnik po Polsce, pozwalający odkryć restauracje, w których fascynacja sztuką kulinarną łączy się z wrażliwością społeczną. Zachęcam wszystkich celebrytów, restauratorów, szefów kuchni do udziału w tym przedsięwzięciu i marzę, aby taka akcja była kontynuowana również w ciągu całego roku. Nauczmy się dostrzegać potrzeby innych ludzi - małych ludzi, którzy są przecież naszą przyszłością - mówi jeden z ambasadorów książki i Świątecznego Stołu Pajacyka - Robert Sowa. Niedożywionym dzieciom pomóc można nie tylko 2 grudnia, lecz przez cały rok. Wystarczy dokonać wpłaty na konto: BZ WBK 84 1090 1043 0000 0001 0264 1926
Już trzeci raz polscy projektanci mody jednoczą się na rzecz przeciwdziałania niedożywieniu i głodowi wśród dzieci w ramach kampanii PAH „Świat bez głodu”.
W ramach programu walki z głodem i niedożywieniem wśród dzieci, którego symbolem jest Pajacyk, już trzeci raz najwięksi polscy projektanci mody ubiorą drewniane kukiełki Pajacyka w zaprojektowane przez siebie stroje. Wszystkie projekty będą zlicytowane podczas aukcji charytatywnej, która w tym roku odbędzie się 22 maja o godzinie 15.00 w Centrum Cybernetyki w Warszawie. Całkowity dochód z licytacji zostanie przeznaczony na program walki z głodem i niedożywieniem wśród dzieci. Aukcję poprowadzą Ambasadorowie Pajacyka – Agnieszka Dygant i Tomasz Kot. Po zakończonej licytacji dla gości wystąpi Mika Urbaniak. Pajacyk jest jednym z najlepiej znanych programów PAH. W ciągu 15 lat ufundowaliśmy już ponad 10 milionów posiłków dla niedożywionych dzieci w Polsce. W tym roku projektanci z wielkim zaangażowaniem włączyli się w działania PAH w ramach walki z głodem także na świecie, zdając sobie sprawę z siły oddziaływania światowej mody i mocy, jaką może ona mieć w działalności humanitarnej i rozwojowej. Na tegoroczną aukcję kreacje dla Pajacyka przygotowali: Gosia Baczyńska, Dorota Wróblewska, Eva Minge, Peggy Pawlowski, Teresa Rosati, Natalia Jaroszewska, Jerzy Antkowiak, Marcin Paprocki i Mariusz Brzozowski, Antonina Turnau, Krystyna Zachwatowicz oraz Janina Ochojska. Wyjątkowym wydarzeniem podczas majowej aukcji będzie możliwość zlicytowania Pajacyków przyozdobionych przez Małżonkę Prezydenta RP Annę Komorowską oraz Małżonkę byłego Prezydenta RP Jolantę Kwaśniewską, które objęły honorowymi patronatami tegoroczną aukcję. Dodatkową atrakcją będzie również to, że w pokazie licytowanych Pajacyków wezmą udział znane polskie modelki, m.in.: Małgorzata Niemen, Bogna Sworowska, Ewa Wachowicz, Lidia Popiel i Agnieszka Maciąg. Akcję wspiera również Anja Rubik. „Bardzo się cieszę, że najwięksi polscy projektanci włączyli się do działań, które prowadzi Polska Akcja Humanitarna w ramach kampanii Świat bez Głodu. Problem niedożywienia i głodu dotyka zarówno dzieci w Polsce jak i w licznych krajach, szczególnie w Afryce. Często o tym słyszę podróżując zawodowo po świecie i zawsze trudno jest mi uwierzyć w ogromną skalę tego zjawiska. Mam nadzieję, że w przyszłości do akcji włączą się światowi projektanci i że dzięki naszemu wspólnemu zaangażowaniu stopniowo będziemy ograniczać ten problem.” – powiedziała Anja, uzasadniając swój udział w tegorocznej edycji programu. Liczymy na to, że trzecia edycja Kolekcji dla Pajacyka wzbudzi zachwyt u przyszłych posiadaczy poszczególnych projektów, a tym samym pozwoli nam zebrać fundusze, dzięki którym będziemy mogli realizować program walki z niedożywieniem i głodem wśród dzieci. Deklarację gotowości wzięcia udziału w aukcji można przesyłać na adres mailowy: aukcja.pajacyk@pah.org.pl. Zgłoszenia przyjmujemy w dniach 27 kwietnia – 18 maja. Stały dostęp do żywności to jedna z podstawowych potrzeb ludzkich. Tymczasem, co szósty człowiek na ziemi cierpi z powodu głodu, a co pięć sekund umiera głodne dziecko. Dlatego w 2010 roku PAH rozpoczęła kampanię „Świat bez głodu”, poszerzając obszar działania Pajacyka. Naszym celem jest zmniejszenie liczby niedożywionych i głodnych dzieci w Polsce i na świecie.