National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-06-12T07:38:13.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Pilny komunikat Lekarzy bez Granic. Medyczka zatrzymana w Afganistanie za „zły ubiór”
items: Straszliwe trzęsienie ziemi w Afganistanie. Setki zabitych i tysiące rannych
items: Jak wygląda dzisiaj Afganistan? To kraj na styku wielu kultur, religii i wpływów
items: Traveler 6/23
items: „Afgańska dziewczyna” Sharbat Gula została ewakuowana z Afganistanu do Włoch
items: Tak wygląda życie w obozie dla uchodźców. Reportaż z Lesbos
items: Wciąż żyją tak, jak sto lat temu. Poznaj niezwykłą codzienność Kirgizów
items: Afganistan: na skutek wojny ginie tu pięcioro dzieci dziennie. Od 14 lat
items: Nie uwierzysz, ale tak kiedyś wyglądał Afganistan [GALERIA]
items: Fatima jest pierwszą kobietą-przewodnikiem w Afganistanie. „Wyzwania zawsze były częścią mojego życia”
items: Afganistan: 33-letnia policjantka została oślepiona, bo ośmieliła się pracować
items: Afganistan nieznany. Zobacz, jak wygląda życie codzienne w kraju trawionym przez wieloletnie wojny [GALERIA]
items: Imiona afgańskich matek będą umieszczane na dowodach osobistych ich dzieci
items: Bezpieczeństwo, kultura, największe atrakcje. Nasz mini-przewodnik po Afganistanie
items: Afganistan: Wyprawa przez Korytarz Wachański
items: Afganistan - kraj wiecznego konfliktu [REPORTAŻ]
items: Samotna podróż po Afganistanie. Rozmowa z Moniką Bułaj, autorką książki "Nur"
items: Na ratunek Mes Aynak
items: Polski artysta przerobił Afgankę na trójkąty
items: Historia jednej okładki: Afganka odnaleziona
items: Afgańska misja
items: IV 2002r.
items: Sprawa honoru
items: Zawoalowany sprzeciw
items: Czarne chmury nad Afganistanem

Pilny komunikat Lekarzy bez Granic. Medyczka zatrzymana w Afganistanie za „zły ubiór”
type: item
date: 2026-06-12T07:38:13.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Ludzie
subject: afganistan
subject: kobiety
subject: lekarze
subject: lekarze bez granic
subject: prawa kobiet
description: Pracownica medyczna szpitala w Heracie została zatrzymana przez afgańskie Ministerstwo Promocji Cnoty i Zapobiegania Występkom za „nieodpowiedni ubiór”. Choć po dwóch dniach odzyskała wolność, organizacja Lekarze bez Granic bije na alarm. To kolejne wydarzenie, które obnaża bieżącą sytuację w Afganistanie – rygorystyczne przepisy uderzają bezpośrednio w afgański system ochrony zdrowia, odcinając kobiety i dzieci od podstawowej opieki medycznej.
encoded: 6 czerwca przedstawiciele Ministerstwa Promocji Cnoty i Zapobiegania Występkom zatrzymali w Heracie (miasto w zachodnim Afganistanie) pracowniczkę oddziału pediatrycznego Szpitala Regionalnego. Kobieta, której towarzyszył mąż, zmierzała do pracy w placówce wspieranej przez Lekarzy bez Granic. Powodem interwencji służb było rzekome nieprzestrzeganie zasad ubioru narzuconych kobietom przez lokalne władze. Choć zatrzymana została zwolniona po dwóch dniach, warunkiem wolności było podpisanie przez nią i jej rodzinę pisemnego zobowiązania do bezwzględnego przestrzegania wytycznych dotyczących stroju. Organizacja Lekarze bez Granic wyraziła stanowczy protest przeciwko tym działaniom. Zdarzenie to zbiegło się w czasie z falą masowych zatrzymań kobiet w prowincji Herat oraz brutalnym stłumieniem publicznych demonstracji przez policję, która 9 czerwca użyła broni palnej, pałek i biczów wobec protestujących. Kim są Lekarze bez Granic? Lekarze bez Granic (fr. Médecins Sans Frontières, MSF) to międzynarodowa, niezależna organizacja medyczno-humanitarna, założona w 1971 roku we Francji. Za swoją działalność na rzecz niesienia pomocy w rejonach konfliktów zbrojnych, epidemii i katastrof naturalnych organizacja została uhonorowana Pokojową Nagrodą Nobla w 1999 roku. W Afganistanie MSF działa od 1980 roku, utrzymując neutralność i niezależność finansową (projekty są finansowane głównie z prywatnych darowizn). Obecnie organizacja prowadzi w tym kraju siedem projektów w siedmiu prowincjach, koncentrując się na opiece położniczej, pediatrycznej, traumatologii oraz leczeniu gruźlicy. Jak wygląda sytuacja kobiet w Afganistanie Sytuacja praw kobiet w Afganistanie na przestrzeni ostatnich dekad ulegała drastycznym zmianom, determinowanym przez sytuację polityczną kraju: Lata 1996–2001 (Pierwsze rządy talibów) – Wprowadzono skrajną interpretację prawa szariatu. Kobiety zostały całkowicie pozbawione prawa do edukacji, pracy i poruszania się bez męskiego opiekuna (mahrama). Lata 2001–2021 (R…

afganistan-kobiety-medycyna-GettyImages-2231993516-e243fc5.jpg
width: 6048
height: 4032

Straszliwe trzęsienie ziemi w Afganistanie. Setki zabitych i tysiące rannych
type: item
date: 2025-09-02T09:56:22.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: afganistan
subject: onz
subject: trzęsienie ziemi
description: Wciąż trwają poszukiwania zaginionych po niedzielnym trzęsieniu ziemi we wschodnim Afganistanie. Rośnie straszliwy bilans, a wiele rodzin rozpoczyna akcje ratunkowe na własną rękę.
encoded: Rząd talibów przekazuje przerażające statystyki: do tej pory mówi się o co najmniej 800 zabitych i niemal 3000 rannych. Trzęsienie ziemi o magnitudzie 6,0 w skali Richtera spustoszyło miasta w afgańskiej prowincji Kunar. Trzęsienie ziemi pustoszy Afganistan Wszystko zaczęło się w niedzielę późnym wieczorem. Epicentrum trzęsienia ziemi znajdowało się 27 kilometrów na wschód od miasta Dżalalabad w prowincji Nangahar. Jak donosi USGS – amerykańska agencja naukowo-badawcza zajmująca się badaniami w dziedzinie geologii, hydrologii, biologii i geografii – głębokość epicentrum wynosiła 8 kilometrów. Wiele wiosek w prowincji Kunar zostało doszczętnie zniszczonych. Mieszkańcy donoszą, że pod gruzami znajdują się tysiące ludzi – dzieci, młodzież, osoby dorosłe i starsze. Apelują o pomoc, bo sami nie są w stanie uratować swoich bliskich lub chociaż wyciągnąć zwłok. – Niestety, dzisiejsze trzęsienie ziemi spowodowało ofiary śmiertelne i zniszczenia mienia w niektórych naszych wschodnich prowincjach. Lokalni urzędnicy i mieszkańcy są obecnie zaangażowani w akcję ratunkową dla osób dotkniętych katastrofą. Zespoły wsparcia z centrum i pobliskich prowincji są również w drodze – poinformował w poniedziałek Zabihullah Mujahid, rzecznik Islamskiego Emiratu Afganistanu. Tymczasem mieszkańcy wiosek samodzielnie walczą o życie swoich bliskich. Nietrwała zabudowa przyczyną tragedii Niestety, przyczyną tragedii może być powszechny rodzaj zabudowy w biednym regionie Kunaru. Lokalni mieszkańcy stawiają na niskie konstrukcje z betonu i cegły, a w mniejszych wioskach jako budulec wykorzystuje się także błoto i drewno. Wiele chat wykonanych jest chałupniczo. Tego rodzaju zabudowa nie miała szans wytrzymać bliskiego, płytkiego trzęsienia ziemi. A to właśnie lokalizacja najbliżej powierzchni ziemi powoduje zwykle największe straty. Czy to koniec tragicznego bilansu? Niestety, liczba ofiar wciąż wzrasta. Od trzęsienia nie minęło jeszcze wiele czasu, a do niektórych regionów wciąż nie udało się dot…

GettyImages-2232669380-e76d022.jpg
width: 3840
height: 2560

Jak wygląda dzisiaj Afganistan? To kraj na styku wielu kultur, religii i wpływów
type: item
date: 2023-05-21T09:08:03.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: arabowie
subject: Edukacja
subject: historia
subject: islam
subject: konflikty
subject: kraje islamskie
description: Afganistan to kraj z niezwykle długą, ale i trudną historią. Tożsamość narodowa opiera się na oporze wobec okupantów i konfliktach, które w przeszłości nawiedziły kraj.
encoded: W tym artykule: Trudna historia Afganistanu Tożsamość Afgańczyków opiera się na oporze i obronie swojego terytorium Afganistan jest dziś zarządzany przez talibów Jest pewna afgańska anegdota, która wiele mówi o historii tego kraju. Gdyby zapytać mieszkańca wsi lub prowincji, co jest za widocznym tuż obok wzgórzem, ten odpowie: „Za tym wzgórzem mój dziadek walczył z Aleksandrem Wielkim”. W tym niewinnym żarcie kryje się jednak ziarno prawdy. W 329 r. p.n.e. Aleksander Macedoński dotarł do Afganistanu ze swoją armią i podbił ten kraj. Za jego panowania powstało wiele miast, do których sprowadzali się hellenistyczni koloniści. Jednak grecka okupacja spotkała się buntami miejscowej ludności. Wydarzenia te, i dalsza walka o niepodległość kraju położonego na niezwykle surowym terytorium, kształtowały narodową tożsamość Afgańczyków. Trudna historia Afganistanu Gościem najnowszej odsłony cyklu „Kawa z ambasadorem” był dr Piotr Łukasiewicz, politolog, dyplomata, pułkownik rezerwy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i były ambasador RP w Afganistanie w latach 2012–2014. Rozmowę o historii i społeczeństwie Afganistanu prowadziła dr Małgorzata Bonikowska, prezeska Centrum Stosunków Międzynarodowych i THINKTANK. Afganistan to kraj z niezwykle długą, ale i trudną historią. Najwcześniejsze osady miejskie pojawiły się w Afganistanie już w III tysiącleciu p.n.e. Po 2000 roku p.n.e. region ten zamieszkali Ariowie, którzy należeli do indoirańskiego odłamu ludów indoeuropejskich. To za ich czasów powstało miasto, które dało początek Kabulowi. – Historia Afganistanu jest bardzo skomplikowana. To kraj leżący na styku Azji Centralnej, Subkontynentu Indyjskiego i rozszerzającego się Bliskiego Wschodu. Historycznie był miejscem styku dwóch religii: islamu i hinduizmu – mówi dr Piotr Łukasiewicz. Po śmierci Aleksandra Wielkiego tereny Afganistanu przejęli Seleucydzi, a później znaczną część kraju opanowali Partowie. W 50 r. n.e. Afganistan został zaatakowany i złupiony przez Kuszanów, kt…

thumb1384700reference-04f3bd3.jpg
width: 2117
height: 1416

Traveler 6/23
type: item
date: 2023-05-11T21:57:12.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: afganistan
subject: Edukacja
subject: historia
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: Moto
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wojna
description: Bałkany - 8 pomysłów na lato
encoded: Niesamowite Bałkany Kochaj swoje łóżko jak siebie samego, a jeżeli widzisz kogoś odpoczywającego, pomóż mu – brzmi tutejsze przysłowie. Dlatego mieszkańcy Czarnogóry należą do najbardziej zrelaksowanych w Europie. Ale czy można się temu dziwić, skoro ma się do wyboru 117 plaż i aż prawie 300 km wybrzeża oraz spektakularną naturę, którą można się cieszyć. Wystarczy wymienić najgłębszy kanion w Europie i trzeci na świecie, który wyżłobiła rzeka Tara – ma aż 82 km, a jego ściany wznoszą się na 1,3 tys. m. Do tego najdalej na południe wysunięty fiord, co prawda utworzony przez rzekę, a nie lodowiec, jednak równie piękny – Zatoka Kotorska. Wspaniałe jest też Jezioro Szkoderskie, jedna z największych i najważniejszych ostoi ptactwa na naszym kontynencie, wreszcie Park Narodowy Durmitor z zapierającymi dech w piersiach panoramami. A warto wspomnieć, że 60 proc. powierzchni tego kraju zajmują góry mające ponad 1 tys. m wysokości. Malownicze solniska Ulcinjska Solana, gdzie oprócz flamingów spotkamy tysiące innych ptaków, to raj dla birdwatcherów. Wymieniając te wszystkie atrakcje, już wiem, że mój powrót do Czarnogóry to tylko kwestia najbliższego czasu. Nie mamy wątpliwości, że Bałkany będą hitem tegorocznego lata, dlatego właśnie im poświęcamy to wydanie Travelera. Oprócz Czarnogóry zabieramy Was do wciąż nieodkrytych Albanii, Kosowa i Serbii, ale też Grecji śladami mitycznych bohaterów. Z pewnością nie zabraknie Wam tam miejsc do zrelaksowania się, bo jeżeli się uczyć, to od najlepszych. Agnieszka Franus redaktor naczelna Spis treści 8 – PODRÓŻ ŻYCIA 8 – GRENLANDIA Skuterem śnieżnym przez lodowe bezdroża 16 – PLANETA TRAVELERA 17 – Wieści ze świata 20 – Kierunek kultura 22 – Miejsce miesiąca: Alentejo Poznajcie Portugalię poza utartym szlakiem 28 – TEMAT NUMERU: BAŁKANY 28 – CZARNOGÓRA Mały wielki kraj 34 – BOŚNIA I HERCEGOWINA Skocz z mostu, zobacz dzikie konie 40 – KOSOWO, CZARNOGÓRA, ALBANIA Wędrówka przez góry trasą Peaks of The Balkans 46 – SERBIA W drodze na festiw…

traveler-6-23-597f38f.jpg
width: 2412
height: 3110

„Afgańska dziewczyna” Sharbat Gula została ewakuowana z Afganistanu do Włoch
type: item
date: 2021-11-26T10:33:57.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: włochy
description: W latach 80. Sharbat Gula stała się symbolem afgańskiego konfliktu i wojen. Dopiero teraz bezpiecznie opuściła ojczyznę.
encoded: W tym artykule: Sharbat Gula – „afgańska dziewczyna” z okładki National Geographic Kryzys uchodźczy Sharbat Gulę zna cały świat, choć pewnie mało kto wie, że tak właśnie nazywa się słynna „afgańska dziewczyna” z okładki National Geographic (1985 r.). Jej zielone oczy i przeszywające spojrzenie z miejsca stały się nieoficjalnym symbolem wojen oraz uchodźców. Mimo sławy jej życie nieszczególnie się zmieniło. Sama Sharbat długo nie wiedziała, że jest rozpoznawalna za granicą. Fatima jest pierwszą kobietą-przewodnikiem w Afganistanie. „Wyzwania zawsze były częścią mojego życia” Bycie przewodnikiem, oprowadzanie ludzi po mieście, często wiąże się z koniecznością zejścia z utartych szlaków. Jednak Fatima musiała wręcz wytyczyć swoją drogę na nowo. 22-latka jes... Sharbat Gula – „afgańska dziewczyna” z okładki National Geographic Lata mijają, a „afgańska dziewczyna” nadal nie została zapomniana przez media. Dziś to już dojrzała, blisko 50-letnia kobieta. Do niedawna mieszkała w Afganistanie zajętym przez talibów. To już czas przeszły, bo w obawie o swoje życie, podobnie jak setki afgańskich rodzin, zwróciła się z prośbą o pomoc do włoskiego rządu. Jak poinformowali przedstawiciele biura premiera Mario Draghiego, kobieta została już ewakuowana do Włoch, gdzie umieszczono ją w „bezpiecznym schronieniu”. Nie wiadomo, kiedy dokładnie Afganka przyleciała do Rzymu. Sharbat nie jest wyjątkiem. Jej przeniesienie do Włoch to część większego programu ewakuacji obywateli Afganistanu do Włoch. Na miejscu jest im udzielane wsparcie nie tylko finansowe, ale też pomoc w zintegrowaniu się z nowym, obcym kulturowo społeczeństwem. Historia Sharbat Guli nie jest wesoła. Kobieta straciła oboje rodziców podczas ataku radzieckich wojsk na jej wioskę. Następnie razem z babcią i rodzeństwem trafiła do obozu dla uchodźców w Pakistanie. Właśnie tam powstało słynne zdjęcie. Nastoletnia wówczas Sharbat uczęszczała na zajęcia do nieoficjalnej szkoły. Do 2002 r. nie wiedziała, że jej twarz jest znana n…

afganska-dziewczyna-sharbat-gula-zostala-ewakuowana-z-afganistanu-do-wloch-71cb640.jpeg
width: 960
height: 540

Tak wygląda życie w obozie dla uchodźców. Reportaż z Lesbos
type: item
date: 2021-10-15T09:29:16.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: grecja
subject: obozy dla uchodźców
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: Wolny czas
description: Jeszcze kilka miesięcy temu moja wiedza o tej greckiej wyspie ograniczała się do znajomości kilku teorii tłumaczących jej nazwę. Dziś kiedyś słyszę Lesbos, myślę o tysiącach uchodźców, którzy utknęli u bram Europy. Latem 2021 r. mogłem poznać ich lepiej.
encoded: W tym artykule: Solidarna codzienność Małe wielkie marzenia Uchodźcy podają czas w miesiącach Podziel się wszystkim, co masz Wychowani w obozie Lesbos to nie jest popularny kierunek wakacyjny. Mimo że ta przepiękna wyspa leży zaledwie kilka kilometrów od Turcji, wczasowicze konsekwentnie jej unikają. Kiedy mówię, że te wakacje spędzam razem ze wspólnotą Sant'Egidio w Grecji na Lesbos, moi rozmówcy zazwyczaj dziwią się albo myślą, że sobie z nich żartuję. Ja sam nie wiem jeszcze, co mam myśleć. Lecę do obozu dla uchodźców. Co i kto mnie tam zastanie? Najbardziej boję się tego, że psychicznie nie wytrzymam cierpienia ludzi, zwłaszcza kobiet i dzieci. Z listy książek, które miały mnie do tego wyjazdu przygotować, nie przeczytałem żadnej. Bo czy na takie spotkanie da się w ogóle przygotować? Solidarna codzienność Szybko wchodzę w rytm życia na Lesbos. Każdy dzień ma taki sam rozkład jazdy. Po wspólnym śniadaniu rozjeżdżamy się do Szkoły Pokoju lub Szkoły Angielskiego. Nie mam jeszcze dzieci i nie wiem, jak się z nimi bawić, dlatego wybieram pomoc w nauce dorosłym. Klasa liczy ponad 30 osób, a poziom jest bardzo zróżnicowany. Są uczniowie, którzy znają angielski w stopniu komunikatywnym, ale większość z nich dopiero uczy się przedstawiać i opowiadać o sobie. Największym wyzwaniem dydaktycznym są dla nas osoby, które nie potrafią pisać. Podczas pierwszej lekcji dosiadam się do rodzeństwa z Syrii. Dwie nastoletnie siostry pilnie notują wszystko to, co pojawia się na tablicy. Ich nieco młodszy brat wydaje się zagubiony. Zaglądam mu do zeszytu i widzę, że nie zna alfabetu łacińskiego. Stara się coś pisać, ale litery są koślawe. Mimo bariery językowej udaje nam się dogadać. – Na Lesbos jesteśmy od 18 miesięcy. Nie podoba mi się w obozie. Są szczury i węże – mówi Faris prostymi zdaniami. W trakcie lunchu rozmawiam też z jego siostrami. Są nieufne, ale wcale im się nie dziwię. Jestem nowy, a one w swoim krótkim życiu już wielokrotnie zdążyły zawieść się na innych ludziach. Krót…

oboz-dla-uchodzcow-na-lesbos5-420a58a.jpeg
width: 3000
height: 1786

Wciąż żyją tak, jak sto lat temu. Poznaj niezwykłą codzienność Kirgizów
type: item
date: 2021-04-26T07:28:13.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afganistan
subject: Kuchnia
subject: pamir
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: życie
description: Narodziny młodego jaka to dla nich ogromne święto. Nic dziwnego, żyją na 4 000 m n.p.m. na północy Afganistanu, gdzie trudno o dobre plony. Miejsce przez stulecia było niedostępne dla podróżników, dziś powoli się to zmienia.
encoded: Region Wachan w północnym Afganistanie to jeden z najbardziej niegościnnych zakątków naszej planety. Wąski korytarz wciśnięty między Tadżykistan, Chiny i Pakistan to przede wszystkim mroźne wyżyny i niebotyczne szczyty Pamiru. Właśnie tu, na Bam-e-Dunya – Dachu Świata, na wysokości 4 000 m n.p.m., mieszka w 40 wioskach i obozowiskach około półtora tysiąca Kirgizów. Wszyscy są „pionowymi nomadami” – kilka razy w ciągu roku razem ze swoimi stadami przemieszczają się z niżej położonych hal na letnie pastwiska w wyższych partiach gór. Uprawa zbóż w tym wysokogórskim klimacie jest praktycznie niemożliwa. Każda dziedzina ich życia zależy od hodowanych przez nich zwierząt: kozy, owce i jaki dają im pożywienie, opał, skóry i towar na handel z ich sąsiadami, rolnikami z dolin. Mieszkający tu dziś Kirgizi to potomkowie tych, którzy uciekli w te partie Pamiru z Rosji po rewolucji październikowej i z Chin po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej. Za wszelką cenę postanowili uniknąć wcielenia do kolektywów i chronić swoje nomadyczne tradycje. W 1978 r., po zwycięstwie komunistów w afgańskim Gilgicie, większość Kirgizów mieszkających w Afganistanie uciekła do Turcji. Ci, którzy nie podążyli śladem khana – swojego przywódcy, dołączyli do klanów osiadłych w Wachanie. Kirgistan od czasu do czasu porusza kwestię repatriacji rodaków, ale temat nie wyszedł poza stadium deklaracji i dobrych chęci. Nie jest też tajemnicą, że to jedno z najbiedniejszych państw Azji nie ma na to funduszy. Pamirscy Kirgizi wcale zresztą nie chcą opuszczać gór, bo w ojczyźnie przodków nie tylko musieliby porzucić swoje jurty i stada, ale zawsze uchodziliby za „innych”. Dziś wciąż żyją tak jak sto lat temu, ale płacą za to swoją cenę. W tym trudno dostępnym regionie nie niepokoją ich wojny czy zmiany władzy, ale mają przecież swoje bolączki, dostęp do opieki zdrowotnej jest minimalny, a kirgiskie dzieci chodzą do szkoły rzadko lub wcale. Korytarz Wachański przez stulecia był niedostępny dla podróżników, to s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/72c7adc00649d4390b10b1059e8006726cff1239-87706b8.jpeg
width: 5616
height: 3744

Afganistan: na skutek wojny ginie tu pięcioro dzieci dziennie. Od 14 lat
type: item
date: 2021-04-07T14:05:15.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: dzieci
subject: Edukacja
subject: wojna
description: Ponad 26 tys. afgańskich dzieci zostało zabitych lub okaleczonych w latach 2005 – 2019, pokazują dane ONZ opracowane przez organizację humanitarną Save the Children.
encoded: Doświadczenia każdego dziecka żyjącego na obszarze zagrożonym wojną są inne. Podobnie różnią się sytuacje, w których znajdują się chłopcy i dziewczynki przebywający na terenach działań zbrojnych. Wpływa na to ich wiek, płeć, zamożność, zdrowie psychiczne, także niepełnosprawność fizyczna i dostęp do pomocy z zewnątrz. Do tego dochodzą różnice regionalne, czy między krajami. - Choć obecnie wiemy o 160 mln dzieci żyjących w pobliżu miejsc objętych konfliktem wojennym, jesteśmy w stanie wskazać różnice w poziomie zagrożeń którym podlegają – zauważa Save the Children w swoim najnowszym raporcie ”Killed and maimed: A generation of violations against children in conflict”. Z analizy organizacji wynika, że w strefie bezpośredniego zagrożenia życia znajduje się 9 mln maluchów, a 40 mln żyje w tzw. strefie zagrożenia umiarkowanego. Na liście 11 najbardziej niebezpiecznych krajów dla dzieci znajduje się: Afganistan, Republika Środkowoafrykańska, Demokratyczna Republika Kongo, Irak, Maili, Nigeria, Somalia, Sudan Południowy, Sudan, Syria i Jemen. W przypadku pierwszego na liście (układ alfabetyczny) Afganistanu wiemy, że średnio pięcioro dzieci ginęło tam każdego dnia przez ostatnie 14 lat. Teraz, gdy w Genewie toczą się negocjacje między rządem tego kraju a Talibami, gdy prezydent Ashraf Ghani prosi wspólnotę międzynarodową o wsparcie finansowe, organizacja Save the Children prosi bogate kraje zachodu o szczodrość przede wszystkim dla afgańskich dzieci. Sprawa Afganistanu została wyszczególniona w raporcie, bo też w ubiegłym roku zginęło tam najwięcej (874) dzieci spośród wszystkich krajów objętych konfliktami zbrojnymi. Aż 2275 maluchów zostało z tego powodu okaleczonych. Aż 2/3 ofiar to chłopcy, cierpiący lub umierający na skutek bezpośrednich starć wojsk rządowych z Talibami, albo z powodu zamachów bombowych. Najwięcej też w Afganistanie było ataków na szkoły – między 2017 a 2019 rokiem ponad 300. - Spróbujcie funkcjonować normalnie wiedząc, że każdego dnia wasze dziecko m…

afganskie-dziecko-75992e6.jpeg
width: 2124
height: 1411

Nie uwierzysz, ale tak kiedyś wyglądał Afganistan [GALERIA]
type: item
date: 2021-03-22T10:20:48.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: azja
subject: Edukacja
subject: islam
subject: Kuchnia
subject: Travel
description: Afganistan próbował otwierać się na zachodnią kulturę. Za każdym razem kończyło się to wewnętrznymi konfliktami.
encoded: Afganistan to miejsce, które od lat budzi mnóstwo emocji. Surowy i górzysty kraj, gdzie zaledwie 12 proc. ziemi wykorzystane jest pod rolnictwo. Choć bogaty w złoża naturalne - jak choćby ropa, gaz, czy kamienie szlachetne - kraj ten jest jednym z najuboższych na świecie, a analfabetyzm przekracza tam 62 proc. ogółu ludności. Historia tego miejsca natomiast poznaczona jest wojnami. Jako ważny strategicznie teren był celem rywalizacji Rosji i Wielkiej Brytanii, a po zamachach z 11 września 2001 - celem inwazji wojsk NATO, które obaliły islamskich fundamentalistów - Talibów. Do dziś sytuacja na miejscu nie jest stabilna, wojska krajów NATO oraz rządowe prowadzą działania fundamentalistom, ci odpowiadają zamachami. Jednak nie zawsze tak było - zobaczcie galerię zdjeć z czasów, gdy Afganistan próbował być otwarty na zachód, a nawet gościł amerykańskiego prezydenta. W latach 20-tych król Amanullah Chan wprowadził wiele reform, co zresztą zakończyło się powstaniem inspirowanym przez islamskich teologów niechętnych zmianom. W latach 50-tych kraj próbował znów zerwać z polityką izolacjonizmu, jednak i tym razem zakończył to wewnętrzny konflikt. Zobaczcie jak wyglądały próby zmian. Autor: Błażej Grygiel

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/37b2c8294f8edefcca5f109e339f773232dbfe6b-709e958.png
width: 623
height: 411

Fatima jest pierwszą kobietą-przewodnikiem w Afganistanie. „Wyzwania zawsze były częścią mojego życia”
type: item
date: 2021-03-09T09:44:44.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: Edukacja
subject: Travel
description: Bycie przewodnikiem, oprowadzanie ludzi po mieście, często wiąże się z koniecznością zejścia z utartych szlaków. Jednak Fatima musiała wręcz wytyczyć swoją drogę na nowo. 22-latka jest obecnie jedyną kobietą przewodnikiem w Afganistanie. Dorastała wyprowadzając owce na wsi, a teraz oprowadza turystów ulicami Heratu, trzeciego co do wielkości miasta w Afganistanie.
encoded: W tym artykule: Pomysł na siebie Pionierka w każdym calu Pomysł na siebie Fatima (jej nazwisko zostało zastrzeżone przez CNN ze względów bezpieczeństwa), najmłodsza z ośmiorga rodzeństwa, jako jedyna nie wyszła za mąż i zdobyła wykształcenie. Dorastała w Gohr, jednej z najbardziej ubogich prowincji, położonej w środkowym Afganistanie. Jak opowiada w rozmowie z CNN, w regionie dziewczęta były pozbawione dostępu do edukacji. Fatimie udało się jednak przekonać rodzinę, by pozwoliła jej pobierać lekcje - pod warunkiem, że dalej będzie wypasać owiec. W wieku 9 lat Fatima przeniosła się wraz z rodziną do Heratu. Choć udało jej się zdobyć nieformalną edukację, i tak w głównej mierze musiała pomagać matce w domu. I choć z czasem zapisała się do miejscowej szkoły, samo zdobycie wykształcenia nie było proste. Jej rodziny nie było stać na potrzebne książki i zeszyty. Fatima musiała więc często odrabiać zadania pisząc patykiem na piasku. Z kolei język angielski ćwiczyła słuchając brytyjskiego radia BBC, które odbierało sygnał… tylko wysoko na wzgórzach. W przeciwieństwie do innych dzieci, Fatima nigdy nie marzyła o pracy w turystyce. Zresztą, bycie przewodnikiem nie było „tradycyjnym zajęciem dla kobiet”. - Przez te lata dużo myślałam o tym, że siedzenie w domu nie rozwiąże żadnego problemu. Moje rodzeństwo było zmuszane do wychodzenia za mąż. Nie chciałam kontynuować ich tradycji. Dlatego zdecydowałam się na pracę - mówi w rozmowie z CNN Fatima. Fatima postanowiła doskonalić swój angielski. Założyła profil w mediach społecznościowych i zaczęła regularnie pisać posty o ciekawych miejscach w Afganistanie, o których obcokrajowcy mogą nie wiedzieć. W ten sposób chciała pokazać innym, że jej kraj to nie tylko miejsce wojny i konfliktów, ale coś znacznie więcej. W 2020 roku skontaktował się z nią jeden turysta. Podróżował właśnie po Afganistanie i chciał, żeby Fatima oprowadziła go po Heracie. Zgodziła się. Odwiedzili między innymi historyczną cytadelę, Muzeum Narodowe i tradycyjną …

fatima-przewodniczka-w-afganistanie-a2f9140.jpeg
width: 847
height: 457

Afganistan: 33-letnia policjantka została oślepiona, bo ośmieliła się pracować
type: item
date: 2020-11-13T10:00:56.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: Edukacja
description: Ostatnią rzeczą, którą widziała Khatera był nóż w ręku jednego z napastników. Trzech mężczyzn na motocyklach napadło na 33-letnią afgańską policjantkę chwilę po tym, gdy wyszła z komisariatu w prowincji Ghazini. Kobieta była tam od zatrudniona w wydziale kryminalnym. Gdy obudziła się w szpitalu, wokół była już tylko ciemność.
encoded: Ona i lokalne władze tej centralnej prowincji Afganistanu chcą winić Talibów. Islamscy bojownicy twierdzą, że za atakiem na funkcjonariuszkę stoją ludzie działający na polecenie ojca dziewczyny. Mężczyzna nie chciał, by jego córka opuszczała dom, a tym bardziej by miała zawód. Policja już go zatrzymała. Khatera, która w rozmowie z dziennikarzem agencji Reuters posługiwała się jedynie imieniem, straciła nie tylko wzrok, ale i szansę na wymarzoną samodzielność. Policjantką w Ghazini została 3 miesiące przed napaścią. - Chciałabym móc pracować tam choć przez rok. Gdyby to stało się później, nie bolałoby tak bardzo. To było za wcześnie. Pracowałam ciesząc się moim marzeniem tylko trzy miesiące – powiedziała 33-latka. Po latach starań i wbrew woli ojca w końcu udało się jej znaleźć pracę, pomógł mąż. – Ojciec wiele razy śledził mnie, gdy byłam na służbie. Zaczął kontaktować się z lokalnymi oddziałami Talibów i prosił ich, by przeszkodzili mi w dalszej pracy. Dał im nawet kopię mojej legitymacji na dowód. Tego dnia, gdy mnie napadnięto, co chwila dzwonił pytając, gdzie jestem – opowiedziała oślepiona kobieta. Agencja Reuters przekonuje, że cierpienia policjantki to element szerszego trendu społecznego. W katarskim Doha nadal toczą się negocjacje pokojowe z Talibami, więc w tym czasie starają się przestrzegać rozejmu. Niestety, wyjście wojsk amerykańskich z Afganistanu i wzmocnienie pozycji islamskich bojowników zwiększyło przekonanie wielu skrajnych religijnych konserwatystów o bezkarności. Dlatego rośnie liczba ataków na kobiety łamiące tradycyjne normy, łącznie z samodzielnością w podejmowaniu decyzji o własnym życiu. Choć Talibowie obiecują, że nawet po przywróceniu szariatu będą szanować prawa kobiet, Afganki w to nie wierzą. Islamiści byli przeciwni niedawnej reformie prawa dającej matkom prawo umieszczania swoich imion na dokumentach dzieci. Działająca w Afganistanie dla Amnesty International Samira Hamidi obawia się zbyt miękkiego dla Talibów kompromisu w Doha. – W…

afganki-3908e7d.jpeg
width: 2121
height: 1414

Afganistan nieznany. Zobacz, jak wygląda życie codzienne w kraju trawionym przez wieloletnie wojny [GALERIA]
type: item
date: 2020-10-19T06:08:20.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afganistan
subject: Edukacja
subject: fotografia
subject: Kultura
subject: Travel
subject: wojna
description: "W samym środku tej poturbowanej krainy tętni życie" - opowiada fotograf i na swoich zdjęciach ukazuje tę codzienność w niezwykły sposób.
encoded: Patchwork Legenda głosi, że gdy Bóg tworzył świat, zostały mu różnorodne, niepasujące do siebie skrawki. Rzucił je więc na ziemię. I tak powstał Afganistan. Ta metafora pasuje też do współczesnego Afganistanu, który przez setki lat stanowił arenę rywalizacji. Był punktem spornym Rosji i Wielkiej Brytanii, głównym ośrodkiem Talibów - islamskich fundamentalistów, celem interwencji NATO. Krajobraz Afganistanu daje dowód toczonym na tych terenach wojnom. Ranieni przez bomby żebrzą dziś na ulicach, przeciętni obywatele walczą o to, by zaspokoić najbardziej podstawowe potrzeby. Sytuacja w kraju nadal jest niestabilna. Jednak... - W samym środku tej poturbowanej krainy tętni życie. Codzienne, zwyczajne, przyziemne – opowiada Moe Zoyari, persko-amerykański fotoreporter-podróżnik i na swoich zdjęciach daje dowód tym słowom. Feniks z popiołu Zoyari spędził w Afganistanie 44 dni. Przebywał tu w towarzystwie amerykańskiej armii latem 2009 roku. Pracował wówczas na zlecenie United Press International, a jego zadaniem było sporządzenie fotograficznej dokumentacji z tutejszych wyborów prezydenckich. W wolnym czasie zapuszczał się jednak w głąb takich miejscowości jak Kabulu, Mezar-e-Sharif czy Herat. Wędrował po ulicach, fotografował napotkanych przypadkowo przechodniów. Sporządził w ten sposób jeden z najwierniejszych portretów codziennego życia współczesnego Afganistanu. Ale jego fotograficzny projekt „The Life After War” (Życie po wojnie) to coś więcej. To opowieść o woli życia. Instagram: @Moe_Zoyari Fb: Moe Zoyari

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c0adbdcb3946bfc65cca871616f26358206830ce-f4176f8.jpeg
width: 2000
height: 1333

Imiona afgańskich matek będą umieszczane na dowodach osobistych ich dzieci
type: item
date: 2020-09-21T11:40:00.000Z
creator: Agnieszka Wirtwein-Przerwa
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: Edukacja
subject: matka
description: Łamiąca kulturowe tabu decyzja władz Afganistanu dopuści możliwość umieszczania imion matek na dokumentach tożsamości ich dzieci. Dla kobiet w tym kraju to przełom, bo za nawet za publiczne wypowiedzenie imienia kobiety można zostać surowo ukaranym.
encoded: - Przychodząca na świat dziewczynka długo musi czekać, aż ktoś nada jej imię. Gdy nadchodzi jej ślub, jej imienia nie ma na zaproszeniu. Gdy choruje, jej imienia nie ma na recepcie od lekarza. Gdy umiera, jej imienia nie ma ani na akcie zgonu ani na nagrobku – Mahjooba Nowrouzi, dziennikarka BBC Afghan, tłumaczy wagę podpisu jakim prezydent Ashraf Ghani wprowadził w życie przepis uchwalony przez parlament Afganistanu. View oEmbed on the source website Do tej pory prawo tego kraju dopuszczało jedynie imię ojca na dokumencie tożsamości kobiety. Używanie publiczne imienia kobiety jest bardzo źle odbierane, szczególnie w najbardziej tradycyjnych kręgach tego społeczeństwa. Jest ono wręcz postrzegane jako forma obrazy. Wiele kobiet boleśnie odczuło łamanie tego tabu gdy próbowały np. wykupić receptę w aptece posługując się swoim imieniem. Zmienić tę sytuację próbowali twórcy kampanii społecznej wymierzonej w celebrytów a posługującej się w internecie #WhereIsMyName. Biorąc pod uwagę, że w jedynie ok. 7 proc. społeczeństwa ma stały dostęp do sieci, to potrzeba było przekonać właśnie tych najbardziej znanych by pojawiając się w ogólnodostępnych mediach mogli promować tę kontrowersyjną dla wielu Afgańczyków ideę, że kobieta ma prawo używać własnego imienia. - Nie mamy wątpliwości, że nasze zwycięstwo jest konsekwencją nieprzerwanej i upartej akcji promowania konieczności wprowadzenia tych zmian. Rząd stanął przy kobietach, podobnie prezydent. I za to należą się im podziękowania – powiedziała BBC twórczyni kampanii, Laleh Osmany. W komunikacie dla prasy, dział prawny gabinetu prezydenta określił decyzję o włączeniu imienia matki do dokumentu tożsamości dziecka jako ”wielki krok naprzód w kierunku równouprawnienia kobiet i sposób na realizację ich praw”. Maryam Sama, posłanka z Kabulu wspierająca społeczną inicjatywę prowadzoną przez Laleh Osmany oddała na Twitterze hołd jej jak i innym afgańskim aktywistkom. – Nasz wysiłek opłacił się – napisała. View oEmbed on the source we…

afganskie-matki-dostana-prawo-uzywac-swoich-imion-na-dokumentach-82cf31d.jpeg
width: 1237
height: 614

Bezpieczeństwo, kultura, największe atrakcje. Nasz mini-przewodnik po Afganistanie
type: item
date: 2020-08-17T11:35:48.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afganistan
subject: Travel
description: Afganistan jest jednym z najbiedniejszych krajów na świecie, w którym od lat toczy się tląca wojna domowa między armią a radykalnymi islamistami – talibami. Choć to państwo nie cieszy się popularnością wśród turystów, to ci, którzy się tam wybierają, powinni wpierw uzyskać niezbędne informacje.
encoded: Afganistan: gdzie leży? Gdzie jest Afganistan? Państwo leży w południowo-zachodniej Azji Środkowej. Nazwa „Afganistan” pojawiła się stosunkowo niedawno. Do początku XIX wieku kraj ten był znany jako Khorasan, co jest tłumaczone z języka środkowo-perskiego jako „wschód słońca”, „wschód” lub „ziemia wschodnia” Afganistan graniczy z Pakistanem na południu i wschodzie, z Iranem na zachodzie, z Turkmenistanem, Uzbekistanem i Tadżykistanem na północy, z Chinami i Indiami na dalekim północnym wschodzie. Północno-wschodnia część Wyżyny Iranu, w tym wysokie pasma i doliny międzygórskie, to główny obszar, na jakim leży Afganistan. Historia tego państwa jest bardzo skomplikowana i ściśle związana ze strategicznym położeniem regionu. Wschodnie regiony kraju obejmują wysokie masywne grzbiety Hindukuszu o wysokości ponad 4000–5000 m n.p.m. Tutaj, na granicy z Pakistanem, znajduje się najwyższy punkt kraju, góra Naushak (7485 m n.p.m.). W górnej warstwie gór, zwłaszcza na północnym wschodzie, występują zlodowacenia z różnymi rodzajami lodowców. Afganistan: co warto wiedzieć? Afganistan kojarzy nam się jedynie z wojną. Jednak rzeczywistość jest bardziej skomplikowana, a kraj ciekawszy niż mogłoby się nam wydawać. Szacuje się, że w Afganistanie istnieje ponad 20 języków i 200 różnych dialektów. Zgodnie z obecną konstytucją językami urzędowymi w Afganistanie są paszto (afgański) i dari (perski-kabulski, dialekt afgański języka perskiego). Oprócz tego pięć innych języków (uzbecki, tadżycki, baluchi, nuristani i pasza) ma oficjalny status, ale tylko na tych obszarach, gdzie korzysta z nich większość ludności. Ludność Afganistanu mieszka głównie na wsi. Do 2003 roku na wsi mieszkało ok. 77% populacji. W kraju jest ponad 22 tys. osad wiejskich („kari”). Według różnych szacunków od 2,6 miliona do 5 milionów Afgańczyków prowadzi koczowniczy i pół-nomadyczny tryb życia. W stolicy Afganistanu mieszka około 3 mln ludzi. Zdecydowana większość ludności Afganistanu (80%) wyznaje islam. Sunnici t…

afganistan-czy-podroz-do-tego-kraju-jest-bezpieczna-co-warto-tam-zobaczyc-fot-getty-images-23af28f.jpeg
width: 1024
height: 683

Afganistan: Wyprawa przez Korytarz Wachański
type: item
date: 2019-07-17T03:28:05.000Z
creator: Bartek Tofel
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afganistan
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Podczas wyprawy zdobyliśmy osiem dziewiczych szczytów w górach Aksu. Tym samym okazało się, że mimo doświadczanych przez Afganistan problemów z talibami, w Korytarzu Wachańskim uprawianie alpinizmu znów jest możliwe i bezpieczne.
encoded: Przełęcz jest ogromna niczym boisko. Tuż za nią grań zwęża się w upstrzone nawisami turnie. Tu kończy się nasza droga. Po chwili uczucie zawodu łagodnieje pod wpływem scenerii – otacza nas morze szczytów. Budzą one nieokreśloną tęsknotę za wolnością, która przygnała nas w te góry na krańcach Afganistanu. O tym, że innym zespołom poszło lepiej, dowiaduję się, jeszcze nim docieramy do bazy. Przez trzeszczące krótkofalówki sypią się gratulacje i skąpe szczegóły dotyczące pierwszego wejścia: krótko po dwunastej Tomek Klimczak i Jacek Kierzkowski znaleźli się na śnieżnej kulminacji wieńczącej odnogę jednej z grani otaczających naszą dolinę. Według GPS znajdują się na wysokości 5321 m. Zgodnie z alpinistyczną tradycją przysługuje im przywilej nadania szczytowi nazwy. – Kohe Atram, Góra Atram – oznajmia Jacek przez radio – dla mojej dziewczyny Marty. To pierwszy od ponad 30 lat szczyt w Afganistanie zdobyty przez Polaków. W czasach poprzedzających sowiecką inwazję spiętrzenia Hindukuszu przyciągały najlepszych taterników. Stanowiły poligon przygotowujący ich do pod jęcia największych górskich wyzwań – zdobywania zimą ośmiotysięczników. Lodowi Wojownicy pojawili się po raz pierwszy właśnie tu. W 1973 r. Tadeusz Piotrowski i Andrzej Zawada stanęli na Noszaku (7492 m) – najwyższym szczycie kraju – dokonując tym samym pierwszego w historii wejścia na siedmiotysięcznik zimą. Ważnych sukcesów było jednak więcej. W stylu alpejskim pokonano choćby ogromne spiętrzenia Akher Chagh, Koh-e Bandaka czy Koh-e Uparisina. Trudno powiedzieć, ile polskich wypraw odwiedziło Afganistan w tym okresie, ale było ich pewnie kilkadziesiąt. Nasze cele są znacznie skromniejsze. Po samotnym pobycie w 2009 r. na leżącym w północno-wschodnim Afganistanie płaskowyżu Pamiru postanowiłem zorganizować wyprawę eksploracyjną w pobliskie góry Aksu. Gorączkowe przygotowania, dobieranie ludzi i poszukiwanie sponsorów zajęło kilka miesięcy. 1 lipca 2010 r. byliśmy gotowi do drogi. POLSKA BASZTA – Mamy mały probl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5ca0f639704254d0200f8b4a657f698e2b3d70e9-ec014d3.jpeg
width: 800
height: 558

Afganistan - kraj wiecznego konfliktu [REPORTAŻ]
type: item
date: 2019-06-03T06:33:43.000Z
creator: Andrzej Meller
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: Edukacja
subject: historia
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: Moto
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wojna
description: Przez stulecia był areną rywalizacji mocarstw. Anglicy nazwali go cmentarzem imperiów. Dziś Afganistan próbuje się podnieść po trzech dekadach komunizmu, wojen i islamskiego ekstremizmu. W historię tego fascynującego kraju zaplątali się po raz kolejny także Polacy…
encoded: Afgańczycy opowiadają, że gdy Bóg tworzył świat, zostały mu w ręku różne pomieszane skrawki. Rzucił je więc na ziemię i tak powstał Afganistan. Naprawdę jednak państwo to utworzono dopiero w XIX w. Kiedy Polacy wzniecali powstania przeciw zaborcom, cała rozkwitająca niegdyś Azja Środkowa, przez którą wiódł Jedwabny Szlak, była zapomnianym, archaicznym regionem. Plemionami despotycznie rządzili chanowie, emirowie, a na zupełnych odludziach władza pozostawała w rękach zwykłych watażków, starszyzny plemiennej oraz mułłów i świętych mężów – pirów. Dopiero kiedy do rywalizacji w grze o Azję Środkową i Afganistan stanęły naprzeciw siebie wielkie imperia – Brytyjskie i Romanowów – administratorzy mocarstw wytyczyli granice kraju tak, by obaj hegemoni się nie stykali. Chodziło o stworzenie bufora, który amortyzowałby styk imperialnych płyt tektonicznych. W tym sensie sytuacja Afganistanu się nie zmieniła. Zawsze był on tylko czymś w rodzaju korytarza. Dla Rosji carskiej – do kontynentu subindyjskiego, dla Anglików – bramą do Kokandu, Samarkandy, Buchary i Chiwy, dla ZSRR – etapem w ekspansji do ciepłych wód Oceanu Indyjskiego. Sztuczne wytyczenie granic w XIX w. do dziś kładzie się cieniem na całym regionie. Ziemie zamieszkane przez Uzbeków, Turkmenów, Tadżyków zostały podzielone między mocarstwa i Afganistan. Szczególnie dotknęło to Pasztunów, największy z miejscowych narodów, który lord Curzon podzielił na pół. Na dodatek na terytorium powstałego później Pakistanu wyznaczył Północno-Zachodnią Prowincję Pograniczną, gdzie do dziś istnieje tak silna autonomia, że władze w Islamabadzie pozostają praktycznie bez wpływu na Pasztunów. To dlatego Armii Czerwonej trudno było ujarzmić afgańskich mudżahedinów, a dziś ciężko jest opanować przelewanie się przez tę granicę talibskich oddziałów, karawan broni i narkotyków. To nieprawda, że zamieszkany przez wojownicze i kochające wolność plemiona Afganistan nigdy nie został podbity. Najechał go i zdobył Aleksander Wielki, którego wojsk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4bbee0abc9b6a3a589eba6a9022fba33ee919125-5aecc8f.jpeg
width: 640
height: 427

Samotna podróż po Afganistanie. Rozmowa z Moniką Bułaj, autorką książki "Nur"
type: item
date: 2018-06-29T08:01:38.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afganistan
subject: album
subject: Edukacja
subject: książki
subject: Kultura
subject: Travel
subject: wywiady
subject: Zdrowie
description: Z napotkanymi Afgańczykami dzieliła głód, sen, zmęczenie, modlitwy, łzy i śmiech. Podróżowała autobusem i taksówką, na piechotę i ciężarówką, konno, jakiem i osiołkiem. Jak po kraju tak nieprzyjaznym kobietom podróżuje się w pojedynkę? Opowiada Monika Bułaj, fotografka, pisarka, reporterka, autorka książki "Nur. Zapiski Afgańskie".
encoded: Co zabrała Pani ze sobą w podróż do Afganistanu? Bardziej niż aparat w takich miejscach liczą się odpowiednie buty. Chodzi o to, by móc codziennie przejść 50 km w czymś, co przypomina obuwie afgańskie. By jak najbardziej zmieszać się z ulicznym tłumem i opóźnić tę chwilę,gdy cię w nim zauważą i wyłuskają wzrokiem. Fotografuję leicą, bo jest mała, ma piękną optykę i mogę na niej w miarę polegać. Używam maleńkiego obiektywu 35 mm, który rysuje kreską światło w ciemności, nie noszę torby fotograficznej. Podróżuję lekko. By wejść wszędzie, podjechać koniem lub osłem, wskoczyć do ciężarówki czy do bagażnika kolektywnej taksówki, w każdej chwili móc zniknąć lub zmienić drogę. Tak samo zresztą przemieszczają się Afgańczycy. Efektem Pani podróży jest album Nur. Zapiski Afgańskie. Zdjęcia łączą się w nim z tekstem. Skąd pomysł na tę formę. Zdecydowałam się pomieszać tekst ze zdjęciami, bo tak wiele jest tam do opowiedzenia! Fotografia, reportaż literacki oraz trzeci poziom narracji, czyli podpisy, to jest inny gatunek literacko- wizualny, który uprawiam od lat. Te poziomy narracji są tak samo ważne. Fotografie nie są ilustracjami do tekstu, a tekst tłumaczeniem tego, co na zdjęciu. Spotkanie dwóch fotografii na rozkładówce jest owocem długiej pracy. I właśnie z tych spotkań wyłania się treść i sens: opowieść o mieszkańcach Afganistanu żyjących w cieniu chronicznej wojny, historia kraju, kody zachowań, kultura, strategie przeżycia, wiara. To jest technika montażu filmowego, praca z kształtem, czasem znaczeniem, muzycznym rytmem obrazu. Tak by zostawić czytelnikowi przestrzeń dla wyobraźni i pytań, prowadząc go delikatnie, czasem podsuwając mu nowy wątek, czasem przypominając, gdzie już był. Jak się podróżuje po kraju tak nieprzyjaznym kobietom? W takich krajach dla każdego przybysza, niezależnie od płci, wszystko staje się wyzwaniem. W Afganistanie zmieniają się kody, wyostrza uwaga. Również wyobraźnia pracuje inaczej, bo trzeba wejść w rytm miasta, drogi, ludzi. Jako kobieta…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7d748eda8ba56db4e6a6f89002900b02660d446a-e8f251b.png
width: 1377
height: 918

Na ratunek Mes Aynak
type: item
date: 2015-09-20T06:00:00.000Z
creator: Hannah Bloch
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
description: Mimo zagrożenia atakami talibów archeolodzy prowadzą wykopaliska w kompleksie Mes Aynak w Afganistanie, zanim zostanie unicestwiony przez ogromną kopalnię miedzi.
encoded: Tekst Hannah Bloch Zdjęcia Simon Norfolk O jakąś godzinę jazdy szosą na Gardez na południe od Kabulu, minąwszy ruchliwe sklepiki, ciężarówki buchające chmurami spalin i wózki ciągnięte przez osiołki, dociera się do ostrego skrętu w lewo, na gruntową drogę. Tym rejonem prowincji Logar, przyjaznym talibom, wstrząsały wybuchy bomb pułapek, ataki rakietowe, porwania i mordy. Droga biegnie wzdłuż wyschniętego koryta rzeki, przez małe wioski i paramilitarne blokady drogowe, obok wież strażniczych i budynku o niebieskim dachu ogrodzonego drutem kolczastym. Nieco dalej otwiera się widok na bezdrzewną dolinę pociętą rowami i prastarymi murami. Przez ostatnie siedem lat zespół archeologów z Afganistanu i innych państw, wspierany przez 650 miejscowych robotników, odnalazł tu tysiące posągów Buddy, manuskryptów, monet i świętych pomników. Odsłonięto klasztory i fortyfikacje sięgające III w. n.e. Stanowisko otoczone przez ponad sto punktów kontrolnych patrolowane jest dniem i nocą przez 1700 policjantów. Te wykopaliska są najambitniejszym przedsięwzięciem archeologicznym w afgańskiej historii. Tak się jednak składa, że pod starożytnymi ruinami zalega pokład rudy miedzi szeroki na 4 km i sięgający 1,5 km lub więcej w głąb góry Baba Wali. To jedno z największych niewykorzystanych złóż świata, szacowane na 12,5 mln ton surowca. W starożytności na tym metalu bogacili się buddyjscy mnisi. Ogromne złogi fioletowego żużlu, zestalonego odpadu pozostającego po wytopie miedzi, spływają po zboczach Baba Wali, świadcząc o produkcji na skalę niemal przemysłową. Afgański rząd liczy na to, że miedź sprawi, iż kraj podniesie się gospodarczo, a przynajmniej stanie samowystarczalny. „Mała studnia z miedzią” – nazwa tego miejsca jest powściągliwa. W 2007 r. chińska firma China Metallurgical Group Corporation (MCC) uzyskała prawa do wydobycia tutejszej miedzi w ramach 30-letniej dzierżawy. MCC zaoferowała ponad 3 mld dolarów i obiecała, że w tym zacofanym regionie zbuduje infrastrukturę – drogi, ko…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5b9d1bc5cc8a06fee6a66b973f0b511118e9cec9-2ce6760.jpeg
width: 890
height: 667

Polski artysta przerobił Afgankę na trójkąty
type: item
date: 2014-09-30T13:03:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afganistan
subject: fotografia
description: Malarz Robert Jabłoński zaprezentuje swoją wariację na temat słynnego zdjęcia Steve'a McCurry'ego na festiwalu sztuki w Nowym Jorku
encoded: Robert Jabłoński pochodzi z Częstochowy. Zasłynął tam kontrowersyjnym obrazem Matki Boskiej, który namalował w garażu na Osiedlu Tysiąclecia. Jego Matka Boska Garażowa podzieliła miasto – jednym przypadła do gustu, inni oskarżali go o szarganie świętości. Nie zmienia to jednak faktu, że Jabłoński jest uważany przez znawców tematu za jednego z ciekawszych kubistów młodego pokolenia w Polsce. Jego znakiem rozpoznawczym są wszechobecne trójkąty, którymi wypełnia zarówno swoje obrazy, jak i własną garderobę. Afganka, obraz na podstawie słynnego zdjęcia z okładki "National Geographic" z czerwca 1985 roku, początkowo miała być pokazana na wystawie w Katmandu w Nepalu. Ta nie doszła jednak do skutku. Malowana trójkątami wariacja na temat zdjęcia Steve'a McCurrego wykonanego w obozie dla uchodźców pojechała zamiast tego do Nowego Jorku. Zostanie zaprezentowana na jednym z ważniejszych festiwali sztuki w tym mieście DUMBO Arts Festival, który rozpoczyna się dziś na Brooklynie. Obraz zawisł tam dzięki pomocy polskiego konsulatu w Nowym Jorku, który jest organizatorem sekcji Little Poland, prezentującej prace polskich twórców. Afganka Roberta Jabłońskiego powstała w 2014 roku, jak tłumaczy artysta, z potrzeby serca. – Bardzo lubię podróże, od lat czytuję "National Georaphic". Coś mnie zawsze do was zbliża. Może dlatego, że moim ulubionym przedmiotem w szkole była geografia? – mówi Jabłoński. Obraz oglądać będzie można w dniach 26-28 września na 160 Water Street, DUMBO Spot, Brooklyn, NY 11201. Wstęp na festiwalowe imprezy jest bezpłatny. Więcej prac polskiego kubisty na stronie http://www.jablonskirobert.com. Informacje o innych polskich artystach, których prace będą prezentowane podczas DUMBO Arts Festival na stronie http://little-poland-gallery.myshopify.com/

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f011cba2dd15cd220e4c757daee6c51e86008949-5f8a773.jpeg
width: 2667
height: 3597

Historia jednej okładki: Afganka odnaleziona
type: item
date: 2013-11-12T12:00:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afganistan
subject: zdjęcia
description: Kiedy pewnego poranka 1984 r. Steve McCurry fotografował obóz dla afgańskich uchodźców w Pakistanie, nie mógł się spodziewać, że jedno ze zdjęć z tej kliszy stanie się najsłynniejszą okładką w historii National Geographic.
encoded: Zielonooka dziewczyna trafiła na nią w czerwcu rok później, jednak musiało minąć całe 17 lat, by zarówno fotograf, jak i czytelnicy poznali tożsamość bohaterki. Ekipa telewizji National Geographic odnalazła Sharbat Gulę w Pakistanie. McCurry twierdzi, że gdy tylko stanął z nią twarzą w twarz, wiedział, że to jego modelka sprzed lat. Redakcja potrzebowała jednak konkretnych dowodów, a tych dostarczyli eksperci z Federalnego Biura Śledczego i Uniwersytetu w Cambridge, którzy porównali tęczówki na obu zdjęciach. W kwietniu 2002 r. magazyn otrąbił sukces: Afganka odnaleziona. Przybliżył też losy Pasztunki, która zawładnęła wyobraźnią jego czytelników. Kobieta miała niecałe 30 lat (choć ile dokładnie, nie wiadomo), męża i trzy córki. Astma nie pozwalała jej na życie w zanieczyszczonym Peszawarze, dlatego większość roku spędzała z dziećmi w wiosce w górach. Nie umiała czytać, a swoje zdjęcie widziała po raz pierwszy w życiu. Jej ponowne spotkanie z McCurrym było zresztą krótkie i raczej pozbawione emocji. Jako muzułmanka Sharbat nie mogła spojrzeć fotografowi w oczy, nie mówiąc już o uśmiechnięciu się. Słynne zdjęcie nic dla niej nie znaczyło. Tak naprawdę chciała tylko zapewnić swoim dzieciom wykształcenie, na które sama nie miała szansy. Warto wiedzieć: Pamiętam hałas i zamieszanie, jakie panowały w obozie dla uchodźców 17 lat temu. Wiedziałem, że afgańskie dziewczyny, które za kilka lat miały zniknąć za tradycyjną zasłoną, mogą być niechętne mężczyźnie z Zachodu, który ma zrobić im zdjęcie. Postępowałem więc ostrożnie. Zwróciłem się do nauczyciela z prośbą o pozwolenie na wejście do namiotu uczennic i zrobienie kilku zdjęć. Zgodziła się najbardziej nieśmiała z nich wszystkich, Sharbat. Kiedy zobaczyłem gotową kliszę, byłem zaskoczony ciszą i spokojem, które uwieczniłem. Sowieci już od pięciu lat byli w Afganistanie. Zarejestrowałem konkretny moment w historii, a jednak ta chwila okazała się ponadczasowa. Dla wielu zdjęcie stało się symbolem wydarzeń w Afganistanie. Inn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/15f55b365ca6b6871005511a9921afa889eb7a21-1646b7a.jpeg
width: 675
height: 982

Afgańska misja
type: item
date: 2013-09-18T09:33:31.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: archeologia
subject: budda
subject: buddyzm
subject: polska
description: Polscy archeolodzy walczą z czasem, by uratować cenne zabytki, zanim firma wydobywcza zamieni miedzianą górę w ogromny krater.
encoded: Ta drobna niebieska linia to granica Czerwonej Strefy. Wszystko co wewnątrz, zniknie w kraterze głębokim na 200 m. Z samą górą Mes Aynak włącznie – archeolog Marek Lemiesz pokazuje palcem na ekran komputera. Mówiąc „wszystko”, ma na myśli rozległe stanowisko archeologiczne o ponadtysiącletniej historii, na którym zabytki buddyjskie sąsiadują z zoroastryjskimi, a budowle sakralne i kompleks miejski z prastarymi kopalniami rudy miedzi, tutejszym skarbem i przekleństwem zarazem. Najnowsze kłopoty rozpoczęły się w 2008 r., kiedy to konsorcjum Metallurgical Corporation of China (MCC) podpisało z rządem afgańskim 30-letnią umowę na pozyskiwanie miedzi. Bank Światowy pożyczył Chińczykom 3 mld dolarów na inwestycję, ale zmusił rząd afgański do przeprowadzenia kompleksowych badań archeologicznych. To był warunek rozpoczęcia wydobycia, które ma dać afgańskiej gospodarce 1,2 mld dol. rocznie i zwiększyć PKB nawet o 5 proc. Odkrywka oznacza bowiem koniec wszystkiego, co znajduje się na powierzchni. Znikną zabytki i ślady osadnictwa sprzed setek, a nawet niemal dwóch tysięcy lat. – Wyrok zapadł, wiemy, że prawie nic stąd nie wywieziemy. Przy dużych pieniądzach dobra kultury schodzą na dalszy plan – Marek Lemiesz nie ma złudzeń. – Mamy tylko nadzieję, że nim wjadą buldożery, uda nam się jak najwięcej zinwentaryzować. Od 2009 r. odkopano setki rzeźb, statuetek i ich fragmentów, głównie z gliny, często malowanych lub złoconych. Samych głów Buddy, bodhisattw i portretów ich czcicieli jest ponad 300 – to więcej, niż w kolekcjach wielu światowych muzeów ze zbiorami sztuki buddyjskiej. (Fot. Michał Przedlacki) Kulturowy przekładaniec Historia Mes Aynak (w języku dari „mała studnia z miedzią”) to zawiła opowieść o korzeniach jeszcze w starożytności. W 329 r. p.n.e. dotarł tu Aleksander Wielki w pogoni za królem Dariuszem III zbiegłym z podbitego Persepolis. W kolejnych wiekach Afganistan wpadł w ręce Seleucydów, potem na fundamentach kultury hellenistycznej powstało państwo baktryjskie.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6e378877c68284fedf7aa1bb813286ba7cb724d7-5cca4e1.jpeg
width: 4368
height: 2912

IV 2002r.
type: item
date: 2013-03-28T13:42:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afganistan
subject: kamienie milowe
description: Odnaleziona!
encoded: National Geographic ogłasza odnalezienie „Afganki”, czyli Sharbat Gula, której zdjęcie trafiło na okładkę magazynu National Geographic w czerwcu 1985 r. Jej portret jest najbardziej rozpoznawalnym zdjęciem w historii magazynu.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9d9ad24f347c73297cd289cf1681a77a1fbbc2bd-2f7cb1f.jpeg
width: 1655
height: 2400

Sprawa honoru
type: item
date: 2012-01-02T09:59:00.000Z
creator: Danuta Śmierzchalska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
subject: koran
description: Profesor Jolanta Sierakowska-Dyndo jest orientalistką, znawczynią kultury i nowożytnej historii Iranu i Afganistanu. Pracuje na Uniwersytecie Warszawskim.
encoded: Danuta Śmierzchalska: Co na temat pozycji kobiet w społeczeństwie mówi Koran? Prof. Jolanta Sierakowska-Dyndo: Nie ma tu jasnego obrazu, bo Koran jest księgą objawioną i jako taka – niejednoznaczną. Musi podlegać interpretacji. Podobnie jak sunna, czyli tradycja, będąca zapisem zachowań i wypowiedzi Proroka. O ile w pierwszym okresie w rozwoju islamu wszystko było jasne, to później świat muzułmański szybko zaczął się zmieniać. Muzułmanie kontrolowali ogromne obszary i ich religia nałożyła się na rozmaite lokalne tradycje. Rozwijało się prawo muzułmańskie, oparte m.in. na interpretacji Koranu i hadisów. Powstały różne szkoły prawne, tradycjonalistyczne i bardziej otwarte, o charakterze spekulatywnym. Dla ludzi Zachodu wolność i indywidualizm to wartości podstawowe. Na Wschodzie najważniejsza jest grupa, społeczność, której interesy wspiera religia. Liczy się umma, wspólnota, a kobieta i mężczyzna pełnią w niej różne funkcje. Różnią się, ale są komplementarni i równi wobec Boga. Święta księga i tradycja postrzegają człowieka jako część społeczeństwa, a przepisy, nakazy i zakazy w nich zawarte mają chronić to społeczeństwo przed degradacją. D.Ś.: Z czego zatem wynika fakt, że w społecznościach muzułmańskich kobiety są podporządkowane mężczyznom? J. S.-D.: W Koranie i w hadisach jest zapisane, że to mężczyzna ma obowiązek utrzymania rodziny. Aby przetrwała, miała dzieci i dobrze je wychowała. Mężczyźni często pojmują to jako konieczność narzucenia kobietom silnych ograniczeń, tak jak w Arabii Saudyjskiej. Odpowiedzialność za rodzinę jest dużym ciężarem. Afgańczycy, kiedy już nie mogą sobie z tym poradzić, bo jest wojna, głód, nie ma pracy, nierzadko mówią, że w następnym wcieleniu woleliby się urodzić kobietami. D.Ś.: Bo kobieta musi „tylko” urodzić dzieci i tworzyć dom? J. S.-D.: To są wzory, które znajdziemy w każdej kulturze, bo wynikają z biologii. Ciekawie mówił o tym muzułmański filozof Seyyed Hosejn Nasr, że prawo dziecka do pełnoetatowej matki, a nie opiekunki c…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/89c083bfac2cb8fa301dab13d0193edff524aca2-c2d462a.jpeg
width: 500
height: 334

Zawoalowany sprzeciw
type: item
date: 2011-07-25T07:26:18.000Z
creator: Elizabeth Rubin
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afganistan
description: Afgańskie kobiety wciąż ponoszą konsekwencje biedy, wojny i prymatu plemienności. Dopiero niedawno stanęły do walki o godne życie.
encoded: Afgańskie kobiety wciąż ponoszą konsekwencje biedy, wojny i prymatu plemienności. Dopiero niedawno stanęły do walki o godne życie. Przed 25 laty dziewczynka ze smutnymi zielonymi oczami patrzyła nieufnie z okładki magazynu National Geographic. Małą uciekinierkę z Afganistanu, która opuściła ojczysty kraj w czasie wojny między komunistami a mudżahedinami, okrzyknięto symbolem dramatycznych losów afgańskich kobiet. Dzisiaj ich ikoną znów została młoda kobieta – Aisza, której mąż odciął nos i uszy. Ten barbarzyński czyn miał być karą za próbę wyzwolenia się od małżeńskiej przemocy fizycznej i psychicznej. Dlaczego mężowie, ojcowie, szwagrowie, a nawet teściowe maltretują kobiety w swoich rodzinach? Czy te akty przemocy są wynikiem trudności, jakie to skrajnie tradycyjne społeczeństwo przeżywa, wchodząc w XXI wiek po latach izolacji i wojen? Czy istnieją znaczące różnice w traktowaniu kobiet między Hazarami, Tadżykami, Uzbekami a Pasztunami, czyli najliczniejszą i najbardziej konserwatywną grupą etniczną, która zdominowała arenę polityczną kraju, dzierżąc władzę nieprzerwanie od lat 80. XIX w.? Na terenach zwanych pasztuńskim półksiężycem, rozciągających się od prowincji Farah na zachodzie po prowincję Konarha na północnym wschodzie, życie od wieków było, a w znacznej mierze jest nadal, podporządkowane przepisom kodeksu Pasztunwali, czyli „zasadom życia Pasztunów”. Podstawową doktryną Pasztunwali jest honor człowieka mierzony posiadaniem trzech dóbr: zar (złoto), zamin (ziemia) oraz zan (kobiety). Dalej kodeks definiuje warunki, jakie spełnić powinien honorowy mężczyzna, by móc cieszyć się szacunkiem. Są to melastia (gościnność), nanawati (obowiązek udzielenia schronienia) oraz badal (sprawiedliwość lub zemsta). Honor Pasztuna rośnie proporcjonalnie do jego gościnności. Gdy w progu domu pojawia się nieznajomy, niezaproszenie go do środka może skutkować plamą na honorze. Jeżeli mężczyzna poniesie straty w ziemi i złocie albo jego kobietę spotka krzywda, kodeks narzuca mu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ca0fed916adc9374b6a52fa53edbc3d75747c9fd-83c5584.jpeg
width: 714
height: 475

Czarne chmury nad Afganistanem
type: item
date: 2010-08-20T11:20:00.000Z
creator: Andrzej Meller
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afganistan
subject: ramadan
description: Mijamy glinianą twierdzę jak z Baśni 1001 i nocy. Przed nami punkt kontrolny. Tu nie wiesz, kto kryje się pod mundurem – urzędnik, talib czy rozbójnik. Ubrany w szary uniform dzieciak lustruje mój paszport, trzymając go do góry nogami.
encoded: Na początku kwietnia nie mam już wątpliwości, że pusztuńscy urzędnicy wodzą mnie za nos, odsyłając od urzędu do urzędu. – Po co pan jedzie do Afganistanu? – pyta jeden z nich. – A w ogóle to dlaczego ci Jankesi tam siedzą? Sami przeprowadzili zamachy 11 września, a teraz nas zabijają, uważając każdego brodatego mężczyznę za terrorystę i taliba – powtarza codziennie jak mantrę. Pierwszy raz próbuję się dostać do Kabulu w 2009 r. Mam napisać reportaż o naszych żołnierzach służących w prowincji Ghazni. Chcę zobaczyć na własne oczy, co się dzieje, kiedy w górach Afganistanu topnieje śnieg, a talibowie zaczynają dawać do wiwatu. Czekam w Peszawarze w Pakistanie, w sławnym niegdyś mieście, w którym CIA i KGB rywalizowały ze sobą o przebieg sowiecko-afgańskiej wojny. Teraz miasto jest całkowicie opuszczone przez Europejczyków. Od tygodnia dobijam się do Ministerstwa Przełęczy Chajber w Północno- Zachodniej Prowincji Granicznej Pakistanu. Planuję przez przełęcz dojechać autobusem do Kabulu. W okolicy robi się coraz bardziej niebezpiecznie. Na terytoriach plemiennych – gdzie często nie sięga oficjalna władza – trwa akurat kolejna operacja armii pakistańskiej przeciw „rebeliantom”, którzy swobodnie przechodzą granicę afgańsko- pakistańską. Parę dni wcześniej prezydent USA nazwał te tereny „najbardziej niebezpiecznym miejscem na świecie”. Postanawiam dostać się do Kabulu małym samolotem Peshawar International Airways. Lata raz w tygodniu, w sobotę. Jestem wściekły, bo 40-minutowa przeprawa starym wrakiem kosztuje 300 dolarów. Podróż lądem – 20 dolarów. W Kabulu ma na mnie czekać Ahmed Khan, wuj Hamida – chłopaka, którego poznałem w Peszawarze. Prowadzi tam jedną z niewielu kawiarenek internetowych. Samolocik ledwo przelatuje nad ośnieżonymi jeszcze szczytami. – Jak długo jedzie się do Bagramu? – już po wylądowaniu w Kabulu pytam Khana. Mężczyzna prosi, by zwracać się do niego Honoré. Tak ponoć nazwała go w latach 70. Francuzka, z którą jakoby wziął prysznic w kabulskim hotelu …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/56d22d5af393544802888a29978fc2a68eccfbfd-6ba8c14.jpeg
width: 800
height: 536