Singapur dla smakoszy oraz miłośników nocnego życia i adrenaliny. Tam nie sposób się nudzić
W Singapurze nie można narzekać na brak bodźców. Wręcz przeciwnie – czasem trudno wybrać z tego ogromu atrakcji coś dla siebie. Dotyczy to również miejsc, w których można coś zjeść, wypić, potańczyć lub przeżyć ekscytującą przygodę. Postanowiliśmy trochę ułatwić te poszukiwania.
W tym artykule: Singapur na talerzu Życie nocne Singapuru Singapur dla amatorów mocnych wrażeń Singapur to miejsce, w którym łatwo ( i warto) się zgubić. Ta tętniąca życiem metropolia potrafi przytłoczyć, ale w tym szaleństwie jest metoda, i to starannie przemyślana. Singapur został zaprojektowany tak, żeby z nawiązką zaspokoić potrzeby nie tylko mieszkańców, ale też przyjezdnych – zarówno turystów, jak i zagranicznych pracowników. Każdy więc znajdzie tu coś dla siebie, niezależnie od gustów kulinarnych czy ulubionych sposobów spędzania wolnego czasu. Pomoże w tym nasz przewodnik po restauracjach, barach, klubach i przyspieszających tętno atrakcjach Singapuru. Singapur na talerzu Singapur przyciąga smakoszy z każdego zakątka globu. Dzieje się tak za sprawą słynnych szefów kuchni otwierających tu swoje restauracje, mieszających się tu jak w tyglu smaków i aromatów z całego świata, a także smacznej, zdrowej i lokalnie produkowanej żywności. Kulinarna etnografia Tak jak sam Singapur, także jego scena kulinarna jest pełna różnorodnych wpływów, m.in. chińskich, malajskich, euroazjatyckich, indyjskich czy peranakańskich (dotyczących potomków małżeństw chińskich imigrantów z Malajkami). W poszukiwaniu egzotycznych gastronomicznych doświadczeń warto wybrać się do dzielnic Chinatown, Little India, Kampong Gelam (kuchnia malajska) lub Joo Chiat czy Katong (potrawy ludu Peranakan). Potrawy spod znaku Michelin Na smakoszy marzących o ekskluzywnej uczcie czekają restauracje nagrodzone gwiazdką Michelina – w 2022 r. w Mieście Lwa było ich aż 52. Wiele lokali ma na koncie również trofeum Bib Gourmand. Nowoczesną kuchnię francuską serwuje Odette, japońskie kulinarne dzieła sztuki to specjalność Waku Ghin, singapurskie smaki z niespodzianką przygotowuje się w Labyrinth, a Candlenut to pierwsza na świecie restauracja specjalizująca się w kuchni peranakańskiej, która otrzymała gwiazdkę Michelina. W przypadku wszystkich tych lokali trzeba jednak pamiętać o zarezerwowaniu stolika z dużym, nawet kilkumiesięcznym, wyprzedzeniem. Niecodzienne doświadczenia kulinarne Alternatywą dla standardowych wizyt w restauracji są kulinarne wycieczki, gastronomiczne eksperymenty i coroczne festiwale z jedzeniem w roli głównej, których jest w Singapurze mnóstwo. Szukając ukrytej knajpy The Dragon Chamber można poczuć się jak Sherlock Holmes, w Ocean Restaurant – zjeść elegancką kolację w wielkim akwarium, a w Smith Marine – własnoręcznie złowić swój obiad. Początkujący szefowie kuchni mogą podszkolić swój warsztat dzięki kursom Cookery Magic, a foodies żądni kulinarnych przygód – dołączyć do spacerów kulinarnych, np. Wok N’Stroll i Singapore After Dark. Amatorzy dobrego jedzenia powinni też czasowo zgrać swój przyjazd z wielkimi kulinarnymi świętami – Singapore Food Festival lub Singapore Cocktail Festival. Street food po singapursku Pobyt w Singapurze nie byłby kompletny bez wizyty w tzw. hawker centre. To charakterystyczne dla tej części Azji hale pełne straganów i stoisk z jedzeniem. Wiele z nich zostało docenionych przez znanych szefów kuchni, restauratorów i gwiazd świata kulinariów, od Gordona Ramsaya po Anthony'ego Bourdaina. Na pewno warto wybrać do Chinatown Complex Food Centre (260 straganów z jedzeniem, w tym Liao Fan Hawker Chan i Ann Chin Popiah) oraz do Lau Pa Sat i Amoy Street Food Center, w których można zjeść np. sataye (szaszłyki z grillowanego mięsa) i char kway teow (smażony makaron ryżowy w ciemnym sosie sojowym). Hawker food z gwiazdką Michelina znajdziemy natomiast w Tai Hwa Pork Noodle lub Hong Kee Beef Noodle. Etyczna kuchnia w Singapurze Singapur jest nowoczesną metropolią, która idzie z duchem czasu. Oznacza to również, że stawia na ekologię i zrównoważony rozwój. To podejście widać też w świecie kulinariów. Bardzo dużo lokali zaopatruje się u lokalnych dostawców i na miejscowych ekologicznych uprawach. Nagrodzona gwiazdką Michelin restauracja Labyrinth specjalizuje się w lokalnych smakach i ściśle współpracuje z singapurskimi rolnikami i hodowcami. Jej popisowe dania to krab chilli i słodko-pikantna sałatka rojak. Smith Marine był niegdyś kelongiem (drewnianą platformą do łowienia ryb), a teraz jest restauracją, która serwuje świeże ryby i owoce morza pochodzące z jej własnej hodowli. Podobny profil ma Scaled by Ah Hua Kelong, w której można zjeść m.in. ryby z rodziny lucjanowatych. Zaopatruje ona również inne lokalne restauracje. W duchu „farm to table” działa także Bistro by Gardenasia, położone w sercu idyllicznej wioski Kranji na przedmieściach Singapuru. Warto zamówić tam potrawy z jajami przepiórczymi, młodym szpinakiem i lucjanem czerwonym. Menu w Vineyard w Hort Park inspirowane jest kuchnią francuską oraz włoską i składa się z lokalnie uprawianych warzyw i ryb. W Bollywood Veggies i Open Farm Community można natomiast nie tylko zdrowo i smacznie zjeść, ale też dowiedzieć się więcej o zrównoważonej i ekologicznej uprawie. Oba przybytki organizują warsztaty i wycieczki edukacyjne po terenach należących do nich gospodarstw. Życie nocne Singapuru Po świetnej kolacji pora na drinka, a potem na imprezę. Singapur to idealny kierunek również dla miłośników mocniejszych trunków, długich nocnych rozmów w pięknych okolicznościach przyrody i tańców do białego rana. Drink z widokiem Będąc w Singapurze, grzechem byłoby nieodwiedzenie chociaż jednego z lokali usytuowanych na dachu. Podziwianie oszałamiającej panoramy miasta znad eleganckiego koktajlu to doświadczenie nie do podrobienia. Z baru CÉ LA VI znajdującego się w SkyParku w słynnym hotelu Marina Bay Sands roztacza się niezwykły 360-stopniowy widok na okolicę Marina Bay i na całe miasto. W Chinatown warto wybrać się do lokalu Potato Head, który słynie z doskonałej listy koktajli inspirowanych kulturą tiki, serwowanych w bambusowych i kokosowych kubkach ręcznie robionych na Bali. Smoke & Mirrors oferuje panoramiczny widok na Parlament, Marina Bay Sands, a także Civic District i dzielnice finansowe. Menu baru bogate jest w wyjątkowe koktajle i przekąski, a także szeroki wybór win. Jeśli wolisz piwo, wybierz się do LeVeL33 w penthousie w Marina Bay Financial Centre – najwyżej usytuowanego miejskiego browaru rzemieślniczego na świecie. Wstrząśnięty czy zmieszany? Singapurskie drinki z pewnością zaspokoją najbardziej wymagające kubki smakowe. W tutejszych barach jest miejsce zarówno na klasyczną elegancję, jak i na ekstrawaganckie eksperymenty. W 28 HongKong Street serwują jedne z najlepszych koktajli w mieście, ale wraz z jakością oferty idzie popularność miejsca, więc trzeba pamiętać o uprzedniej rezerwacji stolika. Świetnym uzupełnieniem drinków (np. Whore's Bath czy Modest Mule) jest doskonałe jedzenie. Nowoczesny Tippling Club może się pochwalić pierwszym na świecie jadalnym menu koktajlowym w postaci żelków. Oryginalne koktajle można znaleźć również w dzielnicy Chinatown, m.in. w barach Bitters & Love oraz Jigger & Pony. Pierwszy to przyjazne miejsce z pomysłową listą drinków, a drugi mieści się w dawnej galerii sztuki i oferuje ponadczasowe, klasyczne koktajle. Czas na imprezę Singapur nigdy nie śpi i jest świetnym kierunkiem dla lubiących imprezy w klubach, niezależnie od tego, czy są fanami deep house'u, hip-hopu czy elektronicznej muzyki tanecznej. Obowiązkowym przystankiem na klubowej trasie każdego powinien być Zouk, który od prawie 27 lat wyznacza tempo życia nocnego w Singapurze i regionie. To gwarancja świetnej muzyki granej przez uznanych DJ-ów (gościli tu m.in. Avicii, Hardwell i Armin van Buuren) i niepowtarzalnej imprezowej atmosfery. W Marquee Singapore, największym klubie nocnym w Singapurze, znajduje się trzypiętrowa zjeżdżalnia i gigantyczny diabelski młyn, ale jego największą atrakcją są legendarni DJ-e (np. Dash Berlin, DJ Khaled i Firebeatz) i lokalni muzycy. Avenue znajdujący się w podziemiach Marina Bay Sands to ukryty klejnot, który jest znanym terytorium dla lokalnych imprezowiczów. Tańce do setów DJ-skich, głównie hip-hopowych i deep house’owych, oraz delektowanie się doskonałymi koktajlami można tam połączyć z grą w kręgle i bilard. Powiew przeszłości można znaleźć w urządzonym w stylu lat 80. Cherry Discotheque. Królują tam hity z lat dwutysięcznych i hip-hop, zarówno oldschoolowy, jak i całkiem współczesny. Na stronie internetowej klubu w sprzedaży są limitowane t-shirty i bluzy z kapturem. Dźwięki undergroundu rozbrzmiewają w Headquarters by The Council. Ta prowadzona przez singapurską butikową agencję muzyczną z siedzibą w Singapurze i rozświetlona laserami przestrzeń mieści się w tętniącej życiem nocnym dzielnicy Boat Quay. Klub promuje DJ-ów i artystów spoza głównego nurtu, co czyni go doskonałym miejscem do poszerzania muzycznych horyzontów. Tuff Club był niegdyś pop-upową imprezą w klimacie rave, która odbywała się w najmniej oczekiwanych miejscach. Teraz zapuściła korzenie i przekształciła się w stałe miejsce spotkań miłośników niezależnej muzyki elektronicznej, tribal i dark techno. Warto zrobić wcześniej rezerwację. Mieszczący się w zabytkowej rezydencji Yang Club Singapore pojawił się na singapurskiej nocnej scenie niedawno, ale szybko zyskuje sławę dzięki eklektycznej mieszance muzyki elektronicznej, house, r&b i reggaetonu. Grający najbardziej elektryzujące bity miejscowi DJ-e Kaylova i Sheapa nie pozwolą gościom zejść z parkietu. Singapur dla amatorów mocnych wrażeń Standardowe zwiedzanie nie wszystkim wystarcza. Na śmiałków, którzy poszukują dużej dawki adrenaliny, czeka w Singapurze mnóstwo okazji do przeżycia niezwykłej przygody. Skypark Sentosa by AJ Hackett oferuje szereg niezapomnianych wrażeń w idyllicznej scenerii plaży Siloso. Możesz „płynąć” w powietrzu na gigantycznej huśtawce z prędkością do 120 kilometrów na godzinę, stawić czoła obawom przed upadkiem podczas ekscytującego skoku na bungee albo pokonać zawroty głowy na Skybridge. Tunel aerodynamiczny iFly Singapore to z kolei szansa na doświadczenie swobodnego spadania w bezpiecznej przestrzeni. Czas potrzebny na każdy skok jest taki sam jak upadek w powietrzu z wysokości ponad 3,5 km. Swój lęk wysokości można pokonać też w Mega Adventure Park na wyspie Sentosa. Jego główną atrakcją jest Mega Zip, 450-metrowa tyrolka, która zabiera chętnych ze szczytu Imbiah Hill na sztuczną wyspę przy plaży Siloso. Znajduje się tam też ClimbMax, tor przeszkód składający się z zawieszonych w powietrzu lin, drabin i… latających lisów (rudawek), oraz MegaBounce, trampolina z elastycznymi linami, która pozwala unieść się na 10 metrów. Będąc na wyspie, warto wybrać się też do otwartego niedawno SkyHelix Sentosa. Z gondoli wznoszącej się prawie 80 metrów w górę, można podziwiać spektakularną panoramę Morza Południowochińskiego i przepięknych plaż wyspy. Universal Studios Singapore to emocjonujące przejażdżki dla całej rodziny z odrobiną filmowej magii. Wśród nich jest m.in. symulator 3D TRANSFORMERS The Ride: The Ultimate 3D Battle, podnoszący adrenalinę spływ tratwą rzeczną Jurassic Park Rapids Adventure™ i szybka kolejka górska Battlestar Galactica: HUMAN vs. CYLON™. Początkujący i zaawansowani wakeboardziści powinni wybrać się do Singapore Wake Park, położonego nad laguną w Singapore East Cost Park. Chętni nauczą się tam podstaw wakeboarding lub stawią czoła wielu przeszkodom, np. S-pipe i szynom. Do wyładowania emocji świetnie nadaje się też paintball. W Singapurze można w niego pograć w Red Dynasty Paintball Park. Do wyboru jest tam wiele pakietów z różnymi scenariuszami i celami, takimi jak zdobycie flagi, zabezpieczenie lokalizacji lub gra na czas. Innymi atrakcjami parku są lasery i łucznictwo bojowe. Idealnym przystankiem dla tych, którzy podróżują po Singapurze z najbliższymi, jest Adventure Cove Waterpark™. W wodnym parku rozrywki możecie spróbować np. nurkowania z rurką czy jazdy na dętce (tzw. tubing). Dreszczyk emocji i dobra zabawy dla całej rodziny gwarantowane. Więcej informacji o Singapurze znajduje się na www.VisitSingapore.com i www.singapur-magazin.de/pl.
PREHISTORYCZNY ZESPÓŁ stojących kamieni znany jako Stonehenge od wieków intrygował i zadziwiał obserwatorów. Imponujący pomnik prehistorii przyciągnął na angielską równinę Salisbury miliony turystów. Magazyn National Geographic wielokrotnie w swej historii opowiadał czytelnikom o Stonehenge i pokazywał jego obrazy. Pierwsze było zdjęcie wykonane z lotu ptaka. Opublikowanie go w maju 1922 r. było możliwe dzięki wykorzystaniu najnowocześniejszej technologii tamtej epoki: samolotu. Okładka niniejszego wydania ma wam pokazać Stonehenge, jakiego nie widzieliście. Zleciliśmy to zadanie dwójce pomysłowych fotografów: Alice Zoo dokumentowała związki ludzi z neolitycznymi miejscami, zaś Reuben Wu zamieniał krajobraz w krainę z innego świata, przesyconą tajemnicą. Następnie postanowiliśmy pójść o krok dalej: stworzyć wciągający model 3D neolitycznej konstrukcji, w wysokiej rozdzielczości, z zastosowaniem fotogrametrii. Zatrudniliśmy więc badacza National Geographic i fotografa Martina Edströma. On i jego zespół przy wykorzystaniu drona wykonali ponad 7 tys. zdjęć miejsca ze wszystkich stron i przetworzyli je w cyfrową replikę, która pokazana jest na górze strony. Od 134 lat przesuwamy granice opowiadania historii i teraz mam przyjemność podzielić się z Wami naszą najnowszą pracą. Wejdź na @natgeo na Instagramie, aby poznać wciągający model Stonehenge, i odwiedź stronę ngm.com, aby zobaczyć więcej zdjęć i filmów z tego miejsca. Dziękuję, że czytasz National Geographic. David Brindley p.o. redaktor naczelny
Polska dla aktywnych: kajakowy szlak Gwdą. Cichcem bliżej natury
Chcesz uciec od cywilizacji, zdać się tylko na siebie? To wybierz się na jakąś odludną rzekę, na przykład Gwdę płynącą na obrzeżach Pojezierza Drawskiego w Zachodniopomorskiem.
Płynąc nią, można przez cały dzień nie zobaczyć żywego ducha. Wchodząc do lasu podczas przerwy na popas – nie znaleźć żadnej wydeptanej ścieżki ani śladu obozu po innych turystach. Kajakowy szlak Gwdą zaczyna się na jeziorze Wierzchowo, a pokonanie całości zajmuje około tygodnia. Przez pierwsze dni rzeka jest tak wąska, że kajaka nie da się obrócić na wodzie, a przyroda i las są dosłownie na wyciągnięcie ręki. Urok takiej wyprawy polega na obcowaniu z dziką, nieskalaną naturą. Kajaki poruszają się bezszelestnie, nie zakłócają ciszy, nie płoszą zwierząt. Po drodze przepływa się przez kilka jezior, ale żeby odnaleźć ukryte w trzcinach ujścia rzeki, koniecznie trzeba mieć mapę. Kiedy koryto Gwdy staje się szersze, pojawiają się elektrownie wodne. To jest atrakcja! Część pochodzi jeszcze z XIX w. Niektóre tkwią osamotnione w lesie, otoczone wysokim płotem, a ich właściciele tylko z daleka obserwują kajakarzy. Na szlaku zdarzają się też zrujnowane jazy, mosty i inne budowle hydrotechniczne. Niekiedy da się z duszą na ramieniu ześlizgnąć kajakiem z małego wodospadu, a czasem trzeba wysiąść i brodząc w wodzie, pchać wyładowaną łódeczkę po kamieniach i zwalonych drzewach. Na czas spływu cały sprzęt i żywność zabiera się ze sobą. Obóz rozstawia się na brzegu rzeki, w lesie, na polanie – tam, gdzie akurat ktoś wypatrzy atrakcyjne miejsce. Zapasy jedzenia można uzupełnić w napotkanych wioskach. Jeśli pada, trzeba zacisnąć zęby i mieć nadzieję, że namiot i śpiwór zawinięte w foliowe worki będą wieczorem suche. Burzę można przeczekać pod jakimś mostem. Najpiękniejsze w czasie takiej wyprawy są wieczorne ogniska – w leśnej głuszy, na dzikiej skarpie na zakręcie rzeki. Na patykach skwierczą kupione w wiosce kiełbaski, ktoś przygotował szaszłyki, ktoś ma jakąś ciekawą historię do opowiedzenia. Takie wyprawy to także ryzyko skaleczeń, kataru, utopienia iPhone’a (co nie ma znaczenia, bo ani prądu, ani zasięgu nie ma), pogryzienia przez komary i odcisków na dłoniach. To także gwarancja przygody, mocnych przeżyć i zdrowego wysiłku. Warto wiedzieć Rzeka Gwda płynie przez 145 km. Jej źródło znajduje się w okolicach wsi Porost. Spływy organizuje wiele firm – zawożą one ekipę na start razem z kajakami, a potem odbierają. Kajaki.pl oferują na kilkudniową wyprawę. W wakacje warto zrobić wcześniej rezerwację, bo to apogeum spływów.
Polska dla aktywnych: Jezioro Hańcza - daj nura do jeziora!
W polskich wodach nie tak barwnie jak w tropikach. Ale na pewno jest ciekawie.
Nurkowanie w ciepłych morzach to trochę jak jeżdżenie świetnym autem po płycie ogromnego lotniska. Jest fajnie... ale dość łatwo. Co innego zanurkować w Polsce! Woda ma przejrzystość nie 50 m, ale 50 cm. Po co się więc męczyć? Bo ten, kto zniesie zanurzenie się w zimnej wodzie, w której widać tylko zarys partnera – ten będzie dobrym nurkiem. W Polsce jednym z najatrakcyjniejszych miejsc do szlifowania umiejętności jest jezioro Hańcza. Pochodzenia polodowcowego, jest głębokie nawet do 100 m, zapewnia miejscami przyzwoitą kilkumetrową widoczność. A oprócz tego oferuje rzadką atrakcję – tzw. ścianki, czyli bliskie pionu gliniaste stoki. Gdy przytłaczająca większość polskich jezior ma dna nudne i płaskie, Hańcza pozwala opuszczać się w górę i w dół wzdłuż ścianek, szukać przyczajonych w ich zakamarkach ryb. Łatwo zejść na głębokość 30, 40, a nawet 50 m. Nurkując, można zobaczyć bardzo ciekawe zjawisko – rozdzielenia wód na tzw. termoklinie, czyli granicy cieplejszej wody powierzchniowej oraz głębinowej, o wiele zimniejszej i przez to gęstszej. Efekt jest taki, że płetwonurek zanurza się w pierwszej, nieprzejrzystej warstwie i nagle wypada z niej do o wiele bardziej przejrzystej wody głębinowej. Granica niekiedy jest tak wyraźna, jakby ucięto ją nożem. Kiedy spojrzy się do góry i poświeci latarką – nad głową widać dosłownie chmury mętnej wody, przez które nawet nie przebłyskuje światło dnia. W takich warunkach trzeba mieć mocne nerwy, wciąż pilnować wskazań kompasu, czuwać nad oddechem, aby nadmierna praca automatu oddechowego nie spowodowała jego zalodzenia – no i wytrzymać fakt, że woda ma kilka stopni ciepła. Kiedy jednak opanuje się takie nurkowania, żadna podbramkowa sytuacja podczas nurkowej wyprawy do Egiptu lub Chorwacji nie będzie straszna. Warto wiedzieć 108,5 m głębokości ma Jezioro Hańcza, co czyni go najgłębszym jeziorem w Polsce Na Hańczy można nurkować cały rok (także pod lodem).
Polska dla aktywnych: Zatoka Pucka - Wiatr w skrzydłach
Bałtyk nie jest ciepły, ale ma spory atut – jego wybrzeże jest idealne do uprawiania windsurfingu i kitesurfingu
Zwłaszcza Zatoka Pucka i Gdańska łączą kilka zalet kluczowych dla uprawiania obu sportów. Po pierwsze – silne, stałe wiatry. Pływanie na desce z żaglem lub z latawcem (kitem) jest bowiem tym trudniejsze, im słabsze i bardziej kapryśne są wiatry. Żeglarz musi reagować co chwila na zmieniające się warunki i najczęściej szybko ląduje w wodzie. A nad Zatoką Pucką wiatry są stałe i silne, latawiec działa więc tak, jak oczekuje jego pilot. Drugi atut – Zatoka Pucka ma niewielką głębokość, co dla początkujących, którzy w wodzie spędzają więcej czasu niż na desce, ma niebagatelne znaczenie. Poza tym zatokę przedziela płycizna zwana Rybitwią Mielizną, zamieniająca się w pasmo małych wysepek. Żeglarz może się zatrzymać i wysiąść na ląd, aby na przykład zwiedzić wystające z wody resztki polskiego okrętu podwodnego ORP Kujawiak. Trzeci atut – ważny zwłaszcza dla początkujących kitesurferów: Rybitiwa Mielizna zamyka zatokę, która w ten sposób zamienia się w basen. Pechowy żeglarz może nie dać rady wystarczająco precyzyjnie pokierować deską, ale w tych warunkach co najwyżej wyląduje na drugim brzegu zatoki i wróci do siebie autobusem. Nie trzeba go będzie szukać na otwartym morzu w drodze do Szwecji... Poza tym tu zawsze znajdzie się ktoś do pomocy. Warto wiedzieć: 55 węzłów (prawie 110 km/h) to rekord prędkości na kitesurfingu No to w drogę: Podstawowy kurs w FunSurf w Chałupach (www.windsurfing.com.pl), gdzie kursant oprócz sprzętu dostaje kask z radiową komunikacją z instruktorem, kosztuje 400–500 zł. Kompletne szkolenie, z samoratownictwem, nauką pływania pod wiatr – 1550 zł.
Polska dla aktywnych: Beskidy - Latać, oto jest marzenie
Zazdrościmy ptakom – dla człowieka bardziej niecodziennego sportu niż latanie chyba nie ma. I jest sposób na to, by za niewielkie pieniądze wznieść się w chmury
Niestety kursy pilotażu są horrendalnie drogie, a co dopiero mówić o cenach małych i ultralekkich samolotów. Czyli nici z marzeń? Na szczęście nie. Jest furtka pozwalająca tanio latać: to paragliding zwany też paralotniarstwem. Paralotnie to dalecy krewni spadochronów, zaprojektowane jednak nie do bezpiecznego opadania na ziemię, lecz wręcz przeciwnie – do oderwania się od niej. Szkoły paraglidingu mieszczą się najczęściej w górach, np. w Beskidach, gdzie szczyt Skrzycznego opodal Szczyrku jest uważany za jedno z najważniejszych miejsc do uprawiania tego sportu w Polsce. Nieopodal znajduje się góra Żar – legendarne miejsce w historii polskiego szybownictwa, teraz dostępna także dla paralotniarzy. Dlaczego góry? Bo paralotnia leżąca na ziemi to tylko wielka płachta kolorowego materiału i setki linek. Żeby zaczęła się wznosić, potrzeba jej pędu – a ten paralotniarzowi najłatwiej zdobyć, gdy zbiega po łagodnym stoku góry. Ogromna „szmata” przeobraża się wtedy w skrzydło i unosi się wraz z pilotem. Po drugie w górach łatwiej o ruch powietrza, tzw. kominy, które pozwalają latać przez wiele godzin. Ze świszczącym w olinowaniu wiatrem pilot obserwuje chmury, ocenia, gdzie są korzystne prądy, podpatruje też ptaki, które wykorzystują te same zjawiska fizyczne. W internecie można znaleźć filmy, na których drapieżniki takie jak sokoły latają dookoła paralotniarzy niczym małe ryby pływające wokół wieloryba. Doświadczeni piloci potrafią przelecieć dystanse kilkudziesięciu, a nawet setek kilometrów. To już prawdziwe latanie, bez hałasu silnika, wykorzystujące jedynie naturę. À propos silnika – pilot może mieć doczepiony do pleców niewielki motor ze śmigłem pchającym. Latanie na motoparalotni jest już całkowicie niezależne od pogody lub terenu. Można wystartować z płaskiego pola, przy kompletnej flaucie, bo silnik będzie ciągnąć glajt do przodu, nawet gdy pilot oderwie już nogi od ziemi. A po skończonym locie zwija się skrzydło do plecaka, razem z silnikiem wrzuca do bagażnika samochodu i wraca do domu jak z wyprawy na ryby. Warto wiedzieć: Lecąc paralotnią, można osiągnąć maksymalną prędkość nawet 60 km/h No to w drogę: Kursy paraglidingu składają się ze stopni – podstawowego, doskonalącego, do lotów z pasażerem i z silnikiem. W Centrum Paralotniowym Beskidy-Paragliding dwa pierwsze etapy kosztują 1500 zł.
Polska dla aktywnych: Bug - Przygoda poza szlakiem
Off-road to w powszechnym mniemaniu zajęcie dla twardzieli, mocnych jak ich samochody na terenowych grubych oponach, obudowane rurami i załadowane ekwipunkiem
Prawda jest nieco inna – w Polsce coraz bardziej rygorystyczne przepisy wykluczają jazdę po bezdrożach. Po drugie off-road jest dla każdego, kto nie boi się odrobiny wysiłku i niewygód. Jednym z ciekawszych dostępnych szlaków dla off-roadowców jest rzeka Bug. Konkretnie tereny przyległe do jej rozlewisk, np. okolice Terespola albo Długiego Kamieńskiego. Tam można znaleźć wystarczająco trudne dukty i drogi. A na leśników, strażników i policję amatorzy jazdy terenowej mają swój patent. – Trzeba szukać dróg lub czegokolwiek, co drogę przypomina, ale jest w jakikolwiek sposób oznaczone i jest legalną drogą publiczną. Jak jest zaznaczona na mapie albo zdezelowany drogowskaz wskazuje np. „Pionki 6 km”, to można jechać – tłumaczą. Taka wyprawa wzdłuż Bugu może zająć i tydzień. Jedzie się i po całkiem znośnych drogach szutrowych, i po wyboistych gruntówkach. Gdy spadnie deszcz – zaczyna się zabawa na całego. W ruch idą wyciągarki i taśmy holownicze, załogi aut muszą wysiąść, pieszo sprawdzać głębokość brodów, chodzić w błocie, a czasem nawet się w nim położyć, kiedy trzeba coś przyczepić lub sprawdzić pod samochodem. Pokonanie kilku kilometrów może zająć godziny. I nie ma objazdu, bo dookoła jest tylko gorzej. Ludzie muszą pracować zespołowo, ekipy samochodów, które pokonały jakąś przeszkodę, pomagają tym, którzy mają większe kłopoty. Liczy się zespół, a nie to, czy ktoś ma siłę zgiąć podkowę jedną ręką. Ciekawostką jest to, że wieczorny obóz off-roadowców warunkami wcale nie musi przypominać tych, jakie były na trasie – można liczyć nawet na prysznic! Otóż przez cały dzień na dachu lub masce auta wożone są czarne zbiorniki z wodą, która się ogrzewa od słońca lub silnika. I wieczorem można zmyć brud całodziennej walki na bezdrożach. W samochodach są ładowarki, zasilacze dla najrozmaitszego sprzętu – jeśli ktoś chce podładować laptopa. Poza tym najpiękniejszy wyprawowy standard: wieczorne ognisko, kiełbaski i zasłużony odpoczynek. No to w drogę: Ci, którzy nie mają auta terenowego, mogą wykupić miejsce w przygotowanym samochodzie np. takiej firmy jak "Bezasfaltu", co kosztuje ok. 250 zł za dzień. Posiadacze aut terenowych i SUV-ów mogą dogadać ułożenie trasy zgodnej z możliwościami ich aut – ale też będą musieli zapłacić ok. 200 zł od samochodu za opiekę przewodnika. Warto wejść na stronę www.polskioffroad.com
Polska dla aktywnych: Bieszczady - Przeżyć wszystko
Kursy surwiwalu w Bieszczadach to niezła lekcja życia. I jeszcze lepsza przygoda!
Jak rozpalić ognisko bez zapałek, jak znaleźć i pokonać bród, co zrobić, gdy jest się świadkiem wypadku, pożaru, gdy samemu jest się rannym, co robić w razie ukąszenia przez żmiję czy szerszenia, jak przewidzieć pogodę i jak odnaleźć drogę w lesie – to tylko część umiejętności poznawanych na szkołach surwiwalu, a które mogą okazać się przydatne nawet na weekendowej wycieczce. Idealnym miejscem na takie kursy są Bieszczady – wystarczająco bezludne, wspaniale zalesione, poprzecinane rzekami i strumieniami. Tutaj kilkugodzinny marsz na orientację z użyciem mapy, kompasu, poprowadzony też nocą, będzie przygodą pamiętaną przez lata. Organizatorzy, aby podnieść atrakcyjność wyprawy, zatrudniają niekiedy jako instruktorów byłych żołnierzy jednostek specjalnych takich jak GROM. Uczą oni podstaw samoobrony, strzelectwa, posługiwania się sprzętem wspinaczkowym w parku linowym. Chętni mogą też wykupić przejażdżki quadami, amfibiami, wozami terenowymi albo szybkim pontonem Zodiac po Zalewie Solińskim. No to w drogę: Pięciodniowy kurs dla młodzieży w Agencji Turystycznej Bieszczady Adventure kosztuje 320 zł. Rejs Zodiakiem, przejażdżka quadem albo lot szybowcem to koszty rzędu kilkudziesięciu złotych.
Polska dla aktywnych: Unoszę się w Karkonosze
Rowerem, na linie, biegiem. Te góry i ich okolice można zdobywać na wiele sposobów. Adrenalina za każdym razem zapewniona
Przez Dolny Śląsk i przedgórze sudeckie wije się kręta droga. Kilka podjazdów pod wzniesienia Kotliny Jeleniogórskiej i nagle na horyzoncie wyłania się potężny masyw górski. Wprawdzie ma tylko 36 km długości, ale przy dobrej pogodzie Karkonosze z tej perspektywy robią naprawdę duże wrażenie. Nad całym pasmem góruje Śnieżka (1602 m n.p.m.) – prawda, że brzmi ładniej niż Śnieżna Góra, jak nazwali ją Niemcy? Szczytem ułańskiej fantazji było postawienie na jej wierzchołku schroniska w kształcie dysków przypominających UFO. Niektórzy mogą marudzić, że Karkonosze są zadeptane, inni – że komercyjne. Ale te góry wciąż kryją w sobie wiele tajemnic i wielu wspaniałych ludzi jest z nimi związanych. Poza tym potrafią pokazać pazur. – Tutejszy klimat przypomina alpejski, choć najwyższe partie Karkonoszy średnio osiągają ok. 1500 m. Dlatego nie należy ich lekceważyć, mimo że są dużo niższe niż Alpy. Każde góry mają swoje uroki, ale też kruczki, niebezpieczne miejsca i tylko czyhają na błąd turysty, żeby zabrać go z tej ziemi w mgnieniu oka – mówi Maciej Abramowicz, zawodowy ratownik Karkonoskiej Grupy GOPR. Do takich niebezpiecznych, ale pięknych miejsc należą Śnieżne Kotły, czyli świetnie zarysowane polodowcowe niecki ze ścianami o wysokości 200 m, oraz Biały Jar, półkolista dolina odchodząca od Równi pod Śnieżką o nachyleniu sprzyjającym schodzeniu lawin. To tu w 1968 r. zginęło 19 osób przysypanych przez potężne zwały śniegu. Czas na odpoczynek, np. w schronisku Samotnia w Kotle Małego Stawu. (Fot. Forum) Z buta po grzbiecie W Karpaczu i Szklarskiej Porębie, będących bramą do Karkonoszy, zwykle kłębią się rozwrzeszczane szkolne wycieczki, a między nimi przechadzają się grupki niemieckich emerytów przekonanych, że 1 euro to w Polce fortuna. Na szczęście wystarczy przenieść się na wyżej położone szlaki, żeby uciec od zgiełku i uciążliwego towarzystwa tego rodzaju turystów. Pokonanie grzbietu Karkonoszy dostarczy niezapomnianych wrażeń. Biegnie tamtędy Główny Szlak Sudecki. Na jego przejście w całości trzeba liczyć ponad 100 godzin, a karkonoski odcinek zajmie 10–12. Wychodzi się ze Szklarskiej Poręby i maszeruje do Przełęczy Okraj na wysokości 1050 m. Stamtąd można podążać dalej, aż do Paczkowa, albo zejść do Karpacza. Po drodze wszyscy oglądają Wodospad Kamieńczyka – najwyższy w polskich Sudetach. Ma 27 m wysokości i szczególnie okazale prezentuje się wiosną, kiedy woda z topniejącego śniegu rozpryskuje się z szumem o skalne progi. Zanim ten widok ukaże się przed oczami, przechodzi się przez głęboki wąwóz. To niezwykłe miejsce przyciągnęło filmowców – tu kręcono scenę do Opowieści z Nar­nii: Książę Kaspian. Ciekawostką jest ukryta pod drugą kaskadą jaskinia zwana Złotą Jamą. Została kiedyś poszerzona przez Walonów, średniowiecznych górników przybyłych z obszaru dzisiejszej Belgii, którzy poszukiwali w Karkonoszach cennych ametystów. Szlak wiedźe dalej przez Szrenicę (1362 m n.p.m.), a następnie obok grupki skał zwanych Trzy Świnki. Takich granitowych ostańców jest w Karkonoszach więcej: Końskie Łby, Kotki, Pielgrzymy, Słonecznik. Wiążą się z nimi różne legendy, spod nich roztacza się zazwyczaj wspaniała panorama na cały karkonoski grzbiet. Zanocować można w schronisku Odrodzenie, które po latach zaniedbań próbuje się „odrodzić” pod opieką nowego najemcy, i to z dobrym skutkiem. Luksusów nie ma, wszak to schronisko, ale jest czysto i miło. W tych okolicach spotykał się Vaclav Havel z Jackiem Kuroniem i innymi opozycjonistami z Polski i Czech w latach 80. Z Odrodzenia można zejść do najlepszej stacji narciarskiej w Sudetach, czyli Špindlerůvego Mlýna. Dalej Droga Przyjaźni Polsko-Czeskiej – choć chyba tylko my ją tak nazywamy – wiedzie koło Wielkiego i Małego Stawu. Te przepiękne jeziorka są pozostałością po zalegającym tam kilkanaście tysięcy lat temu lodowcu. Wielki Staw ma prawie 25 m głębokości. Stąd niedaleko do widocznej już Śnieżki, a z jej szczytu po dwóch godzinach dochodzi się przez Czechy do Przełęczy Okraj. Droga do Wodospadu Kamieńczyka prowadzi przez skalny wąwóz. (Fot. Forum) Śnieżka i łowca adrenaliny Trudno mi zliczyć, ile razy stawałem na jej szczycie w zimie, lecie i jesienią. Najbardziej pamiętam grudniowe wejście w jasną, księżycową noc. W dole skrzył się oświetlony Karpacz, dookoła mieliśmy niesamowitą przestrzeń. O takich chwilach mówi się „magiczne” bez nadużywania mocy tego słowa. Ale Śnieżka prócz łowców „klimatów” przyciąga także łowców adrenaliny. Raz w roku w połowie sierpnia Karkonoski Park Narodowy zezwala na wjazd na dwóch kółkach podczas Uphill Race Śnieżka. Prawie 400 szczęśliwców o stalowych udach i łydkach wtacza się na najwyższy szczyt w Polsce dostępny dla rowerzystów. Najlepsi potrzebują niespełna godziny, najsłabsi wczołgują się w czasie niemal trzykrotnie dłuższym. Śnieżkę można zdobyć także biegiem, startując w Śnieżka Run. Jest to jeden z nielicznych biegów rozgrywanych w systemie alpejskim, czyli z metą na szczycie. Z założenia nie jest łatwo – 14 km trasy z sumą przewyższeń blisko 1200 m. Do tego Karkonosze pokazują zęby nawet latem. W zeszłym roku zawodnicy walczyli nie tylko z masakrującym mięśnie podbiegiem, ale i z wiatrem sięgającym 120 km/h! Trekkerzy poruszający się w tempie – nazwijmy je tempem turystycznym, czyli nie biegowym ani rowerowym – mają po polskiej stronie kilka szlaków dostępnych z Karpacza. Można iść przez Wilczą Porębę, Sowią Przełęcz i Wilczą Kopę – to bardzo ciekawy i mało uczęszczany szlak z genialnymi widokami. Uwaga jednak na silny wiatr, ponieważ idzie się grzbietami. Jesienią szczególnie atrakcyjna ze względu na przebarwiające się liście drzew regla dolnego jest trasa przez polodowcowy Kocioł Łomniczki. Śnieżne Kotły także latem robią wrażenie. Przed wojną było tam schronisko (po lewej). Być może znów zacznie służyć turystom. (Fot. Shutterstock) Rowerem po Karkonoszach Większość rowerzystów górskich przybywających z nizin myśli, że będzie jeździć po najwyższych partiach. To błąd, bo na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego nie można przemieszczać się rowerem poza fragmentami tras przecinających park. – Wyjątkiem jest Śnieżka Uphill Race i imprezy mające specjalne zezwolenie – tłumaczy Maciej Grabek, kolarz górski i organizator Bike Maraton, największego w Polsce cyklu zawodów kolarstwa górskiego dla amatorów. Zakazany owoc jednak kusi. Czy ambitny turysta rowerzysta może dojechać na przykład ze Szklarskiej Poręby do schroniska pod Łabskim Szczytem? Pewnego lipcowego dnia ruszyliśmy z kumplem rowerami górskimi trasą zjazdową Puchatek. Górska droga prowadziła przy wyciągu narciarskim na granicy parku narodowego i Lasów Państwowych. Szlak piął się w górę, mięśnie pracowały, widoki były niezłe, piechurów brak. Niecałe 2 km przed schroniskiem znaleźliśmy się na terenie parku. Minęliśmy Kukułcze Skały i po chwili wjechaliśmy zziajani na rozległą polanę przed schroniskiem. Widok na Szklarską Porębę i Góry Izerskie był nagrodą za mozolny podjazd. Teoretycznie strażnicy mogli nam skonfiskować rowery i wlepić mandat, nie dajmy się jednak zwariować. Zahaczyliśmy dosłownie o granicę parku. Nie ruszyliśmy dalej na Szrenicę, tylko po krótkim odpoczynku grzecznie zjechaliśmy do Szklarskiej Poręby. Formalnie trzeba ostatnie 2 km do schroniska pokonać na piechotę, wcześniej przypinając rower do drzewa. Bez łamania i naginania przepisów pojedziemy jedną z 19 przygotowanych tras. Na przykład Trasą Radiowej Trójki wokół Szklarskiej Poręby. Trudny szlak rowerowy wiedzie m.in. obok starej chaty Mistrza Walońskiego, czyli bractwa kultywującego dawne tradycje mistrzów kamieni. Można zajrzeć, poddać się obrzędowi oczyszczenia lub po prostu pogadać z ludźmi, którzy kochają swoją ziemię. Tym, którzy lubią poruszać się z mapą i rowerem poza wyznaczonymi szlakami, jeleniogórzanin Maciej Grabek poleca okolice Podgórzyna i Przesieki. Jest dziko i pięknie. Niewielu turystów dociera np. do Wodospadu Podgórnej w Przesiece. Można jechać Celną Drogą kończącą się mostkami na górskich potokach tworzących w dalszym biegu Dolinę Czerwienia. Poszukiwaczy adrenaliny i rywalizacji na dwóch kółkach skusi jedna z edycji Bike Maratonu o nazwie Trans Karkonosze. Do pokonania strome podjazdy i techniczne zjazdy. Szprycha w szprychę jadą studenci, biznesmeni, informatycy, politycy i dziennikarze. Rowerem jak najbardziej, ale nie po najwyższych partiach Karkonoszy. (Fot. Thomas Stankiewicz/Getty Images/FPM) Skok w Sokoliki Karkonosze nie stoją dla wspinaczy otworem, ale raczej potworem. Nie ma za bardzo gdzie się wspinać, bo większość atrakcyjnych skał znajduje się na terenie parku narodowego. Ruszyłem więc w Sokoliki, precyzyjnie Góry Sokole w Rudawach Janowickich, na przedgórzu karkonoskim. Sokoliki nie imponują może wysokością (Krzyżna Góra ma 654 m), ale urozmaicona rzeźba spowodowała, że upodobali je sobie wspinacze. Pełno tu rys, chwytów, no i przyciąga sama skała – porowata, granitowa, podobna do tej w Tatrach. Ręce nie ślizgają się jak na wapieniu w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, który wspinacze złośliwie nazywają mydłem. Z dala od popularnych szlaków turystycznych kryje się w Rudawach Janowickich niesamowita formacja Skalny Most. Dwie iglice są połączone u szczytu potężnymi zaklinowanymi blokami granitu. Dojście jedną z dróg na górę nie stanowi większego wyzwania, ale samo przejście z jednego filaru na drugi, po skalnym przęśle zawieszonym ok. 30 m nad ziemią, możliwe jest tylko z asekuracją alpinistyczną. Kiedy staję na skraju skały, mam wrażenie, jakby pode mną było nie 30, a ze 200 m powietrza. Muszę zaufać linie, wbrew instynktowi samozachowawczemu, który krzyczy: „Nie rób tego!”. Pokonuję wewnętrzne opory i powoli sunę w dół. Na dole tabliczka z brązu upamiętnia śmierć niemieckiego wspinacza Waltera Tuffecka z 1931 r. Droga wspinaczkowa w górę wyniosłym filarem jest tylko dla orłów. Kamienie i ludzie Karkonosze są mekką zbieraczy minerałów, kamieni pół­szlachetnych i szlachetnych. W XVI w. ilość wydobywanych tu ametystów i granatów była tak duża, że cesarz Rudolf II nakazał ściągnięcie do Pragi najlepszych mistrzów jubilerskich, ponieważ nie mogli poradzić sobie z ich przerobieniem. Do dziś pod kamieniami i w żwirze karkonoskich potoków przy odrobinie szczęścia można znaleźć odłamki ametystów, granatów i czystych jak szkło kryształów górskich. Nie wszystko wybrali Walonowie i cesarscy poszukiwacze, choć drogocenne kamienie wydzierano tym górom na skalę przemysłową przez wiele stuleci. Dziś skarbem Karkonoszy oprócz widoków i alpejskiego klimatu są nie kamienie, ale ludzie gór. W ich poszukiwaniu ruszam do Samotni, schroniska położonego nad Małym Stawem, w połowie drogi z Karpacza na Śnieżkę. Mijam świątynię Wang, a następnie bramę Karkonoskiego Parku Narodowego. Schronisko odżyło w latach 60. XX w., kiedy jej kierownikiem został Waldemar Siemaszko, postać legendarna i dobry duch tego miejsca. Ten ratownik górski, doskonały narciarz i ekspert od lawin, sprawił, że jedno z najstarszych schronisk w tej części Europy stało się tętniącym życiem miejscem. Zaglądają tu himalaiści, podróżnicy i pozytywnie zakręceni ludzie. Teraz kolejne już pokolenie Siemaszków tworzy genialne miejsce w sercu Karkonoszy. Dla mnie i dla wielu podróżników Samotnia to żywe, prowadzone z pasją schronisko, cenniejsze od karkonoskich kamieni, świątyni Wang przeszczepionej z Norwegii i gigantycznego Hotelu Gołębiewski w Karpaczu razem wziętych. Karkonosze Warto wiedzieć: W Sokolikach działa wiele szkół wspinaczkowych W miejscowościach Karpniki, Trzcińsko lub schronisku Szwajcarka (www.szwajcarka.jga.pl) znajdziesz niedrogi nocleg (od 20 zł/os.) www.kpnmab.pl – Karkonoski Park Narodowy www.karkonosze.pl – atrakcje, baza noclegowa www.gopr.org www.karpacz.pl www.szklarskaporeba.pl
jeśli nie lubisz tłoku na stoku, cenisz nieinwazyjne spotkanie z przyrodą i sam wytyczasz swoje trasy – zapnij na narty foki.
W nieprzetartym śniegu Jeśli nie lubisz tłoku na stoku, cenisz nieinwazyjne spotkanie z przyrodą i sam wytyczasz swoje trasy – zapnij na narty foki. Planujesz trasę np. w Beskidach, czyli kilkudniowy wyryp. Liczysz kilometry, godziny w ruchu i zapas na postoje, zadymki, załamania pogody. Najbardziej wiarygodna prognoza jest na najbliższe 12 godzin. I tego się trzeba trzymać. Powinno być pięknie, najlepiej niebo zupełnie czyste. Pobudka wcześnie rano, dobrze przed szóstą. Musisz doliczyć czas na dojazd samochodem, no, chyba że śpisz już wysoko w schronisku. Wychodzisz w teren. W zimie na szlaku ciężko kogoś spotkać. Najczęściej to ty na śniegu zostawiasz pierwszy ślad. I jak pogoda siądzie – wszystko się skrzy, odmienia jak brylanty, jak w bajkach. Posuwasz się wolno, z gracją. Puch pod bardziej obciążoną nartą zapada się głębiej, jest trochę jak na... bagnach. Pierwszy w grupie toruje trasę i najbardziej się męczy, za kwadrans go zmienisz. Kilku skazanych na siebie, bliski kontakt z naturą i puszystą dzikością bieli! Podejścia są forsowne i na stromych stokach musisz mieć naprawdę dobrą kondycję. Zapinasz foki i podchodzisz zygzakiem. Z czasem nauczysz się przy najmniejszym wysiłku robić skręty. Teraz musisz sforsować potok. Szukasz zwalonych pni i gałęzi. Nie ma wyboru, budujesz most. I dalej podchodzisz. Oddech coraz krótszy. Spływasz potem! Poruszanie się w grupie to ekonomia wysiłku – część wspólnego sprzętu masz na cudzych plecach – i oczywiste względy bezpieczeństwa. W samej koszulce jest ci gorąco, ale uważaj na zimny wiatr, stąd tylko krok do hipotermii, gwałtownego wychłodzenia i...zaśnięcia, z którego możesz się nie obudzić. Tylko odzież „bardzo wysoko oddychająca”, co najmniej dwie zmiany. I musisz pić, przynajmniej 3 litry dziennie! Zimne napoje wychładzają, więc najlepszym pomysłem są postoje na trasie i gotowanie herbatki. Termos sprawdza się, jeśli jest duży. Jeszcze 200 m podejścia i szczyt, a stamtąd zjazd, najlepiej w kasku. Pamiętaj, drzewa nie są gumowe! Pod stopami furkocze, skrzy się, za tobą ślad odrzutowca. Ale jazda! I kolejne podejście, byle nie stracić orientacji! Wystarczy że się trochę pomylisz w obliczeniach i zejdziesz do innej doliny niż planowałeś. Niezbędny jest kompas, mapa i umiejętność nawigacji. Cyklicznie namierzasz kumpla idącego przed tobą i odnosisz wskazania do mapy. I panujesz nad logiką terenu. Wiesz, że niejednokrotnie wyjść trudno, ale zjechać może być jeszcze trudniej. W grudniu, styczniu, w zalesionych górach zmrok zapada o 15.00. Nie forsujesz, oszczędzasz siły. Jak zbłądzisz i nie masz śpiwora, folii NRC, będziesz musiał iść całą noc. Gdzieś tam poświata między dużymi drzewami, zjazd z niewielkim nachyleniem, przyjemnie kręcisz zakosy. I nagle robi się wąsko i stromo! Ściana ciemności, czołówka oświetla tylko czubki nart. I nie wiesz, co tam dalej jest. Może urwisko? A tu śnieg jak skorupa, kalafior. Przed granią nad Błatnią zrywa się porywisty wiatr. Wierzchołki drzew uginają się do ziemi, boisz się, że coś cię przywali. Wypadasz z trasy, błądzisz, wracasz, wreszcie trafiasz szczęśliwie do głównej drogi i nagle widzisz – jesteś przed schroniskiem. Eureka, cud nad Wisłą! Zmęczony, ale szczęśliwy, kolejny nocleg planujesz już pod namiotem. Bez łopaty będzie go jednak trudno okopać, ubić śnieg. I jak nie lubisz żółtych śladów w sąsiedztwie, lepiej załóż narty, nie pogrążysz się przy potrzebie. Nabrałeś apetytu, no to ruszasz wyżej. Góry wysokie to pokora, coś niepojętego ani w skali grozy, ani piękna. Coś, co wymyka się słowom. Żeby przeżyć, musisz się dostosować i przewidywać. To już narciarstwo wysokogórskie, czyli ski-alpinizm, zdobywanie szczytów z czekanem, w rakach i z nartami na plecach. Wszystko się może zdarzyć – lawiny, szczeliny w lodowcach i skałach przykryte zdradziecko śniegiem i gwałtowniejsze załamania pogody. Gdy jesteś na wierzchołku, to się boisz, ale nie masz odwrotu. I ten nieprawdopodobny zjazd w puchu, nieprzewidywalny, szalony. Strzał adrenaliny, który może uzależnić! Aż się krzyczeć chce i często krzyczysz! I nie powtarzasz tych samych dróg, ciągle szukasz trudniejszych. Wciągnęło cię. Tekst: Marek Tomalik, www.australia-przygoda.com