National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T14:04:39.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Singapur dla smakoszy oraz miłośników nocnego życia i adrenaliny. Tam nie sposób się nudzić
items: National Geographic 8/22
items: Polska dla aktywnych: kajakowy szlak Gwdą. Cichcem bliżej natury
items: Polska dla aktywnych: Jezioro Hańcza - daj nura do jeziora!
items: Polska dla aktywnych: Zatoka Pucka - Wiatr w skrzydłach
items: Polska dla aktywnych: Beskidy - Latać, oto jest marzenie
items: Polska dla aktywnych: Bug - Przygoda poza szlakiem
items: Polska dla aktywnych: Bieszczady - Przeżyć wszystko
items: Polska dla aktywnych: Unoszę się w Karkonosze
items: Ski-tour w nieprzetartym śniegu

Singapur dla smakoszy oraz miłośników nocnego życia i adrenaliny. Tam nie sposób się nudzić
type: item
date: 2023-03-24T10:50:21.000Z
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: adrenalina
subject: imprezy
subject: Kuchnia
subject: podróże
subject: podróże kulinarne
subject: singapur
subject: Travel
description: W Singapurze nie można narzekać na brak bodźców. Wręcz przeciwnie – czasem trudno wybrać z tego ogromu atrakcji coś dla siebie. Dotyczy to również miejsc, w których można coś zjeść, wypić, potańczyć lub przeżyć ekscytującą przygodę. Postanowiliśmy trochę ułatwić te poszukiwania.
encoded: W tym artykule: Singapur na talerzu Życie nocne Singapuru Singapur dla amatorów mocnych wrażeń Singapur to miejsce, w którym łatwo ( i warto) się zgubić. Ta tętniąca życiem metropolia potrafi przytłoczyć, ale w tym szaleństwie jest metoda, i to starannie przemyślana. Singapur został zaprojektowany tak, żeby z nawiązką zaspokoić potrzeby nie tylko mieszkańców, ale też przyjezdnych – zarówno turystów, jak i zagranicznych pracowników. Każdy więc znajdzie tu coś dla siebie, niezależnie od gustów kulinarnych czy ulubionych sposobów spędzania wolnego czasu. Pomoże w tym nasz przewodnik po restauracjach, barach, klubach i przyspieszających tętno atrakcjach Singapuru. Singapur na talerzu Singapur przyciąga smakoszy z każdego zakątka globu. Dzieje się tak za sprawą słynnych szefów kuchni otwierających tu swoje restauracje, mieszających się tu jak w tyglu smaków i aromatów z całego świata, a także smacznej, zdrowej i lokalnie produkowanej żywności. Kulinarna etnografia Tak jak sam Singapur, także jego scena kulinarna jest pełna różnorodnych wpływów, m.in. chińskich, malajskich, euroazjatyckich, indyjskich czy peranakańskich (dotyczących potomków małżeństw chińskich imigrantów z Malajkami). W poszukiwaniu egzotycznych gastronomicznych doświadczeń warto wybrać się do dzielnic Chinatown, Little India, Kampong Gelam (kuchnia malajska) lub Joo Chiat czy Katong (potrawy ludu Peranakan). Potrawy spod znaku Michelin Na smakoszy marzących o ekskluzywnej uczcie czekają restauracje nagrodzone gwiazdką Michelina – w 2022 r. w Mieście Lwa było ich aż 52. Wiele lokali ma na koncie również trofeum Bib Gourmand. Nowoczesną kuchnię francuską serwuje Odette, japońskie kulinarne dzieła sztuki to specjalność Waku Ghin, singapurskie smaki z niespodzianką przygotowuje się w Labyrinth, a Candlenut to pierwsza na świecie restauracja specjalizująca się w kuchni peranakańskiej, która otrzymała gwiazdkę Michelina. W przypadku wszystkich tych lokali trzeba jednak pamiętać o zarezerwowaniu stolika z duży…

panorama-singapuru-0d417a6.jpg
width: 6500
height: 3514

National Geographic 8/22
type: item
date: 2022-07-21T04:24:41.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: adrenalina
subject: foki
subject: góry
subject: hipotermia
subject: narciarstwo
subject: śnieg
description: Stonehenge odczytane na nowo
encoded: PREHISTORYCZNY ZESPÓŁ stojących kamieni znany jako Stonehenge od wieków intrygował i zadziwiał obserwatorów. Imponujący pomnik prehistorii przyciągnął na angielską równinę Salisbury miliony turystów. Magazyn National Geographic wielokrotnie w swej historii opowiadał czytelnikom o Stonehenge i pokazywał jego obrazy. Pierwsze było zdjęcie wykonane z lotu ptaka. Opublikowanie go w maju 1922 r. było możliwe dzięki wykorzystaniu najnowocześniejszej technologii tamtej epoki: samolotu. Okładka niniejszego wydania ma wam pokazać Stonehenge, jakiego nie widzieliście. Zleciliśmy to zadanie dwójce pomysłowych fotografów: Alice Zoo dokumentowała związki ludzi z neolitycznymi miejscami, zaś Reuben Wu zamieniał krajobraz w krainę z innego świata, przesyconą tajemnicą. Następnie postanowiliśmy pójść o krok dalej: stworzyć wciągający model 3D neolitycznej konstrukcji, w wysokiej rozdzielczości, z zastosowaniem fotogrametrii. Zatrudniliśmy więc badacza National Geographic i fotografa Martina Edströma. On i jego zespół przy wykorzystaniu drona wykonali ponad 7 tys. zdjęć miejsca ze wszystkich stron i przetworzyli je w cyfrową replikę, która pokazana jest na górze strony. Od 134 lat przesuwamy granice opowiadania historii i teraz mam przyjemność podzielić się z Wami naszą najnowszą pracą. Wejdź na @natgeo na Instagramie, aby poznać wciągający model Stonehenge, i odwiedź stronę ngm.com, aby zobaczyć więcej zdjęć i filmów z tego miejsca. Dziękuję, że czytasz National Geographic. David Brindley p.o. redaktor naczelny

national-geographic-8-22-cd4f2c6.jpeg
width: 1435
height: 2000

Polska dla aktywnych: kajakowy szlak Gwdą. Cichcem bliżej natury
type: item
date: 2020-08-07T10:00:00.000Z
creator: Daniel Walczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: Go Poland
subject: kajaki
subject: podróże
subject: polska
subject: rzeka
subject: spływy kajakowe
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: Travel
subject: wycieczki
description: Chcesz uciec od cywilizacji, zdać się tylko na siebie? To wybierz się na jakąś odludną rzekę, na przykład Gwdę płynącą na obrzeżach Pojezierza Drawskiego w Zachodniopomorskiem.
encoded: Płynąc nią, można przez cały dzień nie zobaczyć żywego ducha. Wchodząc do lasu podczas przerwy na popas – nie znaleźć żadnej wydeptanej ścieżki ani śladu obozu po innych turystach. Kajakowy szlak Gwdą zaczyna się na jeziorze Wierzchowo, a pokonanie całości zajmuje około tygodnia. Przez pierwsze dni rzeka jest tak wąska, że kajaka nie da się obrócić na wodzie, a przyroda i las są dosłownie na wyciągnięcie ręki. Urok takiej wyprawy polega na obcowaniu z dziką, nieskalaną naturą. Kajaki poruszają się bezszelestnie, nie zakłócają ciszy, nie płoszą zwierząt. Po drodze przepływa się przez kilka jezior, ale żeby odnaleźć ukryte w trzcinach ujścia rzeki, koniecznie trzeba mieć mapę. Kiedy koryto Gwdy staje się szersze, pojawiają się elektrownie wodne. To jest atrakcja! Część pochodzi jeszcze z XIX w. Niektóre tkwią osamotnione w lesie, otoczone wysokim płotem, a ich właściciele tylko z daleka obserwują kajakarzy. Na szlaku zdarzają się też zrujnowane jazy, mosty i inne budowle hydrotechniczne. Niekiedy da się z duszą na ramieniu ześlizgnąć kajakiem z małego wodospadu, a czasem trzeba wysiąść i brodząc w wodzie, pchać wyładowaną łódeczkę po kamieniach i zwalonych drzewach. Na czas spływu cały sprzęt i żywność zabiera się ze sobą. Obóz rozstawia się na brzegu rzeki, w lesie, na polanie – tam, gdzie akurat ktoś wypatrzy atrakcyjne miejsce. Zapasy jedzenia można uzupełnić w napotkanych wioskach. Jeśli pada, trzeba zacisnąć zęby i mieć nadzieję, że namiot i śpiwór zawinięte w foliowe worki będą wieczorem suche. Burzę można przeczekać pod jakimś mostem. Najpiękniejsze w czasie takiej wyprawy są wieczorne ogniska – w leśnej głuszy, na dzikiej skarpie na zakręcie rzeki. Na patykach skwierczą kupione w wiosce kiełbaski, ktoś przygotował szaszłyki, ktoś ma jakąś ciekawą historię do opowiedzenia. Takie wyprawy to także ryzyko skaleczeń, kataru, utopienia iPhone’a (co nie ma znaczenia, bo ani prądu, ani zasięgu nie ma), pogryzienia przez komary i odcisków na dłoniach. To także gwarancj…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7f7020d501c7fb272ad0a5f3b02b294964fc7398-93212cc.jpeg
width: 1826
height: 1230

Polska dla aktywnych: Jezioro Hańcza - daj nura do jeziora!
type: item
date: 2020-08-07T07:00:00.000Z
creator: Daniel Walczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: Go Poland
subject: jeziora
subject: jezioro hańcza
subject: nurkowanie
subject: podróże
subject: polska
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: Travel
subject: wycieczki
description: W polskich wodach nie tak barwnie jak w tropikach. Ale na pewno jest ciekawie.
encoded: Nurkowanie w ciepłych morzach to trochę jak jeżdżenie świetnym autem po płycie ogromnego lotniska. Jest fajnie... ale dość łatwo. Co innego zanurkować w Polsce! Woda ma przejrzystość nie 50 m, ale 50 cm. Po co się więc męczyć? Bo ten, kto zniesie zanurzenie się w zimnej wodzie, w której widać tylko zarys partnera – ten będzie dobrym nurkiem. W Polsce jednym z najatrakcyjniejszych miejsc do szlifowania umiejętności jest jezioro Hańcza. Pochodzenia polodowcowego, jest głębokie nawet do 100 m, zapewnia miejscami przyzwoitą kilkumetrową widoczność. A oprócz tego oferuje rzadką atrakcję – tzw. ścianki, czyli bliskie pionu gliniaste stoki. Gdy przytłaczająca większość polskich jezior ma dna nudne i płaskie, Hańcza pozwala opuszczać się w górę i w dół wzdłuż ścianek, szukać przyczajonych w ich zakamarkach ryb. Łatwo zejść na głębokość 30, 40, a nawet 50 m. Nurkując, można zobaczyć bardzo ciekawe zjawisko – rozdzielenia wód na tzw. termoklinie, czyli granicy cieplejszej wody powierzchniowej oraz głębinowej, o wiele zimniejszej i przez to gęstszej. Efekt jest taki, że płetwonurek zanurza się w pierwszej, nieprzejrzystej warstwie i nagle wypada z niej do o wiele bardziej przejrzystej wody głębinowej. Granica niekiedy jest tak wyraźna, jakby ucięto ją nożem. Kiedy spojrzy się do góry i poświeci latarką – nad głową widać dosłownie chmury mętnej wody, przez które nawet nie przebłyskuje światło dnia. W takich warunkach trzeba mieć mocne nerwy, wciąż pilnować wskazań kompasu, czuwać nad oddechem, aby nadmierna praca automatu oddechowego nie spowodowała jego zalodzenia – no i wytrzymać fakt, że woda ma kilka stopni ciepła. Kiedy jednak opanuje się takie nurkowania, żadna podbramkowa sytuacja podczas nurkowej wyprawy do Egiptu lub Chorwacji nie będzie straszna. Warto wiedzieć 108,5 m głębokości ma Jezioro Hańcza, co czyni go najgłębszym jeziorem w Polsce Na Hańczy można nurkować cały rok (także pod lodem).

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d57d98e45092f195baf4ef43ee83f8156d6b3292-ad91ea4.jpeg
width: 804
height: 536

Polska dla aktywnych: Zatoka Pucka - Wiatr w skrzydłach
type: item
date: 2013-10-05T06:00:00.000Z
creator: Daniel Walczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: gdańsk
subject: kitesurfing
subject: morze bałtyckie
subject: podróże
subject: polska
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: windsurfing
subject: wycieczki
subject: zatoka pucka
description: Bałtyk nie jest ciepły, ale ma spory atut – jego wybrzeże jest idealne do uprawiania windsurfingu i kitesurfingu
encoded: Zwłaszcza Zatoka Pucka i Gdańska łączą kilka zalet kluczowych dla uprawiania obu sportów. Po pierwsze – silne, stałe wiatry. Pływanie na desce z żaglem lub z latawcem (kitem) jest bowiem tym trudniejsze, im słabsze i bardziej kapryśne są wiatry. Żeglarz musi reagować co chwila na zmieniające się warunki i najczęściej szybko ląduje w wodzie. A nad Zatoką Pucką wiatry są stałe i silne, latawiec działa więc tak, jak oczekuje jego pilot. Drugi atut – Zatoka Pucka ma niewielką głębokość, co dla początkujących, którzy w wodzie spędzają więcej czasu niż na desce, ma niebagatelne znaczenie. Poza tym zatokę przedziela płycizna zwana Rybitwią Mielizną, zamieniająca się w pasmo małych wysepek. Żeglarz może się zatrzymać i wysiąść na ląd, aby na przykład zwiedzić wystające z wody resztki polskiego okrętu podwodnego ORP Kujawiak. Trzeci atut – ważny zwłaszcza dla początkujących kitesurferów: Rybitiwa Mielizna zamyka zatokę, która w ten sposób zamienia się w basen. Pechowy żeglarz może nie dać rady wystarczająco precyzyjnie pokierować deską, ale w tych warunkach co najwyżej wyląduje na drugim brzegu zatoki i wróci do siebie autobusem. Nie trzeba go będzie szukać na otwartym morzu w drodze do Szwecji... Poza tym tu zawsze znajdzie się ktoś do pomocy. Warto wiedzieć: 55 węzłów (prawie 110 km/h) to rekord prędkości na kitesurfingu No to w drogę: Podstawowy kurs w FunSurf w Chałupach (www.windsurfing.com.pl), gdzie kursant oprócz sprzętu dostaje kask z radiową komunikacją z instruktorem, kosztuje 400–500 zł. Kompletne szkolenie, z samoratownictwem, nauką pływania pod wiatr – 1550 zł.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4a4f5bb7cdb270f258ab69afeb1261dedb973d61-a804f71.jpeg
width: 2696
height: 1798

Polska dla aktywnych: Beskidy - Latać, oto jest marzenie
type: item
date: 2013-10-04T09:23:00.000Z
creator: Daniel Walczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: beskidy
subject: góry
subject: latanie
subject: paralotniarstwo
subject: paralotnie
subject: podróże
subject: polska
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: wycieczki
description: Zazdrościmy ptakom – dla człowieka bardziej niecodziennego sportu niż latanie chyba nie ma. I jest sposób na to, by za niewielkie pieniądze wznieść się w chmury
encoded: Niestety kursy pilotażu są horrendalnie drogie, a co dopiero mówić o cenach małych i ultralekkich samolotów. Czyli nici z marzeń? Na szczęście nie. Jest furtka pozwalająca tanio latać: to paragliding zwany też paralotniarstwem. Paralotnie to dalecy krewni spadochronów, zaprojektowane jednak nie do bezpiecznego opadania na ziemię, lecz wręcz przeciwnie – do oderwania się od niej. Szkoły paraglidingu mieszczą się najczęściej w górach, np. w Beskidach, gdzie szczyt Skrzycznego opodal Szczyrku jest uważany za jedno z najważniejszych miejsc do uprawiania tego sportu w Polsce. Nieopodal znajduje się góra Żar – legendarne miejsce w historii polskiego szybownictwa, teraz dostępna także dla paralotniarzy. Dlaczego góry? Bo paralotnia leżąca na ziemi to tylko wielka płachta kolorowego materiału i setki linek. Żeby zaczęła się wznosić, potrzeba jej pędu – a ten paralotniarzowi najłatwiej zdobyć, gdy zbiega po łagodnym stoku góry. Ogromna „szmata” przeobraża się wtedy w skrzydło i unosi się wraz z pilotem. Po drugie w górach łatwiej o ruch powietrza, tzw. kominy, które pozwalają latać przez wiele godzin. Ze świszczącym w olinowaniu wiatrem pilot obserwuje chmury, ocenia, gdzie są korzystne prądy, podpatruje też ptaki, które wykorzystują te same zjawiska fizyczne. W internecie można znaleźć filmy, na których drapieżniki takie jak sokoły latają dookoła paralotniarzy niczym małe ryby pływające wokół wieloryba. Doświadczeni piloci potrafią przelecieć dystanse kilkudziesięciu, a nawet setek kilometrów. To już prawdziwe latanie, bez hałasu silnika, wykorzystujące jedynie naturę. À propos silnika – pilot może mieć doczepiony do pleców niewielki motor ze śmigłem pchającym. Latanie na motoparalotni jest już całkowicie niezależne od pogody lub terenu. Można wystartować z płaskiego pola, przy kompletnej flaucie, bo silnik będzie ciągnąć glajt do przodu, nawet gdy pilot oderwie już nogi od ziemi. A po skończonym locie zwija się skrzydło do plecaka, razem z silnikiem wrzuca do bagażnika sam…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/506a886a9480feceaed3022feb72cefd055f650e-2dff3e3.jpeg
width: 1474
height: 984

Polska dla aktywnych: Bug - Przygoda poza szlakiem
type: item
date: 2013-10-03T10:00:00.000Z
creator: Daniel Walczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: bug
subject: off-road
subject: podróże
subject: polska
subject: samochody terenowe
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: wycieczki
description: Off-road to w powszechnym mniemaniu zajęcie dla twardzieli, mocnych jak ich samochody na terenowych grubych oponach, obudowane rurami i załadowane ekwipunkiem
encoded: Prawda jest nieco inna – w Polsce coraz bardziej rygorystyczne przepisy wykluczają jazdę po bezdrożach. Po drugie off-road jest dla każdego, kto nie boi się odrobiny wysiłku i niewygód. Jednym z ciekawszych dostępnych szlaków dla off-roadowców jest rzeka Bug. Konkretnie tereny przyległe do jej rozlewisk, np. okolice Terespola albo Długiego Kamieńskiego. Tam można znaleźć wystarczająco trudne dukty i drogi. A na leśników, strażników i policję amatorzy jazdy terenowej mają swój patent. – Trzeba szukać dróg lub czegokolwiek, co drogę przypomina, ale jest w jakikolwiek sposób oznaczone i jest legalną drogą publiczną. Jak jest zaznaczona na mapie albo zdezelowany drogowskaz wskazuje np. „Pionki 6 km”, to można jechać – tłumaczą. Taka wyprawa wzdłuż Bugu może zająć i tydzień. Jedzie się i po całkiem znośnych drogach szutrowych, i po wyboistych gruntówkach. Gdy spadnie deszcz – zaczyna się zabawa na całego. W ruch idą wyciągarki i taśmy holownicze, załogi aut muszą wysiąść, pieszo sprawdzać głębokość brodów, chodzić w błocie, a czasem nawet się w nim położyć, kiedy trzeba coś przyczepić lub sprawdzić pod samochodem. Pokonanie kilku kilometrów może zająć godziny. I nie ma objazdu, bo dookoła jest tylko gorzej. Ludzie muszą pracować zespołowo, ekipy samochodów, które pokonały jakąś przeszkodę, pomagają tym, którzy mają większe kłopoty. Liczy się zespół, a nie to, czy ktoś ma siłę zgiąć podkowę jedną ręką. Ciekawostką jest to, że wieczorny obóz off-roadowców warunkami wcale nie musi przypominać tych, jakie były na trasie – można liczyć nawet na prysznic! Otóż przez cały dzień na dachu lub masce auta wożone są czarne zbiorniki z wodą, która się ogrzewa od słońca lub silnika. I wieczorem można zmyć brud całodziennej walki na bezdrożach. W samochodach są ładowarki, zasilacze dla najrozmaitszego sprzętu – jeśli ktoś chce podładować laptopa. Poza tym najpiękniejszy wyprawowy standard: wieczorne ognisko, kiełbaski i zasłużony odpoczynek. No to w drogę: Ci, którzy nie mają auta tere…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2a47309d7c82b7d8d533d8026964b48f24b7f847-be06aac.jpeg
width: 1684
height: 1190

Polska dla aktywnych: Bieszczady - Przeżyć wszystko
type: item
date: 2013-10-03T09:00:00.000Z
creator: Daniel Walczak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: bieszczady
subject: podróże
subject: polska
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: sztuka przetrwania
subject: wycieczki
description: Kursy surwiwalu w Bieszczadach to niezła lekcja życia. I jeszcze lepsza przygoda!
encoded: Jak rozpalić ognisko bez zapałek, jak znaleźć i pokonać bród, co zrobić, gdy jest się świadkiem wypadku, pożaru, gdy samemu jest się rannym, co robić w razie ukąszenia przez żmiję czy szerszenia, jak przewidzieć pogodę i jak odnaleźć drogę w lesie – to tylko część umiejętności poznawanych na szkołach surwiwalu, a które mogą okazać się przydatne nawet na weekendowej wycieczce. Idealnym miejscem na takie kursy są Bieszczady – wystarczająco bezludne, wspaniale zalesione, poprzecinane rzekami i strumieniami. Tutaj kilkugodzinny marsz na orientację z użyciem mapy, kompasu, poprowadzony też nocą, będzie przygodą pamiętaną przez lata. Organizatorzy, aby podnieść atrakcyjność wyprawy, zatrudniają niekiedy jako instruktorów byłych żołnierzy jednostek specjalnych takich jak GROM. Uczą oni podstaw samoobrony, strzelectwa, posługiwania się sprzętem wspinaczkowym w parku linowym. Chętni mogą też wykupić przejażdżki quadami, amfibiami, wozami terenowymi albo szybkim pontonem Zodiac po Zalewie Solińskim. No to w drogę: Pięciodniowy kurs dla młodzieży w Agencji Turystycznej Bieszczady Adventure kosztuje 320 zł. Rejs Zodiakiem, przejażdżka quadem albo lot szybowcem to koszty rzędu kilkudziesięciu złotych.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/eee12070a46849be9d430fa1ea1c45c07fc8b135-058d06f.jpeg
width: 1360
height: 906

Polska dla aktywnych: Unoszę się w Karkonosze
type: item
date: 2013-10-02T12:00:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: góry
subject: karkonosze
subject: podróże
subject: polska
subject: rowery
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: trekking
subject: wspinaczka
subject: wycieczki
description: Rowerem, na linie, biegiem. Te góry i ich okolice można zdobywać na wiele sposobów. Adrenalina za każdym razem zapewniona
encoded: Przez Dolny Śląsk i przedgórze sudeckie wije się kręta droga. Kilka podjazdów pod wzniesienia Kotliny Jeleniogórskiej i nagle na horyzoncie wyłania się potężny masyw górski. Wprawdzie ma tylko 36 km długości, ale przy dobrej pogodzie Karkonosze z tej perspektywy robią naprawdę duże wrażenie. Nad całym pasmem góruje Śnieżka (1602 m n.p.m.) – prawda, że brzmi ładniej niż Śnieżna Góra, jak nazwali ją Niemcy? Szczytem ułańskiej fantazji było postawienie na jej wierzchołku schroniska w kształcie dysków przypominających UFO. Niektórzy mogą marudzić, że Karkonosze są zadeptane, inni – że komercyjne. Ale te góry wciąż kryją w sobie wiele tajemnic i wielu wspaniałych ludzi jest z nimi związanych. Poza tym potrafią pokazać pazur. – Tutejszy klimat przypomina alpejski, choć najwyższe partie Karkonoszy średnio osiągają ok. 1500 m. Dlatego nie należy ich lekceważyć, mimo że są dużo niższe niż Alpy. Każde góry mają swoje uroki, ale też kruczki, niebezpieczne miejsca i tylko czyhają na błąd turysty, żeby zabrać go z tej ziemi w mgnieniu oka – mówi Maciej Abramowicz, zawodowy ratownik Karkonoskiej Grupy GOPR. Do takich niebezpiecznych, ale pięknych miejsc należą Śnieżne Kotły, czyli świetnie zarysowane polodowcowe niecki ze ścianami o wysokości 200 m, oraz Biały Jar, półkolista dolina odchodząca od Równi pod Śnieżką o nachyleniu sprzyjającym schodzeniu lawin. To tu w 1968 r. zginęło 19 osób przysypanych przez potężne zwały śniegu. Czas na odpoczynek, np. w schronisku Samotnia w Kotle Małego Stawu. (Fot. Forum) Z buta po grzbiecie W Karpaczu i Szklarskiej Porębie, będących bramą do Karkonoszy, zwykle kłębią się rozwrzeszczane szkolne wycieczki, a między nimi przechadzają się grupki niemieckich emerytów przekonanych, że 1 euro to w Polce fortuna. Na szczęście wystarczy przenieść się na wyżej położone szlaki, żeby uciec od zgiełku i uciążliwego towarzystwa tego rodzaju turystów. Pokonanie grzbietu Karkonoszy dostarczy niezapomnianych wrażeń. Biegnie tamtędy Główny Szlak Sudecki. Na je…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a48355d5722f5ea92bbf6eb9680c2442f3787504-068c074.jpeg
width: 1015
height: 780

Ski-tour w nieprzetartym śniegu
type: item
date: 2009-03-26T12:19:34.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: foki
subject: góry
subject: hipotermia
subject: narciarstwo
subject: śnieg
description: jeśli nie lubisz tłoku na stoku, cenisz nieinwazyjne spotkanie z przyrodą i sam wytyczasz swoje trasy – zapnij na narty foki.
encoded: W nieprzetartym śniegu Jeśli nie lubisz tłoku na stoku, cenisz nieinwazyjne spotkanie z przyrodą i sam wytyczasz swoje trasy – zapnij na narty foki. Planujesz trasę np. w Beskidach, czyli kilkudniowy wyryp. Liczysz kilometry, godziny w ruchu i zapas na postoje, zadymki, załamania pogody. Najbardziej wiarygodna prognoza jest na najbliższe 12 godzin. I tego się trzeba trzymać. Powinno być pięknie, najlepiej niebo zupełnie czyste. Pobudka wcześnie rano, dobrze przed szóstą. Musisz doliczyć czas na dojazd samochodem, no, chyba że śpisz już wysoko w schronisku. Wychodzisz w teren. W zimie na szlaku ciężko kogoś spotkać. Najczęściej to ty na śniegu zostawiasz pierwszy ślad. I jak pogoda siądzie – wszystko się skrzy, odmienia jak brylanty, jak w bajkach. Posuwasz się wolno, z gracją. Puch pod bardziej obciążoną nartą zapada się głębiej, jest trochę jak na... bagnach. Pierwszy w grupie toruje trasę i najbardziej się męczy, za kwadrans go zmienisz. Kilku skazanych na siebie, bliski kontakt z naturą i puszystą dzikością bieli! Podejścia są forsowne i na stromych stokach musisz mieć naprawdę dobrą kondycję. Zapinasz foki i podchodzisz zygzakiem. Z czasem nauczysz się przy najmniejszym wysiłku robić skręty. Teraz musisz sforsować potok. Szukasz zwalonych pni i gałęzi. Nie ma wyboru, budujesz most. I dalej podchodzisz. Oddech coraz krótszy. Spływasz potem! Poruszanie się w grupie to ekonomia wysiłku – część wspólnego sprzętu masz na cudzych plecach – i oczywiste względy bezpieczeństwa. W samej koszulce jest ci gorąco, ale uważaj na zimny wiatr, stąd tylko krok do hipotermii, gwałtownego wychłodzenia i...zaśnięcia, z którego możesz się nie obudzić. Tylko odzież „bardzo wysoko oddychająca”, co najmniej dwie zmiany. I musisz pić, przynajmniej 3 litry dziennie! Zimne napoje wychładzają, więc najlepszym pomysłem są postoje na trasie i gotowanie herbatki. Termos sprawdza się, jeśli jest duży. Jeszcze 200 m podejścia i szczyt, a stamtąd zjazd, najlepiej w kasku. Pamiętaj, drzewa nie są…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c66d5743825a4359ca220ee42cbbcdc7416c4d29-4c57ad6.jpeg
width: 849
height: 565