Ta piękna planeta to wciąż więcej pytań niż odpowiedzi. Dlaczego jest niebieska? Nie wiadomo. Dlaczego jeden z jej księżyców staje się coraz cieplejszy? Tego także nie wiadomo. Pytań jest znacznie więcej, szczególnie teraz, gdy naukowcy zaczęli szukać jej sąsiadki: tajemniczej dziewiątej planety.

 Ósma planeta od Słońca, Neptun był pierwszą planetą odkrytą w wyniku opartych na matematyce przewidywań, a nie poprzez regularne obserwacje nieba. (Galileo zauważył i opisał go jako gwiazdę podczas obserwacji dokonywanych małym teleskopem w 1612 i 1613 roku).
 

Kiedy Uran okazał się nie poruszać dokładnie tak, jak spodziewali się tego astronomowie, francuski matematyk Urbain Joseph Le Verrier zaproponował położenie i masę innej planety, o jeszcze nieznanej pozycji, która mogłaby spowodować obserwowane zmiany orbity Urana. Jego sugestia została zignorowana przez francuskich astronomów, więc Le Verrier wysłał swoje obliczenia do Johanna Gottfrieda Galle z Obserwatorium w Berlinie, który znalazł Neptuna już podczas pierwszej nocy poszukiwań w 1846 roku. Siedemnaście dni później został odkryty jego największy księżyc, Tryton.
 

Zlokalizowany prawie 4,5 miliarda kilometrów od Słońca, Neptun okrąża je raz na 165 lat. Jest niewidoczny gołym okiem, ze względu na jego wyjątkowo dużą odległość od Ziemi.
 

Główna oś pola magnetycznego Neptuna jest przesunięta od „pionu” o około 47 stopni w porównaniu do osi obrotu planety. Podobnie jak w przypadku Urana, którego oś magnetyczna jest przechylona o 60 stopni w stosunku do osi obrotu, magnetosfera Neptuna ulega dramatycznym zmianom podczas każdego obrotu z powodu tej niewspółosiowości. Jego pole magnetyczne jest około 27 razy silniejsze niż ziemskie.
 

Atmosfera Neptuna rozciąga się na duże głębokości, stopniowo przechodząc w wodę i inne „topniejące lody” nad cięższym, mniej więcej wielkości Ziemi, rdzeniem w stanie stałym. Niebieski kolor Neptuna jest wynikiem obecności metanu w atmosferze. Niebiesko-zielony kolor Urana jest również wynikiem obecności metanu, ale Neptun przybiera bardziej intensywną, jaskrawoniebieską barwę, więc w jego atmosferze musi być zawarty jeszcze inny nieznany składnik, który powoduje, że widzimy bardziej intensywny odcień. Przyczyna niebieskawej barwy pozostaje tajemnicą.
 

Tajemnicza burza
 

Pomimo swojej wielkiej odległości od Słońca i niższej energii wyjściowej, wiatry na Neptunie są trzy razy silniejsze niż na Jowiszu i dziewięć razy silniejsze niż na Ziemi.
 

W roku 1989, Voyager 2 wyśledził dużą, owalną, ciemną burzę na południowej półkuli Neptuna. Ta podobna do huraganu Wielka Ciemna Plama okazała się być na tyle duża, że mogłaby pomieścić całą Ziemię. Poruszała się w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara i przemieszczała się na zachód z prędkością prawie 1200 kilometrów na godzinę. Kolejne zdjęcia z Kosmicznego Teleskopu Hubble'a nie wykazały żadnych śladów Wielkiej Ciemnej Plamy sfotografowanej przez sondę Voyager. Porównywalna plama pojawiła się w 1994 roku na północnej półkuli Neptuna, ale zniknęła do 1997 roku. Voyager 2 sfotografował również chmury rzucające cienie na niższą warstwę chmur, umożliwiając naukowcom wizualny pomiar różnic wysokości między górnym a dolnym poziomem chmur.
 

Planeta ma sześć pierścieni o różnych grubościach, co potwierdziły obserwacje Voyagera 2 w 1989 roku. Pierścienie są uważane za stosunkowo młode i względnie krótkotrwałe.
 

Neptun ma 13 znanych księżyców, z których sześć zostało odkrytych również przez Voyagera 2. Największy, Tryton, okrąża planetę w kierunku przeciwnym do kierunku jej obrotu. Tryton jest najzimniejszym ciałem odwiedzonym przez sondę bezzałogową do tej pory w naszym Układzie Słonecznym - temperatura na jego powierzchni to około -235 stopni Celsjusza. Pomimo tego stanu głębokiego zamrożenia, Voyager 2 odkrył gejzery wyrzucające w górę lodową materię na przeszło osiem kilometrów. Cienka atmosfera Trytona, także odkryta przez Voyagera, była widziana z Ziemi kilka razy i staje się coraz cieplejsza - choć naukowcy nie wiedzą jeszcze dlaczego.