Kiedy powstał Islam? Jakie były jego początki? 622 rok znalazł się w naszym zestawieniu wydarzeń, które zmieniły świat. Przeczytajcie dlaczego.

622 n.e. Prorok Mahomet urodził się około roku 570 na Półwyspie Arabskim, gdzie żyły koczownicze ludy i działały ośrodki handlu karawanowego. W tym okresie ludzie czcili tam duchy natury i oddawali cześć bogom żyjącym w sanktuarium w Mekce.
 

Ponieważ Mahomet był sierotą, mieszkał ze swoim dziadkiem i wujem. Pracował jako pasterz, poganiacz wielbłądów i kupiec. Zyskał przydomek al-Amin, „godny zaufania”. Mając 25 lat, poślubił zamożną wdowę, starszą od siebie o 15 lat, i miał z nią sześcioro dzieci. Po jej śmierci żenił się ponoć jeszcze kilkanaście razy.
 

Na początku VII w., dzięki judaizmowi i chrześcijaństwu, na całym Bliskim Wschodzie szerzyła się idea monoteizmu. Mahomet dostrzegał wartość spójnej doktryny kształtującej życie i praktyki religijne. Według nauki islamskiej w 610 r. miał wizję i usłyszał głos, który domagał się od niego posłuszeństwa wobec jedynego Boga, Allacha. Zaczął więc nauczać, że „Nie ma boga prócz Allacha, a Mahomet jest jego prorokiem”. Głosił, że wierni będą się cieszyć wspaniałym życiem pozagrobowym, celem życia bogatych jest dzielenie się z biednymi, a oddawanie czci idolom jest złe.
 

W 622 r. ostrzeżony, że przywódcy różnych plemion zamierzają go zabić, uciekł z Mekki. Ta ucieczka skrystalizowała jego przekonania i wyznaczyła początek islamu (czyli „uległości woli Allacha”), a także początek islamskiego kalendarza. Zbierając zwolenników, Mahomet zbiegł do miasta Jasrib, które zmieniło nazwę na Madinat an-Nabi, „miasto proroka”, a dziś jest znane jako Medyna w Arabii Saudyjskiej. W ciągu dekady jego władza została tam uznana i Mahomet utworzył pierwsze państwo islamskie. W 630 r. powrócił do Mekki na czele 10 tys. ludzi i pokonał swych oponentów.
 

Koran, święta księga islamu, jest uważany za słowo Boga, objawione Mahometowi w ciągu 20 lat. Tekst był przekazywany wyznawcom, którzy spisali go za panowania kalifa Usmana (577–656). Koran omawia pięć filarów islamu, którymi są: wiara w jednego Boga, modlitwa, jałmużna, post w okresie ramadanu oraz hadżdż, czyli pielgrzymka do Mekki co najmniej raz w życiu. Mahomet odbył pierwszy hadżdż na krótko przed swoją śmiercią w 632 r.
 

Jego następcy zalecali wiernym, żeby nie rozpaczali. Wyznawcy Mahometa szerzyli swą wiarę słowem i mieczem. Poszerzanie władzy islamu na drodze wojennej było uważane ze święty obowiązek znany jako dżihad. Pierwsi dwaj kalifowie, czyli następcy Mahometa, prowadząc dżihad, zdołali ustanowić rządy religijne w imperium, które rozciągało się od granic Egiptu aż po Persję.
 

Trzeci kalif nie miał jednogłośnego poparcia wśród wiernych. Trwały spory o to, czy kalifat powinien przechodzić na kolejnych potomków Mahometa, czy też ma być funkcją wybieralną z uwagi na zdolności przywódcze. Ulubiona żona Mahometa, A’isza, poprowadziła zwolenników tej drugiej opcji, sprzeciwiając się wyborowi Alego, swego zięcia, na kolejnego kalifa. Zebrawszy zwolenników, starła się z Alim nad Eufratem, w rejonie Syrii i Iraku. Choć obie strony zgodziły się na pokojowe porozumienie, Bitwa Wielbłądzia doprowadziła do fundamentalnego podziału w islamie – zwolennicy A’iszy zyskali miano sunnitów, natomiast partia Alego stała się szyitami. Rozdźwięk między tymi grupami trwa do dziś – sunnici i szyici nadal walczą ze sobą na całym Bliskim Wschodzie, co przyczyniło się do powstania współczesnego terroryzmu.