Fotografujmy przyrodę – ale nie jej kosztem. Jakich zasad powinni przestrzegać autorzy zdjęć?
Nigdy wcześniej fotografowanie dzikiej przyrody nie było tak popularne. Aparat, teleobiektyw i konto w mediach społecznościowych mogą łatwo uczynić z nas autorów i jednocześnie wydawców wymarzonych kadrów. Problem w tym, że za pięknym zdjęciem coraz częściej kryje się coś, czego odbiorcy nie widzą: stres zwierząt, płoszenie ich z gniazd i coraz większa presja na miejsca, które do niedawna pozostawały spokojne.
Jeszcze kilkanaście lat temu fotografia przyrodnicza była domeną głównie zawodowców – ludzi, którzy poza warsztatem fotograficznym mieli także rozległą wiedzę o naturze i jej prawach. Mimo że, niestety, nie zawsze gwarantowało to jej poszanowanie, ingerencja fotografa w przyrodę nie była częsta. Cyfrowa rewolucja oraz media społecznościowe sprawiły jednak, że fotografowanie dzikiej przyrody stało się masowe. W teren ruszyli amatorzy, często bez doświadczenia i świadomości, jak łatwo ingerować w życie zwierząt. W efekcie lokalizacje gniazd, dziupli czy miejsc pojawiania się rzadkich gatunków zaczęły krążyć między fotografami niczym cenne sekrety. Coraz więcej osób odwiedza te same miejsca, a zwierzęta tracą spokój potrzebny do żerowania, odpoczynku czy wychowywania młodych. Oglądając spektakularne fotografie, rzadko zastanawiamy się, w jakich okolicznościach powstały i jaki mogły mieć wpływ na przyrodę. Etyka fotografa Na problem od lat zwraca uwagę Związek Polskich Fotografów Przyrody – najstarsza i największa organizacja zrzeszająca fotografów przyrody w Polsce. Już w 2004 roku, jeszcze w epoce fotografii analogowej, ZPFP stworzył kodeks etyczny. Jego fundamentem jest prosta zasada: dobro fotografowanego obiektu i jego środowiska jest ważniejsze niż samo zdjęcie. Kodeks podkreśla również, że zanim fotograf wyjdzie w teren, powinien zdobyć wiedzę o ekosystemie i upewnić się, że jego obecność nie zagrozi zwierzętom. Dokument obowiązuje członków ZPFP, ale organizacja promuje go także jako przewodnik dla wszystkich fotografujących przyrodę. Zakazane praktyki Z czasem kodeks był zaostrzany. W 2016 roku wprowadzono całkowity zakaz stosowania żywej przynęty – praktyki szczególnie krytykowanej przez środowisko przyrodników. Bywało, że do fotografowania sów wykorzystywano żywe myszy przywiązane do wędki, aby zwabić drapieżnika w odpowiednie miejsce. Ogromne emocje budzi także fotografowanie zwierząt z młodymi oraz ptaków wysiadujących jaja. I choć właśnie te kadry często robią największe wrażenie, dla zwierząt mogą oznaczać silny stres, kończący się rozdzieleniem matki i młodego czy porzuceniem lęgu. Co ważne, problemy etyczne dotyczą właściwie każdej dziedziny fotografii przyrodniczej – od krajobrazu po makrofotografię. Kontrowersje i dyskusje Najgorętsza debata toczy się aktualnie wokół nęcenia pokarmem i wabienia głosowego. Fotografowie coraz częściej korzystają z dokarmiania lub odtwarzania dźwięków, by szybciej przyciągnąć zwierzęta przed obiektyw. Tego typu praktyki stały się szczególnie popularne podczas warsztatów fotograficznych, organizowanych w czatowniach – nawet w tak cennych miejscach jak Puszcza Białowieska czy Bieszczady. Naukowcy alarmują, że regularne i intensywne dokarmianie prowadzi do niebezpiecznych zmian w zachowaniu zwierząt. Gromadzą się one w jednym miejscu, częściej kontaktują ze sobą, a to sprzyja rozprzestrzenianiu chorób i pasożytów. Zwierzęta tracą też naturalną ostrożność wobec ludzi. I oczywiście zmieniają na gorsze swoje nawyki żywieniowe. Jednym z najbardziej niepokojących przykładów są niedźwiedzie. Część z nich ogranicza swoją aktywność do okolic czatowni, gdzie regularnie wykładany jest pokarm. Zdarza się nawet, że nie zapadają w sen zimowy. View Gallery on the source website Coraz więcej badań potwierdza skalę problemu. W ostatnim czasie zwróciła na niego uwagę także Państwowa Rada Ochrony Przyrody. Niewykluczone, że nęcenie i wabienie zwierząt do celów fotograficznych oraz filmowych zostanie wkrótce objęte zakazem w ramach nowelizacji ustawy o ochronie przyrody. Związek Polskich Fotografów Przyrody zareagował wcześniej. Już w 2019 roku, odpowiadając na apel środowisk naukowych i ochroniarskich, wprowadził do swojego kodeksu całkowity zakaz dokarmiania dużych ssaków drapieżnych na potrzeby fotografii przyrodniczej. W praktyce – ze względu na coraz większy zasięg występowania wilka w Polsce – oznacza to zakaz wykładania mięsa na większości obszaru kraju. Etyczne konkursy Etyka coraz mocniej zaznacza swoją obecność także w najważniejszych konkursach fotografii przyrodniczej na świecie. Organizatorzy Wildlife Photographer of the Year, Nature Photographer of the Year czy Bird Photographer of the Year dyskwalifikują zdjęcia wykonane kosztem zwierząt lub ich środowiska, szczególnie nieprzychylnie patrząc na kwestię nęcenia. Podobne zasady obowiązują podczas konkursów, organizowanych przez Związek Polskich Fotografów Przyrody – zarówno Fotografa Roku, skierowanego wyłącznie do członków, jak i Dzikie Piękne Polskie, adresowanego do ogółu fotografów przyrody. Finał obu konkursów ma miejsce podczas Wizji Natury, największego i najstarszego festiwalu fotografii przyrodniczej w Polsce. Dziś odpowiedzialność spoczywa nie tylko na fotografach, ale także na odbiorcach. To od naszych reakcji zależy, jakie postawy będą promowane. Udostępniając zdjęcia wykonane etycznie – i rezygnując z zachwytu nad kadrami powstałymi kosztem dzikiej przyrody – możemy realnie wpływać na sposób, w jaki człowiek korzysta z natury. Artykuł ukazał się w ramach patronatu medialnego National Geographic Polska nad Wizjami Natury ‘26
„Galamsey” Mariusza Śmiejka — opowieść o złocie, pracy i przetrwaniu w Ghanie
Fotografia dokumentalna od lat pełni rolę świadectwa — pokazuje miejsca, ludzi i procesy, które często pozostają niewidoczne dla globalnej opinii publicznej. Fotoksiążka „Galamsey” autorstwa Mariusza Śmiejka jest właśnie takim świadectwem. To przejmująca opowieść o nielegalnym wydobyciu złota w Ghanie oraz o społecznych i ekologicznych konsekwencjach wydobycia surowców naturalnych. Zdjęcia zawarte w albumie powstawały przez siedem lat w ramach projektu badawczego „Unearthing Her Crown”. Autor podkreśla, że fotografie są efektem długotrwałej obecności wśród lokalnych społeczności oraz budowania zaufania z bohaterami projektu. „Galamsey” nie ogranicza się do dokumentacji katastrofy ekologicznej czy warunków pracy w nielegalnych kopalniach. To także zapis codzienności ludzi funkcjonujących w systemie, który dla wielu z nich pozostaje jedyną możliwością przetrwania.
Złoto i jego konsekwencje Tytułowe „galamsey” pochodzi od angielskiego zwrotu „gather them and sell” — „zbierz i sprzedaj”. W Ghanie termin ten oznacza nielegalne, niekontrolowane wydobycie złota prowadzone poza systemem licencji, regulacji środowiskowych i prawa pracy. Ghana pozostaje największym producentem złota w Afryce i jednym z największych na świecie, jednak bogactwo naturalne kraju nie przekłada się na poprawę warunków życia znacznej części społeczeństwa. Fotografie Śmiejka pokazują rzeczywistość, w której wydobycie złota staje się dla wielu ludzi jedyną możliwością utrzymania. Nielegalne kopalnie niszczą lasy, zatruwają rzeki rtęcią, arsenem i cyjankiem, a lokalne społeczności tracą dostęp do ziemi, wody i możliwości rozwoju. Melani Mennella we wstępie zwraca uwagę na to, że złoto, wbrew naszej woli, łączy nas wszystkich, a wartość całego łańcucha dostaw opiera się na wzajemnych zależnościach. Problem galamsey nie jest przedstawiony wyłącznie jako lokalny kryzys, lecz jako część globalnego systemu ekonomicznego, którego konsekwencje rozciągają się daleko poza granice Ghany. Od Sycylii do Ghany Historia projektu zaczęła się jednak nie w Afryce, lecz na Sycylii. Mariusz Śmiejek wcześniej dokumentował losy migrantów z Ghany, którzy przez Saharę, Libię i Morze Śródziemne próbowali dotrzeć do Europy. Rozmowy z migrantami pozwoliły mu zrozumieć skalę przemocy ekonomicznej i społecznej, która zmusza ludzi do opuszczania własnego kraju. Po latach obserwacji i dokumentowania życia migrantów z Afryki w Europie, poczułem potrzebę poznania i zrozumienia miejsca, z którego wyruszają — pisze autor w słowie wstępnym. W latach 2019–2026 Mariusz Śmiejek wielokrotnie wracał do Ghany. Dokumentował skutki zalewu kraju elektrośmieciami i używaną odzieżą z Zachodu, degradację wybrzeża spowodowaną przemysłowymi połowami oraz rozrastające się slumsy będące efektem wewnętrznych migracji. Ostatecznie to właśnie galamsey stało się jednym z głównych obszarów jego dokumentacji. Mariusz Śmiejek zwraca też uwagę, że historia Ghany od wieków związana jest ze złotem — od średniowiecznych szlaków handlowych, przez okres kolonialny, aż po współczesny rynek surowców. Dziś, mimo ogromnych zasobów naturalnych, znaczna część społeczeństwa nadal żyje w ubóstwie, a duże kopalnie należą głównie do zagranicznych korporacji. Obserwując współczesny system wydobycia i jego konsekwencje społeczne, autor zdjęć pisze, że zrozumiał, iż niewolnictwo nie zniknęło. Zmieniło formę, stało się mniej widoczne, bardziej „legalne”. Ludzie żyjący w cieniu wydobycia Najważniejszą częścią fotoksiążki są portrety ludzi pracujących w samym centrum tego systemu. Śmiejek pokazuje osoby pracujące przy wydobyciu złota w skrajnie niebezpiecznych warunkach, a także kobiety wychowujące dzieci w pobliżu toksycznych terenów wydobywczych. Opisując kobiety pracujące przy wydobyciu, autor podkreśla ich codzienny wysiłek i determinację. Pisze o kobietach, które z niemowlętami na plecach wydobywają własnymi rękami surowiec, mimo że same często żyją w skrajnym ubóstwie i pozbawione są realnych perspektyw na zmianę swojej sytuacji. W fotoksiążce powraca również kontrast pomiędzy wartością wydobywanego złota, a codziennością ludzi zaangażowanych w jego pozyskiwanie. Śmiejek zauważa, że wiele kobiet pracujących przy wydobyciu może pozwolić sobie jedynie na plastikową biżuterię pomalowaną na złoto — symboliczne nawiązanie do surowca, który wydobywają każdego dnia. Pytanie, które pozostaje Fotoksiążka „Galamsey” stawia czytelnikowi niewygodne pytanie: skąd pochodzi nasze złoto? To pytanie dotyczy nie tylko biżuterii, lecz także telefonów, elektroniki, systemów finansowych i całego świata współczesnej konsumpcji. Fotografie Mariusza Śmiejka nie oferują prostych odpowiedzi, ale kierują uwagę na ludzi i miejsca znajdujące się na początku globalnego łańcucha dostaw. Dzięki temu „Galamsey” staje się czymś więcej niż reportażem — jest ważnym dokumentem naszych czasów oraz mocnym głosem w dyskusji o odpowiedzialności, nierównościach i współczesnych formach eksploatacji. Fotografie zawarte w fotoksiążce Galamsey powstały podczas siedmioletniego projektu badawczego Unearthing Her Crown, dokumentującego życie, ludzi i krajobrazy na styku złota, gender i walki o przetrwanie. Zdjęcia odzwierciedlają zaufanie, obecność i przeżyte doświadczenia fotografa wśród społeczności ukształtowanych przez wydobycie złota. Stanowią bezkompromisowe świadectwo wytrwałości, godności i człowieczeństwa wpisanych w ghańską gospodarkę złota.
FotoCamp 2026 – kolejna edycja wyjątkowego festiwalu fotografii i filmu już w czerwcu
FotoCamp to wyjątkowe wydarzenie, które trudno porównać z klasycznym festiwalem. Choć w programie są prelekcje, warsztaty i przeglądy portfolio, jego istotą jest spotkanie i bycie razem. Przez kilka dni uczestnicy, prowadzący i zaproszeni goście przebywają w jednej przestrzeni pracując, bawiąc się, inspirując i ucząc od siebie nawzajem. Najciekawsze momenty często zdarzają się między punktami programu, a rozmowy nie kończą się wraz z zejściem ze sceny. To właśnie takie wydarzenia przynoszą inspiracje, nowe pomysły i znajomości, które zostają na długo.
W czasach, gdy wiele działań przenosi się do Internetu lub do wielkich hal z tysiącami mijających się anonimowo ludzi, FotoCamp pozostaje wierny temu, co najcenniejsze – bliskim spotkaniom na żywo. Bezpośredni kontakt, możliwość rozmowy w cztery oczy, wspólne oglądanie zdjęć czy spontaniczne dyskusje do późna to doświadczenia, których nie da się zastąpić żadną transmisją online, rolkami, treściami na TikToku, czy tutorialem. Wydarzenie przyciąga osoby zainteresowane fotografią, filmem, podróżami, dziennikarstwem i szeroko rozumianą twórczością. To także przedstawiciele branży – związani z produktami, usługami i handlem – co tworzy przestrzeń do budowania relacji, których trudno doświadczyć gdzie indziej. FotoCamp ceniony jest za otwartą atmosferę, wysoki poziom merytoryczny oraz kreatywne podejście do przekazywania wiedzy. Dzięki wsparciu National Geographic Polska i współpracy z wiodącymi markami FotoCamp zdobył uznanie jako miejsce inspiracji, zdobywania wiedzy i budowania relacji. Najważniejsze jest zniesienie podziału na „gwiazdy” i uczestników – wszyscy spędzają czas razem, podczas posiłków, warsztatów, wieczornych rozmów i wspólnych aktywności. Na FotoCamp regularnie przyjeżdżają przede wszystkim uznane nazwiska świata fotografii, w tym liczni laureaci World Press Photo i Grand Press Photo oraz twórcy współpracujący z najważniejszymi agencjami takimi jak NOOR czy Magnum Photos. Na poprzednich edycjach pojawili się m.in.: Enri Canaj, Kadir van Lohuizen, Tomasz Tomaszewski, Lidia Popiel, Robert Wolański, Karolina Jonderko, Tomasz Lazar, Kacper Kowalski, Wojciech Grzędziński, Ewa Meissner, Adam Brzoza, Mariusz Forecki, Piotr Małecki, Agata Grzybowska czy Piotr Jaxa. Coraz większe znaczenie ma film i narracja wizualna. Spotkania poświęcone pracy z obrazem ruchomym, dokumentowi i nowym formom opowiadania historii pozwalają łączyć fotografię i wideo w spójną opowieść. Twórcy festiwalu rozumieją jak ważna jest widoczność online i umiejętność tworzenia odpowiednich dla nowych mediów treści i pochylają się w programie również nad tym tematem. Na festiwal przyjeżdżają też firmy związane z fotografią i produkcją filmową, co daje okazję do przetestowania sprzętu i rozmów z ekspertami. „Przygoda” w nazwie wydarzenia odzwierciedla podejście twórcy FotoCampu do pracy w terenie. Pomysłodawca i dyrektor festiwalu, Marek Arcimowicz – zawodowy fotograf od zadań specjalnych, od ponad 25 lat związany z National Geographic Polska, wspinacz i uczestnik licznych wypraw – buduje program wokół realnego doświadczenia. Arcimowicz współpracował też z Martyną Wojciechowską przy programie "Kobieta na krańcu świata" oraz z firmą Alpinus. Program FotoCampu obejmuje szerokie spektrum technik i podejść do pracy z obrazem. Obok najnowszych rozwiązań technologicznych, choćby takich jak fotografia i filmowanie z wykorzystaniem dronów czy telefonów, pojawiają się techniki tradycyjne i szlachetne – w tym fotografia analogowa, otworkowa, mokry kolodion, cyjanotypia itd. Takie zestawienie pozwala uczestnikom spojrzeć na fotografię i film z różnych perspektyw oraz rozwijać umiejętności w różnych mediach i na różnych poziomach zaawansowania. FotoCamp to przestrzeń dla osób, które chcą rozwijać swoje umiejętności i spędzić czas wśród ludzi o podobnych pasjach. Najbliższe fotocampowe spotkanie - szósta edycja festiwalu - odbędzie się 18–21.06.2026 pod Karpaczem, w pięknych Karkonoszach. Nie może tam Was zabraknąć! Szczegóły na stronie Fotocamp.pl
Fujifilm prezentuje instax mini LiPlay+™ – nową odsłonę hybrydowego aparatu do fotografii natychmiastowej
Ratingen, Niemcy, 14 października 2025 r. – FUJIFILM Europe GmbH (dział Imaging Solutions) ogłasza premierę hybrydowego aparatu do fotografii natychmiastowej instax mini LiPlay+™. To rozwinięcie popularnego modelu instax mini LiPlay™, który zadebiutował w 2019 roku i zapoczątkował nową kategorię urządzeń łączących fotografię analogową z rozwiązaniami cyfrowymi.
Nowy model oferuje szereg udoskonaleń, w tym podwójny moduł fotograficzny (aparat główny oraz szerokokątny aparat do selfie), rozwinięte funkcje dźwiękowe umożliwiające zapisywanie i odtwarzanie nagrań powiązanych ze zdjęciami oraz odświeżony, elegancki design. – Linia instax mini LiPlay™ od zawsze wyróżniała się na tle naszej oferty – była pierwszym hybrydowym aparatem instax™ oraz pierwszym, który umożliwiał dodawanie dźwięku do zdjęć – podkreśla Shin Udono, Senior Vice President Imaging Solutions w FUJIFILM Europe. – Model mini LiPlay+™ rozwija te unikalne cechy, oferując jeszcze większe możliwości twórczej ekspresji – zarówno poprzez obraz, jak i dźwięk. Kluczowe funkcje instax mini LiPlay+™ Aplikacja mobilna instax mini LiPlay+™ Bezpłatna aplikacja mobilna pozwala m.in. na: zdalne wykonywanie zdjęć przez Bluetooth, drukowanie fotografii ze smartfona, dodawanie ramek, naklejek, ikon i tekstu. Użytkownicy mogą w prosty sposób personalizować zdjęcia, tworząc unikalne, kreatywne kompozycje. Podwójny moduł fotograficzny i nowe tryby Aparat wyposażono w dwa obiektywy: główny (przedni), szerokokątny (tylny) – dedykowany selfie. Nowością jest tryb Layered Photo, który pozwala łączyć zdjęcia z obu aparatów w jedną kompozycję (z efektem pierwszego planu i tła). Dodatkowo użytkownicy mają do dyspozycji: tryby instax-Rich™ i instax-Natural™, zestaw filtrów artystycznych, automatyczną ekspozycję i kontrolę lampy błyskowej, samowyzwalacz (2 lub 10 sekund). instax Sound Print™ i instax Sound Album™ Model mini LiPlay+™ rozwija koncepcję zdjęć z dźwiękiem: funkcja instax Sound Print™ umożliwia dodanie 3‑sekundowego nagrania (cztery tryby nagrywania), dźwięk odtwarzany jest po zeskanowaniu kodu QR wydrukowanego na zdjęciu, funkcja instax Sound Album™ pozwala tworzyć animowane klipy z muzyką i efektami wizualnymi. Nowy film instax™ mini Soft Glitter Wraz z premierą aparatu do sprzedaży trafi nowy film instax™ mini Soft Glitter. Ramki zdjęć zdobią subtelne, błyszczące akcenty w złotej tonacji, nadające fotografiom dekoracyjny charakter. Cena i dostępność instax mini LiPlay+™ (kolory: Sand Beige i Midnight Blue) → dostępność: od 30 października 2025 r. → cena sugerowana: 949 zł (z VAT) film instax™ mini Soft Glitter → cena sugerowana: 46,99 zł (z VAT) Równolegle udostępniona zostanie aplikacja mobilna instax mini LiPlay+™. Więcej informacji: https://instax.pl/aparaty/mini-liplay-plus/ Materiał promocyjny marki instax™
Polski astrofotograf po raz piąty wyróżniony przez NASA. Zobacz niezwykłe zdjęcie Mgławicy Oriona nad wulkanem Teide!
Aby wykonać to jedno konkretne zdjęcie Marcin Rosadziński przygotowywał się przez kilka lat. Taki układ nieba widać przez kilka dni w roku. Konieczne jest też właściwe miejsce obserwacji oraz znakomite warunki pogodowe. Jednak gdy to wszystko zagra razem oraz ma się nieco szczęścia, można uchwycić kosmiczne mgławice nad ośnieżonym szczytem wulkanu i zostać wyróżnionym w projekcie Astronomy Picture of the Day NASA.
„Orion rzadko jest widoczny w taki sposób. Aby uzyskać ten majestatyczny widok, potrzebny jest aparat zdolny do wykonywania bardzo długich ekspozycji, dzięki którym ujawniają się słabe szczegóły nocnego nieba. Wśród charakterystycznych mgławic, które można dostrzec, znajdują się Mgławica Oriona, Mgławica Płomień oraz Pętla Barnarda. Dla kontrastu pomocne jest także umieszczenie na pierwszym planie wulkanu – w tym przypadku jest to wulkan Teide na Teneryfie, na Wyspach Kanaryjskich w Hiszpanii”. „Jeśli jednak chcesz, aby wulkan Teide był pokryty śniegiem, potrzebne jest również dobre wyczucie czasu – ponieważ zdarza się to zazwyczaj tylko przez kilka dni w roku. Odpowiednie wyczucie czasu oznacza także oczekiwanie, aż Orion pojawi się tuż za Teide, co miało miejsce pod koniec ubiegłego roku po zachodzie słońca. Prezentowane zdjęcie jest wynikiem serii fotografii wykonanych kolejno tym samym aparatem z tego samego miejsca” – taki komentarz umieścili eksperci pod fotografią wykonaną przez Marcina Rosadzińskiego. Zdjęcie Polaka trafiły do projektu Astronomy Picture of the Day po raz piąty, co dobitnie pokazuje talent Rosadzińskiego i ogromną miłość do astrofotografii. Odpowiedni czas i miejsce – Naprawdę długo planowałem wykonanie tego zdjęcia. Wielokrotnie byłem na Teneryfie, próbując znaleźć odpowiednie miejsce i trafić we właściwy moment. Za każdym razem coś nie grało. Warunki pogodowe były złe albo przyjechałem w momencie, gdy na niebie nie były dobrze widoczne interesujące mnie mgławice. Udało się wreszcie w grudniu ubiegłego roku – opowiada Marcin Rosadziński. Dodaje, że przywiązuje wielką wagę do detali. W tym wypadku chciał, aby znajdująca się w gwiazdozbiorze Oriona Mgławica Koński Łeb znalazła się centralnie nad wysokim na ponad 3700 metrów wulkanem Teide. Okolice wulkanu są jednym z najlepszych miejsc na świecie do obserwacji gwiazd. Znajduje się tam Obserwatorium Teide, a dzięki wysokości i czystemu powietrzu można bardzo wyraźnie zobaczyć m.in. gwiazdozbiór Oriona. – Byłem tam tylko na jedną, ale za to wyjątkową noc. Z pomocą przyszła mi sama natura. W grudniu w Teneryfę uderzył sztorm Emilia, który sprawił, że szczyt wulkanu został pokryty grubą warstwą śniegu. To dodatkowo wzmocniło efekt i podkreśliło piękno miejsca i nocy – komentuje autor fotografii. Astronomiczne zdjęcie dnia Pięć wyróżnień w prowadzonym od ponad 30 lat projekcie Astronomy Picture of the Day to całkiem ładny wynik. Rekordziści, jak Rogelio Bernal Andreo, mają na swoim koncie nawet kilkadziesiąt publikacji, jednak nie jest o to łatwo. Każdego dnia do redakcji spływają setki obrazów wykonanych zarówno przez amatorów, jak i profesjonalistów, a także przez samych astronomów. View Gallery on the source website Zdjęciem dnia może zostać też obraz zarejestrowany przez kamery misji kosmicznej. Sam projekt rozrósł się z podstrony, która miała zaledwie kilku obserwatorów, do ogromnego, mającego miliardy wyświetleń międzynarodowego programu wspierającego popularyzację nauki i astronomii. Niebo nad Namibią Teraz Marcin Rosadziński przygotowuje się do dwóch ważnych wyjazdów. – W czerwcu chcę spełnić swoje wielkie marzenie i wybrać się z aparatem do Namibii. Nocne niebo nad Namibią jest wyjątkowo ciemne, co sprawia, że gwiazdy i mgławice są pięknie widoczne. Natomiast w sierpniu wybieram się do Hiszpanii, by obserwować zaćmienie Słońca. Kto wie, jakie fotografie to przyniesie – mówi. Pytany o to, jak zająć się astrofotografią, odpowiada krótko: – Wyjść z domu, z hotelu, pojechać tam, gdzie światła miast nie zanieczyszczają nocnego nieba. Zobaczyć piękno kosmosu i przyrody, po czym spróbować je uwiecznić. Źródło: Astrodream Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Od świata mody po front wojenny – niezwykła historia Lee Miller
Lee Miller to postać, której biografia wymyka się prostym definicjom. Była modelką, fotografką i korespondentką wojenną uwieczniającą najtragiczniejsze wydarzenia XX wieku. Jej życie pokazuje, jak cienka granica dzieli świat sztuki od brutalnej rzeczywistości. Lee Miller tworzyła swoje fotografie zarówno w atelier, jak i na froncie, dokumentując wojenne realia w sposób bezkompromisowy i głęboko poruszający.
Spis treści: Początki kariery – od modelki do fotografki Paryż i surrealizm – narodziny stylu Własne studio i powrót do Stanów Zjednoczonych II wojna światowa – fotografia jako świadectwo historii Życie po wojnie – trauma i wycofanie Odkrycie na nowo – spuścizna Lee Miller Lee Miller, a właściwie Elisabeth Miller, urodziła się w 1907 roku w stanie Nowy Jork, początkowo zdobyła rozgłos jako modelka. Jej kariera rozpoczęła się w latach 20., kiedy została dostrzeżona przez wydawcę magazynu „Vogue”. Szybko stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy epoki, pozując dla czołowych fotografów swoich czasów. Początki kariery – od modelki do fotografki Mimo sukcesów w świecie mody, Miller nie chciała pozostać jedynie obiektem fotografii. Interesowała się techniczną stroną tego medium, co wynikało m.in. z doświadczeń z dzieciństwa – jej ojciec był pasjonatem fotografii i wprowadził ją w podstawy tej sztuki. Decyzja o porzuceniu modelingu na rzecz pracy za aparatem była odważna, ale bardzo świadoma. Przełom nastąpił po wyjeździe do Paryża, gdzie rozpoczęła współpracę z Manem Rayem – jednym z czołowych przedstawicieli surrealizmu. To właśnie tam rozwinęła swój styl, eksperymentując z formą i techniką, m.in. z efektem solaryzacji. Paryż i surrealizm – narodziny stylu Pobyt w Paryżu był kluczowy dla rozwoju artystycznego Miller. W środowisku skupionym wokół surrealistów, takich jak Pablo Picasso czy Jean Cocteau, kształtowała swoją wrażliwość wizualną i podejście do obrazu. Nic więc dziwnego, że fotografie Lee Miller z tego okresu charakteryzują się silnym wpływem surrealizmu: są nieoczywiste, często balansują na granicy snu i rzeczywistości. Miller nie tylko dokumentowała świat, ale też go interpretowała, tworząc obrazy o dużym ładunku symbolicznym. Warto podkreślić, że przez lata jej wkład w rozwój niektórych technik przypisywano głównie Manowi Rayowi. Dopiero późniejsze badania i odkrycia archiwalne pozwoliły docenić jej rzeczywistą rolę jako współtwórczyni wielu rozwiązań artystycznych. Własne studio i powrót do Stanów Zjednoczonych Na początku lat 30. Lee Miller wróciła do Nowego Jorku, gdzie otworzyła własne studio fotograficzne. Fotografowała zarówno przedstawicieli świata sztuki, jak i elity finansowej. Jej prace były publikowane w prestiżowych magazynach, a ona sama zyskała opinię jednej z najbardziej utalentowanych fotografek swojego pokolenia. Jednak mimo sukcesów zawodowych, Miller nieustannie poszukiwała nowych doświadczeń. Jej życie osobiste było dynamiczne. Ślub z Egipcjaninem, Aziz Eloui Bey, skutecznie odciągał ją od pracy we własnym studiu. Podróż do Kairu i zmiana miejsca zamieszkania wpłynęły na jej twórczość. II wojna światowa – fotografia jako świadectwo historii Najbardziej przełomowym etapem w życiu i twórczości Lee Miller była II wojna światowa. W tym czasie została korespondentką wojenną magazynu „Vogue”, co samo w sobie było rzadkością, szczególnie dla kobiety. Miller dokumentowała bombardowania Londynu, życie cywilów w czasie wojny, a później także działania frontowe. Towarzyszyła wojskom alianckim, relacjonując m.in. wyzwolenie Paryża oraz ofensywę w Niemczech. Najbardziej wstrząsające są jednak jej zdjęcia z obozów koncentracyjnych w Buchenwaldzie i Dachau. To właśnie wtedy fotografie Lee Miller nabrały wyjątkowej mocy dokumentalnej i przestały być tylko obrazem, a stały się świadectwem historii. Jej prace z tego okresu nie były neutralne emocjonalnie. Miller świadomie pokazywała brutalność wojny, zmuszając odbiorców do konfrontacji z rzeczywistością, której wielu nie chciało widzieć. Ikoniczne zdjęcie – w wannie Hitlera Jednym z najbardziej znanych zdjęć związanych z Lee Miller jest fotografia wykonana w 1945 roku w Monachium. Przedstawia ona samą artystkę siedzącą w wannie w apartamencie Adolfa Hitlera, tuż po zakończeniu działań wojennych. Zdjęcie to ma wymiar symboliczny i jest nie tylko dokumentem historycznym, ale też komentarzem do upadku nazistowskiego reżimu. Brudne buty Miller, w których wcześniej przebywała na terenie obozu koncentracyjnego, zestawione z luksusowym wnętrzem, tworzą silny kontrast i niosą wyraźne przesłanie. Życie po wojnie – trauma i wycofanie Po zakończeniu wojny Lee Miller wróciła do Wielkiej Brytanii. Będąc w ciąży z Rolandem Penrosem rozwiodła się ze swoim pierwszym mężem i wraz z ojcem swojego dziecka osiadła w Chiddingly. W tym okresie Lee kontynuowała pracę fotograficzną, jednak z czasem coraz bardziej wycofywała się z życia zawodowego. Doświadczenia wojenne oraz trauma gwałtu (w dzieciństwie została wykorzystana przez przyjaciela rodziny) odcisnęły na niej głębokie piętno. Zmagała się z depresją i problemami z alkoholem, które były konsekwencją traumatycznych przeżyć. W efekcie porzuciła fotografię jako główną formę aktywności. Zajęła się innymi dziedzinami, m.in. kulinariami, a jej dom stał się miejscem spotkań artystów i intelektualistów. Był to jednak zupełnie inny etap życia. Bardziej prywatny, mniej związany z twórczością. Odkrycie na nowo – spuścizna Lee Miller Lee Miller zmarła w 1977 roku. Jej dorobek przez pewien czas pozostawał w cieniu. Dopiero starania jej syna, Antony’ego Penrose’a, zmieniły sposób postrzegania twórczości fotografki. Na strychu rodzinnego domu odnalazł on tysiące negatywów i odbitek dokumentujących zarówno pracę artystyczną Lee, jak i działalność wojenną. Dzięki temu możliwe było ponowne opracowanie i prezentacja jej dorobku. Dziś fotografie Lee Miller są prezentowane w wielu muzeach i galeriach na świecie. Jej prace uznaje się za jedne z najważniejszych świadectw XX wieku – zarówno w kontekście sztuki, jak i historii. Znaczenie i wpływ na współczesną fotografię Lee Miller łączyła w swojej twórczości różne role: artystki, reporterki, dokumentalistki. Jej zdjęcia nie tylko pokazują rzeczywistość, ale też zmuszają do refleksji nad naturą człowieka i historią. W biografii Lee Miller przeplata się odwaga, determinacja i nieustanne przekraczanie granic – zarówno osobistych, jak i zawodowych. Jej życie pokazuje, że fotografia może być czymś więcej niż tylko estetycznym obrazem – może być narzędziem dokumentowania prawdy. To właśnie ta autentyczność sprawia, że jej twórczość pozostaje aktualna. Fotografie Lee Miller nie starzeją się, ponieważ opowiadają o uniwersalnych doświadczeniach: wojnie, cierpieniu, ale też ludzkiej sile i potrzebie tworzenia. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Robisz fatalne zdjęcia? Możesz dostać za nie 43 tys. euro i podróż na Islandię
Znana linia lotnicza chce udowodnić, że do uchwycenia spektakularnych krajobrazów nie potrzeba profesjonalnego sprzętu ani doświadczenia. W ramach nietypowej kampanii Icelandair oferuje osobom określającym się jako „najgorsi fotografowie świata” w pełni opłaconą podróż do Islandii oraz wysokie wynagrodzenie. Celem jest pokazanie, że to nie umiejętności, lecz miejsce decyduje o wyjątkowości zdjęcia.
Dzięki smartfonom fotografia stała się dziś powszechnie dostępna, jednak łatwość wykonania zdjęcia nie zawsze idzie w parze z jego jakością. W teorii wystarczy nacisnąć przycisk, w praktyce wiele ujęć kończy się rozmazanym kadrem, nieostrym obrazem lub przypadkowym zasłonięciem obiektywu. Właśnie do takich osób – tych, którzy nie czują się pewnie z aparatem – kierowana jest nietypowa inicjatywa Icelandair. Przewoźnik chce udowodnić, że nawet brak doświadczenia nie jest przeszkodą, gdy tłem zdjęć staje się Islandia – kraj znany z jednych z najbardziej spektakularnych krajobrazów w Europie. Linie lotnicze płacą za zdjęcia Islandii. Na czym polega nietypowa kampania? Pomysł Icelandair opiera się na prostym, ale przewrotnym założeniu: jeśli krajobrazy są wystarczająco spektakularne, nawet brak doświadczenia nie przeszkodzi w uchwyceniu ich wyjątkowości. W ramach kampanii przewoźnik szuka jednej osoby, która weźmie udział w 10-dniowej podróży po Islandii, dokumentując ją za pomocą zdjęć i krótkich materiałów wideo tworzonych w sposób całkowicie spontaniczny. W zamian oferowane są nie tylko w pełni pokryte koszty wyjazdu – obejmujące przeloty, zakwaterowanie i dodatkowe środki na miejscu – lecz także wynagrodzenie sięgające około 43 tys. euro. Wybrane materiały zostaną następnie wykorzystane przez linię w działaniach promocyjnych, co wpisuje się w rosnący trend autentycznego marketingu opartego na treściach tworzonych przez użytkowników, a nie profesjonalne studia produkcyjne. Icelandair, narodowy przewoźnik Islandii, od lat konsekwentnie promuje kraj jako kierunek dla podróżników poszukujących surowej natury i unikatowych krajobrazów. Tym razem zamiast współpracy z doświadczonymi fotografami postawiono na osoby bez zaplecza technicznego, chcąc pokazać Islandię z mniej wyreżyserowanej, bardziej naturalnej i dostępnej perspektywy. To podejście ma podkreślić, że siłą tego miejsca jest jego autentyczność, a nie perfekcyjnie skomponowany kadr. Jak zgłosić się do projektu i dlaczego Islandia jest idealnym „modelem”? Udział w projekcie wymaga spełnienia kilku podstawowych warunków formalnych – kandydaci muszą mieć ukończone 21 lat, posiadać ważny paszport oraz możliwość podróżowania m.in. do Islandii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Proces aplikacyjny obejmuje wypełnienie formularza oraz odpowiedzi na pytania dotyczące podejścia do fotografii, a także – opcjonalnie – nagranie krótkiego materiału wideo, który może zwiększyć szanse na wybór i pozwala organizatorom lepiej poznać kandydatów. Istotne jest również to, że uczestnik powinien czuć się swobodnie w warunkach terenowych – program wyjazdu zakłada aktywności na świeżym powietrzu, w tym przemieszczanie się po zróżnicowanym i wymagającym krajobrazie. Nie jest to przypadek – Islandia uchodzi za jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w Europie, gdzie zmienność pogody i światła potrafi całkowicie odmienić ten sam widok w ciągu kilku minut. Dynamiczne krajobrazy, obejmujące aktywne gejzery, rozległe pola lawowe, lodowce, czarne plaże oraz wodospady tworzą warunki, w których niemal każde ujęcie ma potencjał wizualny, niezależnie od umiejętności autora. To właśnie zestawienie wymagającego środowiska z prostotą fotografowania ma być kluczowym elementem projektu i jego przekazu. Nabór zgłoszeń trwa do 30 kwietnia 2026 roku. Inicjatywa wzbudza duże zainteresowanie wśród podróżników, którzy chcą połączyć przygodę z nietypową możliwością zarobku oraz udziałem w globalnej kampanii promocyjnej. Źródła: Icelandair, Euronews, Time Out Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Magiczne krajobrazy Wysp Owczych. Zobacz niezwykłą wystawę fotografii
„Historie, które niesie wiatr…” to zbiorowa wystawa fotograficzna przedstawiająca zdjęcia uczestniczek i uczestników z pięciu lat warsztatów fotograficznych na Wyspach Owczych.
Wernisaż odbędzie się 28 marca o godz. 19:00 w BULVARACH, ul. Księcia Witolda 11-29 we Wrocławiu – kreatywnej przestrzeni łączącej biznes z kulturą. To miejsce spotkań nowych pomysłów i inicjatyw. Kuratorką wystawy jest Iwona El Tanbouli-Jabłońska. Maskonury, czarne barany, owce w najmniej oczekiwanych miejscach i konfiguracjach. Kolorowe ściany domów, dachy pokryte trawą, bezkresna woda, z której tu i ówdzie wystają zadziwiające kształty skał. Przestrzeń, deszcz, ocean, wiatr. Dużo wiatru! Miejsca do których nawet dzisiaj nie jest łatwo dotrzeć, jak wyspa Stora Dimun, na której mieszka tylko jedna rodzina. Przedstawione w oszczędnej czerni, bieli i szarości, lub zaskakujące krzykliwą czerwienią dziobów i łap, i zielenią trawy. Warsztaty na Wyspach Owczych Od pięciu lat na Wyspach Owczych odbywają się warsztaty fotograficzne prowadzone przez dyrektorkę artystyczną polskiego wydania National Geographic Iwonę El Tanbouli-Jabłońską, a organizowane przez Łukasza Łacha z Klubu Miłośników Wysp Owczych. W warsztatach do tej pory wzięły udział osoby o różnych doświadczeniach fotograficznych. View Gallery on the source website Amatorzy i amatorki, studenci, studentki fotografii, osoby mające za sobą kursy i szkoły fotograficzne. Taka różnorodność w połączeniu z kameralnością warsztatów daje przestrzeń na bogactwo bodźców, inspiracji, perspektyw, a jednocześnie intymność przeżycia. Wystawa fotografii Wystawa zawiera wybrane zdjęcia 16 uczestniczek i uczestników, a wraz z nimi wielość technik, kompozycji, kadrów i pomysłów na fotograficzne narracje. Tym, co ich łączy jest ciekawość, zdolność do zachwytu i pasja, dzięki której to, co ich ciekawi i zachwyca, przybliżają sobie i innym przy pomocy obiektywu. Wystawa czynna w dniach 28.03.2026–7.04.2026r, BULVARY, ul. Księcia Witolda 11-29, Wrocław. Godziny otwarcia wystawy: wtorek, czwartek, piątek: 16:00–19:00, sobota: 10:00–18:00. Wstęp wolny.
To najbardziej wzruszające zdjęcie przyrody ostatnich lat. Niezwykła historia pary pingwinów małych
Dwa małe pingwiny wtulone w siebie, zapatrzone w migoczącą panoramę miasta – to zdjęcie obiegło świat, poruszając serca milionów. Nagrodzone ujęcie autorstwa Tobias Baumgaertner rzuca nowe światło na zachowania najmniejszych pingwinów naszej planety.
W tym artykule: Jak powstało słynne zdjęcie pingwinów małych? Pingwiny małe wpatrzone w światła miasta Najmniejsze pingwiny świata Czy pingwiny to monogamiści? Ta wyjątkowa fotografia powstała w 2020 roku. Autorem zdjęcia jest niemiecki fotograf Tobias Baumgaertner. Swoje najsłynniejsze zdjęcie zrobił w okolicach Melbourne, w pobliżu mola St Kilda (St Kilda Pier). Żyje tam kolonia pingwinów małych (Eudyptula minor), która liczy około 1500 osobników. Jak powstało słynne zdjęcie pingwinów małych? Chociaż pingwiny małe nie są zagrożone wyginięciem – na południowej półkuli może być ich nawet pół miliona – kolonia w pobliżu Melbourne jest monitorowana przez ochotników. To dzięki nim Baumgaertner zrobił swoją niezwykłą fotografię. Jeden z ochotników opowiedział mu o dwóch pingwinach, które były często widywane razem. Ptaki zachowywały się, jakby próbowały pocieszyć się objęciami. I tak właśnie było. – Ochotnik powiedział mi, że biały pingwin to starsza dama, która niedawno straciła partnera, i że najwyraźniej to samo spotkało stojącego obok niej młodego samca – wspominał Baumgaertner na Instagramie. – Od tej pory spotykały się regularnie, wspierały i razem godzinami przyglądały się tańczącym światłom pobliskiego miasta. Kapibara – ciekawostki o gryzoniu, który stał się bohaterem memów. Czy można trzymać ją w domu? Gryzonie kojarzą się przede wszystkim z niewielkimi ssakami. Musimy jednak przypomnieć, że ten specyficzny rząd obejmuje także kilka naprawdę dużych gatunków. Już bóbr europejski, wystę... Pingwiny małe wpatrzone w światła miasta Nie oznacza to, że słynne zdjęcie było łatwo zrobić. Ujęcie, które przyniosło Baumgaertnerowi Ocean Photography Award, wymagało kilku dni pracy. Fotograf spędził trzy noce w kolonii. Nie mógł używać sztucznego światła, pingwiny zaś wcale nie siedziały spokojnie: czyściły się, pocierały wąskimi skrzydłami, zmieniały pozycje. – Ciężko było je sfotografować – przyznawał Baumgaertner. Kilkudniowe obserwacje sprawiły, że fotograf dowiedział się nieco więcej o niezwykłej parze. − Podczas gdy wszystkie inne pingwiny spały lub biegały, ta dwójka po prostu stała i cieszyła się każdą sekundą, którą spędziła razem – opowiadał Baumgaertner na łamach „Business Insidera”. – Myślę, że czasami znajduje się miłość wtedy, gdy się najmniej tego spodziewa – dodawał. Najmniejsze pingwiny świata Pingwiny małe występują w Australii i Nowej Zelandii. Australijskie pingwiny małe bywają niekiedy uznawane za odrębny gatunek pingwina. Z ich nowozelandzkimi kuzynami łączą je niewielkie rozmiary. Ptaki te ważą tylko kilogram. Długość ich ciała wynosi zaledwie około 40 cm. Poza niewielkimi rozmiarami wyróżnia je wygląd. Pingwiny małe mają niebieskawe pióra, czasem przybierające odcień indygo. Należą do rodzaju Eudyptula – słowo to oznacza „dobrego małego nurka”. Takie właśnie są. W przeciwieństwie do innych pingwinów, nie migrują. Żyją w koloniach. O świcie całym stadem wskakują do morza i spędzają cały dzień na żerowaniu. Na ląd powracają dopiero o zmierzchu. Czy pingwiny to monogamiści? Jak można przeczytać na stronie organizacji non profit Aquarium of the Pacific, większość samic i samców pingwinów małych łączy się w pary na całe życie. Gdy zbliża się pora lęgu, samiec pierwszy wraca do gniazda i odnawia je albo buduje nowe. Pingwiny małe najchętniej składają jaja w norach wykopanych w ziemi z pomocą dziobów i pazurów. Nory najczęściej ukryte są w zaroślach albo pod drzewami. Samica składa dwa jaja – co rzadkie, może to zrobić nawet dwa razy do roku. W czasie trwającej 35 dni inkubacji rodzice pilnują jaj naprzemiennie. I samiec, i samica poświęcają na to podobną ilość czasu. Po miesiącu z jaj wykluwają się dwa młode, których rodzice karmią i strzegą przez kolejne sześć-osiem tygodni. Po ośmiu tygodniach młode są już wielkości rodziców, a ich ciało pokrywają wodoodporne pióra. Stają się wtedy gotowe do samodzielnego życia. Ile żyją pingwiny małe? To zależy. W naturze – 6, 7 lat. W ogrodach zoologicznych, gdzie nie zagrażają im drapieżniki, ptaki te mogą dożywać nawet 20 lat. Inne ciekawostki o pingwinach znajdziesz w naszym serwisie i magazynach. ŹRÓDŁA: BBC, Business Insider, Aquarium of the Pacific Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
„Bałtyckie opowieści” Mikołaja Nowackiego – wystawa przedłużona do końca lutego
Kołobrzeska Latarnia Morska zaprasza na wyjątkową fotograficzną podróż nad Bałtyk. Wystawa „Bałtyckie opowieści” autorstwa Mikołaja Nowackiego została przedłużona do końca lutego i nadal jest dostępna dla zwiedzających w niezwykłej przestrzeni historycznej latarni.
Ekspozycja to esencja niemal dwudziestu lat pracy autora nad tematami związanymi z morzem, wodą i ludźmi, którzy żyją w ich rytmie. Bałtyk nie jest tu jedynie pejzażem, lecz emocjonalną mapą doświadczeń: miejscem pracy, odwagi, zagrożeń, nadziei i powrotów. Nowacki pokazuje morze z bliska, bez patosu, za to z ogromną wrażliwością i reporterską precyzją. Na wystawie prezentowane są poruszające cykle fotograficzne poświęcone Marynarce Wojennej, Stoczni Gdańskiej w momentach historycznych przemian, pracy na bałtyckich platformach wydobywczych, żeglarstwu w ekstremalnych warunkach oraz projekt „Odra” – osobista opowieść o rzece dzieciństwa, symbolicznie łączącej się z Bałtykiem. To właśnie na morzu powstało nagrodzone tytułem Outdoor Photographer of the Year zdjęcie wykonane podczas sztormu, będące jednym z najmocniejszych akcentów ekspozycji. Nieprzypadkowe jest również miejsce prezentacji. Latarnia Morska w Kołobrzegu, wzniesiona na dawnym forcie, od lat pełni funkcję nawigacyjną, turystyczną i edukacyjną, a dziś z powodzeniem staje się także przestrzenią sztuki. Surowe wnętrza i bliskość morza tworzą idealne tło dla opowieści Nowackiego, potęgując autentyczność prezentowanych prac. To pierwsza tak obszerna wystawa jednego autora prezentowana w tej historycznej budowli. Mikołaj Nowacki to fotograf dokumentalny o międzynarodowej renomie, publikujący swoje prace m.in. w The New York Times, The Sunday Times Magazine, Le Monde, Der Spiegel oraz National Geographic. Od lat związany z National Geographic Polska, jest laureatem i finalistą najważniejszych konkursów fotograficznych na świecie, w tym Sony World Photography Awards, Prix Pictet czy Grand Press Photo. W swojej twórczości koncentruje się na relacji człowieka z naturą oraz na tematach społecznych, a woda i morze pozostają jego najważniejszym, osobistym punktem odniesienia. „Bałtyckie opowieści” to propozycja zarówno dla miłośników fotografii, jak i dla wszystkich, którzy chcą spojrzeć na morze z innej perspektywy – przez pryzmat ludzkich historii, pracy i emocji. Wystawa została przygotowana przez Kołobrzeski Instytut Kultury i Promocji i objęta patronatem medialnym National Geographic Polska. Ekspozycja dostępna jest codziennie w godzinach 9:00–17:00, w ramach biletu wstępu na Latarnię Morską. Zapraszamy do odwiedzin do końca lutego i zanurzenia się w świecie, w którym sztuka i Bałtyk opowiadają wspólną, poruszającą historię.
Wybrano najlepsze zdjęcia podróżnicze roku. Wśród wyróżnionych są Polacy
Ogłoszono wyniki jednego z najbardziej prestiżowych konkursów fotografii podróżniczej na świecie. Travel Photographer of the Year po raz kolejny udowadnia, że obraz potrafi opowiedzieć historię silniej niż słowa. Tegoroczne nagrodzone kadry to wizualna wyprawa przez kontynenty, kultury i krajobrazy, a wśród wyróżnionych znaleźli się także twórcy z Polski.
Na tegoroczną edycję konkursu napłynęło ponad 20 tys. fotografii ze 160 krajów, ukazujących zarówno odległe zakątki globu, jak i codzienność widzianą z nieoczywistej, często bardzo osobistej perspektywy. Nadesłane prace oceniał międzynarodowy zespół jurorów, koncentrując się na sile wizualnej opowieści, kompozycji oraz wiarygodności przekazu. Na końcowym etapie finaliści musieli przedstawić oryginalne pliki zdjęć, by potwierdzić autentyczność swoich prac i zgodność z regulaminem. Finalnie tegoroczna odsłona konkursu wyraźnie pokazała, że fotografia podróżnicza to dziś nie tylko dokumentowanie miejsc, lecz także opowiadanie historii o ludziach, zmianach i świecie pozostającym w ciągłym ruchu. – Tegoroczny poziom był znakomity. Najlepsze fotografie wyróżniały się głębią, świadomością intencji oraz silnym ładunkiem emocjonalnym. Ukazywały narracyjną moc pojedynczego obrazu i przypominały, że świat, który potrafimy naprawdę dostrzec, jest niezwykle poruszający i piękny – powiedziała jurorka Krystal Chryssomallis. Główny zwycięzca Travel Photographer of the Year 2025 i jego niezwykłe kadry Główną nagrodę Travel Photographer of the Year zdobył Athanasios Maloukos – pierwszy fotograf z Grecji w historii, który zwyciężył w tym prestiżowym konkursie. Jego nagrodzone portfolio koncentruje się na dwóch duchowych rytuałach ukazanych poprzez ruch, światło i skupienie uczestników. Autor przedstawił procesje Wielkiego Tygodnia w hiszpańskiej Zamorze oraz ceremonię Sema z wirującymi derwiszami w tureckiej Konyi. Obie serie powstały w wymagających warunkach oświetleniowych i opierają się na niezwykle precyzyjnej pracy z czasem naświetlania – balansowaniu między rozmyciem a zatrzymaniem ruchu. Dzięki temu zdjęcia nie są jedynie dokumentacją wydarzeń, lecz wizualnym zapisem rytmu, skupienia i duchowej intensywności ceremonii. Założyciel konkursu Chris Coe podkreślił techniczne mistrzostwo autora: „Te zdjęcia wymagają ogromnych umiejętności, aby zrobić je dobrze. Fotografowanie na granicy możliwości wymaga bardzo starannego doboru czasu otwarcia migawki, aby selektywnie zamrozić i rozmyć ruch podczas tych ceremonii. Delikatne smugi ruchu obok ostrych elementów wzmacniają dramaturgię kadrów. Wszystko powstało w aparacie, bez nadmiernej obróbki, co oddaje głębię i intensywność chwili”. Juror Jeremy Hoare z kolei określił serię jako jedną z najlepszych w 24-letniej historii nagrody. Najlepsze zdjęcia podróżnicze roku 2025 i zachwycający kadr z Tanzanii Tytuł „Travel Image of the Year” trafił do Dany Allen ze Stanów Zjednoczonych za hipnotyzującą czarno-białą fotografię samca słonia uchwyconego w chwili kąpieli pyłowej. Kadr powstał na terenie Obszaru Chronionego Ngorongoro w Tanzanii i przedstawia zwierzę niemal całkowicie spowite chmurą kurzu – widoczne pozostaje jedynie jedno oko, wyłaniające się z faktury unoszącego się piasku. Ten naturalny rytuał, który pomaga słoniom chronić skórę przed pasożytami i słońcem, został tu ukazany w sposób niemal abstrakcyjny. Zamiast dosłownej sceny przyrodniczej widz otrzymuje obraz zbudowany z kontrastu, struktury i gestu, w którym ruch i materia tworzą kompozycję bliższą malarstwu niż dokumentowi. Fotografia przyniosła Allen również zwycięstwo w kategorii „Travel in Monochrome”, podkreślając siłę wyrazu obrazu pozbawionego koloru. Autorka od trzech dekad pracuje jako profesjonalna fotografka przyrody, mieszkając w Zimbabwe i realizując projekty w krajach południowej, środkowej oraz wschodniej Afryki. Jej doświadczenie w obserwowaniu zwierząt w naturalnym środowisku pozwoliło uchwycić moment, w którym codzienne zachowanie słonia zamienia się w wizualną metaforę siły, kruchości i harmonii z otoczeniem. Jury doceniło nie tylko walory estetyczne zdjęcia, lecz także jego narracyjny wymiar – obraz, który jednocześnie dokumentuje naturę i wywołuje silną, niemal emocjonalną reakcję odbiorcy. Odbicie Buddy nagrodzone w kategorii Green Planet Wyróżnienie w kategorii „Green Planet” za pojedyncze zdjęcie trafiło do Johna Edwardsa za niezwykle poetycką fotografię wykonaną w Parku Historycznym Sukhothai w Tajlandii – miejscu wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Artysta uchwycił sylwetkę Buddy odbijającą się w zupełnie nieruchomej tafli wody, a następnie odwrócił kadr, tworząc wizualną iluzję balansującą między rzeczywistością a snem. W efekcie niebo zamieniło się w „gobelin” unoszących się roślin i kwiatów, a spokojna scena zyskała niemal metafizyczny charakter. Edwards podkreślił, że zależało mu na oddaniu ciszy i duchowej atmosfery miejsca, którego nazwa tłumaczona jest jako „Świt Szczęścia”. –Zrobiłem to zdjęcie krótko po wschodzie słońca w cichym regionie Tajlandii… Zauważyłem, jak idealnie postać Buddy odbijała się w spokojnej wodzie. Aby oddać ducha chwili, odwróciłem fotografię, przekształcając odbicie w iluzję… Moim zamiarem było stworzenie obrazu, który odzwierciedlałby spokojny, oniryczny nastrój tego świętego miejsca – wyjaśniał. Co ciekawe, w przeciwieństwie do wielu laureatów konkursu, Edwards nie jest zawodowym fotografem – na co dzień zajmuje się pracą nad terapiami onkologicznymi i leczeniem chorób rzadkich. Jego nagrodzony kadr pokazuje jednak, że wrażliwość na światło, naturę i symbolikę potrafi przekraczać granice profesji, tworząc obraz o silnym, niemal medytacyjnym oddziaływaniu. Samotność w rytmie metropolii, czyli nagrodzone ujęcie z Tokio W kategorii „Slow Travel” zwyciężył Teo Chin Leong z Singapuru, którego minimalistyczna fotografia z Tokio mocno kontrastuje z powszechnym wyobrażeniem o japońskiej stolicy jako mieście tłumów i nieustannego ruchu. Ujęcie wykonane z góry przedstawia jednego, samotnego pracownika korporacji przecinającego ogromne skrzyżowanie – jedyną ludzką postać w geometrycznie uporządkowanym kadrze. Linie na jezdni tworzą niemal graficzną kompozycję, zamykając bohatera w wizualnej strukturze przypominającej labirynt. Autor podkreśla, że fotografia jest częścią większego cyklu poświęconego doświadczeniu izolacji w wielkich metropoliach. – Ten kadr ukazuje przytłaczającą samotność i gorączkowe tempo życia w dużym mieście – stwierdził Leong. W kontekście Tokio, kojarzonego przede wszystkim z zatłoczonym skrzyżowaniem Shibuya, obraz pustej przestrzeni i pojedynczej sylwetki działa szczególnie sugestywnie. Fotograf, który od ponad dekady dokumentuje życie w różnych częściach świata (od USA po Arabię Saudyjską, Chiny, Indonezję i Japonię) w tym jednym kadrze uchwycił uniwersalne napięcie współczesności: ruch bez zatrzymania i samotność pośrodku miejskiego pędu. Pod falą na Fidżi i zwycięskie ujęcie z kategorii przygodowej W kategorii „Adventures & Experiences” triumfował Frederico Figueiredo Cerdeira z Brazylii, którego fotografia przenosi widza pod powierzchnię oceanu, w sam środek dynamicznego, a jednocześnie niemal hipnotyzującego momentu. Na zdjęciu surfer sunie pod potężną falą na słynnej rafie Cloudbreak u wybrzeży wyspy Tavarua na Fidżi – miejscu uznawanym przez wielu za jeden z najbardziej spektakularnych spotów surfingowych na świecie. Podwodna perspektywa całkowicie zmienia sposób odbioru sceny: zamiast typowego obrazu sportowej akcji pojawia się wizja zawieszonego w czasie świata, w którym światło, piana i ruch wody splatają się w niemal abstrakcyjną kompozycję. Autor podkreśla, że to właśnie nieprzewidywalność oceanu czyni takie kadry wyjątkowymi. Stwierdził: „Za każdym razem, gdy surfer unika fali, powstaje nowy, niepowtarzalny świat”. Jego zdjęcie nie skupia się wyłącznie na człowieku, lecz na relacji między człowiekiem a żywiołem. Załamania wody, przenikające promienie słońca i sylwetka sportowca tworzą wspólną narrację o kruchości chwili i potędze natury. To obraz przygody rozumianej nie jako spektakl, lecz jako doświadczenie graniczne, rozgrywające się na styku kontroli i chaosu. Nagrodzony portret z Hanoi – codzienność w centrum kadru W kategorii „Travel Portraits” zwyciężył Rahsan Firtina z Turcji, którego fotografia udowadnia, że najbardziej poruszające obrazy podróżnicze nie zawsze powstają w spektakularnych okolicznościach, lecz w zwykłych, cichych momentach życia. Kadr wykonany w Hanoi w Wietnamie skupia się na starszym mężczyźnie pogrążonym w zadumie. Jego twarz, pełna skupienia i wewnętrznego spokoju, zajmuje pierwszy plan, podczas gdy tło (z lekko rozmytą sceną gry w tenisa stołowego rozgrywanej przez dwóch emerytów) buduje subtelny kontekst miejsca. Ta kompozycja sprawia, że fotografia staje się czymś więcej niż portretem jednostki. To opowieść o rytmie codzienności, o chwilach zawieszenia pośród miejskiego zgiełku i o życiu toczącym się równolegle w wielu planach. Delikatne rozmycie tła nie odciąga uwagi od bohatera, lecz pozwala widzowi odczytać szerszą historię – o przestrzeni wspólnej, spotkaniach i zwyczajach, które definiują lokalną społeczność. Firtina, który fotografią zajmuje się hobbystycznie od 2019 roku, w ostatnich latach coraz intensywniej rozwija swoją pasję, a to nagrodzone ujęcie pokazuje jego wrażliwość na detale i umiejętność dostrzegania uniwersalnych emocji w pozornie zwykłych scenach. Polacy wśród laureatów Travel Photographer of the Year 2025 Tegoroczna edycja konkursu przyniosła również mocny polski akcent. W gronie nagrodzonych znaleźli się dwaj fotografowie z Polski, których prace doceniono w kategorii „Landscape, Weather & Climate”. Trzecie miejsce zdobył Marek Biegalski za cykl „Factory Butte”, zrealizowany w surowych pejzażach stanu Utah. Seria ukazuje monumentalne formacje skalne i pustynne przestrzenie amerykańskiego Zachodu w sposób podkreślający skalę, fakturę terenu i dramatyzm światła. Jedno ze zdjęć z tego zestawu zostało dodatkowo wyróżnione jako jedno z najlepszych pojedynczych ujęć w kategorii grupowej, co potwierdza siłę wizualnej narracji całego projektu. W tej samej kategorii doceniono również Pawła Zygmunta. Jego fotografia islandzkiego krajobrazu uchwyconego z lotu ptaka, wykonana przy użyciu drona, trafiła do grona najlepszych zdjęć pojedynczych. Ujęcie z góry wydobywa graficzny charakter natury – linie rzek, kontrasty między lodem, wodą i wulkanicznym podłożem oraz surowe, niemal abstrakcyjne struktury terenu. Obecność dwóch Polaków w tak silnie obsadzonej kategorii podkreśla rosnącą pozycję polskich twórców w światowej fotografii podróżniczej i krajobrazowej. Pełna listę nagrodzonych możecie sprawdzić na stronie Travel Photographer of the Year. Źródła: BBC, Euronews, Forbes, Fotopolis Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Orion nad Tatrami. Niezwykłe zdjęcie polskiego astrofotografa wyróżnione przez NASA
Polska astrofotografia ma się bardzo dobrze – nasi twórcy regularnie zdobywają branżowe nagrody. Tym razem Polaka wyróżniła amerykańska agencja kosmiczna NASA. Jej codzienny plebiscyt Astronomy Picture of the Day (APOD) przyciąga ludzi z całego świata. Dziś wyróżniła zdjęcie Włodzimierza Bubaka wykonane w Tatrach.
Gwiazdozbiór Oriona to najbardziej charakterystyczna konstelacja na naszym zimowym niebie. Ale same gwiazdy to nie wszystko – w Orionie i jego najbliższej okolicy znajduje się też kilka niezwykłej urody mgławic, które gołym okiem dostrzec bardzo trudno. Ich piękno rozkwita na długo naświetlanych fotografiach. Jedno z takich zdjęć, wykonane przez Włodzimierza Bubaka tej zimy w Tatach, zachwyciło NASA i zostało wybrane „zdjęciem dnia” 27 stycznia 2026 r. Spektakl na niebie w Dolinie Małej Łąki Zdjęcie powstało w Dolinie Małej Łąki w Tatrach i przedstawia gwiazdozbiór Oriona i mgławice w nim oraz najbliższej okolicy. Tak opisują i uzasadniają swój wybór specjaliści z NASA: „Fotografia ukazuje spektakularne nocne niebo rozciągające się nad polskimi górami zimą. Centralnym punktem kompozycji jest gwiazdozbiór Oriona, który dominuje nad zaśnieżonym krajobrazem dzięki wyraźnemu układowi gwiazd i świecącym mgławicom. Na zdjęciu można dostrzec Wielką Mgławicę w Orionie oraz imponującą mgławicę emisyjną: Pętlę Barnarda. Autor uwiecznił również inne kosmiczne obiekty, takie jak Mgławica Rozeta oraz charakterystyczna pomarańczowa gwiazda Betelgeza. To wyjątkowe zestawienie surowego ziemskiego krajobrazu z głębią kosmosu podkreśla naturalne piękno ciemnego nieba w wysokich partiach Tatr. Całość tworzy harmonijny obraz łączący tatrzańską przyrodę z fascynującymi strukturami naszej galaktyki”. Włodzimierz Bubak jest doświadczonym astrofotografem, a jego zdjęcia można obejrzeć m.in. na osobistym profilu na Instagramie: trzeci_plan. Polacy w plebiscycie APOD Polacy coraz częściej są wyróżniani w plebiscycie APOD. W ostatnim czasie wyróżniono także Ireneusza Nowaka, Marzenę Rogozińską, Wioletę Gorecką i naszego dzisiejszego bohatera – Włodzimierza Bubaka (28 grudnia 2024, za zdjęcie Oriona nad Babią Górą). Uznanie zdobył również Marcin Rosadziński, który trzykrotnie zdobył APOD i został uznany za najlepszego fotografa Drogi Mlecznej w 2025 roku przez Capture the Atlas. Serwis Astronomy Picture of the Day działa od 1995 roku i codziennie publikuje jedno wyjątkowe zdjęcie obiektów astronomicznych lub krajobrazu z elementem astronomicznym. Jest szeroko znany i komentowany. Zdjęcia nadsyłają tam astrofotografowie z całego świata. Źródło: APOD Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Honor Magic8 Pro: kiedy światło znika, a obraz zostaje
Sprawdziliśmy, jak Honor Magic8 Pro radzi sobie w wymagających warunkach fotograficznych – nocą w mieście pełnym świateł i w górskim krajobrazie o zachodzie słońca.
Noc, która zachowuje swój charakter Po zmroku Honor Magic8 Pro nie próbuje robić z nocy dnia. Zamiast agresywnego rozjaśniania kadru, aparat skupia się na oddaniu atmosfery miejsca, w której światło i cień tworzą charakterystyczny klimat. Za ten efekt odpowiadają stabilizacja obrazu na poziomie CIPA 5.5, obiektyw z dużą 1,4-calową matrycą oraz funkcje AI Night Enhancement + Clarity, które porządkują obraz, wydobywają detale z ciemnych partii kadru, ograniczają szum i dbają, aby kolory pozostały naturalne. W praktyce oznacza to, że nocne zdjęcia zachowują spójność i autentyczność. Cienie nie są jednolitą czernią, a światła latarni nie wypalają kadru. Spacerując po mieście, można dokumentować sceny bez sztucznego rozjaśniania ani przesadnego kontrastu. Stabilność, która daje swobodę W terenie szybko okazuje się, że nocna fotografia to nie tylko światło, ale też ruch. Ultra Night Camera w Honor Magic8 Pro łączy teleobiektyw z 5-osiową stabilizacją OIS oraz dodatkowymi modelami AI stabilizacji obrazu, co pozwala wykonywać zdjęcia z ręki nawet przy większym przybliżeniu. Efekt jest odczuwalny natychmiast - kadry pozostają ostre, detale są wyraźne, a pojedyncze punkty światła nie są rozmyte. Smartfon pozwala reagować instynktownie. Nie trzeba szukać statywu ani martwić się o drgania – aparat sam wspiera fotografującego w uchwyceniu idealnego momentu. To komfort niezwykle cenny podczas nocnych spacerów czy spontanicznych ujęć. Góry i zachód słońca Nowe doświadczenia pojawiły się w górach. Podczas zachodu słońca niebo przybierało intensywne, pomarańczowe barwy, a mgły powoli wypełniały doliny nadając krajobrazowi magiczny wymiar. To scena trudna do uchwycenia – duży kontrast między jasnym niebem a ciemnymi zboczami, subtelne przejścia tonalne i delikatne warstwy mgły łatwo mogą zostać utracone lub przepalone. Magic8 Pro poradził sobie z tym wyzwaniem. Kolory nieba zachowały intensywność, mgła zachowała miękkość i głębię na tle, której rysował się zarysy gór. Nie było potrzeby sztucznego rozjaśniania sceny. Zdjęcie pozostawało naturalne, a jednocześnie bogate w szczegóły. Honor Magic8 Pro zarejestrował tę scenę, w której większość smartfonów miałaby problemy z ostrością, światłem i subtelnymi przejściami tonalnymi. Obraz zamiast efektu Po dłuższym użytkowaniu wrażenie jest jedno: w Honor Magic8 Pro technologia działa w tle wspierając obserwację, a nie dominując. Smartfon pozwala dokumentować noc ze światłem, półtonami, cieniem i nastrojem. To urządzenie dla osób, które cenią autentyczność w fotografii i chcą uchwycić ulotne momenty - bez kompromisów i bez konieczności dodatkowego sprzętu. Materiał promocyjny marki Honor
Mapa Tożsamości – podróż przez Estonię z mobilnym studiem fotograficznym
Wyruszyliśmy na północ. Tam, gdzie lasy spotykają się z morzem, a spokój przestrzeni miesza się z ludzkimi historiami. Estonia, niewielki kraj na skraju Europy, okazała się idealnym miejscem do realizacji naszego fotograficznego projektu „Mapa Tożsamości”.
„Mapa Tożsamości” to fotograficzna próba zrozumienia, czym jest dom i poczucie przynależności. To cykl portretów osób, które spotkaliśmy przypadkiem, a które zgodziły się odpowiedzieć na trzy proste, ale fundamentalne pytania: co dla ciebie znaczy “dom”? Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Mobilne studio Nasz camper van California Ocean przekształciliśmy w mobilne studio fotograficzne. Dzięki temu mogliśmy dotrzeć do małych gospodarstw ukrytych w estońskich lasach czy do odległych nadmorskich miejscowości. Mobilność dawała nam szansę na autentyczne spotkania tam, gdzie nikt na nas nie czekał i gdzie historie pojawiały się spontanicznie. W miejscach, które były częścią codzienności naszych rozmówców. View Gallery on the source website Zebrane portrety i wypowiedzi stają się mapą, która łączy geografię miejsc z geografią myśli i emocji. To podróż, w której zadajemy pytania i poszukujemy odpowiedzi. Poniższa galeria to efekt tych spotkań. Obraz współczesnej Estonii widziany oczami jej mieszkańców. Fotografie: F11 Studio Mapa Tożsamości Tor, 60 lat, Szwecja Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dom nie jest już dla mnie miejscem szczególnym. Opuściłem Szwecję i oficjalnie mieszkam w Estonii. Ale w Europie i na całym świecie czuję się wszędzie jak w domu. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Mieszkam w Estonii, ale nie czuję się jej obywatelem. Mam szwedzki paszport i estoński dowód osobisty, na podstawie którego nie mogę podróżować. Z drugiej strony, nie czuję się też obywatelem Szwecji. Jestem taki bezpaństwowiec. Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Ech, pewnie mieszkałbym poza UE, żeby uniknąć wszystkich tych złodziejskich polityków, którzy chcą wojny. Monika, 40 lat, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dom oznacza dla mnie rodzinę. Czy czujesz się obywatelką swojego kraju? Tak. Gdybyś mogła zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Gdybym mogła zamieszkać gdziekolwiek na świecie, wybrałabym Hiszpanię, ponieważ jest tam słońce i jest ciepło. Hendrik, 16 lat, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? To słowo wiele dla mnie znaczy. To miejsce, w którym mogę być sobą. Miejsce, w którym mogę spać. Miejsce, w którym mogę być z rodziną. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Tak. Jestem bardzo szczęśliwy, że jestem obywatelem Estonii. Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Zamieszkałbym w miejscu z niskimi podatkami, ponieważ życie w Estonii jest dość drogie. Chciałbym mieszkać gdzie jest tanio, gdzie mógłbym poczuć się trochę bogatszy… nawet jeśli nie jestem bogaty. Holm, 84 lata, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dom to coś bardzo ważnego dla mnie. Tu jest mój dom, na wyspie. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Tak! Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? W Estonii. Tylko w Estonii. Kristjan, 15 lat, Estonia Co dla Ciebie znaczy „dom”? Dla mnie dom oznacza naturę i środowisko, w którym mieszkam, a także moją rodzinę i ludzi, z którymi spędzam czas. Czy czujesz się obywatelem swojego kraju? Tak, czuję się obywatelem mojego kraju, ponieważ dotyczą mnie następujące kwestie – podatki i prawa mi przysługujące. Gdybyś mógł zamieszkać w dowolnym miejscu na świecie, gdzie by to było i dlaczego? Mieszkałbym w Norwegii, bo jest tam chłodniej i piękniej.
Niesamowity tańczący goryl najzabawniejszym zdjęciem dzikiej przyrody. Znamy wyniki Nikon Comedy Wildlife Awards 2025
Pasja do dzikiej przyrody i humor nie tylko mogą iść w parze, a nawet powinny! Żart jest świetnym, niekiedy jedynym docierającym do szerszej publiki sposobem na opowiedzenie historii otaczającego nas świata. Co roku udowadnia to Nikon Comedy Wildlife Awards, czyli jeden z najbardziej rozpoznawalnych konkursów fotograficznych na świecie. Wreszcie znamy jego wyniki.
Nikon Comedy Wildlife Awards 2025 ponownie zgromadził tysiące miłośników fotografii przyrodniczej. Rekordowa edycja po raz kolejny zachwyca kreatywnością autorów w pokazywaniu nam nieco bliższego sercu oblicza dzikiej przyrody. Czym jest Comedy Wildlife Awards? Konkurs powstał z inicjatywy dwóch doświadczonych fotografów – Paula Joynsona-Hicksa i Toma Sullama. Ich celem było nie tylko ukazanie piękna natury, ale przede wszystkim zwrócenie uwagi społeczeństwa na jej ochronę poprzez radosne ujęcia dzikich zwierząt. Konkurs szybko zdobył międzynarodową renomę, zyskując miliony odbiorców rocznie. Humor obniża poziom oporu wobec trudnych tematów i sprzyja kształtowaniu postaw proekologicznych. W 2025 roku po raz kolejny udowodniono, że fotografia może nie tylko cieszyć oko, ale także bawić i inspirować do działań na rzecz ochrony przyrody. Najlepsze zdjęcie Nikon Comedy Wildlife Awards 2025 Tegoroczna edycja przyniosła rekordową liczbę zgłoszeń – ponad 10 000 zdjęć ze 109 krajów. Jury wyłoniło 44 finalistów, z których wybrano zwycięzców w kilku kategoriach. Główna nagroda mogła być jednak tylko jedna. Zwycięzcą okazał się Brytyjczyk Mark Meth-Cohn za swoją fotografię „High Five”. Przedstawia ona goryla tańczącego na polanie w Rwandzie. Nie da się ukryć, że wywołuje uśmiech na twarzy i wymagał od autora niebywałego wyczucia chwili. Jak powstała zwycięska fotografia? Sam autor szczegółowo opisuje okoliczności powstania zdjęcia, za którym trzeba się było sporo „nachodzić”. – Spędziliśmy cztery niezapomniane dni, wędrując przez mgliste góry Virunga w poszukiwaniu mieszkających tam rodzin goryli. Tego konkretnego dnia natknęliśmy się na dużą grupę: rodzinę Amahoro. Zebrali się na leśnej polanie, na której dorośli spokojnie żerowali, a młode radośnie się bawiły. Jeden młody samiec szczególnie chciał zaprezentować swoje akrobatyczne umiejętności: piruety, akrobacje i wysokie kopnięcia. […] jestem zachwycony, że udało mi się uchwycić jego figlarnego ducha na tym zdjęciu – opowiada Mark Meth-Cohn. Wystawa finałowa zwycięzców konkursu w Londynie W londyńskiej Oxo Gallery właśnie rozpoczyna się wystawa wszystkich zwycięzców konkursu. Trzeba się spieszyć, bo prestiżowe mury prezentować będą fotografie jedynie w dniach 10–14 grudnia 2025 roku. Co ciekawe, cała ekspozycja została wydrukowana na papierze wykonanym w 90% z szybko rosnącego bambusa i w 10% z bawełny. Wszystko po to, by w jak najmniejszym stopniu przyczyniać się do zanieczyszczenia środowiska. Jeśli nie wybieracie się do Londynu, to zwycięskie fotografie oglądać można także na stronie konkursu: https://www.comedywildlifephoto.com/. Wszystkie prezentują nie tylko najwyższy poziom artystyczny, ale także przynoszą mnóstwo uśmiechu na chłodne, późnojesienne dni. Wystarczy spojrzeć za okno, by przekonać się, że to więcej niż potrzebne. Źródło: Nikon Comedy Wildlife Awards 2025 Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Ostateczne wyniki Wielkiego Konkursu Fotograficznego. Poznaliśmy laureatów głosowania internautów
Choć obrady jury i gala wręczenia nagród już dawno za nami, Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic kończy się dopiero teraz. Właśnie poznaliśmy najlepsze zdjęcia wybrane przez was – naszych czytelników. Oto laureaci w kategoriach Grand Prix Internautów, Polska nieoczywista oraz Świat okiem młodych.
Fotografia to nie tylko zawód i nie tylko sztuka – także codzienność niemal każdego z nas. Dlatego dla jurorów Wielkiego Konkursu Fotograficznego i redakcji National Geographic zawsze ważne było zdanie naszych czytelników i internautów. I właśnie je poznaliśmy: wybraliście najlepsze zdjęcia w trzech kategoriach. Głosowanie zakończyło się 3 grudnia o godzinie 12:00. Oto wyniki. Grand Prix Internautów Które zdjęcie okazało się bezkonkurencyjne i najlepsze ze wszystkich? Grand Prix Internautów to zwieńczenie całego konkursu. Można było głosować na jedno z 9 zdjęć. Zwyciężyła fotografia Adriana Stejki „Dwa Światy”. To samo zdjęcie docenili wcześniej jurorzy, przyznając mu pierwsze miejsce w kategorii „Polska nieoczywista” w swoim głosowaniu. „Fotografia ta to połączenie natury i industrialnego pejzażu. Jury doceniło wyjątkowe wyczucie chwili i umiejętność dostrzeżenia piękna w pozornie zwykłej scenerii. To obraz, który odkrywa niezwykłość w ciszy polskiego poranka.” – brzmiało uzasadnienie jury. Polska nieoczywista W tej kategorii internauci wybrali zdjęcie Przemysława Szewczyka „Stary wiatrak i zorze”. – Zdjęcie wyróżnia się niezwykłą kolorystką i klimatem. Internauci słusznie docenili tę wyjątkową chwilę – mówi jurorka i dyrektorka artystyczna National Geographis Polska, Iwona El Tanbouli-Jabłońska. Świat okiem młodych Tak kategoria cieszyła się największym zainteresowaniem – oddaliście ponad 19 tys. głosów. A zwyciężył Marcel Maciołek z Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Wincentego Stysia w Świdnicy. Jego zdjęcie nosi tytuł „Cisza wysokości”. – Widzę w nim wrażliwość i świadomość kadru rzadko spotykaną u młodych twórców oraz umiejętne wykorzystanie światła, które podkreśla symbolikę przedstawionych figur – podsumowuje Iwona El Tanbouli-Jabłońska. Gratulujemy wszystkim laureatom. Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Tajemnice w kadrach Mikołaja Nowackiego – jego wystawa to coś więcej niż sztuka
Wystawa „Bałtyckie opowieści” Mikołaja Nowackiego w Kołobrzegu to podróż przez morze wspomnień, emocji i niezwykłych spotkań z ludźmi. Zobacz, jak fotografia odsłania nieznane oblicza Bałtyku.
Spis treści: Spotkanie z autorem i kulisy pracy nad projektem Symboliczne połączenie rzeki i morza Już 6 grudnia 2025 roku o godz. 18 latarnia morska w Kołobrzegu, historyczna budowla wzniesiona na dawnym forcie, a dziś nowa przestrzeń ekspozycyjna, otworzy swoje drzwi dla miłośników fotografii, morza i niezwykłych historii. To właśnie tam odbędzie się wernisaż wystawy Mikołaja Nowackiego „Bałtyckie opowieści”, obejmujący niemal dwie dekady pracy nad tematami związanymi z wodą, morzem i ludźmi żyjącymi w ich rytmie. Wybór miejsca nie jest przypadkowy. Latarnia, pełniąca funkcję nawigacyjną, turystyczną i edukacyjną, od dziś staje się także przestrzenią sztuki – symboliczną bramą do świata Nowackiego. To tutaj spotkają się wspomnienia autora, jego emocje i niezwykłe historie ludzi morza. Nowacki podkreśla, że Bałtyk jest dla niego głęboko osobisty, pierwsze zdanie wypowiedział właśnie nad jego brzegiem: „Pac tata, oklęt pynie”. Dziś, po latach pracy dla największych światowych tytułów oraz licznych nagrodach, wraca do miejsca swoich inspiracji z retrospektywą obejmującą cykle o Marynarce Wojennej, Stoczni Gdańskiej, górnikach morskich, żeglarstwie w sztormach oraz Odrze, rzece dzieciństwa. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/11/01-Baltic-Tales-Mikolaj-Nowacki-prev-ff6a9ae.jpg" width="2000" height="1333" alt="Żurawie Stoczni Szczecińskiej we mgle, widziane z najwyższej w Europie suwnicy pracującej przy rozbudowie portu. Szczecin, 2016 r." title="Żurawie Stoczni Szczecińskiej we mgle, widziane z najwyższej w Europie suwnicy pracującej przy rozbudowie portu. Szczecin, 2016 r." /> Spotkanie z autorem i kulisy pracy nad projektem Podczas wernisażu odbędzie się spotkanie z autorem, który opowie o kulisach powstawania zdjęć, o swojej relacji z morzem oraz o wieloletniej pracy nad projektami związanymi z Bałtykiem. Wystawa, przygotowana przez Kołobrzeski Instytut Kultury i Promocji i objęta patronatem medialnym National Geographic Polska, dostępna będzie codziennie od 7 grudnia 2025 do 31 stycznia 2026 w godzinach 10:00–16:00, w cenie biletu na Latarnię Morską. Ekspozycja ukazuje morze jako przestrzeń odwagi, pracy, straty, nadziei i powrotów. W cyklu „Bałtyk: gry wojenne” oglądamy żołnierzy Marynarki Wojennej trenujących w warunkach, gdzie dźwięk alarmu staje się codziennością. W części poświęconej Stoczni Gdańskiej wchodzimy w świat robotników w momencie historycznego przełomu. „Górnicy wśród fal” przenoszą nas na platformy wydobywcze, a zdjęcia z cyklu „Życie pod żaglami” oddają intensywność rejsów, w tym sztormów, podczas których powstała nagrodzona fotografia roku Outdoor Photographer of the Year 2017. Symboliczne połączenie rzeki i morza Zwieńczeniem wystawy są prace z projektu „Odra”, symbolicznie łączące rzekę dzieciństwa autora z Bałtykiem, który stał się jego zawodowym i emocjonalnym kompasem. Kołobrzeska latarnia, z której tarasu można podziwiać panoramę portu i morza po pokonaniu 108 schodów, po raz pierwszy stanie się miejscem tak rozbudowanej prezentacji fotografii jednego autora. Wernisaż i wystawa otworzą nowy etap w życiu tej wyjątkowej budowli – latarnia staje się przestrzenią, w której sztuka i morze opowiadają wspólną historię. Wstęp na wernisaż jest wolny. Zapraszamy do zanurzenia się w świat „Bałtyckich opowieści”.
Sprawdziłyśmy HUAWEI Pura 80 Ultra. Mocno się zastanawiamy, czy aparat cyfrowy jeszcze kiedykolwiek będzie nam potrzebny
W naszej codziennej pracy liczy się pomysł i jakość realizacji. Dzięki HUAWEI Pura 80 Ultra odkryłyśmy nowy wymiar fotografii mobilnej! Zobaczcie, jak wygląda dzień na planie w naszej redakcji.
Jesteśmy redaktorkami odpowiedzialnymi m.in. za materiały na social media. Jedną z realizacji naszego działu był projekt dla nationalgeographic.pl, który już niebawem zobaczycie na Instagramie. Jak wygląda praca przy tego typu produkcjach? Wszystko zaczyna się od dobrego scenariusza oraz niezawodnego sprzętu. Tym razem przetestowałyśmy HUAWEI Pura 80 Ultra. To lider w rankingu DXOMARK. Nasz dzień zdjęciowy (po zaakceptowaniu scenariusza), to na początku ustawianie lamp, testowanie nagłośnienia i ustawianie odpowiednich kadrów. Na statywie ustawiłyśmy więc HUAWEI Pura 80 Ultra, który ma smukłą obudowę i gładką taflę pleców, dzięki czemu doskonale leży w dłoni także podczas dorabiania ujęć kręconych z ręki. Pierwsze ujęcie i pierwszy zachwyt – w czym tkwi siła aparatu? HUAWEI Pura 80 Ultra od razu pokazał, że jego 1-calowy aparat HDR 50 MP to nie tylko marketing – ostrość, detale i kolory wyglądały tak, jakbyśmy patrzyły przez okno, a nie na ekran telefonu. Podczas sesji szybko zaczęłyśmy bawić się też teleobiektywami wspieranymi przez sensor Ultra Chroma XMAGE. Mechanicznie zmieniany, podwójny zoom optyczny to coś, co od samego początku ułatwia pracę. Zoom optyczny 3,7x z przysłoną F2.4 (50 MP) oraz zoom optyczny 9,4x z przysłoną F3.6 (12,5 MP) pozwalały nam zbliżyć się do bohatera, z którym pracowałyśmy tak, jakby między nami nie było odległości. Skóra, włosy, tkaniny – każdy detal był ostry i naturalny, bez przerysowanej ostrości czy sztucznego wygładzania. Największą frajdę dał nam jednak aparat Ultra Lighting HDR z 1-calową matrycą. Jego 15-krotnie większy zakres dynamiczny – do 16 EV – naprawdę robi różnicę, szczególnie w miejscu, gdzie nie ma światła naturalnego. Cienie były głębokie, ale nie ginęły w czerni, a jasne partie nie przepalały się. Po raz pierwszy miałyśmy wrażenie, że telefon rejestruje scenę dokładnie tak, jak widzi ją ludzkie oko. Gdy zmieniałyśmy perspektywę i chciałyśmy złapać więcej przestrzeni, przełączałyśmy się na szeroki kąt 40 MP (F2.2). Kadrowanie dużych scen było banalnie proste. A kiedy nagle chciałyśmy uchwycić szczegóły, bez wahania korzystałyśmy z 100× zoomu cyfrowego. Dla nas nie jest to zoom, z którego korzysta się "dla zabawy" – raczej narzędzie, które potrafi wyciągnąć detale niewidoczne gołym okiem, ale niezwykle istotne, aby przekazać wszystkie szczegóły. Najbardziej imponująca była szybkość migawki. Jedno kliknięcie i już – żaden ruch, żaden drobny detal nie miał szans uciec przed obiektywem. Czułyśmy, że pracujemy ze sprzętem, który nie ogranicza nas technicznie, tylko nadąża za naszą kreatywnością. Cisza w hałasie – AI, które czyści dźwięk lepiej, niż oczekiwałyśmy Jednak sam obraz to nie wszystko w naszej pracy. Nagrywanie rolek na Instagram to także dźwięk. Czy i tutaj HUAWEI Pura 80 Ultra był strzałem w 10? Nagrywanie w jakości 4K to dzięki HUAWEI Pura 80 Ultra filmowa jakość mieszcząca się w dłoni! W studio czasem bywają różne warunki, ale dwukierunkowa redukcja szumów ze wsparciem AI skutecznie odcinała hałas. Głos brzmiał naturalnie, a odgłosy w tle praktycznie znikały – jakby telefon tworzył własną, cichą przestrzeń. Co dla nas bardzo ważne w pracy, to pojemna bateria. W przypadku HUAWEI Pura 80 Ultra to 5170 mAh. A kiedy już musiałyśmy go naładować, to podłączenie przewodowej ładowarki 100 W HUAWEI SuperCharge działało jak ekspresowy zastrzyk energii – dosłownie kilka minut i telefon znów był gotowy do pracy. A jeśli akurat korzystałyśmy z ładowania bezprzewodowego, 80 W również świetnie się sprawdziło, pozwalając nam wrócić do działania szybciej, niż zdążyłyśmy posegregować ostatnie ujęcia. Ten telefon to też prywatność, co szczególnie można docenić po zakończeniu pracy. Kiedy HUAWEI Pura 80 Ultra wychwytuje, że ktoś zerka nam przez ramię – powiadomienia po prostu znikają z ekranu. Smartfon bez problemu łączy się także ze smartwatchem. Wszystkie powiadomienia i dane o aktywności pojawiają się w czasie rzeczywistym. Całość działa pod kontrolą EMUI 15.0, które daje dużo swobody w personalizacji. A pomiędzy zdjęciami... Ekran ze szkłem Kunlun Glass drugiej generacji okazał się wyjątkowo solidny – producent deklaruje 20-krotnie większą wytrzymałość niż w zwykłym szkle, a my szybko zauważyłyśmy, że nie musimy obchodzić się z nim jak z przysłowiowym jajkiem. Kiedy pakowałyśmy się na dzień zdjęciowy i po nim, wrzucałyśmy telefon do plecaka obok metalowego statywu bez obaw o porysowanie. Z tym telefonem naprawdę łatwo się zaprzyjaźnić już od pierwszego dnia. Doceniłyśmy go w pracy i po godzinach. Ujęcia z restauracji? Selfie po realizacji? Ten telefon zawsze staje na wysokości zadania i jest doskonałym towarzyszem. Zobaczcie w naszym materiale video, jak dokładnie wygląda praca z HUAWEI Pura 80 Ultra. Materiał promocyjny marki HUAWEI.
Takiego zdjęcia nie zrobił jeszcze nikt. Astrofotograf zadziwił świat „Upadkiem Ikara”
To ujęcie wymagało tygodni drobiazgowych przygotowań i sześciu podejść podczas lotu motolotnią. Ale opłaciło się – fotograf z Arizony zrobił jedno z najlepszych zdjęć Słońca w historii.
Astrofotograf Andrew McCarthy uchwycił niezwykłe zdjęcie, na którym spadający skoczek spadochronowy wydaje się „przelatywać” tuż przed powierzchnią Słońca. Fotografia, nazwana „The Fall of Icarus” (Upadek Ikara), powstała 8 listopada 2025 roku w Arizonie i wymagała wielotygodniowych przygotowań. Pomysł na zdjęcie, jakiego nie było McCarthy to uznany astrofotograf, specjalizujący się w ujęciach słonecznych tranzytów – czyli ciał niebieskich lub statków powietrznych przelatujących przed tarczą Słońca. Tym razem jednak postanowił sfotografować w ten sposób człowieka. Do pomocy zaprosił Gabriela C. Browna, skoczka spadochronowego i youtubera, prowadzącego kanał BlackGryph0n. Wpadł na pomysł zsynchronizowania skoku ze spadochronu z ustawieniem Słońca w kadrze. Brown miał wyskoczyć z motolotni, a McCarthy czekał na ziemi z teleskopem skierowanym w odpowiednie miejsce. Skok miał się odbyć na wysokości mniej więcej 1000 m n.p.m., podczas gdy teleskop znajdował się prawie 2,5 kilometra dalej. Zegarmistrzowska precyzja i 6 przelotów motolotnią Choć cały projekt był bardzo precyzyjnie zaplanowany, w praktyce okazał trudniejszy, niż przewidywano. Największym problemem było precyzyjne śledzenie motolotni. Aby prawidłowo ustawić maszynę na tle tarczy słonecznej, trzeba było aż sześciu podejść. Problem w tym, że sam skok mógł odbyć się tylko raz, z uwagi na konieczność bezpiecznego przepakowania spadochronu, co zajęłoby dużo czasu. Gdy wreszcie udało się uchwycić właściwy moment, McCarthy obserwował skok na monitorze komputera z ogromną ekscytacją. Gabriel Brown opublikował nagranie zza kulis, dokumentujące powstawanie niesamowitego zdjęcia. McCarthy podkreśla, że to zdjęcie jest jednym z pięciu najlepszych w jego karierze, a poza tym prawdopodobnie pierwszym takim ujęciem w historii. Inne słynne zdjęcia Andrew McCarthy’ego W ostatnich miesiącach astrofotograf zdobył rozgłos dzięki innym spektakularnym zdjęciom słonecznych tranzytów: Międzynarodowej Stacji Kosmicznej i rakiety SpaceX. Ma na swoim koncie także doskonałe, ultra-dokładne zdjęcia Księżyca, mgławic oraz rzadkie ujęcie Marsa zasłanianego przez Księżyc. McCarthy był tak ucieszony niezwykłym zdjęciem, że udostępnił je na jakiś czas za darmo w wysokiej rozdzielczości. Jego zdjęcia można kupić jako wysokiej jakości wydruki poprzez stronę Cosmic Background. Źródła: Live Science, Andrew McCarthy, Black Gryphon Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Zobacz zdjęcia walczące o Grand Prix internautów. Oddaj głos na najpiękniejszą fotografię roku
Po gali emocje wcale nie opadały – wręcz przeciwnie, dopiero teraz rozpoczyna się najbardziej angażujący etap konkursu. Wraz z finałem 21. edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic Polska ruszyło głosowanie na Grand Prix Internautów. Każdy może zdecydować, które zdjęcie zasługuje na najważniejsze wyróżnienie publiczności.
Choć gala 21. edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego, która odbyła się 17 listopada 2025 roku, oficjalnie wyłoniła zwycięzców poszczególnych kategorii, emocje związane z tegoroczną odsłoną wciąż trwają. Równolegle toczą się głosowania w kategoriach wybieranych przez publiczność, jednak to właśnie Grand Prix Internautów pozostaje najbardziej prestiżowym wyróżnieniem przyznawanym przez odbiorców. Jest jedyną nagrodą, w której wszystkie zdjęcia – niezależnie od tematyki, stylu czy kategorii – stają obok siebie, tworząc szerokie, różnorodne spektrum spojrzeń na świat. Głosowanie rozpoczęło się 18 listopada i potrwa do 3 grudnia do godziny 12:00. Każdy internauta może codziennie wskazać jedną fotografię, która jego zdaniem zasługuje na miano najważniejszego ujęcia tegorocznej edycji. To etap szczególny, bo pozwala spojrzeć na konkurs z innej perspektywy — nie oczami jury, lecz publiczności, która w naturalny sposób reaguje na emocje, historię i siłę przekazu ukrytą w kadrze. Dzięki temu Grand Prix Internautów staje się zwieńczeniem całego konkursu oraz symbolicznym pomostem między twórcami a widzami. Laureat otrzyma voucher na wycieczkę z oferty biura podróży Itaka. Dlaczego warto zagłosować? Głosowanie na Grand Prix Internautów daje publiczności możliwość wskazania fotografii, która spośród najlepszych prac wyłonionych przez jury najbardziej porusza odbiorców. To etap, w którym nie oceniamy wszystkich zgłoszeń, lecz jedynie te zdjęcia, które już zdobyły najwyższe wyróżnienia w poszczególnych kategoriach. Dzięki temu wybór internautów staje się dialogiem z decyzjami ekspertów — publiczność może potwierdzić ich werdykt albo zwrócić uwagę na kadr, który w jej oczach ma szczególną siłę oddziaływania. Dla twórców to ważny moment, bo pokazuje, jak ich prace funkcjonują poza kontekstem profesjonalnej oceny. Fotografia nagrodzona głosami internautów zyskuje dodatkową widoczność i dociera do nowych odbiorców, a autor może dzięki temu rozwinąć swoją obecność w świecie fotografii. To także szansa dla tych, którzy – choć docenieni przez jury – nie są jeszcze dobrze znani publiczności. Głos internautów nie zastępuje werdyktu jury, ale go uzupełnia. Podkreśla, że fotografia działa wielotorowo: jedne ujęcia zachwycają precyzją, inne emocją, jeszcze inne budują więź z widzem poprzez opowieść. Oddając głos, pomożecie wskazać to zdjęcie, które najlepiej przemawia do publiczności i które zasługuje na dodatkowe wyróżnienie. To właśnie różnorodność spojrzeń sprawia, że Grand Prix Internautów jest tak ważnym elementem konkursu. Kandydaci do Grand Prix Internautów 2025 Kraina gór i koni, fot. Paweł Jagiełło Akwakultura kontrolowana, fot. Bartłomiej Machul Plastikowa wysiadka, fot. Patryk Kurc Going up or down?, fot. Bartłomiej Bodzek Psyjaciele, fot. Michał Kolanowski Dwa światy, fot. Adrian Stejka Polska góra lodowa, fot. Małgorzata Zimnoch Pora karmienia, fot. Grzegorz Borowik Piwnice Majów, fot. Przemysław Zyber View Riddle on the source website Sprawdź regulamin głosowania.
Daj szansę młodym fotografom. Zdecyduj, które zdjęcie zasługuje na wyróżnienie
Zobacz świat widziany z perspektywy najmłodszych twórców i wesprzyj ich talent swoim głosem. W 21. edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic Polska uczniowie szkół ponadpodstawowych ponownie zachwycają w kategorii „Świat okiem młodych”. Internauci mogą już decydować, które ujęcia poruszają najbardziej.
Czy jesteśmy gotowi spojrzeć na rzeczywistość oczami młodego pokolenia? W tegorocznej, 21. edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic Polska młodzi fotografowie po raz kolejny udowadniają, że wrażliwość i świeże spojrzenie potrafią wydobyć piękno tam, gdzie inni widzą codzienność. Gala, która odbyła się 17 listopada 2025 r., pokazała, jak różnorodne są ich perspektywy – od osobistych historii po obserwacje natury, społeczeństwa i świata, który dynamicznie się zmienia. Kategoria „Świat okiem młodych” to przestrzeń, w której twórcy dopiero rozpoczynający swoją fotograficzną drogę mogą nie tylko zaprezentować swoje prace szerokiej publiczności, ale również zaistnieć w środowisku profesjonalistów. Teraz nadchodzi moment, w którym to głos odbiorców zdecyduje o zwycięstwie. Laureat otrzyma voucher na wycieczkę z oferty biura podróży Itaka. Dodatkowo szkoła, do której uczęszcza laureat w tej kategorii, otrzyma nagrodę specjalną w postaci autorskiego wykładu poprowadzonego przez redaktora naczelnego National Geographic Polska Łukasza Załuskiego, pod tytułem: „Jak zostać dziennikarzem podróżniczym”. Jak fotografuje młodzież? Fotografie nadesłane przez młodych twórców to coś więcej niż kadry – to emocje, pytania i wrażliwość, której nie da się podrobić. Młodzież fotografuje intuicyjnie, szczerze, często odważniej niż dorośli. Jej prace pełne są kontrastów: od radości i humoru po refleksję nad tym, co trudne, nieoczywiste czy przemijające. To pokolenie dorasta w świecie nieustannych zmian, a każdy dzień dostarcza mu nowych bodźców. W ich zdjęciach widać tę różnorodność doświadczeń – miejską energię, zachwyty nad detalem, niepokój wobec globalnych wyzwań, ale też zachwycającą uważność. Przez obiektyw aparatu lub smartfona młodzi fotografowie opowiadają o swojej codzienności, ale również o sprawach ważnych: relacjach, klimacie, tożsamości i przyszłości. Dla wielu z nich udział w konkursie jest pierwszym krokiem do większych projektów, a czasem – do przyszłej kariery fotograficznej. To właśnie ta autentyczność sprawia, że kategoria „Świat okiem młodych” tak silnie porusza odbiorców. Dlaczego warto oddać swój głos? Głosowanie internautów to coś znacznie więcej niż wybór ulubionego zdjęcia. To realny wpływ na rozwój młodych twórców, którzy dzięki waszemu wsparciu mogą rozwinąć skrzydła, nabrać odwagi i zyskać widoczność na ogólnopolskiej scenie. Od 18 listopada do 3 grudnia do godz. 12:00 każdy może zagłosować raz dziennie, wybierając pracę, która poruszy, zaciekawi lub zatrzyma na dłużej. Im więcej głosów, tym większe szanse debiutujących autorów na wyróżnienie i dostrzeżenie przez profesjonalistów. To właśnie dzięki takim decyzjom odkrywamy nowe talenty, nowe spojrzenia i nowe historie. Razem wybierzmy zdjęcia, które inspirują do uważności, otwierają oczy na świat i pokazują, że młode pokolenie ma ogromną siłę opowiadania obrazem. Zdjęcia finałowe w kategorii „Świat okiem młodych” Cień na skałach, fot. Gabriel Jawień (VIII Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) Chłopak z wędką, fot. Szymon Krzesaj (Zespół Szkół Ekonomicznych w Brzegu) W objęciach mgły, fot. Szymon Bartołd (Zespół Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie) Sylwetka o brzasku, fot. Igor Bodnar (Technikum Leśne w Warcinie im. prof. Stanisława Sokołowskiego) O zmroku, fot. Szymon Bartołd (Zespół Szkół Leśnych w Rucianem-Nidzie) Między ziemią a sygnałem, fot. Marcel Maciołek (Zespół Szkół Ekonomicznych im. Wincentego Stysia) (Samo)ocena, fot. Agata Łuczak (Liceum Ogólnokształcące im. Jana Matejki w Wieliczce) Na księżycu, fot. Marcin Śmigielski (I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Łodzi) Szwedzki stół, fot. Gabriel Jawień (VIII Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) Cisza wysokości, fot. Marcel Maciołek (Zespół Szkół Ekonomicznych im. Wincentego Stysia) View Riddle on the source website Sprawdź regulamin głosowania.
Jak wygląda „Polska nieoczywista”? Wybierzcie najlepsze zdjęcie
Po gali 21. edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic Polska, która odbyła się 17 listopada, emocje wcale nie opadają. Przeciwnie – rozpoczyna się etap, w którym głos ma publiczność. Startuje głosowanie internautów na najciekawsze zdjęcie w kategorii „Polska Nieoczywista”.
Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic Polska od ponad dwóch dekad inspiruje i mobilizuje miłośników fotografii w całym kraju. Co roku do redakcji trafiają tysiące prac – zarówno od debiutujących twórców, jak i doświadczonych fotografów – tworząc wyjątkową kronikę natury, kultury i codzienności. Uroczysta gala 21. edycji, która odbyła się 17 listopada 2025 r., ponownie udowodniła, jak różnorodnie można opowiadać historiza pomocą jednego kadru. Choć znamy już zwycięzców w poszczególnych kategoriach, rywalizacja jeszcze się nie kończy. Najbardziej emocjonujący etap dopiero się rozpoczyna – to moment, w którym głos zabiera publiczność. Od 18 listopada do 3 grudnia do godziny 12:00 każdy może współdecydować o tym, które zdjęcie zyska tytuł ulubionego w oczach internautów. Sponsorem tej kategorii jest Polska Organizacja Turystyczna. Zwycięzca otrzyma voucher na wyjazd do miejsca certyfikowanego przez POT. Dlaczego „Polska Nieoczywista”? Kategoria „Polska Nieoczywista” to zaproszenie do spojrzenia na kraj z nowej, zaskakującej perspektywy. Fotografie zgłaszane do tego działu udowadniają, że Polska to nie tylko znane krajobrazy i ikoniczne miejsca. To również małe miasteczka z własną, lokalną historią, nietypowe formacje skalne, zapomniane szlaki, detale architektury, których codziennie mijamy, nie zwracając uwagi, a także momenty z życia społeczności, które zachowują tradycje niewidoczne na pierwszy rzut oka. „Nieoczywistość” w tych pracach polega często na zderzeniu dwóch światów: natury i industrialnych pejzaży, ciszy prowincji i ruchu dużych miast, dziedzictwa i współczesności. Fotografowie odsłaniają piękno w miejscach, które zazwyczaj pozostają w cieniu popularnych atrakcji. Dzięki ich wrażliwości odkrywamy Polskę pełną kontrastów, szczegółów i historii – tę, której na co dzień nie dostrzegamy, a która tworzy fascynującą mozaikę naszego kraju. Głosowanie internautów. Twoje zdanie też się liczy! Drugi etap konkursu rozpoczął się 18 listopada 2025 r. i potrwa do 3 grudnia do godziny 12:00. To wyjątkowy czas, w którym to głos odbiorców decyduje o ostatecznym zwycięstwie w kategorii „Polska Nieoczywista”. Każdego dnia możesz oddać jeden głos, wybierając pracę, która poruszy cię najbardziej – zachwyci światłem, opowie historię lub po prostu zatrzyma na dłużej. Właśnie teraz fotografia wychodzi poza ramy konkursu. Dzięki głosowaniu online staje się wspólnym doświadczeniem oraz rozmową o tym, jak postrzegamy Polskę i co nas w niej zadziwia. To moment, by docenić autorów, którzy potrafią wydobyć niezwykłość z pozornie zwyczajnych miejsc. Finałowe zdjęcia „Polski Nieoczywistej” T-rex, fot. Paweł Jędrusik Stary wiatrak i zorze, fot. Przemysław Szewczyk Przysiółek wsi Gronowice, fot. Tomasz Matusiak Esox, fot. Grzegorz Raginia Tam, gdzie kończy się zima, fot. Bartłomiej Machul Dwa światy, fot. Adrian Stejka Cola, fot. Arkadiusz Czarnecki Perfekcyjna symetria, fot. Jakub Migdałek Nowy początek, fot. Jakub Migdałek Leśna stonoga, fot. Marcin Osman View Riddle on the source website Sprawdź regulamin głosowania.
21. Wielki Konkurs Fotograficzny za nami. Oto najlepsze zdjęcia tego roku według jurorów National Geographic Polska
21. edycja Wielkiego Konkursu Fotograficznego dobiegła końca – oto wyniki. Za nami obrady jury oraz uroczysta gala wręczenia nagród w Warszawie. Przedstawiamy wyjątkowe zdjęcia tegorocznych laureatów.
Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic to prestiżowe wydarzenie, które co roku przyciąga zarówno profesjonalistów, jak i pasjonatów fotografii. Już od 21 lat redakcja „National Geographic Polska” zaprasza czytelników do pochwalenia się swoimi zdjęciami. Poza techniką i estetyką fotografii nie mniej ważne jest to, aby zdjęcia niosły ważne przesłanie. Niełatwo jest się wyróżnić – co roku w WKF-ie biorą udział tysiące fotografów. W tym roku po raz kolejny swoje prace przesłali także uczniowie. Ale to jeszcze nie koniec! Teraz to wy – internauci – będziecie mogli zagłosować na swoich faworytów w trzech kategoriach: Świat okiem młodych, Polska nieoczywista oraz Grand Prix Internautów. Szczegóły wkrótce. Kto wygrał 21. Wielki Konkurs Fotograficzny? Oto zwycięskie zdjęcia 2025 roku, wybrane przez 12-osobowe jury. Przedstawiamy zwycięzców i wyróżnionych w każdej z 10 ekscytujących kategorii: Ludzie - człowiek i emocje 1. miejsce: Michał Kolanowski, „Psyjaciele” Zwycięska fotografia ukazuje w niezwykle prosty sposób, sytuację naszego społeczeństwa. Żyjemy coraz dłużej, ale nasze rodzinny są coraz mniejsze. Dzieci często zastępują zwierzęta domowe. Ta fotografia działa wielopoziomowo – zaraz po pierwszym, oczywistym odbiorze, zmusza nas do zastanowienia nad sprawami fundamentalnymi. I to daje jej ogromną moc. Wyróżnienie: Janusz Jurek, „Dama z pieskiem” Wyróżnienie: Lukasz Krytkowski, „Kristina” Krajobraz - oblicza ziemi 1. miejsce: Przemysław Zyber, „Piwnice Majów” Autor tego magicznego ujęcia zabrał nas w miejsce dostępne nielicznym – tam, gdzie światło walczy z mrokiem, a cisza staje się niemal namacalna. Dzięki jego wrażliwości i kunsztowi możemy choć przez chwilę poczuć, czym jest piękno ukryte w głębinach. Wyróżnienie: Stanisław Hawrus, „Mammoth Hot Springs” Wyróżnienie: Paweł Jagiełło, „Dolina Zapomnianych Rzek” Zwierzęta - z bliska i daleka 1. miejsce: Grzegorz Borowik, „Pora karmienia” Jury doceniło wyjątkowe ujęcie ukazujące opiekę pustułki nad podrośniętymi pisklętami w niezwykłym kadrze okrągłego okna miejskiego budynku. Gniazdo w mieście to symbol koegzystencji i zderzenie architektury z naturą. Wyróżnienie: Patryk Kurc, „Ku kung fu” Wyróżnienie: Maciej Giersz, „Kto pierwszy ten lepszy” Fotoreportaż - historia w kadrach 1. miejsce: Paweł Kosicki, „Na zachodzie bez zmian” Zwycięski fotoreportaż zachwycił jury spójnością opowieści, wyczuciem chwili i emocjami idącymi za treścią. Zdjęcia układają się w poruszającą historię o pasji, odwadze i tradycji – pełną emocji, dynamiki i autentyzmu. To praca dojrzała, wyważona, pełna energii, która w wyjątkowy sposób łączy dokument z artystycznym spojrzeniem. Fotoreportaż ten wykracza poza dokumentację wydarzenia – staje się uniwersalną opowieścią o człowieku, jego sile i determinacji. Wyróżnienie: Sebastian Piórek, „Przepełniona Ziemia” Planeta w kryzysie - ekologia i zmiany klimatu 1. miejsce: Patryk Kurc, „Plastikowa wysiadka” To kadr, który mówi wszystko. Ta fotografia jest potężnym, symbolicznym uderzeniem. Widzimy skalę kryzysu, z którym mierzymy się w oceanach. W magazynie National Geographic pokazywaliśmy wyławianie sieci-widm z Bałtyku i nieszczęść jakie one powodują w oceanach całego świata. Ten głuptak siedzący na kolorowym gnieździe z sieci w symboliczny sposób pokazuje, jak ogromna jest skala tego problemu. Plastik jest już częścią ekosystemu. Ten kontrast – życie kontra odpady, dom kontra pułapka – przeszył jurorów wieloma emocjami. To jest to "coś", co utkwi w pamięci na długo Wyróżnienie: Rafał Żydek, „Dwa światy” Wyróżnienie: Przemysław Neumann, „Architektura Antropocenu” Smart-kadr - fotografia mobilna. Sponsorem kategorii jest Samsung 1. miejsce: Paweł Jagiełło, „Kraina gór i koni” Zdjęcie to zachwyca spokojem i wyczuciem przestrzeni. Autor w prosty, lecz poruszający sposób uchwycił istotę kirgiskiego krajobrazu. Jury doceniło wyjątkową kompozycję oraz umiejętne wykorzystanie możliwości smartfona do uchwycenia kadru o malarskiej głębi i atmosferze. Wyróżnienie: Agnieszka Andryszczak, „Żeglarz” Wyróżnienie: Aneta Wieliczko, „PKiN+MSN=WNM” Obraz wiedzy - nauka w obiektywie. Sponsorem kategorii jest Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 1. miejsce: Bartłomiej Machul, „Akwakultura kontrolowana” Fotografia w interesujący sposób przedstawia precyzję i rytm form. To spotkanie nauki ze sztuką. Z lotu ptaka laboratoryjna rzeczywistość hodowli ryb, zamienia się w hipnotyzujący, niemal abstrakcyjny obraz. Jury doceniło umiejętność ukazania naukowego eksperymentu w estetycznej, wizualnie uporządkowanej kompozycji. Wyróżnienie: Michał Dylikowski, „Dwoista natura kryształu” Wyróżnienie: Paweł Ulaniuk, „Pomost” W ruchu - dynamika i sportowe emocje 1. miejsce: Bartłomiej Bodzek, „Going up or down?” Nagrodę przyznajemy za wyczucie momentu, koloru i zamrożenie ruchu w decydującym ułamku sekundy oraz za przeniesienie nas, widzów, w sam środek sportowych emocji. Wyróżnienie: Agnieszka Drzewińska, „Beczka śmierci” Wyróżnienie: Jarosław Respondek, „Szarża” Polska nieoczywista. Sponsorem kategorii jest Polska Organizacja Turystyczna 1. miejsce: Adrian Stejka, „Dwa światy” Fotografia ta to połączenie natury i industrialnego pejzażu. Jury doceniło wyjątkowe wyczucie chwili i umiejętność dostrzeżenia piękna w pozornie zwykłej scenerii. To obraz, który odkrywa niezwykłość w ciszy polskiego poranka. Wyróżnienie: Jakub Migdałek, „Perfekcyjna Symetria” Wyróżnienie: Bartłomiej Machul, „Tam, gdzie kończy się zima” Świat okiem młodych. Sponsorem kategorii jest Bank Pekao 1. miejsce: Marcin Śmigielski, „Na księżycu” Fotografia ta wyróżnia się niezwykła wyobraźnią i umiejętnością połączenia ciekawości z artystyczną wrażliwością. Autor obserwując Księżyc, skierował uwagę nie na pełnię lecz na drobny detal – sylwetkę owada na tle tarczy. Zdjęcie zachwyca prostotą formy i mocą skojarzeń. To pokazuje, że wielkie odkrycia zaczynają się od dostrzeżenia małych rzeczy. Wyróżnienie: Szymon Bartołd, „O zmroku” Wyróżnienie: Szymon Bartołd, „W objęciach mgły” Grand Prix Autorką najlepszej pracy tego roku jest Małgorzata Zimnoch, a jej zdjęcie nosi tytuł „Polska góra lodowa”. W tej fotografii natura staję się artystką – z pozornego chaosu tworzy kompozycję o niezwykłej harmonii i rytmie. Pęknięte tafle lodu, niczym fragmenty rozbitego talerza, układają się w obraz doskonały w swojej przypadkowości. Autorka z wyczuciem światła, koloru i przestrzeni uchwyciła moment, w którym porządek i nieład spotykają się w jednym kadrze. Jury doceniło tę subtelną równowagę miedzy obserwacją rzeczywistości a jej poetycką interpretacją.
Czemu wciąż nie możesz zrobić dobrego zdjęcia Księżyca? Uda ci się nawet smartfonem: oto co możesz zrobić
Bezchmurna noc, nastrojowy spacer, a na nim ty i Księżyc. W takim momencie każdy odruchowo sięga po telefon, by uchwyć magiczne chwile. Efekt jest jednak zwykle… rozczarowujący. Robimy więc zdjęcie jeszcze raz. I jeszcze. I jeszcze. Za każdym razem otrzymując nieokreśloną białą plamę na czarnym tle. Czy można z tym coś zrobić?
Zdjęcie Księżyca można wykonać smartfonem, ale czasem trzeba postąpić wbrew swojej intuicji lub wesprzeć się dodatkowym sprzętem. Jak tego dokonać i czemu w obiektywnie telefonu często staje się on nieokreśloną, jasną plamą, tracąc całą swoją magię? Rozróżnienie nocy i dnia Podczas wieczornego spaceru pod rozgwieżdżonym niebem łatwo założyć, że noc trwa… wszędzie. To jednak pierwszy błąd początkujących astrofotografów – to, że na ziemskiej, parkowej alejce panuje ciemność, nie oznacza, że tak samo jest na Księżycu. Robiąc mu zdjęcie próbujemy uchwycić jego oświetloną słońcem stronę: fotografujemy więc jego… dzień. To jeden z powodów powstawania rozmytej plamy. Aparaty ustawione na tryb nocny nie radzą sobie z tak jasnym obiektem, a smartfony zwykle automatyzują fotografię, dostosowując ostrość i czas naświetlania do warunków panujących wokół urządzenia. Kiedy zrobisz najlepsze zdjęcie Księżyca? Wbrew pozorom telefonem najłatwiej zrobić dobre zdjęcie Księżyca… w ciągu dnia. Na tle jasnoniebieskiego nieba smartfon najprawdopodobniej użyje trybu dziennego: odpowiednio krótka ekspozycja pozwoli zrobić lepsze zdjęcie. Analogicznie, jeśli urządzenie wyposażone jest w odpowiednią funkcję, można zmienić ekspozycję ręcznie (krótsza pozwoli wykonać lepsze zdjęcie Księżyca). Jeśli uzyskany w ten sposób efekt jest niezadowalający, to trzeba szukać dalej. Konieczny może być dodatkowy sprzęt (być może masz go już w domu). Wszystko sprowadza się bowiem do konstrukcji aparatów w telefonach. Do jakich zdjęć idealnie nadają się aparaty smartfonów? Kieszonkowe aparaty, które nosimy zawsze przy sobie, powstały dla ściśle określonych celów: mają idealnie nadawać się albo do fotografowania bliskich obiektów (np. w trakcie selfie czy zdjęcia obiadu w restauracji) albo pięknych, szerokich widoków w trakcie wymarzonych wakacji – idealnych do wstawienia na Instagrama. Szerokokątne aparaty potrafią wykonać zdjęcie 90-stopniowego pola widzenia. Niestety, Księżyc ginie na takich fotografiach, bo zajmuje raptem pół stopnia szerokości na niebie. Jak działają aparaty fotograficzne? Aparaty i teleskopy skupiają światło padające z różnych kierunków na detektorach. Kiedyś były nimi filmy fotograficzne, a obecnie są to cyfrowe czujniki z pikselami. W typowym telefonie każdy piksel otrzymuje światło pod kątem 0,02 stopnia, a ponieważ Księżyc ma 0,5 stopnia szerokości na niebie, jego obraz ma ostatecznie szerokość zaledwie 25 pikseli. To nie pozwala mu na zawarcie zbyt wielu szczegółów. Rośnij Księżycu, rośnij Żeby wykonać dobre zdjęcie Księżyca, należy go więc powiększyć. Najprościej zrobić to za pomocą obiektywu z mechanicznym zoomem, który jest wyposażeniem wielu aparatów fotograficznych. Za jego pomocą udaje się zwiększyć ogniskową (np. z 50 mm do 300 mm) i dzięki temu zawrzeć więcej szczegółów. Niestety, w znakomitej większości współczesnych smartfonów zoom realizowany jest nie mechanicznie, a cyfrowo. Fizyczna ogniskowa pozostaje więc niezmienna, a ilość szczegółów nie zwiększa się. Czy da się zrobić dobre zdjęcie Księżyca smartfonem? Nie trzeba jednak porzucać marzeń – da się. Telefony mogą robić zdjęcia za pomocą teleskopów. Wystarczy skierować przyrząd na Księżyc, a następnie ostrożnie przyłożyć aparat telefonu nad okular. Dzięki temu uda się zrobić naprawdę dobre zdjęcie. Niektórzy producenci sprzedają nawet dedykowane temu zadaniu uchwyty. Jak to działa? Wykorzystujemy mechaniczne przybliżenie teleskopu, więc pracujemy z obiektywem o ogniskowej 300 mm zamiast 6 mm. Zamiast 25 pikseli uzyskujemy ich aż 1250. To zaś pozwala wykonać naprawdę zachwycające zdjęcie Księżyca. Jednak nie ukrywajmy, nie zawsze mamy ze sobą teleskop na spacerze. Jeśli więc chcemy uchwycić świetne nocne ujęcie i zatrzymać ze sobą magiczne chwile, zamiast przybliżać możemy… oddalić. Wyżej wspomnieliśmy, że telefony dobrze sprawdzają się podczas fotografowania rozległych widoków. Można to wykorzystać, używając aparatu szerokokątnego i długiego czasu naświetlania. Dzięki temu wykonamy piękne zdjęcia np. Drogi Mlecznej, a jeśli będziemy mieć szczęście – uchwycimy nawet kometę. Źródło: The Conversation, BBC Sky at Night Magazine Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
40 lat temu Zbigniew Religa przeprowadził pierwszy udany przeszczep serca w Polsce. To zdjęcie zna cały świat
To ojciec polskiej kardiochirurgii i ikona medycyny. Profesor Zbigniew Religa przeprowadził pierwszy udany przeszczep serca w naszym kraju. Zdjęcie, które powstało 2 lata później, stało się legendą. Znacie jego historię?
W tym artykule: Profesor Zbigniew Religa na kultowym zdjęciu. Kto je wykonał? Drugie życie kultowego zdjęcia Przełom w medycynie Czym jest ksenotransplantacja? Transplantacja serca jest uważana za jeden z największych cudów współczesnej medycyny. Dla chorych z ciężkim i nieodwracalnym uszkodzeniem tego organu jest to szansa na nowe życie. Po raz pierwszy w Polsce przeszczep serca pomyślnie przeprowadził profesor Zbigniew Religa. Historyczna operacja odbyła się 5 listopada 1985 r. Od tamtej pory Religa przyczynił się do naprawy tysięcy ludzkich serc. Lekarz zmarł w 2009 r., ale pamięć o nim i jego dokonaniach pozostaje żywa. Profesor Zbigniew Religa na kultowym zdjęciu. Kto je wykonał? Upamiętnieniem pierwszego udanego przeszczepu serca w Polsce był film „Bogowie” z Tomaszem Kotem w roli głównej. Jednym z ostatnich kadrów w filmie jest kultowe zdjęcie profesora Zbigniewa Religi na sali operacyjnej. Wykonał je fotograf National Geographic James L. Stanfield. Fotografia została wybrana zdjęciem roku National Geographic. Znalazła się również wśród 100 najlepszych zdjęć NG. Oprócz Religi monitorującego pracę serca pacjenta na dalszym planie zdjęcia widać też asystenta profesora, Romualda Cichonia. Mężczyzna zasnął z wycieńczenia po trwającej niemal dobę operacji. Sam pacjent również był znaną postacią, nie tylko z uwagi na słynne zdjęcie. To Tadeusz Żytkiewicz, najdłużej żyjący pacjent po przeszczepie serca w Polsce. Zmarł dopiero 30 lat później, w 2017 r. Miał wtedy 91 lat. Co ważne, słynna fotografia nie została wykonana po historycznej operacji przeszczepienia serca, a dwa lata później. Dokładnie w nocy z 4 na 5 sierpnia w 1987 r. James L. Stanfield uwiecznił w kadrze zakończenie dziewiętnastej operacji przeszczepu serca przeprowadzanej przez Religę. Pierwszym pacjentem po pomyślnie przeprowadzonej transplantacji serca był 62-letni rolnik z Krzepic, cierpiący na krańcową postać niewydolności serca. Zmarł po dwóch miesiącach od operacji z powodu sepsy. Drugie życie kultowego zdjęcia O słynnej fotografii ponownie zrobiło się głośno w 2021 r. To zasługa Tomasza Woźniakowskiego, ilustratora i grafika z Łodzi. W pewnym sensie dał drugie życie fotografii, tworząc na jej podstawie trójwymiarową wizualizację. Wykorzystał do tego programy Gimp i Blender oraz technikę tzw. camera mappingu. Dzięki niej mamy wrażenie, jakbyśmy byli w miejscu, w którym powstało zdjęcie. View oEmbed on the source website – Zachwyciło mnie [...], jak przyjemne i wiarygodne efekty można uzyskać tak relatywnie niskim nakładem pracy. Poza tym to technika, która w dużej mierze opiera się na przestrzennej intuicji. Nie wszystko w kwestii perspektywy i proporcji da się wyczytać z jednego zdjęcia i wtedy trzeba działać na oko – mówił Woźniakowski w wywiadzie dla Papaya.Rocks. Przełom w medycynie Pierwszy w Polsce udany przeszczep serca jest uważany za początek polskiej kardiochirurgii. Najpierw była jednak pierwsza, nieudana próba. Podjęli się jej 4 stycznia 1969 r. profesor Jan Moll, Antoni Dziatkowiak i Kazimierz Rybiński. Dwa lata wcześniej po raz pierwszy w historii udało się to zespołowi chirurga Christiaana Barnarda. Przeszczepione serce otrzymał Louis Washkansky. Dawczynią była Denise Darvall. 25-latka zginęła tego samego dnia w wypadku samochodowym. Mimo że przeszczep zakończył się pomyślnie, Washkansky zmarł niecałe trzy tygodnie później na zapalenie płuc. Jego organizm był mocno osłabiony z powodu podawania immunosupresantów – leków, które miały wspomóc przyjęcie przeszczepu. Obecnie przeszczepy serca wykonuje się na całym świecie. Ba, medycyna rozwinęła się na tyle, że przekraczane są kolejne granice. Przykładowo w 2014 r. lekarze po raz pierwszy z sukcesem przeczepili pacjentowi serce od dawcy, u którego doszło do całkowitego zatrzymania krążenia. Już rok później analogiczny zabieg udało się przeprowadzić po raz pierwszy w Europie. Konkretnie w Wielkiej Brytanii. 5 słynnych przeszczepów twarzy. Historie pełne blasków i cieni Operacje przeszczepu twarzy to bardzo trudne przedsięwzięcia, a o ich sukcesie decyduje nie pierwszy dzień po operacji, lecz wiele kolejnych lat życia. Poznajcie 5 historii osób, którym medy... Czym jest ksenotransplantacja? Osobna kwestia to wzbudzające kontrowersje ksenotransplantacje. Chodzi o przeszczep lub infuzję tkanek bądź organów zwierzęcych do organizmu człowieka. Pierwsze próby przeprowadzenia takiego zabiegu podjęto jeszcze w XIX w. Jeden z głośniejszych zabiegów odbył się w 1984 roku. Zespół kardiochirurgów przeszczepił wtedy serce pawiana 12-dniowemu wcześniakowi, nazywanemu później „Baby Fae”. Dziecko przyszło na świat z niedorozwojem lewej komory serca. Po niespełna 2 tygodniach od transplantacji u noworodka pojawiły się pierwsze objawy odrzucenia przeszczepu. 9 dni później maluch zmarł. W 2022 r. człowiekowi po raz pierwszy przeszczepiono zmodyfikowane serce świni. Biorcą był 57-letni David Bennett. Mężczyzna cierpiał na nieuleczalną niewydolność serca. Lekarze nie zakwalifikowali go do konwencjonalnego przeszczepu. Z przeszczepionym sercem żył jeszcze dwa miesiące. Zmarł 8 marca 2022 r., a przyczyny jego śmierci nie zostały podane. Swój udział w historii ksenotransplantacji miał również Zbigniew Religa. W 1992 w. przeprowadził jedną z pierwszych operacji transplantacji serca świni. Przeszczep się nie przyjął, a pacjent zmarł niecałą dobę później. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.