Majówka bez tłumów jest możliwa. Te trzy miejsca w Polsce gwarantują ciszę i spokój
W Polsce nie brakuje turystycznych pereł, które co roku biją rekordy popularności pod względem liczby odwiedzających. Istnieją jednak wyjątkowe zakątki pozwalające skutecznie odpocząć od miejskiego zgiełku i wszechobecnego tłoku. Przygotowaliśmy kilka najciekawszych propozycji na nadchodzący długi weekend.
Spis treści: Kostrzyn nad Odrą – ukryty klejnot turystyczny Leśny raj idealny na ucieczkę od miejskiego zgiełku W krainie wodospadów – Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej Warszawa, wybrzeże Morza Bałtyckiego czy popularne Krupówki w Zakopanem – Polska ma całą masę kultowych miejsc, które warto odwiedzić. Dla miłośników mniej znanych propozycji i tych, którzy wolą uciec od kolorowych straganów, komercji i tłoku, przygotowaliśmy listę „polskich pustkowi”. Kostrzyn nad Odrą – ukryty klejnot turystyczny Kostrzyn nad Odrą to urokliwe miasto w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim. Znajduje się nieopodal ujścia Warty do Odry, w zachodniej części Kotliny Gorzowskiej. Mimo niezaprzeczalnego uroku często bywa pomijane przez turystów – zupełnie niesłusznie. Miłośnicy przyrody znają to miejsce jako bramę do Parku Narodowego „Ujście Warty”. Został utworzony w 2001 roku na powierzchni 8037,59 ha. Głównym przedmiotem ochrony jest fauna ptaków. Obowiązkowym punktem wycieczki jest słynna Twierdza Kostrzyn. „Dzięki niej miasto od XVI w. kojarzone było z nowoczesną, imponującą i niezdobytą fortecą, wpływającą na losy całego regionu” – dowiadujemy się z oficjalnej strony miasta. Średniowieczne osady niemal zawsze miały strategiczne znaczenie militarne. Regularnie piszemy o kolejnych odkryciach historycznych w Kostrzynie. Sercem miasta jest Park Miejski i sąsiedni plac Wojska Polskiego. Dzięki walorom estetycznym odpoczywają tam zarówno turyści, jak i mieszkańcy. Ważnym dla wizerunku Kostrzyna obszarem są okolice amfiteatru z urokliwa trasą spacerową. Na tym lista atrakcji się jednak nie kończy. Warto samemu się o tym przekonać. Dla podróżników, którzy po zwiedzaniu poczują niedosyt, dobrym pomysłem będzie kontynuowanie wycieczki i odwiedzenie... Berlina. Samochodem dojedziemy tam w mniej więcej 1,5 godziny. Leśny raj idealny na ucieczkę od miejskiego zgiełku Na liście urokliwych „polskich pustkowi” warto również uwzględnić południową część Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Ten rejon uznawany jest za największe bogactwo gminy Wyryki, która położona jest w zachodniej części powiatu włodawskiego. Region porasta zwarty kompleks Lasów Włodawskich. To głównie bory mieszane sosnowo-dębowe, dąbrowy, grądy dębowo-grabowe oraz lasy sosnowe. Co ciekawe, pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie jest jedynym pojezierzem w Polsce, którego nie objął zasięg ostatniego zlodowacenia. Z kolei Park Krajobrazowy „Pojezierze Łęczyńskie” został utworzony w 1990 roku jako jeden z elementów Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych Województwa Lubelskiego. Ten urokliwy rejon obejmuje zachodnie części Polesia Lubelskiego i Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej, zwanej Pojezierzem Łęczyńsko-Włodawskim oraz Wysoczyzny Lubartowskiej. Dominują tam równiny urozmaicone niewielkimi wzniesieniami. Najbardziej charakterystyczną cechą parku są rozległe, urokliwe jeziora z przylegającymi do nich torfowiskami wysokimi i przejściowymi oraz stawy. Nadają tamtejszym krajobrazom wyjątkowego charakteru. W samym parku znajduje się niewiele zabytków, jednak z pewnością warto go odwiedzić ze względu na walory przyrodnicze. W krainie wodospadów – Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej Na wyróżnienie zasługuje również Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej, ukryta perełka województwa lubelskiego. Większa część jego obszaru leży na płaskiej, sandrowej Równinie Biłgorajskiej porośniętej borami Puszczy Solskiej. Pod względem krajobrazowym najciekawsza jest północno-wschodnia część parku, obejmująca krawędź Roztocza. Wznosi się kilkadziesiąt metrów nad Równiną Biłgorajską. Najwyżej położony fragment krawędzi osiąga 321 m n.p.m. To tam znajdują się najlepsze szlaki piesze w Polsce. „Krawędź jest w kilku miejscach głęboko rozcięta przez doliny spływających z Roztocza rzek i potoków tworzących systemy niewielkich wodospadów, zwanych szumami lub szypotami” – dowiadujemy się ze strony parki.lubelskie.pl. To właśnie one są najciekawszą atrakcją w okolicy. Największy na terenie Roztocza wodospad, którego próg wapienny wynosi 1,5 m, znajduje się na rzece Jeleń. Z kolei na odcinku Tanwi, między ujściem Potoku Łosinieckiego a ujściem Jelenia, na niewielkim 400 m odcinku znajdują się aż 24 progi. To właśnie ten rejon jest uznawany za najpiękniejszy fragment doliny Tanwi i prawdziwy unikat w skali całego kraju. Źródło: kostrzyn.pl, parki.lubelskie.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Majówka w pociągu? Oto 3 kolejowe trasy po Polsce, które zamienią długi weekend w podróż pełną odkryć
Majówka to idealny moment, by zwolnić tempo i spojrzeć na Polskę z innej perspektywy — najlepiej przez okno pociągu. Malownicze trasy, klimatyczne miasta i podróż bez korków mogą sprawić, że sam przejazd stanie się jedną z największych atrakcji długiego weekendu.
Spis treści: Weekendowy reset pod Krakowem Mazowiecka perełka pół godziny od stolicy Wielkopolska podróż w czasie W 2025 roku po polskich torach podróżowało już ponad 438,9 mln pasażerów – 7,7 proc. więcej niż rok wcześniej. Jak wynika z danych Urzędu Transportu Kolejowego, to najlepszy wynik od trzech dekad i wyraźny sygnał, że kolej przeżywa w Polsce prawdziwy renesans. Choć pociągi z roku na rok przyciągają coraz więcej podróżnych, wiele niezwykłych tras wciąż pozostaje poza głównym turystycznym szlakiem. Dlatego przygotowaliśmy propozycje mniej oczywistych przejazdów, które mogą stać się nie tylko wygodnym środkiem transportu, ale też sposobem na odkrycie nieznanych perełek Polski. Weekendowy reset pod Krakowem Kraków bez wątpienia jest w czołówce polskich miast najchętniej odwiedzanych przez turystów. Zwiedziwszy Wawel i największy średniowieczny rynek w Europie, warto wybrać się w dalszą podróż do mniej tłocznego miasteczka. Mowa o Lanckoronie, która bywa nazywana „miastem aniołów”. Wieś zachowała oryginalną drewnianą zabudowę z drugiej połowy XIX wieku, a to dopiero jeden z jej wielu atutów. To właśnie tam odbywa się słynny Festiwal Aniołów wprowadzający mieszkańców w magiczną, świąteczną atmosferę. Zachwyca również słynny rynek, muzeum, wzgórza, wille, kościół czy zamek w Lanckoronie. Miejscowością zachwycił się także Robert Makłowicz, polski dziennikarz i krytyk kulinarny oraz – mniej oficjalnie – ulubieniec internautów. Na jednym ze swoich nagrań celebryta stwierdził, że Lanckorona „to jedna z najładniejszych wsi w Polsce”. Z Krakowa Głównego dojedziemy tam w mgnieniu oka. Po około 30-minutowej podróży pociągiem Intercity wystarczy wysiąść na stacji „Kalwaria Zebrzydowska Lanckorona”. Stamtąd do urokliwego rynku jest tylko 5 km. Bilet kosztuje 15 zł. Mazowiecka perełka pół godziny od stolicy Kolejna propozycja na nietypową wycieczkę pociągiem to podwarszawska miejscowość, która bywa niedoceniana. Bajkowe położenie nad Bzurą, sąsiedztwo kompleksów leśnych i postać Fryderyka Chopina – to filary, na których opiera się turystyczny potencjał Sochaczewa. Wyróżnia go także bogata przyroda. W bezpośrednim sąsiedztwie miasta znajduje się Puszcza Kampinoska i Kampinoski Park Narodowy uznane za Światowy Rezerwat Biosfery oraz Dolina Środkowej Wisły. Sochaczew tętni zielenią, przecinają go rzeki – Bzura, Utrata i Pisia – znajdziemy tam również zalewy, stawy i parki. Historyczne okolice miejscowości pokryte były kompleksami lasów, z których pozostały dziś jedynie fragmenty o charakterze mieszanym i iglastym. Jeśli chodzi o zabytki, warto zwiedzić przede wszystkim Ratusz, sochaczewskie hale targowe, często nazywane kramnicami miejskimi, a także ruiny zamku Książąt Mazowieckich, które są najstarszym zabytkiem w okolicy. Nie sposób nie wspomnieć, że wybitny kompozytor i pianista Fryderyk Chopin urodził się w Żelazowej Woli (położonej 3 kilometry od granic Sochaczewa). Pociągiem ze stacji Warszawa Centralna do Sochaczewa dojedziemy Intercity w 30 minut. Bilet kosztuje 20 zł. Wielkopolska podróż w czasie Z kolei z Poznania można ruszyć w podróż pociągiem i poznać jedno z najbardziej niezwykłych miast w Wielkopolsce. Mowa o Wolsztynie, który zachwyca klimatem i żywą tradycją kolejnictwa. Miasto powstało najpewniej około 1420 roku. Założone zostało przez Marcisza Sepieńskiego. Obecnie jedna atrakcja zachwyca tam szczególnie. To Parowozownia Wolsztyn – jedyne w Europie miejsce, gdzie wciąż można poczuć magię prawdziwych, czynnych parowozów. Niemal codziennie wydawane są tam tego typu pojazdy do prowadzenia planowych pociągów pasażerskich. Codziennie od poniedziałku do piątku pociąg z lokomotywą parową kursuje na trasie Wolsztyn–Zbąszynek, w soboty na trasie Wolsztyn–Poznań. Można także spędzić noc w budynku dawnej noclegowni drużyn parowozowych Parowozowni Wolsztyn. To miejsce pełne historii i unikatowego klimatu. Będąc w Wolsztynie, warto odwiedzić Skansen Budownictwa Ludowego Zachodniej Wielkopolski i zachwycić się pięknem drewnianej architektury. Do odwiedzenia tej miejscowości zachęca również prosty dojazd pociągiem. Z Poznania Głównego dojedziemy tam Kolejami Wielkopolskimi w około 1,5 godziny. Przejazd kosztuje niecałe 26 zł. Źródło: Sochaczew.pl, Wolsztyn.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Zapomnij o zagranicy. Te 3 egzotyczne zakątki Polski to hit na Majówkę 2026
Turkusowa woda jak na Malediwach, wydmy jak na Saharze i krajobrazy jak z południa Europy… brzmi jak zagraniczna podróż? A to wszystko znajdziesz w Polsce. Te niezwykłe miejsca to idealny kierunek na tegoroczną Majówkę.
Spis treści: Polska jak południe Europy – ten rezerwat ma klimat rodem Znad Morza Śródziemnego Palmy w Polsce? Ten park w Ciechocinku wygląda jak egzotyczny kurort „Suwalski Atol” istnieje naprawdę. To jezioro wygląda jak z tropików O „polskich Malediwach”, „małej Chorwacji” czy „polskiej Toskanii” słyszała już większość turystów. W naszym kraju jest jednak znacznie więcej miejsc, które zachwycają nietypową architekturą, klimatem czy roślinnością. Jedno z nich znajduje się w województwie zachodniopomorskim. Polska jak południe Europy – ten rezerwat ma klimat rodem Znad Morza Śródziemnego Rezerwat Bielinek to prawdziwa „śródziemnomorska wyspa” znajdująca się w gminie Cedynia, w województwie zachodniopomorskim. Wyjątkowy obszar na mapie Polski został objęty ochroną już w 1927 roku. Głównym celem było zachowanie niezwykłej flory i zbiorowisk muraw kserotermicznych będących siedzibą wielu gatunków motyli, ciepłolubnej dąbrowy oraz zespołu łęgu wiązowo-jesionowego. Rezerwat jest położony na wale morenowym stanowiącym krawędź Odry. „Zbocza moreny mają ekspozycję południową i są nachylone pod kątem od 20 do 50 stopni, a ich zasobne w węglan wapnia gleby podobne są do gleb cynamonowych obszarów śródziemnomorskich” – dowiadujemy się z oficjalnej strony gminy Cedynia. Latem temperatura podłoża jest wysoka, co sprzyja powstawaniu charakterystycznych zespołów roślinności ciepłolubnej. Wyjątkowy mikroklimat tego regionu i bogata roślinność sprawa, że rezerwat jest prawdziwą przyrodniczą perłą na mapie Polski. W rezerwacie znajdują się gatunki, których nie ma nigdzie indziej w Polsce i są w niewielu innych miejscach w Europie. Palmy w Polsce? Ten park w Ciechocinku wygląda jak egzotyczny kurort Kolejnym miejscem na mapie Polski, które wyróżnia się egzotycznym klimatem, jest słynny Park Zdrojowy w Ciechocinku. To prawdziwy magnes na kuracjuszy i turystów. Oprócz wielu atrakcji, zacisznych miejsc i malowniczych ścieżek park cechuje bogaty układ różnorodnych roślin. W XIX wieku pojawiły się pierwsze drzewa: trzyletnie morwy i siedmioletnie akacje. W 1883 r. posadzono około 6 tysięcy drzew. Jak poinformowano na oficjalnej stronie Ciechocinka, oprócz licznych klonów, kasztanowców, dębów, lip, brzóz i świerków występuje tu wiele rzadko spotykanych drzew: surmia, miłorząb dwuklapowy, kłęk kanadyjski, skrzydłorzech kanadyjski, tulipanowiec amerykański. Niegdyś latem na klombach wystawiano agawy i palmy, przechowywane zimą w oranżerii. W tej części parku znajduje się również woliera z egzotycznymi ptakami: pawiami i bażantami. Turystów zachwyca również perła drewnianej architektury miejscowości, dawna galeria spacerowa zaprojektowana przez Edwarda Cichockiego. Wszystko to sprawia, że park zdecydowanie wyróżnia się aurą spośród innych miejsc na turystycznej mapie Polski. „Suwalski Atol” istnieje naprawdę. To jezioro wygląda jak z tropików Na egzotyczne wakacje w Polsce zaprasza również Suwalszczyzna. To właśnie tam znajduje się jedno z najbardziej wyjątkowych jezior w Polsce nieoficjalnie okrzyknięte „suwalskim atolem”. Zlokalizowane jest w województwie podlaskim, w Puszczy Augustowskiej. Kadry z tego rejonu zapierają dech w piersi. Na pierwszy rzut oka zbiornik przypomina bowiem wyspę koralową na Pacyfiku. Wyróżnia się przede wszystkim nietypowym kształtem, turkusową barwą wody i malowniczą okolicą. Gratką dla podróżnych jest również niewielka, piaszczysta plaża w okolicy. To połączenie tworzy spektakularny krajobraz. Jezioro Płaskie po raz pierwszy zyskało ogromną sławę w 2019 roku. Wówczas polski podróżnik Adam Budnik podzielił się w sieci niezwykłą fotografią wykonaną z drona. Warto zaznaczyć, że w pobliżu wije się inne, mniejsze jezioro Krejwelanek. Z góry wygląda jakby oplatało tamtejszą okolicę jak wstęga. Źródła: Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Zachodniopomorskiego, Muzeum Ciechocinek Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
„Polskie Kolorado” to prawdziwy skarb Pienin. Natura gra tutaj pierwsze skrzypce
Kolorado słynie z wyjątkowych formacji skalnych i dzikich dolin. Niewielu turystów zdaje sobie sprawę, że w Polsce istnieje miejsce o podobnym charakterze. To rezerwat Biała Woda w Pieninach.
Spis treści: Małe Kolorado to niespodzianka dla wielu turystów Nieoszlifowany diament Kraina potoków, wąwozów i baśniowych skał Nawet przed podróżnikami z wieloletnim doświadczeniem Polska potrafi skrywać niespodzianki. Jedną z nich jest stosunkowo mało znany rezerwat Biała Woda w Pieninach, który jest jednym z najpiękniejszych zakątków w tej części województwa małopolskiego. Na podróżnych czeka tam wiele atrakcji. Małe Kolorado to niespodzianka dla wielu turystów Rezerwat przyrody Biała Woda obecnie uznawany jest za jeden z piękniejszych zakątków w Pieninach. Powstał w 1963 roku, choć jego historia sięga jeszcze czasów średniowiecza. Pierwsi osadnicy przybyli w te rejony za panowania Bolesława Chrobrego, a kolejni pojawili się w XIV wieku, przynosząc ze sobą kulturę pasterską. W tym czasie w dolinie potoku powstała wieś Biała Woda. Mieszkańcy wiedli spokojne życie, zajmowali się głównie rolnictwem, hodowlą zwierząt i drobnym rzemiosłem. Wszystko zmieniło się po drugiej wojnie światowej. Ludność łemkowską wysiedlono, a jej zabudowania spalono. Po latach zachowało się wiele pozostałości po łemkowskiej wsi, zwłaszcza na szlaku, który wiedzie doliną, między zachwycającymi formacjami skalnymi. Nieoszlifowany diament Rezerwat, mimo niekwestionowanych uroków, jest nieco zapomniany przez turystów. Wielu z tych, którzy przyjeżdżają do Szczawnicy, wybiera najczęściej Drogę Pienińską oraz wspinaczkę na szczyt Trzy Korony i Sokolicę. Tymczasem niedaleko Jaworek, małej wsi ulokowanej niecałe 7 km od Szczawnicy, dzieją się cuda. Nietypowe formacje skalne i przecinające okolice potoki roztaczają nad tym miejscem niezwykłą aurę. Rezerwat położony jest w skalistym wąwozie na obszarze Małych Pienin, na wysokości 600–800 m n.p.m. Charakteryzuje się bogatą rzeźbą, florą i fauną. Trasa wiedzie dnem doliny, można ją zatem przemierzyć pieszo lub na rowerze. Po drodze nadarzy się wiele okazji, by podziwiać skały wapienne i turnie, wodospad, potok z kaskadami, bogatą roślinność a także pasące się na polanach stada owiec. Spacer można przedłużyć wędrówką przez Przełęcz Rozdziela i zakończyć w Bacówce na Obidzy, następnie udać się na Radziejową czy Eliaszówkę. Kraina potoków, wąwozów i baśniowych skał Jak podkreślono na stronie Urzędu Miasta i Gminy Szczawnica, w rezerwacie można spokojnie pospacerować, nawet z dziećmi w wózku czy też z psami. Jeśli chodzi o charakterystyczne obiekty, w sąsiedztwie znajduje się pomnik przyrody – Bazaltowa Skałka wulkanicznego pochodzenia. Z kolei na północnej stronie, na wzgórzu ulokowała się Czerwona Skała (nazywana jest również Skałą Sfinks). Ostatnia część rezerwatu znajduje się w środkowej części Brysztańskiego Potoku i obejmuje Brysztańskie Skały. „Polskie Kolorado” to prawdziwy skarb Pienin. Tutaj natura gra pierwsze skrzypce Źródła: Urząd Miasta i Gminy Szczawnica, orlica.com
To jedno z najpiękniejszych miejsc w Małopolsce. Turyści o nim zapominają
Turyści uwielbiają Małopolskę za Kraków, Pieniny, Szlak Orlich Gniazd i mnóstwo innych lokalizacji. Szeroki wachlarz atrakcji sprawia, że niektóre z nich mogą być niedoceniane. Jednym z przykładów jest Wiśnicko-Lipnicki Park Krajobrazowy.
Spis treści: Wyjątkowy park w Małopolsce potrafi zachwycić Park zachwyca walorami przyrodniczymi Czyste powietrze, natura i lasy Małopolska to bez wątpienia bogaty region pod kątem turystycznym. Przyciąga przede wszystkim urokliwymi miastami – na czele z Krakowem – pasmami górskimi, ale nie tylko. Niektóre atrakcje umykają uwadze większości mimo niekwestionowanego uroku i walorów przyrodniczych. Wyjątkowy park w Małopolsce potrafi zachwycić Wiśnicko-Lipnicki Park Krajobrazowy to jeden z najbogatszych pod względem kulturowym parków w Małopolsce. Jego zasięg obejmuje głównie teren Pogórza Wiśnickiego, a w niewielkiej części, na południu, także wzgórza Beskidu Wyspowego. Nazwa parku pochodzi od dwóch gmin: Nowego Wiśnicza i Lipnicy Murowanej. To właśnie po ich granicach administracyjnych poprowadzone są granice parku. Powierzchnia parku wynosi 14 311 ha. Wraz z Ciężkowicko-Rożnowskim Parkiem Krajobrazowym i Parkiem Krajobrazowym Pasma Brzanki tworzy Zespołu Parków Krajobrazowych Podgórza w Tarnowie. – wyjaśniono na portalu miasta i gminy Nowy Wiśnicz. W tym rejonie występują bowiem bardzo różnorodne obszary o unikatowych walorach krajobrazowych. Zachwycają nie tylko wyjątkowe gatunki flory i fauny, ale i ekosystemy, a także dorobek kultury materialnej tego regionu. Park zachwyca walorami przyrodniczymi Środowisko naturalne na obszarze parku jest w niewielkim tylko stopniu skażone, ponieważ brak tu ciężkiego przemysłu i wielkich aglomeracji miejskich. Wyjątkowość obszaru z czasem prowadziła do utworzenia na tym terenie trzech rezerwatów przyrody. Jeden z nich to rezerwat przyrody nieożywionej „Kamień Grzyb”. Położony jest na północno-wschodnim ramieniu wzgórza Bukowiec. Jak sama nazwa wskazuje, jedną z głównych atrakcji jest siedmiometrowy kamień w kształcie grzyba. Został otoczony ochroną wraz z grupką małych skałek. Na terenie parku znajduje się także rezerwat przyrody Skałki Chronowskie oraz pomnik przyrody nieożywionej „Kamienie Brodzińskiego”. Czyste powietrze, natura i lasy Wiśnicko-Lipnicki Park Krajobrazowy przypadnie do gustu zwłaszcza tym podróżnym, którzy cenią walory przyrodnicze, czyste powietrze i tętniącą zielenią okolicę. Lasy, wśród których dominują buk, sosna, jodła i dąb to idealne miejsce na wzięcie głębokiego oddechu i odpoczynek od miejskiego zgiełku. Znajdziemy tam również rzadkie gatunki roślin, takie jak: ciemiężyca zielona, goryczka krzyżowa, podkolan biały, goryczuszka orzęsiona. Są też storczyki. Po spacerze na łonie natury warto również zwiedzić okoliczne zabytki. Jednym z nich jest XIV-wieczny zamek, w Nowym Wiśniczu. Z kolei z zewnątrz można podziwiać były XVII-wieczny klasztor Karmelitów Bosych (dziś zakład karny), a także urokliwą zabudowę miejską. Perełką Lipnicy Murowanej jest drewniany gotycki kościół z końca XV wieku. Obiekt został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Źródła: nowywisnicz.pl, zpkwm.pl, visitmalopolska.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Czy w Maroku jest bezpiecznie dla turystów? Sprawdzamy. „Trochę się martwimy”
Niektórzy turyści obawiają się podróży do Maroka po ostatnich protestach na ulicach wielu miast. „Słyszeliśmy o strajkach i trochę się martwimy” – piszą podróżni w mediach społecznościowych. O aktualnej sytuacji w państwie rozmawiałam m.in. z przedstawicielami biur podróży.
Spis treści: Turyści o wydarzeniach w Maroku. „Trochę się martwimy” Co z wycieczkami zorganizowanymi? „Na bieżąco monitorujemy sytuację” „Regiony wypoczynkowe pozostają bezpieczne” Na przełomie września i października w wielu marokańskich miastach wybuchły protesty. Zaczęło się od strajków tzw. pokolenia Z, czyli osób urodzonych między 1997 a 2012 rokiem. To były jedne z największych antyrządowych manifestacji od lat. Według informacji Marokańskiego Stowarzyszenia Praw Człowieka tylko w ciągu jednego dnia kilkadziesiąt osób zostało zatrzymanych. Dochodziło do aktów wandalizmu i zamieszek. Z kolei w niedzielę (5 października) dziesiątki tysięcy osób wyszły na ulice Rabatu, by wyrazić sprzeciw wobec działań Izraela w Strefie Gazy. W związku z ostatnimi wydarzeniami turyści zaczęli się obawiać wycieczek do Maroka. Czy słusznie? Turyści o wydarzeniach w Maroku. „Trochę się martwimy” Na niespokojną sytuację w Maroku zareagowali polscy turyści. Na facebookowych grupach zaczęły pojawiać się pytania o aktualną sytuację w państwie pod kątem bezpieczeństwa. „Słyszeliśmy o strajkach i trochę się martwimy, bo za dwa dni mamy lot. Czy ktoś może powiedzieć, czy jest bezpiecznie podróżować teraz, czy lepiej odpuścić?” – napisała w poniedziałek pani Paulina. Zdaniem pani Danuty, która mieszka w Marrakeszu (miasto w zachodnim Maroku), nie ma powodów do zmartwień. – Absolutnie turyści nie mają się czego obawiać, cisza i spokój. Codziennie jestem na mieście i wstawiam relacje z mojego życia tutaj i z naszych wycieczek. Jest bezpiecznie – zapewnia kobieta. Z kolei pani Luiza przebywała w Agadirze, gdy pod jej oknami przechodzili protestujący. – Czułam się zagrożona w momencie, gdy wieczorem już byłam w łóżku i nagle pojawiły się hałasy. Zrobiło się niesamowicie głośno i akurat tuż przy mieszkaniu, które wynajmowałam. Na szczęście nie doświadczyłam żadnego rzucania kamieniami i innych aktów wandalizmu. Jak było już po wszystkim i chodziłam po Agadirze, to też nie miało to wpływu na to, że czułam się mniej bezpiecznie – opowiada mi polska turystka. Co z wycieczkami zorganizowanymi? „Na bieżąco monitorujemy sytuację” Sprawdziłam, czy ostatnie wydarzenia w Maroku miały również wpływ na turystykę zorganizowaną. Przedstawiciele biur podróży zapewniają, że trzymają rękę na pulsie. – Na bieżąco monitorujemy sytuację w Maroku, śledząc oficjalne komunikaty oraz informacje lokalnych władz. Marokańskie Narodowe Biuro Turystyki (ONMT) zapewnia o bezpieczeństwie i braku zakłóceń w działalności turystycznej – informuje Katarzyna Pasikowska, przedstawicielka biura podróży Rainbow. – Pozostajemy również w stałym kontakcie z naszymi sprawdzonymi partnerami na miejscu, którzy dbają o bezpieczeństwo i komfort uczestników naszych wycieczek. Dzięki tej współpracy, gdy tylko zajdzie taka konieczność, możemy na bieżąco wprowadzać ewentualne modyfikacje w planach podróży, tak aby program zwiedzania przebiegał spokojnie i bez zakłóceń, z dala od miejsc, w których mogą odbywać się zgromadzenia publiczne – dodaje Katarzyna Pasikowska. „Regiony wypoczynkowe pozostają bezpieczne” Jarosław Grabczak, Head of Commercial Product w internetowym biurze podróży eSky.pl również zapewnił, że sytuacja w Maroku jest przez ekspertów stale monitorowana, a reakcja na ewentualne zmiany jest natychmiastowa. – Ostatnie protesty mają charakter wewnętrzny. Dotyczą głównie kwestii gospodarczych i społecznych, nie są wymierzone w odwiedzających ten kraj, ani w branżę turystyczną. Co istotne, główne regiony wypoczynkowe, takie jak Marrakesz, Essaouira czy Fez pozostają stabilne i bezpieczne, a organizacja wyjazdów przebiega w sposób niezakłócony – powiedział Grabczak. Jednocześnie podkreślił, że podróże zorganizowane do Maroka realizowane są zgodnie z planem. – Maroko pozostaje jednym z najchętniej wybieranych kierunków wśród naszych użytkowników – szczególnie jesienią i zimą, gdy oferuje przyjemny klimat, bogatą kulturę i egzotyczny charakter w bezpiecznym otoczeniu. Dla wielu podróżnych to wciąż spokojna, atrakcyjna alternatywa dla bardziej odległych destynacji – dodał ekspert. Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Odwiedziłam Lądek-Zdrój rok po wielkiej wodzie. Turyści mają się czego obawiać?
Lądek-Zdrój jeszcze niedawno uchodził za prawdziwy raj dla kuracjuszy i turystów. We wrześniu 2024 roku sytuacja zmieniła się diametralnie – miejscowość została niemal doszczętnie zniszczona przez gwałtowną powódź. Po roku od katastrofy wróciłam tam, by sprawdzić, jak bardzo zmieniło się to wyjątkowe uzdrowisko.
Spis treści: Powódź w Lądku-Zdroju rok później. Jak naprawdę wygląda dziś to uzdrowisko? Czy po powodzi Lądek-Zdrój wciąż przyciąga turystów? Sprawdziliśmy, co się zmieniło Zielone miasto po katastrofie. Nadzieja przyszła z przyrodą „Lądek ma w sobie to coś” – turyści wracają z sentymentem Z miastem Lądek-Zdrój mamy w redakcji „National Geographic Polska” tylko dobre skojarzenia. To tu przecież regularnie odbywa się Festiwal Górski. Po intensywnych opadach i katastrofie, jaką było pęknięcie tamy w Stroniu Śląskim, we wrześniu 2024 roku Lądek-Zdrój został zdewastowany. Zalane zostały najpiękniejsze miasteczka. Sytuacja była dramatyczna, niszczycielska fala niosła samochody, drzewa, hałdy śmieci i błota. Po roku miasto zmieniło się nie do poznania. Powódź w Lądku-Zdroju rok później. Jak naprawdę wygląda dziś to uzdrowisko? Do Lądka-Zdroju postanowiłam wybrać się na początku września. Podróż rozpoczęłam we Wrocławiu, skąd – ze względu na brak bezpośredniego połączenia – na stacji Kłodzko Miasto trzeba było przesiąść się na komunikację autobusową. W piątkowe, słoneczne popołudnie na przystanku czekały tłumy. Podróżnych było tak wielu, że Koleje Dolnośląskie musiały podstawić dodatkowy pojazd, który zabrał pasażerów bezpośrednio do Lądka. – Wcale nie boimy się tam jechać, powiedziałbym nawet, że to trochę wyjazd „z ciekawości”. Obserwowaliśmy z żoną to, co działo się tam podczas kataklizmu – to były okropne obrazy, w telewizji, w internecie. Bezpośrednio po powodzi nie odważylibyśmy się odwiedzić Lądka, ale chciałbym zobaczyć, co zmieniło się tam w ciągu roku – słyszę na przystanku od pana Kazimierza. Z czasem okazuje się, że ciekawskich spojrzeń będzie dużo więcej. Przechadzając się po rynku, obserwowałam, jak wzrok turystów zawiesza się na śladach po wielkiej fali. Było ich sporo – na podniszczonych budynkach, tabliczkach informujących o tymczasowym zamknięciu sklepów, czy na plakacie jednego z artystów, który wisiał na zakurzonej szybie. Widniał na nim prosty, ale wymowny komunikat: „Żyję. Tworzę. Wrócę.” W środku trwał generalny remont. Choć wspomnień i śladów po powodzi wciąż nie brakuje, nie dominują one już w krajobrazie. Rynek, który jeszcze niedawno był zdewastowany i tonął w górze śmieci, odrodził się na nowo. Spacerują po nim dziś kuracjusze i turyści, zaglądając do kawiarenek i restauracji. Jedna z nich – Herbaciarnia pod Filarami – dopiero co się otworzyła. Jej właścicielka, pani Jola, opowiedziała mi, że wszystko trzeba było wymienić, bo woda sięgnęła aż pod sufit, ale mimo trudnego początku lokal znów zaczyna tętnić życiem. Czy po powodzi Lądek-Zdrój wciąż przyciąga turystów? Sprawdziliśmy, co się zmieniło Do Lądka-Zdroju wracają dziś nie tylko turyści, ale również kuracjusze. Przypomnijmy – to słynne uzdrowisko, położone nieco wyżej niż zalane tereny, nie ucierpiało znacząco podczas kataklizmu. Dzięki temu park zdrojowy tętni dziś zielenią, a lecznicze źródła działają bez zarzutu. Można więc bez obaw planować wypoczynek w tej części Polski, co potwierdza coraz większa liczba odwiedzających. Wśród nich – pani Maria i pan Wojciech, którzy przyjechali do Lądka z Krakowa. – Jadąc tutaj, nie mieliśmy pojęcia, co zastaniemy. Nigdy wcześniej nie byliśmy w rejonie dotkniętym powodzią. Widzieliśmy obrazy z telewizji, ale teraz, gdy jesteśmy na miejscu, wszystko przeżywamy intensywniej. Człowiek nie zdaje sobie sprawy, jak wielkie to było nieszczęście – mówi mi pani Maria. Zielone miasto po katastrofie. Nadzieja przyszła z przyrodą – Dziś jest o wiele więcej zieleni, a to daje nadzieję. Roślinność przykryła kamienne pustkowie, które zostało po wodzie – dodaje pan Wojciech. – Co ciekawe, planowaliśmy przyjazd właśnie wtedy, gdy fala powodziowa uderzyła w miasto. Tylko przypadek nas uratował – syn potrzebował naszej pomocy przy wnuczce, więc przełożyliśmy wyjazd. A potem nie było już do czego wracać – wspomina. Skuty tynk, rozpoczęte remonty i tzw. „domki-widmo” – pozostałości po zniszczeniach – nie odstraszają odwiedzających. Wręcz przeciwnie: Lądek-Zdrój rozkwita na nowo, choć pełna odbudowa może potrwać jeszcze kilka lat. Burmistrz Tomasz Nowicki przyznaje, że proces ten hamują m.in. długie procedury urzędowe, rozmiar zniszczeń oraz skomplikowana sytuacja prawna wielu budynków na terenie gminy. Mimo to z roku na rok miasto staje się coraz piękniejsze i bardziej przyjazne turystom. „Lądek ma w sobie to coś” – turyści wracają z sentymentem – I tak jest baśniowo – mówi z uśmiechem pani Małgorzata, sącząc czarną kawę na rynku. – Na początku człowiek jeszcze patrzy na te podniszczone budynki i myśli o tym, co się tu wydarzyło. Ale kiedy minie pierwszy szok, zaczynasz zauważać klimat, jakiego nie ma nigdzie indziej w Polsce. Lądek-Zdrój po prostu ma w sobie to coś. Uwielbiam tu wracać. Źródło: National Geographic Traveler Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
To tutaj odpoczywała Brigitte Bardot. Dziś ten kurort przypomina sceny z horroru
Lata temu luksusowy kurort na wybrzeżu Morza Śródziemnego przyciągał jak magnes turystów, którzy szukali odpoczynku na rozgrzanych plażach, w wystawnych restauracjach i hotelach. Z czasem rejon ten zamienił się w miejsce jak scenografia z horroru.
Spis treści: Warosia – kiedyś centrum luksusu i rozrywki na Cyprze Co naprawdę kryje się za otwarciem Warosii? Turystyka kontra polityka Mroczna turystyka zyskuje popularność dzięki mediom społecznościowym Warosia to dawna dzielnica turystyczna Famagusty – miejscowości kontrolowanej przez Cypr i Cypr Północny. W latach 60. XX wieku ten region tętnił życiem. Turyści uwielbiali odwiedzać hotele, kasyna, restauracje w Warosii, a także wylegiwać się na skąpanej w słońcu plaży. Wszystko zmieniło się w 1974 roku, po inwazji Turcji na Cypr. Warosia – kiedyś centrum luksusu i rozrywki na Cyprze Ponad pół wieku temu kurort Warosia na Cyprze, który powstał około dwóch kilometrów od Famagusty – wówczas najważniejszego portu na wyspie – nazywany był „Copacabaną Morza Śródziemnego”. Słoneczny klimat, krystalicznie czysta woda i złote plaże sprawiały, że miejsce to stało się symbolem luksusu i beztroskiego wypoczynku. Kurort odwiedzały największe ówczesne sławy, takie jak Elizabeth Taylor, Richard Burton, Raquel Welch czy Brigitte Bardot. To właśnie ich obecność przyciągała jeszcze więcej turystów, którzy chcieli wypoczywać tak jak hollywoodzkie gwiazdy. W szczytowym okresie działało tu 45 hoteli i 60 apartamentowców, a także kasyna, kina, muzea, teatry i ekskluzywne butiki. Warosia generowała niemal 50% całego ruchu turystycznego na Cyprze, a jej rozwój przyczynił się do gospodarczego boomu w regionie. Ulice tętniły życiem przez całą dobę – od porannych spacerów nad brzegiem morza, przez popołudniowe zakupy, aż po wieczorne wizyty w kasynach i restauracjach z muzyką na żywo. Kurort był wzorem nowoczesnej architektury hotelowej lat 60. i 70., a jego dynamiczny rozwój sprawił, że był jednym z najbardziej dochodowych rejonów turystycznych w Europie. Kres „cypryjskiego raju” nastąpił w 1974 roku. Z miasta musiało uciekać kilkadziesiąt tysięcy Greków cypryjskich z powodu niespodziewanej inwazji Turcji. Po mieszkańcach i turystach zostały opuszczone domy, hotele i lokale usługowe. Zostawili wszystko, licząc na szybki powrót – ten jednak nigdy nie nastąpił. Z biegiem lat kurort Warosia zaczął niszczeć i zamienił się w miasto widmo, budząc fascynację miłośników „mrocznej turystyki” i nostalgii za utraconym rajem. Co naprawdę kryje się za otwarciem Warosii? Turystyka kontra polityka „Przełom” w historii dawnego wakacyjnego raju nastąpił 8 października 2020 roku. Wówczas władze tureckie ogłosiły częściowe otwarcie Warosii, co po raz pierwszy od 46 lat umożliwiło ograniczony dostęp do tej opuszczonej dzielnicy Famagusty. Zwiedzanie było możliwe w godzinach 8:00–20:00, jednak nadal obowiązywał zakaz wstępu do prywatnych posiadłości, dawnych hoteli i apartamentowców. W praktyce oznaczało to możliwość spaceru po wyznaczonych trasach – bez prawa wejścia do budynków. Decyzja Turcji wywołała ogromne kontrowersje na arenie międzynarodowej. Rzecznik greckiego rządu, Stelios Pecas, jednoznacznie potępił ten ruch i wezwał Ankarę do wycofania się z otwarcia. Obawy dotyczyły zarówno aspektów prawnych (naruszenia statusu strefy zdemilitaryzowanej), jak i humanitarnych – wielu dawnych mieszkańców nadal rości sobie prawa do majątków pozostawionych w Warosii. Hubert Faustmann, profesor z Uniwersytetu w Nikozji, wskazał jednak, że motywacją do otwarcia mogły być względy czysto praktyczne – zamknięta strefa od dawna przyciągała miłośników „mrocznej turystyki”, a kontrolowanie ich napływu było coraz trudniejsze. – Ta część miasta znalazła się w czołówce miejsc turystycznych pod względem nielegalnej turystyki, dlatego zaczęto otwierać pewne części Warosii. Obecnie jest to miejsce turystyczne z wycieczkami z przewodnikiem, rowerami elektrycznymi, pojazdami i kawiarniami – wyjaśnił Faustmann. Otwarcie kurortu-widma przez wielu obserwatorów uznawane jest za element gry politycznej między Cyprem, Turcją a wspólnotą międzynarodową. Dla części turystów to jednak po prostu fascynujący punkt na mapie nieoczywistych kierunków podróży. Mroczna turystyka zyskuje popularność dzięki mediom społecznościowym Podobne miejsca jak Warosia przyciągają dziś turystów poszukujących emocji i wyjątkowych wrażeń. To osoby zainteresowane historią, dramatem ludzkim i surową estetyką opuszczonych przestrzeni. Umiłowanie „mrocznej turystyki” staje się coraz bardziej widoczne, także za sprawą platform takich jak TikTok czy Instagram, gdzie użytkownicy dokumentują swoje wyprawy do miejsc naznaczonych tragedią. Wideo i zdjęcia ze Strefy Czarnobylskiej, japońskiej wyspy Hashima, faweli w Rio de Janeiro czy opuszczonych amerykańskich miast przemysłowych zdobywają miliony wyświetleń i zachęcają kolejne osoby do odwiedzin. W przypadku Warosii – fascynacja wynika z połączenia luksusowej przeszłości, dramatycznego upadku i tajemniczej atmosfery miasta zamkniętego na dziesięciolecia. W lipcu 2021 roku ogłoszono drugi etap częściowego otwarcia Warosii. Najważniejszym krokiem była demilitaryzacja części obszaru, która umożliwiła poszerzenie dostępu dla zwiedzających oraz rozwinięcie infrastruktury turystycznej – pojawiły się nowe punkty widokowe, ścieżki piesze i punkty informacyjne. Dziś Warosia nie tylko opowiada historię upadku, ale również staje się symbolem turystyki alternatywnej, która balansuje na granicy pamięci, traumy i estetyki zniszczenia. Źródło: Forsal.pl, Interia.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Sezon na górskie wyjazdy zamknięty? Nic podobnego. „Jesień będzie bardzo obłożona"
Sezon wakacyjny w górach już się zakończył, ale to wcale nie znaczy, że Podhale zacznie świecić pustkami. Wręcz przeciwnie. Zmienia się jedynie profil turysty. – Wiemy od dawna, że nadciągająca jesień będzie bardzo mocno obłożona – mówi mi Karol Wagner z Tatrzańskiej Izby Gospodarczej.
Wakacje już za nami, wielkimi krokami zbliżają się chłodne, długie wieczory i deszczowe spacery. Nie oznacza to jednak, że górskie szlaki opustoszeją. Gości będzie sporo, jak zapewnia Karol Wagner z Tatrzańskiej Izby Gospodarczej, ale będą to zupełnie inne wyjazdy niż te letnie. „Bardzo dobre” lato na Podhalu, jesień będzie podobna? Lato na Podhalu zazwyczaj ocenia się w trzystopniowej skali: dobre, bardzo dobre i wybitne. – W tym sezonie było „bardzo dobre”. Czasami zaskakiwało, zmieniały się trendy, a także nastawienie i emocje turystów. Ostatecznie popyt, jaki mamy na turystykę wokół Tatr, jest nieustający i niezmienny, mimo że podlega pewnym korektom – opowiada Karol Wagner z TIG. W górach karty zazwyczaj rozdaje pogoda. Przedsiębiorcy musieli zatem w czasie rzeczywistym dopasowywać ceny do oczekiwań i możliwości zakupowych gości. Jednym z kluczowych momentów na Podhalu w wakacje był drugi tydzień lipca, kiedy obłożenie sięgało około 50%, a miało być wyższe. Podczas długiego weekendu sierpniowego zmieniło się to diametralnie. – Wówczas na największych platformach rezerwacyjnych można było znaleźć już tylko pojedyncze noclegi. Obłożenie było nawet powyżej 100%, bo wielu turystów przyjechało z własnymi kamperami i namiotami. Nie wspominając o tym, że, w porównaniu do minionego, roku liczba miejsc noclegowych w Zakopanem wzrosła o kilkaset – dodaje Wagner. Okazuje się również, że mimo kapryśnej pogody podróżni wcale nie uciekają z gór jesienią. Wręcz przeciwnie. Jesień w górach. Turyści są, ale inni Od 1 września w sieci pojawiło się mnóstwo raportów, podsumowań i pytań: “jak tam na Podhalu po sezonie?”. – Otóż na Podhalu wcale nie jest po sezonie. Faktycznie, skończyliśmy sezon wakacyjny, który dominuje i obfituje w rodziny z dziećmi, pod które przygotowane są nasze pakiety, ale już od 1 września bardzo intensywnie zaczęliśmy przechodzić do sezonu jesiennego. Zmieniamy wówczas portfolio naszego gościa z wyjazdów familijnych na konferencyjne, szkoleniowe, integracyjne – opowiada Karol Wagner. Tego typu wyjazdy często rezerwowane są z dużym wyprzedzeniem, zdarza się, że w maju, a zatem już latem przedsiębiorcy wiedzą, na co się szykować. – Wszystko to jest bardzo poszukiwanym produktem turystycznym na Podhalu. I wiemy od dawna, że nadciągająca jesień będzie bardzo mocno obłożona, tym samym bardzo płynnie przechodzimy z wyjątkowo dobrego lata na jeszcze lepszy sezon konferencyjny – dodaje przedstawiciel Tatrzańskiej Izby Gospodarczej. Okazuje się jednak, że jesień w górach przyciąga również innych podróżnych. Zazwyczaj są to osoby, które chcą uniknąć wakacyjnych tłumów i nasycić się malowniczymi widokami w ciszy i spokoju. O wiele prostsze jest również znalezienie wolnego pokoju czy apartamentu, nie wspominając o niższych cenach. – Całym sercem kocham jesień w Tatrach czy Karkonoszach! To jest klimat nie do opisania – opowiada mi pan Marek z Wrocławia, który co roku piesze wędrówki odkłada na czas, gdy szlaki pustoszeją, liście mienią się na złoto, a ciepła herbata rozpływa się w chłodnym wieczorze. – To jest zupełnie inny typ wędrówek, bez żadnego pośpiechu. Człowiek zwraca uwagę na każdy kamyk, detal, cieszy się każdą minutą, bo dnia jest coraz mniej. Wiadomo, że trzeba trochę inaczej rozplanować wyjście, lepiej się przygotować na kapryśną pogodę i wczesny zmrok, ale to nieważne. Nic nie zastąpi mi tej aury i wszystkim polecam spróbować, chociaż raz – zachęca pan Marek. Niespodzianką dla tych, którzy po raz pierwszy wybierają się w góry jesienią, będą barwne kontrasty. Liście buków, jaworów i brzóz przybierają intensywne kolory – od złota i pomarańczy, po głęboką czerwień, „kłócąc się” z ciemną zielenią świerków i skalistymi szczytami. Dodatkowym atutem jest czystsze powietrze i lepsza widoczność. Po deszczu horyzont staje się bardziej przejrzysty, a góry można podziwiać w całej okazałości. Źródło: National Geographic Polska
Zapomnij o wakacjach za granicą. „Niebiańska kraina” w Polsce rozkochała w sobie turystów
Roztocze od lat oczarowuje turystów z Polski i ze świata niepowtarzalnym krajobrazem, klimatem i historią. Dla wielu stało się miejscem, do którego wracają co roku. Czy to możliwe, że „małe Bieszczady” przebijają wakacje za granicą?
Spis treści: „Nieuleczalnie chorzy na Roztocze”. Co sprawia, że ludzie zakochują się w tej krainie? Dzika przyroda i sekrety II wojny światowej – niezwykłe oblicze Roztocza Roztoczański Park Narodowy i ukryte skarby regionu Roztocze wyróżnia się spośród innych regionów Polski przede wszystkim walorami przyrodniczymi, kulturowymi i historycznymi. Pagórkowatym krajobrazem rozciąga się od Kraśnika aż po Lwów. W Polsce obejmuje części województwa podkarpackiego i lubelskiego. Oprócz lasów, oblanych słońcem pagórków i rzadkiej zabudowy jest tu także pewna magiczna, nieuchwytna cząstka. O największe atrakcje Roztocza spytaliśmy okolicznych mieszkańców i turystów. „Nieuleczalnie chorzy na Roztocze”. Co sprawia, że ludzie zakochują się w tej krainie? Dla miłośników sielanki, cykania świerszczy na wieczornym spacerze i niekończących się połaci zieleni Roztocze to istny raj. Czas płynie wolniej, zgiełk miasta nie zakłóca swobodnego biegu myśli, a lokalna kuchnia pobudza zmysły. – Roztocze to niebiańska kraina. Pełna dobrych ludzi, pięknej przyrody i czarownych miejsc. Kto przyjedzie tu raz, ten wróci z pewnością. Jestem nieuleczalnie chora na Roztocze. Bywam tu każdego roku minimum raz i za każdym razem odkrywam coś nowego – mówi nam pani Anna. Podobnych głosów jest więcej. Pani Katarzyna dorastała wśród zielonych pagórków i gęstych lasów. – Jako dziecko nie doceniałam zupełnie tego, gdzie mieszkałam. Pochodzę ze Szczebrzeszyna, więc Roztocze środkowe znam bardzo dobrze – opowiada. – Teraz, kiedy mija 17 lat, odkąd mieszkam na Mazowszu, widzę, jaki specyficzny klimat ma to miejsce. Jestem nauczycielką i w każde wakacje wracam w rodzinne strony, żeby zwyczajnie odetchnąć, odpocząć od hałasu, naładować baterie. Oprócz pięknych lasów, wąwozów czy rzek, to właśnie usposobienie ludzi przyciąga mnie jak magnes. Odnoszę wrażenie, że ludzie tutaj są milsi, bardziej pomocni i bezinteresowni – dodaje pani Katarzyna. Dzika przyroda i sekrety II wojny światowej – niezwykłe oblicze Roztocza Pan Jan Roztoczem zachwyca się już od 40 lat. Jest przewodnikiem i pilotem, przez 26 lat ujeżdżał konie w stajniach na Roztoczu i Równinie Puszczańskiej. Jego zdaniem istotne jest również zaplecze historyczne tej krainy. – Roztocze to przede wszystkim wspaniała, dzika przyroda w niesamowity sposób spleciona z historią, kulturą i zabytkami. Piękne widokowo tereny, szczególnie na Roztoczu Zachodnim – wąwozy. Na Roztoczu Wschodnim pozostałości po ludności ukraińskiej wysiedlonej w latach 1945–47 – stare cmentarze z pięknymi nagrobkami (Stare Brusno), cerkwie – wylicza nasz rozmówca. – Można odkryć tajemnice II wojny światowej – bunkry linii Mołotowa, pozostałości po bunkrach UPA, miejsca, gdzie stacjonowały oddziały partyzanckie (w części są oznakowane), miejsca bitew. Wpływ na dziedzictwo kulturowe terenu wywarła działająca kilkaset lat Ordynacja Zamoyskich. Z kolei obszary leśne w niezwykle malowniczy sposób współgrają z terenami rolniczymi – zauważa pan Jan. Jego zdaniem podróżnym w pierwszej kolejności zapiera dech w piersi barwna mozaika pól uprawnych, które mienią się różnymi kolorami w zależności od pory roku. Z kolei życzliwość okolicznych mieszkańców sprawia, że z trudem opuszcza się tę „baśniową krainę”. Roztoczański Park Narodowy i ukryte skarby regionu Wyjątkową przyrodę tego regionu można podziwiać między innymi w Roztoczańskim Parku Narodowym. Punktem obowiązkowym dla wielu podróżnych odwiedzających to miejsce są Stawy Echo. Położenie akwenów w dolinie strumienia Świerszcz, wśród lasów i u podnóża wydm sprzyja pełnemu relaksowi. to także początek ścieżki poznawczej „Na Piaseczną Górę”, prowadzącej do punktu widokowego, który szczególnie spodoba się miłośnikom ornitologii. Zdaniem podróżnych region skrywa jeszcze wiele innych skarbów i niespodzianek. – To takie małe Bieszczady. Jest jeszcze mnóstwo dzikości. Puszcza z jej zapachem i bogactwem, bardzo życzliwi ludzie, brak nachalnej komercji. Jako pamiątki kupuje się tu miody, zioła. Są ścieżki rowerowe, punkty widokowe – opowiada nam pani Joanna. – Tam można odpocząć, jeszcze jest spokój – podsumowuje. Z kolei, jak zauważa pani Sylwia, na Roztoczu nic jeszcze nie jest banalne i komercyjne. – Chociaż wiele się zmieniło od dwudziestu lat, nadal to jest miejsce, w którym ładuję baterie o każdej porze roku. Cudowna przyroda, nieodkryte szlaki turystyczne, zarówno piesze, jak i rowerowe. Wschodu słońca na Dahanach nie można porównać z żadnym innym. Miasteczka i wsie emanują niezwykłą energią – zachwyca się pani Sylwia. – Jak mam wybierać urlop za granicą czy na Roztoczu, to wybieram to drugie. Jest piękne o każdej porze roku. Zachwycam się nim nieustannie. Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Ile Warszawa zarabia na Pałacu Kultury? Dla miasta to żyła złota
Jeśli mowa o najbardziej kultowej wizytówce Warszawy, większości osób w pierwszej kolejności przychodzi do głowy Pałac Kultury i Nauki. Okazuje się, że to nie tylko najwyższy zabytek w Polsce, ale i obiekt, który zasila miasto milionami złotych rocznie.
Pałac Kultury i Nauki to jeden z najbardziej kultowych budynków nie tylko w Warszawie, ale i w całej Polsce. Na turystycznej mapie stolicy jest to punkt obowiązkowy. W lipcu 2025 roku minęło dokładnie 70 lat od uroczystego oddania go do użytku. Postanowiłam sprawdzić, jakie przychody zapewnia Warszawie ten ikoniczny zabytek. Pałac Kultury i Nauki – klejnot Warszawy Warszawski Pałac Kultury położony przy Placu Defilad jest najwyższym zabytkiem w Polsce. Budowla ma 46 kondygnacji, w tym 2 podziemne. Początkowo jego wysokość wynosiła 230,68 m. W roku 1994 dodano do iglicy wspornik antenowy, wówczas urósł do 237 m. Budowę rozpoczęto 1 maja 1952 roku, a ukończono 21 lipca 1955 roku. Oznacza to więc, że w lipcu 2025 roku pałac świętował 70. urodziny. Z tej okazji postanowiłam dowiedzieć się o nim nieco więcej. Wiadomo, że jest zrobiony ze stali, betonu, cegły, ceramiki, kamienia i drewna. Wiadomo również, że prawdziwym magnesem na turystów jest tamtejszy taras widokowy z imponującym widokiem na panoramę Warszawy. Położony jest na wysokości 114 m. Jak dowiadujemy się z oficjalnej strony PKiN, słynną „trzydziestkę” podzielono na trzy części: taras widokowy, galerię wewnętrzną, salę główną, nazywaną przez projektanta Salą Gotycką ze względu na gwiaździste sklepienie ozdobione czterema rozetami. Można tam wjeżdżać codziennie od godziny 10:00 do 20:00. Każdego dnia tłumy przyjezdnych korzystają z tej okazji. Nasuwa się zatem pytanie – jakie korzyści finansowe dla miasta przynosi kultowa budowla? Pałac Kultury to dla Warszawy żyła złota? Bilet normalny na taras widokowy kosztuje 28 zł od osoby, a ulgowy 23 zł. A chodzi tylko o sam taras. Przypomnijmy, że w pałacu znajduje się łącznie 3288 pomieszczeń, powierzchnia użytkowa budynku wynosi 123 tys. metrów kwadratowych, z czego powierzchnia biurowa to około 14 tys. metrów kwadratowych. – Pałac Kultury i Nauki to nie tylko symbol Warszawy, ale także samowystarczalny finansowo budynek. Łączy funkcje misyjne i komercyjne. Z jednej strony wspiera kulturę i naukę, z drugiej generuje przychody. Najem długoterminowy stanowi blisko połowę naszych dochodów – powiedziała w rozmowie z „Gazetą Wyborczą” Dorota Zmarzlak z zarządu spółki Pałac Kultury. Z prośbą o komentarz w sprawie finansowych korzyści, jakie przynosi stolicy PKiN, zwróciłam się do przedstawicieli Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy. – Analizując strukturę przychodów PKIN, należy uwzględnić fakt, że na 70 proc. powierzchni prowadzona jest działalność niekomercyjna (biura miejskie, instytucje kultury, Rada Miasta, Pałac Młodzieży, PAN itp.). Jeśli chodzi o same przychody miasta, to średnio rocznie jest to od 30 do 60 milionów zł, ale wynik dochodu netto oscyluje między 3 a 8 mln zł, w zależności od skali inwestycji w remonty i bieżące utrzymanie – przekazał mi Wydział Prasowy Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy. Podkreślono również, że w ostatnich latach wyniki finansowe Pałacu Kultury konsekwentnie się poprawiały, przychody rosną – zarówno z tytułu najmu powierzchni biurowych i usługowych, jak i z organizacji wydarzeń, konferencji, targów czy wpływy z opłat parkingowych. – Pałac zarabia również na tarasie widokowym, który przyciąga tłumy turystów i mieszkańców. Ponadto spółka generuje własne przychody – dodał Wydział Prasowy Urzędu m.st. Warszawy. Pałac Kultury i Nauki jest dziś jednym z najlepiej funkcjonujących obiektów użyteczności publicznej w stolicy i stanowi stabilne źródło dochodów budżetu miasta. Źródło: materiały własne, „Gazeta Wyborcza”, pkin.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Miasto zamienione w kamień – turyści zachwyceni atrakcją w Małopolsce: „Jesienią zachwyca szczególnie”
Rezerwat Skamieniałe Miasto to turystyczna perełka Małopolski, która wciąż czeka na odkrycie. Fantazyjne miejsce owiane legendami można zwiedzać przez cały rok. Jesienią zachwyca szczególnie. „Malownicze formacje skalne robią ogromne wrażenie” – czytamy w opiniach zamieszczanych przez internautów.
Skamieniałe Miasto to hit tego roku! Jest położone w województwie małopolskim. Rozrzucone gęsto na stoku wzniesienia na południe od centrum Ciężkowic zgrupowanie skał to miejsce, które przez okolicznych mieszkańców niegdyś było uznawane za „owiane złą energią”. „Ci, którzy zapuszczali się w to ustronne miejsce, opowiadali o fantastycznych kształtach skał, przyrównując je do postaci ludzkich, zwierzęcych, wiążąc ich powstanie z niezwykłymi wydarzeniami” – czytamy na oficjalnej stronie rezerwatu. Dziś obiekt przyciąga miłośników tajemnic, legend i nietypowych atrakcji. „Miasto zamienione w kamień”. Turyści mogą je odwiedzać przez cały rok Obecnie Skamieniałe Miasto bez wątpienia jest uznawane za największą atrakcję przyrodniczą Pogórza i symbol Ciężkowicko-Rożnowskiego Parku Krajobrazowego. To miejsce magiczne nie tylko dla geologów. Znajdziemy tam kilkadziesiąt form skałkowych, których proces powstawania rozpoczął się miliony lat temu. Występują w postaci baszt, ambon, progów, platform lub grzybów skalnych. W 1931 roku Skamieniałe Miasto zostało uznane za zabytek przyrody. Ochroną objęto wówczas obszar o powierzchni ponad 30 hektarów. Niezwykle urokliwe miejsce znajduje się we wschodniej Małopolsce, w granicach miejscowości Ciężkowice, 700 metrów od centrum. Legenda głosi, że powstało w wyniku klątwy za hulaszczy tryb życia włodarzy. Lejący się litrami alkohol sprawił, że zapomnieli sprawować pieczę nad miastem i dlatego skamieniało. W trakcie dwugodzinnego spaceru można po drodze poznać wiele podobnych legend i ciekawostek. Obiekt jest otwarty przez cały rok, jednak tajemnicza aura okolicy będzie najlepiej wyczuwalna wczesną jesienią. Turyści zachwyceni atrakcją: „Robi ogromne wrażenie” Skały, które przybrały swe kształty pod wpływem erozji, noszą ciekawe nazwy. Wejścia strzeże ogromna Czarownica z haczykowatym nosem. Jest też Ratusz, Baszta, Maczuga, Piramida, Borsuk, a ile skał, tyle samo legend. W pobliżu rezerwatu znajduje się również 70-metrowy Wąwóz Czarownic. Ze Skalnego Miasta prowadzi do niego szlak. Najbardziej zachwyca tam wodospad, który zimą tworzy tam niesamowitą lodową ścianę - wiosną z impetem pędzi w dół. Normalny bilet wstępu na teren rezerwatu kosztuje 7 zł, a ulgowy 5 zł. Na miejscu do wyboru są różne warianty tras, szczególnie warto rozważyć przejście przez Skamieniałe Miasto, Wąwóz Czarownic, a następnie rynek w Ciężkowicach. Zwiedzanie nie powinno zająć dłużej niż 2 godziny 30 minut. Trasa ma około 4,5 km. Skamieniałe Miasto – „Jak w bajkowym krajobrazie" Biorąc pod uwagę opinie zamieszczane przez internautów, atrakcję tę z pewnością warto zobaczyć na własne oczy. „To naprawdę wyjątkowe miejsce! Malownicze formacje skalne robią ogromne wrażenie i dają poczucie, jakby spacerowało się po bajkowym krajobrazie. Ścieżki są przyjemne do przejścia, a otaczająca przyroda sprawia, że to idealna wycieczka nawet w upalne dni – w lesie można znaleźć dużo cienia i przyjemnego chłodu. Świetne miejsce, zarówno na spokojny spacer, jak i na rodzinną wyprawę. Zdecydowanie warto odwiedzić” – napisała pani Mariola. „Ciekawe miejsce, dużo ścieżek i tak naprawdę ciężko wszystko zwiedzić za jednym podejściem. Formacje skalne przybierają przeróżne formy, w zależności od miejsca, w którym stoimy lub od tego, jak pada na nie światło – jedna osoba zobaczy Lwią Skałę, a kolejna sędziwego żółwia – dodał pan Piotr. Źródło: skamienialemiasto.pl, visitmalopolska.pl, muzeum.ciezkowice.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Zamek, o którym zapomniała Polska. Fredro pisał tu „Zemstę”?
Poziomem popularności nawet nie zbliża się do zamku Książ w Wałbrzychu czy słynnego Ogrodzieńca, mimo to zamek Kamieniec w Korczynie-Odrzykoniu potrafi zaskoczyć. Jak piszą turyści, aura tego miejsca jest „nie do podrobienia”.
Spis treści: Zamek Kamieniec i Aleksander Fredro – historia, która przetrwała upadek Rzeczypospolitej Lata PRL i kryzys lat 90. – trudna historia odbudowy zamku Kamieniec Zamek Kamieniec dziś – godziny otwarcia, bilety i opinie turystów Zamek Kamieniec w Korczynie-Odrzykoniu (województwo podkarpackie) spodoba się głównie miłośnikom dawnych ruin, legend i historii, którzy w trakcie wycieczek wolą unikać tłumów. Obiekt ten – w rankingu popularności – jest bowiem daleko w tyle za innymi turystycznymi perłami, takimi jak zamek w Malborku, Ogrodzieniec czy zamek Czocha. Zaskakuje jednak ciekawą historią i aurą tajemnicy. Zamek Kamieniec i Aleksander Fredro – historia, która przetrwała upadek Rzeczypospolitej Pierwsze wzmianki o zamku pochodzą z 1348 roku. Wówczas Kamieniec był własnością króla Kazimierza Wielkiego. Kilkadziesiąt lat później został podarowany przez Władysława Jagiełłę podkanclerzemu Klemensowi z Moskorzewa. To on rozbudował obiekt, który wkrótce stał się jego rezydencją. W kolejnych latach zamek się zmieniał, podobnie jak jego właściciele. Ostatecznie rola Kamieńca jako warowni i punktu strategicznego skończyła się w pierwszej połowie XVII w. „Podczas potopu szwedzkiego zamek poważnie ucierpiał i pomimo remontów podejmowanych przez kolejnych właścicieli, w połowie XVIII w. coraz bardziej chylił się ku upadkowi, a w 1786 roku był już zrujnowany” – czytamy na oficjalnej stronie poświęconej budowli. Przemiana zamku w ruinę symbolicznie wiązana jest z upadkiem Rzeczypospolitej. Jednocześnie coraz częściej obiekt zaczynał gościć w krainie sztuki; widok budowli pojawiał się na płótnach słynnych artystów. Jednym z nich był Jan Matejko. W 1860 roku stworzył cykl rejestrujący wygląd Odrzykonia. Warto zaznaczyć, że budowla jest także kojarzona z literaturą. W 1829 roku ówczesny kapitan armii napoleońskiej, hrabia Aleksander Fredro dzięki małżeństwu z Zofią Jabłonowską został właścicielem zamku odrzykońskiego. Lata PRL i kryzys lat 90. – trudna historia odbudowy zamku Kamieniec W okresie PRL-u rozpoczęto prace konserwatorskie obiektu. W roku 1952 zabezpieczono najbardziej zagrożone odcinki elewacji, prowadzono tam również badania archeologiczne. Z wieloetapowego projektu i planu modernizacji tylko część została wykonana. Prawdziwy kryzys nadszedł w 1990 roku, wówczas prace zostały wstrzymane decyzją wojewody. „Nastąpił trudny okres dla obiektu, faktycznie pozbawionego opieki właścicielskiej, skazanego na dewastację wandali i pseudoturystów. Zamek położony na granicy dwóch gmin: Korczyny i Wojaszówki, stał się problemem zarówno dla służb konserwatorskich, jak i władz samorządowych” – czytamy na stronie obiektu. Osiem lat później komisyjnie budowla została uznana za własność Skarbu Państwa i oddana mu w wieloletnią dzierżawę. Zamek Kamieniec dziś – godziny otwarcia, bilety i opinie turystów Obecnie tajemnicze ruiny zamku można zwiedzać codziennie w okresie od 25 kwietnia do 31 października w godz. 10:00 do 17:00. Poza sezonem obiekt jest niedostępny dla turystów indywidualnych z uwagi na trudne warunki terenowe oraz prowadzone prace konserwatorskie. Bilet wstępu umożliwiający zwiedzanie ruin zamku Kamieniec oraz interaktywnej sali tortur kosztuje 15 zł dla osoby dorosłej i 11 zł dla młodzieży szkolnej. Na miejscu organizowane są również kreatywne warsztaty dla dzieci z zakresu ceramiki. Biorąc pod uwagę opinie internautów zamieszczane w sieci, największym atutem tego miejsca jest aura tajemniczości i walory historyczne. „Kameralny zamek i piękne widoki”, „Bardzo ciekawy obiekt”, „Idealne miejsce pokazujące piękno historii i jej ulotne chwile” – czytamy w opiniach turystów. Źródło: zamekkamieniec.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
„Nasze polskie morze jest najpiękniejsze!” i „Nigdy więcej tu nie wrócę!” – rozmawiamy z turystami nad Bałtykiem
Morze Bałtyckie stało się urlopową krainą kontrastów. Niektórzy turyści piszą z przekąsem: „wakacje nad Bałtykiem – drogo, ale za to leje”. Inni z kolei zachwycają się nowoczesną infrastrukturą, widokami i nie tylko. Zapytałam podróżnych, za co najbardziej cenią ten region, a co woleliby w nim zmienić.
Urlop nad Bałtykiem dla jednych to relaks i sentymentalny powrót do dzieciństwa, dla innych – nieprzyjemna przygoda, której nie chcą powtarzać. Kilka razy pisaliśmy o tym, jak Czesi i Słowacy zakochali się w polskim wybrzeżu. Biorąc pod uwagę relacje polskich turystów wracających z urlopu, można śmiało wysnuć hipotezę, że Bałtyk albo się kocha, albo nienawidzi. Jednym widok pstrokatych parawanów i okrzyki handlarzy „gorącej, gotowanej kukurydzy” wcale nie przeszkadzają. Twierdzą nawet, że to cegiełka do uroku i specyfiki tego regionu. – Ja tam byłam zażenowana. Nigdy więcej – słyszymy od pani Weroniki, turystki z Wrocławia. Gdy Bałtyk rozczarowuje – niska ocena pogody i cen „Nie stać mnie na wakacje nad Bałtykiem, więc pojechałem do Portugalii” – napisał w mediach społecznościowych pan Piotr. Podobnych głosów jest więcej. Zazwyczaj internauci zwracają uwagę na dwa aspekty: niepewną pogodę i bardzo wysokie ceny. – Jest drogo, to fakt. I chyba jest większa szansa, że trafi się szóstkę w Lotto, niż na ładną pogodę nad polskim morzem. Pół żartem, pół serio, ale tylko przez te dwa aspekty w życiu nie wybrałabym się w ten rejon na dłużej niż tydzień. Byłam na 4 dni i wystarczy – mówi pani Weronika. Nie tylko ceny czy pogoda ją zniechęciły. – Zdarzały się ładne widoki, zachody słońca. Ale co z tego, skoro, gdy zamknę oczy i pomyślę o Bałtyku, to przed oczami mam: parawany w niebiesko-białe pasy; kwadratowe skrzynki sprzedawców kukurydzy i peleryny przeciwdeszczowe. Ludzie to lubią, koleżanka w pracy mi mówi: „taki urok Morza Bałtyckiego”. Ja byłam zażenowana. Nigdy więcej – opowiada. Bałtyk na plus? Krótkie wypady i cicha infrastruktura Więcej zalet nadbałtyckiego urlopu dostrzegł pan Maks, który na co dzień mieszka w Szczecinie. – W tym sezonie byłem dwukrotnie nad Bałtykiem – pod koniec czerwca w Rewalu i w połowie sierpnia w Łukęcinie. W obu przypadkach zdecydowałem się na krótszy, trzydniowy wyjazd. Dłuższy pobyt potrafi męczyć ze względu na liczbę turystów, a także jest po prostu drogi – twierdzi. – Oczywiście nie jest to najtańsza forma wypoczynku, ale zdecydowanie najwygodniejsza. Czasami po prostu mam ochotę wypocząć przy szumie fal na plaży. Na szczęście podczas obu moich wyjazdów dopisała pogoda, co nie było normą w te wakacje – dodaje. Podczas pobytu w Łukęcinie zachwyciły go przede wszystkim: cisza, spokój i puste plaże. Mimo szczytu sezonu turystycznego w centrum tego niewielkiego kurortu widać było praktycznie samych rowerzystów. – To, co mnie rozczarowało, to coraz wyższe ceny w restauracjach i smażalniach. Niestety, w niektórych miejscach za koktajl trzeba zapłacić nawet 50 zł. To równowartość obiadu w niejednej knajpie w Szczecinie. Takie ceny sprawiają, że dłuższy pobyt nad morzem po prostu się nie opłaca – mówi. – Mimo wszystko polecam wypoczynek nad Bałtykiem wszystkim turystom. Nadmorskie kurorty zmieniły się wręcz nie do poznania na przestrzeni ostatnich kilku lat – podsumowuje. Deszcz, wysokie ceny i… tęsknota za Helem Z kolei pani Małgorzata odwiedziła Półwysep Helski w połowie lipca. – Tydzień spędziłam w Helu i drugi tydzień w Chałupach. Jechałam ze Śląska, z Katowic. Kocham ten region, jeżdżę tam na wakacje od ośmiu lat. Z biegiem lat niestety przybywa turystów, choć akurat podczas mojego pobytu nie było wielkich tłumów. Podobno spowodowane to było niepewną pogodą i ludzie odwoływali noclegi – opowiada turystka. – Uwielbiam Hel również za wiele miejsc, w których można się schować przed tłokiem. Lasy, dzikie i puste plaże. Czasami wystarczy przejść raptem 20 minut i cieszyć się spokojem – dodaje. Panią Małgorzatę od urlopu nad Bałtykiem nie odstraszyły nawet ceny. – Wszystko ostatnio podrożało i to dało się zauważyć. Obiad można było kupić za ok. 50 zł i w górę. Kawa 14, 16 zł. Gałka lodów 7 zł, 9 zł. Gofry z dodatkami ok. 25–30 zł. To, co jest na minus, to zdecydowanie cena noclegów w samym Helu. – W porównaniu z innymi miastami czasem jest nawet 100% drożej w porównaniu z noclegami choćby we Władysławowie. Od lat to obserwuję – zaznacza. Mimo wszystko za rok najpewniej urlop spędzi również nad Bałtykiem. – Nasze polskie morze jest najpiękniejsze, mamy cudowne plaże nad Bałtykiem. Sam Hel to moje miejsce na ziemi, na pewno wrócę – podsumowuje. Źródło: National Geographic Traveler Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
To śląski raj dla rowerzystów, tłumów brak – „świetna alternatywa dla zatłoczonych tras”
Dla miłośników jazdy na rowerze po małych miasteczkach, z dala od gwaru i tłoku, Liswarciański Szlak Rowerowy to prawdziwy raj. Podróż zaczyna się w Woźnikach, wśród malowniczych pól, lasów i wzniesień, a kończy w Wąsoszu Górnym.
Woźniki to niewielkie miasto położone w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim. Ślady osad w okolicy sięgają czasów prehistorycznych. Na miejscu znajduje się niewielki rynek, urokliwe kamieniczki oraz tętniące zielenią pola i lasy. To właśnie tutaj podróż rozpoczynają osoby chcące przejechać cały Liswarciański Szlak Rowerowy. Na trasie czeka wiele niespodzianek. Liswarciański Szlak Rowerowy – ucieczka od tłumów Liswarciański Szlak Rowerowy liczy 108 km długości. Jest oznaczony kolorem niebieskim i wije się wzdłuż rzeki Liswarty. Zdaniem wielu kajakarzy to jedna z najciekawszych rzek w Polsce pod kątem turystycznym. Przejechanie całego szlaku w jeden dzień jest sporym wyzwaniem, choć wcale nie niewykonalnym – wymaga jedynie dobrego przygotowania fizycznego. Szlak poprowadzony jest głównie asfaltowymi drogami lokalnymi o małym natężeniu ruchu. Po drodze mijamy wioski i małe miasteczka, rozległe połacie pól i lasy. Momentami asfalt znika, zamiast niego pojawia się dróżka polna bądź leśna, dlatego przejechanie szlaku powinni rozważyć przede wszystkim użytkownicy rowerów crossowych i trekkingowych. Zdarzają się bowiem nawierzchnie piaszczyste, kamieniste i z płyt ażurowych, które łącznie mają ok. 2,5 km długości. Na trasie trudno zbłądzić, przy skrzyżowaniach ustawiono znaki, oznaczenia są również dobrze widoczne w wielu innych punktach. Co jakiś czas pojawiają się mapy szlaku, najczęściej przy miejscach przyjaznym rowerzystom. Szlak wzdłuż Liswarto spodoba się przede wszystkim osobom, które cenią ciszę, spokój i walory przyrodnicze. Trasa prowadzi przez wiekowe lasy, urokliwe tereny Parku Krajobrazowego „Lasy nad Górną Liswartą” i zbiorniki wodne. W Lisowie warto zatrzymać się na obiad i kawę lub ciepłą herbatę. Jednym z polecanych przez rowerzystów miejsc jest Restauracja 58 serwująca polską kuchnię. Rowerzyści zachwyceni: „Świetna alternatywa dla zatłoczonych tras” Oprócz walorów przyrodniczych na szlaku można poznać obiekty związane z historią danego regionu. W Woźnikach i Lubszy trafimy na pomniki Józefa Lompy, który był polskim poetą, działaczem i publicystą, a także pionierem oświaty ludowej oraz etnografii na Śląsku. Z kolei w Krzepicach warto odwiedzić cmentarz żydowski i ruiny synagogi. Po drodze rowerzyści mijają także liczne młyny wodne, przydrożne figurki, kapliczki czy ważne obiekty sakralne, takie jak kościół pw. Matki Bożej Królowej Różańca Świętego w Boronowie. W opiniach o szlaku wielu internautów zwraca uwagę na jego wielki atut – brak tłumów. „Przejechałem szlak samotnie. Dla mnie super alternatywa dla zatłoczonych tras. Bardzo mały ruch, trasa poprowadzona głównie uliczkami małych miasteczek i wiosek, ale również lasów i łąk nie brakuje. Polecam trasę” – czytamy w jednej z zamieszczonych wypowiedzi. Podobnego zdania jest pan Dawid, mieszkaniec Śląska, który regularnie wraca na Liswarciański Szlak Rowerowy. – Jest bardzo dobrze oznaczony, przebiega przez malownicze miejscowości, dodatkowo nie jest wymagający pod względem trasy. Zdarzają się odcinki piaszczyste, jednak dla entuzjastów roweru górskiego nie stanowi to większego problemu – twierdzi. Źródło: slaskie.travel Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
„Byłam zachwycona, gdy wjechałam na tę trasę” – Velo Pustynia to nowy hit Małopolski
Morze piasku, zieleni i masa niespodzianek za każdym zakrętem – tak w kilku słowach można by opisać niezwykłą trasę rowerową w Polsce. Szlak Velo Pustynia niedawno został otwarty, a już robi furorę. Postanowiłam sprawdzić, czy rowerowa wycieczka wokół Pustyni Błędowskiej rzeczywiście jest tak zachwycająca, jak opisują turyści w mediach społecznościowych.
„Polska Sahara” sama w sobie jest wyjątkowym obszarem przyrodniczym, która co roku – zwłaszcza w okresie letnim – przyciąga tłumy. Jedna z głównych atrakcji turystycznych Małopolski i województwa śląskiego stała się również perełką dla turystów. Wszystko przez ścieżkę pieszo-rowerową wokół Pustyni Błędowskiej, która pozwala odkryć najciekawsze zakamarki tego rejonu. Jedyna taka trasa w Polsce kusi turystów Podróż po jednej z najpopularnieszych tras rowerowych w Polsce rozpoczęłam w niewielkiej miejscowości przy lotnisku w Pyrzowicach, jadąc dalej przez: Siewierz, Chruszczobród, Wiesiółkę, Niegowonice, Chechło. Trasa wiodła głównie przez spokojne miejscowości i mało ruchliwe drogi, co jest sporym atutem dla posiadaczy rowerów górskich. W pewnym momencie krajobraz gwałtownie się zmienia. Pod stopami pojawia się płaska jak stół ścieżka, morze piasku, nietypowej roślinności i tabliczka informacyjna. Wówczas wiadomo już, że znaleźliśmy się na słynnym szlaku Velo Pustynia. To jedyna taka ścieżka pieszo-rowerowa w Polsce, częściowo poprowadzona na skraju pustyni i otaczających ją kompleksów leśnych. „Podróż i spacer to nie tylko możliwość dotarcia do odległych zakątków pustyni, ale także obcowanie z naturą i możliwość podziwiania niezwykłości wyjątkowego krajobrazu” – czytam na tabliczce znajdującej się nieopodal trasy. Jednym z głównych atutów ścieżki jest fakt, że umożliwia bezpośrednią komunikację między słynnymi punktami widokowymi – „Róża Wiatrów”, „Czubatka w Kluczach” i „Dąbrówka” w Chechle. Sporą atrakcją jest również przejazd po ścieżce na palach nad doliną rzeki Biała Przemsza. Raj dla rowerzystów? Jest jedno „ale” Trasą rowerową jedzie się bardzo przyjemnie, niezależnie od rodzaju opon w rowerze. Ścieżka jest płaska, pozbawiona dziur i wybojów, jednocześnie dość wąska. Bardzo dobrze komponuje się z otaczającym krajobrazem. Trasa ma około 20 km długości, jednak trudno oszacować, ile zajmie przejazd pełnej pętli – po drodze jest sporo atrakcji, przy których warto się zatrzymać. Jedną z nich jest „Róża Wiatrów”, punkt startowy dla większości wycieczek turystycznych m.in. trasy rowerowej Velo Przemsza i Velo Pustynia. Niezwykły kompleks altan i pomostów to coś, czego nie sposób ominąć. To wygodna przestrzeń do odpoczynku czy zorganizowania pikniku oraz baza wypadowa dla spacerów w głąb pustyni. Odbywają się tam również imprezy kulturalne, wydarzenia sportowe i nie tylko. W pobliżu znajduje się płatny parking, mała gastronomia, a także wypożyczalnie rowerowe. Wieczorami „Róża Wiatrów” przyciąga przede wszystkim miłośników zachwycających zachodów słońca. Widoki jak z bajki, ale weekendy pełne tłumów – co mówią turyści? Jednym z najciekawszych punktów trasy jest również ścieżka na palach. Przebiega nad malowniczą doliną rzeki Biała Przemsza. Trasa o długości ok 400 m z dwoma tarasami widokowymi łączy dwie części Pustyni Błędowskiej. Miejscami drewniana droga biegnie nawet 3 m nad poziomem terenu, zapewniając niesamowite wrażenia i możliwość podziwiania bioróżnorodności tego terenu. Mimo wyjątkowych widoków i niespodzianek na trasie Velo Pustynia ma też pewne wady. Ścieżka jest dość wąska, tymczasem w słoneczne weekendy przeżywa prawdziwe oblężenie turystyczne. Tłumy rowerzystów i spacerowiczów rozlewają się zarówno na trasie, jak i na parkingach czy przy restauracjach. Dla niektórych jest to spory minus. – Byłam zachwycona, jak wjechałam na ścieżkę, widoki są naprawdę nie z tej ziemi. Ale cała magia znika w tym tłoku. Momentami rowerem naprawdę trudno się przecisnąć. Z wielką chęcią tu wrócę, ale na pewno nie w niedzielę, prędzej w tygodniu – mówi mi na trasie pani Aneta. Podobnego zdania jest pan Arek z Katowic. – Idealna trasa na rower z dziećmi, jest płasko, równo, super. Minusem jest fakt, że w weekendy przy słonecznej pogodzie zjeżdża się tu mnóstwo ludzi, czasem bardzo trudno się przecisnąć – twierdzi. Z kolei pani Edycie z Małopolski tłumy nie przeszkadzają. – Trasa i okolica przepiękna, chyba jedyne takie miejsce w Polsce, to nic dziwnego, że jest dużo osób. Spodziewałam się tego, zero zaskoczenia. Dla mnie to i tak taki mój mały „rowerowy raj” – mówi. Źródło: National Geographic Traveler
„Góra Krzyży” od lat owiana jest tajemnicą. Niegdyś miał zdarzyć się tam cud
Las pełen krzyży, cudowne źródełko i opowieść o starcu, który miał sen. Święta Góra Grabarka na Podlasiu od wieków przyciąga pielgrzymów i miłośników niezwykłych miejsc. To nie tylko centrum polskiego prawosławia, ale też jedno z najbardziej mistycznych miejsc w kraju.
Spis treści: Święta Góra Grabarka – serce polskiego prawosławia Czym kusi turystów Święta Góra Grabarka? Miejsce modlitwy, tajemnicy i uzdrowień – góra o niezwykłej mocy duchowej Góra Grabarka (osada Grabarka-Klasztor) na Podlasiu to święte i wyjątkowe miejsce dla wyznawców prawosławia w Polsce, jednak nie brakuje tam również turystów i miłośników tajemnic. Szczególnie chętnie odwiedzają tzw. las krzyży. Warto również zobaczyć tutejsze świątynie w otoczeniu pięknej przyrody. Święta Góra Grabarka – serce polskiego prawosławia Święta Góra Grabarka znajduje się w województwie podlaskim, nieco ponad 10 km od Siemiatycz. Obiekt ulokowany na Wysoczyźnie Drohickiej, otoczony przez Lasy Nurzeckie, od lat owiany jest aurą tajemnicy. Najstarsze dzieje góry nie są znane, wiadomo jednak, że zasłynęła w 1710 roku. Wówczas w okolicy szalała epidemia cholery. Jak głosi legenda, pewnemu dnia starcowi przyśniło się, że ratunek można znaleźć na pobliskim wzgórzu. Wierni ruszyli w jego kierunku, przynosząc ze sobą krzyże. Modlili się, obmywali i pili wodę z pobliskiego źródełka. „We­dług kroniki siemiatyckiej parafii ratunek od choroby znalazło wówczas ok. 10 tys. ludzi. W podzięce Bogu za cud zbudowano na tym miejscu drewnianą kapliczkę Przemienienia Pańskiego” – czytamy na stronie Grabarka.pl. Niestety, cerkiew spłonęła doszczętnie w 1990 roku. Nowa została wyświęcona osiem lat później. Jest już murowana. Czym kusi turystów Święta Góra Grabarka? Główną świątynią na Świętej Górze Grabarce jest Cerkiew p.w. Przemienienia Pańskiego. Znajduje się w miejscu pierwszej kapliczki, która została zbudowana jako forma wdzięczności za ocalenie wiernych podczas epidemii cholery. Ważnym momentem w dziejach obiektu były prace ikonograficzne w latach sześćdziesiątych XX w. Nad polichromią pod kierunkiem prof. Adama Stalony-Dobrzańskiego pracowali wówczas Jerzy Nowosielski i Bolesław Oleszko. Niestety, odwiedzający nie mogli się cieszyć długo upiększoną cerkwią. Spłonęła w nocy z 12 na 13 lipca 1990 roku. Obecna swoim wyglądem nawiązuje do pierwotnej świątyni. Jest murowana i przestronniejsza, polichromia została wykonana przez Jarosława Wiszenko z Mielnika, a ikony w ikonostasie napisane przez państwa Barbarę i Michała Pieczonko z Warszawy. Miejsce modlitwy, tajemnicy i uzdrowień – góra o niezwykłej mocy duchowej W rejonie znajduje się monaster żeński oraz dwie inne cerkwie – ikony Matki Bożej Wszystkich Strapionych Radość oraz Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Wielu turystów góra przyciąga także aurą tajemnicy. Znajdziemy tam bowiem tysiące ustawionych wokół cerkwi krzyży. Ludzie przynoszą je tu od wieków z modlitwą o pomoc w różnych trudnych sytuacjach życiowych, z prośbą o pokój dla dusz zmarłych. Często są to też krzyże dziękczynne. Na niektórych widnieją imiona, intencje lub napisy: „Spasi i sochrani”, co znaczy: „Zbaw i zachowaj” oraz „Nika” – „Zwycięzca”. Z kolei u podnóża góry znajduje się „cudowne źródełko”. To właśnie tam wierni przychodzili, licząc na ratunek przed epidemią. Do dziś ludzie obmywają tam swoje chore i obolałe miejsca, piją wodę ze studni i zabierają ją do domów. W dwusetną rocznicę cudu nad źródełkiem pojawiło się okrągłe zadaszenie. Na szczególna uwagę zwiedzających zasługuje również założony w 1947 roku klasztor Marty i Marii. Jest jedynym żeńskim monastyrem w Polsce. Źródło: Grabarka.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Malownicza Perła Dolnego Śląska. Po 30 latach wraca na kolejową mapę Polski
Przemków, urokliwe miasteczko na skraju Borów Dolnośląskich, wreszcie zyska długo wyczekiwane połączenie kolejowe. Po 34 latach pociągi powrócą, a wraz z nimi – nowa szansa dla lokalnej turystyki.
Spis treści: Pociągi wracają do Przemkowa po ponad 30 latach Przemkowski Park Krajobrazowy – niedoceniana perła Dolnego Śląska Święto Miodu i Wina – regionalna tradycja, która przyciąga turystów Przemków to jedna z dolnośląskich perełek, która wciąż czeka na odkrycie przez turystów. Niebawem będzie to łatwiejsze. Pod koniec lipca pojawił się bowiem komunikat, że Przemków – po ponad 30 latach – wreszcie wraca na kolejową mapę Polski. W ostatnich latach gmina Przemków – mimo malowniczego położenia na skraju Borów Dolnośląskich – nie zbliżyła się popularnością do Wrocławia czy Karpacza. Teraz turyści będą mieli jednak więcej możliwości, by odkryć ten rejon Dolnego Śląska. Pociągi wracają do Przemkowa po ponad 30 latach Gmina Przemków wyróżnia się na tle innych mini regionów m.in. dzięki malowniczemu położeniu na skraju Borów Dolnośląskich, w pobliżu silnie uprzemysłowionego zagłębia miedziowego. W jej skład wchodzi 9 wsi oraz miasto Przemków. „Z uwagi na urozmaicony krajobraz naturalny, bogate zasoby leśne oraz wysoki poziom czystości środowiska naturalnego cały obszar gminy został objęty ochroną Przemkowskiego Parku Krajobrazowego” – dowiadujemy się z oficjalnego komunikatu władz gminy. Rejon ten, mimo naturalnych walorów, pozostawał niedostrzegany przez turystów. Niebawem może się to zmienić. Pod koniec lipca Paweł Gancarz, marszałek województwa dolnośląskiego, poinformował, że po 34 latach pociągi pasażerskie znów pojadą do Przemkowa. Podpisano już umowę na budowę nowej linii kolejowej z Chocianowa. W ramach inwestycji o wartości 76 mln zł powstanie: ponad 18 km nowej linii kolejowej, cztery przystanki na trasie, możliwość dojazdu do turystycznych zakątków regionu. – To inwestycja nie tylko dla mieszkańców. Przemkowski Park Krajobrazowy i wyjątkowe ruchome wydmy we wsi Wysoka w końcu zyskają szansę na kolejowy dojazd i rozwój turystyki – podkreślił Gancarz. Zakończenie prac planowane jest na 2027 rok. Przemkowski Park Krajobrazowy – niedoceniana perła Dolnego Śląska Na szczególną uwagę podróżnych zasługuje chluba regionu – Przemkowski Park Krajobrazowy – jedna z atrakcji Dolnego Śląska. Został utworzony rozporządzeniem Wojewody Legnickiego z 7 czerwca 1997 roku. Obejmuje tereny nadleśnictw Głogów, Przemków i Chocianów. Wśród atrakcji parku znajdują się: wrzosowiska – jedne z najpiękniejszych w Polsce, szczególnie malownicze pod koniec lata i jesienią, ruchome wydmy we wsi Wysoka, dzikie trasy piesze i rowerowe prowadzące przez lasy i łąki, gatunki chronione, w tym bagno zwyczajne, wełnianka pochwowata, widłak cyprysowaty, żurawina błotna i rosiczka okrągłolistna oraz pośrednia. To wszystko sprawia, że rejon idealnie nadaje się na weekendowy wypad dla osób szukających ciszy i kontaktu z naturą. Święto Miodu i Wina – regionalna tradycja, która przyciąga turystów Dodatkową atrakcją regionu jest Dolnośląskie Święto Miodu i Wina, organizowane od 1999 roku w każdy ostatni weekend września. Co roku przyciąga turystów z całej Polski, a nawet z zagranicy. To wydarzenie to: raj dla miłośników miodów i lokalnych przysmaków, okazja do zakupu regionalnych produktów, liczne atrakcje artystyczne i sportowe. To właśnie takie inicjatywy mogą stać się kolejną kartą przetargową regionu, który zyskuje nowe szanse dzięki przywróceniu połączeń kolejowych. Źródła: Przemkow.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
To jedno z najpiękniejszych polskich uzdrowisk. „Kto raz był, tęskni nieustannie”
„Kto raz był w Żegiestowie, ten tęskni nieustannie za jego ożywczym powietrzem, za jego czarującym krajobrazem, za jego zdumiewającymi widokami, za jego szumiącymi zdrojami” – pisał Józef Dietl, polski lekarz i dawny prezydent Krakowa. Trudno dziś o trafniejsze podsumowanie tego miejsca.
Spis treści: Żegiestów-Zdrój w drodze na szczyt Raj dla turystów Uzdrowisko Żegiestów-Zdrój od lat przyciąga kuracjuszy i turystów szukających spokoju i tętniącej zielenią okolicy. Miejscowość położona w malowniczej dolinie Popradu miała swoje gorsze i lepsze chwile. Mimo to rozwija się od lat nie tylko dzięki korzystnej lokalizacji, ale i zaangażowaniu ludzi, którzy dostrzegli w niej potencjał na nową perłę turystyczną Małopolski. Żegiestów-Zdrój w drodze na szczyt Uzdrowisko Żegiestów-Zdrój może się poszczycić blisko 180-letnią historią. W 1846 roku Ignacy Medwecki, założyciel uzdrowiska dostrzegł potencjał w baśniowej okolicy i dobroczynnym działaniu tamtejszych wód mineralnych. Podjęto pierwsze działania prowadzące do rozwoju kurortu leczniczego. Jak dowiadujemy się z oficjalnej strony obiektu, niedługo później dr Józef Dietl, uznawany za pioniera polskiej balneologii, potwierdził właściwości zdrowotne lokalnych źródeł mineralnych. Badania naukowca przyczyniły się do wzrostu popularności i renomy uzdrowiska, które przyciągało coraz więcej kuracjuszy i turystów. Obiekt się rozwijał, jednak w pewnym momencie nadeszły lata stagnacji. Dopiero determinacja i zaangażowanie rodziny Cechini pozwoliła miejscowości odzyskać dawną świetność. Inwestowane są środki w rozwój infrastruktury, modernizowane budynki, ponadto nie porzucono tradycji balneoterapii. Regeneracji organizmu bez wątpienia sprzyja także spokojna atmosfera. Krystalicznie czyste powietrze bogate w lecznicze aerozole oraz naturalne wody mineralne wspierają procesy leczenia. Raj dla turystów Na turystów odwiedzających Żegiestów czeka sporo atrakcji w okolicy. Bliskość z naturą i wyciszenie ułatwi malownicza ścieżka przyrodnicza, która biegnie dookoła Łopaty Polskiej w uzdrowiskowej części Żegiestowa. Po drodze jest dziesięć tablic informacyjnych, dzięki którym możemy poznać wybrane gatunki ptaków zamieszkujących Beskid Sądecki. Na jego terenie założono Popradzki Park Krajobrazowy i Ostoję Popradzką, będącą częścią europejskiej sieci obszarów chronionych Natura 2000. Na uwagę podróżnych zasługuje również Smreczynowa Dziura (inaczej Smocza Jama, Jaskinia Zubrzycka). To naturalna jaskinia o głębokości ok. 17 metrów. Leży w Żegiestowie, niedaleko granicy z sąsiednim sołectwem Zubrzyk. Po raz pierwszy została opisana w 1976 roku. Przez długi czas wejście było zagruzowane, udało się tam przedostać dopiero w 1994 roku. Interesujące są również ruiny starej cerkwi, obok której znajdował się cmentarz. W Żegiestowie Wsi można zobaczyć nagrobek ostatniego swiaszczennika – Anny Prisłopskiej. Warto również zaznaczyć, że niedawno – bo 1 maja 2025 roku – nastąpiło otwarcie odrestaurowanego Domu Zdrojowego w Żegiestowie-Zdroju. To wyjątkowe wydarzenie stało się jednocześnie symbolem – przede wszystkim powrotu miejsca, które od 1929 roku było sercem uzdrowiska, a po zamknięciu w 2002 roku przez lata popadało w ruinę. Źródła: zegiestow.pl, uzdrowiskozegiestow.pl
Turyści nie mogą uwierzyć, że to w Polsce. Ten zamek to hit Jury!
Zamek Rabsztyn, choć mniej znany niż Ogrodzieniec, to prawdziwa perła Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Po kompleksowej rekonstrukcji, przyciąga nie tylko miłośników historii, ale też rodziny z dziećmi i fotografów. Sprawdź, co skrywa ten zaskakujący zabytek w Małopolsce.
Spis treści: Rabsztyn zamiast Ogrodzieńca? Ten zamek zyskuje popularność Zwiedzanie zamku Rabsztyn – ceny i atrakcje Co jeszcze zobaczyć w Rabsztynie? Zamek Ogrodzieniec to najbardziej znany klejnot Jury Krakowsko-Częstochowskiej, ale – jak się okazuje – jest ich więcej. Inne urokliwe ruiny ulokowane są na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, we wsi Rabsztyn w województwie małopolskim. Po kompleksowej rekonstrukcji całe otoczenie zaadaptowano na potrzeby masowego ruchu turystycznego. Rabsztyn zamiast Ogrodzieńca? Ten zamek zyskuje popularność Określenie dokładnej daty powstania zam­ku rabsztyńskiego i wskazanie fundatora tej budowli znacznie utrudnia brak dowodów w postaci znalezisk archeologicznych czy zapisków źródłowych. Pierwsza wzmianka o warowni pojawiła się pod ko­niec XIV wie­ku. Obecna forma obiektu jest wynikiem ciągłych przebudowań na przestrzeni kilku wielu wieków. Jak czytamy na stronie ZamkiPolskie.pl, pierwotnie nazwa Rabsztyn do­ty­czy­ła cha­rak­te­ry­stycz­nej ska­ły i zam­ku po­wsta­łe­go na jej szczy­cie. Dziś ta nazwa obej­mu­je ca­łą miej­sco­wość. Przez lata zamek stał opuszczony i pozbawiony opieki. Rozkwit nastąpił dopiero po przejęciu budowli przez gminę Olkusz. Zamek odgryzowano, odkryto w nim studnię oraz po­zo­sta­ło­ści łaź­ni i kuchni zamkowej. Jednocześnie trwały kompleksowe prace przy rekonstrukcji bramy wjazdowej, budowie nowego pawilonu wjazdowego czy odbudowie części murów zamku wysokiego wraz z wieżą. Po znacznej metamorfozie obiekt wraz z całą infrastrukturą dostosowano do potrzeb turystów. Zwiedzanie zamku Rabsztyn – ceny i atrakcje Obecnie zrekonstruowane ruiny wznoszące się nieopodal Olkusza kuszą miłośników legend, dawnych dziejów i... pojedynków. „Spotkasz tutaj rycerzy walczących w licznych turniejach. Ze szczytu widokowej wieży zobaczysz okazałą panoramę okolic Olkusza, a po inscenizacjach rycerskich potyczek odpoczniesz przy pysznej kawie” – zachęca turystów komunikat na oficjalnej stronie obiektu. Z tarasów widokowych usytuowanych na wieży głównej i wieży zamku średniego rozpościera się zapierający dech w piersi widok na rozległe wzniesienia urokliwej Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Niektórzy decydują się również odwiedzić zamek, by na tle średniowiecznych murów zorganizować sesję fotograficzną. Opłata ustalana jest indywidualnie z zarządcą obiektu. Cennik biletów: Wtorek–piątek: bilet normalny 20 zł, ulgowy 15 zł Weekend: bilet normalny 25 zł, ulgowy 18 zł Przewodnik: 80 zł Audioguide: 5 zł Co jeszcze zobaczyć w Rabsztynie? W bezpośrednim sąsiedztwie zamku można zwiedzać rodzinny dom Antoniego Kocjana. Był on wybitnym konstruktorem szybowcowym i szefem wywiadu lotniczego AK, który odkrył tajemnice niemieckiej broni V1 i V2. Drewniany dom wybudowano w 1862 roku. Na zlecenie władz Olkusza budynek został rozebrany, a następnie przewieziony do Rabsztyna i zrekonstruowany. Źródło: Zamkipolskie.pl, zamekrabsztyn.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Mieszkanka Karpacza zdradza kulisy życia w kurorcie: „Zarabiam dobrze, ale...”
Życie w Karpaczu, choć z pozoru idylliczne, okazuje się pełne wyzwań – mieszkańcy zmagają się z tłokiem, drogimi nieruchomościami i brakiem przestrzeni. Czy turystyczna perełka Dolnego Śląska to naprawdę dobre miejsce do zamieszkania?
Co najbardziej doskwiera mieszkańcom Karpacza?Spis treści: Jak naprawdę wygląda życie w Karpaczu? Co najbardziej doskwiera mieszkańcom Karpacza? Karpacza nie trzeba nikomu przedstawiać. Miejscowość, która uzyskała prawa miejskie w 1960 roku, od wielu lat uchodzi za jedną z najpopularniejszych destynacji dla turystów odwiedzających Dolny Śląsk. Miastu sprzyja dobrze rozwinięta baza miejsc noclegowych, infrastruktura turystyczna i malownicza okolica. Podróżni zazwyczaj opisują górski kurort w samych superlatywach. Perspektywa może się jednak zmienić, gdy ktoś decyduje się osiąść w tym miejscu na stałe. Zarabiają dobrze, ale narzekają na tłok – jak naprawdę wygląda życie w Karpaczu? Jak wynika z raportu o stanie gminy Karpacz, tylko w 2019 roku w miejscowości odnotowano łącznie 3,2 mln odwiedzających, w tym 82% stanowili turyści. Tendencja ta nie zmienia się na przestrzeni lat. Liczbę podróżnych w ciągu roku niezmiennie podaje się w milionach. Wczasowicze doceniają Karpacz głównie za liczne atrakcje, dobrze rozwiniętą infrastrukturę i walory przyrodnicze. W pobliżu znajduje się choćby Śnieżka – najwyższy szczyt Karkonoszy. Postanowiliśmy zapytać mieszkańców, jak żyje się w tym „raju na ziemi”. Z relacji pani Emilii, która pracuje w branży turystycznej, wynika, że popularność Karpacza wiąże się z wieloma plusami dla mieszkańców. – Oczywiście Karpacz stał się bardzo zabudowany i coraz mniej w nim zieleni, ale, jeśli chodzi o zarobki mieszkańców, to naprawdę nie ma co narzekać. Są tu hotele, restauracje, sklepy, handel. Wręcz brakuje rąk do pracy – opowiada nasza rozmówczyni. Są jednak i pewne minusy życia w perełce turystycznej. – Co irytuje najbardziej? Fakt, że Karpacz potrafi być bardzo zatłoczony, zwłaszcza w sklepach, na deptaku czy na drodze. To chyba jeden z największych minusów. Mimo wszystko uważam, że jest bardzo dobrze pod względem pracy i zarobków oraz klimatu. Nie ma nieznośnych upałów latem, mamy zielone miejsca. Widzę więcej plusów niż minusów – dodaje pani Emilia. Co najbardziej doskwiera mieszkańcom Karpacza? Nieco inne zdanie na temat Karpacza ma pani Ula, która przyznała otwarcie, że zdarzało jej się już rozważać przeprowadzkę do innej miejscowości. – Dla mieszkańców, którzy nie utrzymują się z samej turystyki, minusy z mieszkania w tym miejscu są wyraźniej zauważalne. Tłok, słabe ciśnienie wody, zniszczona architektura miasta – wylicza pani Ula. – Sparaliżowany ruch samochodowy. Bywa, że przejazd w godzinach szczytu przez Karpacz to istny koszmar – dodaje. Z kolei pan Krzysztof, karpaczanin i radny miasta przyznaje wprost: nie ma alternatywy dla turystyki w tym regionie, bez względu na opinie. – Nie mamy ani przemysłu, ani rolnictwa, rozwinięta turystyka to dla nas być albo nie być. Niewielka część mieszkańców niezwiązanych z tą branżą może narzekać na przepełnione Biedronki, duży ruch na ulicach i korki – ocenia. Zdaniem radnego prawdziwym problemem są jednak tzw. turyści jednodniowi. – Nie generują dla miasta dochodu. Przyjeżdżają z okolicznych miejscowości, pochodzą po górach albo deptaku i niekoniecznie są dobrymi klientami. To właśnie oni robią sztuczny tłum, choć i tak nie uważam, że jest to ogromny problem – zaznacza pan Krzysztof. Sam jest związany z Karpaczem na tyle mocno, że trudno mu sobie wyobrazić zmianę miejsca zamieszkania. – Mieszkałem 10 lat w Warszawie i mam porównanie, które wypada na niekorzyść stolicy. Mimo wszystko Karpacz się wyludnia. Nie wynika to jednak z ucieczki mieszkańców, ale z faktu, że nieruchomości są nawet dwa albo trzy razy droższe niż po sąsiedzku np. w Jeleniej Górze. Dzieje się tak dlatego, że jeżeli jest jakaś nieruchomość na sprzedaż, to kupujący momentalnie zmienia jej charakter na apartament na wynajem. Dlatego jeżeli ktoś sprzedaje mieszkanie i się wyprowadza, to na jego miejsce nie ma nowego mieszkańca czy rodziny, tylko jest apartament – podsumowuje pan Krzysztof. Źródła: National Geographic Traveler, Karpacz.pl, materiały własne Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Mało kto wie, że pod Rudnem kryje się wulkan. A to niejedyna taka niespodzianka w Polsce!
Wulkany w Polsce? Choć od milionów lat nie są aktywne, nadal fascynują i przyciągają turystów. Od „śląskiej Fudżijamy” po górę Wdżar – w naszym kraju znajdziesz wiele śladów wulkanicznej przeszłości, które dziś tworzą malownicze krajobrazy i unikalne atrakcje geoturystyczne.
Spis treści: Kraina Wygasłych Wulkanów – czy Dolny Śląsk skrywa geologiczny sekret? Małopolska jak z Islandii – co kryje się w cieniu dawnych wulkanów? Wulkany w Polsce są od dawna nieaktywne. Nie jest ich dużo i nie są szczególnie spektakularne, choć wyróżniają się na tle krajobrazu i są ciekawą atrakcją turystyczną. Jednym z najsłynniejszych takich miejsc jest Kraina Wygasłych Wulkanów na Dolnym Śląsku. Kraina Wygasłych Wulkanów – czy Dolny Śląsk skrywa geologiczny sekret? „Krainą wygasłych wulkanów” to jedna z atrakcji Dolnego Śląska pomiędzy Legnicą, Jelenią Górą i Strzegomiem. Cechą szczególną tego obszaru jest występowanie skał pochodzenia wulkanicznego. Geologiczny zapis wulkanizmu ujawnia się tam w sposób najpełniejszy w kraju. Co ciekawe, tamtejsze skały wulkaniczne pochodzą z trzech okresów w przeszłości geologicznej, a najstarszy miał miejsce w najdawniejszych okresach ery paleozoicznej, czyli 400–500 milionów lat temu. Region Gór i Pogórza Kaczawskiego cechuje się różnorodnością geologiczną. Szczególnie ciekawe są tam skały, wzgórza i wzniesienia. Jednym z najsłynniejszych – o niezwykle wyrazistej stożkowej sylwetce – jest Ostrzyca nazywana „śląską Fudżijamą” (501 m n.p.m.). Wznosi się w zachodniej części Pogórza, niedaleko wsi Proboszczów. Szczytowe partie są zbudowane z bazaltu, a wzniesienie jest nekiem, czyli fragmentem dawnego komina wulkanicznego. Został wypreparowany przez wietrzenie i erozję spośród mniej odpornych skał osadowych. Będąc na Ostrzycy, warto odwiedzić znajdujące się 12 kilometrów dalej Organy Wielisławskie lub oddaloną nieco dalej Czartowską Skałę. Z kolei w Proboszczowie można wybrać się również na spacer z alpakami trasą przebiegającą niedaleko Ostrzycy. Kraina Wygasłych Wulkanów opiera promocję regionu przede wszystkim na dziedzictwie geologicznym, dawnych wulkanach oraz różnorodności skał i minerałów występujących w okolicy. Nie bez powodu utworzono tam geopark. W Polsce są obecnie trzy geoparki UNESCO: transgraniczny Geopark Łuk Mużakowa, Geopark Świętokrzyski, Geopark Kraina Wygasłych Wulkanów. Do Światowej Sieci Geoparków UNESCO przynależy 213 geoparków w 48 krajach świata. Małopolska jak z Islandii – co kryje się w cieniu dawnych wulkanów? Śladów po wulkanach w Polsce nie brakuje również w Małopolsce. Niewielu turystów spacerujących po uliczkach Szczawnicy zdaje sobie sprawę, że górujące nad miasteczkiem szczyty Bryjarki i Jarmuty w pasmie Pienin są wygasłymi wulkanami. Właśnie dlatego występują na tych terenach naturalne źródła kwaśnej wody mineralnej. Przez górali bywają nazywane szczawami. W Małopolsce możliwy jest również zjazd na nartach... z wulkanu. Chodzi o górę Wdżar w Kluszkowcach, która jest wygasłym wulkanem. Zlokalizowane na jego stoku wyciągi w zimie pełnią funkcje rodzinnej stacji narciarskiej Czorsztyn Ski, a latem górskiego i wodnego ośrodka sportu, wypoczynku. Z kolei mofety świadczące o aktywności wulkanicznej znaleźć można w okolicach Muszyny i Tylicza na pograniczu Beskidu Niskiego i Sądeckiego. Turyści odwiedzający Zamek Tenczyn w Rudnie – urokliwą fortecę na Szlaku Orlich Gniazd, perłę Jury Krakowsko-Częstochowskiej – nie wiedzą również, że zamek posadowiony jest na dawnym stożku wulkanicznym. Wzgórze, na którym się wznosi, ma około 400 m n.p.m. Jest to najwyższe wzniesienie Garbu Tenczyńskiego. Ślady po dawnych wulkanach występują również w rejonie Miękini, Krzeszowic, a także w Alwerni. Źródło: National Geographic Polska, gorykaczawskie.pl, visitmalopolska.pl Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
Najpiękniejsze plaże w Polsce. Latem przyciągają turystów jak magnes. „Jest pięknie”
Piaszczyste, szerokie, w centrum turystycznego zgiełku lub na zacisznym uboczu – polskie plaże zachwycają różnorodnością od lat. Niektóre z nich urzekły turystów szczególnie. Wybraliśmy trzy z nich, które najczęściej pojawiają się w podróżniczych rankingach i plebiscytach.
Spis treści: Na tej plaży dla turystów nie zabraknie miejsca „Polski Dubaj” zachwycił wczasowiczów Polska plaża doceniona przez zagranicznych ekspertów Wybrzeże Bałtyku pełne jest skarbów naturalnej urody, które w sezonie wakacyjnym przyciągają turystów z całej Polski. Wśród nich są malownicze plaże. Jedne zaskakują naturalnym urokiem, inne innowacją. Wśród nich są jednak prawdziwe perełki, które – z różnych powodów – niemal co roku pojawiają się w zestawieniach najpiękniejszych polskich plaż. Poniżej prezentujemy trzy, naszym zdaniem, najciekawsze propozycje. Na tej plaży dla turystów nie zabraknie miejsca Słynna plaża w Świnoujściu pod wieloma względami jest „naj”. Po pierwsze – najszersza. Główne kąpielisko usytuowane na Wyspie Uznam jest znane m.in. z tego, że jest najszerszym w Polsce – miejscami szerokość plaży sięga ok. 200 metrów. To niemalże tyle, ile mierzy wrocławski Sky Tower czy warszawski wieżowiec Warsaw Spire. Po drugie – od niemal dwóch dekad turystów przyjeżdżających w ten rejon witają powiewające przy morzu Błękitne Flagi. To międzynarodowy certyfikat jakości, który oznacza, że plaża spełnia wysokie standardy w zakresie czystości wody, zarządzania środowiskowego, edukacji ekologicznej oraz bezpieczeństwa i usług. Nie bez powodu pas złocistego piasku od lat wygrywa plebiscyty na najlepszą plażę. To jedna z najczystszych, najbezpieczniejszych, największych perełek polskiego Wybrzeża. Jakby tego było mało, oblewana wodą Bałtyku o statystycznie najwyższej temperaturze w kraju. „Polski Dubaj” zachwycił wczasowiczów Na wyróżnienie zasługuje również „Polski Dubaj”, czyli ogromna (bo o powierzchni 5 hektarów), sztuczna plaża w Jarosławcu. W zamyśle Urzędu Morskiego miała przede wszystkim chronić wysoki klif Jarosławca przed osunięciem. Tymczasem stała się jedną z największych atrakcji miejscowości. Na potrzeby budowy całej konstrukcji stworzono pięć ogromnych, kamiennych ramion wysuniętych 180 metrów w morze. Kolejny etap obejmował przepompowanie piasku z dna morskiego do wcześniej utworzonych „kwater”. Koszt potężnej inwestycji wyniósł aż 170 mln zł. Była to największa operacja przeprowadzona w ramach ochrony brzegu morskiego w historii Polski. Dziś „polski Dubaj” zachwyca wczasowiczów niezwykłymi widokami, czystością i imponującym rozmiarem. „Plaża ogromna, zejście, co prawda, po licznych schodach w dół, ale za to, kiedy jesteśmy na górze, to widok rekompensuje trudy powrotów z plaży”, „Jest pięknie, polecam”, „Cudo” – zachwycają się internauci w mediach społecznościowych. Polska plaża doceniona przez zagranicznych ekspertów W zestawieniu najpiękniejszych polskich plaż nie sposób pominąć tej, która znajduje się w Helu. Plaża o długości 1 km i szerokości 30 m jest doceniana zarówno przez miłośników windsurfingu i kitesurfingu, jak i tych, którzy poszukują nuty romantyzmu z domieszką adrenaliny. Za sprawą nietypowej lokalizacji mogą tu bowiem występować prądy morskie i silne powiewy. Nie ulega jednak wątpliwości, że pas złocistego piasku zaskakuje również bajkowymi widokami. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/35-kilometrowa-mierzeja-helska-powstala-na-skutek-dzialania-pradu-morskiego-plynacego-na-wschod-wzdluz-polskiego-wybrzeza-1cc6863.png" width="924" height="606" alt="35-kilometrowa Mierzeja Helska powstała na skutek działania prądu morskiego płynącego na wschód wzdłuż polskiego wybrzeża." title="35-kilometrowa Mierzeja Helska powstała na skutek działania prądu morskiego płynącego na wschód wzdłuż polskiego wybrzeża." /> Dostrzegają to nie tylko polscy turyści. Duża plaża na cyplu została wyróżniona w zeszłorocznym, prestiżowym rankingu European Best Destinations. Hel znalazł się na 10. miejscu i stał się jedyną polską plażą ujętą w tym zagranicznym plebiscycie. Źródła: Magazyn Travelist, Jaroslawiec.pl, Swinoujscie.info, Wakacje.pl
Zamek pełen tajemnic kusi nie tylko turystów. Archeolodzy odkrywają na Wawelu kolejne skarby
Zamek Królewski na Wawelu jest perłą nie tylko dla turystów, ale i naukowców. Obiekt, jak się okazuje, skrywa jeszcze wiele tajemnic. W czasie majowych prac archeologicznych odkryto tam mosiężny sygnet z XV–XVI wieku. Jakiś czas później znaleziono również dziecięce pochówki i fragmenty broni.
Spis treści: Kolejne odkrycia archeologiczne z Wawelu zachwycają Zamek na Wawelu to skarb dla archeologów Zamek Królewski na Wawelu – wraz z wawelskim wzgórzem – jest, pod kątem historycznym i kulturowym, jednym z najcenniejszych miejsc w Polsce. Zachwyca zarówno turystów, których przyciąga tu tajemnicza aura wielowiekowej siedziby królów, jak i naukowców spragnionych nowych odkryć. A tych, jak się okazuje, wcale nie brakuje. Kolejne odkrycia archeologiczne z Wawelu zachwycają 9 maja 2025 roku na oficjalnym profilu Zamku Królewskiego na Wawelu pojawiła się informacja o nowym odkryciu archeologicznym. W czasie prac związanych z remontem Bastionu Władysława IV i pomnika Tadeusza Kościuszki odkryto mosiężny sygnet z XV–XVI wieku. Znaleziono go w trakcie przesiewania gruzowego zasypu z wnętrza cokołu pomnika. „Sygnet jest wyposażony w owalną tarczkę. Widoczny jest na niej symbol, być może gmerk rzemieślniczy, znajdujący się na heraldycznej tarczy typu niemieckiego. Widoczne są też litery IC (inicjały?). Przedmiot posiada powierzchnię zdobioną poprzecznymi żłobkami. Sygnet zostanie opracowany naukowo razem z innymi znaleziskami po zakończeniu prac archeologicznych na Bastionie Władysława IV” – zakomunikowano na profilu zamku. Znalazcą cennego zabytku okazał się współpracownik Działu Archeologii ZKnW, Konrad Jurkowski. Konserwacja sygnetu została wykonana przez Pracownię Konserwacji Zabytków Archeologicznych ZKnW. Nie minął nawet miesiąc, a na Wawelu archeolodzy mieli kolejny powód do radości. Pod koniec maja poinformowano bowiem, że w trakcie prowadzonych prac na dziedzińcu zewnętrznym Zamku Królewskiego na Wawelu odkryto trzy dziecięce pochówki i fragmenty broni. Odkrycia dokonano w okolicy nieistniejącego już kościoła św. Jerzego. Prace w tym rejonie rozpoczęto w połowie maja. iIch głównym celem jest weryfikacja hipotezy, jakoby pod dawnym gotyckim kościołem miała znajdować się wczesnośredniowieczna świątynia pod tym samym wezwaniem. – Prace są kontynuowane, czekamy, czy uda się znaleźć coś więcej. Jest duża szansa, że rzeczywiście uda się zweryfikować hipotezę, a może odnaleźć właśnie ten wczesnośredniowieczny kościół – powiedział w rozmowie z Polską Agencją Prasową dyrektor Zamku Królewskiego na Wawelu prof. Andrzej Betlej. Następnie wskazał, że jest to kontynuacja prac z 1965 roku. Wówczas nie udało się zbadać całego terenu, znaleziono jedynie zabytkowe fragmenty będące jednocześnie sugestią, że jeszcze przed powstaniem gotyckiego kościoła mogła w tym miejscu istnieć inna budowla. Naukowcy poszli więc tym tropem. W ostatnim czasie udało się przeprowadzić na Wawelu badania radarowe i tym samym wytypowany areały do dalszych prac. Zamek na Wawelu to skarb dla archeologów Wielowiekowa siedziba królów i symbol polskiej państwowości to również skarb dla naukowców. Początek eksploracji nawarstwień Wawelskiego Wzgórza sięga XIX wieku. Ich kontynuacja na bieżąco dostarcza nowych odkryć. Jak dowiadujemy się z oficjalnej strony Zamku Królewskiego na Wawelu, pierwsze wykopaliska przeprowadzone w celu pozyskania zabytków sięgają 1802 roku. Wówczas, z inicjatywy księżnej Izabeli Czartoryskiej, przebadano relikty zrujnowanego już kościoła Świętego Michała. Wydobyto stamtąd szesnastowieczne obrazy, a także plakietę i witraże. Z kolei za pierwsze naukowe eksploracje uznaje się badania geologa prof. Alojzego Altha w obrębie Smoczej Jamy z 1871 roku. Do najważniejszych osiągnięć archeologicznych w powojennej historii należą: odkrycia pierwszych śladów osadnictwa paleolitycznego (1950) oraz neolitycznego (1948), pozostałości osadnictwa kultury łużyckiej, pierwsze ślady wczesnośredniowiecznych nawarstwień i obwarowań. Obecnie terenowe badania archeologiczne kontynuowane są zazwyczaj w związku z pracami modernizacyjnymi lub remontowymi. Źródła: Wawel.krakow.pl, PAP
Uwielbiany przez turystów kurort zaczyna świecić pustkami. „Nawet plaże są opuszczone”
Turcja od lat kusi turystów wieloma nadmorskimi kurortami do wyboru. Jednocześnie kraj ten zmaga się z wysoką inflacją, co przekłada się na malejącą liczbę odwiedzin w niektórych kurortach. Przykładem jest słynny Marmaris, który zaczyna przypominać miasto-widmo.
Spis treści: Turecki kurort pustoszeje. Turyści przestali tam przyjeżdżać? Piaszczyste plaże, baśniowe zamki i nie tylko Marmaris to jeden z najpopularniejszych tureckich kurortów. Słynie z licznych atrakcji, aromatycznej kuchni lokalnej i rozgrzanych słońcem plaż. Mimo to od jakiegoś czasu nawet i one świecą pustkami. Z relacji turystów wynika, że popularny kurort zaczyna przypominać opuszczone miasto. Turecki kurort pustoszeje. Turyści przestali tam przyjeżdżać? Marmaris to miasto portowe i kurort w Turcji położony nad Morzem Egejskim. Słynie z rozgrzanych słońcem plaż i dobrze rozwiniętej infrastruktury turystycznej. Do tej pory przyciągał podróżnych jak magnes, ale od dłuższego czasu w mediach społecznościowych pojawiają się relacje podróżnych, z których wynika, że bary, restauracje, kluby nocne, a nawet i plaże w tym rejonie świecą pustkami. Jednym z powodów są wysokie ceny. To skutek inflacji, która utrzymuje się w Turcji od kilku lat, a obecnie jej wskaźnik wynosi ok. 40%. Chociaż stopa inflacji w Turcji spadała przez ostatnie 10 miesięcy, nadal jest znacznie wyższa niż w większości innych krajów. „Najpewniej to właśnie ceny sprawiły, że ludzie decydują się jechać gdzie indziej. Kiedy usiadłem i przeliczyłem, ile wydałem w zeszłym roku na loty, apartamenty, jedzenie i napoje, zdałem sobie sprawę, że mogłem pojechać gdzieś indziej, np. do Meksyku lub na Karaiby. A Turcja już nie jest taka sama. Straciła swój blask. Jeździłem tam przez ponad 20 lat i nadal kocham Kałkan, ale Marmaris mam dość. Są zdecydowanie lepsze miejsca na świecie, które warto odwiedzić” – napisał jeden z turystów. Podobnych opinii jest więcej. „Właśnie wróciłem z tego kurortu i jest naprawdę cicho i spokojnie w porównaniu do tego samego okresu w zeszłym roku. Poszedłem na zakupy wzdłuż głównej ulicy i było tam zaledwie kilka osób. Bardzo smutny widok”, „To już nie jest to samo miejsce, co kiedyś”, „Nawet plaże są opuszczone” – czytamy w kolejnych relacjach. Mimo wszystko Turcja wciąż pozostaje atrakcyjnym kierunkiem, zwłaszcza dla turystów z Europy Środkowej. Nie zanotowano drastycznego wzrostu cen wycieczek all-inclusive, które w dalszym ciągu są kuszące. Drogo jest dopiero na miejscu, biorąc pod uwagę ceny atrakcji, jedzenia i napojów. Piaszczyste plaże, baśniowe zamki i nie tylko Turecki kurort może się poszczycić nie tylko piaszczystymi, rozgrzanymi słońcem plażami. Jedną z głównych atrakcji jest zamek Marmaris i przylegające do niego muzeum. To doskonałe miejsce, by lepiej zagłębić się w historię regionu. Dodatkowo, jeśli dopisuje pogoda, ze szczytu można podziwiać pobliskie Icmeler. Na uwagę zasługują również liczne zabytki pozostawione przez tajemniczy lud. W czasach starożytnych na tych ziemiach rozciągała się bowiem Licja. Najbardziej rozpoznawalne licyjskie pozostałości to kute wysoko w skałach i bogato zdobione grobowce. Perłą regionu jest także otoczona górami Zatoka Gokova, uznawana za jedną z najpiękniejszych zatok Morza Egejskiego. Woda jest tu krystalicznie czysta i przybiera niezwykłe barwy – od jasnego turkusu po głęboki granat. To doskonałe miejsce do snorkelingu i nurkowania. Źródła: relacje turystów zamieszczane w mediach społecznościowych (grupy na FB), Itaka, Travel Planet