National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T14:45:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Bangkok: Miasto grzechu
items: Madera
items: Egipt gwarancja wymarzonych wakacji
items: Niezbędnik travelera – Tajniki cyfrowej archiwizacji zdjęć
items: Arkady Fiedler. Pudełko ze skarbami

Bangkok: Miasto grzechu
type: item
date: 2019-04-01T08:01:00.000Z
creator: Wojciech Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bangkok
subject: tajlandia
subject: Travel
description: Bangkok zwabia co roku miliony turystów żądnych egzotycznych wrażeń. Nie chodzi jednak o zwiedzanie stolicy Tajlandii czy poznawanie tego kraju. Celem są Patpong albo leżące niedaleko Bangkoku miasto Pattaya. To miejsca, gdzie wszystko kręci się wokół seksu, rozkoszy i pieniędzy
encoded: Otwierasz przewodnik – Wielki Pałac Królewski, buddyjskie świątynie, targ na wodzie (pod turystów). Wieczorem wychodzisz na turystyczną aleję Khao San. Przeciskasz się przez dziki tłum sprzedawców smażonych bananów, drewnianych rechoczących żab, mijasz dudniące bary, po raz dwudziesty dziękujesz za ofertę nepalskiemu handlarzowi kaszmirowych garniturów i roześmianym masażystkom (– Mister, Thai massage?! – Usłyszysz to jeszcze tysiąc razy). Wreszcie zaczepia cię kierowca tuk-tuka, taxi-motorka z przyczepką dla pasażerów: – Mister! Bum-bum? Thai massage z happy endem? Tylko 100 bahtów! – Co 100 bahtów? – Tuk-tuk na Patpong! Ping-pong show! Piękne panie! Kombinujesz: 1) Jestem singlem. Co mi zależy? 2) Mam dziewczynę/żonę, ale jej nie kocham. Być w Bangkoku i nie odwiedzić Patpongu?! 3) Mam żonę/dziewczynę i ją kocham, ale przecież tam prowadzi się nawet oficjalne wycieczki! 4) Nic mnie to nie interesuje i w ogóle nie jestem ciekawy! Jeśli zaznaczyłeś odpowiedzi 1), 2) lub 3), prawdopodobnie już szalony kierowca wiezie cię z piskiem opon przez rozjarzone miasto. Być może jesteś już podpity i niesiony ułańską fantazją śpiewasz z kompanami „Hej sokoły!”. Dojeżdżasz. Patpong – dzielnica czerwonych latarni, tajska sodoma i gomora, siedlisko rozpusty, grzechu i hedonizmu. Główna ulica wypełniona straganami z lokalną cepelią mieni się w odcieniach czerwieni z burdeli, salonów masażu i pubów go-go. – Mister, ping-pong show? – zaczepia cię chudy jak przecinek nagabywacz. A pal licho! Wchodzisz po stromych schodach do ciemnego pomieszczenia wyłożonego czerwonym dywanem. Ocierasz się o wilgotne ciała półnagich kobiet, oblepiających cię ze wszystkich stron. Przynoszą ci drinka. Jeśli jesteś ostrożny, odmawiasz (możesz dostać w prezencie pigułkę-niespodziankę) i zamawiasz piwo w butelce. Coś zamówić musisz – takie są reguły zabawy. W zamian oglądasz show, a oczy rozszerzają ci się coraz bardziej. Na brzeg sceny podchodzi naga tancerka i trzymanym w pochwie piórem pisze na kartce s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d88030841d6def3048ec409507c8e42d853d54ab-42ebc89.jpeg
width: 500
height: 500

Madera
type: item
date: 2010-09-10T12:20:00.000Z
creator: Wojciech Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: madera
subject: podróże
subject: traveler
subject: wyspy
description: Na tej wyspie w ciągu jednego dnia można przeżyć cztery pory roku i podczas każdej z nich zjechać na sankach obsługiwanych przez "gondolierów"
encoded: Na tej wyspie w ciągu jednego dnia można przeżyć cztery pory roku i podczas każdej z nich zjechać na sankach obsługiwanych przez "gondolierów" To jeden, wielki, wygasły wulkan. I jak mawiają jej dowcipni mieszkańcy, nie znajdziecie tu zbyt wielu wykształconych ludzi, bo każdy ma do szkoły pod górkę. Można by to uznać żart ciężkiego kalibru, ale gdziekolwiek byśmy się nie wybrali, rzeczywiście częściej się wspinamy, niż schodzimy. Największy względnie płaski teren portugalscy osadnicy wykorzystali pod budowę Funchal, stolicy Madery. A ponieważ wszyscy się tam nie zmieścili, reszcie pozostała kolonizacja stoków okolicznych wzgórz. Wąchocku każdy chce siedzieć w autobusie koło kierowcy, a w Funchal każdy chce mieć widok na morze. Dlatego niewielkie domki stoją jeden nad drugim, tworząc tarasy, powyrzynane w bazalcie niczym azjatyckie pola ryżowe. Schodzę do centrum Funchal. Logika podpowiada, że powinno być położone nad samym morzem. I jest. Podobnie jak promenada z widokiem na port, okupowany przez ogromne wycieczkowce i jachty lokalnych krezusów. Wśród nich wypatrzyłem skromny stateczek, który swego czasu należał do Beatlesów. Teraz jego historia okrasza serwowane tu dania. Mam wyjątkowe szczęście. Trafiłem w sam środek obchodów Święta Kwiatów, reklamowanego jako największe widowisko na wyspie. Promenada na kilka godzin zamienia się w krzykliwy sambodrom. Przede mną podrygują w rytm aktualnych przebojów udekorowane kwiatami Maderki. Mimo nazwy, kwiaty, które zdobią imprezę, są najczęściej sztuczne, a trzon pląsających tancerek stanowią dwunastolatki oraz ich nauczycielki i mamusie (wraz z babciami). Gdyby było więcej wina, mógłbym się poczuć niemal jak na antycznych bachanaliach, a tak impreza przypomina nasze dożynki. Każdy festyn najpierw intryguje, zachęca do integracji, prowokuje wspólną zabawę, by w końcu zmusić do ewakuacji w angielskim stylu. Z tła lokalnej architektury odcina się, niczym obce ciało, budowla pokryta jaskrawą ochrą. Wyglądający na zamek Gargame…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/39ce01f5d4b26dd6b1215e35134acd1036e820b1-0cff108.jpeg
width: 700
height: 467

Egipt gwarancja wymarzonych wakacji
type: item
date: 2009-12-21T08:55:23.000Z
creator: Wojciech Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: egipt
subject: kair
subject: luksor
subject: nil
subject: piramidy
subject: pustynie
subject: synaj
description: W dwa tygodnie Pokonałam 4 tys. km. Podróżowałam pociągiem, autobusem, statkiem, na grzbiecie wielbłąda. Stanęłam pod piramidami, głaskałam sfinksa po łapach, szukałam skarbów w dolinie królów, zwiedziłam kilkadziesiąt świątyń i targując się, kilkunastu sprzedawców doprowadziłam do łez. A miały to być leniwe wakacje w Egipcie z jednym z biur podróży.
encoded: 1. dzień – Hurghada Pan Marek, przewodnik, wita nas na lotnisku w HURGHADZIE i niczym dobry pasterz sprawnie zapędza 40-osobowe stado amatorów piramid do autokaru. Z miejsca zaczyna przepraszać za standard hotelu. Tym błyskotliwym posunięciem kupuje mój głęboki szacunek – kto się teraz odważy poskarżyć na zły widok z okna albo żółte plamy na niegdyś białej pościeli? Przygotowana na najgorsze, widząc mój bungalow, stwierdzam, że nie jest tak źle! Co prawda po podłodze biegają mrówki faraona, ale jest łazienka, wygodne łóżka. Szkoda tylko, że gdy włączam klimatyzację, przestaję słyszeć własne myśli, a gdy ją wyłączam, też ich nie słyszę, bowiem za ścianą trwa techno party. No tak, czytałam, że Hurghada to kurort zasypiający nad ranem. Awantura, którą robię o 1.00 rano, kończy dyskotekę, na której bawi się, a właściwie drzemie na krzesłach, para Rosjan. 2. dzień – Kair Jest 3.00. Mocno zaspana pakuję się do autokaru. Przede mną 450 km drogi do Kairu, którą pokonam w konwoju. To właśnie przez konieczność podróżowania w konwojach zrezygnowałam z samodzielnej wyprawy do Egiptu. Teraz wiem, że mądrze postąpiłam. Jedziemy w niekończącym się sznurze samochodów i autobusów. Ochronę zapewniają uzbrojeni żołnierze i policja turystyczna. Środki bezpieczeństwa godne delegacji państwowej. Spisano nas i policzono z dziesięć razy. Na trasie posterunki, wstrzymany ruch lokalny. Mimo zmęczenia nie jestem w stanie zmrużyć oka. Doprawdy, trudno zasnąć w autokarze ze sprawną klimatyzacją, co oznacza, że ci, którzy nie mają kożuchów, szczękają zębami z zimna. Oczywiście nie sposób jej wyłączyć, można się jedynie modlić, aby się zepsuła. Nie bez powodu turyści zaczynają przygodę z Kairem od Cytadeli pamiętającej czasy Saladyna, pogromcy krzyżowców. Z wysokiego wzgórza, na którym wzniesiono fortyfikacje, meczety, medresy, a nawet pałac i więzienie, widać miasto spowite szarożółtą zawiesiną. Wyłaniają się z niej niczym widma chaotyczne rzędy kremowych domów z płaskimi dachami, nad którymi ni…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d5cca5240b58d5bdbc1db5fcc782099700a9d3aa-0910994.jpeg
width: 600
height: 400

Niezbędnik travelera – Tajniki cyfrowej archiwizacji zdjęć
type: item
date: 2009-05-02T05:48:16.000Z
creator: Wojciech Franus
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: album
subject: fotografia
subject: zdjęcia
description: Kiedy już kupimy aparat cyfrowy i zrobimy nim pierwsze zdjęcia, staniemy przed poważnym problemem: co zrobić z kartą zapełnioną fotografiami? Najprościej jest oddać ją do laboratorium fotograficznego i odebrać odbitki. Przy okazji otrzymamy również płytę z nagranymi zdjęciami.
encoded: Po powrocie do domu odbitki wkleimy do albumu, a płytę schowamy w tak bezpiecznym miejscu, że prawdopodobnie nigdy już jej nie odnajdziemy. I tak do następnej wycieczki albo sesji zdjęciowej. Jeżeli jednak poważnie myślimy o fotografowaniu i zależy nam, by nasze cyfrowe wspomnienia przetrwały długie lata, powinniśmy nauczyć się robić archiwum elektroniczne. Archiwizacja to nie tylko zwykły backup danych (stworzenie kopii zapasowej). Trzeba jeszcze zadbać o wygodny dostęp do naszych zasobów i uporządkować je tak, abyśmy mogli bez problemów odnaleźć interesujące nas zdjęcia w krótkim czasie. Podane niżej parametry, takie jak pojemności dysków, liczba płyt DVD zostały napisane z myślą o fotografiach wykonanych w popularnym formacie JPG. Gdy chcemy robić zdjęcia w formacie RAW, przedstawione tu dane liczbowe trzeba pomnożyć co najmniej przez cztery. Co archiwizować Powinniśmy archiwizować wszystko. Dlaczego? Bo nigdy nie wiadomo, co nam się przyda w przyszłości. A przecież warto przynajmniej raz spróbować zaprezentować swój talent i wysłać zdjęcia np. na konkurs fotograficzny. Lokalizacja, czyli gdzie są zdjęcia Fotografie cyfrowe zapisywane są w plikach. Można je kopiować na różne nośniki bez obaw utraty zawartych na nich informacji (podczas powielania nie ulegają porysowaniu jak klisza filmowa i nie bledną, a za sto lat będą równie dobre jak w chwili powstania). Gdy karta w aparacie się zapełni, mamy dwie możliwości: włożyć drugą, pustą kartę (ich ceny ostatnio znacznie spadły) lub przegrać zdjęcia na inny nośnik, np. twardy dysk. Może to być dysk przenośny lub specjalnie w tym celu zaprojektowany „fotobank”. Dysk przenośny Dysk twardy 2,5- lub 3,5-calowy umieszczony jest w obudowie z gniazdami USB i zasilania. Można go zabierać ze sobą w teren. Gdy podłączamy do niego aparat lub czytnik kart, urządzenie samo kopiuje pliki z pełnej karty. Istotne, by dysk miał zainstalowaną funkcję One Touch Backup (OTB) – robi backup po naciśnięciu jednego klawisza. Urządzenie to nie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c7d23cd4c3fb4315e95e0f1c91d2fc779495a111-2b677b0.jpeg
width: 500
height: 359

Arkady Fiedler. Pudełko ze skarbami
type: item
date: 2009-04-03T16:23:33.000Z
creator: Wojciech Franus
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: arkady fiedler
subject: fotografia
description: Zaczytując się w dzieciństwie książkami Arkadego Fiedlera, zawsze odczuwałem pewien niedosyt obrazów.
encoded: Zaczytując się w dzieciństwie książkami Arkadego Fiedlera, zawsze odczuwałem pewien niedosyt obrazów. Plastyczne opisy, bogactwo spostrzeżeń autora i różnorodność miejsc, które odwiedził, mocno przemawiały do mojej wyobraźni, ale ponieważ wychowałem się na telewizji i komiksach, najbardziej lubiłem zdjęcia zamieszczane w jego książkach – niestety, nieliczne. Niewyraźne, szaro-czarne, ledwo czytelne. Jednego z największych polskich podróżników nie kojarzymy raczej ze zdjęciami. W jego książkach owszem, pojawiały się fotografie, tyle że mimo usilnych starań poligrafów przypominały najczęściej wielkie szare kleksy. O tym zaś, co się na nich znajduje, więcej mówił podpis niż ledwo widoczny obrazek. W czasach, kiedy Fiedler był moim ulubionym autorem, fotografia traktowana była jako zło konieczne. Książki podróżnicze oczywiście ilustrowano, ale ówczesne możliwości technologiczne skłaniały wydawców do ograniczania liczby zdjęć. Bo to, co wyszło w druku, zniechęcało raczej do poznawania opisywanych zakątków świata, niż uzupełniało informacje o tych miejscach. Cierpieli na tym czytelnicy, bo nie widzieli, o czym tak naprawdę czytali, cierpieli też autorzy, którzy wykonywali setki, a nawet tysiące zdjęć, i nikt ich trudu nie mógł zobaczyć. Jednym z takich autorów był właśnie Arkady Fiedler – w młodości kształcony w rzemiośle fotograficznym, podczas swoich wojaży nie rozstawał się ze średnioformatowym Rolleiflexem. O tym, że Arkady Fiedler fotografii poświęcał dużo czasu i że była jego prawdziwą pasją, dowiedziałem się całkiem przypadkowo, kiedy pewnego dnia odwiedził mnie Wojciech Cejrowski z propozycją opracowania graficznego wznowionych dzieł Fiedlera. Na zachętę pokazał mi wypełnione negatywami pudełko po butach. Negatywy były pocięte na poszczególne klatki i zawinięte w bibułkę z rzetelnym opisem, co się na nich znajduje. Do tego dołączony został zeszyt z wklejonymi stykówkami i odręcznymi notatkami autora o aktualnym stanie negatywów. Trzeba przyznać – było to urocze. N…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f9d674dc34ea9dab7fdcd70de028dc1b135126f8-85abad8.jpeg
width: 480
height: 496