Justyna Świetlicka przejechała Azję na dwóch kółkach. „Na rowerze każdy kilogram ma znaczenie”
Czy podróż rowerowa może całkowicie zmienić sposób odkrywania świata? W podcaście „Solo przez świat” Justyna Świetlicka opowiada, jak spontaniczny wyjazd do Skandynawii przerodził się w samotną wyprawę przez Koreę Południową i Japonię oraz dlaczego właśnie rower daje jej poczucie największej wolności.
Justyna Świetlicka od lat podróżuje po świecie, jednak nie zawsze wybiera samolot czy samochód. W rozmowie z Sabiną Ziębą opowiedziała o tym, jak odkryła podróżowanie rowerem, dlaczego zdecydowała się samotnie przejechać ponad 2400 kilometrów przez Koreę Południową i Japonię oraz co sprawia, że właśnie ten sposób przemieszczania pozwala jej najpełniej doświadczać odwiedzanych miejsc. Jak Justyna Świetlicka zaczęła podróżować rowerem? „Ta podróż całkowicie mnie wciągnęła” Choć dziś Justyna Świetlicka ma za sobą tysiące kilometrów przejechanych rowerem, początkowo wcale nie planowała takiej formy podróżowania. Jak opowiada w podcaście „Solo przez świat”, pierwsze doświadczenia zdobywała jeszcze z poprzednim partnerem podczas pobytu na Lanzarote. Prawdziwy przełom nastąpił jednak dopiero kilka lat później, kiedy spontanicznie wybrała się z przyjaciółmi do Szwecji. – Mega chciałam spać w namiocie, bo wydawało mi się to takie super romantyczne, ale jakoś się bałam. Przez to, że byłam z innymi ludźmi, dodawało mi to odwagi – wspomina. Mimo deszczu, silnego wiatru i dalekich od idealnych warunków wyjazd okazał się dla niej jedną z najcenniejszych podróżniczych lekcji. – Pomimo tego, że padało, wiało i nie było super przyjemnie, to była jedna z fajniejszych przygód w moim życiu – mówi. Początkowo planowała zakończyć wyprawę w Danii i wrócić do Polski pociągiem przez Niemcy, jednak szybko zmieniła zdanie. – Tak bardzo mi się spodobało, że stwierdziłam: przedłużę sobie ten wyjazd i wrócę rowerem do Polski – opowiada. Zaledwie miesiąc później wyruszyła do Korei Południowej, gdzie odkryła liczący około 600 kilometrów szlak Czterech Rzek. Kiedy dowiedziała się, że z Korei można promem dostać się do Japonii, postanowiła pojechać jeszcze dalej. Jak przyznaje, od lat kieruje się prostą zasadą: „Martwmy się chronologicznie” – najpierw podejmuje decyzję, a dopiero później zastanawia się, jak rozwiązać pojawiające się po drodze problemy. 2400 kilometrów przez Koreę i Japonię. „Rower jest moim sweet spotem” Podróż przez Koreę Południową i Japonię okazała się pełna niespodzianek. Najbardziej zaskoczyły Justynę nie tylko wysokie temperatury i wilgotny klimat, ale także sama Japonia, do której początkowo podchodziła z dużym dystansem. – W ogóle o Japonii nigdy jakoś nie marzyłam. Myślałam: „Wszyscy się nią zachwycają, co tam pewnie nie ma nic ciekawego” – przyznaje. Na miejscu szybko zmieniła jednak zdanie. – Japonia mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Zrozumiałam, skąd te zachwyty. Jedzenie jest najlepszym jedzeniem na świecie – mówi, dodając z uśmiechem, że jako Polka i tak najbardziej lubi ziemniaki oraz chleb. Jednym z najpiękniejszych wspomnień z tej wyprawy był jednak nocleg z wyjątkowym widokiem. – Rozbiłam się przy jeziorku i spałam z widokiem na górę Fuji. Wtedy moim zdaniem warto było wyciągnąć ten namiot – wspomina. W rozmowie z Sabiną Ziębą podkreśla jednak, że największą wartością podróżowania rowerem nie są spektakularne miejsca, lecz droga prowadząca do ich odkrycia. Jej zdaniem właśnie tempo jazdy pozwala zobaczyć znacznie więcej niż podróż samochodem czy samolotem. Co więcej, wysiłek włożony w dotarcie do celu sprawia, że widoki docenia się zupełnie inaczej. – Jeżeli nie zasłużę sobie na ten widok, to nie sprawia mi takiej satysfakcji. Jak wiesz, że sama wjechałaś rowerem na tę górę i nagrodą jest zjazd, to jest niesamowite – podsumowuje. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Justyny Świetlickiej Samotna rowerowa wyprawa przez Koreę Południową i Japonię to tylko jeden z wielu tematów poruszonych w najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat”. W rozmowie z Sabiną Ziębą Justyna Świetlicka opowiedziała również o życiu cyfrowej nomadki, podróżach po Afryce, swojej najtrudniejszej wyprawie rowerowej przez Indie, randkowaniu w podróży, codzienności na Bali oraz poszukiwaniu miejsca, które mogłaby nazwać domem. Cały odcinek podcastu „Solo przez świat” z Justyną Świetlicką jest dostępny na kanale YouTube National Geographic Magazine Poland i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Bizon zaatakował turystę bez ostrzeżenia. 65-latek nie miał szans na ucieczkę
Choć wiadomo, że dzikie zwierzęta potrafią być nieprzewidywalne, wielu turystów wciąż ryzykuje zbliżenie się do nich w pogoni za wyjątkowym zdjęciem lub filmem. Tym razem taka próba zakończyła się dramatycznie. 65-letni mężczyzna został ciężko ranny po ataku bizona, który wyrzucił go w powietrze na wysokość około 2,5 metra.
To, co miało być kolejną wspólną podróżą dziadka i wnuka, niespodziewanie zamieniło się w walkę o zdrowie. Mężczyźni fotografowali bizona z pewnej odległości, gdy zwierzę nagle zmieniło kierunek i ruszyło w ich stronę. W wyniku ataku 65-latek doznał poważnych obrażeń i trafił do szpitala, a całe zdarzenie zarejestrowały kamery oraz świadkowie. Atak bizona w Yellowstone. Dziadek osłonił wnuka i sam został ciężko ranny To, co miało być spokojnym wieczornym spacerem po kolacji, w ciągu kilku sekund zamieniło się w dramatyczną walkę o życie. Carl McDaniel odwiedzał Park Narodowy Yellowstone wraz ze swoim 13-letnim wnukiem podczas ich corocznego wyjazdu. Jak relacjonował w rozmowie z CNN, zauważyli dużego bizona tarzającego się w pyle. Zwierzę nie wykazywało oznak agresji, dlatego – pozostając w odległości ponad 90 metrów – zrobili kilka zdjęć i ruszyli dalej. Chwilę później sytuacja całkowicie się zmieniła. Według McDaniela przejeżdżający obok biały pickup użył klaksonu, co mogło spłoszyć zwierzę. Bizon nagle ruszył w stronę mężczyzny i jego wnuka. – Było bardzo mało czasu na podjęcie decyzji. Kazałem wnukowi biec w jedną stronę, a sam pobiegłem w drugą, próbując odciągnąć zwierzę od niego – wspominał 65-latek. Plan zadziałał, bowiem chłopiec zdołał uciec, jednak bizon dopadł jego dziadka. Zwierzę uderzyło go głową i rogiem w okolice biodra, wyrzucając go na wysokość około 2,5 metra. McDaniel spadł na ziemię, doznając poważnych obrażeń. Jak później przyznał, najbardziej zdumiewało go to, że po ataku bizon stanął nad nim, ale nie zadał kolejnych ciosów. – Mógł mnie zdeptać, przebić rogami i praktycznie odebrać mi życie, ale tego nie zrobił – powiedział. W wyniku ataku mężczyzna złamał kość udową w czterech miejscach w okolicy biodra, przeszedł operację i rozpoczął rehabilitację. Mimo ciężkich obrażeń podkreśla, że miał ogromne szczęście, bo zdarzenie mogło zakończyć się znacznie tragiczniej. Bizony w Yellowstone potrafią być nieprzewidywalne. To już drugi taki atak w tym roku Dramatyczne wydarzenie zostało zarejestrowane przez zawodowego fotografa Mike’a MacLeoda, który przebywał na pobliskim kempingu i obserwował zachowanie zwierzęcia. Jak opowiadał, bizon już wcześniej wykazywał oznaki niepokoju – przemieszczał się po terenie obozowiska i kilkukrotnie ruszał w stronę innych turystów, choć ci zachowywali bezpieczny dystans. Zdaniem fotografa mogło to mieć związek z okresem godowym, przypadającym od czerwca do września, kiedy samce stają się znacznie bardziej pobudzone i agresywne. Gdy McDaniel leżał na ziemi, MacLeod przerwał nagrywanie i razem z innymi świadkami zaczął głośno krzyczeć oraz machać rękami, próbując odciągnąć uwagę zwierzęcia. Dopiero wtedy bizon oddalił się, a do rannego mogli dotrzeć ratownicy. Sam fotograf podkreślał później, że w tym przypadku nie obwinia poszkodowanego. – Nie widziałem, żeby ktokolwiek podchodził zbyt blisko. Trzymali dystans i robili wszystko właściwie – mówił. To już drugi atak bizona w Yellowstone w 2026 roku. Pod koniec czerwca ranne zostało 12-letnie dziecko w rejonie Mud Volcano. Służba Parków Narodowych przypomina, że bizony są zwierzętami, które ranią w Yellowstone więcej osób niż jakikolwiek inny gatunek. Mogą biegać nawet trzykrotnie szybciej od człowieka, dlatego odwiedzający powinni zachowywać co najmniej około 23 metry odległości od tych zwierząt. Jeśli bizon zaczyna zbliżać się do człowieka, należy się wycofać, a w razie szarży szukać schronienia za samochodem lub drzewami i – jeśli jest dostępny – użyć gazu na niedźwiedzie. Podobne apele regularnie kierowane są również do turystów odwiedzających Puszczę Białowieską. Mimo licznych ostrzeżeń wiele osób wciąż podchodzi do żubrów zbyt blisko, próbując zrobić efektowne zdjęcie lub nagrać film. Tymczasem, choć zwierzęta te zazwyczaj nie wykazują agresji, pozostają dzikie i nieprzewidywalne, a zbyt mały dystans może skończyć się tragicznie. Źródła: CNN, Washington Post, CBS News Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Ma 900 lat historii i własną winnicę. To oficjalnie najlepszy hotel w Europie
Międzynarodowe rankingi najlepszych hoteli od lat stanowią cenne źródło inspiracji dla podróżników planujących kolejne wyjazdy. W najnowszym zestawieniu wyróżniono obiekty, które zachwycają nie tylko luksusem, ale również historią, architekturą i wyjątkowym otoczeniem. Tytuł najlepszego hotelu w Europie zdobyło miejsce mieszczące się w ponad 900-letniej posiadłości położonej w sercu Toskanii.
Co roku magazyn „Travel + Leisure” publikuje prestiżowy ranking najlepszych hoteli świata, tworzony na podstawie ocen i doświadczeń czytelników. W tegorocznym zestawieniu znalazło się 100 obiektów z różnych zakątków globu, jednak tylko dwanaście z nich reprezentuje Europę. Najwyżej oceniony europejski hotel mieści się na rozległej toskańskiej posiadłości otoczonej winnicami i gajami oliwnymi, udowadniając, że o wyjątkowości miejsca decyduje nie tylko standard, ale także jego historia i niepowtarzalny charakter. Ponad 900 lat historii i własna winnica. To najlepszy hotel w Europie Najwyżej ocenionym europejskim hotelem w tegorocznym rankingu Travel + Leisure World’s Best Awards 2026 został Rosewood Castiglion del Bosco – luksusowy obiekt położony w samym sercu Toskanii, na rozległej posiadłości liczącej około 2000 hektarów. Hotel uzyskał imponującą ocenę 99,58 pkt na 100, przyznaną przez ponad 207 tys. czytelników magazynu. Jego historia sięga XII wieku, kiedy na wzgórzach Val d’Orcia powstało średniowieczne borgo – niewielka osada otoczona winnicami, gajami oliwnymi i lasami. Przez stulecia miejsce pełniło różne funkcje, by po gruntownej renowacji przeobrazić się w jeden z najbardziej ekskluzywnych hoteli we Włoszech. Nowoczesność w historycznej lokalizacji Odrestaurowane kamienne budynki zachowały swój historyczny charakter, a jednocześnie zostały wyposażone w nowoczesne udogodnienia. Dziś na gości czekają 42 przestronne apartamenty oraz 11 prywatnych willi z basenami, z których wiele oferuje panoramiczne widoki na średniowieczne Montalcino i wpisaną na listę światowego dziedzictwa UNESCO dolinę Val d’Orcia. Jednym z największych wyróżników obiektu pozostaje jednak jego winiarskie dziedzictwo. Castiglion del Bosco jest jedną z historycznych posiadłości produkujących słynne Brunello di Montalcino, a goście mogą zwiedzać winnice, uczestniczyć w degustacjach oraz kolacjach połączonych z lokalnymi winami. Oferta obejmuje także jedyny we Włoszech całkowicie prywatny klub golfowy, luksusową strefę wellness z zabiegami inspirowanymi winoroślą oraz restauracje serwujące dania przygotowywane z regionalnych produktów i warzyw pochodzących z hotelowego ogrodu. Dzięki temu pobyt staje się czymś więcej niż noclegiem – to możliwość poznania Toskanii poprzez jej historię, krajobrazy, kuchnię i wielowiekową tradycję winiarską. Najlepsze hotele Europy 2026. Luksus od Alp po wybrzeże Amalfi W tegorocznym zestawieniu najlepszych europejskich hoteli szczególnie mocno zaznaczyły swoją obecność Włochy, których obiekty zajęły kilka czołowych miejsc. Ranking pokazuje jednak, że luksusowy wypoczynek na najwyższym poziomie można znaleźć w bardzo różnych zakątkach kontynentu – od alpejskich kurortów po śródziemnomorskie wybrzeża. Drugie miejsce przypadło Six Senses Crans-Montana w Szwajcarii – nowoczesnemu hotelowi położonemu tuż przy stokach narciarskich, z którego można wyjechać bezpośrednio na ponad 130 kilometrów tras. Gości przyciągają nie tylko alpejskie panoramy obejmujące Matterhorn i masyw Mont Blanc, lecz także rozbudowana strefa wellness z dziewięcioma gabinetami zabiegowymi, basenem na dachu, studiem jogi oraz przestrzeniami przeznaczonymi do regeneracji po aktywnym dniu w górach. Jezioro Como zawsze w cenie Trzecie miejsce zajął Il Sereno Lago di Como w miejscowości Torno nad jeziorem Como. Hotel wyróżnia się współczesną architekturą autorstwa Patricii Urquioli, prywatnym pomostem, możliwością przypłynięcia jedną z hotelowych drewnianych łodzi oraz efektownym basenem typu infinity, który zdaje się unosić nad taflą jeziora. W pierwszej piątce znalazły się również Rosewood Villa Magna w Madrycie oraz Grand Hotel Excelsior Vittoria w Sorrento, usytuowany na klifie z widokiem na Zatokę Neapolitańską i Wezuwiusza. Listę najlepszych europejskich hoteli uzupełniają m.in. Mandarin Oriental i Le Bristol w Paryżu, Collegio alla Querce we Florencji, The Stafford London, Dolli at Acropolis w Atenach, Canaves Epitome na Santorini oraz The Ritz-Carlton w Stambule. Łączy je nie tylko najwyższy standard usług, ale także indywidualny charakter – od historycznych pałaców i miejskich butikowych hoteli po kameralne resorty wpisane w spektakularne krajobrazy. To właśnie połączenie lokalnego dziedzictwa z nowoczesnym luksusem sprawia, że od lat należą do najbardziej cenionych adresów w Europie. Źródła: Euronews, Travel + Leisure Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Za spacer w bikini grozi mandat. Włoska miejscowość mówi „dość”
Sezon wakacyjny w Europie trwa w najlepsze, a miliony turystów ruszają do najpopularniejszych kurortów. Coraz więcej miejsc zmaga się jednak z problemami wynikającymi z masowej turystyki, dlatego lokalne władze decydują się na wprowadzanie nowych ograniczeń. W niektórych europejskich miejscowościach nawet za spacerowanie po ulicach w stroju kąpielowym można otrzymać wysoki mandat.
Rosnąca liczba odwiedzających sprawia, że wielu włodarzy popularnych turystycznych lokalizacji szuka sposobów na pogodzenie potrzeb mieszkańców z oczekiwaniami przyjezdnych. W różnych częściach Europy pojawiają się przepisy regulujące zachowanie turystów – od ograniczeń dotyczących zwiedzania, po zasady obowiązujące w przestrzeni publicznej. Jednym z najbardziej zaskakujących jest zakaz noszenia strojów kąpielowych poza plażą, za którego złamanie grożą wysokie kary finansowe. Varenna mówi dość. Za spacer w stroju kąpielowym grozi mandat Położona nad jeziorem Como Varenna od lat uchodzi za jedną z najbardziej malowniczych miejscowości północnych Włoch. Średniowieczne uliczki, kolorowa zabudowa, zabytkowy port i kameralna atmosfera przyciągają każdego roku setki tysięcy turystów, choć na stałe mieszka tu zaledwie około 650 osób. To właśnie rosnąca presja związana z masową turystyką skłoniła lokalne władze do wprowadzenia nowych zasad obowiązujących od sezonu letniego 2026. Zgodnie z nimi po historycznym centrum nie wolno poruszać się z odkrytym torsem, ani w stroju kąpielowym. Zakaz nie obejmuje plaż ani osób korzystających z kąpieli czy rejsów po jeziorze Como – dotyczy wyłącznie przestrzeni publicznej poza strefami rekreacyjnymi, gdzie mieszkańcy na co dzień pracują i żyją. Za złamanie przepisów grozi mandat w wysokości od 50 do 200 euro. To jednak nie jedyne ograniczenie. Aby zmniejszyć tłok na wąskich uliczkach, władze ograniczyły liczebność grup zorganizowanych do maksymalnie 25 osób oraz zakazały przewodnikom korzystania z przenośnych głośników, które od lat były przedmiotem skarg mieszkańców. Jak podkreślił burmistrz Mauro Manzoni, Varenna z dumą przyjmuje gości z całego świata, jednak „rozwój turystyki nie może odbywać się kosztem codziennego życia lokalnej społeczności ani wyjątkowego charakteru miejscowości”. Władze liczą, że nowe regulacje pozwolą zachować równowagę między otwartością na turystów a ochroną spokojnego rytmu życia, z którego słynie miejscowość. Nie tylko Varenna. Coraz więcej włoskich miast zaostrza przepisy dla turystów Varenna nie jest odosobnionym przypadkiem. W ostatnich latach podobne regulacje zaczęły obowiązywać także w innych popularnych włoskich kurortach, które coraz wyraźniej odczuwają skutki masowej turystyki. Już wcześniej zakaz poruszania się po centrum miasta w bikini, stroju kąpielowym lub z nagim torsem wprowadziły m.in. Sorrento oraz miejscowości na Wybrzeżu Amalfitańskim. W zależności od lokalnych przepisów za ich złamanie można otrzymać mandat wynoszący od 25 do nawet 500 euro. Coraz więcej samorządów podkreśla, że celem takich regulacji nie jest utrudnianie wypoczynku, lecz zachowanie szacunku dla lokalnych społeczności i historycznej przestrzeni publicznej. To element szerszego trendu widocznego we Włoszech, gdzie popularne kierunki turystyczne próbują znaleźć równowagę między rekordową liczbą odwiedzających a jakością życia mieszkańców. Podobny kierunek widać również w innych częściach kraju. W Wenecji wprowadzono opłatę dla jednodniowych turystów w wybrane dni roku, a w wielu miastach obowiązują ograniczenia dotyczące spożywania posiłków na zabytkowych schodach, siadania przy pomnikach czy organizowania zbyt licznych grup wycieczkowych. Władze przekonują, że takie działania mają pomóc chronić dziedzictwo kulturowe, ograniczyć uciążliwości związane z nadmiernym ruchem turystycznym i sprawić, by historyczne centra miast pozostały miejscem przyjaznym zarówno dla odwiedzających, jak i dla osób mieszkających tam przez cały rok. Źródła: The Sun, The Guardian Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Ten gatunek antylopy potrafi przetrwać całe życie bez picia wody. To prawdziwy cud natury
Nie odwiedza wodopojów i nie musi szukać rzek ani jezior. Gerenuk radzi sobie bez picia wody dzięki niezwykłym przystosowaniom, które czynią go jednym z najbardziej fascynujących mieszkańców afrykańskiej sawanny.
Wydaje się, że o podstawowych potrzebach do życia wiemy już wszystko. Woda – obok powietrza i pożywienia – jest przecież uznawana za absolutny warunek przetrwania, a jej brak szybko prowadzi do odwodnienia i poważnych problemów zdrowotnych. Natura lubi jednak burzyć nasze przekonania. Na afrykańskich równinach żyje bowiem niezwykłe zwierzę, które udowadnia, że można obejść się bez tego, co dla większości gatunków jest niezbędne. Otóż ten gatunek antylopy potrafi przeżyć całe życie bez picia wody, czerpiąc wszystko, czego potrzebuje z zupełnie innych źródeł. Gerenuk długoszyi – wygląd i występowani Gerenuk, którego nazwa w języku somalijskim oznacza „żyrafią szyję”, to gatunek antylopy zamieszkujący suche obszary wschodniej Afryki – od Somalii, przez południowe Dżibuti, po północną Kenię i wschodnie Tsavo. Jego charakterystyczna sylwetka jest bezpośrednią odpowiedzią na wymagające warunki środowiskowe. Smukła budowa ciała, mniejsza niż u innych antylop głowa z dużymi oczami i uszami oraz dwubarwne brązowe futro pomagają mu skutecznie maskować się wśród krzewów sawanny. Z kolei długie rzęsy i czuciowe włoski na pysku oraz uszach chronią przed skaleczeniami podczas żerowania w gęstych, ciernistych zaroślach. Wyjątkowa długość szyi, w połączeniu z silnymi tylnymi nogami i wzmocnionymi kręgami lędźwiowymi, pozwala gerenukowi stawać na dwóch nogach i sięgać do liści oraz młodych pędów roślin rosnących nawet na wysokości dwóch metrów. Taka zdolność umożliwia mu korzystanie z zasobów pokarmowych niedostępnych dla wielu innych roślinożerców. Co istotne, badania lotnicze wykazały też, że gerenuki preferują suche rejony oddalone od stałych źródeł wody, dzięki czemu ograniczają konkurencję z innymi roślinożercami bardziej uzależnionymi od jej codziennego picia. To przystosowanie pozwala im przetrwać w środowiskach, gdzie dostęp do zbiorników wodnych jest minimalny, a walka o pożywienie – wyjątkowo zacięta. Mistrz przetrwania w suchym klimacie To właśnie niezwykłe umiejętności adaptacyjne w kwestii odżywiania i nawodnienia wyróżniają generuki. Dieta tych antylop obejmuje bowiem około 80 gatunków roślin, a szczególne miejsce zajmują w niej sukulenty – rośliny gromadzące wodę w mięsistych liściach i łodygach. Dzięki temu gerenuki są w stanie całkowicie zaspokoić swoje zapotrzebowanie na wilgoć bez konieczności picia wody. Taka strategia żywieniowa jest bezpośrednią odpowiedzią na warunki panujące w ich naturalnym środowisku, gdzie stałe źródła wody są rzadkie, a konkurencja o nie – bardzo duża. W jaki sposób gerenuk radzi sobie bez wody? Kluczową rolę w tym przystosowaniu odgrywa również fizjologia. Gerenuki mają unikalnie zbudowane przewody nosowe, które minimalizują utratę wody poprzez parowanie, oraz nerki zdolne do wytwarzania wyjątkowo skoncentrowanego moczu. Ich tryb życia także sprzyja oszczędzaniu płynów – poza krótkimi, gwałtownymi ucieczkami przed drapieżnikami, prowadzą życie osiadłe, spędzając większość dnia na spokojnym żerowaniu lub odpoczynku w cieniu krzewów. Wybierając pożywienie bogate w wodę i ograniczając jej straty, gerenuki „oszukały” system ewolucyjny, zyskując przewagę nad innymi roślinożercami, które muszą regularnie odwiedzać wodopoje. Niestety, ta niezwykła zdolność przetrwania nie chroni ich przed zagrożeniami ze strony człowieka. Postępująca utrata siedlisk i ich fragmentacja, wynikająca z rozwoju osadnictwa i wzrostu populacji ludzkiej, ogranicza dostęp gerenuków do bezpiecznych terenów żerowania i skutecznego ukrycia się przed drapieżnikami. Według danych African Wildlife Foundation, w ciągu ostatnich 14 lat populacja spadła o 25%, a obecnie na wolności żyje mniej niż 100 tysięcy osobników. Jeśli trend ten się utrzyma, gatunek może wkrótce otrzymać status „narażonego na wyginięcie”. Źródła: My Modern Met, Sheldrick Wildlife Trust, Animalia
Czy jedna podróż może odmienić życie towarzyskie? Najnowsze badanie przynosi zaskakującą odpowiedź
W czasach, gdy coraz więcej osób deklaruje, że doskwiera im samotność i trudno im nawiązywać nowe znajomości, znalezienie prawdziwej przyjaźni staje się dla wielu sporym wyzwaniem. Problem dotyczy zarówno mieszkańców dużych miast, jak i mniejszych miejscowości. Okazuje się jednak, że istnieje sytuacja, w której ludzie znacznie łatwiej otwierają się na innych. Według najnowszego badania to właśnie podczas podróży najłatwiej nawiązać autentyczne relacje i poznać osoby, z którymi kontakt może przetrwać znacznie dłużej niż sam urlop.
Z najnowszego badania przeprowadzonego na zlecenie platformy podróżniczej WeRoad wśród 5000 mieszkańców Hiszpanii, Włoch, Francji, Niemiec i Wielkiej Brytanii wynika, że budowanie nowych relacji staje się coraz trudniejsze. Aż 66% ankietowanych uważa, że poznawanie nowych ludzi jest dziś bardziej skomplikowane niż jeszcze kilka lat temu, a 84% twierdzi, że stworzenie naprawdę bliskiej więzi wymaga obecnie znacznie większego wysiłku. Ponad połowa respondentów przyznaje jednocześnie, że nie jest zadowolona ze swojego życia towarzyskiego. Najczęściej wskazują na brak czasu (33%), niepewność przy wykonaniu pierwszego kroku (25%) oraz lęk społeczny (21%). Co piąta badana osoba deklaruje również, że odczuwa głęboko zakorzenioną samotność. Autorzy badania zwracają jednak uwagę, że wspólne podróżowanie pomaga przełamywać te bariery, ponieważ stawia uczestników w nowych sytuacjach, sprzyja rozmowom i ułatwia budowanie relacji opartych na wspólnych doświadczeniach. Badanie: podróże ułatwiają poznawanie nowych ludzi bardziej niż praca czy studia Choć przez lata to szkoła, studia czy miejsce pracy były uznawane za przestrzeń, w której najłatwiej zawierać nowe znajomości, najnowsze badanie platformy WeRoad pokazuje, że coraz więcej Europejczyków wskazuje dziś na podróże. Aż 45% respondentów uznało, że to właśnie wyjazdy są skuteczniejszym sposobem na poznanie nowych osób niż tradycyjne środowiska społeczne. Zdaniem autorów badania wynika to przede wszystkim z oderwania się od codziennej rutyny i większej gotowości do rozmów z nieznajomymi. W nowym miejscu łatwiej wyjść poza utarte schematy, a wspólne odkrywanie nieznanych zakątków świata sprzyja spontanicznym rozmowom i budowaniu zaufania. Potwierdzają to odpowiedzi uczestników – 80% ankietowanych przyznało, że podczas podróży czuje się bardziej otwartych na innych ludzi, a 58% wskazało, że możliwość poznawania nowych osób stanowi jeden z najważniejszych elementów całego wyjazdu. Co więcej, 66% badanych zadeklarowało, że właśnie podczas podróży udało im się nawiązać autentyczną więź z drugą osobą. Psychologowie od lat zwracają uwagę, że nowe otoczenie sprzyja obniżeniu poziomu stresu i przełamaniu codziennych schematów zachowań. W efekcie łatwiej rozpocząć rozmowę, wykazać inicjatywę czy otworzyć się na ludzi, których w innych okolicznościach prawdopodobnie nigdy byśmy nie poznali. Wspólne odkrywanie nowych miejsc, pokonywanie drobnych trudności czy przeżywanie nieoczekiwanych sytuacji sprawiają natomiast, że znajomości rozwijają się znacznie szybciej niż podczas zwykłych spotkań w codziennym życiu. To właśnie dlatego dla wielu osób najcenniejszą pamiątką z podróży okazują się nie zdjęcia, lecz relacje, które udaje się zbudować po drodze. Wspólne doświadczenia budują trwałe więzi. Coraz więcej osób wybiera relacje offline Respondenci badania wskazali również, co sprawia, że znajomości zawarte podczas podróży często okazują się wyjątkowo trwałe. Najczęściej wymienianym czynnikiem były wspólne doświadczenia, na które wskazało 60% ankietowanych. Kolejne 43% uznało, że znaczenie ma po prostu spędzanie ze sobą wielu godzin każdego dnia – podczas zwiedzania, wspólnych posiłków czy przemieszczania się między kolejnymi miejscami. Dla 30% badanych kluczowe było wyrwanie się z codziennej rutyny, natomiast 19% podkreśliło, że nowe relacje rozwijają się łatwiej, gdy nie towarzyszą im wcześniejsze oczekiwania czy uprzedzenia. Z kolei 16% respondentów przyznało, że podczas wyjazdu mogli na chwilę oderwać się od ról, które pełnią na co dzień (np. pracownika, rodzica czy studenta), dzięki czemu łatwiej było im pokazać swoją prawdziwą osobowość. Wyniki badania pokazują również, że mimo dominacji mediów społecznościowych coraz więcej osób chce budować relacje przede wszystkim w świecie rzeczywistym. Zaledwie 9% ankietowanych wskazało aplikacje randkowe i media społecznościowe jako główny sposób poznawania nowych ludzi, podczas gdy aż 72% zadeklarowało, że chciałoby częściej nawiązywać znajomości offline. Autorzy raportu zwracają uwagę, że podróże sprzyjają temu szczególnie dobrze, ponieważ stawiają wszystkich uczestników w podobnej sytuacji (niezależnie od wieku, zawodu czy pochodzenia), a wspólnie przeżywane emocje pomagają szybciej przełamać pierwsze bariery. Wiele takich znajomości nie kończy się wraz z powrotem do domu. Część przeradza się w długoletnie przyjaźnie, kolejne wspólne wyjazdy, a niekiedy nawet związki. Wyniki badania sugerują więc, że podróże mogą być nie tylko sposobem na poznawanie świata, ale również jedną z najskuteczniejszych okazji do budowania trwałych relacji z innymi ludźmi. Źródła: WeRoad, Euronews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Dlaczego wracamy z urlopu bardziej zmęczeni niż przed wyjazdem? Badania przynoszą zaskakującą odpowiedź
Wakacje mają być czasem odpoczynku, jednak dla wielu osób stają się kolejnym zadaniem do wykonania. Choć na wymarzony urlop potrafimy wydać nawet kilka czy kilkanaście tysięcy złotych, nie zawsze wracamy z niego zregenerowani. Najnowsze badania pokazują, że tylko około jedna trzecia pracowników po zakończeniu wolnego czuje, że naprawdę odpoczęła. Co sprawia, że tak trudno odciąć się od pracy?
Dla większości pracowników urlop to jeden z najbardziej wyczekiwanych momentów w roku. W założeniu ma pozwolić odzyskać siły, zredukować stres i na chwilę zapomnieć o zawodowych obowiązkach. W praktyce coraz więcej osób zabiera jednak pracę na wakacje – przynajmniej w pewnym stopniu. Z najnowszych badań wynika, że co czwarty respondent zamierza podczas urlopu pozostawać w kontakcie z pracodawcą, a niemal połowa jeszcze przed zakończeniem wypoczynku zaczyna przygotowywać się do powrotu do biura. Eksperci zwracają uwagę, że taki „tryb czuwania” utrudnia prawdziwą regenerację i sprawia, że organizm nie wykorzystuje w pełni czasu przeznaczonego na odpoczynek. Dlaczego nie potrafimy odciąć się od pracy? Coraz więcej osób spędza urlop „w trybie czuwania” Choć urlop powinien być czasem całkowitego oderwania od zawodowych obowiązków, dla wielu osób staje się jedynie ich ograniczoną wersją. Z badania „Regeneracja czy tryb czuwania? Urlopy specjalistów i managerów w 2026 roku”, przeprowadzonego przez HRK wśród 276 specjalistów i menedżerów, wynika, że aż 25% respondentów zamierza podczas wakacji regularnie sprawdzać służbową pocztę elektroniczną, odbierać telefony lub zaglądać do firmowych komunikatorów. Co więcej, niemal jedna trzecia z tej grupy planuje robić to codziennie, a podobny odsetek – kilka razy w tygodniu. Taki nawyk często wynika z poczucia odpowiedzialności za projekty, klientów czy współpracowników, ale także z przekonania, że bez naszej kontroli coś może pójść nie tak. Eksperci zwracają jednak uwagę, że nawet krótkie spojrzenie na skrzynkę mailową może uruchomić mechanizmy odpowiedzialne za stres i utrzymywać organizm w stanie gotowości, przez co mózg nie ma szans przejść w tryb prawdziwej regeneracji. – Kontakt z pracą podczas urlopu rzadko zaczyna się od dużych spraw. Częściej od szybkiego sprawdzenia skrzynki, odczytania powiadomienia czy krótkiego spojrzenia na komunikator. To niewielkie działania, ale dla naszego układu nerwowego mogą oznaczać powrót do trybu gotowości – podkreśla Anna Wygaś, ekspertka ds. rekrutacji i managerka HRK Katowice. Jej zdaniem umiejętność wyznaczania granic między pracą a odpoczynkiem przekłada się nie tylko na lepsze samopoczucie podczas wakacji, ale również na większą koncentrację, odporność psychiczną i efektywność po powrocie do obowiązków. Przedurlopowy sprint i stres przed powrotem. Tak sami odbieramy sobie szansę na regenerację Problem często zaczyna się jeszcze przed wyjazdem. Z badania HRK wynika, że 20% respondentów odczuwa stres już na myśl o zbliżającym się urlopie. Nie wynika on jednak z organizacji podróży czy pakowania walizek, lecz przede wszystkim z obaw o zawodowe obowiązki – konieczność zamknięcia projektów, pozostawione zadania czy zaległości czekające po powrocie. Nic dziwnego, że aż 46% badanych przyznaje, iż jeszcze przed zakończeniem wypoczynku zaczyna przygotowywać się do ponownego wejścia w tryb pracy. Część osób planuje kolejne zadania, inni sprawdzają służbową pocztę, a niektórzy kontaktują się ze współpracownikami jeszcze z hotelu lub plaży. Tymczasem psychologowie zwracają uwagę, że organizm potrzebuje czasu, aby przejść z trybu ciągłego napięcia do rzeczywistego odpoczynku. – Dla wielu specjalistów i managerów najtrudniejsze nie jest techniczne ustawienie autorespondera, ale mentalne oddanie kontroli. To naturalne, szczególnie u osób odpowiedzialnych za projekty, klientów lub zespoły – zauważa Sylwia Kościuszko, coach i ekspertka HRK Consulting. Z kolei prof. Małgorzata Dobrowolska przypomina, że przedurlopowy perfekcjonizm często przynosi odwrotny efekt od zamierzonego. – Nasz mózg w trybie awaryjnym zużywa gigantyczne pokłady energii. Zostawienie kilku niedokończonych spraw i jasna komunikacja z zespołem są dla układu nerwowego znacznie zdrowsze niż maksymalizm okupiony brakiem snu i stresem – wyjaśnia. Jej zdaniem to właśnie odpowiednie przygotowanie do urlopu, a nie próba dopięcia wszystkiego na ostatni guzik, daje największą szansę na prawdziwe wyciszenie i odzyskanie sił. Dlaczego z wakacji wracamy bardziej zmęczeni? Eksperci wskazują najczęstsze błędy Coraz więcej badań pokazuje, że o jakości wypoczynku decyduje nie liczba dni wolnych ani koszt wyjazdu, lecz sposób, w jaki z nich korzystamy. Z raportu Rainbow Tours „Urlop bez bagażu?” wynika, że jedynie około jedna trzecia Polaków po zakończeniu wakacji czuje się naprawdę wypoczęta, natomiast aż 80% zaczyna odczuwać stres związany z powrotem do pracy jeszcze podczas urlopu. Zdaniem ekspertów problem pogłębia również próba maksymalnego wykorzystania każdej chwili wolnego czasu. Zamiast pozwolić organizmowi zwolnić, planujemy intensywne zwiedzanie, ograniczamy sen, sięgamy po alkohol lub nieustannie przeglądamy media społecznościowe. Prof. Małgorzata Dobrowolska zwraca uwagę, że mózg po wielu miesiącach funkcjonowania pod presją potrzebuje przede wszystkim wyciszenia, a nie kolejnej listy zadań do wykonania. – Traktujemy urlop jak kolejny projekt z listą zadań do odhaczenia, a to droga prosto do wyczerpania i frustracji – ostrzega. Podobnego zdania jest trener mentalny Damian Abramowicz, który zachęca do częstszych, krótszych wyjazdów w ciągu roku oraz pozostawienia sobie dnia „buforowego” przed rozpoczęciem i po zakończeniu urlopu. Jak podkreśla, prawdziwy odpoczynek zaczyna się dopiero wtedy, gdy pozwalamy sobie zwolnić tempo i przestajemy traktować wakacje jak kolejne zadanie do wykonania. To właśnie psychologiczne odłączenie od pracy, większa ilość snu, kontakt z naturą oraz świadoma regeneracja mają największy wpływ na to, z jaką energią wracamy później do codziennych obowiązków. Nie bez znaczenia jest również pozostawienie sobie przestrzeni na zwykłe „nicnierobienie”, które – choć często niedoceniane – dla układu nerwowego bywa jedną z najskuteczniejszych form odpoczynku. Źródła: HRK, materiały prasowe Face It Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Anna Skura o blaskach i cieniach życia na Bali. „To miejsce jest magiczne”
Dlaczego jedni zakochują się w Bali już po pierwszej wizycie, a inni traktują je jak kolejny punkt na mapie? W podcaście „Solo przez świat” Anna Skura opowiada, co sprawiło, że indonezyjska wyspa z czasem stała się jej drugim domem, ale też dlaczego życie w tym miejscu nie jest pozbawione wyzwań.
Dziś Anna Skura od kilku lat dzieli swoje życie między Polskę a Bali. Jak przyznaje w rozmowie z Sabiną Ziębą, podczas pierwszej wizyty w 2016 roku nie przypuszczała jeszcze, że właśnie tam zamieszka. W podcaście opowiada o tym, co wyróżnia wyspę na tle innych miejsc na świecie, dlaczego tak wielu ludzi decyduje się rozpocząć tam nowe życie oraz jak Bali zmieniło się na przestrzeni ostatnich lat. Dlaczego Anna Skura zamieszkała na Bali? To nie tylko kwestia klimatu Choć dziś Bali kojarzy się Annie Skurze z domem, początki tej relacji wyglądały zupełnie inaczej. Gdy po raz pierwszy odwiedziła wyspę w 2016 roku, była już doświadczoną podróżniczką i odwiedzała kolejne kraje w bardzo szybkim tempie. Jak wspomina, Bali było wtedy dla niej po prostu jednym z wielu przystanków na mapie świata, a jej codzienność wypełniały kolejne loty między Azją, Australią i Ameryką Południową. Dopiero kilka lat później wróciła na wyspę na trzy tygodnie. Zamiast jednak wracać do domu, postanowiła zostać tam aż siedem miesięcy. To wtedy po raz pierwszy wynajęła własny dom i – jak przyznaje – poczuła, że nie jest już tylko turystką, ale częścią lokalnej społeczności. W rozmowie z Sabiną Ziębą podkreśla, że o wyjątkowości tego miejsca decydują przede wszystkim ludzie i atmosfera. – Gdyby zrobić casting na najmilszych ludzi na świecie, okazałoby się, że wszyscy są na Bali – mówi. Jej zdaniem ogromnym atutem jest także łatwość rozpoczęcia tam nowego życia. Jak żartuje, wystarczą trzy rzeczy: dom, skuter i karnet na siłownię. To właśnie prostota organizacji codzienności, otwartość mieszkańców oraz silne poczucie wspólnoty sprawiły, że wyspa z miejsca odwiedzanego na wakacjach stała się przestrzenią, w której postanowiła zamieszkać. Jak zmienia się Bali? Anna Skura mówi o blaskach i cieniach życia na wyspie Influencerka zwraca jednak uwagę, że życie na Bali nie przypomina niekończących się wakacji. Choć wyspa przyciąga ludzi z całego świata spokojniejszym tempem życia, otwartością mieszkańców i kulturą opartą na wspólnocie, ma również swoją mniej oczywistą stronę. Jak podkreśla, łatwo ulec złudzeniu, że w takim miejscu wszystko przychodzi samo. – Trzeba mieć bardzo dużą dyscyplinę, bardzo dużą sprawczość i świadomość swoich celów – zaznacza. Jej zdaniem właśnie brak tej dyscypliny sprawia, że część osób zatraca motywację do pracy, a prowadzenie własnego biznesu czy pracy zdalnej staje się coraz trudniejsze. Anna Skura zauważa również, że Bali zmienia się z roku na rok. Wyspa coraz mocniej otwiera się na ekspatów, przez co dynamicznie rozwija się infrastruktura i przybywa nowych mieszkańców z różnych stron świata. Ma to jednak swoją cenę. Wiele osób traktuje pobyt na Bali jako kilkuletni etap życia, dlatego relacje często okazują się tymczasowe. Jak przyznaje, sama wielokrotnie żegnała bliskich znajomych, którzy wyprowadzali się do innych krajów. – Mam poczucie, że każdy ma swoją „datę ważności Bali” – mówi. Jednocześnie nie wyklucza, że w przyszłości również zdecyduje się na kolejny rozdział w innym miejscu. Jak podkreśla, lata spędzone w podróży nauczyły ją otwartości na zmiany i przekonania, że nie wszystko w życiu trzeba planować na stałe. Dzięki temu zamiast kurczowo trzymać się jednego miejsca, stara się korzystać z tego etapu życia, w którym znajduje się właśnie teraz. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Anny Skury Historia indonezyjskiego aresztu to tylko jeden z wielu wątków poruszonych w najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat”. W rozmowie z Sabiną Ziębą Anna Skura opowiada również o życiu na Bali, ekstremalnym maratonie na Antarktydzie, wspinaczce na Aconcaguę w ciąży, podróżowaniu z siedmioletnią córką, która ma już za sobą ponad 126 lotów samolotem, a także o tym, jak przez lata zmieniało się jej podejście do odkrywania świata. Cały odcinek podcastu „Solo przez świat” z Anną Skurą jest dostępny na kanale YouTube National Geographic Magazine Poland i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„To była najlepsza inwestycja”. Anna Skura o podróżach, które zmieniły jej życie
Czy brak pieniędzy naprawdę przekreśla marzenia o podróżowaniu? W najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat” Sabina Zięba rozmawia z Anną Skurą o początkach jej podróżniczej drogi. Influencerka wspomina autokarowe wyjazdy za kilkaset złotych, tłumaczy, dlaczego największą przeszkodą często nie są finanse, lecz sposób myślenia i opowiada, jak przez lata zmienił się jej styl odkrywania świata.
Dziś Anna Skura ma na swoim koncie około 80 odwiedzonych krajów, mieszka na Bali i bierze udział w ekspedycjach, których koszt potrafi dorównać cenie samochodu. Jak przyznaje w rozmowie z Sabiną Ziębą, jej podróżnicza historia zaczęła się jednak od tanich wyjazdów autokarowych po Europie i marzeń, które początkowo wydawały się trudne do zrealizowania. Opowiada również, dlaczego według niej o tym, czy ktoś ruszy w świat, często decyduje nie stan konta, lecz nastawienie do życia. Anna Skura: największą przeszkodą w podróżowaniu nie zawsze są pieniądze Choć dziś Anna Skura kojarzona jest z dalekimi wyprawami i egzotycznymi kierunkami, początki jej podróżowania wyglądały zupełnie inaczej. W rozmowie z Sabiną Ziębą wspomina, że jeszcze w czasach liceum razem z siostrą korzystała z niedrogich wyjazdów autokarowych organizowanych przez stowarzyszenia kościelne. Kilkudniowe podróże kosztowały zaledwie 200–300 zł, dzięki czemu mogły stopniowo poznawać kolejne zakątki Europy. Jak przyznaje, właśnie wtedy zrozumiała, że odkrywanie świata jest czymś, bez czego nie wyobraża sobie życia. – To mi pokazało, że tę otwartość na świat mamy ogromną – wspomina. Influencerka zauważyła jednak, że nawet tak przystępna cena nie zachęcała wszystkich do wyjazdu. – Proponowałam znajomym, żeby jechali ze mną. To naprawdę kosztowało wtedy 200–300 zł, a ludzie nie byli zainteresowani. Myślałam: „Jak to możliwe?” – mówi. Zdaniem Anny Skury istnieją trzy główne bariery, które powstrzymują ludzi przed podróżowaniem. – Są trzy ograniczenia: finanse, dostępność czasowa i mindset – tłumaczy. Jak dodaje, jedni mają chęci, ale brakuje im pieniędzy, inni dysponują środkami, lecz nie znajdują czasu. Jeszcze inni mają wszystko, czego potrzeba, jednak nie potrafią zrobić pierwszego kroku i wciąż wybierają te same, dobrze znane kierunki. Od budżetowych wyjazdów po wyprawy życia. Tak zmieniło się podróżowanie Anny Skury Anna Skura przyznaje, że wraz z upływem lat zmienił się nie tylko jej budżet, ale również sposób podróżowania. Początkowo wybierała wyprawy organizowane jak najniższym kosztem, a pracując jeszcze na etacie, marzyła o większej swobodzie i możliwości realizowania kolejnych planów. – Dlatego zrezygnowałam z etatu. Nie dawał mi takich możliwości finansowych, a ja miałam dużo marzeń – mówi. Dziś bierze udział w wymagających ekspedycjach, których koszt potrafi sięgać dziesiątek tysięcy złotych. Jak podkreśla, nigdy nie traktowała tych wydatków jako fanaberii. – Ludzie kupują samochód za tę cenę, co ja biorę na wyprawę. Ale nigdy nie było mi szkoda tych pieniędzy, bo zawsze wiedziałam, że to inwestycja w moje marzenia, moje doświadczenia i w to, jakim jestem człowiekiem – wyjaśnia. Jednocześnie nie ukrywa, że wciąż z sentymentem wspomina bardziej spontaniczne podróże. Za jedną z najbardziej szalonych uważa wyprawę starym vanem z Polski do Gambii przez Afrykę Zachodnią, podczas której niemal każdego dnia trzeba było improwizować. Choć dziś częściej wybiera wygodniejsze warunki, podkreśla, że komfort nie jest dla niej najważniejszy. Przypomina choćby noclegi w kapsułowym hostelu podczas wyjazdu na maraton w Salwadorze czy samotny pobyt na Malediwach. Jak przyznaje, wyjazd do miejsca kojarzonego przede wszystkim z romantycznymi podróżami był dla niej dowodem, że szczęście nie zależy od towarzystwa. – Jeśli kochasz siebie i lubisz siebie, to nigdy nie jest ci nudno we własnym życiu – podsumowuje. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Anny Skury Historia indonezyjskiego aresztu to tylko jeden z wielu wątków poruszonych w najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat”. W rozmowie z Sabiną Ziębą Anna Skura opowiada również o życiu na Bali, ekstremalnym maratonie na Antarktydzie, wspinaczce na Aconcaguę w ciąży, podróżowaniu z siedmioletnią córką, która ma już za sobą ponad 126 lotów samolotem, a także o tym, jak przez lata zmieniało się jej podejście do odkrywania świata. Cały odcinek podcastu „Solo przez świat” z Anną Skurą jest dostępny na kanale YouTube National Geographic Magazine Poland i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To najlepsze miasto do życia na świecie. Nowy ranking nie pozostawia wątpliwości
Nie każde miasto zapewnia mieszkańcom taki sam komfort życia. O jakości codzienności decydują nie tylko bezpieczeństwo czy poziom opieki zdrowotnej, ale również dostęp do edukacji, sprawnie działająca infrastruktura oraz środowisko, w którym żyjemy. Najnowszy międzynarodowy ranking pokazuje, że najlepszego miejsca do życia nie trzeba szukać na drugim końcu świata – zwycięzca znajduje się w Europie. Które miasto zdobyło pierwsze miejsce?
Global Liveability Index, przygotowywany co roku przez Economist Intelligence Unit (EIU), od lat uznawany jest za jeden z najbardziej prestiżowych rankingów jakości życia na świecie. W tegorocznej edycji przeanalizowano 173 miasta, oceniając je pod względem pięciu kluczowych obszarów: stabilności, opieki zdrowotnej, kultury i środowiska, edukacji oraz infrastruktury. Na podstawie tych kryteriów powstało zestawienie miejsc, które oferują mieszkańcom najwyższy komfort codziennego życia. W ścisłej czołówce ponownie dominują europejskie metropolie, choć w pierwszej piątce nie zabrakło także przedstawicieli Australii. Które miasto zdobyło najwyższą ocenę i dlaczego po raz kolejny uznano je za najlepsze miejsce do życia na świecie? Kopenhaga ponownie najlepsza. Oto miasta, które znalazły się na podium rankingu Na pierwszym miejscu tegorocznego Global Liveability Index po raz drugi z rzędu znalazła się Kopenhaga, która uzyskała najwyższe noty przede wszystkim za stabilność, infrastrukturę oraz edukację, a także bardzo wysokie oceny w kategorii kultury i środowiska. Zdaniem autorów raportu to właśnie połączenie sprawnie funkcjonujących usług publicznych, bezpiecznej przestrzeni miejskiej oraz wysokiej jakości życia sprawia, że duńska stolica pozostaje wzorem dla innych metropolii. Miasto od lat słynie z rozbudowanej infrastruktury rowerowej, czystych kanałów, w których latem można się kąpać, oraz licznych terenów zielonych. Jak zauważa cytowana przez CNN Travel Laura Amira Kassem, mieszkająca w Kopenhadze od ośmiu lat, codzienność wygląda tam zupełnie inaczej niż w wielu europejskich stolicach. – Można pojechać rowerem do pracy, potem wyskoczyć do portu popływać, a wieczorem wrócić na kolację. I to nie jest wyjątkowy dzień – to po prostu wtorek – podkreśliła. Drugie miejsce zajął Wiedeń, który od lat znajduje się w ścisłej czołówce rankingu dzięki znakomitej opiece zdrowotnej, edukacji i dobrze zorganizowanej komunikacji miejskiej. Mieszkańcy zwracają uwagę, że mimo statusu dużej europejskiej metropolii miasto zachowało spokojne tempo życia, a wiele codziennych spraw można załatwić pieszo. Podium zamknęło Melbourne, najwyżej sklasyfikowane miasto spoza Europy. Australijska metropolia została szczególnie doceniona za bogatą ofertę kulturalną, różnorodność dzielnic oraz przyjazną przestrzeń publiczną. Autorzy zestawienia podkreślają, że każda część miasta ma własny charakter – od artystycznego Fitzroy, przez nadmorskie St Kilda, po wielokulturowe Footscray – co sprawia, że Melbourne od lat uchodzi za jedno z najbardziej inspirujących miejsc do życia na świecie. Sydney, Zurych i miasta spoza Europy. Jak wygląda dalsza część rankingu? Tuż za podium uplasowało się Sydney, które awansowało z szóstego na czwarte miejsce i zostało wysoko ocenione przede wszystkim za opiekę zdrowotną, edukację oraz wyjątkową jakość życia wynikającą z bliskości natury. Mieszkańcy podkreślają, że nawet w jednej z największych metropolii Australii plaże, zatoki i tereny zielone są elementem codzienności, a nie wyłącznie atrakcją turystyczną. Cytowany przez CNN minister turystyki stanu Nowa Południowa Walia Steve Kamper zwraca uwagę, że siłą Sydney jest także jego wielokulturowość i różnorodność dzielnic. – To światowa metropolia, która wciąż zachowuje atmosferę lokalnych społeczności – podkreśla. Piąte miejsce przypadło Zurychowi, który mimo spadku o kilka pozycji nadal pozostaje jednym z najlepiej ocenianych miast świata. O jego wysokim wyniku zdecydowały przede wszystkim doskonale funkcjonujące usługi publiczne, bezpieczeństwo oraz łatwy dostęp do terenów rekreacyjnych. Charakterystycznym elementem miasta są również liczne fontanny z wodą pitną oraz czyste jezioro i rzeki przecinające centrum. – Nieważne, jakie wielkie wydarzenie odbywa się w Zurychu – następnego ranka nie sposób zauważyć, że cokolwiek miało miejsce poprzedniego dnia – twierdzą mieszkańcy, wskazując na słynną szwajcarską dbałość o porządek. W dalszej części pierwszej dziesiątki znalazły się Genewa, Osaka, Adelajda, Vancouver oraz Tokio, co pokazuje, że w czołówce dominują miasta europejskie, australijskie i azjatyckie. Autorzy raportu zwracają jednocześnie uwagę na wyraźne różnice między regionami świata. Europa Zachodnia utrzymała pozycję najlepiej ocenianego regionu pod względem jakości życia, natomiast wiele miast Azji poprawiło swoje wyniki dzięki inwestycjom w ochronę zdrowia i infrastrukturę. Z kolei konflikty zbrojne oraz pogarszająca się sytuacja bezpieczeństwa wpłynęły na spadki notowań m.in. Maskatu, Kuwejtu i Teheranu, a wśród najsłabiej ocenianych miast ponownie znalazł się również Kijów, gdzie na ocenę jakości życia wciąż istotnie oddziałuje trwająca wojna. Źródła: CNN, BBC, EIU Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To tutaj kręcono „Winnetou”. Europejski kanion do dziś wygląda jak Dziki Zachód
Przez lata filmy o Winnetou należały do najpopularniejszych westernów w Europie i wychowały całe pokolenia widzów. Choć ich akcja rozgrywała się na Dzikim Zachodzie, niewiele osób wie, że większość spektakularnych krajobrazów nie powstała w Stanach Zjednoczonych. Zamiast amerykańskich prerii i kanionów przed kamerami pojawiły się malownicze zakątki Chorwacji, oddalone zaledwie o około dwie godziny lotu z Polski.
Większość turystów odwiedzających Chorwację kieruje się do Dubrownika, Splitu, Zadaru czy na wybrzeże Adriatyku. Tymczasem prawdziwe skarby kraju często kryją się z dala od najbardziej uczęszczanych tras. Jednym z nich jest kanion rzeki Zrmanja – miejsce, w którym surowe wapienne skały, turkusowa woda i dzika przyroda tworzą krajobraz przypominający amerykański Zachód. To właśnie dlatego w latach 60. twórcy filmów o Winnetou wybrali go jako jedną z głównych scenerii kultowej serii. Dziś kanion zachwyca nie tylko miłośników kina, ale także osoby szukające jednych z najpiękniejszych krajobrazów Chorwacji. Kanion rzeki Zrmanja. Chorwacki krajobraz, który zagrał amerykański Dziki Zachód Kanion rzeki Zrmanja należy do najbardziej spektakularnych krajobrazów krasowych w całej Chorwacji. Sama rzeka ma około 69 kilometrów długości – swoje źródło bierze u podnóża góry Poštak, na wysokości około 335 m n.p.m., po czym przecina południowe stoki masywu Velebit i płynie w kierunku Morza Adriatyckiego, uchodząc do Morza Novigradzkiego. Przez tysiące lat woda stopniowo rzeźbiła miękkie wapienne skały, tworząc głęboki kanion z pionowymi ścianami sięgającymi miejscami ponad 200 metrów wysokości. To właśnie krasowa budowa geologiczna odpowiada za niezwykły charakter tego miejsca. Liczne wąwozy, jaskinie, źródła i tarasy skalne sprawiają, że Zrmanja od lat stanowi przedmiot badań geologów i przyrodników. Rzeka tworzy również wyjątkowy ekosystem, w którym przenikają się wpływy śródziemnomorskie i kontynentalne, dzięki czemu występują tu liczne gatunki ryb, ptaków oraz roślin charakterystycznych dla terenów krasowych. Nieprzypadkowo właśnie ten krajobraz zwrócił uwagę filmowców. Gdy w latach 60. XX wieku rozpoczęto realizację serii filmów o Winnetou, opartych na powieściach Karola Maya, twórcy poszukiwali miejsca, które mogłoby wiarygodnie udawać amerykański Dziki Zachód. Zamiast wyjeżdżać do Stanów Zjednoczonych, wybrali północną Dalmację. Surowe ściany kanionu, niemal pozbawione śladów cywilizacji, doskonale wpisywały się w wizję prerii i indiańskich ziem. Produkcje niemieckiej wytwórni Rialto Film odniosły ogromny sukces, a Zrmanja na trwałe zapisała się w historii europejskiego kina. W kolejnych latach kanion pojawił się także w innych produkcjach, m.in. w filmie „Czerwona Sonja” z Arnoldem Schwarzeneggerem, francuskiej komedii „Indianin w Paryżu”, jugosłowiańskim dramacie „Ruja”, a także w nagradzanym serialu „Czarnobyl” z 2019 roku wyprodukowanym przez HBO. Dziś to miejsce przyciąga nie tylko fanów kultowej serii o Winnetou, lecz także osoby zainteresowane geologią i jednymi z najpiękniejszych krajobrazów Chorwacji. Punkt widokowy Winnetou, kajaki i szlaki. Jak zwiedzać kanion rzeki Zrmanja? Najbardziej rozpoznawalnym miejscem nad Zrmanją jest punkt widokowy Pariževačka glavica, nazywany również Plateau Winnetou. To właśnie stąd wykonano wiele ujęć wykorzystanych w filmach o słynnym wodzu Apaczów. Charakterystyczny zakręt rzeki otoczony wysokimi wapiennymi ścianami należy dziś do najczęściej fotografowanych krajobrazów Chorwacji. Co ważne, dotarcie do niego nie wymaga długiej górskiej wędrówki. Z drogi D54 prowadzi krótki asfaltowy dojazd zakończony bezpłatnym parkingiem, a od niego do punktu widokowego pozostaje zaledwie około 250 metrów łatwego spaceru. Trasa nie jest wymagająca, dlatego z panoramy mogą korzystać również rodziny z dziećmi. Wielu fotografów poleca odwiedzić to miejsce późnym popołudniem, gdy zachodzące słońce wydobywa z wapiennych skał ciepłe odcienie, a turkusowa tafla rzeki nabiera intensywnej barwy. Kanion dobrze jednak poznawać nie tylko z góry, ale również z poziomu wody. Zrmanja uchodzi za jedno z najpopularniejszych miejsc w Chorwacji do kajakarstwa, raftingu i canyoningu. Górny odcinek rzeki pełen jest niewielkich progów, kaskad i wodospadów, natomiast niżej nurt staje się spokojniejszy, dzięki czemu można podziwiać monumentalne ściany kanionu z zupełnie innej perspektywy. W okolicy wytyczono również liczne szlaki piesze prowadzące przez krasowy krajobraz oraz trasy wspinaczkowe o różnym stopniu trudności. Dodatkowym atutem jest położenie – kanion znajduje się zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Zadaru i niedaleko autostrady A1, dlatego bez problemu można odwiedzić go podczas jednodniowej wycieczki z wybrzeża. Mimo rosnącej popularności miejsce nadal zachowuje swój dziki charakter. Brak gęstej zabudowy, surowe ściany skalne, przejrzysta woda i rozległe panoramy sprawiają, że łatwo zrozumieć, dlaczego to właśnie tutaj twórcy Winnetou znaleźli krajobraz, który przez lata przekonywał miliony widzów, że oglądają prawdziwy amerykański Zachód. Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Przez dziewięć dni ulice należą do byków. Krwawa tradycja ponownie dzieli Hiszpanię
Przez dziewięć dni ulice Pampeluny ponownie wypełnią się tysiącami ubranych na biało i czerwono uczestników jednego z najsłynniejszych festiwali świata. Rozpoczęła się kolejna edycja San Fermín, której najbardziej rozpoznawalnym elementem są poranne gonitwy z bykami. Choć wydarzenie co roku przyciąga ponad milion turystów, od lat wywołuje także gorącą debatę na temat bezpieczeństwa i praw zwierząt.
W stolicy Nawarry rozpoczęły się obchody ku czci św. Fermina – patrona miasta, których tradycja sięga końca XVI wieku. Oficjalnym początkiem święta jest słynny chupinazo, czyli wystrzał rakiety z balkonu ratusza, po którym centrum Pampeluny zamienia się w morze białych strojów i czerwonych chust. Przez kolejne dziewięć dni miasto liczące około 200 tys. mieszkańców odwiedzą setki tysięcy gości z całego świata. Oprócz koncertów, parad, pokazów sztucznych ogni i wydarzeń religijnych największe emocje – i jednocześnie największe kontrowersje – tradycyjnie wzbudzają codzienne gonitwy z bykami oraz popołudniowe korridy. Historia festiwalu San Fermín. Jak narodziła się najsłynniejsza fiesta Hiszpanii? Korzenie San Fermín sięgają średniowiecza, choć festiwal w obecnej formie powstawał przez stulecia. Początkowo były to trzy odrębne wydarzenia: religijne uroczystości ku czci św. Fermina (pierwszego biskupa Amiens i współpatrona Nawarry), wrześniowe jarmarki przyciągające kupców z całego regionu oraz przepędzanie byków ulicami Pampeluny na arenę walk. Z czasem wszystkie te elementy zaczęły się przenikać, tworząc jedno z najbardziej charakterystycznych świąt w Europie. W 1591 roku, ze względu na niesprzyjającą pogodę i względy handlowe, zdecydowano o przeniesieniu obchodów z października na lipiec – i właśnie wtedy narodził się kalendarz obowiązujący do dziś. Symbolem fiesty stał się biały strój z czerwonymi dodatkami: chusta nawiązuje do męczeńskiej śmierci św. Fermina, natomiast charakterystyczny chupinazo oficjalnie otwiera dziewięć dni nieprzerwanego świętowania. Choć dziś San Fermín kojarzy się przede wszystkim z gonitwami byków, mieszkańcy Pampeluny podkreślają, że to przede wszystkim święto lokalnej tożsamości, obejmujące procesje religijne, koncerty, parady olbrzymich figur Gigantes y Cabezudos, pokazy fajerwerków oraz setki wydarzeń kulturalnych. Międzynarodową sławę festiwal zyskał dopiero w XX wieku, głównie za sprawą Ernesta Hemingwaya, który uwiecznił San Fermín w powieści „Słońce też wschodzi”. San Fermín 2026. Ranni po pierwszych gonitwach i kolejne protesty przeciw korridzie Tegoroczna edycja San Fermín potrwa do 14 lipca, a jej najbardziej charakterystycznym elementem (podobnie jak od stuleci) pozostają codzienne poranne encierros, czyli gonitwy z bykami organizowane od 7 do 14 lipca. Każdego dnia o godzinie 8:00 sześć byków przeznaczonych do wieczornej korridy oraz kilka prowadzących je wołów pokonuje liczącą około 850 metrów trasę przez wąskie uliczki starego miasta aż do areny Plaza de Toros. Cały bieg trwa zazwyczaj od dwóch do czterech minut, jednak dla tysięcy uczestników i widzów są to jedne z najbardziej emocjonujących chwil całego festiwalu. Mimo licznych zabezpieczeń wydarzenie niezmiennie wiąże się z dużym ryzykiem. Według informacji przekazywanych przez hiszpańskie służby medyczne oraz amerykańskie media, do środy rannych zostało co najmniej pięć osób, głównie w wyniku upadków i zderzeń z rozpędzonymi zwierzętami. W ponad stuletniej historii współczesnych gonitw życie straciło 16 uczestników, a ostatni śmiertelny wypadek odnotowano w 2009 roku. Z tego powodu organizatorzy każdego dnia przypominają o obowiązujących zasadach bezpieczeństwa i apelują, aby w biegu uczestniczyły wyłącznie osoby świadome zagrożenia oraz odpowiednio przygotowane. Równie głośno jak o samych gonitwach mówi się jednak o protestach przeciwko wykorzystywaniu zwierząt podczas święta. Dzień przed rozpoczęciem tegorocznego San Fermín (czyli w niedzielę 5 lipca) ulicami Pampeluny przeszła demonstracja zorganizowana przez obrońców praw zwierząt. Aktywiści, ubrani jedynie w białą bieliznę, pomalowani czerwoną farbą imitującą krew i wyposażeni w sztuczne bycze rogi, zwracali uwagę na los zwierząt wykorzystywanych podczas fiesty. Wśród protestujących znalazła się również osoba przebrana za Jezusa Chrystusa, a na transparentach pojawiały się hasła, m.in. „Bullfighting is a sin” („Walki byków to grzech”). Demonstranci podkreślali, że zwierzęta, które rano uczestniczą w gonitwach ulicami Pampeluny, jeszcze tego samego dnia giną podczas korridy. Ich zdaniem festiwal, słynący z muzyki, lokalnej kuchni i wielowiekowych tradycji, mógłby zachować swój wyjątkowy charakter również bez walk z bykami. Mimo narastającej krytyki San Fermín pozostaje jednym z największych wydarzeń kulturalnych i turystycznych w Hiszpanii, przyciągając co roku ponad milion odwiedzających z całego świata i generując wielomilionowe wpływy dla lokalnej gospodarki. Źródła: Euronews, Martin Cid Magazine, Deutsche Welle Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„To jedna z najbardziej traumatycznych historii w moim życiu”. Anna Skura o podróży, która zakończyła się aresztem
Czy spontaniczny wyjazd urodzinowy może zakończyć się nocą spędzoną w indonezyjskim areszcie? W najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat” Sabina Zięba rozmawia z Anną Skurą o jednej z najbardziej stresujących przygód w jej życiu. Podróżniczka wraca wspomnieniami do zatrzymania przez służby imigracyjne na Sulawesi, wyjaśnia, dlaczego wszystko zaczęło się od… braku paszportu, a także zdradza, jak dziś patrzy na samotne podróżowanie kobiet.
Anna Skura od lat podróżuje po świecie, mieszka na Bali i ma na swoim koncie kilkadziesiąt odwiedzonych krajów. W rozmowie z Sabiną Ziębą wraca jednak do wydarzenia, którego długo nie potrafiła wyrzucić z pamięci. Opowiada, jak spontaniczny wyjazd na indonezyjską wyspę zakończył się zatrzymaniem przez służby imigracyjne, nocą w areszcie i walką o odzyskanie dokumentów. Zdradza również, czego nauczyło ją to doświadczenie i jak dziś patrzy na podróże w pojedynkę. Pierwsza samotna podróż miała być prezentem urodzinowym. Zakończyła się nocą w areszcie Choć dziś Anna Skura ma na swoim koncie około 80 odwiedzonych krajów, swoją pierwszą samotną podróż pamięta przede wszystkim z powodu wydarzeń, których zupełnie się nie spodziewała. Wszystko zaczęło się po zakończeniu rejsu po archipelagu Raja Ampat w Indonezji. Gdy znajomi rozjechali się w różne strony, postanowiła spontanicznie polecieć na wyspę Sulawesi, by zobaczyć rekiny wielorybie. – Miałam wtedy urodziny i pomyślałam: „Dobra, jestem gotowa na samotną podróż” – wspomina w rozmowie z Sabiną Ziębą. Zaledwie kilka godzin po zameldowaniu w hotelu do jej pokoju zapukali jednak funkcjonariusze służb imigracyjnych. – Dosłownie trzy godziny później przyjechało po mnie immigration i trafiłam do aresztu. To jedna z najbardziej traumatycznych historii w moim życiu. Naprawdę bardzo się bałam – opowiada. Jak przyznaje, największy lęk budziła nie sama kontrola, ale niepewność. Czterech mężczyzn pojawiło się późnym wieczorem i poleciło jej wsiąść do samochodu z przyciemnianymi szybami. – Nie wiedziałam, czy oni są prawdziwymi oficerami. (...) Poszłam do pokoju i zastanawiałam się, czy brać karty kredytowe, czy się gdzieś schować... Ubrałam na siebie jak najwięcej ubrań, bo nie wiedziałam, co mnie czeka – wspomina. Finalnie okazało się, że powodem zatrzymania był brak paszportu. Dokument znajdował się u agenta zajmującego się formalnościami wizowymi na Bali, a podczas wcześniejszych lotów krajowych wystarczało okazywanie jego zdjęcia lub kopii. Na Sulawesi obowiązywały jednak inne przepisy. – To był wyjazd last minute. Mój paszport był u agenta, bo odnawiał wizę. W innych miejscach mogłam podróżować z jego zdjęciem, ale akurat tam już nie – tłumaczy. Przez całą noc nie wiedziała, jak zakończy się sprawa. – Dostałam dokument po indonezyjsku i przypomniało mi się tylko to, co zawsze mówią w filmach: „Nie podpisuj czegoś, czego nie rozumiesz” – dodaje. Anna Skura o podróżach solo: „Lubię dzielić te chwile z innymi” Następnego dnia funkcjonariusze pozwolili jej jednak pojechać zobaczyć rekiny wielorybie, dla których przyleciała na Sulawesi. Jak przyznaje, właśnie wtedy nastąpił moment, który całkowicie zmienił jej nastawienie. – Jak je zobaczyłam, to pomyślałam sobie: „Boże, życie jest takie piękne. Doświadczyłam czegoś tak niezwykłego, że mogę już wracać nawet do tego więzienia” – mówi z uśmiechem. Ostatecznie sprawę udało się zakończyć po odzyskaniu dokumentów i uregulowaniu opłat. – Jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze – podsumowuje. Choć historia z Sulawesi mogłaby zniechęcić do kolejnych samotnych wyjazdów, to Anna Skura podkreśla, że nie ona sprawiła, iż podróże solo nie są jej ulubionym sposobem odkrywania świata. – Ja wiem, że jest dużo kobiet, które podróżują same i mówią, jak świetnie jest w podróży. Ja akurat tego stylu nie wybieram – przyznaje. Najczęściej wyjeżdża z siedmioletnią córką Melody, mamą lub przyjaciółmi i, jak sama mówi, najbardziej ceni możliwość wspólnego przeżywania emocji. – Lubię się dzielić tym momentem z innymi. Jestem osobą, która wszystko dokumentuje i lubię, kiedy ktoś mnie wspiera przy zdjęciach i filmach – wyjaśnia. Dodaje również, że są miejsca, do których jako kobieta nie zdecydowałaby się dziś pojechać sama. – Na przykład nie pojechałabym samotnie do Indii. Takie jest moje przekonanie, chociaż być może jest błędne – mówi. Podkreśla jednocześnie, że każda kobieta powinna podróżować w taki sposób, w jakim czuje się bezpiecznie i komfortowo. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Anny Skury Historia indonezyjskiego aresztu to tylko jeden z wielu wątków poruszonych w najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat”. W rozmowie z Sabiną Ziębą Anna Skura opowiada również o życiu na Bali, ekstremalnym maratonie na Antarktydzie, wspinaczce na Aconcaguę w ciąży, podróżowaniu z siedmioletnią córką, która ma już za sobą ponad 126 lotów samolotem, a także o tym, jak przez lata zmieniało się jej podejście do odkrywania świata. Cały odcinek podcastu „Solo przez świat” z Anną Skurą jest dostępny na kanale YouTube National Geographic Magazine Poland i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To właśnie tutaj bije serce Podhala. Odwiedziłam jedno z najbardziej niedocenianych górskich miast w Polsce
Większość turystów jadących na Podhale kieruje się prosto do Zakopanego. Tymczasem zaledwie kilkanaście kilometrów dalej znajduje się miasto, które od wieków stanowi historyczne i kulturowe centrum regionu. Zamiast zatłoczonych Krupówek czekają tu zabytkowy rynek, góralskie tradycje, widoki na Tatry i Gorce oraz atmosfera, która pozwala zwolnić i spojrzeć na Podhale z zupełnie innej perspektywy.
Położony u zbiegu Białego i Czarnego Dunajca, u stóp Gorców i z panoramą Tatr na horyzoncie, Nowy Targ od stuleci odgrywa ważną rolę w historii Podhala. To najstarsze miasto regionu, którego charakter przez wieki kształtowały handel, rzemiosło i kultura góralska. Choć często pozostaje jedynie przystankiem w drodze do Zakopanego, coraz więcej podróżników odkrywa, że właśnie tutaj można poczuć autentycznego ducha Podhala – bez pośpiechu i tłumów charakterystycznych dla najpopularniejszych kurortów. Rynek, tradycje i smaki. To tutaj od wieków bije serce Podhala Choć wielu turystów traktuje Nowy Targ jedynie jako przystanek w drodze do Zakopanego, to właśnie tutaj od ponad sześciu i pół wieku koncentruje się życie całego regionu. Miasto lokowane przez króla Kazimierza Wielkiego już w XIV wieku stało się ważnym ośrodkiem handlowym, a jego rynek do dziś pozostaje miejscem spotkań mieszkańców i symbolem podhalańskiej tradycji. Spacerując po centrum, trudno nie zauważyć, że Nowy Targ zachował spokojniejszy i bardziej autentyczny charakter. Jednym z najbardziej zaskakujących dla mnie miejsc jest Muzeum Drukarstwa, gdzie można zobaczyć imponującą, najstarszą działającą maszynę drukarską w Polsce, pochodzącą z 1848 roku. Co więcej, jest to jedyny w pełni sprawny egzemplarz tego typu na świecie. Wciąż drukuje na niej pamiątkowe odbitki, a zapach farby drukarskiej i dźwięk pracujących mechanizmów pozwalają przenieść się do czasów, gdy każdą stronę przygotowywano ręcznie. Po zwiedzaniu warto zatrzymać się na słynnych Nowotarskich Lodach Tradycyjnych. Ich historia sięga połowy XX wieku, kiedy do chłodzenia wykorzystywano ogromne bryły lodu wycinane zimą z zamarzniętego Dunajca i przechowywane w głębokich piwnicach. Dziś receptura nadal opiera się przede wszystkim na naturalnych składnikach, a dla wielu mieszkańców i turystów lody pozostają obowiązkowym punktem każdej wizyty w mieście. Szlaki piesze i rowerowe. Nowy Targ to jedna z najlepszych baz wypadowych na Podhalu Co istotne, położenie Nowego Targu sprawia, że w zaledwie kilkanaście minut można znaleźć się na jednych z najpiękniejszych szlaków polskich gór. To stąd prowadzą trasy w kierunku Turbacza (najwyższego szczytu Gorców) oraz malowniczej Łapsowej Polany, z której rozciąga się jedna z najbardziej znanych panoram Tatr – to miejsce szczególnie zapadnie mi w pamięci. Przy dobrej pogodzie doskonale widać stąd bowiem niemal cały główny grzbiet najwyższych polskich gór. Nic dziwnego, że ta polana od lat przyciągają fotografów i miłośników spokojniejszych wędrówek. Równie atrakcyjnie prezentuje się oferta dla rowerzystów. Przez Nowy Targ przebiega Velo Dunajec – jedna z najpiękniejszych tras rowerowych w Polsce, prowadząca wzdłuż Dunajca przez Pieniny i Podhale. Miasto jest także ważnym punktem Szlaku Wokół Tatr, międzynarodowej trasy liczącej ponad 250 kilometrów, biegnącej przez Polskę i Słowację. Szerokie asfaltowe drogi rowerowe, niewielkie przewyższenia na wielu odcinkach oraz widoki na Tatry, Gorce i Pieniny sprawiają, że z tras korzystają zarówno doświadczeni rowerzyści, jak i rodziny z dziećmi. Dzięki temu Nowy Targ coraz częściej wybierany jest jako baza noclegowa nie tylko przez piechurów, ale również osoby planujące kilkudniowe wyprawy rowerowe po całym regionie. Bór na Czerwonem. Jedno z najcenniejszych torfowisk w Polsce To jednak nie wszystko, bowiem zaledwie kilka minut od centrum miasta znajduje się miejsce, które pokazuje zupełnie inne oblicze Podhala. Rezerwat Bór na Czerwonem chroni jedno z najlepiej zachowanych torfowisk wysokich w Polsce i został objęty ochroną międzynarodową w ramach Konwencji Ramsarskiej, obejmującej najcenniejsze mokradła świata. Spośród ponad 2 tys. takich obszarów na świecie zaledwie 19 znajduje się w Polsce. To jedno z tych miejsc, które najlepiej pokazują, jak różnorodne potrafi być Podhale. Poza tym malownicze torfowisko pełni niezwykle ważną funkcję – działa niczym ogromna naturalna gąbka, magazynując wodę i ograniczając skutki suszy oraz gwałtownych opadów. Spacer drewnianymi kładkami pozwala obserwować niezwykłe gatunki roślin, w tym owadożerną rosiczkę okrągłolistną, bagno zwyczajne czy wełnianki tworzące latem charakterystyczne białe „dywany”. To także ważna ostoja zwierząt – spotkać można tu m.in. bociana czarnego, uszatkę błotną, a nad torfowiskiem nierzadko krąży także orzeł przedni. Jeszcze do niedawna część mieszkańców krytykowała wycinkę drzew prowadzoną na terenie rezerwatu. Jak tłumaczą jednak przyrodnicy, działania te mają chronić samo torfowisko – drzewa powodują jego przesuszanie, a otwarte przestrzenie są niezbędne także dla cietrzewia, którego populacja w Polsce od lat dramatycznie maleje. Dzięki takim zabiegom możliwe jest zachowanie jednego z najcenniejszych przyrodniczo miejsc na całym Podhalu. Pikniki lotnicze, rowery i jarmarki. W Nowym Targu przez cały rok coś się dzieje Nowy Targ coraz mocniej zaznacza swoją obecność również na mapie największych wydarzeń plenerowych w południowej Polsce. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych jest Nowotarski Piknik Lotniczy, który co roku na początku lipca zamienia lotnisko Aeroklubu Nowy Targ w arenę widowiskowych pokazów lotniczych. Tegoroczne, jubileuszowa XV edycja przyciągnęła tysiące widzów, którzy mogli podziwiać m.in. pokazy Łukasza „Luke’a” Czepieli, Artura Kielaka w samolocie GameBird GB1, grupy akrobacyjnej FireBirds oraz historyczne maszyny, takie jak Douglas A-26 Invader, P-51D Mustang czy AN-2 „Wiedeńczyk”. Można było nie tylko obejrzeć loty widokowe, ale też uczestniczyć w spotkaniach z pilotami oraz zobaczyć statki powietrzne z różnych lat. Miasto żyje jednak nie tylko lotnictwem. Dużą popularnością cieszą się również wydarzenia rowerowe organizowane na trasach Velo Dunajec i Szlaku Wokół Tatr, rodzinne rajdy oraz zawody sportowe wykorzystujące rozbudowaną infrastrukturę rowerową regionu. Kalendarz imprez uzupełniają wystawy i wydarzenia kynologiczne, a także tradycyjne jarmarki, koncerty i festyny odbywające się na rynku. Dzięki temu Nowy Targ staje się celem podróży samym w sobie – miejscem, do którego warto przyjechać zarówno dla gór, jak i dla wydarzeń tworzących wyjątkową atmosferę. Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Czy warto teraz lecieć na Sycylię? Wulkan Etna znów daje o sobie znać
Etna ponownie o sobie przypomina. Najwyższy i najbardziej aktywny wulkan Europy wszedł w kolejną fazę erupcji, a spektakularne zdjęcia i nagrania z Sycylii obiegły media na całym świecie. Włoskie służby na bieżąco monitorują sytuację, a wielu turystów zastanawia się – czy obecnie można bezpiecznie podróżować na wyspę? Wiemy, czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało w tej sprawie jakieś zalecenia.
Etna pozostaje aktywna od kilkunastu dni. Jak informuje Włoski Narodowy Instytut Geofizyki i Wulkanologii (INGV), wypływ lawy rozpoczął się 26 czerwca i trwał przez kolejne dni. Nie oznaczało to jednak końca erupcji najwyższego czynnego wulkanu Europy. Co obecnie dzieje się na Sycylii, czy erupcja wpływa na ruch lotniczy i jakie informacje przed wyjazdem powinni znać turyści? Etna znów jest aktywna. Co dzieje się na największym wulkanie Europy? Choć Etna należy do najbardziej aktywnych wulkanów świata, ostatnie tygodnie przyniosły wyjątkowo intensywną serię zjawisk. Pod koniec czerwca z otworu położonego na wysokości około 3000 m n.p.m. rozpoczął się wypływ lawy spływającej w kierunku doliny Valle del Bove. Szczególnie spektakularnie wyglądała noc z 29 na 30 czerwca, gdy rozżarzone potoki lawy rozświetliły niebo nad wschodnią Sycylią i były widoczne z odległości wielu kilometrów. Aktywność wulkanu była na bieżąco monitorowana przez włoski Narodowy Instytut Geofizyki i Wulkanologii (INGV), który śledzi zarówno przepływy lawy, jak i aktywność sejsmiczną oraz deformacje stoków. W odpowiedzi na wzrost aktywności włoski Departament Ochrony Ludności utrzymał żółty poziom alarmowy, oznaczający konieczność wzmożonego monitoringu oraz gotowości służb do szybkiego reagowania. Dla mieszkańców okolicznych miejscowości nie oznaczało to jednak konieczności ewakuacji. Etna od tysięcy lat pozostaje jednym z najlepiej przebadanych wulkanów na świecie, a podobne epizody zdarzają się regularnie, dzięki czemu naukowcy są w stanie na bieżąco oceniać ryzyko i przekazywać władzom aktualne prognozy dotyczące rozwoju sytuacji. Erupcje strombolijskie i chmura popiołu. Dlaczego sytuacja się zmieniła? Choć wypływ lawy stopniowo wygasł, nie oznaczało to końca aktywności Etny. W pierwszych dniach lipca naukowcy zaobserwowali przejście w tzw. aktywność strombolijską, czyli serię krótkich, gwałtownych eksplozji wyrzucających do atmosfery popiół, gazy oraz fragmenty skał wulkanicznych. Pióropusz popiołu uniósł się na około 1,5-1,6 km ponad krater i zaczął przemieszczać się na południe oraz południowy wschód zgodnie z kierunkiem wiatru. To właśnie obecność popiołu w przestrzeni powietrznej stała się największym wyzwaniem dla lotnictwa. W związku z zagrożeniem dla silników samolotów służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo ruchu lotniczego podniosły lotniczy kod zagrożenia do czerwonego. Jednocześnie eksperci INGV podkreślają, że lawa nadal pozostaje w obrębie niezamieszkanych stoków wulkanu i obecnie nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla okolicznych miejscowości. Mimo to służby apelują do turystów o zachowanie ostrożności i niewchodzenie na wyższe partie Etny poza wyznaczonymi trasami lub bez zgody lokalnych władz i przewodników. Czy można teraz lecieć na Sycylię? Loty, zalecenia MSZ i najważniejsze informacje dla turystów Największe utrudnienia odczuwają obecnie pasażerowie korzystający z lotniska w Katanii. Chmura popiołu spowodowała jego czasowe zamknięcie oraz znaczące ograniczenia w ruchu lotniczym nad wschodnią częścią Sycylii. Część połączeń została odwołana, inne przekierowano do Palermo, a utrudnienia objęły także rejsy obsługiwane przez przewoźników takich jak Ryanair, easyJet czy British Airways. W szczytowym momencie zakłóceń ograniczono liczbę operacji lotniczych, a pasażerom zalecono sprawdzanie statusu lotów jeszcze przed wyjazdem na lotnisko. Włoskie służby podkreślają, że obecna aktywność Etny nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla mieszkańców ani dla większości turystycznych miejscowości na Sycylii, a lawa pozostaje na niezamieszkanych stokach wulkanu. Również polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie opublikowało obecnie komunikatu odradzającego podróże na Sycylię z powodu aktywności Etny. Oznacza to, że obecnie nie ma podstaw, by rezygnować z wyjazdu, choć osoby lecące w okolice Katanii powinny liczyć się z możliwością zmian w siatce połączeń i na bieżąco monitorować komunikaty przewoźników oraz lotniska. Turyści planujący wejście na sam wulkan powinni natomiast bezwzględnie stosować się do zaleceń lokalnej ochrony cywilnej i respektować ewentualne ograniczenia dostępu do najwyższych partii masywu. W praktyce zdecydowana większość atrakcji Sycylii – od Palermo i Cefalù po Taorminę czy Syrakuzy – funkcjonuje normalnie, a utrudnienia koncentrują się głównie w rejonie Etny oraz portu lotniczego w Katanii. Jak podkreślają eksperci, erupcje tego wulkanu są zjawiskiem stosunkowo częstym i wyspa posiada dobrze wypracowane procedury bezpieczeństwa, dlatego największym wyzwaniem dla podróżnych pozostaje dziś nie samo zagrożenie, lecz ewentualne opóźnienia lub zmiany w rozkładach lotów. Źródła: The Times, The Independent, Geekweek, Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Szukasz ochłody podczas upałów? Te jeziora należą do najbezpieczniejszych w Europie
Europa zmaga się z falą upałów, a dla wielu mieszkańców i turystów największym marzeniem staje się dziś chwila ochłody w wodzie. Nie każde jezioro czy rzeka nadają się jednak do kąpieli, a jakość wody i poziom bezpieczeństwa mogą znacząco różnić się w zależności od regionu. Najnowsze analizy wskazują jednak miejsca, w których letnia kąpiel może być nie tylko przyjemna, ale również bezpieczna dla zdrowia.
Choć krystalicznie czysta tafla jeziora potrafi skutecznie kusić podczas upalnych dni, eksperci przypominają, że spontaniczna kąpiel w przypadkowym zbiorniku wodnym może wiązać się z ryzykiem. Znaczenie mają nie tylko warunki hydrologiczne czy obecność ratowników, ale również jakość wody regularnie badanej pod kątem bakterii i zanieczyszczeń. Europejska Agencja Środowiska monitoruje tysiące kąpielisk w całej Europie, klasyfikując je według rygorystycznych norm bezpieczeństwa. Wśród najlepiej ocenianych znalazły się przede wszystkim jeziora w krajach alpejskich i północnej części kontynentu, gdzie zdecydowana większość śródlądowych kąpielisk otrzymała najwyższą kategorię „excellent”, oznaczającą doskonałą jakość wody do pływania. Polskie jeziora wciąż przyciągają tłumy. Gdzie szukać najbezpieczniejszych kąpielisk? Choć Polska znalazła się w dolnej części europejskiego zestawienia, nie oznacza to, że miłośnicy kąpieli w jeziorach nie mają powodów do optymizmu. W 2025 roku 56,7% monitorowanych śródlądowych kąpielisk otrzymało najwyższą ocenę jakości wody „doskonała”, przy czym zdecydowana większość pozostałych spełniała unijne normy bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to, że kluczowe znaczenie ma wybór oficjalnie wyznaczonych i regularnie badanych miejsc do kąpieli. Jednym z symboli polskiego wypoczynku nad wodą pozostają Jezioro Śniardwy, nazywane często „mazurskim morzem”. To największe jezioro w kraju przyciąga żeglarzy, kajakarzy i osoby szukające rozległych, naturalnych plaż. Popularnością cieszą się także wody szlaku Krutynia, prowadzącego przez lasy i jeziora Mazurski Park Krajobrazowy. Ciekawostką pozostaje natomiast Jezioro Licheńskie, uznawane za najcieplejsze jezioro w kraju. Latem temperatura jego wody potrafi przekraczać 24 stopnie Celsjusza, co czyni je jednym z najbardziej komfortowych miejsc do kąpieli w Polsce. A jak sytuacja kąpielisk przedstawia się w pozostałych europejskich krajach? Austria pozostaje europejskim liderem. Alpejskie jeziora zachwycają czystością Najwyższe miejsce w zestawieniu zajęła Austria, gdzie aż 96,5% monitorowanych jezior kąpielowych otrzymało ocenę „doskonała”. Nie jest to przypadek – niemal dwie trzecie powierzchni kraju zajmują Alpy, których geologia sprzyja powstawaniu wyjątkowo czystych zbiorników wodnych zasilanych wodą z górskich źródeł i topniejącego śniegu. Jednym z najpopularniejszych miejsc do letnich kąpieli pozostaje Jezioro Klopeiner See, którego temperatura w szczycie sezonu osiąga nawet 26 stopni Celsjusza. Z kolei Jezioro Attersee, największe jezioro położone w całości na terytorium Austrii, słynie z wyjątkowej przejrzystości wody – pod wodą widoczność często przekracza siedem metrów. Wśród najbardziej malowniczych miejsc wymienia się również Jezioro Hallstätter See, nad którym znajduje się słynna wyspa kąpielowa Badeinsel Hallstatt z pomostami i strefami wypoczynku. Finlandia i tysiące jezior. W kraju saun kąpiel to element codzienności Nie bez powodu Finlandia nazywana jest „krajem tysiąca jezior”, choć w rzeczywistości znajduje się ich tam ponad 187 tysięcy. Według danych Europejskiej Agencji Środowiska aż 94,7% fińskich kąpielisk śródlądowych może pochwalić się najwyższą oceną jakości wody. Szczególną popularnością cieszy się Jezioro Tuusulanjärvi, położone niedaleko Helsinek i należące do najcieplejszych jezior w kraju. Jeszcze większe wrażenie robi jednak Jezioro Saimaa – czwarty największy zbiornik słodkowodny Europy, którego linia brzegowa przypomina skomplikowany labirynt złożony z niemal 14 tys. wysp i wysepek. To właśnie tutaj żyje jedna z najrzadszych fok świata – foka obrączkowana saimaańska, występująca wyłącznie w tym regionie. Niemcy stawiają na komfort. Kąpieliska przypominają małe kurorty W Niemczech ponad 91% śródlądowych kąpielisk uzyskało najwyższą ocenę jakości wody. Dużą popularnością cieszą się tam tzw. „Strandbäder”, czyli rozbudowane plaże miejskie wyposażone w przebieralnie, restauracje, place zabaw czy wypożyczalnie sprzętu wodnego. Jednym z najbardziej znanych akwenów pozostaje Jezioro Bodeńskie, którego brzegi rozciągają się na terytorium trzech państw. Coraz większą popularność zdobywa również bawarskie Jezioro Walchensee, którego turkusowy kolor często porównywany jest do karaibskich lagun. Miłośnicy cieplejszej wody wybierają natomiast Jezioro Griessee, gdzie temperatura podczas upalnego lata potrafi przekraczać 25 stopni Celsjusza. Włoskie jeziora przyciągają nie tylko widokami. Woda bywa cieplejsza niż w morzu Południowy klimat sprawia, że włoskie jeziora należą do najcieplejszych w Europie. Aż 87,7% śródlądowych kąpielisk otrzymało tam ocenę „doskonała”, a sezon kąpielowy trwa często znacznie dłużej niż na północy kontynentu. Szczególnie wysokie temperatury osiąga Jezioro Kalterer See, gdzie latem woda potrafi mieć nawet 28 stopni Celsjusza. Największą rozpoznawalnością cieszą się jednak Jezioro Como, Jezioro Garda oraz Jezioro Maggiore. Oprócz kąpieli można tu uprawiać żeglarstwo, windsurfing czy kajakarstwo, a po zejściu z plaży niemal od razu znaleźć się na górskim szlaku lub w jednej z historycznych miejscowości nad brzegiem jeziora. Od Alp po Laponię. Europa Północna również ma się czym pochwalić Wysokie wyniki uzyskały również Szwajcaria, Szwecja, Francja, Holandia oraz Węgry. W Szwajcarii popularne są historyczne kąpieliska „Badi”, często funkcjonujące nieprzerwanie od ponad stu lat, a jednym z najcieplejszych jezior pozostaje Jezioro Lugano. Francuzi chętnie wypoczywają nad alpejskim Jezioro Annecy oraz Jeziorem Aiguebelette, którego temperatura latem potrafi osiągać 28 stopni. Na Węgrzech największą atrakcją pozostaje termalne Jezioro Hévíz – największe na świecie jezioro termalne nadające się do kąpieli przez cały rok. Z kolei w Szwecji i Finlandii ogromną rolę odgrywa bliski kontakt z naturą oraz możliwość korzystania z dzikich kąpielisk dzięki lokalnym przepisom gwarantującym szeroki dostęp do terenów przyrodniczych. Źródła: Euronews, European Enviroment Agency, Forbes Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Youtuber pokazał kulisy pobytu w hotelu Gołębiewski. Krytyczna recenzja miała nieoczekiwany ciąg dalszy
Nagranie popularnego youtubera Książula z pobytu w nowo otwartym hotelu Gołębiewski w Pobierowie wywołało w ostatnich dniach ogromne emocje w sieci. Influencer, który zdecydował się spędzić noc w jednym z najgłośniejszych obiektów turystycznych tego sezonu, zwrócił uwagę na szereg problemów, które jego zdaniem nie powinny występować w hotelu tej klasy i przy takiej cenie pobytu. Film błyskawicznie zdobył miliony wyświetleń i wywołał falę komentarzy zarówno wśród internautów, jak i samych gości obiektu.
Znany przede wszystkim z recenzowania restauracji i lokali gastronomicznych Książulo tym razem postanowił sprawdzić jeden z najbardziej wyczekiwanych hoteli ostatnich lat nad polskim morzem. Za pobyt w apartamencie w hotelu Gołębiewski w Pobierowie youtuber zapłacił ponad 4,8 tys. zł za trzy osoby za jedną dobę. Z opublikowanego materiału wynika jednak, że pobyt nie przebiegł zgodnie z oczekiwaniami. W nagraniu pojawiły się m.in. zarzuty dotyczące niesprawnej klimatyzacji podczas upałów, wysokiej temperatury w pokoju oraz zastrzeżeń dotyczących jakości wody w kranach. Awaria klimatyzacji i żółta woda. Hotel uznał reklamację Książula Najwięcej emocji w opublikowanym przez Książula materiale wzbudziły problemy techniczne, które pojawiły się podczas pobytu w nowo otwartym hotelu. Youtuber relacjonował, że mimo uruchomionej klimatyzacji temperatura w apartamencie przez wiele godzin utrzymywała się na poziomie przekraczającym 30 stopni Celsjusza, a według jego pomiarów momentami dochodziła nawet do 32 stopni. Szczególnie zaskakujące było to, że problemy wystąpiły w czasie jednej z największych fal upałów tego lata oraz w apartamencie kosztującym niemal 5 tys. zł za dobę. Książulo próbował rozwiązać sytuację wspólnie z obsługą hotelu, jednak interwencje techników nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Jak wynikało z rozmów z personelem, podobne problemy miały pojawiać się również w innych częściach obiektu, co uniemożliwiało przeniesienie gości do innego pokoju. Dodatkowe kontrowersje wzbudziła także żółtawa woda płynąca z kranu oraz osad widoczny w wannie. Ostatecznie twórca zdecydował się skrócić pobyt i wystąpić o zwrot pieniędzy. Hotel reklamację uznał. „Każda uzasadniona reklamacja jest przez nas rozpatrywana. W przypadku Książula zwróciliśmy koszt pobytu, uznając reklamację za zasadną, choć ostateczne wnioski po filmie zostawiamy widzom” – przekazali przedstawiciele obiektu w oświadczeniu dla mediów. Sam influencer podkreślał jednocześnie, że pozytywnie ocenia wykończenie apartamentu, widok z okna oraz część atrakcji dostępnych na terenie resortu. Hotel tłumaczy problemy „chorobami wieku dziecięcego” nowej inwestycji Do zarzutów odniósł się również sam hotel. Dyrekcja przyznała, że w pierwszych dniach funkcjonowania obiektu rzeczywiście pojawiły się problemy związane z działaniem części instalacji technicznych. Jak wyjaśniała dyrektor hotelu Barbara Gruszczyńska, nowoczesne systemy zastosowane w obiekcie są w dużej mierze sterowane elektronicznie, a niektóre usterki ujawniły się dopiero po przyjęciu pierwszych gości i pełnym obciążeniu infrastruktury. Przedstawiciele hotelu zapewniali jednocześnie, że przed otwarciem klimatyzacja przechodziła testy i nie wykazywała żadnych nieprawidłowości. – Doszło do zakłóceń w naszym systemie. On jest bardzo nowoczesny, co oznacza, że posiada wiele elementów sterowanych elektronicznie. Skontaktowaliśmy się z naszym dostawcą, który próbuje rozpoznać problem w taki sposób, aby nie dochodziło w przyszłości do podobnych sytuacji – tłumaczyła dyrektorka w rozmowie z mediami. Podobnego zdania była część gości odwiedzających hotel w pierwszych tygodniach po otwarciu. Niektórzy zwracali uwagę na długie kolejki do recepcji, niedziałające jeszcze elementy strefy spa czy wydłużony czas oczekiwania w restauracjach, inni natomiast podkreślali, że ich pobyt przebiegał bez większych problemów. Głos zabrał UOKiK. „Ty też masz prawo do reklamacji” Sprawa odbiła się tak szerokim echem, że postanowił odnieść się do niej również Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Instytucja wykorzystała głośny przykład Książula, aby przypomnieć klientom hoteli, jakie prawa przysługują im w przypadku niezgodności usługi z ofertą przedstawioną przez przedsiębiorcę. Urząd zwrócił uwagę, że podstawą do reklamacji może być nie tylko niedziałająca klimatyzacja, ale również awaria instalacji wodnej, prowadzone remonty, brudna łazienka czy inne istotne odstępstwa od warunków opisanych podczas rezerwacji. „Nie działa klimatyzacja w hotelu? Książulo zgłosił sytuację obsłudze, zażądał zmiany pokoju. Jak nie udało się tego osiągnąć, poprosił o zwrot pieniędzy. Ty też masz prawo! Gdy coś jest niezgodne z umową – masz prawo do reklamacji” – przypomniał UOKiK w opublikowanym komunikacie. Urząd zaleca, aby wszelkie nieprawidłowości zgłaszać niezwłocznie obsłudze, dokumentować je zdjęciami lub nagraniami oraz jasno określać swoje oczekiwania wobec hotelu. W zależności od sytuacji klient może domagać się zmiany pokoju, obniżenia ceny pobytu, dodatkowej rekompensaty lub zwrotu części albo całości poniesionych kosztów. Jeśli rozmowy z personelem nie przynoszą rezultatu, kolejnym krokiem powinna być reklamacja złożona w formie pisemnej lub kontakt z rzecznikiem konsumentów. „Czarna lista” i nagły zwrot akcji. Czy Książulo dostał zakaz wstępu do hoteli Gołębiewski? Na tym jednak historia się nie zakończyła. Kilka dni po publikacji głośnej recenzji Książulo opublikował kolejny materiał, w którym ujawnił dokument mający pochodzić z wewnętrznej komunikacji sieci Gołębiewski. Wynikało z niego, że youtuber oraz osoby towarzyszące mu podczas pobytu miały zostać wpisane na listę osób niepożądanych we wszystkich obiektach należących do sieci. Taki wpis miał oznaczać brak możliwości korzystania nie tylko z noclegów, ale również restauracji, punktów gastronomicznych czy kompleksów basenowych. Aby zweryfikować autentyczność dokumentu, influencer zadzwonił do jednego z hoteli i próbował dokonać rezerwacji. Jak relacjonował, usłyszał wówczas, że obiekt nie może przyjąć jego zgłoszenia z powodu wcześniejszego „naruszenia zasad obowiązujących na terenie hotelu”. Jeszcze tego samego dnia sytuacja uległa jednak zmianie. Podczas wizyty w hotelu Gołębiewski w Mikołajkach Książulo rozmawiał zarówno z przedstawicielami obiektu, jak i właścicielem sieci Jarosławem Gołębiewskim. Według relacji youtubera zapewniono go wtedy, że żaden zakaz wobec niego nie obowiązuje. Co więcej, gdy ponownie skontaktował się z recepcją w sprawie rezerwacji, usłyszał już, że może bez przeszkód korzystać z usług sieci. Sam twórca podkreślał później, że jego materiał nie miał być atakiem na hotel, lecz próbą pokazania zarówno mocnych stron obiektu, jak i problemów, które napotkał podczas pobytu. Źródła: Rzeczpospolita, TVN24, Onet Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To tu kręcili „Ojca chrzestnego”. Kultowy film na zawsze odmienił los sycylijskiej wioski
„Ojciec chrzestny” do dziś pozostaje jednym z najważniejszych i najbardziej dochodowych filmów w historii kina. Saga rodziny Corleone zdobyła trzy Oscary i na trwałe wpisała się do popkultury, inspirując kolejne pokolenia widzów i twórców. Niewiele osób wie jednak, że część sycylijskich scen z pierwszej części filmu powstała nie w samym Corleone, lecz w niewielkiej średniowiecznej miejscowości na wschodzie wyspy. Do dziś można tam odnaleźć miejsca, które niemal nie zmieniły się od czasu wizyty ekipy filmowej w 1971 roku.
Położona na wzgórzach z widokiem na wybrzeże Morza Jońskiego Savoca przez stulecia była jedną z wielu spokojnych sycylijskich miejscowości. Wszystko zmieniło się jednak, gdy Francis Ford Coppola wybrał ją jako plan zdjęciowy dla scen rozgrywających się w fikcyjnym Corleone. Reżyser zrezygnował z wykorzystania prawdziwego miasta o tej nazwie, uznając je za zbyt nowoczesne jak na realia powojennej Sycylii przedstawione w filmie. Dzięki temu wąskie kamienne uliczki, niewielkie place i lokalne bary Savoki stały się częścią jednej z najsłynniejszych historii w dziejach kina, przyciągając dziś fanów z całego świata. Savoca była niemal odcięta od świata Na długo przed tym, zanim do niewielkiej sycylijskiej miejscowości przyjechały kamery, reflektory i gwiazdy kina, życie w Savoce płynęło powoli i według rytmu wyznaczanego przez pory roku. Położona na wzgórzu nad wybrzeżem Jońskim osada przez stulecia utrzymywała się głównie z rolnictwa, upraw oliwek, cytrusów i winorośli. W latach 60. i na początku 70. XX wieku była miejscem niemal całkowicie pomijanym przez turystów, a codzienność mieszkańców niewiele różniła się od tej sprzed dziesięcioleci. Wiele domów nie miało jeszcze bieżącej wody, a mieszkańcy korzystali ze zbiorników na deszczówkę. Drogi pozostawały nieutwardzone, liczba samochodów była niewielka, a dla wielu rodzin największym wydarzeniem roku były lokalne święta religijne czy targi w pobliskich miejscowościach. Gdy w 1971 roku do Savoki przyjechała ekipa Francisa Forda Coppoli, mieszkańcy początkowo nie do końca rozumieli skalę przedsięwzięcia. Dla wielu z nich było to pierwsze spotkanie z amerykańskim kinem i światem Hollywood. Jak wspominali później uczestnicy wydarzeń, pojawienie się kamer, ciężarówek z wyposażeniem i kilkudziesięcioosobowej ekipy przypominało wręcz „lądowanie UFO”. Reżyser szukał miejsca, które zachowało atmosferę powojennej Sycylii, a prawdziwe Corleone było już wówczas zbyt nowoczesne, by oddać klimat lat 40. i 50. XX wieku. Wybór padł więc na Savokę i pobliskie Forza d’Agrò, które dzięki swojej architekturze niemal nie wymagały scenograficznych zmian. Dla mieszkańców udział w produkcji okazał się wydarzeniem bez precedensu. Wielu z nich po raz pierwszy w życiu stanęło przed kamerą jako statyści. Za kilka dni pracy otrzymywali wynagrodzenie przewyższające roczne dochody części rodzin. Niektórzy wspominają do dziś, że matki budziły synów o świcie, by nie przegapili szansy na udział w zdjęciach. Dla młodych mieszkańców spotkanie z Alem Pacino czy Coppolą wydawało się równie nierealne jak sama obecność Hollywood w ich małej górskiej wiosce. Bar Vitelli, ślub Michaela Corleone i turystyczna rewolucja Zdjęcia trwały zaledwie kilka tygodni, jednak ich skutki okazały się trwałe. To właśnie w Savoce nakręcono jedne z najbardziej pamiętnych scen pierwszej części „Ojca chrzestnego”, w tym spotkanie Michaela Corleone z ojcem Apollonii oraz późniejszy ślub pary. Najbardziej rozpoznawalnym miejscem pozostaje do dziś XV-wieczny Bar Vitelli, gdzie bohater grany przez Ala Pacino prosi ojca ukochanej o możliwość poznania jego córki. Lokal działa nieprzerwanie od czasów realizacji filmu i zachował charakterystyczny wygląd znany z ekranu, a jego wnętrza wypełniają fotografie z planu, kadry z filmu i pamiątki związane z produkcją. Kilkaset metrów dalej znajduje się kościół San Nicolò, który pojawił się w jednej z najbardziej pamiętnych scen całej trylogii – ślubie Michaela Corleone i Apollonii. Do dziś wielu odwiedzających odtwarza drogę, którą filmowi nowożeńcy przeszli przez kamienne uliczki Savoki, robiąc zdjęcia dokładnie w tych samych miejscach, które ponad pół wieku temu oglądali widzowie na całym świecie. Miłośnicy kina odwiedzają również pobliską willę Castello degli Schiavi w Fiumefreddo, która również pojawiła się w filmowej historii rodziny Corleone. Turyści na zawsze zmienili spokojną wioskę Przez kolejne dekady Savoca stopniowo zamieniała się z niemal nieznanej górskiej osady w obowiązkowy punkt programu dla fanów filmu z całego świata. Szczególnie duży wzrost zainteresowania przyniósł rozwój turystyki wycieczkowej i przypływ pasażerów statków zawijających do pobliskiej Mesyny. Dziś między wiosną a jesienią przez wąskie uliczki codziennie przechodzą grupy odwiedzających podążających śladami Michaela Corleone. Powstały pensjonaty, sklepy z pamiątkami i wycieczki tematyczne poświęcone wyłącznie „Ojcu chrzestnemu”, a część dawnych statystów nadal spotyka się z turystami i opowiada wspomnienia z planu zdjęciowego. Co ciekawe, mieszkańcy do dziś wspominają nie tylko samych aktorów, ale również codzienność pracy na planie. Francis Ford Coppola miał podobno szczególnie upodobać sobie sycylijską granitę i lokalne słodycze, a ekipa filmowa korzystała z tej samej studni, z której wodę czerpali mieszkańcy wioski. W 2022 roku reżyser został honorowym obywatelem Savoki, a lokalna społeczność nie ukrywa, że pojawienie się „Ojca chrzestnego” stało się dla miasteczka prawdziwym punktem zwrotnym i wydarzeniem, które na zawsze zmieniło jego historię. Źródła: CNN, Sicily Active Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Marzysz o pierwszej podróży za granicę? Te miasta sprawdzą się najlepiej na bezstresowy city break
Niewiele podróżniczych doświadczeń zostaje w pamięci tak mocno jak pierwszy zagraniczny wyjazd. To właśnie wtedy pojawia się pierwsza pieczątka w paszporcie, pierwszy lot do obcego kraju i pierwsze zderzenie z nową kulturą, językiem czy kuchnią. Jeśli jednak wizja samodzielnej podróży za granicę wydaje się przytłaczająca, pomocne może okazać się najnowsze zestawienie wskazujące miasta, które najlepiej sprawdzają się podczas pierwszej międzynarodowej wyprawy. Co ciekawe, na szczycie rankingu nie znalazły się ani Londyn, ani Paryż.
W czerwcu opublikowano ranking najlepszych miast dla osób wybierających się w swoją pierwszą podróż zagraniczną. Autorzy zestawienia przeanalizowali 40 dużych miast z całego świata, biorąc pod uwagę czynniki szczególnie istotne dla początkujących podróżników. Pod lupę trafiły między innymi poziom bezpieczeństwa, znajomość języka angielskiego, łatwość poruszania się po mieście, liczba atrakcji turystycznych, koszty noclegów i posiłków oraz przyjazność wobec odwiedzających. Na podstawie tych danych powstała lista miejsc, które mają ułatwić pierwszy krok w świat międzynarodowych podróży i ograniczyć stres związany z wyjazdem do nieznanego kraju. Porto i Lizbona wygrały ranking Na czele zestawienia znalazła się Portugalia, a dokładniej dwa jej największe miasta – Porto i Lizbona, które ex aequo zajęły pierwsze miejsce w rankingu najlepszych kierunków dla osób wybierających się w swoją pierwszą zagraniczną podróż. Autorzy badania zwrócili uwagę przede wszystkim na połączenie bezpieczeństwa, przyjaznej atmosfery i łatwości poruszania się po mieście. Oba portugalskie miasta znalazły się również w światowej czołówce pod względem gościnności mieszkańców, co dla osób stawiających pierwsze kroki w samodzielnym podróżowaniu może mieć ogromne znaczenie. Nie bez znaczenia pozostaje także stosunkowo spokojne tempo życia oraz rozwinięta infrastruktura turystyczna, dzięki której nawet początkujący podróżnicy mogą szybko poczuć się pewnie i komfortowo. Porto okazało się nieco bardziej przystępne cenowo. Średni koszt noclegu w hotelu wynosi tam około 105 dolarów za dobę, a kompaktowe centrum i niewielkie odległości sprawiają, że większość atrakcji można zwiedzić pieszo. Z kolei Lizbona przyciąga ogromną liczbą zabytków i punktów widokowych rozsianych po całym mieście. Według autorów rankingu w zasięgu spaceru znajduje się tam niemal 200 miejsc wartych odwiedzenia, co pozwala ograniczyć wydatki na transport i lepiej poczuć rytm miasta. Dodatkowym atutem obu kierunków jest powszechna znajomość języka angielskiego, dzięki czemu nawet osoby obawiające się bariery językowej mogą czuć się tam komfortowo. To właśnie połączenie bezpieczeństwa, dostępności i bogatej oferty turystycznej sprawiło, że portugalskie miasta wyprzedziły wielu bardziej oczywistych konkurentów. Kolejne miejsce na podium dla Pragi Drugie miejsce przypadło Pradze. Stolica Czech od lat uchodzi za jeden z najbardziej przyjaznych europejskich city breaków i również tym razem została doceniona za łatwość zwiedzania oraz stosunkowo niewysokie koszty pobytu. Historyczne centrum miasta można przemierzać niemal wyłącznie pieszo, a liczba atrakcji pozwala bez problemu wypełnić nawet tygodniowy pobyt. Autorzy badania podkreślili także niski poziom przestępczości oraz ceny noclegów, które pozostają zauważalnie niższe niż w wielu miastach Europy Zachodniej. Dla wielu osób dodatkową zaletą może być również niewielka odległość od Polski oraz dobrze rozwinięta siatka połączeń lotniczych i kolejowych, dzięki którym Praga często staje się pierwszym zagranicznym kierunkiem odwiedzanym samodzielnie. Seul, Helsinki i Kioto w czołówce Pierwszą trójkę zamknął Seul, który szczególnie dobrze wypadł w kategorii cenowej. Stolica Korei Południowej może zaskakiwać osoby kojarzące ją głównie z nowoczesnymi drapaczami chmur i zaawansowanymi technologiami. Tymczasem średni koszt noclegu w hotelu wynosi tam około 65 dolarów za dobę, a posiłek w lokalnej restauracji można zjeść już za około 8 dolarów. Dodatkowo miasto otrzymało bardzo wysokie noty za możliwość poruszania się pieszo i sprawnie działającą komunikację miejską, której pojedynczy przejazd kosztuje około 1 euro. To sprawia, że nawet osoby podróżujące po Azji po raz pierwszy nie powinny mieć problemów z odnalezieniem się w miejskiej przestrzeni. Dużym atutem Seulu pozostaje także bezpieczeństwo oraz wysoki poziom organizacji życia codziennego, często wskazywany przez zagranicznych turystów jako jeden z największych plusów miasta. Tuż za podium znalazły się Helsinki, które zdobyły uznanie przede wszystkim dzięki wysokiemu poziomowi bezpieczeństwa i przejrzystemu systemowi transportu publicznego. Piąte miejsce przypadło Kioto, będącemu dla wielu podróżnych spokojniejszą alternatywą dla Tokio i jednym z najlepszych miejsc do poznawania tradycyjnej kultury Japonii. Pierwsza dziesiątka rankingu W dalszej części zestawienia znalazły się również Madryt, Budapeszt, Wiedeń i Sewilla. Choć każde z tych miast oferuje zupełnie inne doświadczenia – od cesarskiej architektury Wiednia po andaluzyjską atmosferę Sewilli – wszystkie łączy jedna cecha: pozwalają oswoić pierwszą zagraniczną podróż bez konieczności mierzenia się z nadmiernym stresem związanym z logistyką, bezpieczeństwem czy barierą językową. Autorzy badania podkreślają, że właśnie te elementy najczęściej decydują o tym, czy pierwszy wyjazd za granicę stanie się początkiem nowej pasji do odkrywania świata, czy jedynie jednorazową przygodą. Źródła: Travel + Leisure, JB.com Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zwiedziła sporą część świata. Teraz Alicja Horosz zdradza swoje podróżnicze zachwyty i rozczarowania
Nie każda podróż kończy się zachwytem, a nie każdy kierunek uznawany za „must see” spełnia pokładane w nim oczekiwania. W najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat” National Geographic Polska Alicja Horosz opowiedziała Sabinie Ziębie o miejscach, które najbardziej ją zaskoczyły – zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. Wśród nich znalazł się Bhutan, który okazał się podróżniczym rozczarowaniem, oraz Indie, do których chciała wrócić niemal natychmiast po wyjeździe.
Po wielu odwiedzonych krajach coraz trudniej znaleźć miejsca, które potrafią całkowicie zmienić sposób patrzenia na świat. Mimo to Alicja przyznaje, że wciąż zdarzają się podróże, które pozostają z nią na długo – czasem ze względu na krajobrazy, a niekiedy przez ludzi i emocje, które wywołują. W rozmowie z Sabiną Ziębą opowiedziała nie tylko o państwach, które szczególnie zapadły jej w pamięć, ale również o tym, dlaczego niektóre z nich wywołały zupełnie inne uczucia, niż początkowo zakładała. Bhutan miał być podróżą życia. Okazał się największym rozczarowaniem Bhutan od lat funkcjonuje w zbiorowej wyobraźni jako jeden z najbardziej tajemniczych i niedostępnych krajów świata. Przez lata obowiązywały tam restrykcyjne zasady wjazdu, a podróż była możliwa wyłącznie za pośrednictwem autoryzowanych agencji i po opłaceniu wysokiej dziennej stawki dla turystów zagranicznych. Nic więc dziwnego, że Alicja leciała tam z ogromnymi oczekiwaniami. Sama przyznaje jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna niż wyobrażenia. – Cztery dni kosztowały nas około 15 tysięcy złotych za dwie osoby. Wydawało mi się, że skoro kraj jest tak zamknięty i trudno dostępny, to będzie absolutnie wyjątkowy i niepowtarzalny – wspomina podróżniczka. Choć Bhutan zachwycił ją pojedynczymi miejscami i pięknymi krajobrazami, zabrakło tego trudnego do zdefiniowania elementu, który sprawia, że chce się wracać. – Była bardzo ładna świątynia wysoko w górach, ale poza tym nie było tam nic, co sprawiłoby, że byłaby to podróż zmieniająca moje życie – mówi Alicja. Jeszcze większym zaskoczeniem było dla niej to, że kraj określany często mianem „najszczęśliwszego na świecie” nie sprawiał wrażenia wyraźnie różniącego się od innych państw Azji. – Czy widziałam tam więcej uśmiechniętych ludzi niż w Tajlandii? Nie, absolutnie bym tego nie powiedziała – przyznaje. Ostatecznie Bhutan pozostawił po sobie raczej ciekawość niż zachwyt. – To była interesująca podróż, ale nie jest to miejsce, do którego chciałabym wrócić – podsumowuje. Indie przytłaczają, ale trudno o nich zapomnieć. „Nie mogłam doczekać się powrotu” Jeśli Bhutan okazał się największym rozczarowaniem, Indie były jego całkowitym przeciwieństwem. Choć pobyt momentami bywał wyczerpujący i przytłaczający, to właśnie ten kraj wywołał w Alicji jedne z najsilniejszych emocji spośród wszystkich odwiedzonych miejsc. – To był trochę masochizm, bo będąc tam, momentami miałam dość, ale gdy tylko wyjechałam, nie mogłam doczekać się powrotu – śmieje się podróżniczka. Pierwszym przystankiem było Delhi, które do dziś wspomina jako jedno z najmocniejszych podróżniczych zderzeń z rzeczywistością. Hałas, nieustanne klaksony, tłumy ludzi i ogrom bodźców okazały się czymś zupełnie innym niż wszystko, czego doświadczyła wcześniej. – Kto był w Indiach, ten wie. A kto nie był, może tylko próbować to sobie wyobrazić – mówi. Jednocześnie właśnie ta intensywność sprawiła, że Indie stały się dla niej doświadczeniem wyjątkowym. Szczególne miejsce w jej pamięci zajęło Waranasi, jedno z najważniejszych duchowych miast hinduizmu, gdzie codziennie odbywają się kremacje nad brzegiem Gangesu. – Gdyby ktoś wcześniej powiedział mi, że będę siedziała z herbatą obok miejsca, gdzie odbywają się kremacje, i będę czuła przy tym spokój, nie uwierzyłabym – wspomina. Jak podkreśla, kluczowe okazało się całkowite odrzucenie europejskiego sposobu oceniania rzeczywistości i wejście w lokalny świat z otwartością oraz ciekawością. – Po prostu chłonęłam to wszystko bez oceniania i bez porównywania do tego, co znam z domu – opowiada. Mimo zmęczenia, nieustannych próśb o wspólne zdjęcia i przebodźcowania, Indie pozostały jednym z jej ulubionych kierunków. – Będąc tam, momentami miałam dosyć tych klaksonów i tego chaosu, ale kiedy wróciłam do domu, od razu zaczęłam myśleć o kolejnym wyjeździe – przyznaje. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Alicji Horosz Czy życie w Tajlandii rzeczywiście jest tańsze niż w Polsce? Jak wygląda zakup nieruchomości przez obcokrajowców i dlaczego remont domu okazał się większym wyzwaniem niż niejedna podróż? W cyklu „Solo przez świat” podróżniczka opowiedziała o najlepszych miejscach w Tajlandii, a także podróży na Antarktydę, do Boliwii, Chile, Syrii czy Pakistanu. Posłuchaj całej rozmowy, którą z Alicją Horosz poprowadziła Sabina Zięba z National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć poniżej, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Najbardziej ryzykowne zaręczyny świata? Wspięli się na Empire State Building bez zabezpieczeń
Media na całym świecie obiegły zdjęcia i nagrania pary stojącej na samym szczycie jednego z najbardziej rozpoznawalnych budynków świata. Empire State Building, mierzący 443 metry wysokości, stał się scenerią chyba najbardziej niezwykłych i ryzykownych zaręczyn ostatnich lat. Rosyjscy wspinacze wysokogórscy i twórcy internetowi, Angela Nikolau oraz Ivan Beerkus, po dotarciu na iglicę wieżowca rozwinęli transparent, a chwilę później mężczyzna uklęknął i poprosił partnerkę o rękę. O ich wyczynie mówi dziś cały świat.
33-letnia Angela Nikolau i 32-letni Ivan Beerkus od lat należą do najbardziej znanych przedstawicieli zjawiska określanego mianem „rooftoppingu”, czyli wspinania się na najwyższe budynki świata bez zabezpieczeń. Tym razem para postanowiła zamienić jedną z najbardziej ryzykownych wspinaczek w wyjątkowo osobiste wydarzenie. Na szczycie nowojorskiego drapacza chmur rozwinęli transparent z napisem: „When the power of love beats the love of power, the world knows peace” (Gdy moc miłości zwycięża nad żądzą władzy, świat ogarnia pokój), po czym Beerkus uklęknął na jedno kolano i wręczył partnerce pierścionek zaręczynowy. Para spędziła na wysokości ponad 440 metrów kilkanaście minut, zanim została zatrzymana przez policję po zejściu z konstrukcji. Kim są Angela Nikolau i Ivan Beerkus? Dla Angeli Nikolau i Ivana Beerkusa wejście na szczyt jednego z najbardziej rozpoznawalnych budynków świata nie było spontanicznym pomysłem ani jednorazowym wybrykiem. Rosyjscy wspinacze od lat dokumentują swoje wejścia na dachy wieżowców, dźwigi i inne wysokie konstrukcje. Są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli rooftoppingu na świecie. Ich zdjęcia wykonywane setki metrów nad ziemią regularnie wywołują zachwyt jednych i oburzenie innych, a ich profile w mediach społecznościowych śledzą miliony użytkowników z całego świata. Międzynarodową rozpoznawalność przyniósł im dokument Netflixa „Skywalkers: A Love Story” z 2024 roku, opowiadający o ich związku i wspólnej pasji do ekstremalnych wysokości. Zaręczyny i zatrzymanie przez nowojorską policję Tym razem ich historia zakończyła się jednak interwencją nowojorskiej policji. Według ustaleń śledczych para miała dostać się do stref technicznych budynku przez właz znajdujący się na 103. piętrze, wykorzystywanym na potrzeby konserwacji infrastruktury. Jak pokonała kolejne zabezpieczenia i dotarła do samej anteny, pozostaje przedmiotem dochodzenia. Po zejściu z konstrukcji wspinacze zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy NYPD i usłyszeli szereg zarzutów, w tym włamania, nielegalnego wtargnięcia na teren prywatny, narażenia innych osób na niebezpieczeństwo, wandalizmu oraz zakłócania porządku publicznego. Nagranie z policyjnej kamery pokazuje moment, w którym funkcjonariusze docierają do pary schodzącej z konstrukcji. Jeden z policjantów prosi wspinaczy, by zachowali spokój i nie wykonywali gwałtownych ruchów, przypominając jednocześnie, że znajdują się w miejscu niedostępnym dla osób postronnych. Na pytanie o język, którym się posługują, para odpowiada krótko: „Rosyjski”. Zarząd Empire State Building podkreślił później, że mimo nieautoryzowanego wejścia incydent nie stanowił zagrożenia dla odwiedzających tarasy widokowe ani dla najemców budynku. Miliony obserwujących i życie na krawędzi Choć dla większości obserwatorów sceny rozgrywające się setki metrów nad Manhattanem przypominały fragment hollywoodzkiego filmu akcji, dla Angeli Nikolau i Ivana Beerkusa był to kolejny rozdział życia, które od lat toczy się wysoko ponad ulicami największych miast świata. Angela wychowała się w rodzinie związanej ze sztuką cyrkową, dzięki czemu od najmłodszych lat oswajała się z wysokością i akrobatyką. Jej ojciec, rosyjski artysta cyrkowy Dmitrij Nikolau, nie krył zresztą zaskoczenia medialnym zainteresowaniem całym wydarzeniem. – Dlaczego miałbym się martwić? Sam wspinam się po dachach – powiedział w rozmowie z mediami po nagłośnieniu sprawy. W ciągu ostatnich lat para zdobywała już dachy wieżowców w Chinach, wspinała się na dźwigi budowlane, mosty i wieże telekomunikacyjne rozsiane po całym świecie. Ich fotografie wykonywane bez lin i zabezpieczeń stały się znakiem rozpoznawczym ich działalności i jednocześnie źródłem nieustających dyskusji o granicach ryzyka oraz odpowiedzialności influencerów. Tak było również tym razem. Jedni internauci określali ich oświadczyny mianem najbardziej spektakularnych na świecie, inni zwracali uwagę, że podobne działania mogą zachęcać do niebezpiecznego naśladownictwa. Nowy Jork: światowa stolica zaręczyn Sam Empire State Building od lat pozostaje jednym z najpopularniejszych miejsc zaręczyn w Nowym Jorku, jednak zazwyczaj odbywają się one na oficjalnych tarasach widokowych. Zarząd budynku zareagował na incydent z charakterystycznym nowojorskim poczuciem humoru, przypominając w oświadczeniu, że istnieje oficjalny pakiet zaręczynowy „Happily Ever Empire Proposal Package”, kosztujący 1000 dolarów i pozwalający przeżyć podobny moment bez konieczności wspinania się na antenę górującą nad Manhattanem na wysokości ponad 440 metrów. Źródła: The Guardian, Reuters, Variety Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Żółw wrócił do oceanu po 41 latach w niewoli. Przepłynął już 2700 kilometrów
60-letni żółw skórzasty Jorge większość swojego życia spędził w akwarium w Argentynie, karmiony jajkami na twardo i wołowiną. Teraz, po raz pierwszy od czterech dekad, wrócił na wolność. To efekt 4 lat walki organizacji Freedom for Animals.
Spis treści: Historia Jorge: od wolności do akwarium Walka o ratunek dla żółwia Powrót do oceanu. Czy żółw po dekadach w niewoli może przeżyć? Miliony zwierząt na całym świecie spędzają większość życia w niewoli — w cyrkach, ogrodach zoologicznych czy parkach morskich — nie mając okazji zaznać życia na wolności. Wyjątkową szansę na poznanie naturalnego środowiska otrzymał jednak Jorge, żółw skórzasty (Caretta caretta), który przez ponad 41 lat przebywał w akwarium w Argentynie. Niedawno został wypuszczony do oceanu. Historia Jorge: od wolności do akwarium Jorge trafił do miejskiego akwarium w Mendozie w 1982 roku jako młodociany osobnik, po tym jak został wyłowiony u wybrzeży Argentyny – prawdopodobnie w wyniku przypadkowego zaplątania się w sieci rybackie. Od tamtej pory nie miał kontaktu z otwartym oceanem. Umieszczony w zamkniętym zbiorniku, karmiony sztucznie przygotowaną dietą i pozbawiony przestrzeni do naturalnych zachowań, spędził ponad cztery dekady w warunkach dalekich od tych, w jakich żyją żółwie skórzaste. Przez wiele lat nie podejmowano prób jego rehabilitacji ani wypuszczenia. Oddalone od linii brzegowej akwarium nie dysponowało odpowiednimi środkami ani wiedzą, która pozwalałaby na ocenę zdolności Jorge’a do samodzielnego życia w naturze. Żółw funkcjonował w sztucznie utrzymywanych warunkach, bez możliwości migracji czy interakcji z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Walka o ratunek dla żółwia Finalnie w 2021 roku organizacja Freedom for Animals rozpoczęła kampanię na temat Jorge, a ponad 60 tys. osób podpisało petycję o jego uwolnienie. Później powołano zespół ekspertów, który ocenił stan zdrowia żółwia, a także zachowania i potencjał adaptacyjny. Rozpoczęto przygotowania do procesu rehabilitacji. Stopniowo zmieniano mu dietę, poszerzano przestrzeń do pływania, a także wprowadzano nowe bodźce środowiskowe i dodawano do basenu inne zwierzęta, aby rywalizowały z nim o jedzenie. Wszystko po to, by możliwa była reintrodukcja po ponad czterech dekadach izolacji. – Nauczyliśmy go tego, by gonić zdobycz. Kiedy pierwszy raz wrzuciliśmy płaszczkę, Jorge pomyślał, że to jedzenie i udał się za nią, ale gdy zobaczył, że się rusza, przestraszył się – wspomniał biolog morski Alejandro Saubidet. Powrót do oceanu. Czy żółw po dekadach w niewoli może przeżyć? Po intensywnych staraniach Jorge został przetransportowany na wybrzeże Atlantyku. Tam, pod nadzorem biologów morskich i przedstawicieli organizacji zajmujących się dobrostanem dzikich zwierząt, w kwietniu 2025 roku został wypuszczony do oceanu. Wyposażony w nadajnik, zaczął samodzielną wędrówkę. Ponieważ jest jeszcze w wieku rozrodczym, może dożyć nawet 80-100 lat. Według danych opublikowanych przez „National Geographic” oraz Freedom for Animals, w ciągu dwóch miesięcy po wypuszczeniu Jorge przepłynął ponad 2700 kilometrów, kierując się w stronę północno-wschodniego wybrzeża Brazylii. To trasa typowa dla migrujących żółwi skórzastych, która może prowadzić do miejsc lęgowych w rejonie Praia do Forte. Eksperci, którzy nadzorowali jego wypuszczenie, podkreślają wyjątkowy charakter tej historii. – Po tak długim okresie w niewoli nie mieliśmy pewności, czy Jorge podejmie naturalną migrację. Fakt, że pokonuje tysiące kilometrów zgodnie z biologicznym rytmem gatunku, pokazuje niezwykłą siłę instynktu – tłumaczył Pablo Prosdocimi, biolog morski zaangażowany w projekt. Z kolei Mariela Dassis z Universidad Nacional de Mar del Plata dodała: „Jego historia udowadnia, że nawet po dziesięcioleciach izolacji możliwa jest skuteczna readaptacja. To wymaga jednak czasu, interdyscyplinarnej współpracy i zaangażowania na poziomie instytucjonalnym”. Co istotne, organizacja Freedom for Animals zaznaczyła, że przypadek Jorge’a powinien stać się impulsem do ponownego przemyślenia polityki wobec dzikich zwierząt przetrzymywanych w niewoli. Choć jego historia nie jest regułą, to pokazuje, że powrót do naturalnego środowiska może zakończyć się sukcesem nawet po wielu latach. Źródła: National Geographic, Freedom for Animals Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Planujesz wakacje w Tajlandii? Lala Horosz podpowiada, gdzie znaleźć spokój i piękne plaże
Jeszcze kilka lat temu podróżowała z plecakiem po Azji, dziś nazywa Tajlandię swoim domem. W najnowszym odcinku podcastu „Solo przez świat” National Geographic Polska Alicja Horosz, znana w sieci jako „Lala Horosz”, opowiedziała nie tylko o codzienności w Azji Południowo-Wschodniej, ale również o tym, dlaczego uważa ten region za jeden z najlepszych kierunków dla kobiet podróżujących solo. W rozmowie z Sabiną Ziębą zdradziła także, które miejsca w Tajlandii warto wybrać w zależności od stylu podróżowania i czego Europejczycy mogliby nauczyć się od mieszkańców tego kraju.
Dla części osób Tajlandia pozostaje egzotycznym kierunkiem na kilkutygodniowy urlop, dla innych staje się miejscem do życia na stałe. Alicja Horosz należy do tej drugiej grupy. Podróżniczka od lat mieszka w Azji i przyznaje, że jednym z powodów, dla których tak trudno byłoby jej wyobrazić sobie powrót do Europy, jest poczucie bezpieczeństwa i większy spokój codziennego życia. W podcaście National Geographic Polska opowiedziała również o różnicach kulturowych, tajskim podejściu do czasu oraz o tym, dlaczego przed wyjazdem do Tajlandii warto poświęcić chwilę na dobry research. Dlaczego Tajlandia uchodzi za jeden z najbezpieczniejszych kierunków dla kobiet podróżujących solo? Zdaniem Alicji właśnie poczucie bezpieczeństwa jest jedną z największych zalet życia w Tajlandii i szerzej – w całej Azji Południowo-Wschodniej. Podróżniczka przyznaje, że to jeden z powodów, dla których tak dobrze czuje się w regionie i dlaczego bez obaw poleca go kobietom rozpoczynającym przygodę z samotnymi wyjazdami. Jak podkreśla, codzienność wygląda tam zupełnie inaczej niż w wielu europejskich krajach. W tajskich osiedlach mieszkaniowych paczki i zamówione jedzenie często pozostawiane są na ogólnodostępnym stoliku przy wejściu do budynku, do którego dostęp mają nie tylko mieszkańcy, ale również osoby z zewnątrz. Mimo to rzeczy potrafią leżeć tam przez wiele godzin i nikt ich nie zabiera. – W kondominium nie ma czegoś takiego, że kurier przynosi paczkę pod drzwi. Wszystko leży na stoliku przy wejściu i każdy ma do tego dostęp. Paczki, jedzenie, zakupy... Wszystko tam jest i nikt tego nie bierze – opowiada Alicja. Jak dodaje, wielokrotnie zostawiała również kluczyki w skuterze czy zakupy na siedzeniu motocykla i nigdy nie spotkała się z próbą kradzieży. Podróżniczka zaznacza jednocześnie, że nie oznacza to całkowitego braku przestępczości i pojedyncze incydenty zdarzają się wszędzie. Z jej doświadczeń i relacji znajomych wynika jednak, że podobne sytuacje należą do rzadkości. Jej zdaniem właśnie ta codzienna przewidywalność i spokój sprawiają, że wiele osób decyduje się zostać w Tajlandii na dłużej. – To bardzo przyjemne uczucie żyć w miejscu, w którym można czuć się tak bezpiecznie, że zostawiasz otwarty dom i wiesz, że nic się nie wydarzy – podsumowuje. Phuket czy spokojne wyspy? Jak wybrać miejsce idealne na wakacje w Tajlandii Według Alicji nie istnieje jedna uniwersalna odpowiedź na pytanie o najlepsze miejsce w Tajlandii. Wszystko zależy od oczekiwań, stylu podróżowania i tego, czego szukamy podczas wyjazdu. – Nie ma miejsca, które dla każdego będzie złe ani takiego, które dla każdego będzie idealne. Najważniejsze jest po prostu zrobić dobry research przed wyjazdem – podkreśla podróżniczka. Dobrym przykładem jest Phuket, które przez jednych uwielbiane jest za rozwiniętą infrastrukturę i łatwy dostęp do atrakcji, a przez innych krytykowane za tłumy i imprezowy charakter. Jak tłumaczy Alicja, osoby szukające ciszy i odpoczynku mogą wrócić stamtąd rozczarowane, szczególnie jeśli wybiorą okolice Patong, znane z nocnego życia i dużego ruchu turystycznego. – Jeżeli ktoś pojedzie do Patong i oczekuje ciszy, może później powiedzieć: „Boże, ta Tajlandia jest okropna” – zauważa. Jednocześnie Phuket pozostaje świetnym wyborem dla osób, które chcą zatrzymać się w jednym miejscu i codziennie odkrywać inne zakątki regionu. Wyspa stanowi bowiem wygodną bazę wypadową na rejsy i jednodniowe wycieczki. – Można mieszkać w jednym hotelu i codziennie pływać w inne miejsce – na Phi Phi, Similany czy wyspę Jamesa Bonda – wylicza Alicja. Osobom poszukującym spokojniejszej strony Tajlandii poleca natomiast mniej znane wyspy położone bliżej granicy z Kambodżą. – Jeżeli ktoś szuka spokojnej Tajlandii, raczej odradzałabym Phuket i poleciłabym Ko Kut, Ko Mak albo Ko Chang. Jest tam naprawdę mało ludzi, a jest przepięknie – mówi. Wspomina również o wyspie Ko Yao, położonej zaledwie kilkadziesiąt minut od Phuket, która pozwala połączyć łatwy dostęp do atrakcji z bardziej kameralną atmosferą. Alicja zwraca też uwagę, że podobnie jak przy wyborze miejsca do życia, również podczas planowania podróży warto dopasować kierunek do własnych potrzeb, a nie wyłącznie do popularności danego miejsca w mediach społecznościowych. – Dla każdego coś innego. W Tajlandii jest tyle pięknych miejsc, że naprawdę każdy może znaleźć coś dla siebie – podsumowuje. Posłuchaj całej rozmowy o podróżach Alicji Horosz Czy życie w Tajlandii rzeczywiście jest tańsze niż w Polsce? Jak wygląda zakup nieruchomości przez obcokrajowców i dlaczego remont domu okazał się większym wyzwaniem niż niejedna podróż? W cyklu „Solo przez świat” podróżniczka opowiedziała o życiu w Tajlandii, a także podróży na Antarktydę, do Syrii czy Pakistanu. Posłuchaj całej rozmowy, którą z Alicją Horosz poprowadziła Sabina Zięba z National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć poniżej, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. View Ediplayer on the source website Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Bliski Wschód walczy o podróżnych. Pomóc mają nietypowe ubezpieczenia
Napięcia na Bliskim Wschodzie i konflikt z udziałem Iranu, Izraela oraz Stanów Zjednoczonych mocno odbiły się na branży lotniczej i turystycznej regionu. Wielu podróżnych zaczęło omijać przesiadkowe huby w Zatoce Perskiej, obawiając się odwołanych lotów i problemów z ubezpieczeniem podróży. Aby odzyskać zaufanie pasażerów, część przewoźników zdecydowała się na nietypowy krok – zaczęła oferować własne pakiety ochronne obejmujące sytuacje związane z konfliktem zbrojnym.
Choć sytuacja bezpieczeństwa w regionie stopniowo się stabilizuje, a część państw zaczęła łagodzić ostrzeżenia dla podróżnych, dla wielu osób nadal największą przeszkodą pozostaje kwestia ubezpieczenia. Standardowe polisy turystyczne bardzo często zawierają wyłączenia dotyczące wojny, działań militarnych czy zamknięcia przestrzeni powietrznej, pozostawiając podróżnych bez ochrony w przypadku nagłych zmian sytuacji geopolitycznej. W odpowiedzi na te obawy dwie duże linie lotnicze z Zatoki Perskiej postanowiły zaoferować pasażerom dodatkowe zabezpieczenia obejmujące m.in. koszty leczenia, przedłużony pobyt czy zmianę połączeń spowodowaną konfliktem w regionie. Linie lotnicze chcą odzyskać zaufanie podróżnych. Stawką są miliony euro dziennie Konflikt na Bliskim Wschodzie błyskawicznie odbił się nie tylko na sytuacji politycznej regionu, ale również na branży lotniczej i turystycznej. Szczególnie dotknęło to państwa Zatoki Perskiej, które przez ostatnie dekady wyrosły na jedne z najważniejszych węzłów komunikacyjnych świata. Lotniska w Dubaju, Abu Zabi czy Dosze każdego dnia obsługują dziesiątki tysięcy pasażerów podróżujących pomiędzy Europą, Azją, Afryką i Australią, a dla wielu osób przesiadka na Bliskim Wschodzie stała się standardowym elementem podróży na drugi koniec świata. Po eskalacji konfliktu z udziałem Iranu część podróżnych zaczęła jednak wybierać alternatywne trasy, obawiając się zamknięcia przestrzeni powietrznej, odwołanych lotów lub utknięcia w regionie na wiele dni. Wstępne szacunki branżowe wskazują, że sektor turystyczny Bliskiego Wschodu może obecnie tracić nawet około 515 mln euro dziennie. Problemem okazały się również ostrzeżenia publikowane przez ministerstwa spraw zagranicznych wielu państw, w tym Polski, które zalecały zachowanie szczególnej ostrożności podczas podróży do części krajów regionu lub całkowite unikanie niektórych kierunków. Dla wielu pasażerów równie istotna okazała się jednak kwestia ubezpieczenia. Standardowe polisy turystyczne bardzo często wyłączają odpowiedzialność za zdarzenia związane z wojną, terroryzmem czy zamknięciem przestrzeni powietrznej, pozostawiając podróżnych bez ochrony w sytuacji nagłej eskalacji konfliktu. Właśnie ta luka stała się jednym z największych wyzwań dla przewoźników próbujących odbudować ruch pasażerski w regionie. Emirates i Etihad proponują własne rozwiązanie problemu Jednym z najbardziej nietypowych pomysłów na odzyskanie zaufania podróżnych okazało się przejęcie części odpowiedzialności, którą dotychczas ponosili wyłącznie ubezpieczyciele. Przewoźnik Etihad Airways uruchomił program bezpłatnego ubezpieczenia medycznego dla zagranicznych turystów przylatujących do Abu Zabi na pokładach jego samolotów. Ochrona obowiązuje od lipca do końca 2026 roku i obejmuje pobyty trwające do 15 dni na terenie Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Co istotne, pasażerowie nie muszą składać żadnych dodatkowych wniosków ani kupować osobnej polisy – ubezpieczenie aktywowane jest automatycznie wraz z rezerwacją kwalifikującego się lotu. Program obejmuje również osoby korzystające z coraz popularniejszych przystanków typu stopover w Abu Zabi. Jeszcze dalej poszedł Emirates, który przygotował specjalny pakiet obejmujący również sytuacje związane z konfliktem zbrojnym. W ramach ochrony pasażerowie mogą liczyć m.in. na pokrycie kosztów leczenia do wysokości 25 tys. dolarów, bezpłatną zmianę przewoźnika w przypadku odwołania lotu czy możliwość przedłużenia pobytu nawet o 30 dni, jeśli opuszczenie regionu okaże się niemożliwe z powodu zamknięcia przestrzeni powietrznej lub działań wojennych. Co ważne, przewoźnik podkreśla, że ochrona obowiązuje niezależnie od ostrzeżeń publikowanych przez rządy poszczególnych państw, co odróżnia ją od wielu tradycyjnych polis turystycznych. Eksperci branży lotniczej zwracają uwagę, że może to być początek nowego trendu, w którym linie lotnicze będą próbowały samodzielnie wypełnić lukę pozostawioną przez rynek ubezpieczeniowy w regionach uznawanych za podwyższonego ryzyka. Źródła: Euronews, Condé Nast Traveller, Emirates, Etihad Airways Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zamiast spokojnej starości, wybrała życie na oceanie. 77-latka wyruszyła w 15-letni rejs dookoła świata
77-latka zdecydowała się sprzedać dom i zamieszkać na statku, który przez 15 lat będzie opływał świat. Luksusowy rejs to dla niej nie tylko podróż, ale też spełnienie wielkiego marzenia o wolności.
Spis treści: Nauczycielka z pasją do podróży Luksusowy rejs zamiast tradycyjnej emerytury Dla wielu osób emerytura to czas wyciszenia i codziennej rutyny – spokojnych poranków, spacerów po okolicy i spotkań z najbliższymi. Ale są też tacy, dla których to dopiero początek wielkiej przygody. 77-letnia Sharon Lane z Kalifornii, zdecydowała się na radykalny krok – sprzedała dom i wyruszyła w 15-letni rejs dookoła świata. – W końcu mogę robić to, o czym marzyłam przez całe życie – przyznała w rozmowie z CNN Travel. Nauczycielka z pasją do podróży Sharon Lane przez lata uczyła języków obcych w kalifornijskiej szkole średniej, inspirując uczniów do poznawania świata i organizując dla nich edukacyjne wyjazdy do Europy. W latach 90. wyprowadziła się też na dwa lata do Kapsztadu w RPA, by – jak sama stwierdziła „doświadczyć przygody i poczuć życie w nowym rytmie”. Dziś, w wieku 77 lat, zrealizowała swoje największe marzenie i zamieszkała na pokładzie statku wycieczkowego, który przez najbliższe 15 lat będzie okrążał świat. Zdecydowała się na zakup kabiny na luksusowej jednostce Villa Vie Odyssey, która została zaprojektowana jako „pływający dom” i umożliwia stałe życie na morzu. Statek odwiedzi 147 krajów i 425 portów w cyklu trwającym trzy i pół roku, powtarzanym przez kolejne sezony. Kabiny można nabyć na cały 15-letni okres rejsu – ceny zaczynają się od około 129 000 dolarów za kajutę bez okna, do czego dochodzi miesięczna opłata w wysokości 2000–3000 USD, obejmująca nie tylko zakwaterowanie i wyżywienie, ale też usługi. W cenie są bowiem również napoje (w tym alkohol serwowany do kolacji), dostęp do Wi-Fi, opieka medyczna oraz codzienne usługi sprzątania i prania. – Nie muszę robić prania, nie chodzę na zakupy. Życie na morzu jest tańsze niż codzienność w Kalifornii – wyznała Sharon Lane w rozmowie z CNN Travel, podkreślając praktyczne zalety swojego wyboru. Luksusowy rejs zamiast tradycyjnej emerytury Od połowy czerwca 2025 roku Sharon Lane mieszka na pokładzie statku wycieczkowego. Pomimo początkowych opóźnień w realizacji projektu (pierwotnie statek Villa Vie Odyssey miał wypłynąć w połowie 2024 roku, lecz utknął w Irlandii Północnej, oczekując cztery miesiące na certyfikat bezpieczeństwa), emerytka nie żałuje swojej decyzji – przeciwnie, uważa ją za jedną z najlepszych w życiu. – Wreszcie mogę robić to, o czym od lat marzyłam – wyznała w wywiadzie. Dodała, że nie planuje powrotu do dawnego życia na lądzie. – Może za 15 lat, jeśli poczuję taką potrzebę, wrócę. A może zdecyduję się na kolejny rejs… Czas pokaże – stwierdziła. 77-latka podkreśliła też, że życie na statku to dla niej nie tylko egzotyczne widoki, ale przede wszystkim poczucie wspólnoty. – Kiedy jesteś wśród ludzi, którzy myślą podobnie, wszystko staje się prostsze – zauważyła. Jej wybór to symboliczne zerwanie z rutyną i otwarcie na niekończącą się przygodę. – Być może nigdy nie wrócę. To mój sposób na emeryturę – aktywną, ciekawą, pełną ludzi i miejsc, które zawsze chciałam zobaczyć – podsumowała. Źródła: Independent, The Sun, CNN Travel, Mirror Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.