National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-05-03T13:15:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Doñana jest wymarzonym miejscem do obserwacji ptaków. Są tu też pustynie i dzikie konie
items: El Rocío to wieś, którą może odwiedzić nawet milion osób. Tak wygląda finał pielgrzymki
items: Ponidzie jak Toskania. Bezkresne pola, małe domki i Tatry na horyzoncie
items: Dahab to raj dla nurków i żeglarzy. Co jeszcze przyciąga turystów do tego kurortu?
items: Słowacki Raj to perła w koronie atrakcji naszego południowego sąsiada. Jakie szlaki tu na was czekają?
items: Chorwacja na wakacje – dlaczego warto tam pojechać?
items: Wstawiasz zdjęcia z podróży? Sprawdź, czy nie łamiesz prawa. Oto 12 miejsc, których nie wolno fotografować
items: Zwiedziliśmy Hawanę w 48 godzin. Sprawdź, jak najlepiej wykorzystać ten czas
items: Senegal - inna Afryka!
items: Kuba: 3 sposoby, żeby poczuć tę salsę!

Doñana jest wymarzonym miejscem do obserwacji ptaków. Są tu też pustynie i dzikie konie
type: item
date: 2026-05-03T13:14:34.000Z
creator: Piotr Trybalski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: andaluzja
subject: hiszpania
subject: parki narodowe
subject: ptaki
subject: pustynie
description: To jeden z najważniejszych rezerwatów dzikiej przyrody w Europie. Doñana to spotkanie z ruchomymi wydmami, rysiami, dzikimi końmi i orlikami.
encoded: Spis treści: Skansen historii Przystanek dla orlików Po parku wierzchem Doñana – informacje praktyczne Niewielki prom wysadził mnie na drugim brzegu rzeki Gwadalkiwir. Za plecami ucichło miasto Sanlúcar de Barrameda, a po chwili cisza zabrała też dźwięk promowych silników. W tym czasie moje uszy zajął szum piasku – wiatr przesypywał go przez nadbrzeżne zarośla i kępki traw makia. Wpatrywałem się w czubki własnych butów i zastanawiałem się, czy ów pustynny patent, który zaproponował mi doświadczony w przeprawach przez Saharę kolega, sprawdzi się i tu. Buty były ze szczelnego brezentu miały lekką, piankową podeszwę i wysokie sznurowanie zabezpieczające przed piaskiem. Dzięki temu miałem czuć komfort przemieszczania się na zaplanowanej, liczącej ponad 50 km trasie przez Park Narodowy Doñana. Skansen historii Stałem na południowym koniuszku parku, a przede mną rozciągało się piaszczyste nabrzeże i równie piaszczysta droga prowadząca w leśny, iglasty zagajnik. Gdy weń wszedłem, zapachniało igliwiem i żywicą. Ruszyłem przed siebie, starając się iść w cieniu. Wprawdzie był maj, a temperatura całkiem znośna, ale perspektywa dwudniowego marszu zmuszała mnie do ostrożności. Droga, oznaczona drewnianymi kierunkowskazami, prowadziła wzdłuż niewidocznego z tej perspektywy brzegu rzeki: wał wydm skutecznie zasłaniał widok. Na pierwszym przystanku, w El Poblado de La Plancha, sporych rozmiarów tablica informacyjna donosiła: to pierwsze miejsce, w którym człowiek założył osadę. Kiedyś stało tu aż 60 chat zbudowanych z gałęzi i traw. Ludzie hodowali zwierzęta, łowili ryby, zajmowali się pszczelarstwem, wypalali dębowe lasy na węgiel drzewny i pozyskiwali korek. Dziś pozostał po nich skansen prezentujący fragment tamtych czasów. Doñana zawdzięcza swój charakter rzece Gwadalkiwir, jednej z najdłuższych w Hiszpanii, u której ujścia do Atlantyku powstała unikatowa na europejską skalę delta pełna żyznych rozlewisk, słonych lagun i bagien. Swoje trzy grosze dodały do tego ocean i wiatr, c…

Donana-1-b630f07.jpg
width: 3715
height: 2477

El Rocío to wieś, którą może odwiedzić nawet milion osób. Tak wygląda finał pielgrzymki
type: item
date: 2026-05-03T10:15:21.000Z
creator: Piotr Trybalski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: andaluzja
subject: hiszpania
subject: pielgrzymka
subject: religie
description: Wizyta w tej wsi w trakcie słynnej zielonoświątkowej pielgrzymki jest wyjątkowym doświadczeniem. El Rocío staje się miejscem wielkiej fiesty.
encoded: Spis treści: W sercu Andaluzji Spacer po piasku Rytmy flamenco El Rocío – informacje praktyczne Stałem na środku wielkiego piaszczystego placu. Było gorąco i dość cicho, tak jak to bywa w czasie sjesty. Dookoła niego lśniły w słońcu białe fasady niskich kamienic, które nieodparcie przywodziły mi skojarzenia z filmową scenografią z Dzikiego Zachodu. Podświadomie czekałem, aż na środku tego placu pojawi się koń, a na nim jeździec ozuty w dżinsy, kapelusz i z koltem u pasa. Ale ta projekcja była zafałszowanym przez popkulturę obrazem świata, który istnieje w zasadzie wyłącznie w kinowym wymiarze. Bo i owszem, jeździec się pojawił. Tyle że na głowie nosił filcowy kapelusz z szerokim rondem, nieco przykrótką niebieską marynarkę, osłonięte skórzanym fartuchem obcisłe spodnie z lampasem i lśniące czystością wysokie buty. Ale przede wszystkim nie był filmowym kowbojem, zaś na koniu nie jechał sam. Tuż za nim, zwrócona bokiem, siedziała kobieta. Prawą ręką trzymała jeźdźca w pół. Jej czerwona, pofalowana suknia od ramion opadała aż po ubrane w czerwone pantofle stopy. Czerwony kwiat zdobił głowę, wpięty w ciasno spięte ciemne włosy. Wielkie koła kolczyków poruszały się miarowo, gdy para przedefilowała tuż obok mnie i zniknęła w cieniu jednej z uliczek. Stałem jak oniemiały. W sercu Andaluzji El Rocío to osada słynąca tak samo z białych, stylowych kamienic i domów, jak i z braku utwardzanych, za to wysypanych piaskiem ulic. Miejscowość w swej obecnej formie powstawała z końcem XIX i w XX w., sławna jest przede wszystkim z powodu sanktuarium Matki Bożej z Rocío, do którego każdego roku maszerują tłumne pielgrzymki. Gdy będąc w sercu Andaluzji, w końcu nadarzyła się okazja, postanowiłem dołączyć do jednego z bractw. A wybór nie był łatwy, bo za pielgrzymką i legendą cudownego odnalezienia w XIII w. figurki Maryi, ukrytej w bagnach Doñana przed panującymi tu przez 800 lat Maurami, kryje się kult Virgen del Rocío – Dziewicy z Rosy. A wraz z nim ponad setka świeckich bractw, które…

El-Rocio-1-7487194.jpg
width: 5760
height: 3840

Ponidzie jak Toskania. Bezkresne pola, małe domki i Tatry na horyzoncie
type: item
date: 2025-10-11T09:29:04.000Z
creator: Piotr Trybalski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: krajobrazy
subject: Świętokrzyskie
description: Ten skrawek regionu świętokrzyskiego stał się mekką fotografów krajobrazu. Ponidzie to oaza spokoju.
encoded: Spis treści: Polska Toskania Polowanie na Tatry Rzepak po horyzont Koryto Nidy Ponidzie – informacje praktyczne Jadąc autem, obserwuję krajobraz za oknem: pofalowane pola są żółte od zasianego rzepaku albo zielone od wschodzących zbóż czy też pokryte długimi brązowymi pryzmami. Choć kolor pól zależy od konkretnej pory roku, to wiosną i latem jest na Ponidziu bez wątpienia najpiękniej. Polska Toskania Ponidzie często porównywane jest do Toskanii. Powód? Cóż, wystarczy stanąć na krawędzi jednego z pól w okolicach Małoszowa, albo jeszcze lepiej – w Pamięcicach – i rozglądnąć się dookoła. Jak we Włoszech długie, szerokie pola zwieńczone są tu samotnym domkiem albo niewielkim gospodarstwem. Jeśli weźmie się ze sobą aparat i sfotografuje miejsce tak, by w kadrze zamknąć wyłącznie wybrany fragment krajobrazu – mamy gotową odpowiedź. Dotarłem w okolice Czarnocina. To pierwsze z miejsc, które odwiedziłem na Ponidziu. Samochód zostawiłem na wskazanym przez znajomego fotografa miejscu – tuż na skraju sadu – i kierując się na południe, wzdłuż szpaleru drzew, doszedłem do wysokiej skarpy. Przed oczami, w dole, ukazała mi się droga. Była wąska i kręta, przecinała szachownicę pofalowanych pól. Słońce chyliło się nad horyzontem, co w efekcie nadało krajobrazowi niesamowicie wyrazistej plastyki. Ale estetycznym kluczem były tam rosochate wierzby posadzone na skraju drogi. Muszę przyznać, że jest w nich coś romantycznego. Na Ponidziu stoją sobie wzdłuż rzek i polnych dróg, na miedzach. Tworzą minimalistyczne, wręcz gotowe fotograficzne kadry. Wciąż są ogławiane – zgodnie z tradycją – czyli przycinane w taki sposób, by tworzyły pień na kształt głowy. Polowanie na Tatry Na zdjęcia w okolice Czarnocina najlepiej wybrać się w czasie wyżowej pogody. Przejrzystość powietrza jest największa, a na fotografującego może wówczas czekać nagroda. Tuż za pierwszym planem pól, tuż za drugim – z domami, sadami i pojedynczymi drzewami, wyłania się oryginalne tło w postaci skalistej ściany gór. Wystar…

Ponidzie-9dfa830.jpg
width: 2000
height: 1333

Dahab to raj dla nurków i żeglarzy. Co jeszcze przyciąga turystów do tego kurortu?
type: item
date: 2025-01-14T09:28:09.000Z
creator: Piotr Trybalski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: egipt
subject: nurkowanie
subject: rafa koralowa
subject: wakacje
subject: wakacje w egipcie
description: Turkusowa woda, fantastyczne widoki i wyjątkowe towarzystwo. Dahab nieprzypadkowo uchodzi za jeden z najlepszych egipskich kurortów.
encoded: W tym artykule: Dahab – niepowtarzalne warunki do nurkowania i żeglowania Rafa koralowa w Zatoce Akaba Codzienność w Dahab Dahab – informacje praktyczne Wielkie turkusowe oko lśniło w słońcu pofalowaną taflą wody, na której unosiły się pojedyncze sylwetki nurków. Ale też tych, którzy z maską, rurką, z ciekawością, ale i z obawą zerkali pod wodę. W czeluść jednej z najbardziej niesamowitych nurkowych miejscówek. Patrzyłem na to z zazdrością i rosnącą ekscytacją. Na niewielkie wzgórze, wyrastające tuż przy morskim brzegu, wdrapałem się w klapkach i kąpielówkach. Żar lał się z nieba i chociaż wody zatoki Akaba marszczył wiatr, tu, na górze, nie było czuć jego zbawiennej mocy. Z aparatem fotograficznym przy oku wpatrywałem się w szeroki, owalny, sięgający 100 m pionowo w dół otwór przybrzeżnej rafy. Z powodu kształtu i koloru wody nazywany jest on Blue Hole – Błękitną Dziurą. Ten cud natury miał w sobie coś magicznego i magnetycznego. Każdy, kto planował nurkową wyprawę do Dahabu, za punkt honoru stawiał sobie zanurzenie się w tym miejscu. Ba, wielu przybywało na półwysep Synaj wyłącznie z tego powodu. Dahab – niepowtarzalne warunki do nurkowania i żeglowania Do egipskiego Dahabu, niewielkiej beduińskiej osady położonej godzinę jazdy na północ od słynnego Szarm el-Szejk, wcale nie miałem wielkiej ochoty przyjeżdżać. Ale mój nurkowy kumpel, Zbyszek, namawiał. Kusił perspektywą świetnych zanurzeń, ale też atmo­sferą – inną od tej w popularnych egipskich kurortach. Opowiadał o niewielkich nadmorskich osadach, klimatycznych knajpkach, spokoju i hipisowskim charakterze miejsca. Nie kłamał. Już pierwszego wieczoru, gdy w czasie odprawy siedzieliśmy w kucki na kolorowych dywanach i popalaliśmy jabłkową sziszę, poczułem, że to miejsce dla mnie. Obok nas otulone dymem z sziszy siedziały niewielkie grupy turystów, gdzieś przed nami migotały światełka latarek nurków. Brzeg morza był tuż-tuż, na wyciągnięcie ręki. Nasz przewodnik, Hakim, opowiadał o kolejnych dniach pod wodą. Ale t…

shutterstock2488826065-853150b.jpg
width: 5000
height: 3334

Słowacki Raj to perła w koronie atrakcji naszego południowego sąsiada. Jakie szlaki tu na was czekają?
type: item
date: 2024-06-15T11:06:03.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atrakcje
subject: góry
subject: parki narodowe
subject: słowacja
subject: Travel
subject: wodospady
description: Słowacki Raj jest częścią łańcucha Słowackich Rudaw. Na turystów czeka tu 300 km szlaków pieszych i 150 km tras rowerowych. Co warto zobaczyć w Słowackim Raju?
encoded: W tym artykule: Słowacki Raj – zielony szlak Misowe Wodospady Kolejne wodospady Słowacki Raj czy Góry Straceńskie? Doliny Słowackiego Raju Atrakcje okolic Słowackiego Raju Słowacki Raj – informacje praktyczne Poranek na kempingu Podlesok w Hrabušicach na Słowacji był nieco mglisty i chłodny. Wprawdzie mieliśmy środek lata, ale rozgwieżdżone minionej nocy niebo wskazywało, że pobudka będzie wymagająca. I była, a wymagała przede wszystkim wyjścia z ciepłego namiotu, zagotowania wody na kawę i przygotowania czegoś na ząb. Dodatkowo trzeba było się nieco pospieszyć, bo imponująca ilość namiotów rozbitych dookoła wróżyła tłok na szlaku. A ten – jak się później okazało – mógł stwarzać niebezpieczeństwo. Przed wejściem na szlak czuliśmy z Dorotą pewną tremę. Naczytałem się różnych relacji z wypadów do Słowackiego Raju. Gdy mój kumpel – dowiedziawszy się o naszych planach – pokręcił głową i skwitował krótkim „nooo, nooo”, a potem zażartował i poradził: „zabierzcie raki” – poczułem obawę. A ta zaczęła rosnąć. Gdy dzień wcześniej siedzieliśmy pochyleni nad mapą, palcem rysowaliśmy po jej śliskiej powierzchni plany, to ów palec jakoś sam unikał tych nazw, które w przeczytanych opowieściach brzmiały... no właśnie. Strasznie? Ale przecież strach ma wielkie oczy! Słowacki Raj – zielony szlak – Jeśli nie będzie nam się podobało, to przynajmniej zaliczymy największą atrakcję parku Słowacki Raj – Dorota racjonalizowała decyzję, by na pierwszy raz wybrać się doliną Suchá Belá. Najbardziej popularna, relatywnie krótka, bo samo przejście jednokierunkowego zielonego szlaku – od dołu do góry – nie powinno zająć więcej niż 2 godz. Nie powinno, ale wszystko zależy od ilości turystów oraz zasobów posiadanej odwagi. Szlak startował tuż obok kempingu, więc nie traciliśmy czasu na dojście. Wędrując dnem potoku, który tamtego lata nie toczył zbyt dużej ilości wody, a potem wchodząc na drewniane, poziomo ułożone nad lustrem wody śliskie drabiny, zaczęliśmy przeczuwać, co nas czeka. Dolina zwężał…

slowacki-raj-to-perla-w-koronie-atrakcji-naszego-poludniowego-sasiada-jakie-atrakcje-tu-na-was-czekaja-fot-shutterstock-1fb080e.jpg
width: 1000
height: 664

Chorwacja na wakacje – dlaczego warto tam pojechać?
type: item
date: 2022-05-02T11:23:55.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chorwacja
subject: europa
subject: pomysł na wakacje
subject: Travel
subject: wakacje
description: Niezwykłe archipelagi wysp, imponujące wodospady, klify wrzynające się w szmaragdowe morze. Chorwacja to gotowa scenografia filmowa.
encoded: W tym artykule: Chorwacja – co warto zobaczyć? Chorwacja – gdzie jechać? Plaże w Chorwacji Marzymy o niej już w samochodach, pędząc nowo powstałymi autostradami, którymi większość z nas dociera na chorwackie wybrzeże. Byle krócej, byle już być! Nikomu ani w głowie zatrzymywać się po drodze. Na nocleg? Po co? Na zwiedzanie? Niby czego? W ten sposób większość z obojętnością mija perłę chorwackiego interioru – Zagrzeb. Podróż poślubna: gdzie warto pojechać na miesiąc miodowy? 10 miejsc za granicą, które cieszą się dobrymi opiniami wśród nowożeńców Podróż poślubna za granicą? Poznaj ranking 10 miejsc – od Dubrownika po Mykonos – idealnych na wypoczynek dla świeżo upieczonych małżonków. Bo cóż może być ciekawego w podobnej do austriackiego Salzburga stolicy kraju? A może chociażby największa w Chorwacji katedra z wysokimi na ponad 100 m wieżami. Albo Muzeum Etnograficzne z obłędną kolekcją braci Seljanów, XIX-wiecznych podróżników porównywanych do samego Marca Pola. Umykają nam też pałacowo-ogrodowa dzielnica zwana Podkową Lenuzziego i zakupy na urokliwym deptaku, ul. Ilica. Mówią o Zagrzebiu, że jest jak Rzym, wszystkie autostrady w kraju prowadzą właśnie tutaj. W drodze nad morze warto przemyśleć przystanek, tym bardziej że miasto ma ofertę kulturalną z tak zwanego wysokiego C. Bo i obfita, i na wysokim, artystycznym poziomie. Pierwsze miejsce, w którym gasną silniki naszych samochodów, to Jeziora Plitwickie. I dobrze – wpisane na listę UNESCO tworzą najstarszy park narodowy kraju. Obłędne kaskady, wapienne skały, ten zapierający dech kolor wody! A gdyby tak zaryzykować i przed wylądowaniem na plaży zahaczyć jeszcze o inne przyrodnicze cuda? Jest o co. Mamy do wyboru rzekę Krka z rejsami wokół wysepki z monastyrem Visovac. Albo zjawiskowe kaniony w Parku Narodowym Paklenica, największym w południowej Europie regionie wspinaczkowym. To tu kręcono filmową adaptację przygód Winnetou. Wodne atrakcje Chorwacji i szczyty Welebitu z powodzeniem udawały plenery północnej Amery…

chorwacja-na-wakacje-dlaczego-warto-tam-pojechac-60cff2c.jpeg
width: 2121
height: 1414

Wstawiasz zdjęcia z podróży? Sprawdź, czy nie łamiesz prawa. Oto 12 miejsc, których nie wolno fotografować
type: item
date: 2021-04-19T08:47:00.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: W każdym razie nie wolno publikować ich zdjęć bez pozwolenia. Jeśli więc masz konto na Facebooku, Instagramie czy Twitterze i uwielbiasz chwalić się zdjęciami, upewnij się, czy nie łamiesz prawa.
encoded: Planujesz wyjazd fotograficzny? Koniecznie sprawdź, jakie przepisy obowiązują w wybranym miejscu. Warto wydrukować sobie w języku danego kraju podstawę prawną i w przypadku kłopotów – powołać się na nią. Wolność panoramy - nie wszędzie! Trzeba pamiętać, że bardzo ważna jest tzw. „wolność panoramy” – to prawo obowiązujące np. Polsce, Niemczech, Szwajcarii, Norwegii i Turcji. Pozwala na fotografowanie i swobodną publikację zdjęć – także komercyjną np. na Facebooku czy Instagramie, w reklamie produktów i firm – przedstawiających zarówno prywatne, jak i publiczne budynki, dzieła sztuki, pejzaże. Ale pod jednym warunkiem: jeśli obiekty są elementem szerszej panoramy, widoku, przestrzeni publicznej. Prawo to jednak nie działa m.in. we Francji, Włoszech czy na Ukrainie, w Nepalu, Mongolii, Jordanii i Indonezji. Inaczej jest w USA, Rosji, Argentynie, gdzie wolność panoramy nie dotyczy publicznych wnętrz i wyklucza dzieła sztuki. Za to swobodnie można fotografować publiczne wnętrza w Australii, Wielkiej Brytanii czy Indiach – tu obostrzenia dość często dotyczą np. czasowych wystaw czy w ogóle wystaw obrazów, rzeźb. Tyle teorii. W praktyce może być jednak inaczej. W praktyce... W Błękitnym Meczecie w Stambule nie miałem szans fotografować, ale już w Hagia Sophia – obecnie muzeum – mogłem to robić do woli. Również na krakowskim Wawelu fotografujący muszą mierzyć się z bezprawnym zarządzeniem dyrekcji zakazującym fotografowania i publikacji zdjęć. Informacyjny chaos, prawda? Na dodatek wykorzystanie zdjęć, np. na prywatnym blogu, na którym są reklamy, może być uznane za użycie komercyjne. Możemy wówczas narazić się na konsekwencje prawne i finansowe. Wiele znanych budowli na całym świecie chroni prawo autorskie twórców – architektów – i wszelkie formy publikacji potrzebują tzw. property release, czyli pisemnego pozwolenia, zazwyczaj płatnego. Fotografować na prywatne potrzeby można prywatne budynki – także te z tabliczką „zakaz fotografowania”, który to zakaz jest raczej wolą w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d7599c4b2acd77dee99a811870c7fa277141e95a-a367d24.jpeg
width: 1024
height: 683

Zwiedziliśmy Hawanę w 48 godzin. Sprawdź, jak najlepiej wykorzystać ten czas
type: item
date: 2020-05-04T08:02:05.000Z
creator: Piotr Trybalski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czas
subject: Kuchnia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Co warto zobaczyć, a co z czystym sumieniem ominąć? Gdzie spać, gdzie jeść? Podpowiadamy, jak zorganizować satysfakcjonującą, dwudniową wycieczkę do stolicy Kuby.
encoded: Hawany są dwie. Aby zobaczyć tę pierwszą, wystarczy zamknąć oczy. Pojawi się pełna blichtru, pachnąca perfumami Channel, lśniąca lakierem sunących szerokimi ulicami samochodów. Z nich przed modnymi klubami wysiadają długonogie piękności w sukniach bez pleców, z nieodłączną cygaretką na długiej lufce. W tej wizji słychać swingujących jazzmanów i głos Nata Kinga Cole’a. Widać balowe sale i elegancko ubranych mafiosów. Druga Hawana pojawia się zaraz po tym, jak otworzymy oczy. Przypomina starszą dystyngowaną panią, której świetność minęła już dawno – wraz z czasami kolonialnymi, a w jej przymglonych oczach, w zmarszczkach twarzy i pogniecionej sukni zapisana jest cała słodko-gorzka historia porewolucyjnej Kuby, gdzie czas zatrzymał się z końcem 1959 r. 1. DZIEŃ Zaczynam śniadaniem w casa particulares. Spanie w domach Kubańczyków ma ten urok, że można zobaczyć, jak żyją uczestnicy karaibskiego Big Brothera. Wybieram kwaterę colonial, czyli taką, która pamięta jeszcze czasy hiszpańskiej dominacji. Jest jak w muzeum! Wczesną porą ruszam ulicą Teniente Rey zwiedzać Starą Hawanę. Czeka mnie prawdziwa uczta architektoniczna, lekcja historii i wycieczka do Andaluzji. Pierwszy przystanek to Plaza Vieja – uroczy Stary Plac wybudowany w 1559 r. Przemykam arkadami Casa de los Condes de Jaruco, której dawna właścicielka, podróżniczka i pisarka – hrabina de Merlin, sławiła miasto w swych licznych publikacjach. Dziś plac jest pusty, odrestaurowany i na szczęście pozbawiony funkcji miejskiego parkingu. Robię zdjęcia kolorowych fasad, witraży i wymykam się dalej, na Plaza de San Francisco, zanurzając się tym samym w czasy hiszpańskiej kolonii, gdy w pobliskim porcie ładowano złotem jezuickie statki. Skojarzenia z Hiszpanią nie są przypadkowe: oglądam fontannę wzorowaną na tej w grenadyjskiej Alhambrze, zaglądam do bazyliki San Francisco i zachwycam się wspaniałą akustyką tej najlepszej w Hawanie sali koncertowej. Kuba rumem stoi Być na Kubie i nie posmakować rumu to grzech. Na bazie l…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/443cd6350eb86baf1a1f92bfd3890784c1a4a72a-7c51e19.jpeg
width: 5760
height: 3840

Senegal - inna Afryka!
type: item
date: 2018-08-31T06:16:25.000Z
creator: Piotr Trybalski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: Kultura
subject: senegal
subject: Travel
description: Muzykę z Afryki bardzo łatwo rozpoznać – taneczne, wartkie rytmy, charakterystyczny śpiew i intonacja, odgłos bębnów i chwiejne dźwięki instrumentów strunowych. Nie wszyscy zdają sobie sprawę, że ten stereotypowy obraz to w gruncie rzeczy domena jednego regionu – Afryki Zachodniej, z Mali i Senegalem na czele, które od ponad 60 lat eksportują na cały świat dźwięki Czarnego Lądu.
encoded: Do Dakaru, stolicy Senagalu, przybyłem wprost z Bamako, z rodzinnego domu Toumani Diabatégo, malijskiego mistrza kory – instrumentu łączącego indyjski sitar i harfę. Napędzony dźwiękami odwiedzonego wcześniej Festiwalu Pustyni, postanowiłem zakończyć afrykańską podróż w mieście uznawanym za najbardziej prężną muzyczną scenę Afryki. Bo Dakar nigdy nie śpi. Od późnego wieczoru, gdy skwar rozpłynie się pod linią horyzontu, życie zaczyna tlić się w licznych nocnych klubach, by grubo po północy eksplodować gorącymi rytmami z mbalax, łączącym tradycyjne dźwięki z nowoczesnymi aranżacjami na czele. Gdy pierwszy raz zobaczyłem na scenie Youssou N’Doura, miałem łzy w oczach. Senegalczyka, który rozsławił muzyczne korzenie Afryki, odkrył dla świata Peter Gabriel. Kto chciałby stanąć twarzą w twarz z artystą, powinien wybrać się w sobotę do klubu Thiossane. Punktualnie o 2 w nocy na rozgrzanej do czerwoności scenie pojawi się Youssou i zaśpiewa głosem, który „niesie w sobie całą historię Afryki” – jak napisał o nim magazyn The Rolling Stones. No, chyba że akurat wyjedzie, bo od 2012 r. artysta pełni też funkcję ministra kultury i turystyki w senegalskim rządzie. Kolejny wieczór trzeba przeznaczyć na wizytę w klubie Just 4U, gdzie regularnie występuje kultowa grupa Orchestra Baobab. Zespół wyrósł w czasach, gdy w dakarskich klubach grało się tak, że zamknąwszy oczy, można było przenieść się do nocnych lokali kubańskiej Hawany. To zasługa przeszłości kolonialnej i Francuzów, „importujących” modne w połowie XX w. trendy latynoskie na zachodnioafrykański grunt. Niewolnicze dziedzictwo Senegal uznawany jest za jedno z najbardziej przyjaznych miejsc w Afryce, z łagodnym islamem, którego wyznawcy z Braterstwa Mouride kultywują ideały Aamadou Bamby Mbàkkego, sufi i pacyfisty. Na przełomie XIX i XX w. dzięki jego postawie i staraniom kraj mógł powstać z kolan i – mimo że wciąż pod francuską „opieką” – rozwijać się. Senegal ma jednak i drugą twarz – tragiczną przeszłość kolonialną, któr…

senegal-2fef934.jpeg
width: 5151
height: 3422

Kuba: 3 sposoby, żeby poczuć tę salsę!
type: item
date: 2015-04-07T10:00:00.000Z
creator: Piotr Trybalski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: hawana
subject: kuba
description: Kuba. Nostalgiczna, roztańczona, biedna, ale zarazem chwytająca za serce. 3 travelerowe sposoby, żeby poczuć tę salsę!
encoded: Czasem zamykam oczy i wracam na Kubę. Odtwarzam obrazy, dopisuję nowe historie. Znowu tam jestem. Siadam wówczas w cieniu ze szklaneczką piwa Bucanero, patrzę na psy wylegujące się pod żółtymi jak kanarek ścianami Iglesia Mayor - jednego z najpiękniejszych kościołów w Remedios. Oto 3 sposoby, żeby poczuć Kubę tu i teraz: 1. Magia kina Obejrzyj film „Melasa” (reż. Carlos Lechuga) i poznaj kubańską rzeczywistość od środka. Słodko-gorzka opowieść wprowadzi Cię w kulisy codziennego życia. 2. Salsa, cygaro, mojito Wybierz się do Krakowskiej Alchemii na kubański wieczór organizowany przez La Compania Cubana. 3. Zaczytaj się w Kubie Sięgnij po „Czekając na śnieg w Hawanie” Carlosa Eire i zobacz, jak było zanim Fidel Castro doszedł do władzy. Wybierz się w sentymentalną podróż na przedrewolucyjną oszałamiającą Kubę. Taką Kubę można mieć na co dzień. (fot. Shutterstock)

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7bee8a0dda36f57219637cd8985fff4f064843ed-1307c4f.jpeg
width: 1000
height: 667