National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-10-11T12:31:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Verdens Ende, czyli norweski „koniec świata”. Wzdłuż cieśniny Oslofjorden
items: Tajemnicza wyspa, którą pokochał cesarz. Co skrywała przed rycerzem Kalifrontem?
items: Na Perły Adriatyku powinien przepłynąć się każdy. Już wiemy, dlaczego się tak nazywają
items: „Wielki Dzwonnik” to najwyższy szczyt Austrii. Mimo statusu łatwej góry, budzi respekt
items: Jak postawić pierwsze kroki na pustyni, poczuć jej piękno i... nie dać się zabić
items: Hit tego sezonu. Wyspa Gołębi to raj dla miłośników przyrody i nurkowania
items: Morze Czerwone jest pełne skarbów. Podczas ostatniej wyprawy udało nam się kilka znaleźć
items: Wybuch wulkanu i trzęsienie ziemi – to wszystko przeżyjesz w tych niepozornych górach na Dolnym Śląsku
items: Adrenalina w śniegu. Ski-touring – co to jest i jak zaplanować wyjazd?
items: 15 najpiękniejszych tras pieszych w Polsce
items: Adventure dla dzieci! Poznaj 6 pomysłów na aktywne wakacje
items: Biegiem na biegówki. Podpowiadamy, co warto wiedzieć, by ze spokojem wyruszyć na szlak
items: Polska dla aktywnych: Unoszę się w Karkonosze
items: Test Travelera: Boso, ale w sandałach
items: Zegarki: Zgodnie ze wskazówkami
items: Zatrzymaj ciepło
items: Górska premia
items: Weekend z życia trapera
items: Norwegia

Verdens Ende, czyli norweski „koniec świata”. Wzdłuż cieśniny Oslofjorden
type: item
date: 2025-10-11T12:30:41.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: norwegia
subject: oslo
description: Dla rybaków i wikingów znad zatoki Oslofjorden to właśnie w tym miejscu kończył się świat, który znali. Stąd nazwa Verdens Ende, czyli „koniec świata”.
encoded: Spis treści: Drøbak – tu Mikołaj spędza wakacje Tønsberg – najstarsze miasto Norwegii Tjøme – w rybackiej szopie Verdens Ende – tańce przy ognisku Norwegia Oslofjorden – informacje praktyczne Pasażerski statek sunie bezszelestnie przez wąską cieśninę Oslofjorden, najdłuższej zatoki w południowo-wschodniej Norwegii, w mieście Drøbak. Patrzę, jak przesuwa się majestatycznie na tle gór porośniętych drzewami. – Rozbije się? Otrze burtą o skały, jak Titanic o górę lodową? – zastanawiam się, stojąc na brzegu. Mam ochotę wydać krzyk, jak postać na obrazie Edvarda Muncha. Scena swoją dramaturgią i ekspresją mogłaby spokojnie trafić na płótno najsłynniejszego norweskiego malarza. Gdyby nie wstęga połyskujących w słońcu wód cieśniny, to wydawałoby się, że przepływający w najwęższym miejscu Oslofjordenu wycieczkowiec przemieszcza się po lądzie między skałami. Te „żywe obrazy” powstałe z przepływających statków na tle skandynawskiej natury przychodzi oglądać wielu entuzjastów marynistyki z całego świata. Przyjechałem do Drøbaku z Oslo i zatrzymam się w nim kilka godzin. Potem ruszam na południe wzdłuż Oslofjorden razem z przyjaciółmi – Kasią i Łukaszem mieszkającymi w Norwegii od 15 lat. Mamy zamiar wspólnie dotrzeć na Verdens Ende, czyli norweski „koniec świata”. Drøbak – tu Mikołaj spędza wakacje Niewielkie miasteczko Drøbak słynie z tradycyjnych domów rybackich wybudowanych na skalistym wybrzeżu i pomalowanych na biało. Mieszkańcy mówią o nim, że to najbardziej południowe miasteczko leżące najdalej na północy Norwegii. Chodzę wąskimi uliczkami i podziwiam wypielęgnowane przydomowe ogródki, a właściwie skalniaki. Za punkt honoru właściciele uznali zapewne założenie trawnika w tym surowym terenie – im większy, tym wzrasta prestiż i zarazem cena domu. Małe, jednopiętrowe domki rybackie w centrum Drøbaku, z pionowym deskowaniem, tworzą atmosferę niezmienioną od prawie dwustu lat. Do miejscowości przylgnęła także nazwa „norweskiej stolicy Bożego Narodzenia”. Wchodzę do drewnianeg…

Verdens-Ende-50d7434.jpg
width: 2000
height: 1308

Tajemnicza wyspa, którą pokochał cesarz. Co skrywała przed rycerzem Kalifrontem?
type: item
date: 2025-07-19T07:58:06.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: chorwacja
subject: morze śródziemne
subject: podróże
subject: wyspy
description: Wyspa Rab, znana z łagodnego klimatu i ponad dwóch tysięcy godzin słońca rocznie, przyciąga nie tylko plażowiczów. Jej kamienne zaułki, legendarne postaci i pustynne zatoki skrywają więcej, niż można się spodziewać.
encoded: Spis treści: Rabska Fjera – festiwal średniowiecznego ducha Ulice, jedzenie i muzyka – Rab żyje Miasto Czterech Wież – śródziemnomorski statek z kamienia Rajska Plaża i dzika Sahara – dwa oblicza Rabu Kamenjak, wino i legenda o Kalifroncie Kalifront i rybacka fiesta – duch Rabu Bełt kuszy ze świstem przelatuje przez plac i wbija się z impetem w tarczę. – Prawie środek! – słyszę z oddali, jak wykrzykuje po oddanym strzale zadowolony Chorwat ubrany w średniowieczny strój. Po chwili naciąga kołowrotem wielką bojową kuszę do ponownego strzału. Należy do Stowarzyszenia Kuszników Rabskich, a jego drużyna uczestniczy w turnieju rycerskim. Rabska Fjera – festiwal średniowiecznego ducha Na wyspie trwa właśnie Rabska Fjera – największy w Chorwacji festiwal kultury średniowiecznej. Teren wokół portu starego miasta Rab zmienił się w tętniący życiem gród sprzed kilkuset lat. Przeciskam się między kramami rzemieślników odzianych w staroświeckie stroje. – Może łyżkę albo deskę do krojenia z drewna oliwnego pan sobie życzy? – zachwalają swoje wyroby kupcy na straganach. Ulice, jedzenie i muzyka – Rab żyje Nęcą mnie zapachy stoisk z jedzeniem. Kupuję rapski šulcici, lokalną przekąskę wyrabianą ze smażonego ciasta przypominającego wyrośniętą pizzę. Wybieram wersję podawaną z dojrzewającą szynką pršut i oliwkami. Wyborna! Siadam na kamiennych schodach rozgrzanych słońcem – z dala od gwaru Rabskiej Fjery. Po wąskich uliczkach przemykają koty i zmęczeni upałem turyści. Obok mnie na lutni brzdąka bard wtulony w narożnik starego domu. Mam wrażenie, że przeniosłem się w czasie. Miasto Czterech Wież – śródziemnomorski statek z kamienia Mrużę oczy od zachodzącego słońca. Stare miasto Rab widziane z oddali przypomina mi gigantyczny statek z czterema kominami sunący przez morze. Dlatego Rab zwą Miastem Czterech Wież. Wypatrywano z nich niebezpieczeństw, dzwoniono, żeby obwieścić dobre nowiny. Nad czerwonymi dachami góruje wieża z dzwonnicą przy placu św. Krzysztofa, patrona wyspy. Wchodzę po s…

Rab-ec32bf9.jpg
width: 5020
height: 3345

Na Perły Adriatyku powinien przepłynąć się każdy. Już wiemy, dlaczego się tak nazywają
type: item
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: chorwacja
subject: dzikie plaże
subject: plaże w chorwacji
subject: rejsy
subject: wakacje w chorwacji
description: Popłynąłem na chorwackie wyspy nazywane Perłami Adriatyku. I już wiem, że nie ma w tym przesady. Jeżeli do tej pory, nie mieliście planów na wakacje, to polecam właśnie ten rejs.
encoded: Jak tam żyjecie, wilki morskie? – pyta sarkastycznie kapitan kutra kołyszącego się przy kei portu miasteczka Murter, skąd zaraz wyruszę na archipelag wysp Kornati. Zbieraninę szczurów lądowych, której jestem częścią, trudno nazwać wilkami, a już na pewno nie morskimi. Część ekipy przypomina raczej zmoknięte kury siedzące na grzędzie o poranku, bo deszcz zacina zdrowo. Kapitan o imieniu Dragomir, przeklinając deszcz, opowiada, gdzie popłyniemy. Z potoku słów wyławiam nazwy Najviša Kruna, czyli „najwyższa korona”, i Žut, gdzie ponoć nikt nie mieszka na stałe. Archipelag Kornati wygląda jak ławica tuńczyków, która rozpierzchła się po ataku marlina. Jedne wyspy mają po 25 km długości, inne zaledwie metr kwadratowy. Kiedy wychodzimy z portu, zza chmur wreszcie wyłania się słońce. Ahoj, przygodo! Na koronie klifu Na archipelag dotarłem nie promem, a samochodem. Przejechałem po 40-metrowym moście zwodzonym przerzuconym przez wąską cieśninę w miejscowości Tisno (tłum. „ciasno”) oddzielającą wyspę Murter od stałego lądu. Następnie w jednej z lokalnych agencji wykupiłem rejs statkiem po wyspach Parku Narodowego Kornati. Mogłem wypłynąć dużym statkiem zabierającym na pokład kilkadziesiąt osób lub mniejszym kutrem, co też uczyniłem. Płyniemy przez labirynt wysp, wysepek, klifów wznoszących się ponad 80 m n.p.m. i skał ledwie wystających z wody. Minęliśmy wcześniej symboliczne „morskie wejście” do parku, a w zasadzie przesmyk między cyplem największej wyspy o nazwie Kornat a maleńką Vela Smokvica. Ze 150 wysp całego archipelagu w 1980 r. wydzielono 89 z nich, tworząc park narodowy. W niemal dziewiczej zatoce kapitan i jego pomocnik pokładowy rzucają cumy na prowizoryczny pomost skalistego nabrzeża wyspy Rašip Veli. Zagaduję Dragomira, dlaczego wybrał właśnie ten kilometrowy i dziki skrawek lądu na postój? – Lubię to miejsce, a jedna ze skał przypomina ludzką głowę, o tu, zobacz – mówi kapitan. Faktycznie, kiedy zmrużę oczy, jestem w stanie doszukać się rysów twarzy człowieka sma…

GettyImages-1328265796-2151331.jpg
width: 5464
height: 3640

„Wielki Dzwonnik” to najwyższy szczyt Austrii. Mimo statusu łatwej góry, budzi respekt
type: item
date: 2024-10-18T12:28:40.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: austria
subject: góry
subject: szczyty
subject: wspinaczka górska
description: Najwyższy szczyt Austrii uważany jest za łatwy do zdobycia. Podczas wspinaczki wymaga jednak największego skupienia. Do pokonania jest lodowiec i eksponowane ścieżki. Początkujący wspinacze muszą mieć asystę przewodnika z licencją.
encoded: W tym artykule: Czy Grossglockner jest trudny do zdobycia? Wyprawa na Grossglockner, czyli najwyższy szczyt Austrii Grossglockner – informacje praktyczne Ponoć trzask pękających lodowców dochodzi do wioski Heiligenblut, a potężny huk lawin schodzących ze zboczy odbija się echem w dolinie Ködnitztal niczym dźwięk wielkiego dzwonu. Dodając do tego regularny kształt przypominający dzwon, staje się jasne, dlaczego mieszkańcy Tyrolu Wschodniego nazwali tę górę Grossglockner, czyli Wielki Dzwonnik. Mnie ten alpejski szczyt przypominał jednak ząb rekina z drobnymi kolcami, kiedy wyłonił się zza chmur, odsłaniając swoje poszarpane granie przyprószone śniegiem. Był środek lata. Szedłem przepiękną doliną Ködnitztal i zastanawiałem się, czy góra okaże się łaskawa, czy pokaże zęby. Czy Grossglockner jest trudny do zdobycia? Legenda głosi, że na szczycie tej najwyższej góry Austrii (3798 m n.p.m.) koncentruje się moc, rodzaj naturalnej energii występującej w przyrodzie. Kto stanie na jej wierzchołku, może zaczerpnąć odrobinę z tej siły. Nie trzeba bać się Grossglocknera. Wystarczy mieć przed nim respekt i nie lekceważyć go, jak każdej alpejskiej góry otoczonej lodowcami i strzelistymi skałami. Wielki Dzwonnik mimo swojego rozmiaru i spektakularnego kształtu ma status łatwej góry, choć raczej dla osób obeznanych z technikami wspinaczkowymi. Kierowca podwiózł mnie z Kals do pensjonatu Lucknerhaus na 1918 m (prawie wysokość Kasprowego). Idąc doliną Ködnitztal, mijałem alpejskie łąki, słychać było świst świstaków, a po zboczach przemykały kozice. Niby sielanka, ale w pogodny dzień przez całą drogę do schroniska Stüdlhutte na 2801 m (ok. 4 godz. spokojnego marszu z Lucknerhaus) towarzyszył mi widok na majestatyczny szczyt Wielkiego Dzwonnika omiatany chmurami. W myślach pokonywałem poszarpaną grań prowadzącą na szczyt. Schronisko Stüdlhutte jest bardzo ekologiczne – ma swoją oczyszczalnię ścieków, a dach pokrywają panele słoneczne. To stąd rozpoczyna się wspinaczka granią Stüdlgrad l…

GettyImages-1267469252-e6c9864.jpg
width: 2309
height: 1299

Jak postawić pierwsze kroki na pustyni, poczuć jej piękno i... nie dać się zabić
type: item
date: 2024-09-20T10:09:37.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: atakama
subject: jordania
subject: pustynia gobi
subject: pustynia namib
subject: pustynie
subject: synaj
description: Po pustyni można jeździć quadem, biegać albo po prostu ją podziwiać, pijąc herbatę. Zawsze jednak jest to wielkie przeżycie.
encoded: Spis treści: Krok 1. Herbata na pustyni Krok 2. Przygoda Krok 3. Noc na pustyni Krok 4. Wyzwanie pod kontrolą Krok 5. Wyprawa i trekking Wyposażenie na pustynię Niemal każdy, kto otarł się o bezbrzeżne piaski, pytany o to, po co zapuszczać się na tak niegościnne pustkowia, odpowie – ponieważ istnieją, są wyzwaniem, są piękne i niebezpieczne zarazem. Jaką lekcję dają pustynie podróżnikom? – Najcenniejsza lekcja to pokora, ale muszę przyznać, że akurat w tej kwestii szybko zapominam, o co chodzi. Dlatego wracam i znów się uczę – mówi Mateusz Waligóra. Przeszedł samotnie Gobi i dokonał trawersu największej solnej pustyni świata – Salar de Uyuni w Boliwii – wraz z grupą podróżników. Krok 1. Herbata na pustyni Od czego zacząć przygodę z pustyniami? Najlepiej od małego odcisku stopy na piasku, a w zasadzie niewinnego flirtu. Jazda samochodem terenowym lub quadem po pustyni, potem biwak pod gwiazdami obok zacisznej wydmy. Obserwowanie zachodu słońca, ognisko, picie miętowej herbaty to popularny sposób spędzania wolnego czasu mieszkańców krajów Afryki Subsaharyjskiej i Półwyspu Arabskiego. Jeśli masz znajomych z Egiptu, Tunezji czy Maroka, w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, którzy chcą zabrać cię na taki pustynny wypad – nie wahaj się ani chwili. Poznasz pustynię i część ich kultury. Czy warto skorzystać z komercyjnych wypadów czterokołowcami po pustyni na wakacjach w Egipcie? Wszystko zależy, jak podejdziesz do tematu i czy przymkniesz oko na komercyjne elementy. Po pierwsze, wybierz niezbyt liczną grupę i nie daj sobie wcisnąć zdezelowanego quada. Najwartościowszy będzie sam przejazd po pustyni. Nie szalej, bo czasem dochodzi do wypadków na wywrotnych czterokołowcach, kiedy pędzi się na złamanie karku bez kasku. Poproś przewodnika wcześniej, żeby zaplanował kilka postojów przy ciekawych wydmach czy skałach. Wioska Beduinów, do której dotrzesz, będzie zapewne specjalnie przygotowaną wersją dla turystów. Poczęstunek, kramy z pamiątkami i rękodziełem, warsztaty, sklep z zi…

Wadirumpustynia-a78accf.jpg
width: 4608
height: 3456

Hit tego sezonu. Wyspa Gołębi to raj dla miłośników przyrody i nurkowania
type: item
date: 2024-09-05T09:45:35.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: nurkowanie
subject: podróże
subject: przygoda
subject: rafa koralowa
subject: RPWNG
subject: sri lanka
description: Sri Lanka to kraj pełen tajemnic i naturalnych skarbów, a jednym z takich miejsc jest Wyspa Gołębi. Ta niewielka wysepka, położona u północno-wschodnich wybrzeży Sri Lanki, oferuje niezapomniane przeżycia dla każdego podróżnika.
encoded: Spis treści: Nurkowanie na Wyspie Gołębi – raj dla miłośników podwodnych widoków Historia Wyspy Gołębi – od schronienia piratów po park narodowy Nilaveli – spokojna przystań blisko natury Kultura i kuchnia Sri Lanki – doświadczenie warte przeżycia Podczas wyprawy na wschód Sri Lanki, jedno z najbardziej pamiętnych przeżyć to bliskie spotkanie z rekinem czarnopłetwym. Ten drapieżnik, choć na pierwszy rzut oka może budzić strach, nie stanowi zagrożenia dla człowieka. Nurkowanie wokół Wyspy Gołębi daje możliwość obserwacji tych fascynujących stworzeń w ich naturalnym środowisku. Rekiny rafowe czarnopłetwe są znane ze swojej płochliwości i zazwyczaj unikają kontaktu z ludźmi. Ważne jest jednak, by zachować spokój i unikać gwałtownych ruchów, które mogłyby wzbudzić ich ciekawość. Nurkowanie na Wyspie Gołębi – raj dla miłośników podwodnych widoków Rafy koralowe wokół Pigeon Island należą do najpiękniejszych u brzegów Sri Lanki. Życie pod wodą tętni tu na każdym kroku. Od żółwi morskich spokojnie skubiących glony z koralowców po kolorowe ryby przemierzające madreporowe koralowce – każdy nurek znajdzie tu coś dla siebie. Niestety, część rafy po wschodniej stronie wyspy została zniszczona przez tsunami w 2004 roku. Mimo to, natura powoli odbudowuje swoje królestwo, a fragmenty rafy stają się częścią białego piasku plaż. Historia Wyspy Gołębi – od schronienia piratów po park narodowy Wyspa Gołębi ma bogatą historię, która sięga czasów, gdy wyspa służyła jako schronienie dla piratów grasujących po wodach Oceanu Indyjskiego. W czasach kolonialnych Brytyjczycy wykorzystali ją jako strzelnicę. Dziś wyspa jest parkiem narodowym, który chroni unikatowe ekosystemy morskie i lądowe. Spacer po wyspie prowadzi przez dzikie tereny, skaliste brzegi i małe zatoczki, skąd rozpościerają się imponujące widoki na otaczający ocean. Nilaveli – spokojna przystań blisko natury Nilaveli, niewielka wioska niedaleko portowego miasta Trincomalee, to idealne miejsce dla osób szukających ciszy i spokoj…

Wyspa-Golebi-1e50859.jpeg
width: 5190
height: 3460

Morze Czerwone jest pełne skarbów. Podczas ostatniej wyprawy udało nam się kilka znaleźć
type: item
date: 2024-08-30T12:54:09.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jordania
subject: Lifestyle
subject: morze
subject: morze czerwone
subject: Travel
subject: traveler
description: Na 27 kilometrach jordańskiego wybrzeża szukaliśmy skarbów na lądzie i w Morzu Czerwonym dla całej rodziny. I wcale nie trzeba zaklęć, żeby je odnaleźć.
encoded: W tym artykule: Akaba nocą Snorkelingowe safari Plaże i akwarium Forteca otoczona palmami Niespodzianka Amira Po trzech dniach na pustyni Wadi Rum docieram nad Morze Czerwone, do zatoki Akaba. Dawno mnie tak nie ucieszył widok wody i jej słony zapach. Zrzucam z siebie ubranie zakurzone czerwonym piaskiem pustyni i wskakuję do wody. Jest połowa grudnia, słońce grzeje przyjemnie, choć morze orzeźwia jak świeży sok z granatu, który wypiłem na przydrożnym straganie. To niesamowite, że wystarczy godzina jazdy autem, żeby krajobrazy jak na Marsie zmieniły się w rajską zatokę i gwarne miasto. Taka jest właśnie Jordania – zaskakuje nas od kilkunastu dni bardzo pozytywnie swoją różnorodnością i zabytkami. Przemierzam ten kraj na własną rękę razem z sześcioletnią córką i żoną, trochę jak współcześni nomadzi, korzystając z lokalnego transportu i życzliwości ludzi. Akaba nocą Jest wieczór, mieszkańcy Akaby robią zakupy na targowisku. Dołączamy do nich w poszukiwaniu owoców i jordańskich przysmaków. – Ahlan wa sahlan! („witam serdecznie”) – mówi z uśmiechem właściciel małej piekarni w Akabie i zaprasza nas do środka. Ola, moja córka, wkracza śmiało do wypełnionego zapachem świeżego chleba i karmelizowanego cukru pomieszczenia. Tak, mieliśmy też kupić chleb. Już po chwili jesteśmy na zapleczu piekarni zaciekawieni, jak wygląda wyrabianie różnego rodzaju baklaw czy przysmaku z cienkiego ciasta, serka i pistacji zwanego tu kanafeh. Ola na powitanie dostaje mały okrągły chleb typu pita prosto z pieca. Kupujemy ich kilka więcej i do tego słodki deser w postaci kawałków baklawy. Słodki to mało powiedziane. Diabelnie słodki. Ocieka miodem i szybko muszę kupić gorzką kawę z kardamonem, a już taki zestaw smakuje wybornie. Akaba to jedyne nadmorskie miasto w Jordanii. Jest stosunkowo czyste i nowoczesne, a dobre hotele są wkomponowane w starą strukturę miasta. Na głównym deptaku królują małe sklepy i jadłodajnie. Pędzą motocykle i auta, czuć ducha portowego miasta, więc słowo „kurort” do …

morze-czerwone-jest-pelne-skarbow-podczas-ostatniej-wyprawy-udalo-nam-sie-kilka-znalezc-375cd12.jpg
width: 3872
height: 2592

Wybuch wulkanu i trzęsienie ziemi – to wszystko przeżyjesz w tych niepozornych górach na Dolnym Śląsku
type: item
date: 2022-11-11T14:59:18.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: polska
subject: Travel
description: Góry Kaczawskie, bo nich mowa, nie bez powodu są określane „Śląską Fudżijamą”. Na odwiedzających Krainę Wygasłych Wulkanów czeka masa atrakcji, o których mogliście nie wiedzieć.
encoded: W tym artykule: Największa w Polsce platforma imitująca trzęsienie ziemi Góry Kaczawskie – Kraina Wygasłych Wulkanów Poszukiwanie agatów w Górach Kaczawskich Kłęby dymu wydobywają się ze skalnych szczelin na szczycie wulkanu. Nagle ze stożka tryska snop iskier i drobin popiołów, unosząc w niebo spektakularny obłok. Właśnie nastąpił mały wybuch. Część z dzieciaków odskakuje z piskiem od makiety wulkanu, a inne patrzą zafascynowane z rozszerzonymi jak pięć złotych oczami na tę kontrolowaną erupcję. Wybucha euforia, a przez podwórko przebiega okrzyk: „Łaaa, ale super!!!”. – Witajcie w Sudeckiej Zagrodzie Edukacyjnej w Dobkowie, będzie wystrzałowo! – słyszę głos za plecami edukatora organizującego pokaz. Ale tu nie wita się gości chlebem i solą, tylko agatami, kryształami górskimi i chryzoprazami, czyli także minerałami z tych ziem. W tej niewielkiej wiosce w sercu Krainy Wygasłych Wulkanów, położonej w Górach Kaczawskich, powstało miejsce przyciągające jak magnes. Zapomnijcie o nudnym muzeum. Wiedzę, ale, co najważniejsze, umiejętności przekazuje się w formie zabawy, warsztatów, interaktywnych modeli. Rozsuwam makietę wulkanu i zerkam, jak zbudowany jest on wewnątrz. Obok, na skalnej makiecie, tryska mały gejzer, a wydobywające się z niego para i woda fascynują nie tylko dzieciaki. Na jednej z makiet blokuję przepływającą wodę, a następnie zalewam domki w wiosce. Wszystkiego można dotknąć, przesunąć, zobaczyć, jak działa. A nawet zrobić kontrolowaną powódź, żeby dowiedzieć się, do czego może doprowadzić betonowanie koryt górskich rzek. Największa w Polsce platforma imitująca trzęsienie ziemi Chodzę po Dobkowie, mijam kapliczki, kościół i mostki na rzece. Można podglądać pracę pszczelarzy, wpaść do gospodarza polepić garnki z gliny lub na warsztaty tkackie bądź też stworzyć swoje naturalne pachnidło. W centrum wsi przyciąga jednak uwagę biały budynek z dachem przykrytym łupkiem. Sudecka Zagroda Edukacyjna ruszyła pełną parą w 2015 r. Powstała w starym i wielkim poniemie…

gory-kaczawskie-3c77076.jpg
width: 1000
height: 667

Adrenalina w śniegu. Ski-touring – co to jest i jak zaplanować wyjazd?
type: item
date: 2022-08-04T09:38:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: narciarstwo
subject: sprzęt narciarski
subject: stoki narciarskie
subject: szlaki turystyczne
subject: Travel
subject: turystyka
subject: wyciągi narciarskie
subject: wyjazd na narty
subject: zima
description: Ski-touring to turystyka wysokogórską, która łączy narciarstwo zjazdowe z elementami biegowego i pokonywaniem stromych wzniesień. Nasz ekspert przypomina, o czym warto pamiętać, przygotowując się do wyprawy ski-tourowej.
encoded: W tym artykule: Ski-touring – Co to jest? Ski-touring – Od czego zacząć? Ski-touring dla zaawansowanych Schronisko zamiast namiotu Trasy ski-tourowe w Europie Trasy ski-tourowe w Polsce Narciarstwo skiturowe – Informacje praktyczne Sprzęt na ski-touring Foki skiturowe Kiedy założyć rakiety zamiast nart? Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem ski-tourowców sunących w górę stoku narciarskiego, czekałem w długiej kolejce do wyciągu. Chwilę potem zniknęli między kosodrzewiną. Poczułem ukłucie zazdrości. Zachwyciła mnie ich wolność i obietnica przygody. Przez resztę dnia czułem się głupio, jadąc na podgrzewanej kanapie. Następnego ranka wypożyczyłem narty ski-tourowe i wziąłem lekcję poruszania się poza trasami. To był strzał w dziesiątkę. Wprawdzie podczas pierwszych podejść zmęczyłem się jak koń przy wyrębie lasu i zgrzałem bardziej niż po wypiciu góralskiej herbaty z prądem, ale przyjemności z jazdy po pustych przestrzeniach nie sposób porównać z doznaniami dostępnymi na ratrakowanym stoku. To jedna z najciekawszych zimowych aktywności, oczywiście pod warunkiem, że kocha się adrenalinę w ośnieżonych górach. – Frajda polega na kontakcie z przyrodą, zjazdach po dziewiczych stokach i zmęczeniu się na podejściach – mówi Adam Gomola, przewodnik tatrzański i beskidzki, instruktor narciarstwa. Ski-touring – Co to jest? Ski-touring można określić jako turystykę wysokogórską, która łączy narciarstwo zjazdowe z elementami biegowego i pokonywaniem stromych wzniesień. Wiązania ski-tourowe umożliwiają podnoszenie pięty podczas podchodzenia i przemieszczania się po płaskim terenie (jak w biegówkach) dzięki specjalnej, ruchomej szynie, w której umieszczono but. Przed rozpoczęciem zjazdu wystarczy zablokować piętę. Jest jeszcze jeden kluczowy element pozwalający wchodzić na strome wzniesienia. To foki skiturowe, czyli specjalne pasy z materiału przyklejane do spodu nart i zaczepiane na ich końcach. Nazwa pochodzi z czasów, kiedy myśliwi i traperzy przytwierdzali do ślizgów skórę fok, która…

skitouring-f8f61c1.jpeg
width: 2000
height: 1500

15 najpiękniejszych tras pieszych w Polsce
type: item
date: 2021-04-06T11:17:20.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: polska
subject: polska szlaki
subject: szlaki
subject: szlaki piesze
subject: szlaki turystyczne
subject: Travel
description: Dla aktywnych przygotowaliśmy przegląd najpiękniejszych szlaków pieszych na terenie Polski - tych jedno i kilkunastodniowych. Pakuj plecak i ruszaj!
encoded: Kiedy spojrzysz na mapę z najpiękniejszymi szlakami pieszymi w Polsce, dostrzeżesz, że rozmieszczone są one głównie wzdłuż granic. Przypominają zatem obwarzanek, ze swoimi najsmaczniejszymi kęsami na brzegach. Pewnie, że najlepiej przejść Polskę dookoła. Można jednak konsumować trasy piesze szlak po szlaku, zaczynając od tych krótkich i prostych, a kończąc na wieloetapowych, jak Główny Szlak Beskidzki i jego 524 km. Są też takie przeboje jak szlak wzdłuż wybrzeża Bałtyku, ale też mniej znane i z całą pewnością zaskakujące, np. na ziemi lubuskiej. 1. TATRY ZACHODNIE Fot. Getty Images DLA KOGO I JAK DŁUGO Trasa dla tych, którzy chcą uniknąć tłumów w Wysokich Tatrach. Do pokonania 31 km i niby jeden, ale bardzo intensywny dzień tatrzańskiego trekingu. Szlak dla ambitnych początkujących lub średnio zaawansowanych piechurów. Start o świcie, powrót ok. godz. 21. ATRAKCYJNOŚĆ Polska część Tatr Zachodnich idealnie nadaje się do pieszych wędrówek. Czuć przestrzeń Tatr, a zarazem nie ma zbyt wielu osób na szlaku i można skupić się na widokach, a nie wymijaniu osób na trasie. Latem zbocza niezbyt wysokich szczytów są soczyście zielone, a jesienią czerwienią się trawy lub przebarwiają na rudo. Ze szczytu Grzesia (1653 m n.p.m.) rozpościera się niezwykła panorama na poszarpane szczyty Tatr Wysokich i łagodne Zachodnich. TRUDNOŚCI Po podejściu na szczyt Grześ trasa prowadzi granią. Podejście czeka również na Kończysty Wierch, a przy szczycie Łopata trzeba uważać na luźne kamienie. Opracuj sobie drogi wycofu ze szlaku, gdyby załamała się pogoda, np. z Wołowca można zejść w dolinę i zakończyć wędrówkę granią. WARTO WIEDZIEĆ W Tatrach Zachodnich spotkasz wiele kozic górskich i niewielu turystów. Wystartuj z Doliny Chochołowskiej o świcie. Po wędrówce granią nie przegap zejścia przez Zadni Ornak do schroniska Ornak (można tu ewentualnie zanocować). Stamtąd wiedzie szlak do przystanku autobusowego w miejscowości Kiry, skąd można wrócić do Zakopanego lub Kościeliska. 2. SZLAKIEM ORLICH…

najpiekniejsze-szlaki-w-polsce-b3555ea.jpeg
width: 2120
height: 1414

Adventure dla dzieci! Poznaj 6 pomysłów na aktywne wakacje
type: item
date: 2017-06-16T11:17:17.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dzieci
subject: jazda konna
subject: kajaki
subject: rowery
subject: sztuka przetrwania
subject: wakacje
subject: wspinaczka
description: Zapytaj dzieciaki, kto chce przeżyć przygodę, a zobaczysz las rąk niezależnie od stopnia uzależnienia od komputera i telewizji. Przedstawiamy 6 pomysłów na aktywne wakacje i podpowiadamy, jak je zorganizować.
encoded: Poznaj 6 pomysłów na aktywne wakacje dla dzieci >>> Mali podróżnicy i sportowcy mogą stawiać pierwsze kroki w nowoczesnych szkółkach i na ciekawie prowadzonych zajęciach sportowych pod okiem instruktorów – często za darmo. Podpowiadamy, jak zapewnić im frajdę, naukę i bezpieczną zabawę na świeżym powietrzu. Tekst: Paweł Kempa

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/64533f8fa3108ebca168d86b5d792c2790754157-510dc87.jpeg
width: 2000
height: 1153

Biegiem na biegówki. Podpowiadamy, co warto wiedzieć, by ze spokojem wyruszyć na szlak
type: item
date: 2015-01-30T09:46:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: narciarstwo
subject: narciarstwo biegowe
description: Narty biegowe: żadnych karnetów, zero tłoku, lekki sprzęt. Nie ma lepszej rekomendacji! Podpowiadamy, co warto wiedzieć, by ze spokojem wyruszyć na szlak
encoded: W Polsce jest kilkanaście, a w Europie setki niezwykłych tras na narty biegowe. Tylko ty, natura, no i trochę wysiłku, ale wszystko, co nie przychodzi łatwo smakuje później podwójnie dobrze. W rozpoczęciu przygody pomaga wyćwiczony balans ciała, choćby z nart zjazdowych, oraz kondycja wypracowana dzięki bieganiu. Uwolniona pięta, miękkie buty i brak ostrych krawędzi w nartach powodują, że musi minąć kilka godzin, zanim poczuje sie radochę z tego sportu. Jako maratończyk i doświadczony narciarz zjazdowy były przekonany, że przesiadka na biegówki będzie łatwa niczym wyjazd all inclusive do Egiptu. Spróbowałem i... były straty w sprzęcie, kilka siniaków i trochę wstydu. Żeby temu zapobiec warto poznać kilka wskazówek, jak dobrać sprzęt, czym się kierować, na co zwrócić uwagę. 5 zasad jazdy na biegówkach Na początek wybierz narty z łuską, czyli karbowanym wzorem na spodzie. Jeśli do sprawy podchodzisz ambitnie, spraw sobie model bez łuski, ale od razu kup smary, bo bez nich narty są jak komputer bez systemu operacyjnego. Dla początkujących może być model Rossignol Xt Intense Waxless (399 zł; z łuską do klasyka), dla ambitnych nowicjuszy jazdy „łyżwą” – Fischer SC Skatecut (599 zł). Jeśli chcesz poruszać się poza trasami, postaw na tzw. narty śladowe – nieco szersze i bardziej wytrzymałe, np. Rossignol Evo Tour Nis Positrack (749 zł) czy Salomon Snowescape 8 (699 zł). Nie tak dawno biegówki dobierało się tylko do wzrostu. Dziś główną wytyczną jest waga, np. kobieta ważąca 55–60 kg powinna wybrać narty długości 182–187 cm, zaś mężczyzna 80–85 kg – od 197 do 202 cm. Wśród wiązań dominują dwa typy: SNS i NNN, które nie są kompatybilne. Musisz do nich dobrać buty zrobione w danym systemie. Przykładowe wiązania do klasyka: Fischer Exercise Classic NIS (NNN) – 166 zł, One Way SNS Profil Auto Women (SNS) – 169 zł, Rottefella Exercise Classic Nis (NNN) – 164 zł. Buty do stylu klasycznego muszą być o pół lub najlepiej o numer większe, do łyżwy – dopasowane, ale nie mogą cisnąć w …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/193f476c22ab49c00283e39705a36203fd54a210-9a0288c.jpeg
width: 1000
height: 667

Polska dla aktywnych: Unoszę się w Karkonosze
type: item
date: 2013-10-02T12:00:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: aktywność fizyczna
subject: góry
subject: karkonosze
subject: podróże
subject: polska
subject: rowery
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
subject: trekking
subject: wspinaczka
subject: wycieczki
description: Rowerem, na linie, biegiem. Te góry i ich okolice można zdobywać na wiele sposobów. Adrenalina za każdym razem zapewniona
encoded: Przez Dolny Śląsk i przedgórze sudeckie wije się kręta droga. Kilka podjazdów pod wzniesienia Kotliny Jeleniogórskiej i nagle na horyzoncie wyłania się potężny masyw górski. Wprawdzie ma tylko 36 km długości, ale przy dobrej pogodzie Karkonosze z tej perspektywy robią naprawdę duże wrażenie. Nad całym pasmem góruje Śnieżka (1602 m n.p.m.) – prawda, że brzmi ładniej niż Śnieżna Góra, jak nazwali ją Niemcy? Szczytem ułańskiej fantazji było postawienie na jej wierzchołku schroniska w kształcie dysków przypominających UFO. Niektórzy mogą marudzić, że Karkonosze są zadeptane, inni – że komercyjne. Ale te góry wciąż kryją w sobie wiele tajemnic i wielu wspaniałych ludzi jest z nimi związanych. Poza tym potrafią pokazać pazur. – Tutejszy klimat przypomina alpejski, choć najwyższe partie Karkonoszy średnio osiągają ok. 1500 m. Dlatego nie należy ich lekceważyć, mimo że są dużo niższe niż Alpy. Każde góry mają swoje uroki, ale też kruczki, niebezpieczne miejsca i tylko czyhają na błąd turysty, żeby zabrać go z tej ziemi w mgnieniu oka – mówi Maciej Abramowicz, zawodowy ratownik Karkonoskiej Grupy GOPR. Do takich niebezpiecznych, ale pięknych miejsc należą Śnieżne Kotły, czyli świetnie zarysowane polodowcowe niecki ze ścianami o wysokości 200 m, oraz Biały Jar, półkolista dolina odchodząca od Równi pod Śnieżką o nachyleniu sprzyjającym schodzeniu lawin. To tu w 1968 r. zginęło 19 osób przysypanych przez potężne zwały śniegu. Czas na odpoczynek, np. w schronisku Samotnia w Kotle Małego Stawu. (Fot. Forum) Z buta po grzbiecie W Karpaczu i Szklarskiej Porębie, będących bramą do Karkonoszy, zwykle kłębią się rozwrzeszczane szkolne wycieczki, a między nimi przechadzają się grupki niemieckich emerytów przekonanych, że 1 euro to w Polce fortuna. Na szczęście wystarczy przenieść się na wyżej położone szlaki, żeby uciec od zgiełku i uciążliwego towarzystwa tego rodzaju turystów. Pokonanie grzbietu Karkonoszy dostarczy niezapomnianych wrażeń. Biegnie tamtędy Główny Szlak Sudecki. Na je…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a48355d5722f5ea92bbf6eb9680c2442f3787504-068c074.jpeg
width: 1015
height: 780

Test Travelera: Boso, ale w sandałach
type: item
date: 2013-07-24T08:00:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beata pawlikowska
subject: ganges
subject: góry
subject: pustynia gobi
subject: trekking
subject: woda
description: Zajdziesz w nich na koniec świata. Tylko najpierw sprawdź, jaki model wybrać.
encoded: Sandał trekkingowy o podwyższonej twardości jest naprawdę uniwersalny. Bywa nieoceniony chociażby w walce z karaluchami. Przekonałem się o tym w Bangkoku w jednym z hosteli w pobliżu dworca Hua Lamphong. Strzał klapkiem między czułki nie zrobił wrażenia na buszującym po podłodze dorodnym owadzie wielkości telefonu komórkowego. Dopiero cios sandałem w karaczana, zdezorientowanego takim bezpardonowym traktowaniem, zakończył pojedynek z wynikiem 0:1. Dla sandała oczywiście. Etykieta sandałowa Do większości świątyń chrześcijańskich nie wolno wchodzić zbyt roznegliżowanym. A co z sandałami? W praktyce bywa różnie. W Gruzji na przykład, w cerkwi w centrum Tbilisi, ksiądz wskazał mi palcem drzwi. Nie pomogły tłumaczenia, że owszem, mamy trekkingowe sandały, ale też długie spodnie i koszule. Kiedy na migi pokazywałem mu dziewczyny w miniówkach przestępujące właśnie próg, udawał, że ich nie widzi. Już chciałem zapytać: A jakie buty nosił Chrystus? Lakierki? Ale ugryzłem się w język. W świątyniach buddyjskich, hinduistycznych i meczetach sandały także nie są mile widziane. Trzeba zostawić je na zewnątrz i wejść boso. – Boisz się, że ktoś je zwędzi? Nie martw się. Tak jak w świątyni Hanumana w Hampi, w pobliżu czeka jegomość, który za 10 rupii dopilnuje, by nie padły łupem małp – wspomina swój pobyt w Indiach bloger i podróżnik Maciej Klimowicz. W Etiopii na przedmieściach Addis Abeby działa manufaktura soleRebels, która do wyrobu sandałów używa gumy z recyklingu opon. Łączy ją z bawełnianymi dodatkami barwionymi ekologicznie i z kawałkami starych mundurów wojskowych. Sandały i proste buty soleRebels stały się hitem. Przebiły się nawet na rynek amerykański i do sieci amazon.com. Czasami pomysł na sandały przychodzi dzięki obserwacji innych kultur. Amerykanin Ted McDonald przez wiele lat mieszkał z biegającym plemieniem Tarahumara. Zgłębiał ich technikę przemieszczania się na duże odległości i wyrobu sandałów. Obserwacje doprowadziły do założenia firmy Luna Sandals i powstania …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/04919d945be9ef58fd701dfbec1225d260252086-53c41d0.jpeg
width: 1856
height: 1238

Zegarki: Zgodnie ze wskazówkami
type: item
date: 2012-11-20T07:00:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gadżety
description: Czy zegarki z GPS-em pomogą odnaleźć drogę w terenie, czy są tylko outdoorowymi gadżetami? Sprawdziłem, jak bardzo można ufać temu, co pokazują
encoded: Kiedyś z przyjaciółmi szliśmy we mgle po lodowcu w Alpach. Poruszaliśmy się ostrożnie, bo niemal po omacku szukaliśmy ledwie widocznych śladów po wcześniejszych ekipach. Nagle z mlecznej zasłony wyłonił się, niczym pociag TGV, sznur francuskich alpinistów. Szli pewnie przed siebie, nie zważając na słaba widoczność. Dostrzegłem, ze lider wykorzystywał ręczny GPS, a inni zerkali na swoje zegarki. Po kilku sekundach alpejski TGV rozpłynął się we mgle. Na szczęście zostały po nim wyraźne ślady na firnie. Później w schronisku okazało się, że Francuzi korzystali z naniesionej do swoich urządzeń trasy, która sporządziły inne ekipy podczas dobrej pogody w tym sezonie. Dzięki temu sunęli jak po szynach. Niektóre zegarki z GPS-em posiadają funkcje prostej nawigacji, np. Garmin 610, Suunto Ambit, Suunto X10. Znalezienie drogi powrotnej i wędrówkę od punktu do punku ułatwiają stawiane znaczniki – punkty orientacyjne (zwane waypoint). Do wyznaczonego celu można także kierować się zaimplementowana z poziomu komputera trasa, podążając do kolejnych waypointów. Plusem tego rozwiązania są: niewielkie rozmiary urządzenia na ręce, dobra i łatwa komunikacja z komputerem i społecznościami wymieniającymi się trasami. Ale są także minusy: monochromatyczny wyświetlacz zegarka to nie reczny GPS z dużym ekranem LCD. Turystę prowadzą proste strzałki, do których trzeba się przyzwyczaić i skupić na nich uwagę. Początkujący eksploratorzy powinni traktować je raczej nie jak outdoorowa wyrocznie, ale wskazania orientacyjne i wspomagać się precyzyjna mapa topograficzna. Pogoda jak w zegarku W prognozowaniu pogody pomocne będą zegarki z barometrem (np. Suunto Core, Tissot T-Touch Expert, Timex WS-4, Suunto X10, Casio Pro-Trek PRW-5000). Sensory zbierają informacje o zmianie ciśnienia barometrycznego, następnie zegarek analizuje dane i na tej podstawie, poprzez proste ikonki na wyświetlaczu, podaje informacje o zmianach pogody. Dzięki wiedzy o nadchodzącej burzy można na przykład zmienić trasę i szybc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/539e6f93745174083fecae4ff3c7647cdce546b4-b71d2a1.jpeg
width: 369
height: 369

Zatrzymaj ciepło
type: item
date: 2012-02-09T07:55:21.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Sport
description: Ubierz się, wyśpij się, zjedz – i przy tym nie zmarznij na kość. Podpowiadamy, jak w komfortowej temperaturze zdobywać zimowe szlaki i szczyty.
encoded: Co zrobić, żeby nie marznąć? Najlepiej nie dopuścić do tego, by zrobiło się zimno. Taki właśnie patent ma Simone Moro – włoski himalaista, który zimą zdobył ośmiotysięcznik w Karakorum. – Po prostu dbam o to, by nie tracić ciepła, bo ponowne rozgrzanie się jest trudne, a czasami wręcz niemożliwe. Zawsze staram się poruszać palcami w butach albo kiedy leżę w śpiworze. Każdego dnia na górze zakładam nowe i suche skarpety. Prawdę mówiąc, urodziłem się, by przebywać w niskich temperaturach. Nie jestem typowym Włochem. Zawsze szukam cienia zamiast słońca… uwielbiam, kiedy jest zimno. Odpowiednie ubranie to podstawa zachowania ciepła. Na zimę wszyscy zgodnie polecają cebulkę, czyli kilka warstw ciuchów. Optymalnym rozwiązaniem na zimowy trekking lub przeprawy po nizinach są trzy warstwy: termoaktywna bielizna, na nią bluza ocieplająca plus kurtka nieprzepuszczająca wiatru (na nogi – długie getry i wiatroszczelne spodnie). Zimą nie sugeruj się tylko wskazaniem termometru. Nawet jeśli słupek rtęci spada do –10°C , ale jest sucho i bezwietrznie, to odczuwalna temperatura będzie wynosić ok. 1°C . Okazuje się, że to nie mróz, ale wiatr potrafi najszybciej wychłodzić organizm. Wrażenie zimna wzmagają także drobiny wody w powietrzu. Kiedy wilgotność wzrośnie np. do 90 proc., a ziemię spowije mgła, wystarczy, że wiatr powieje z prędkością 20 m/s, to nawet przy jednym stopniu na plusie temperatura odczuwalna wyniesie –20°C! Zdobywcy Himalajów także używają kilku warstw odzieży outdoorowej, ale tylko w niższych partiach, kiedy niskie temperatury nie dają się jeszcze we znaki. Podczas załamania pogody lub w trakcie ataku szczytowego nieodzowny staje się puchowy kombinezon. Jest on tak ciepły, że zasada kilku warstw przestaje obowiązywać – zakłada się pod niego tylko grubą bieliznę termoaktywną. Zarówno bielizna, jak i kombinezon mają tzw. klapki toaletowe umożliwiające załatwienie potrzeb fizjologicznych bez konieczności ściągania uniformu. Nie jest to najwygodniejszy strój do wspin…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Górska premia
type: item
date: 2011-10-06T11:25:49.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biegi
subject: Sport
subject: wspinaczka górska
description: Bieganie po górach ma coraz więcej fanów w Polsce. Daje poczucie wolności i wypracowuje żelazną kondycję.
encoded: Dokąd tak pędzisz? – pytali mnie sarkastycznie turyści w wełnianych swetrach i z kosturami mijani na szlaku, kiedy jako dorosły zacząłem biegać w terenie. Nie potrafili zrozumieć, że można poruszać się szybciej i mieć z tego niesamowitą frajdę. Po pierwszym biegu na 15 km w Alpach na wysokości 1500 m moje zmęczenie (potworne) dorównywało zadowoleniu (ogromnemu) z pokonanego dystansu. Trail running jest uprawiany na naturalnych ścieżkach, a nie specjalnie przygotowanych trasach asfaltowych czy betonowych. Mogą to być leśne dukty w górach, nachylone ścieżki szutrowe, a nawet kamieniste górskie szlaki. Do takiej aktywności trzeba się przygotować zarówno kondycyjnie, jak i sprzętowo. Co dostaje się w nagrodę? Widoki i podwójną dawkę endorfin, czyli hormonów szczęścia uwalnianych podczas wysiłku. Bieg w górach nigdy nie będzie monotonny, choć wymaga większego skupienia, bo łatwiej jest skręcić kostkę. Z drugiej strony nierówna powierzchnia wzmacnia nogi i przygotowuje do wspinaczki i trekkingu. Dzięki temu dotrzesz na szczyt w dobrej formie i skupisz się na robieniu zdjęć, a nie łapaniu oddechu. A kiedy już wrócisz na niziny, inni biegacze będą oglądali twoje plecy. – Góry sprawdzą twoją biegową dyspozycję: wydolność, zdolność adaptacji organizmu do zmian ciśnienia i wysokości, siłę ścięgien i stawów, wreszcie po prostu hart ducha, na przykład odporność na trudne warunki pogodowe, o które nietrudno – mówi Magdalena Derezińska-Osiecka, biegaczka górska, przewodnik tatrzański i wicemistrzyni świata w skialpinizmie. Uwaga, nie przesadź Przed wyjazdem w góry potrenuj trochę w płaskim terenie. Biegaj na czas, ale nie staraj się połykać kilometrów! Oto najprostszy i skuteczny program na początek: 2 min powolnego biegu, potem maszerowanie przez minutę – powtarzaj tak 6–8 razy co dwa dni. Stopniowo zwiększaj obciążenie, wydłużając czas biegania o 2 min co kilka dni i jednocześnie skracając czas marszu. W ten sposób przyzwyczaisz organizm do wysiłku, zbudujesz wytrzymałość, zmoty…

Weekend z życia trapera
type: item
date: 2011-03-18T09:56:06.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: rakiety śnieżne
subject: sporty ekstremalne
subject: szlaki
description: Rakiety śnieżne i noclegi na śniegu były kiedyś chlebem powszednim myśliwych na dalekiej Północy. Dzisiaj może to być przygoda zakończona kopaniem jamy śnieżnej albo spaniem w tipi.
encoded: Na początek robię test. Na jedną nogę zakładam rakietę śnieżną, a drugą pozostawiam w samym bucie. Robię krok – rakieta zagłębia się na 15 cm w śniegu. Nieźle. Drugi krok i zapadam się po kolano. A więc wszystko jasne. Przypinam drugą rakietę i w grupie początkujących traperów oraz doświadczonych przewodników wyruszam z Sobolówki, w beskidzkiej gminie Ujsoły, w stronę bacówki Rycerzowa położonej przy słowackiej granicy. Fenomen nowoczesnych rakiet polega na tym, że nie trzeba przechodzić kursów przed wyjściem na szlak. Przypina się je do butów trekkingowych za pomocą wiązania, które przypomina snowboardowe, zakłada się stuptuty i gotowe. – Jeżeli ktoś chce się nauczyć jeździć na nartach, musi poświęcić niemal cały sezon na naukę, a przyjemność z jazdy będzie miał dopiero w kolejnych latach. Natomiast po założeniu rakiet śnieżnych już po kilku minutach wiadomo, o co chodzi – mówi Kajetan Domagała­Rolewicz, entuzjasta i propagator rakiet śnieżnych. Chodzenie okazuje się intuicyjne. Rakiety są wyprofilowane – mają kształt klepsydry i zachodzą na siebie podczas marszu, dzięki czemu nie trzeba szeroko rozstawiać nóg. Na dodatek można uwolnić piętę jak w nartach ski­tourowych, przez co ruchy stają się płynniejsze. Kiedy przyspieszam lub zbiegam ze stoku, mam wrażenie, jakby zmniejszyła się siła przyciągania ziemskiego. Może dlatego, że bez rakiet zapadłbym się po pas, a tak unoszę się niczym na powierzchni pierzyny. Spanie w jamie Po ostrym podejściu dochodzimy do bacówki Rycerzowa. Tu Sebastian Fijak – międzynarodowy przewodnik górski UIMLA i jak się okazuje, specjalista od biwakowania w zimie – chwyta za łopatę lawinową i zaczyna kopać. Po chwili rezygnuje. Nici z naszego planu spędzenia nocy w jamie śnieżnej, bo świeży puch jest zbyt sypki, nie da się ulepić nawet śnieżki. Gdyby był spoisty, w stoku od zawietrznej można byłoby wydrążyć jamę. Oczywiście nie chodzi o zwykłą dziurę w śniegu. Obowiązują pewne zasady. Wyjście powinno się znajdować poniżej legowiska, dzięki …

Norwegia
type: item
date: 2010-03-16T21:02:00.000Z
creator: Paweł Kempa
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: narciarstwo
subject: norwegia
subject: śnieg
subject: stok
description: Kiedyś dla Norwegów narciarstwo było sposobem na przeżycie, teraz stało się sposobem na życie. Maja do dyspozycji perfekcyjnie przygotowane stoki, zaś sprawną infrastrukturę narciarską potrafili zgrabnie wkomponować w przyrodę. A gdyby to komuś nie wystarczało, pozwalają na freeride. Korzystają z doświadczenia swoich przodków – pierwsi narciarze pojawili się w Skandynawii juz 4 tys. lat temu.
encoded: Nie ma złej pogody, jest tylko źle dobrany do niej sprzęt – mawiają Norwegowie. Biorę sobie do serca ich powiedzenie i na lotnisku Torp koło Oslo wypożyczam samochód z oponami wyposażonymi w kolce. W Polsce są one zabronione, natomiast tutaj jakoś nikt się nie obawia, że zniszczą asfalt. Mimo że jest koniec grudnia, czarne drogi oraz połyskujące w słońcu skały i zielone łąki wokół lotniska, nad brzegiem Sandefjord, nie wprawiają w zimowy nastrój. Wszystko przez ciepły prąd Golfsztrom, który omiata norweskie wybrzeże, docierając nawet do Oslofjordu. Pakuję narty na dach i ruszam na północ drogą E-18. Dopiero tuż przed Hemsdal, po 260 km i czterech godzinach jazdy, pojawiają się ośnieżone szczyty, a wieczorem chwyta mróz. Wspólnie z przyjaciółmi z Oslo poszukujemy zamówionego przez Internet noclegu w wiosce nieopodal miasta. Wprawdzie norweskie prawo zezwala na biwakowanie wszędzie, nawet w parkach narodowych, byle zachować 50-metrową odległość od prywatnej posesji, lecz zimą jest to opcja dla twardzieli. Rano okazuje się, że lód skuł stromy podjazd do głównej drogi, ale samochód z kolczastymi oponami dobrze sobie na nim radzi. Jest szaro. Słońce podnosi się leniwie. Krótki dzień to jeden z nielicznych minusów tej pięknej krainy. Wjeżdżając w dolinę, w której leży HEMSEDAL, zastanawiam się, co czuł odwiedzający te strony w 1898 r. zacny eksplorator lodów północy Fridtjof Nansen. Wówczas było tu kilka zagubionych w śniegu chatek, teraz w Hemsedal mieszka 2 tys. osób. Jednakże domy z zewnątrz niewiele się różnią od tych budowanych 100 lat temu. Dominuje niska drewniana zabudowa współgrająca z przyrodą. Najwyższą konstrukcją jest wieża drewnianego kościoła. Pierwsze wyciągi powstały tutaj dość późno, bo dopiero w 1961 r., i do początku lat 80. cała infrastruktura narciarska rozwijała się raczej niemrawo. Boom nastąpił w 1985 r. i trwa do dziś. Dzięki konsekwentnej postawie lokalnych społeczności norweskie centra narciarskie nie zostały oszpecone betonowymi, turystycznymi…