National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-10-11T11:02:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Aleister Crowley – kim był naprawdę „najbardziej niegodziwy człowiek świata”
items: Satanizm, którego nie było. Dlaczego w USA uwierzono w kult ofiar? Poznajcie satanic panic
items: Ochrona przed zgorszeniem czy cenzura? Jak Kodeks Haysa zmienił Hollywood
items: Zrujnowane kariery, złamane życia. Jak rząd USA polował na homoseksualistów
items: „Szczęki” Spielberga miały swój pierwowzór. Ten jeden rekin sparaliżował całe wybrzeże!
items: Psychoanalityczka w cieniu sławnego męża. Kim była Emma Jung?
items: Kobieta, która spłynęła Niagarą w beczce. Kim była Annie Edson Taylor?
items: Historia kotów, czyli od kultu do diabelskich porównań. Jak zmieniał się stosunek do futrzaków?
items: Eugeniusz Bodo był jednym z najwybitniejszych przedwojennych artystów. 80 lat temu zmarł w sowieckim łagrze
items: Hypatia z Aleksandrii. Kim była pierwsza męczennica nauki?

Aleister Crowley – kim był naprawdę „najbardziej niegodziwy człowiek świata”
type: item
date: 2025-10-11T11:01:22.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Ludzie
subject: magia
description: Prasa okrzyknęła go „najbardziej niegodziwym człowiekiem świata”. Sam wolał tytuł „Wielkiej Bestii”, twierdził też, że jego nowa religia zawarta w „Księdze Prawa” zniszczy chrześcijaństwo. 12 października wypada 150. rocznica urodzin Aleistera Crowleya, brytyjskiego okultysty i autora systemu religijno-filozoficznego Thelema.
encoded: Spis treści: Filozofia Thelemy: co naprawdę głosił Aleister Crowley? Dlaczego Crowley został uznany za wcielenie zła? Jak z pobożnego dziecka narodziła się „Wielka Bestia”? Czy Crowley był prekursorem współczesnego rozwoju osobistego? Mag nad przepaścią – ciemna strona życia Aleistera Crowleya Dziedzictwo Crowleya: jak „Wielka Bestia” stała się ikoną buntu? Śpiewał o nim niedawno zmarły Ozzy Osbourne, nawiązując w kawałku „Mr. Crowley” do niezrozumianej natury okultysty zwracającego społeczeństwu namiastkę magii. Marilyn Manson w utworze „Misery Machine” zabierał słuchaczy w podróż do „opactwa Thelemy”. Zespół Behemoth nazwał swój piąty studyjny album „Thelema. 6” na cześć religijno-filozoficznego systemu. Wizerunek Aleistera Crowleya znalazł się ponadto na okładce albumu The Beatles „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Założyciel Kościoła szatana Anton LaVey tytułował go zaś… „naćpanym pozerem”. Filozofia Thelemy: co naprawdę głosił Aleister Crowley? Aleister Crowley był postacią tyleż kontrowersyjną, co fascynującą. Dla jednych geniusz stojący na straży iście nietzscheańskiej koncepcji woli jednostki, dla drugich – obłąkany mitoman. Wywarł niezrównany wpływ na popkulturę. Dla wielu artystów stał się symbolem buntownika, w którego rysie dostrzegano znamiona niezrozumienia przez resztę świata. Jego kontrowersyjny styl życia do dziś budzi spore emocje. Crowley był krzewicielem nowego systemu religijnego Thelema, który w jego założeniu miał wyprzeć chrześcijaństwo. Swoje życie podporządkował idei: „Czyń wedle swej woli, która będzie całym Prawem”. Ile wyznawców myśli samozwańczego proroka, tyle odczytań jego niezwykłej filozofii. Wśród głównych założeń crowleyanizmu można jednak wymienić samostanowienie, autodyscyplinę jako najwyższą formę moralności, siłę woli, mistycyzm i okultyzm. Sam autor zachęcał do indywidualnych odczytań przekazu, jednocześnie przestrzegając przed próbami nawrócenia innych – podążanie ścieżką Thelemy miało być świadomym aktem. Objaśniającą…

aleister-crowley-GettyImages-2633056-63ec371.jpg
width: 1024
height: 766

Satanizm, którego nie było. Dlaczego w USA uwierzono w kult ofiar? Poznajcie satanic panic
type: item
date: 2025-09-14T11:44:23.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Historia
subject: Lifestyle
subject: ameryka północna
subject: religie
subject: stany zjednoczone
subject: wierzenia
description: Satanic panic to określenie moralnej paniki charakteryzującej społeczeństwa na przełomie lat 80. i 90. ubiegłego stulecia. Jak to się stało, że masowy strach przed satanistycznymi rytuałami wybuchł w USA – kraju wolności, a może hipokryzji?
encoded: Spis treści: Anton LaVey kontra kościół. Kto się kogo bał? Walka z wrogiem, którego nie było Mroczna (nie)pamięć Szatan wsród rockmenów? Diabeł kupuje pastę do zębów u P&G Krwawe rytuały, rzekome składanie ofiar i konszachty z diabłem kulturalnych idoli – tego obawiano się w USA w latach 80. ubiegłego stulecia. Tzw. satanistyczna panika zrodziła zbiorową histerię, która z czasem rozrosła się na inne kontynenty. Fałszywe oskarżenia przysporzyły kłopotów kapelom metalowym i czołowym spółkom, wytaczając wojnę Kościołowi szatana. Ten z pominięciem humanistycznego wymiaru filozofii traktującej pojęcia Boga i diabła w kategoriach archetypów, pozostawał wielkim szwindlem i zarabiał pokaźne sumy na entuzjastach nowych ruchów religijnych. Anton LaVey kontra kościół. Kto się kogo bał? Zakładający kiczowatą pelerynę Czarny Papież Anton Szandor LaVey z jednej strony promował postępowe idee indywidualizmu, weganizmu czy rozwoju osobistego, a z drugiej – inscenizował dla nieszczędzących groszem gapiów kontrowersyjne rytuały. Te przyciągały uwagę i dawały finansową stabilizację. W przeciwieństwie do brutalnej odmiany satanizmu, LaVey nie czcił szatana, lecz stawiał w centrum człowieka i doczesność. Traktował biblijne pojęcia w wymiarze symbolu odwiecznej walki dobra ze złem. Jednocześnie wyznawca laveyańskiej myśli odznaczał się szacunkiem wobec drugiego człowieka w imię afirmacji siły witalnej, co podtrzymywało krytykę występków pokroju zabójstwa i świadomego krzywdzenia – dotyczącą nie tylko ludzi, ale też pozostałych istot żywych. Walka z wrogiem, którego nie było Nazwa sugerująca mroczny kult w połączeniu z teatralnymi zapędami Najwyższego Kapłana Kościoła Szatana wystarczyła jednak środowiskom katolickim, by wytoczyć mu wojnę. Nikt nie zagłębiał się w sens laveyańskiej teorii, nabierając się na powierzchowny wizerunek, który sam Anton LaVey traktował zresztą jako element farsy. Kościół miał swój interes w zaszczepianiu lęku wśród własnych owieczek. Zatrwożeni wierni ponownie …

shutterstock601379828-d316b6a.jpg
width: 1000
height: 667

Ochrona przed zgorszeniem czy cenzura? Jak Kodeks Haysa zmienił Hollywood
type: item
date: 2025-09-02T06:00:30.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Historia
subject: Ludzie
description: Kodeks Haysa i Kodeks Komiksowy na trwałe wpisały się w historię popkultury. Choć miały chronić społeczeństwo przed demoralizacją, często służyły zakłamywaniu rzeczywistości. Ich wpływ odczuwalny jest do dziś.
encoded: Spis treści Atrakcje przełomu wieków. Narodziny kina i początki komiksu Początek XX wieku pod okiem cenzorów Marlena Dietrich zmienia historię filmu Kodeks Haysa: cenzura w Hollywood Kodeks Komiksowy – dla „dobra” pociech Narodziny Undergroundu 1895 rok to umowna data zmieniająca oblicze popkultury. Za sprawą braci Lumière odbyła się wówczas pierwsza projekcja filmowa. W piwnicy paryskiej Grand Café wyświetlono kilkusekundowe „ruchome obrazy” w tym „Wyjście robotników z fabryki” czy „Polewacz polany” z nowatorską tonacją komediową. I choć z nowym medium eksperymentował już dekadę wcześniej Thomas Edison, to wspomniane wydarzenie utożsamiane jest z datą narodzin kina. Niemal równocześnie w USA narodził się komiks. Atrakcje przełomu wieków. Narodziny kina i początki komiksu W latach 90. XIX wieku Richard Felton Outcault tworzył ilustrowany dodatek do magazynu „Truth”, w którym przygody Żółtego Dzieciaka łączyły grafikę z tekstem zapisanym w chmurkach. W 1895 roku rysownik dołączył do gazety „New York World” Josepha Pulitzera, przyczyniając się do wzrostu sprzedaży tytułu dzięki popularności pasków komiksowych. Rywal Pulitzera William Randolph Hearst, wydawca „New York Journal”, podkupił w kolejnym roku Outcaulta, a oparty na sensacyjnych treściach wyścig magnatów prasowych doprowadził do narodzin krytykowanego zjawiska tzw. żółtego dziennikarstwa, nawiązującego swą etymologią do komiksowego bohatera spod ręki Outcaulta. To dobitny przykład wpływu literatury obrazkowej na pozostałe dziedziny codziennego życia. Zarówno film, jak i komiks skradł serca masowego odbiorcy. Za ich popularnością krył się eskapizm – ucieczka od rutyny i zwyczajnych problemów. Tego typu teksty kultury od początku były również łatwiej dostępne dla przeciętnego odbiorcy. W przeciwieństwie do „elitarnych” sztuk teatralnych, opery albo baletu dołączano je jako dodatki do codziennych gazet (opowieści rysunkowe) lub wyświetlano za niewielką opłatą na ekranie (utwory filmowe). Początek XX wieku pod ok…

GettyImages-1065227142-1624f75.jpg
width: 5164
height: 3576

Zrujnowane kariery, złamane życia. Jak rząd USA polował na homoseksualistów
type: item
date: 2025-08-30T11:44:50.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Historia
subject: dyskryminacja
subject: homoseksualizm
subject: stany zjednoczone
description: Lawendowa panika była brutalną kampanią wymierzoną w społeczność homoseksualistów, prowadzoną w USA pod przykrywką walki z komunizmem. Tysiące osób straciło pracę i dobre imię.
encoded: Spis treści: Lawendowa panika i czerwona gorączka – o czym Amerykanie bali się mówić głośno? Twórcy paranoi – kto naprawdę napędzał lawendową panikę? Milczenie w blasku fleszy – czego Hollywood nie chciało pokazać? Tajemnice aktorów, których Hollywood nie chciało znać Jennifer Grant milczy, a przeszłość Cary’ego Granta mówi za siebie Gdy u szczytu zimnej wojny senator Joseph McCarthy rozpoczął swe polowanie na amerykańskie czarownice, na jego celowniku znalazły się osoby posądzane o prokomunistyczną postawę (tzw. czerwona gorączka) i… homoseksualiści, którzy rzekomo mieli stanowić równe zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju. Wielu ludziom zniszczono życie. Paranoja trwała aż do lat 70. XX wieku. Lawendowa panika i czerwona gorączka – o czym Amerykanie bali się mówić głośno? Powojenny czas rywalizacji Stanów Zjednoczonych ze Związkiem Radzieckim zdominował wiele dziedzin życia ówczesnych Amerykanów. Wyścig zbrojeń i kosmicznej dominacji, zapoczątkowanej przez ZSRR w chwili wystrzelenia na orbitę Sputnika 1, to jedne z technologicznych oraz ideologicznych aspektów zimnej wojny. Obok tego typu konkurencji w USA rozgorzała jednak prawdziwa paranoja przesiąknięta atmosferą podejrzeń i donosicielstwa. Wspomniana obsesja dotyczyła tropienia osób potencjalnie niebezpiecznych dla kraju. Zjawisko napędzały raporty o rozbudowanej siatce radzieckich agentów. Czerwona gorączka to termin dotyczący często niesprawiedliwych oskarżeń o prosowieckie sympatie czy współpracę z rosyjskim wywiadem, które zniszczyły kariery wielu niewinnym. Mniej znanym, choć długofalowym elementem „polowania na czarownice” była lawendowa panika, która nadała homofobii biurokratycznego wymiaru. Twórcy paranoi – kto naprawdę napędzał lawendową panikę? Na czele Komisji Działalności Antyamerykańskiej stał senator partii republikańskiej Joseph McCarthy, który w swoich oskarżeniach miał w zwyczaju łączyć komunistyczne wpływy z homoseksualizmem. Zdaniem McCarthy’ego i jego ludzi przedstawiciele społeczności homos…

homoseksualizm-prawa-GettyImages-1406384584-d3c08ff.jpg
width: 1024
height: 673

„Szczęki” Spielberga miały swój pierwowzór. Ten jeden rekin sparaliżował całe wybrzeże!
type: item
date: 2025-06-20T06:28:30.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Historia
subject: filmy
subject: rekiny
subject: ryby
subject: szczęki
description: Ataki rekinów z 1916 roku u wybrzeży New Jersey zainspirowały twórców kultowego filmu „Szczęki”. Przerażające wydarzenia, które kosztowały życie czterech osób, stały się punktem wyjścia do stworzenia najbardziej ikonicznego thrillera morskiego w historii kina.
encoded: Spis treści: Jak Spielberg stworzył legendę. „Szczęki” miały nie powstać To miał być spokojny urlop. Ataki rekinów w 1916 roku zmieniły wszystko Rekiny zabijały dzień po dniu. Władze milczały, a panika rosła Po premierze zaczęło się polowanie. Spielberg i Benchley żałowali Właśnie mija dokładnie 50 lat od premiery filmu „Szczęki”. Hit Stevena Spielberga trafił na ekrany 20 czerwca 1975 roku. To okazja do wspomnienia nie tylko fenomenu produkcji, ale też zakulisowych ciekawostek czy w końcu kontrowersji zrodzonych chwilę po premierze. Niewielu miłośników kina zdaje sobie bowiem sprawę z faktu, że produkcja przyczyniła się do przetrzebienia populacji rekinów wzdłuż wybrzeży Stanów Zjednoczonych. Jak Spielberg stworzył legendę. „Szczęki” miały nie powstać Dla Stevena Spielberga „Szczęki” okazały się przepustką na szczyt Hollywood. Jeszcze w czasie zdjęć reżyser omal nie utonął, mechaniczna atrapa rekina nieustannie odmawiała współpracy, a studio Universal groziło anulowaniem projektu w obawie przed finansową porażką. Nikt nie przewidywał tak ogromnego sukcesu box office’a, który otworzył drzwi wakacyjnym superprodukcjom. Spielberg dowiódł w „Szczękach” niebagatelności własnego stylu. Oddał hołd hitchcockowskiemu suspensowi, nasączył obraz subtelną psychologią oraz czarnym humorem. Nie zabrakło w nim w końcu społecznej konkluzji, rozważań nad typami męskości czy gładkiej krytyki systemu. Władze fikcyjnego, nadmorskiego kurortu Amity terroryzowanego przez rekina ludojada tuszują bowiem makabryczne doniesienia o atakach z obawy o utratę turystów, a tym samym – upadek lokalnych biznesów. Tym, co sprawia, że dzieło broni się po upływie wielu dziesięcioleci, są ponadczasowe emocje i dreszcze niepokoju. Groza została tu zredukowana niemal do wyobrażeń i lęku przed tym, czego nie widać, ale – jak wiemy – czai się w oceanicznych głębinach. Nie bez znaczenia pozostaje tu sugestywne oddanie perspektywy samego ludojada, gdyż kamera zostaje umieszczona niejako w oczach groźnego stw…

szczeki-ataki-rekinow-1916-ce22f58.png
width: 900
height: 600

Psychoanalityczka w cieniu sławnego męża. Kim była Emma Jung?
type: item
date: 2025-03-02T09:06:15.000Z
subject: Ludzie
subject: psychologia
description: Przez ponad pół wieku współtworzyła intelektualne dzieło Carla Gustava Junga. Prowadziła również samodzielne badania na gruncie psychologii analitycznej, rozwijając charakterystykę animy i opracowując legendę o Świętym Graalu. Emma Jung wiodła fascynujące życie. Pozostaje niesłusznie zapomniana i w cieniu sławy męża.
encoded: Spis treści: Emma Jung. Między tradycją a nonkonformizmem Panna z dobrego domu Emma popełnia mezalians Emma i Carl Jung w trójkącie Psychoanalityczka i serce rodziny Emma Jung przełamywała ówczesne ramy konwenansów. Nie tylko wspierała dorobek naukowy męża Carla Gustava Junga, ale też pogłębiała wprowadzone przez męża pojęcia kobiecych i męskich archetypów psychiki, czyli animy i animusa. Prowadziła własne badania i korespondowała z Zygmuntem Freudem, na długo po jego skonfliktowaniu z Jungiem. Z pełną świadomością trwała w małżeńskim trójkącie, obok drugiej życiowej towarzyszki psychiatry Toni Wolff. To w końcu za sprawą jej odziedziczonego majątku Jung był zabezpieczony na przyszłość i mógł poświęcić się pracy naukowej. Emma Jung. Między tradycją a nonkonformizmem W czasach młodości Emmy Jung od kobiet oczekiwano przede wszystkim oddania mężowi i dzieciom, umiejętnego prowadzenia domu czy nienagannych manier. Rolę kobiety zwykle sprowadzano do kury domowej i poddanej mężowi niewolnicy. W książce „Sztuka bycia szczęśliwą z mężczyzną” Rosy Dahinden-Pfyl czytamy o dawnym wzorcu kobiety: „Nigdy nie powinna narzekać na chłód męża, czy to rzeczywisty, czy wyobrażony. Powinna wykazywać się łagodnym zainteresowaniem co do wszystkiego, co go dotyczy, zawsze okazywać mu uznanie, dbać, aby dom był dla niego wygodnym, nigdy nie zanudzać go swoim paplaniem. Powinna nie wykazywać goryczy co do jego słabości i nigdy nie wtrącać się w jego interesy”. Ciężko uwierzyć, że te słowa wypłynęły spod pióra samej kobiety… Lista kobiecych powinności na przełomie XIX i XX wieku była bardzo długa i podyktowana patriarchalnym duchem czasów. W takich realiach 30 marca 1882 roku w szwajcarskiej Szafuzie na świat przyszła Emma Rauschenbach, późniejsza pani Jung. Warto już na wstępie podkreślić, że Emma łączyła rewolucyjną postawę kobiety zaangażowanej naukowo z ówczesną tradycją. Wspierała męża w jego badaniach, wychowała piątkę dzieci. Stanowiła jednocześnie odbicie powyższego wzorca kobiety, …

Emma-i-Karol-Jung-30963f4.png
width: 1200
height: 630

Kobieta, która spłynęła Niagarą w beczce. Kim była Annie Edson Taylor?
type: item
date: 2024-05-02T14:02:37.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: rekordy
subject: wodospady
description: Annie Edson Taylor jako pierwsza pokonała Niagarę w beczce. Dawna nauczycielka dokonała tego wyczynu w dniu swoich 63. urodzin. Kobieta przeżyła spływ wodospadem, ale popis kaskaderskich umiejętności nie przyniósł jej upragnionej sławy. Zmarła w ubóstwie 29 kwietnia 1921 roku i dopiero po latach stała się legendą.
encoded: W tym artykule: Młodość wypełniona pasmem nieszczęść Annie Edson Taylor i wodospad Niagara Pierwsza kobieta, która przeżyła skok z wodospadu Niagara Annie Edson Taylor – zapomniana śmiałkini Przyszła rekordzistka urodziła się 24 października 1839 roku w Auburn w stanie Nowy Jork. Wychowywała się w zamożnej, wielodzietnej rodzinie Lucretii Waring i młynarza Marricka Edsona. Od najmłodszych lat Annie interesowała się sportem oraz aktywnością na świeżym powietrzu. Była bystrą dziewczynką, lubiła czytać, a w przerwach między kolejnymi rozdziałami książek marzyła o zostaniu nauczycielką, aby zarażać wiedzą inne dzieci. Skłoniło ją to do podjęcia nauki w Conference Seminary and Collegiate Institute w Charlottesville. Młodość wypełniona pasmem nieszczęść Profesja ojca Annie pozwalała Edsonom żyć na dobrym poziomie. Niestety, Marrick zmarł, gdy dziewczynka miała zaledwie 12 lat. Jego utrata była bolesna, ale odziedziczony majątek zabezpieczał materialnie potomków na przyszłość. Ta niestety okazała się wkrótce dla Annie naznaczona tragedią i… pechowa. W wieku 17 lat poznała swojego przyszłego męża Davida Taylora. Zakochani doczekali się synka, który niestety zmarł kilka dni po narodzinach. Cień śmierci położył się wkrótce również na Davidzie, który zginął podczas trwającej w latach 1861–1865 wojny secesyjnej. Pogrążona w żałobie dwudziestokilkuletnia Annie Edson Taylor podjęła decyzję o zmianie otoczenia, które przywoływało rozpaczliwe wspomnienia. Wyjechała do teksańskiego miasta San Antonio, gdzie pracowała jako nauczycielka. Po kilku latach porzuciła jednak stabilne życie, aby podróżować po Stanach Zjednoczonych. Uczyła się m.in. na instruktorkę tańca w Nowym Jorku i dawała lekcje muzyki w Sault Ste. Marie w stanie Michigan. Podczas tułaczki przeciwności losu wciąż jej nie opuszczały. Przeżyła trzęsienie ziemi, pożar domu, a także napad rabunkowy. W obliczu każdego problemu wykazywała się jednak wyjątkową siłą ducha i nadzieją na spokojną przyszłość. Niewiele osób doświad…

annie-taylor-28b87db.png
width: 1200
height: 630

Historia kotów, czyli od kultu do diabelskich porównań. Jak zmieniał się stosunek do futrzaków?
type: item
date: 2023-12-18T09:19:31.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: historia
subject: koty
subject: zwierzęta
description: Historia kotów jest stara jak świat. W starożytnym Egipcie za zabicie czworonoga groziła kara śmierci, ale już w średniowieczu uznawano go za wysłannika diabła. Współcześnie futrzaki to bohaterowie memów, a także niezastąpieni przyjaciele w wielu domach.
encoded: W tym artykule: Czy Egipcjanie czcili koty? Historia kotów w państwach starożytnych Koty w średniowieczu Jak w przeszłości traktowano koty? Koty w epoce wiktoriańskiej Koty w XX wieku Koty w czasie wojny Koty w literaturze, filmie i kulturze Przodkiem kota domowego jest kot nubijski pochodzący z północnej Afryki i Bliskiego Wschodu. Kwestia domestykacji kotów pozostaje natomiast sporna. Niektóre źródła wskazują nawet na 9500 lat temu (na Cyprze) czy 8000 (w Azji Zachodniej). W starożytnym Egipcie mruczki udomowiono natomiast około 4000 lat temu. To właśnie tam uznano je za święte i otoczono kultem. Czy Egipcjanie czcili koty? Dla Egipcjan koty były domowymi towarzyszami. Zapewniono im również miejsce w świątyniach. Wedle tradycji egipscy bogowie byli ukazywani pod postacią zwierząt i wielu z nich obdarzono kocimi cechami. W I dynastii chroniącą dom faraona przed wężami boginię Mafdet przedstawiano jako rysia lub ocelota. Wierzono również, że bóg Słońca Ra nocą zamienia się w kota, aby stoczyć walkę z panem mroku Apofisem. Symbolizująca płodność i sprawująca opiekę nad ludźmi bogini Bastet miała kocią głowę, a czasami też całe kocie ciało. Ukazywano ją ponadto w otoczeniu kociąt. W starożytnym Egipcie mruczki poddawano mumifikacji. Najstarszy znany nam przypadek kociej mumifikacji pochodzi z okresu XII dynastii (1991–1778 p.n.e.). W Abydos odnaleziono szkielety kilkunastu kotów z dołączoną misą na mleko dla każdego z nich. Święte zwierzęta chowano z ręcznie robioną i malowaną maską. Sądzono, że zmumifikowany i ofiarowany bogini Bastet kot przyniesie szczęście jego poprzedniemu właścicielowi. Takie przekonanie okazało się dramatyczne w skutkach. Kapłani rozpoczęli okrutną praktykę hodowli kotów w nieludzkich warunkach. Tylko po to, aby je zabić, a następnie sprzedawać zabalsamowane ciała. Nie powstrzymało ich przed tym nawet ryzyko poniesienia kary śmierci, która groziła za zabicie czczonego przez Egipcjan kota. Historia kotów w państwach starożytnych Stosunek antyczn…

historia-kotow-fot-heritage-images-contributor-getty-images1-f8ff8ae.png
width: 1200
height: 630

Eugeniusz Bodo był jednym z najwybitniejszych przedwojennych artystów. 80 lat temu zmarł w sowieckim łagrze
type: item
date: 2023-10-07T07:52:25.000Z
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: historia
subject: historia polski
subject: II wojna światowa
subject: Kultura
subject: polska
subject: polska przedwojenna
subject: zsrr
description: Eugeniusz Bodo przed wojną zachwycał jako gwiazda kina i estrady. Potem aresztowało go NKWD. 7 października 1943 roku umarł z wycieńczenia i głodu.
encoded: W tym artykule: Eugeniusz Bodo jako gwiazda kina Życie prywatne Eugeniusza Bodo Występy kabaretowe po wybuchu wojny Aresztowanie przez NKWD Podejrzany o szpiegostwo Jak zmarł Eugeniusz Bodo? Naprawdę nazywał się Bohdan Eugène Junod. Jego pseudonim sceniczny stanowił połączenie dwóch pierwszych liter własnego imienia oraz trzeciego imienia matki, polskiej szlachcianki Jadwigi Anny Doroty Dylewskiej. Eugeniusz Bodo urodził się w 1899 roku w Genewie jako pół-Polak, pół-Szwajcar. Przez całe życie zachował szwajcarskie obywatelstwo. Nie zdawał sobie sprawy, że ów fakt, paradoksalnie, przyczyni się do jego śmierci w obozowych warunkach. Eugeniusz Bodo jako gwiazda kina Artystyczną smykałkę Bodo odziedziczył po ojcu. Teodor Junod zarabiał na życie, wyświetlając filmy i prowadząc variétés. W 1907 roku sprowadził się wraz z rodziną do Łodzi, gdzie założył kino-teatr Urania. Bodo zaczynał od występów scenicznych. To jednak kino dało mu ogromną popularność. Po debiucie w niemym obrazie „Rywale” z 1925 roku szybko stał się jednym z ulubieńców Polaków. Grywał amantów, a także role komediowe i dramatyczne, dając popis swych wszechstronnych zdolności. Oczarowywał widzów zarówno jako groźny szejk Abdullah („Głos pustyni”), subiekt podszywający się pod szanowanego radcę („Jego ekscelencja subiekt”), pogubiony moralnie marynarz („Czarna perła”), jak i spiker radiowy toczący bój z sąsiadem („Piętro wyżej”). Z czasem zajął się ponadto pisaniem scenariuszy i produkcją. W wielu filmach śpiewał piosenki, które stawały się przedwojennymi szlagierami: „Umówiłem się z nią na dziewiątą”, „Sex appeal”, „Już taki jestem zimny drań”. Życie prywatne Eugeniusza Bodo Dwutygodnik „Kino dla Wszystkich” określał Bodo mianem „polskiego Chevaliera i Goldwyn-Meyera w jednej osobie”. W prasie nie brakowało wzmianek z jego życia prywatnego. Zewsząd dało się słyszeć o miłosnych podbojach filmowego amanta. Nawiązał romans m.in. z Norą Ney, przedwojenną femme fatale żydowskiego pochodzenia. Czytelnicy „Kina” …

eugeniusz-bodo-fot-wikimedia-commons-public-domain-8a0eae9.jpg
width: 336
height: 234

Hypatia z Aleksandrii. Kim była pierwsza męczennica nauki?
type: item
date: 2023-08-30T08:23:18.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: aleksandria
subject: chrześcijaństwo
subject: Edukacja
subject: egipt
subject: nauka
description: Jedną z największych aleksandryjskich filozofek i matematyczek rozszarpał w kościele tłum chrześcijańskich radykałów. Czy za samosądem faktycznie kryła się wyznaniowa rewolucja późnego cesarstwa?
encoded: W tym artykule: Wojny religijne w Aleksandrii Hypatia z Aleksandrii – tragiczna uczona antyku Kim była Hypatia? Wybitna przedstawicielka szkoły neoplatońskiej Hypatia angażowała się w sprawy Aleksandrii „Kozioł ofiarny” biskupa Aleksandrii Zabójstwo Hypatii Aleksandryjskiej Hypatia z Aleksandrii – ofiara chrześcijańskiej walki z pogaństwem? Hypatia z Aleksandrii to jedna z pierwszych naukowczyń cywilizacji śródziemnomorskiej. Żyjąca w IV wieku n.e. kobieta zasłynęła również jako jedna z pierwszych męczennic oddanych idei postępu naukowego. Postać Hypatii spopularyzował film „Agora" z 2009 roku w reż. Alejandra Amenábara. Wojny religijne w Aleksandrii Aleksandrię – miasto współczesne Hypatii – uważano za „koronę wszystkich miast”. Było to miejsce wielokulturowe, w którym kwitło życie umysłowe, byli uczeni oraz szkoły matematyczne i medyczne. Z drugiej strony, w tamtym czasie Aleksandria stała się sceną politycznych i religijnych potyczek między katolikami oraz innowiercami. Wydany przez cesarza Teodozjusza I w 380 roku edykt tesaloński ustanawiał chrześcijaństwo religią państwową Cesarstwa Rzymskiego. Jedenaście lat później cesarz zakazał natomiast praktyk kultowych, co było już prostą drogą do prześladowania „pogan”. Wrogie nastroje wobec wyznawców dawnej wiary podsycała działalność patriarchy Teofila prowadzącego od 385 roku walkę z pogaństwem. Profanowano stare obiekty kultu religijnego, niszczono pogańskie świątynie i pomniki. Symbolem chrześcijańskiego rozprawiania się z pogaństwem stało się zburzenie Serapejonu, świątyni egipskiego boga Serapisa, do którego doszło w 391 roku. Zniszczono wówczas resztki słynnej niegdyś Biblioteki Aleksandryjskiej. Biskupi aleksandryjscy tworzyli swoiste „armie” do walki z wyznawcami dawnej religii. Ich szeregi zasilali parabolanie – najniżsi rangą duchowni, zwykle niewykształceni i podatni na manipulację. Oficjalnie byli powołani do opieki nad chorymi i grzebania zmarłych. W praktyce zajmowali się burzeniem pogańskich świątyń i …

hypatia-z-aleksandrii-4cc37bb.webp
width: 1600
height: 951