Olsztyn: ciekawostki i atrakcje. Co trzeba zobaczyć, zwiedzając główne miasto Warmii?
Ciekawostki i atrakcje Olszyna związane są po pierwsze z jego historią i gotycką zabudową, po drugie zaś z naturalnym położeniem. W granicach miasta znajduje się bowiem 16 jezior. To daje atrakcyjny turystyczny miks, pozwalający turystom spędzić tu czas przyjemnie i pożytecznie.
W tym artykule: Wieże śródmieścia Stare Miasto w Olsztynie Olsztyńska architektura XX wieku Propozycje atrakcji na łonie natury Co warto zjeść w Olsztynie? Olsztyn: ciekawostki Olsztyn i jego okolice są miejscem turystycznie bardzo atrakcyjnym. Można tu oddawać się rozlicznym aktywnościom sportowym w pięknych okolicznościach przyrody, ale też odbyć interesującą podróż do przeszłości. Jakie punkty powinny znaleźć się na liście każdego turysty wybierającego się do Olsztyna? Wieże śródmieścia Trasa pomiędzy wieżami jest świetną opcją na wieczorny letni spacer. Ich piękne podświetlenie tworzy wówczas niezwykły klimat, podkreślając architektoniczne atuty budowli nie zawsze widoczne w słonecznym świetle dnia. Jakie wieże warto zatem uwzględnić podczas spaceru po Olsztynie? dwie wieże kościoła garnizonowego, wieżę Nowego Ratusza, wieżę kościoła ewangelickiego, wieżę zamkową, wieżę bazyliki św. Jakuba, Wysoką Bramę, wieżę kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa, najwyższą ze wszystkich. Taki spacer nie powinien ci zająć więcej niż 2,5 godziny. Stare Miasto w Olsztynie Spacerując po starówce w ciągu dnia, warto zajrzeć do kilku miejsc pokazujących historię miasta. A są to: Muzeum Archidiecezji Warmińskiej przy ulicy św. Barbary, Stary Ratusz i kamienice, Kościół katedralny pw. św. Jakuba, Muzeum Nowoczesności. Jeśli postanowisz zobaczyć wszystkie te miejsca, zarezerwuje sobie na ich zwiedzanie minimum 4 godziny. 10 rzeczy, których prawdopodobnie nie wiesz o Mazurach Przygotowane przez nas ciekawostki o Mazurach z całą pewnością zaskoczą każdego i sprawią, że spojrzycie na ten niezwykle malowniczy region z zupełnie innej strony. Co warto wiedzieć o €.. Olsztyńska architektura XX wieku Powyżej wymieniliśmy kilka miejsc, które pozwalają przynajmniej na chwilę przenieść do historycznych czasów Warmii. Przyszła zatem pora na nieco nowocześniejsze obiekty. Zaczynamy od Nowego Ratusza. Oglądaliście kiedyś koziołki w Poznaniu i słuchaliście hejnału mariackiego w Krakowie? Do tej listy możecie dopisać odsłuchanie w południe granego z budynku ratusza hymnu „O Warmio moja miła” skomponowanego przez F. Nowowiejskiego. Następnie warto odnaleźć znajdujący się niespełna 100 metrów dalej stuletni modernistyczny budynek teatru dramatycznego. Po przeciwnej stronie stoi pomnik jego patrona, czyli Stefana Jaracza. Polecamy też odszukać gmach WSA i Urzędu Marszałkowskiego przy al. Piłsudskiego, by na koniec odwiedzić Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne. To ostatnie powstało 50 lat temu w XIX-wiecznej wieży ciśnień, jako forma upamiętnienia 500. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika. Propozycje atrakcji na łonie natury W Olsztynie można jednocześnie być w mieście i obcować z piękną przyrodą. Choćby dzięki temu, że w tym ośrodku pełnym jezior znajduje się Centrum Rekreacyjno-Sportowe Ukiel. Niespełna dwa kilometry od starówki macie szeroką ofertę miejsc pozwalających aktywnie odpocząć. Jest tam m.in. 11 boisk do piłki siatkowej plażowej, wypożyczalnia sprzętu wodnego, siłownie, place zabaw dla dzieci. Ale także restauracje i kawiarnie, żeby na dobry posiłek nie trzeba było wracać do swojego hotelu lub centrum miasta. Będąc już na miejscu, można także zdecydować się na długi spacer wokół jeziora Ukiel lub wypożyczyć rowery i pokonać tę trasę nieco szybciej. Co warto zjeść w Olsztynie? Jeśli jesteś typem turysty kulinarnego, Olsztyn i w tej dziedzinie zaoferuje ci ciekawe doznania. Jakie potrawy są charakterystyczne dla tego regionu? dzyndzałki warmińskie, czyli regionalne pierogi z wołowiną lub hreczką i skrzeczkami (tzn. kaszą gryczaną i skwarkami), karmuszka – gulaszowa zupa warmińska, która w smaku jest słodko-kwaśna, lokalne rzemieślnicze wyroby, takie jak paprykarz czy lody, marcepan królewiecki, rarytas wywodzący się z dawnych Prus Wschodnich. Zamek w Malborku: opis, zwiedzanie, bilety i dojazd, historia obiektu Zamek w Malborku to jedna z najwspanialszych twierdz średniowiecznej Europy. Rezydencja wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego onieśmiela swoją wielkością i nic dziwnego. Mówimy tu przecież... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b34511ff06693ddb08cecafe3bc8671900818dec-d94d62a.jpg" width="938" height="626" alt="Zamek w Malborku: opis, zwiedzanie, bilety i dojazd, historia obiektu (fot. Michal Fludra/NurPhoto via Getty Images)" title="Zamek w Malborku: opis, zwiedzanie, bilety i dojazd, historia obiektu (fot. Michal Fludra/NurPhoto via Getty Images)" /> Olsztyn: ciekawostki Patron Olsztyna, św. Jakub Starszy, był bratem św. Jana i pierwszym apostołem męczennikiem. Jest również patronem Hiszpanii i Portugalii, a także m.in. pielgrzymów, robotników, rybaków i wojowników. Łynostrada to flagowa trasa rowerowa Olsztyna. Pole kempingowe położone nad jeziorem Ukiel ma powierzchnię 40 000 m kw. oraz miejsce na ok. 100 namiotów i 40 przyczep kempingowych. Odwiedzając Obserwatorium Astronomiczne, po pokonaniu 147 stopni można stanąć na tarasie widokowym i podziwiać panoramę miasta lub za pomocą teleskopu obserwować aktywność Słońca. Rocznie w planetarium w Olsztynie odbywa się 1630 seansów, a placówkę odwiedza ok. 80 tys. gości. W okresie wakacyjnym, czyli od czerwca do września, miasto w każdą sobotę o godz. 16.00 proponuje turystom dwugodzinną darmową wycieczkę po Olsztynie. Spacer rozpoczyna się przy punkcie Miejskiej Informacji Turystycznej w ratuszu. Mikołaj Kopernik powszechnie kojarzony jest z Toruniem. Jednak to w Olsztynie i na Warmii spędził ogółem 40 lat ze swojego 70-letniego życia. Olsztyn leży na Szlaku Kopernikowskim, łączącym miejscowości związane z działalnością wielkiego astronoma.
Batumi to miasto, w którym nie brakuje atrakcji turystycznych. Które z nich trzeba koniecznie zobaczyć?
Batumi to ciekawe miasto, leżące w południowo-zachodniej Gruzji. Jest to drugie największe miasto kraju, więc z pewnością atrakcji dla turystów tam nie zabraknie. Poza tym, że z roku na rok można zobaczyć i przeżyć tam dużo więcej, miejsce to ma również ciekawą i barwną ponad tysiącletnią historię. Co warto zwiedzić i zjeść w Batumi, ile czasu na to zarezerwować i czy warto? Na te i inne pytania odpowiadamy w artykule.
W tym artykule: Batumi w pigułce – historia Atrakcyjne położenie geograficzne Batumi, czyli Perły Morza Czarnego Batumi i atrakcje turystyczne Co robić w Batumi i okolicach? Kolejne miejsca warte odkrycia Co warto zjeść w Batumi? Ogród Botaniczny Do Adżarii na narty? Czemu nie! Co jeszcze można zwiedzić w Batumi? Jaką walutę zabrać do Batumi? Ile czasu na zwiedzanie Batumi? Batumi: ciekawostki Batumi w pigułce – historia Na samym początki warto zaznaczyć, że Batumi jest bardzo dużym ośrodkiem przemysłowym, jak również znanym na świecie uzdrowiskiem. Nazywane jest też przez niektórych Dubajem Europy. Miasto otoczone jest 4 parkami narodowymi, z których 3 zostały uznane przez UNESCO za obiekty światowego dziedzictwa przyrodniczego. Dawniej obecne Batumi było rzymskim fortem Batys, a aktualną nazwę nosi od XI wieku. Oczywiście od tamtych lat miasto zmieniło się nie do poznania. Władze Gruzji dołożyły wszelkich starań, aby stało się ono atrakcyjnym kierunkiem wakacyjnym na mapie Europy. Czy im się to udało? Z pewnością pod wieloma względami tak. Poza bardziej dzikimi terenami z przepięknymi krajobrazami i zapierającą dech w piersiach roślinnością, w Batumi z pewnością większość turystów nie powinna się nudzić. Jest tam co robić. Atrakcyjne położenie geograficzne Batumi, czyli Perły Morza Czarnego Batumi leży w południowo-zachodniej części Gruzji, dokładnie w republice Adżarii, której jest stolicą. Jego zdecydowaną atrakcją jest fakt, że położone jest na wybrzeżu Morza Czarnego. Niespełna 400 kilometrów dalej można zwiedzić także Tbilisi. Ze względu na swoje położenie geograficzne jest to obszar subtropikalny, dlatego przez cały rok panują tu optymalne temperatury. Klimat jest zwrotnikowy, łagodny. Toast za Gruzję. "Zabiorę Was do kraju, który odwiedzam od ponad 20 lat" Pokażę maleńkie wioski ignorowane przez przewodniki turystyczne i większość map. Na koniec zasiądziemy do gruzińskiej uczty. Gotowi? No to w drogę! Dzięki swojemu położeniu miasto obfituje w piękną roślinność. Można podziwiać tam dużo lasów dębowych, iglastych świerkowych i jodłowych, głównie w pobliżu górskich terenów. Dominują tam: palmy, magnolie, drzewa laurowe, tuje i bukszpany. Batumi i atrakcje turystyczne Poza podziwianiem roślinności, co jeszcze można tam zobaczyć i zwiedzić? Park Cudów Jest on położony tuż nad samym morzem. To zdecydowanie najbardziej nowoczesna część miasta. Jednym z wyróżniających się budynków jest m.in. Batumi Tower ze specyficzną iglicą. Turyści często dzielą się fotografiami w mediach społecznościowych na jego tle. To właśnie w tej lokalizacji można obejrzeć Batumi z lotu ptaka, np. korzystając z diabelskiego młyna. Ponadto jest tam także rzeźba, przez niektórych uważana za najbardziej romantyczną na świecie. Ma ona symbolizować historię miłości Ali i Nino, których łączyło gorące uczucie. Niestety, barierą do stworzenia realnego związku były różnice wyznaniowe ich rodzin. Rzeźby skłaniają się ku sobie, schylając się do pocałunku, a następnie ponownie oddalają, odchodząc od siebie odwrócone plecami. Całość robi wrażenie! Promenada nadmorska Promenada to urokliwe miejsce, a w zasadzie kilkanaście kilometrów wzdłuż Morza Czarnego, które jest świetną opcją dla aktywnych osób, lubiących np. jazdę na rowerze lub hulajnodze. Jest to wprost idealny punkt Batumi do zwiedzenia go właśnie tymi środkami lokomocji. Po drodze spotkasz sporo kawiarni, rzeźb oraz stoisk z pamiątkami. Warto wziąć większą torbę, jeśli planujesz robić przystanki i wybierać upominki z podróży. Wybór będzie naprawdę spory! Ponadto w miejscowej knajpie możesz sobie zamówić na wynos na spacer promenadą jedne z lokalnych win, aby jeszcze bardziej poczuć smak Gruzji. Jeśli wolisz mieć bliższy kontakt z wodą bez problemu znajdziesz punkt, w którym można wypożyczyć łódź i odbyć rejs, obserwując miasto z zupełnie innej perspektywy. Stare Miasto Jeśli już ponapawasz się pięknymi widokami morskimi pora zagłębić się trochę w historię i życie miejskie wśród wielu wąskich uliczek starego miasta. Co prawda kilka lat temu zostało ono odnowione, ale wciąż czuć w nim starą duszę i klimat dawnych lat. Uliczki pełne kawiarni i restauracji kuszą na każdym kroku turystów, aby chociaż na chwilę przysiedli i odpoczęli. Jest to świetne miejsce na wieczorny spacer, ponieważ to tutaj tuż po zachodzie słońca najbardziej rozkwita miejskie życie. W trakcie takiego spaceru będziesz mógł dostrzec kontrasty między starożytnymi miejscami, a nowoczesnym stylem życia. Dostrzeżesz też w poszczególnych miejscach podobieństwo do wielu innych popularnych turystycznych miast, jak np. Rzym czy Paryż. Oczywiście ważnymi elementami starego miasta są świątynie dla ludzi najróżniejszych wyznań. Co możemy zobaczyć w niedalekiej od siebie odległości? M.in. synagogę, meczet Orta Dzhame oraz kościół prawosławny św. Mikołaja. Ta mieszanka jest efektem tego, że przez lata przez te tereny przewinęło się mnóstwo narodowości. Co robić w Batumi i okolicach? Kolejne miejsca warte odkrycia Poza atrakcjami do podziwianie jest też wiele miejsc, w których idealnie odnajdą się tzw. turyści kulinarni. Czyli ci, którzy uwielbiają próbować nowych smaków. Bazar w Batumi Jak w wielu dużych miastach, i w Batumi znajduje się popularny bazar. Poza lokalnymi specjałami i świeżymi produktami turyści mogą podejrzeć tu, jak w mieście toczy się życie i codzienna praca wielu osób. Co warto tam zakupić? Z pewnością aromatyczne gruzińskie przyprawy, których mnogość może przyprawić o zawrót głowy. Są tu również małe gruzińskie knajpki, serwujące różnorodne street foody. Targ rybny Poza bazarkiem nie można nie wspomnieć o targu rybnym, skoro miasto jest położone tuż nad morzem. To tu lokalsi przywożą swoje świeże połowy na sprzedaż. Odwiedzając ten targ jeszcze tego samego dnia można cieszyć się smakiem świeżutkich ryb na talerzu. Co warto zjeść w Batumi? W bogatą tradycję kuchni gruzińskiej bardzo mocno wpisuje się także kuchnia ajariańska. Będąc na miejscu warto spróbować dań, które jadają lokalsi. Polecamy doświadczyć „Gruzińskiej Supry”, która oznacza ucztę z lokalnych dań. Najczęściej są one przygotowane z produktów eko, jak warzywa, nabiał, ryby i mięsa, oczywiście okraszone dużą ilością aromatycznych przypraw. W Gruzji odnaleziono tłocznię wina sprzed 1800 lat. Znajdowała się tuż obok rzymskiego fortu Zespół polsko-gruzińskich archeologów odkrył tłocznię wina nieopodal starożytnego rzymskiego fortu Gonio (dawniej Apsaros). Badacze twierdzą, że placówka zaopatrywała żołnierzy Cesar... Zawsze do wykwintnego jedzenia pasuje dobre wino, a w Gruzji tego nie brakuje. Tradycyjna produkcja win sięga 8000 lat wstecz, a technika wykorzystująca naczynia zwane „Qvevri” jest częścią niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Jakie są tam najpopularniejsze dania? chinkali / khinkali, Adjarian Khachapuri, tonis puri – pieczywo gruzińskie, sałatka gruzińska, badridżani, adżapsandali lub sałatka z bakłażanów i papryki, pieczone pieczarki nadziewane serem sulguni, phali, czyli pasty warzywne. Najedzeni? To można wyruszyć dalej.. Ogród Botaniczny Jedno jest pewne. Po zwiedzaniu gwarnych miejsc i podglądaniu życia miejskiego również wielcy miłośnicy przyrody znajdą coś dla siebie. Otóż jeśli masz podczas swojego pobytu kilka wolnych godzin, ok. 3-4, to warto odwiedzić ogród botaniczny (szczególnie w maju lub czerwcu). Zobaczysz tam najróżniejsze okazy roślin z różnych zakątków świata. Zdecydowaną atrakcją, często wspominaną przez turystów jest drzewo, które runęło, a jego gałęzie zaczęły się na nowo piąć pionowo w górę. Możesz też tam zobaczyć przepiękny ogród róż, który zrobi wrażenie nawet na osobie, która kompletnie nie interesuje się kwiatami. Całość wygląda dosłownie jak zaczarowany ogród z bajki. Jeśli zmęczysz się spacerem pod górę, możesz skorzystać ze specjalnych pojazdów, które tam jeżdżą. Albo po przejściu połowy drogi na sam koniec ogrodu zjechać tyrolką, której liny rozciągnięte są nad skałami, roślinnością i morzem. Wejście do tego ogrodu kosztuje ok. 20 lari. Do Adżarii na narty? Czemu nie! Region Adżarii to także jedne z najwyższych gór Gruzji. Średnia wysokość waha się między 2000–2500m, co stanowi idealne miejsce dla miłośników nart. Ponadto góry są piękne, brązowo-pomarańczowe jesienią, a wiosną zachęcają turystów wszechogarniająca zieleń i wodospadami górskimi. Warunki, które są na Małym i Wielkim Kaukazie, pozwalają przez ok. 4–5 miesięcy na szusowanie na nartach czy snowboardzie. Sezon trwa od grudnia do kwietnia. Zdecydowanie atrakcje znajdują tu także dla siebie pasjonaci narciarstwa skiturowego oraz coraz popularniejszych heli-skiing czy ski paragliding. Co jeszcze można zwiedzić w Batumi? Forteca Gonio (może to być ciekawa atrakcja zwłaszcza dla najmłodszych, którzy mogą zrobić sobie zdjęcia w zbrojach wojowników sprzed lat), Forteca Petra (na pięknym tarasie widokowym można odpocząć i podelektować się wszechogarniającym błękitem i widokiem morza łączącego się z niebem), Delfinarium, Batumi Art. And music Centre (sala koncertowa), Plac Europejski, Plac Piazza, Wieże Alfabetu Zegara Astronomicznego, Kolejka linowa Argo – zapłacisz za przejazd nad miastem ok. 30 lari. Panorama jest piękna, natomiast nie jest to atrakcja rekomendowana osobom z dużym lękiem wysokości. Ci, którzy się zdecydują, po trasie w jedną stronę mogą odpocząć w pięknej kawiarni podziwiając panoramę miasta, a drogę powrotną kolejką odbyć już po kawie wypitej w tym pięknym miejscu. Jaką walutę zabrać do Batumi? Do Gruzji warto zabrać walutę o nazwie lari, ponieważ nią zapłacisz praktycznie wszędzie. Jeśli masz ze sobą euro, bez problemu wymienisz je w gruzińskich kantorach na lari. Ile czasu na zwiedzanie Batumi? Czas, który chcecie poświęcić na zwiedzania poszczególnych atrakcji oczywiście jest kwestią bardzo indywidualną. Być może wolicie typowe miejskie atrakcje, muzea i budynki z historią, a leżenie nad brzegiem morza totalnie nie jest dla was? Większość najważniejszych miejsc Batumi wraz z dniem wygospodarowanym na spokojny odpoczynek i wsłuchiwanie się w szum fal spokojnie zwiedzicie w 7 dni. Batumi: ciekawostki W mieście znajduje się lotnisko. Jednak jeśli będziesz szukał konkurencyjnych ofert dotarcia do Batumi możesz zdecydować się także na lądowanie w Tbilisi lub Kutaisi. W tym mieście jest ok. 387 hoteli z 22229 miejscami noclegowymi oraz 417 restauracje z 38754 miejscami siedzącymi. Z pewnością więc znajdziesz punkt, który będzie spełniał wszystkie twoje wymagania na ewentualny pobyt wakacyjny.
Gwiazdozbiory nieba północnego: jakie są ich nazwy i jak je znaleźć?
Gdzie znajduje się niebo północne? Poznaj jego gwiazdy i gwiazdozbiory nieba północnego. Dowiedz się, jaka jest ich historia oraz jakie ciekawostki z mitologii greckiej skrywają w sobie najpopularniejsze konstelacje.
W tym artykule: Gdzie jest niebo północne? Jakie są gwiazdozbiory nieba północnego? Wielka Niedźwiedzica (łac. Ursa Maior) Mała Niedźwiedzica (łac. Ursa Minor) Kasjopeja (łac. Cassiopeia) Cefeusz (łac. Cepheus) Gdzie jest niebo północne? Niebo północne, jak sama nazwa wskazuje, umiejscowione jest po północnej stronie równika niebieskiego, który to rozdziela całą sferę niebieską na niebo północne oraz niebo południowe. Dlatego niebo północne stanowi naturalne sklepienie dla osób, które zamieszkują półkulę północną. Natomiast widoczne jest również z niektórych obszarów półkuli południowej. Im dalej na północ znajduje się obserwator, tym mniej nieba południowego jest w stanie zobaczyć, a znajdując się na biegunie północnym, widzi on wyłącznie niebo północne. Poniżej przedstawiamy najbardziej znane gwiazdozbiory nieba północnego. Jakie są gwiazdozbiory nieba północnego? Najpopularniejsze gwiazdozbiory na niebie północnym to Cefeusz, Kasjopeja, Mała Niedźwiedzica oraz Wielka Niedźwiedzica. Pozostałe konstelacje nieba północnego to: Gwiazdozbiór Andromedy Gwiazdozbiór Byka Gwiazdozbiór Herkulesa Gwiazdozbiór Jaszczurki Gwiazdozbiór Korony Północnej Gwiazdozbiór Liska Gwiazdozbiór Lutni Gwiazdozbiór Łabędzia Gwiazdozbiór Małego Lwa Gwiazdozbiór Oriona Gwiazdozbiór Pegaza Gwiazdozbiór Perseusza Gwiazdozbiór Psów Gończych Gwiazdozbiór Raka Gwiazdozbiór Rysia Gwiazdozbiór Smoka Gwiazdozbiór Strzały Gwiazdozbiór Trójkąta Gwiazdozbiór Warkocza Bereniki Gwiazdozbiór Wolarza Gwiazdozbiór Woźnicy Gwiazdozbiór Źrebięcia Gwiazdozbiór Żyrafy Wielka Niedźwiedzica (łac. Ursa Maior) Wielka Niedźwiedzica to konstelacja ciągnąca się wokół bieguna. Jej nazwa pochodzi z mitologii greckiej i jest owocem jednej z wielu sekretnych relacji Zeusa – tym razem ze śmiertelną nimfą Kallisto. Gdy żona Zeusa, Hera, dowiedziała się o kolejnej kochance męża postanowiła ukarać nimfę i zamieniła ją w niedźwiedzicę. Arkas, syn nieszczęsnej nimfy, był fanem myślistwa. Podstępna Hera w akcie zemsty zaprowadziła go na tereny zamieszkiwane przez jego matkę i namówiła na polowanie. Nieświadomy niczego Arkas uniósł oszczep, jednak dzięki interwencji Zeusa nie zabił swojej matki uwięzionej w ciele niedźwiedzicy. Najwyższy z bogów umieścił na niebie zarówno matkę jak i syna jako Wielką Niedźwiedzicę i Małą Niedźwiedzicę. Hera jednak nie chciała dopuścić, aby niedźwiedzie zaznały odpoczynku w morzu, tak jak ma to miejsce w przypadku innych konstelacji – dlatego waśnie gwiazdozbiory te krążą wokół bieguna. Gwiazdozbiory widoczne w Polsce. Kiedy i jak możemy je obserwować? Od wieków ludzie wpatrując się w niebo poszukiwali na nim gwiazd łączących się w charakterystyczne kształty. Gwiazdozbiory - niektórzy dopatrują się w ich układach magicznych znaczeń, ... Ursa Maior to duży i wyrazisty gwiazdozbiór nieba północnego, będący trzecią co do wielkości konstelacją sfery niebieskiej. Z szerokości geograficznej Polski widoczny jest przez cały rok. Przy czym nieuzbrojonym okiem, czyli pozbawionym wszelkich narzędzi optycznych, jesteśmy w stanie dostrzec około 125 gwiazd z tej konstelacji. Jak ją odnaleźć? Spróbuj dostrzec siedem najjaśniejszych gwiazd, które współtworzą Wielki Wóz – jego dyszel jest jednocześnie ogonem Wielkiej Niedźwiedzicy. Wielka Niedźwiedzica to gwiazdozbiór między innymi takich gwiazd jak: Dubhe, Merak, Phecda, Megrez, Alkaid, Ksi Ursae Majoris czy SU UMa. Najjaśniejszą gwiazdą w tej konstelacji jest jednak ε UMa (Alioth), znajdująca się w odległości 83 lat świetlnych od Słońca. Chcąc przeliczyć ten dystans na dobrze nam znane kilometry, osiągnęlibyśmy długość 785767457400000 km! Jej nazwa pochodzi z języka arabskiego i oznacza „czarnego konia” lub „byka”. Co prawda w przeszłości różne nacje próbowały nadać gwieździe zróżnicowane nazwy. Na przykład Chińczycy określali ją jako Yùhéng, czyli „jadeitową tubę do patrzenia”, a Hindusi jako Angiras, stanowiącego imię jednego z siedmiu wedyjskich wieszczów. Ostatecznie jednak w 2016 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna ustanowiła nazwę Alioth. Mała Niedźwiedzica (łac. Ursa Minor) Mała Niedźwiedzica to słabo widoczna konstelacja nieba północnego, którą z Polski można dostrzec przez cały rok. Inna jej nazwa to Mały Wóz. Gołym okiem jesteśmy w stanie zobaczyć około 20 gwiazd z tego gwiazdozbioru, a najpopularniejszą i zarazem najjaśniejszą z nich stanowi Polaris, czyli północna Gwiazda Polarna Ziemi. Jej odległość od Słońca to 430 lat świetlnych. Ciekawostką jest, że w przeciwieństwie do innych gwiazd nieba północnego, które wschodzą i zachodzą, Polaris niemal nie zmienia swojego położenia. Dzięki temu można ją wykorzystywać do trafnego określania kierunków świata, gdyż jest ona widoczna zawsze na północy. Jak ją odnaleźć? Wystarczy zlokalizować tylne koła Wielkiego Wozu, a następnie przedłużyć pięciokrotnie odcinek dzielący Betę i Alfę Wielkiej Niedźwiedzicy. Nazwa tego gwiazdozbioru także wywodzi się z mitologii greckiej. Utożsamia się ją z synem kochanki Zeusa, Arkasa. Inne podania mitologiczne prawią jednak o tym, że Zeus zaraz po swoich narodzinach został ukryty przed swoim ojcem na jednej z greckich wysp, gdzie otoczyły go opieką dwie nimfy – Ida oraz Adrastea. Najwyższy z bogów, w ramach wdzięczności, umieścił je na nieboskłonie jako Wielką i Małą Niedźwiedzicę. Kasjopeja (łac. Cassiopeia) Kasjopeja jest gwiazdozbiorem ustanowionym już w czasach starożytnych. Jej nazwa pochodzi z przekazów mitologicznych, zgodnie z którymi Kasjopeja była królową Etiopii. Jej cecha rozpoznawalna to zarozumiałość – królowa uważała się bowiem za bardziej urodziwą niż powszechnie znane z niezwykłej urody nimfy Nereidy. W ramach kary za zarozumiałe i samolubne postępowanie królowej, Nereidy oraz żona króla morskiego, Amfitryta, postanowiły wzburzyć wody i zesłać powodzie na królestwo Etiopii. Posejdon natomiast wysłał tam potwora, by ten pustoszył kraj. Aby temu zapobiec, Kasjopeja i jej mąż, Cefeusz, złożyli ofiarę z córki – Andromedy. Ta jednak została uratowana przez swojego przyszłego męża, Perseusza. Królowa Etiopii po dokonaniu żywota dostała się do nieboskłonu, jednak mściwe nimfy zadbały o to, aby została ona umieszczona z dala od wód, w pobliżu bieguna, często zwisając tam głową do dołu. Każdy może być astronomem! Sprawdź, jak obserwować niebo „I oto wyszliśmy znów zobaczyć gwiazdy" - pisał Dante. A żeby ujrzeć ich jasność potrzebna jest... ciemność. Sprzęt to sprawa drugorzędna. Gwiazdozbiór ten widoczny jest z Polski przez cały rok, jednak nieuzbrojonym okiem możemy zobaczyć około 90 gwiazd. Najjaśniejszą z nich stanowi Gamma Cassiopeiae, oddalona od Słońca o 549 lat świetlnych. Żeby pokonać taką odległość, musielibyśmy okrążyć Ziemię aż 129 miliardów razy! Cefeusz (łac. Cepheus) Cefeusz jest 27. co do wielkości konstelacją nieba północnego. Podobnie jak wszystkie opisane wcześniej gwiazdozbiory z terytorium Polski jesteśmy w stanie go dostrzec przez cały rok, a bez użycia specjalistycznych narzędzi optycznych możemy zobaczyć aż 60 gwiazd. Nazwa tego gwiazdozbioru również pochodzi z greckiego mitu, opowiadającego o karach zesłanych na królestwo Etiopii. Cefeusz, jako mąż zarozumiałej królowej Kasjopei został ukarany przez Zeusa w taki sposób, że jego konstelacja składa się z gwiazd o średniej jasności. Najjaśniejszą z nich jest Alderamin, odległa od Słońca o około 49 lat świetlnych.
Mgławica Kraba, czyli niebo przez lornetkę. Poznaj jeden z najbardziej majestatycznych obiektów na nocnym niebie
Mgławica Kraba to jeden z najbardziej majestatycznych obiektów na nocnym niebie. Znajduje się w gwiazdozbiorze Byka i w dobrych warunkach można ją obserwować nawet przez lornetkę. Jest najlepiej widoczna na przełomie jesieni i zimy, kiedy znajduje się wysoko nad horyzontem. Jak prezentuje się jej historia, jak została odkryta i czym w ogóle jest ten obiekt? Tego dowiesz się z poniższego artykułu.
W tym artykule: Mgławica Kraba – historia obserwacji Natura oraz pochodzenie Mgławicy Kraba Właściwości fizyczne mgławicy Kraba Mgławica Kraba a inne obiekty mgławicowe Mgławica Kraba – historia obserwacji Mgławica Kraba po raz pierwszy została zaobserwowana w 1731 roku przez angielskiego astronoma, Johna Bevisa. Ówczesny stan wiedzy nie pozwalał jednak zrozumieć, czym obiekt jest. Przykładowo Galaktyka Andromedy znana była w tamtym okresie jako Mgławica Andromedy, mimo że wyraźnie różniła się nieco od pozostałych tego typu obiektów. Bagatelizowano to, ponieważ uznano, że Droga Mleczna jest jedyną galaktyką we Wszechświecie. Również i tej sytuacji nie ułatwiał stan techniki. Bevis odkrył Mgławicę Kraba przy pomocy lornetki i nazwał ją „niewielkim obłokiem w gwiazdozbiorze Byka”. Na dokładniejsze obserwacje musiała czekać ponad 100 lat. W 1845 roku został ukończony największy teleskop zwierciadłowy XIX wieku. Słynny „Lewiatan z Parsonstown” był odpowiedzialny za cały szereg pierwszych obrazów głębokiego nieba, w tym właśnie mgławicy Kraba. Podczas pierwszych obserwacji dostrzeżono w niej podobieństwo do skorupiaka i właśnie wtedy nadano jej obecną nazwę. Nazwę, która utrzymała się do dziś, mimo że późniejsze obserwacje zatarły podobieństwo mgławicy do zwierzęcia. Poznajcie radioteleskop, który sięga do początków czasu. Anteny LOFAR znajdują się także w Polsce Ten radioteleskop nie wygląda jak konstrukcje znane z filmów. Zamiast ogromnej stalowej czaszy – rozsiane po wielu miejscach Europy pola wypełnione prostymi antenami. Razem tworzą one wielki ... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/poznajcie-radioteleskop-ktory-siega-do-poczatkow-czasu-anteny-lofar-znajduja-sie-takze-w-polsce-fot-lofar1-1be461b.jpeg" width="938" height="527" alt="Poznajcie radioteleskop, który sięga do początków czasu. Anteny LOFAR znajdują się także w Polsce (fot. LOFAR)" title="Poznajcie radioteleskop, który sięga do początków czasu. Anteny LOFAR znajdują się także w Polsce (fot. LOFAR)" /> Późniejszych odkryć dokonano za pomocą spektroskopu. W dużym uproszczeniu: spektroskop jest urządzeniem, które pozwoliło dokładnie zbadać widmo mgławicy. Dzięki niemu odkryto, że mgławica nie jest skupiskiem gwiazd (jak dotychczas sądzono), a obłokiem gazu, który – co więcej – rozszerzał się we wszystkich kierunkach w przestrzeni. Sprawiało to wrażenie, jakby był pozostałością po potężnej eksplozji. W 1921 roku szwedzki astronom, Knut Lundmark, na podstawie zapisów starożytnych i średniowiecznych chińskich astronomów stworzył zestawienie obserwowanych na przestrzeni wieków gwiazd. Jedna z nich okazała się szczególna – bo oprócz tego, że świeciła wyjątkowo mocno i zanikła, znajdowała się w okolicy Mgławicy Kraba. Lundmark przetłumaczył chińską datę zanotowania informacji na współczesny przekaz, otrzymując datę 4 lipca 1054 roku. Niedługo później, w zapisach arabskich odnaleziono podobną wzmiankę na temat wyjątkowo jasnej gwiazdy, widocznej nawet za dnia, która po pewnym czasie zaczęła pomału zanikać. W obu przypadkach pozycja na niebie i data były do siebie zbliżone. Następnie amerykański astronom, Edwin Hubble obliczył wiek mgławicy Kraba i powiązał ją z gwiazdą z 1054 roku, twierdząc, że to właśnie ta gwiazda pozostawiła po sobie mgławice Kraba w wyniku swojej śmierci – tak zwanej supernowej. Kolejne lata rozwoju techniki przyniosły obserwacje Kraba w różnych długościach fal radiowych. Wykazały one, że mgławica Kraba skrywa we wnętrzu coś, co rozświetla ją od środka. Tym obiektem jest pulsar (inaczej gwiazda neutronowa). Jest to pozostałość po gwieździe, która pozostawiła po sobie mgławicę. To odsłonięte jądro dawnej gwiazdy, które wiruje wokół własnej osi z taką prędkością, że emituje silne promieniowanie rentgenowskie. Natura oraz pochodzenie Mgławicy Kraba Istnieje wiele typów mgławic: mgławice emisyjne, jak na przykład mgławica Orzeł, których obłoki gazu są rozświetlane przez pobliskie, młode gwiazdy, mgławice ciemne, takie jak mgławica Koński Łeb, których obłoki pochłaniają całe światło, pozostawiając obserwatorowi ciemny obszar. pleriony – właśnie do tej grupy należy Mgławica Kraba. Oznacza to, że jest oświetlana od wewnątrz przez pulsara, czyli pozostałość po gwieździe-przodku. Początkowo nie było wiadomo, czy mgławica jest obłokiem gazu, czy skupiskiem gwiazd. Część astronomów stała za tą pierwszą hipotezą, a część za drugą. Wątpliwości rozwiano dopiero analizując linie spektralne mgławicy Kraba. Te wyraźnie wskazywały na obłok gazu pochodzenia gwiazdowego. Ciekawostki o kosmosie. Czego jeszcze nie wiemy o Wszechświecie? Ciekawostki o kosmosie bywają intrygujące, zaskakujące, a czasem też trochę straszne. Przede wszystkim uzmysławiają nam jednak, jak mało w gruncie rzeczy wiemy o naturze wszechświata oraz ... W 1921 roku przeanalizowano zdjęcia mgławicy Kraba wykonywane na przestrzeni kilkunastu lat i zauważono wyraźnie, że mgławica rośnie. Oznaczało to, że musiała być pozostałością po jakiejś potężnej eksplozji. Wyliczono prędkość jej ekspansji na koło 1500 km/s i na tej podstawie ustalono jej wiek na około 900 lat. Następnie wysunięto hipotezę, że za powstanie mgławicy odpowiedzialna była gwiazda obserwowana w 1054 roku. Podsumowując, przyjmuje się, że mgławica powstała w kwietniu 1054 roku w wyniku eksplozji supernowej typu drugiego. Obecnie ma ponad 950 lat, znajduje się w odległości około 6,3 tysiąca lat świetlnych od Ziemi, a więc relatywnie blisko nas, i rośnie z prędkością 1500 km/s. W jej wnętrzu znajduje się pulsar, który sprawia, że mgławica świeci w specyficzny sposób. Właściwości fizyczne mgławicy Kraba Po spojrzeniu na Mgławicę Kraba można dostrzec wyraźne, włókniste struktury, które okalają centrum. Kiedyś te struktury były zewnętrzną warstwą gwiazdy-przodka. Składają się one głównie z wodoru i helu, choć można w nich znaleźć śladowe ilości węgla, tlenu, azotu, żelaza i siarki, a ich temperatura waha się pomiędzy 11 000 K a 18 000 K (10726,85–17726,85 st. C). W centrum mgławicy Kraba znajduje się pulsar. Emituje on silne pole magnetyczne, które napędza całą mgławicę. Obszar dookoła pulsara okazał się jednym z najsilniejszych źródeł fal radiowych, promieniowania rentgenowskiego i jest jednym z najjaśniejszych obszarów widzianych w zakresie fal gamma. Ciekawą rzeczą jest to, że od czasu wybuchu supernowej mgławica Kraba zdaje się rosnąć coraz szybciej. Za przyczynę takiego stanu rzeczy uznaje się wiatr gwiezdny generowany przez pulsara. Silne pole magnetyczne wprawia w ruch cząsteczki znajdujące się wewnątrz mgławicy. Mgławica Kraba a inne obiekty mgławicowe Mgławica Kraba jest bez wątpienia majestatycznym obiektem. Charles Messier – francuski astronom i poszukiwacz komet – w swoim katalogu obiektów mgławicowych nie bez powodu umieścił ją na pierwszym miejscu, co wyjaśnia, czemu można natrafić na jej oznaczenie M1. Takich obiektów jednak jest zdecydowanie więcej i cieszą oczy każdego, kto miał okazje zobaczyć je przez okular teleskopu. Mgławice łączy pewien czynnik – niemal wszystkie są pozostałością po umarłych gwiazdach. Istnieje jednak obiekt, który pod tym kątem się różni, i to znacząco: Mgławica Andromedy. Przez prawie tysiąc lat od jej odkrycia uznawano ją za mgławicę. Tego stanu rzeczy nie zmieniło nawet odkrycie wyraźnych, spiralnych struktur dookoła jaśniejszego centrum oraz obserwacja widma, które wyraźnie się różniło od widm innych obiektów mgławicowych. Amerykański astronom, Herber Curtis, odkrył na tle mgławicy Andromedy 11 nowych gwiazd, każda średnio o 10 wielkości gwiazdowych mniejsza od tych w Drodze Mlecznej. Na tej podstawie oszacował odległość od Słońca do mgławicy na 500 tysięcy lat świetlnych i jako pierwszy wysunął hipotezę, że jest to nie mgławica, lecz kolejna galaktyka. Hity z satelity. Co widział Hubble? Zdjęcia kosmosu wykonane przez Teleskop Hubble’a zachwycają nas od ponad 27 lat. Teraz główny naukowiec kierujący urządzeniem wybiera z nich 10 jego zdaniem najlepszych niebiańskich wido... To nie koniec ciekawostek! Istnieją we wszechświecie miejsca, w których gwiazdy nie umierają, lecz rodzą się na nowo. Takim miejscem jest Mgławica Oriona. Wchodzi ona w skład kompleksu Oriona, czyli grupy mniejszych mgławic na tym obszarze. Do tego kompleksu należą też mgławice o wdzięcznych nazwach – Mgławica Koński Łeb czy też mgławica Rybi Pysk. Składają się one głównie z wodoru i helu i powstaje w nich wiele nowych gwiazd. Jest to najbliższy Ziemi obszar narodzin gwiazd.
Ara hiacyntowa: gatunek zagrożony wyginięciem. Co warto wiedzieć o największej latającej papudze?
Papuga ara hiacyntowa to największa spośród latających papug. Jakie są cechy szczególne tej hiacyntowej papugi? Czym się żywi? Jak długo żyje? Czy istnieje ryzyko, że niebawem papugę hiacyntową będzie można oglądać jedynie na zdjęciach?
Ara hiacyntowa (Anodorhynchus hyacinthinus) to gatunek dużego ptaka należącego do rodziny papugowatych. Niezwykle piękna i łagodna, ceniona przez hodowców na całym świecie. Papugę hiacyntową jako pierwszy opisał i skatalogował w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym roku słynny angielski lekarz i przyrodnik- John Latham. Naturalnym środowiskiem ary hiacyntowej są wilgotne lasy Ameryki Południowej. Niestety populacja hiacyntowych papug maleje i pomimo wielu prób ratowania tego gatunku, ara hiacyntowa wciąż jest zagrożona wyginięciem. Ara hiacyntowa: charakterystyka Ara hiacyntowa jest największą z latających papug. Występuje na terenach Ameryki Południowej- w północnej Brazylii (od doliny Amazonki), północno- wschodnim Paragwaju, we wschodniej Boliwii. Największa populacja papugi hiacyntowej występuje w równinie Pantanal. Wygląd samca i samicy nie jest zróżnicowany. Samica papugi hiacyntowej jest jedynie nieco bardziej smukła niż samiec. Ubarwienie hiacyntowej papugi jest jednolite- kobaltowo niebieskie, natomiast wokół ciemnobrązowych oczu i u nasady dzioba ary hiacyntowej znajduje się żółta naga skóra. Dziób ary hiacyntowej jest duży i zakrzywiony i ma czarne zabarwienie. Masywny i twardy służy arze hiacyntowej do rozłupywania pożywienia, natomiast nogi hiacyntowej ary są ciemnoszare. Hiacyntowa papuga posiada u każdej nogi cztery palce- dwa skierowane do przodu i dwa do tyłu (tzw. zygodaktylia) co pomaga jej w chwytaniu żywności i wspinaczce po gałęziach drzew. Ogon ary hiacyntowej jest bardzo długi. Długość ciała papugi hiacyntowej wynosi około stu centymetrów, z czego połowę stanowi właśnie ogon. Rozpiętość skrzydeł hiacyntowej ary wynosi około stu dwudziestu centymetrów, natomiast waga ary hiacyntowej to niespełna dwa kilogramy. Papuga hiacyntowa prowadzi dzienny tryb życia. Zazwyczaj w nocy śpi, a rano wylatuje z gniazda w poszukiwaniu pożywienia. Jest łagodnym i towarzyskim ptakiem. Zazwyczaj spotyka się je w parach albo dużych grupach. Lęgi ar hiacyntowych odbywają się w czasie pory deszczowej (od lipca do grudnia), kiedy hiacyntowe papugi mają lepszy i bardziej różnorodny wybór pokarmów, co ma duże znaczenie w przypadku odchowu młodych. Zazwyczaj samica ary hiacyntowej składa w dwudniowych odstępach dwa, trzy jaja, które następnie wysiaduje przez około dwadzieścia osiem dni. Wówczas to samiec dostarcza jej pożywienie. Z reguły, z piskląt hiacyntowej papugi, opierzenia dożywa tylko jedno. Kolejne pisklęta wykluwają się bowiem kilka dni po pierwszym i nie otrzymują od rodziców odpowiedniej opieki. Po wykluciu się młodych, zarówno samiec jak i samica, wyruszają w poszukiwaniu pokarmu. W pełni opierzone młode papugi hiacyntowej stają się po niespełna trzynastu tygodniach, a po opuszczeniu dziupli przeżywają z rodzicami jeszcze około roku- półtora. W tym czasie uczą się od nich i przygotowują do samodzielnego życia. Ary hiacyntowe uzyskują dojrzałość płciową w wieku siedmiu lat. Zatem okres młodości trwa u papug hiacyntowych bardzo długo, jeśli popatrzymy na inne ary. Dla porównania- ara zielonoskrzydła dojrzałość płciową osiąga między drugim i trzecim rokiem życia, a pod opieką rodziców pozostaje jedynie przez okres trzech miesięcy. Ile żyje ara hiacyntowa? Długość życia hiacyntowej ary zależy oczywiście od wielu czynników. Jednak szacuje się, iż w naturalnym środowisku papuga hiacyntowa dożywa pięćdziesięciu, a czasem nawet sześćdziesięciu lat. Są zatem ary hiacyntowe ptakami długowiecznymi, choć daleko im do chociażby nowozelandzkich kuzynek- papug Kakapo, których średnia życia wynosi aż dziewięćdziesiąt pięć lat. Ara hiacyntowa: środowisko i pożywienie Papuga hiacyntowa zamieszkuje tropikalne lasy deszczowe w dolinach rzek, sawanny, zagajniki palmowe. Większość gniazd ary hiacyntowe budują na drzewie Manduvi, gdzie najpierw znajdują dziurę, a następnie ją powiększają, aby następnie wypełnić ją kawałkami drewna i zamienić w gniazdo do celów reprodukcyjnych. Pożywienie hiacyntowej ary stanowią głównie rośliny ( nasiona, orzechy, owoce palm) , a część jej diety stanowią również niektóre mięczaki, na przykład ślimaki. Papuga hiacyntowa: zagrożony gatunek Niestety, istnieje realne zagrożenie, iż barwne papugi hiacyntowe- te niezwykle piękne i majestatyczne ptaki- nasi potomkowie będą mogli podziwiać jedynie na zdjęciach. Ara hiacyntowa na liście IUCN (International Union for Conservation of Nature) ma kategorię VU, co oznacza, że hiacyntowa papuga należy do gatunku narażonego na wyginięcie w stosunkowo niedługim czasie. Ara hiacyntowa jest wpisana do konwencji CITES (Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem , ang. Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora ). Jako główne zagrożenia dla gatunku hiacyntowej papugi, poza naturalnymi wrogami, jakimi są drapieżne ptaki czy węże, trzeba wymienić utratę siedlisk, zmiany klimatu oraz kłusownictwo- polowanie dla mięsa i piór i nielegalny handel. Można zatem powiedzieć, że największym zagrożeniem dla gatunku ar hiacyntowych jest, jak to często bywa, człowiek. Pióra ar hiacyntowych są niezwykle pożądanym surowcem, z którego wytwarzane są dodatki do kapeluszy czy inne przedmioty atrakcyjne dla turystów, którzy często nie zdają sobie sprawy, że przywożąc piękną pamiątkę z wycieczki po krajach Ameryki Południowej, pośrednio przyczyniają się do zagłady papug hiacyntowych. Ciekawostki o arze hiacyntowej Dziób ary hiacyntowej jest tak mocny, że jest w stanie jednym uderzeniem rozłupać orzech kokosowy. Ary hiacyntowe- jak wszystkie ary- są bardzo głośne. Kiedy papuga hiacyntowa jest zaniepokojona bądź podniecona wydaje donośne dźwięki. Potrafią również naśladować ludzkie głosy. Papugi hiacyntowe z reguły łączą się w pary na całe życie. Potrzebują stałej obecności partnera i denerwują się, kiedy ten znika. Hodowcy planujący zakup ary hiacyntowej powinni mieć to na uwadze. Samotna hiacyntowa papuga może z czasem stać się neurotyczna i osowiała. Niektóre orzechy jadane przez papugi hiacyntowe są tak twarde, że aby ptak mógł je zjeść, muszą być najpierw zjedzone i przetrawione przez bydło. Dopiero wówczas skorupa orzecha staje się na tyle miękka, że ara hiacyntowa może ją rozłupać. Ary hiacyntowe zjadają także glinę. Według naukowców pomaga im ona wchłonąć truciznę, występującą w niektórych owocach i nasionach. Hiacyntowe ary pełnią bardzo ważną rolę w środowisku, rozsiewając orzechy i ziarna, którymi się żywią. Powodują tym samym kiełkowanie nasion i wzrost roślinności . Interesującym jest związek łączący arę hiacyntową z jej naturalnym wrogiem- tukanem toko. Ów ptak ,chętniej niż inne, spożywa owoce manduvi i przyczynia się walnie do rozsiewania nasion. A zatem, ary hiacyntowe zawdzięczają tukanom większość miejsc, w których mogą zbudować gniazda. Z drugiej jednak strony- jak podaje w swoim artykule, prof. dr hab. January Weiner- dokładne badania wykazały, że ten sam tukan jest jednym z najgroźniejszych drapieżników, plądrujących gniazda ar hiacyntowych i wybierających ich jaja. Handel złowionymi arami hiacyntowymi jest nielegalny, natomiast handel papugami hiacyntowymi urodzonymi w niewoli jest zgodny z prawem, lecz rozmnażanie hiacyntowych ar jest bardzo trudne . Stąd też papugi hiacyntowe należą do najdroższych papug na świecie. Jeżeli ktoś już zdecyduje się na zakup ary hiacyntowej powinien przygotować miejsce na bardzo dużą klatkę, w której papuga hiacyntowa miałaby warunki niezbędne do prawidłowego rozwoju. Ary hiacyntowe powinny mieć możliwość swobodnego lotu i zabawy. Szczególnie zalecane są drewniane zabawki i gałęzie do wspinaczki i gryzienia. W 2014 roku mennica polska, nakładem 2000 sztuk wybiła jednodolarową monetę z wizerunkiem ary hiacyntowej. Moneta ukazała się jako pierwsza z serii „SOS dla świata- zagrożone gatunki zwierząt” .