National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-25T10:30:51.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Ta kraina jest jak skalny zwierzyniec”. Tu wszystko wygląda jak w bajce
items: Libia zachwyca przyrodą i ujmuje gościnnością. To nieodkryta perła Orientu
items: Tajna droga do Annapurna Base Camp: dlaczego ten trek łamie serca i otwiera oczy
items: „Jak Tatry skrzyżowane z Bieszczadami”. Góry Fogaraskie to mało znana perełka Rumunii
items: Własne mieszkanie czy Everest? Wybór wcale nie był oczywisty
items: Jak przygotować się na 6-tysięcznik. Droga Moniki Witkowskiej na Broad Peak
items: Wielka Piątka Afryki – jakie zwierzęta należą do Big Five i gdzie można je spotkać?
items: Słowacja: Tarzan u Janosika
items: Skrzydła Afryki - parki narodowe świata
items: Kierunek: Czukotka! Na rejs
items: Skok na bungee? Znamy najlepsze miejsce na świecie!
items: Podróżuj z głową - podłącz się! Ale jak?
items: Pokonać terminatora
items: Jemen. Wrażenia do potęgi
items: W domu wielkiego brata
items: Pod dachem świata Everest
items: Afryka - zaplanuj podróż
items: Z daleka i z bliska. Warto wiedzieć
items: Z daleka i z bliska. Co warto wiedzieć
items: Bornholm na rowerach
items: Narty w masywie najwyższej góry Australii
items: Turcja - orient na stoku
items: Holandia - narty w hali
items: Chile - kondor na nartostradzie

„Ta kraina jest jak skalny zwierzyniec”. Tu wszystko wygląda jak w bajce
type: item
date: 2025-11-09T11:15:47.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: kapadocja
subject: turcja
description: Kapadocja to miejsce, w którym natura i człowiek wspólnie stworzyli krajobrazy jak z bajki. Zobacz, gdzie można przespać się w skale, zjeść pstrąga w rzece i dotknąć balonu o poranku.
encoded: Spis treści: Życie w skalnych domach – wspomnienia z Kapadocji Trekking przez doliny Kapadocji – tam, gdzie nie docierają turyści Kościoły wykute w tufie i kapadockie winnice Podziemne miasta i legendarne konie Kapadocji Balonowy spektakl o świcie – magia poranka w Kapadocji Jak zaplanować podróż do Kapadocji? Krajobrazy Kapadocji wydają się czymś nierealnym. Nawet najlepsze zdjęcia nie oddają magii tego, co stworzyła natura – z niewielką pomocą człowieka. Życie w skalnych domach – wspomnienia z Kapadocji – Tu się urodziłem – Hasan, nasz kierowca podczas dżip safari, wskazuje wydrążoną w skale grotę. Przez dziurę zaglądam do wnętrza, w którym pozostały resztki wyposażenia, np. kanapa, a na zewnątrz wisi talerz satelitarnej anteny. – Prąd mieliśmy, gaz też – dopowiada chłopak, widząc moją zdziwioną minę. Mieszkanie w skałach przez długie wieki było w Kapadocji normą. Przynajmniej nikt nie narzekał na metraż. Rodzina się powiększała – łatwo można było wydrążyć kolejny pokój. Wulkaniczny tuf to miękki materiał, nie potrzeba było nawet jakichś wyrafinowanych narzędzi. Poza tym latem w takich jaskiniodomach było przyjemnie chłodno, zimą zaś względnie ciepło. Kiedy przyjechałam do Kapadocji pierwszy raz, 30 lat temu, wiele osób mieszkało jeszcze w takich skalnych domostwach, a powszechnym środkiem transportu były osły. – Każdy z nas ma swojego ekologicznego mercedesa – ze śmiechem mówili miejscowi. Dzisiaj o widok osiołka raczej już trudno, a ludzie przenieśli się do bardziej komfortowych apartamentów. To, co przyciąga turystów do Kapadocji, krainy położonej w sercu azjatyckiej części Turcji, to przede wszystkim widoki. Tutejsze skały przybierają najprzeróżniejsze formy – grzybów, stożków, no i bajkowych kominów. Jest też skalny zwierzyniec ze słynnym wielbłądem i kamienne Trzy Plotkary. Jedyne w swoim rodzaju dzieło natury tworzy się bezustannie od milionów lat. Głównymi „winowajcami” są lokalne wulkany, które zalały okolicę lawą i przysypały popiołami, dzięki czemu pows…

kapadocja-GettyImages-624951458-b47814c.jpg
width: 4760
height: 3578

Libia zachwyca przyrodą i ujmuje gościnnością. To nieodkryta perła Orientu
type: item
date: 2025-10-13T06:02:39.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: bliski wschód
subject: libia
subject: pustynie
description: Ogromne zjawiskowe wydmy, słone jeziora, które unoszą cię na powierzchni, wspaniałe formacje skalne. Libia to perła wciąż czekająca na odkrycie.
encoded: Spis treści: Kraina diun U Tuaregów Perła pustyni Antyczne korzenie Libia – informacje praktyczne Wrzucone na Facebooka zdjęcie pokazujące, jak leżąc na wodzie, czytam książkę, robi furorę. – To Morze Martwe? – ktoś dopytuje. – Gdzie tam, jezioro Gaberoun, w Libii, na środku Sahary – wyjaśniam. Tutaj też są mocno zasolone jeziora pozwalające na samoistne utrzymanie się na powierzchni. Mało tego, w stosunku do swojego słynnego konkurenta libijskie jeziora w okolicach miasta Ubari są dużo ładniejsze i praktycznie bez ludzi. Wciśnięte między żółte, a o zachodzie słońca pomarańczowe wydmy zaskakują barwą wody: granatową, błękitną albo turkusową, zależnie od pory dnia. Niestety, z ponad 40 jezior już tylko w kilku jest woda. Reszta powysychała. Żyjący w tym regionie Tuaregowie na określenie piaszczystych gór mają dziesiątki nazw. Te z ostrym niczym nóż grzbietem to sif, a to, co nazywamy morzem wydm, to idehan. Tak wielkich diun jak te tutaj nigdy wcześniej nie widziałam. Mam zaufanie do naszych kierowców, jednak kiedy maksymalnie rozpędzeni podjeżdżamy pod szczyt, za którym nie wiadomo, co jest, odruchowo zamykam oczy. Na szczęście „synowie pustyni” doskonale znają teren – poza sporadycznym zakopywaniem się w sypkim piachu i przegrzewaniem się chłodnic nic złego się nie dzieje. O spalaniu paliwa nikt w tym kraju nie myśli – Libia to w kategorii: „wydobycie ropy naftowej”, prawdziwy potentat. Nic dziwnego, że litr paliwa kosztuje tutaj równowartość 15 groszy, co oznacza, że za 8 zł mamy pełny bak (53 litry). Dużo droższa jest woda – za równowartość 1 jej litra można kupić 6 litrów paliwa! Kraina diun Efektem wojny domowej, której apogeum było zabicie w 2011 r. rządzącego krajem przez 42 lata pułkownika Muammara Kaddafiego, był m.in. upadek turystyki. Przybysze z zagranicy bali się tu przyjeżdżać, było wiele obostrzeń. Ostatnio to się trochę zmienia, ale obcokrajowcy nadal wzbudzają tu sensację, a jednocześnie wybuchy szczerej radości. Co chwila słyszymy pełne sympatii: s…

libia-Gaberoun-cbe7e44.jpg
width: 2000
height: 1135

Tajna droga do Annapurna Base Camp: dlaczego ten trek łamie serca i otwiera oczy
type: item
date: 2025-08-17T10:58:44.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: annapurna
subject: himalaje
subject: nepal
subject: trekking
description: Rododendronowe i bambusowe lasy, tarasowe pola. A na horyzoncie majestatyczne ośnieżone szczyty. Tak wygląda ABC Trek pod Annapurnę w Nepalu.
encoded: Spis treści: Trekking w Nepalu Annapurna Base Camp Katedra w Himalajach Zejście w doliny Annapurna – informacje praktyczne Pierwszą okazję do zachwytu ośnieżonymi szczytami mamy już w Pokharze, mieście, z którego wyrusza się na trekkingi w rejonie Annapurny. W przeciwieństwie do Katmandu to drugie co do wielkości nepalskie miasto znajduje się dużo bliżej himalajskich kolosów niż stolica. Z tarasu na dachu naszego hoteliku mamy widok na strzelisty Machhapuchhare, prawie siedmiotysięcznik (brakuje mu 7 m) zwany też Rybim Ogonem. Trafność tej nazwy docenimy za kilka dni, kiedy spojrzymy na niego z zupełnie innej strony. Annapurnę też widać, ale jeszcze nie tę najwyższą. Bo Annapurna to nie jeden konkretny szczyt, ale cały masyw, z wieloma wierzchołkami. 8 tys. m osiąga jedynie Annapurna I, chociaż te pozostałe (II, III, IV, Annapurna Fang, Gangapurna i inne), mimo że niższe, również mogą być dla wspinaczy trudne i niebezpieczne. Trekking w Nepalu Wędrówkę do bazy pod Annapurną popularnie określaną jako ABC (od ang. Annapurna Base Camp) rozpoczynamy z wioski Phedi, dokąd z Pokhary dojeżdża się busem. Jest stromo, gorąco, ale ciekawie. Mijamy poletka, na których uprawiane są ryż i proso, fotografujemy zaprzężone w pług woły. Przystając na odpoczynek, zaglądamy do tradycyjnego domu Gurungów. To dominująca tutaj grupa etniczna, zupełnie inna pod względem wyglądu czy tradycji niż najsłynniejsi w Nepalu Szerpowie żyjący dużo bardziej na wschód, w rejonie Everestu. Dom obwieszony jest kolbami kukurydzy, na stole suszy się posiekana rzodkiew, a pod dachem werandy wisi pełniący rolę ula wydrążony w środku pniak. Zamawiamy tradycyjną herbatę masala, czyli z dodatkiem różnych przypraw (m.in. imbir, kardamon, gałka muszkatołowa oraz goździki). Wierzcie mi, domowej roboty mieszanka bije na głowę tę podawaną w turystycznych kawiarniach. Następny dzień rozpoczynamy o świcie. Niewyspanie rekompensuje nam kolejne „wow!” – tym razem jest to widok na imponującą ścianę Annapurny Południow…

Nepal-Annapurna-1-4ed263a.jpg
width: 1000
height: 563

„Jak Tatry skrzyżowane z Bieszczadami”. Góry Fogaraskie to mało znana perełka Rumunii
type: item
date: 2025-04-15T09:54:22.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Czas na góry
subject: rumunia
subject: szczyty
subject: Travel
description: Góry Fogaraskie to najwyższe pasmo w całej Rumunii. Szczyty przekraczają tu 2500 metrów, a szlaki wiodą przez polodowcowe jeziora, owcze pastwiska i surowe górskie przełęcze.
encoded: W tym artykule: Owce w Górach Fogaraskich Najwyższy szczyt Rumunii Przewodnik po Górach Fogaraskich Rumuńskie przysmaki Góry Fogaraskie – co warto wiedzieć? Czy są tu niedźwiedzie? – pytamy szefową schroniska, przy którym chcemy rozstawić nasz namiot. – Czasem przychodzą. Ale turystów raczej nie ruszają, bo wolą polować na owce – pada odpowiedź. Słowo „raczej” nie uspokaja, bo czytaliśmy w prasie o przypadkach atakowania ludzi przez rumuńskie miśki, ale szczęście w nieszczęściu stado pasących się owiec mamy w pobliżu. Nasze pytanie nie jest wcale bezzasadne – 50 proc. europejskiej populacji niedźwiedzi brunatnych, czyli ok. 6,2 tys. osobników, żyje właśnie w Rumunii, w dużej mierze w Górach Fogaraskich. A i tak jest ich tu dużo mniej niż w latach 80. XX w. Polowania na te zwierzęta uwielbiał rumuński dyktator Nicolae Ceauşescu. Za jego sprawą o niedźwiedzie specjalnie dbano – nie dość, że ich liczba doszła wówczas do 8 tys., to jeszcze – dla lepszego wyglądu – serwowano im witaminy i proteiny. Na razie tutejsze niedźwiedzie instytucjonalnej ochrony wciąż się nie doczekały. Ale bez wątpienia czują się panami okolicy. Na własne oczy widzę zdjęcia wielkiego miśka, który rozsiadł się tuż przy ruchliwej drodze i nie zamierza się nigdzie ruszać. Nie dziwią porozwieszane w wielu miejscach tablice z prośbą, by nie zostawiać w koszach na śmieci żadnej żywności, a w razie spotkań ze zwierzętami – ich nie dokarmiać. Owce w Górach Fogaraskich Nocujemy nad malowniczym jeziorkiem przy cabanie Podragu (cabana to rumuńskie określenie schroniska). To dobra baza wypadowa na Moldoveanu (2544 m) – najwyższą górę Rumunii. Mamy do przejścia ok. 4 godz. w każdą stronę, ale droga się nie dłuży, bo widoki są wyjątkowe. Popularna nazwa tych gór to Alpy Fogaraskie, co rzecz jasna jest mocno nobilitujące, aczkolwiek określenie „Alpy” jest trochę na wyrost. Choćby dlatego, że nie ma tu żadnych lodowców. Mnie Góry Fogaraskie przypominają Tatry skrzyżowane z Bieszczadami. W liczącym 72 km paśmie …

rumunia-gory-fogaraskie-e08bbcf.jpg
width: 8256
height: 4644

Własne mieszkanie czy Everest? Wybór wcale nie był oczywisty
type: item
date: 2024-08-23T07:00:33.000Z
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: Lifestyle
subject: mieszkanie
subject: mount everest
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: Travel
subject: wspinaczka
description: Mówi się, że każdy ma swój Everest. Ja też miałam. Tyle że w moim przypadku naprawdę chodziło o najwyższy szczyt na Ziemi.
encoded: W tym artykule: Mieszkanie czy wyprawa? Każdy się boi Zdjęcie na zaliczenie Niespodziewany brak tlenu Same plusy Mount Everest nie był najtrudniejszą górą, na jakiej byłam – w tej kategorii na pierwszym miejscu bez cienia wątpliwości stawiam K2. Szczerze mówiąc, Everest nie łapie się też do mojego rankingu najpiękniejszych gór – jego sylwetka jest, jak na mój gust, zbyt przysadzista. Posiada jednak atut, który sprawia, że nie ma konkurencji – jest na Ziemi najwyższy. Chciałam na nim stanąć, bo każdy chyba by chciał, a ja na dodatek byłam po lekturze całej masy książek o himalaizmie. Ale ważniejszy w tym spełnieniu marzeń był nie tyle cel, co niełatwa droga do niego. To ona sprawiła, że Everest tak bardzo wpłynął na moje życie. Mieszkanie czy wyprawa? Mimo że w górach działam od bardzo dawna (tak na dobre – od czasów studenckich), na pierwszym ośmiotysięczniku, którym był właśnie Everest, stanęłam późno – w wieku 47 lat. Kiedy inni kończą himalajską „karierę”, ja dopiero ją zaczęłam. Powodów, dla których chciałam wspinać się na Everest, było kilka. Byłam już pod tą górą kilka razy w roli przewodniczki prowadzącej himalajskie trekkingi. Za każdym razem, patrząc z oddali na skalisty wierzchołek, zastanawiałam się, jaki widok się z niego roztacza. Jako pisząca o górach dziennikarka stwierdziłam, że nie powinnam komentować himalajskich wypraw, jeśli nie mam w tej kwestii własnych doświadczeń. Niewiele osób wiedziało, że będę się wspinać. Jechałam na Everest dla siebie, sprawdzić, czy dam radę, ale też po to, aby tak po prostu wśród tych majestatycznych szczytów pobyć, mieć je na wyciągnięcie ręki, odciąć się od prozy codziennego życia. I przez dwa miesiące, bo tyle trwała wyprawa, przenieść się – w przenośni i dosłownie – na zupełnie inne poziomy. Przygotowania były długie i wyczerpujące. Nie raz miałam kryzysy, zastanawiałam się, czy to ma sens. Zdawałam sobie sprawę z ryzyka, wiedziałam, że nie wszyscy z takich wypraw wracają. Ale podświadomie czułam, że jeśli odpuszcz…

wlasne-mieszkanie-czy-szczyt-everest-wybor-wcale-nie-byl-taki-oczywisty-905c264.jpg
width: 1600
height: 1093

Jak przygotować się na 6-tysięcznik. Droga Moniki Witkowskiej na Broad Peak
type: item
date: 2022-05-15T08:27:23.000Z
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: broad peak
subject: himalaizm
subject: himalaje
subject: polski himalaizm
subject: Wolny czas
subject: wyprawa w himalaje
description: Broad Peak przysparza wspinaczom wiele problemów – pogoda w paśmie Karakorum jest nieprzewidywalna i zdarzają się sytuacje ekstremalne. Latem 2021 roku zdobywanie tego szczytu było dla Moniki Witkowskiej szczególnie pechowe i dramatyczne. Cudem udało jej się wyhamować upadek i 300-metrowy zjazd na wysokości 7500 m.
encoded: W tym artykule: Jak K2 zamieniło się w Broad Peak Pandemia krzyżuje plany Ostatnie chwile przed Broad Peak Czy himalaiści są zabobonni? Przedstawiamy fragment książki Moniki Witkowskiej „Broad Peak. Darowane życie" (Wyd. Słowne, 2022). Książka polskiej himalaistki nie jest jedynie opowieścią o wyprawie. Można się z niej dowiedzieć o tym, jak wygląda od podszewki wyprawowa codzienność, co się zdarzyło podczas ataku szczytowego i dlaczego zginął Mister Kim, jak swoje wyprawy wspominają Krystyna Palmowska (pierwsze w świecie wejście kobiece na Broad Peak) i Krzysztof Wielicki (rekord w szybkości zdobycia tej góry). K2 i co dalej? Najnowszy odcinek podcastu National Geographic Traveler Zjawiskowo W trzecim odcinku podcastu „Zjawiskowo” Jakub Rybski rozmawia z pisarzem, dziennikarzem i podróżnikiem Maxem Cegielskim o jego najnowszej powieści „Nazywam się Czogori”. Jak K2 zamieniło się w Broad Peak Marzyło mi się K2. Jak na razie jedyną Polką, która zdobyła K2, była Wanda Rutkiewicz. Druga góra świata zawładnęła moim umysłem wkrótce po powrocie z udanej wyprawy na Lhotse (2019 rok) i wszystko wskazywało na to, że lato 2020 roku spędzę właśnie tam. Los chciał inaczej. Trzy miesiące przed wyprawą świat zamarł w nieznanym nam wcześniej rodzaju szoku – media trąbiły o pandemii, przerażające statystyki wywoływały psychozę strachu, ale wciąż jeszcze miałam nadzieję, że to chwilowe i że po kilku tygodniach wszystko wróci do normy. Pierwszym utrudnieniem stało się zamknięcie siłowni, co oznaczało odcięcie mnie od głównej formy treningu, czyli chodzenia z plecakiem po ruchomych schodach. „Przyjeżdżaj do mnie, mieszkam w 22-piętrowym bloku” – zaproponował kumpel, Damian Rosiński, więc faktycznie ileś treningów zrobiłam właśnie na klatce schodowej jego wieżowca. Po pewnym czasie rozpoznawałam niektóre z pięter choćby po zapachach ze zsypu. Potem z kolei, gdy ogłoszono lockdown, ćwiczyłam w domu, a konkretniej – dostawałam wycisk w ramach internetowych treningów prowadzonych przez Ka…

monika-witkowska-broad-peak-6cc29f4.jpeg
width: 4624
height: 3472

Wielka Piątka Afryki – jakie zwierzęta należą do Big Five i gdzie można je spotkać?
type: item
date: 2022-03-21T14:56:00.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: kenia
subject: lamparty
subject: lew
subject: nosorożce
subject: parki narodowe
subject: republika południowej afryki
subject: safari
subject: serengeti
subject: słonie
subject: tanzania
subject: zimbabwe
description: Wielka Piątka Afryki, w skład której wchodzą: lew, lampart, słoń, bawół i nosorożec, to niekwestionowany symbol Czarnego Lądu. Aby afrykańskie safari uznać za w pełni udane, powinno się zobaczyć Big Five.
encoded: W tym artykule: Afrykańska piątka, czyli zwierzęta tworzące Big Five W poszukiwaniu Wielkiej Piątki Spotkanie z Wielką Piątką Afrykańska piątka, czyli zwierzęta tworzące Big Five Wielka Piątka Afryki znana jest ze swojej waleczności, szczególnie, kiedy w grę wchodzi ochrona potomstwa lub gdy zwierzęta same znajdują się w centrum zagrożenia. Dlatego decydującym czynnikiem w ukształtowaniu Big Five nie były osiągane przez zwierzęta kształty czy rozmiary, a trudność w ich upolowaniu. W skład afrykańskiej piątki wchodzi pięć gatunków ssaków, uznanych przez tamtejszych myśliwych za najbardziej niebezpieczne na kontynencie. Są to: Zwierzęta na safari – które gatunki można na nim zaobserwować? Zwierzęta safari należą do najbardziej fascynujących gatunków. Udział w wyprawie to w zasadzie obowiązkowy punkt programu w trakcie urlopu spędzanego w Afryce i jednocześnie - jedna z najw... słoń afrykański – największe współcześnie żyjące zwierzę lądowe; nosorożec czarny – niestety, za sprawą kłusownictwa jego populacja ciągle maleje; bawół afrykański – gatunek, który nigdy nie został nigdy udomowiony; lampart – czwarty pod względem wielkości kot świata; lew – jedyny kot żyjący w stadzie. Pytanie, dlaczego do tego grona nie należy na przykład żyrafa? Odpowiedź brzmi: bo jest za łagodna! Wielka Piątka Afryki została stworzona jeszcze w czasach kolonialnych, kiedy Afrykę masowo odwiedzali biali myśliwi. To oni zrobili ranking zwierząt najbardziej cenionych jako trofea. Jak już wspomnieliśmy, nie chodziło nawet o wielkość. Premiowano zwierzaki najbardziej niebezpieczne dla myśliwego (zwłaszcza ranne), a zarazem trudne do wytropienia i ustrzelenia (chociaż to, jak się zdobycz prezentowała na ścianie rezydencji, też pewnie miało znaczenie). Oczywiście można by się spierać, dlaczego uwzględniono lamparta, a nie geparda, który jest najszybszym ssakiem świata, i dlaczego poszedł w odstawkę hipopotam, który ma na koncie więcej istnień ludzkich niż chociażby lew. W każdym razie tak, jak kied…

wielka-piatka-afryki-07d959f.jpeg
width: 1920
height: 1216

Słowacja: Tarzan u Janosika
type: item
date: 2019-07-01T05:03:00.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: Sport
subject: tatralandia
subject: tatry
subject: tatry wysokie
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: W górach, ale nad wodą. Za granicą, ale bliziutko. Słowackie Tatry są dla każdego.
encoded: Nasza paczka planowała ten wyjazd od dawna, ale każdy chciał jechać gdzie indziej. Jedni w góry, drudzy nad morze, dziewczyny przebąkiwały coś o spa, panowie o dawce adrenaliny. Obiecałam, że coś znajdę, i znalazłam. Wylądowaliśmy na Słowacji, w linii prostej 30 km od polskiej granicy. – No i gdzie te góry? – jakieś 10 km przed dojazdem do celu zaczynają się pytania. Mojej paczce znajomych trudno dogodzić. – Są, tyle że w chmurach – wzruszam ramionami, bo przecież nie mam wpływu na pogodę. – Niżne Tatry – dodaję. – Czyli niskie? – dolatuje mnie jęk rozczarowania. – Najwyższy ich szczyt, Dumbier, ma 2043 m wysokości, więcej niż Kasprowy – wyjaśniam malkontentom. – No dobra, ale z tą obietnicą morza to przesadziłaś – pada zarzut. Chwilę później z okna samochodu pokazuję spore, ograniczone tamą sztuczne jezioro. – Miejscowi mówią o nim „Liptowskie Morze” – oznajmiam z triumfem. Trochę naciągam: nazwa tego zbiornika, czyli Liptovská Mara, nie powinna być tłumaczona na polski jako „morze”. To pozostałość po jednej z zalanych tutejszych wsi. Fakt, że kiedyś morze na tych terenach rzeczywiście istniało. Mniej więcej 40 mln lat temu. Pozostałością po nim jest źródło termalne zasilające kompleks basenów słynnego aquaparku Tatralandia. To miejsce jest naszym celem, a raczej powstały przy nim ośrodek Holiday Village Tatralandia, idealna baza na weekendowy wypad. Termalny ocean Zajmujemy dwa funkcjonalnie urządzone domki. Rano, w drodze na śniadanie, towarzystwo staje niczym zahipnotyzowane. Powód? Widok! – Ale góry! – wzdychają z zachwytem. Dziś już chmur nie ma, z jednej więc strony wyłaniają się Niskie Tatry, z drugiej – Tatry Zachodnie i kawałek Tatr Wysokich z charakterystycznym zakrzywionym szczytem Krywania. To o nim pisał na przykład Kazimierz Przerwa-Tetmajer, a Skaldowie śpiewali: Hej, Krywaniu, Krywaniu wysoki! Po śniadaniu z „czerstwymi” bułkami (w języku słowackim „czerstwe” oznacza „świeże”) korzystamy z wliczonego w cenę noclegu nielimitowanego wstępu do miejscow…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6b69bc1a71b1847b5e2f2884dacbd904b42fd980-b5b06a8.jpeg
width: 500
height: 334

Skrzydła Afryki - parki narodowe świata
type: item
date: 2018-05-23T08:00:00.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kenia
subject: parki narodowe
subject: Travel
subject: unesco
description: Wśród parków narodowych w Kenii jezioro Nakuru jest jednym z mniejszych, ale z pewnością najbardziej wartym zobaczenia. Gwiazdami są tu flamingi, ale przylatują też marabuty, pelikany, ibisy, afrykańskie orły... Pełen odlot!
encoded: W tym parku nie zobaczycie Wielkiej Piątki – uprzedza kierowca naszego dżipa. Wchodzące w jej skład lwy, bawoły, lamparty oraz nosorożce w Parku Narodowym Jeziora Nakuru owszem, występują, ale słoni brak! Są za to flamingi. A także 450 innych gatunków ptaków. Park Jeziora Nakuru położony jest tuż pod równikiem. Stojąca przy szosie tablica wskazująca, którędy dokładnie biegnie równoleżnik zero, to popularne wśród turystów miejsce. Jedną z atrakcji jest doświadczenie z wodą wyciekającą z otworu miednicy. Wrzucona na wodę zapałka pokazuje, że wir, jaki się tworzy na półkuli północnej, kręci się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. To samo doświadczenie zrobione od strony półkuli południowej powoduje wir w stronę odwrotną. Na samym równiku wirów nie ma. Zatrzymujemy się na krawędzi wielkiej skarpy. Wysokościomierz w zegarku wskazuje 2300 m n.p.m. – to wyżej niż nasz Kasprowy, choć sceneria zupełnie inna niż w Tatrach. W końcu to płaskowyż. Dużo niżej, w dole, rozciąga się Wielki Rów Afrykański. Ten powstały 12 mln lat temu twór geologiczny (po prawdzie kilka rowów) ciągnie się przez 6 tys. km, od Syrii po Mozambik. Mamy zjechać na jego dno. Tam właśnie położone jest jezioro Nakuru. Nakuru w języku Masajów znaczy „kurz” lub „zakurzone miejsce”. Masajowie to najsłynniejsze plemię tego regionu Afryki, co sprawia, że wszędzie można kupić ich rękodzieło (jak skarżą się Masajowie, coraz częściej podrabiane przez inne plemiona). Ale by spotkać prawdziwych Masajów, trzeba obecnie zjechać bardziej na południowy zachód (najlepiej w rejony rezerwatu Masai Mara). Przy samym Nakuru mamy zdecydowanie większe szanse na spotkanie z Kikujami, najliczniejszą spośród ponad 40 grup etnicznych Kenii. Kurzu jest dużo. Odczuwamy to zaraz po minięciu bramy parku, wjeżdżając na nieutwardzoną drogę. Zresztą co tam kurz, kiedy wita nas stado pawianów. Gwiazdami zdjęć stają się maluchy jadące na grzbiecie matek albo przyczepione pod ich brzuchami. Jest już popołudnie – idealna pora na oglądanie zwie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6811f90858a720817f8ff403f1be0cc32edbf21f-c8c871c.jpeg
width: 1000
height: 653

Kierunek: Czukotka! Na rejs
type: item
date: 2018-05-02T05:00:00.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: niedźwiedzie polarne
subject: ocean arktyczny
subject: Sport
description: -Dlaczego nie płynęliście tak blisko brzegu? - docieka przesłuchujący nas oficer. - Wypatrywaliśmy białych niedźwiedzi - odpowiadamy zgodnie z prawdą. Nie wierzy. Czy ktoś płynąłby taki kawał drogi, żeby sobie popatrzeć na miśki?
encoded: Wstawaj, wachta! – budzi mnie Börje. Zegarek wskazuje drugą w nocy. Jest zimno, na zewnątrz sypie śnieg. – Była zorza? – pytam mego szwedzkiego kompana, zakładając na siebie kolejne warstwy ubrań. – Nie, ale za to jest lód na wantach – Börje przekazuje pokładowe newsy. Wachtujemy na zmianę, po cztery godziny, chyba że złe warunki zmuszają nas oboje do wyjścia na pokład. A zdarza się to często, bo Ocean Arktyczny jest mało przyjazny żeglarzom. Do wszystkiego można się jednak przyzwyczaić. Nagrodą za trudy i niewygody życia na ledwie 10,5-metrowym jachcie jest możliwość dotarcia do miejsc, o których mało kto wie, że istnieją. Naszym celem jest Czukotka. Nikt jeszcze przed nami nie żeglował z Kanady do północno-wschodnich rubieży Rosji. Czukotka to strefa o specjalnym statusie. Załatwienie pozwoleń i wiz zajęło nam ponad pół roku. Nie było to łatwe, ponieważ nie istnieją konkretne przepisy, które precyzowałyby, o jakie zezwolenia chodzi, a w kolejnych moskiewskich ministerstwach każdy mówił co innego. Zgodę na zawinięcie do jej brzegów otrzymaliśmy dwa dni przed wyruszeniem. Rejs rozpoczęliśmy w Inuvik, kanadyjskim porcie nad rzeką Mackenzie, ok. 100 km od jej ujścia do morza. Pierwsze dni przypominały sielankę. Płynęliśmy rzeką, dziwiąc się, że za kołem podbiegunowym może być tak ciepło. Morze Beauforta szybko przypomniało nam, na jakiej szerokości geograficznej się znajdujemy. Zmagaliśmy się z silnym przeciwnym wiatrem i nieprzyjemną falą. Zagrożenie stanowiły mielizny. Mogliśmy się na nie wpakować nawet daleko od brzegów, bo to bardzo płytki akwen. Poza tym pełno na nim pływających bloków lodowych i zdradzieckich, niemal niewidocznych drewnianych bali przyniesionych przez nurt Mackenzie. Dla odpoczynku zatrzymaliśmy się na Herschel Island, kanadyjskiej wyspie, która pod koniec XIX w. stanowiła bazę wielorybniczą. Na wieloryby poluje się w Arktyce nadal, nie tylko w Kanadzie, ale także na Alasce i Czukotce, tyle że mają do tego prawo wyłącznie rdzenni mieszkańcy: Inu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6e5fe9d03b8172b32ed1e76ff3286798871795b6-c1c484b.jpeg
width: 800
height: 600

Skok na bungee? Znamy najlepsze miejsce na świecie!
type: item
date: 2018-04-12T10:07:00.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
description: "Powietrze szarpie mi włosy, wrzeszczę, lecę w wodny pył wodospadów i w tęczę". Nasza dziennikarka leciała 111 metrów w dół. Było warto!
encoded: Stoję na moście na granicy Zambii i Zimabwe . Pode mną rzeka Zambezi, w twarz wieje mi pył Wodospadów Wiktorii. Five-four-three-two-one… Powinno być jeszcze bungee!!!, ale tego już nie słyszę, bo przy four rozkładam ręce i wybijam się z podestu. Leeeecę Świat przewraca się do góry nogami. Pęd powietrza szarpie włosy i ubranie, z emocji wrzeszczę wniebogłosy, nie wiem nawet co dokładnie. Lecę w głąb kanionu, prosto w wodny pył wodospadów i tęcze utworzone przez grające na kroplach promienie słońca. Spieniona rzeka Zambezi zbliża się w niesamowitym tempie. Przez cztery nieprawdopodobnie długie sekundy ciało całkowicie poddaje się sile grawitacji. Nagle czuję, że lina powoli mnie wyhamowuje, po czym łagodnie, bez żadnego szarpnięcia, ciągnie mnie z powrotem do góry. Lecę pod most – patrzę na niego od spodu, na jego zabytkową konstrukcję. W najwyższym punkcie amplitudy żołądek podchodzi mi do gardła i znowu zaczynam szalony pęd w dół. Wahania góra–dół zaliczam kilka razy, choć każde kolejne jest krótsze. Jak ptak Czuję się jak ptak – wolna i szczęśliwa. Emocje powoli opadają, dzięki czemu teraz już w pełni świadomie mogę pooglądać widoki. Ściany wąwozu, rzeka, most, znowu rzeka, skały. W końcu zawisam nieruchomo i obsługa może mnie podciągnąć z powrotem na most. Ktoś podaje mi rękę, ktoś inny odpina linę, jacyś zupełnie nieznani mi ludzie gratulują. Pozostaje jeszcze pójść po dyplom – certyfikat potwierdzający, że skoczyłam z mostu na granicy Zimbabwe i Zambii. Strach Czy się bałam? Pewnie. Każdy się boi, a jeśli mówi, że nie, to nie ma odwagi powiedzieć prawdy. Starałam się za wiele nie zastanawiać nad tym, jak to będzie, a gdy stałam już na krawędzi podestu, wyłączyłam myślenie. I nie zwlekałam z rzuceniem się w przepaść, bo z wcześniejszych skoków zapamiętałam, że im dłużej stoisz, tym bardziej się boisz. Jak to zrobić? Skok kosztuje 160 dol. Jedyne ograniczenia to wiek (min. 14 lat), waga (min. 40 kg, max. 120 kg), ciąża, lęk wysokości oraz niektóre choroby, np. epi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2bd46a90ea292388de3212afd5ea8780f95b99f7-2550352.jpeg
width: 3839
height: 2516

Podróżuj z głową - podłącz się! Ale jak?
type: item
date: 2018-01-05T07:08:22.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: podróże
subject: porady
description: Coraz częściej zabieramy ze sobą w podróż urządzenia elektryczne. Może się jednak okazać, że choć będziemy chcieli, nie zrobimy z nich użytku. Powód? Prozaiczny – nie będzie pasowała wtyczka…
encoded: Podstawowa sprawa to budowa gniazdka elektrycznego. Właśnie z tego powodu na całym świecie w użyciu jest kilkanaście różnego rodzaju wtyczek. Standardowa wtyczka stosowana do tej pory w Polsce (i w wielu innych krajach) to taka z dwoma okrągłymi bolcami i ewentualnie otworem na bolec uziemienia. Teraz jednak, zgodnie ze standardami Unii Europejskiej, wprowadza się inne uziemienie – w postaci blaszek z dołu i u góry wtyczki. Nie zdziwmy się jednak, jeśli np. we Włoszech i Szwajcarii do gniazdka pasować będzie jedynie wtyczka z trzema cienkim bolcami (we Włoszech ustawionymi poziomo w jednej linii, w Szwajcarii – w trójkąt). Na szczęście w obu tych krajach stosuje się też „normalne” gniazdka, w przeciwieństwie do Wielkiej Brytanii, gdzie niezbędne są wtyczki z trzema bolcami, jakich w kontynentalnej Europie nie ma. Z „brytyjskimi” wtyczkami będziemy też mieli do czynienia w byłych brytyjskich koloniach. Inny niż w Europie układ bolców spotkamy w Azji czy w USA i Kanadzie. Nie sposób opisać, gdzie na jakie wtyczki możemy trafić. Dość powiedzieć, że np. w Laosie czy na Kubie występuje 5 ich rodzajów, a na Malediwach i w Nigrze 6! Przezorny zabezpieczony Nic nie wskazuje na to, aby świat wtyczki szybko się ujednolicił. Na szczęście jest na to rada. Wystarczy zaopatrzyć się w tzw. adapter, czyli przejściówkę. W hotelach kilka dyżurnych przejściówek jest zwykle na stanie i po prostu się je wypożycza. Jeśli jednak dużo podróżujemy, najlepiej mieć własną. Na lotniskach i w sklepach podróżniczych można kupić od razu zestaw wtyczek – „universal adapter kit”. Ach te wolty! Poza wtyczką jest jeszcze inny problem – napięcie. W większości krajów wynosi 220–240 woltów (norma UE to 230 V). Wahania o 10–20 V nie mają w sumie znaczenia, ale np. w Kanadzie czy Kostaryce napięcie wynosi 120 V, w USA, na Dominikanie, Jamajce czy w Kolumbii 110 V, a w Japonii tylko 100 V. Niektóre urządzenia, np. żelazka turystyczne, mają specjalne przełączniki na napięcie występujące w danym miejscu. A c…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c5c5845d541b6cd9830505f209b24416b9bd3c8e-069346f.jpeg
width: 640
height: 408

Pokonać terminatora
type: item
date: 2011-09-15T18:50:55.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: sporty ekstremalne
description: Czy rzeka może być spieniona za bardzo? Nigdy dla miłośników raftingu!
encoded: O tym jak wygląda piątka, przekonuję się na własnej skórze na Nilu Błękitnym. Przed pierwszym progiem o piątym stopniu trudności nie mamy nawet czasu się przestraszyć. Wszystko dzieje się błyskawicznie – nerwowo wiosłujemy, widząc przed sobą skotłowaną wodę, następnie pada komenda „stop!” i zaraz później nasz ponton jakby się łamie. Ci, którzy siedzą z przodu, wpadają bezwładnie na tych z tyłu, a jedna osoba wylatuje za burtę. Po chwili łapie się jednak pontonu i wdrapuje na pokład. Jej początkowe przerażenie szybko ustępuje miejsca dumie – z rozbitka stała się bohaterem. Przy drugim progu instruktor zapowiada kilkumetrowy skok. Już z daleka dochodzi do nas szum wodospadu – dźwięk robi się głośniejszy z każdą minutą. Mam wrażenie, że każdy z uczestników ma ochotę się wycofać, ale głupio mu się do tego przyznać. Nadrabiamy minami i próbujemy żartować, jednak im bliżej wodospadu, tym chwile ciszy stają się dłuższe. A potem – serce nagle podchodzi mi do gardła, ponton opada kilka metrów, po czym z zawrotną prędkością mknie jak po równi pochyłej pośród goniących nas grzywaczy. Mimo to nikt nie wypada za burtę i niedługo później cieszymy się z zaliczonego bystrza, podnosząc w górę wiosła. Odpowiednio rwąca górska rzeka to element niezbędny do zorganizowania zwariowanego spływu pontonem (ang. raft). Skąd jednak wiadomo, czy rzeka nie jest zbyt niebezpieczna? Do określenia tzw. stopnia trudności rzeki służy międzynarodowa skala o rozpiętości od 1 do 6. Przy stanach pośrednich dostawia się plus, np. „WW 3+” („WW” to skrót od angielskich słów white water, oznaczających białą, czyli spienioną wodę, lub od niemieckiego Wildwasser, co znaczy „dzika woda”). Najłatwiejsza to jedynka, na której nurt jest leniwy, zakręty łagodne, głazy występują rzadko lub wcale, tak więc w wodzie możemy się znaleźć tylko wtedy, gdy sami do niej wskoczymy. Początkującym, którzy liczą na przyjemną, bezpieczną, ale już emocjonującą zabawę poleca się trójkę – co jakiś czas pojawiają się bystrza, czyli…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Jemen. Wrażenia do potęgi
type: item
date: 2011-03-15T17:17:50.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jemen
description: Wieżowce sprzed tysiąca lat, impreza z odurzającym khatem, oglądanie „przyrodzenia bin ladena”. W kraju, w którym powstała algebra, można liczyć na mocne atrakcje.
encoded: Jemen ma świetne notowania! Oczywiście nie w polskim MSZ, które odradza wojaże po tym kraju, ale wśród podróżników. Że piękny krajobrazowo, że ciekawy kulturowo, że mili i gościnni ludzie, a stereotypy nijak się mają do rzeczywistości. Na dobry początek obalam pierwszy – trzęsę się z zimna, mimo że przecież znajduję się w strefie podzwrotnikowej. No tak, to wpływ wysokości. Sana położona jest na wysokogórskim płaskowyżu, 2300 m n.p.m Suma wszystkich muezinów Ja wchodzę jeszcze wyżej, na dach zabytkowego hotelu, gdzie znajduje się kawiarnia. Zamawiam herbatę i patrzę na miasto z góry. A jest na co! Do tej pory zachowało się ok. 6,5 tys. domów zbudowanych jeszcze przed XI w.! Wszystkie wielopiętrowe, z brązowego bazaltu i cegły w kolorze piernika, z białymi fryzami, koronkowymi obramieniami okien i barwnymi witrażami zamiast zwykłych szyb. Akurat jest południe, zewsząd więc rozlega się ezan – śpiewne nawoływanie muezinów do modlitwy. Głosy nakładają się na siebie, bo tylko na terenie starówki Sany doliczono się 106 meczetów. Najważniejszy jest tak zwany Wielki Meczet, którego miejsce budowy wskazał w VII w. ponoć sam prorok Mahomet. Jemeńska stolica to jedno z najdłużej zamieszkanych miast świata. Według legendy założył je Shema, jeden z synów Noego, zaraz po ustaniu potopu. Historycy mówią o minimum 2,5 tys. lat. Po wypiciu tradycyjnej słodkiej herbaty wracam do poziomu ulicy i przez następne godziny włóczę się w labiryncie wąskich przejść. Samochodów nie ma, co najwyżej objuczone workami osiołki i motory. Co chwila odkrywam coś ciekawego, np. zaprzęgniętego w kierat wielbłąda, który chodząc w kółko, napędza prasę wyciskającą olej sezamowy. Główne uliczki starówki tworzą suk. Jest głośno, kolorowo i pachnąco. Nie brak przypraw i wonności – mirry i kadzidła. W dawnych czasach właśnie te ostatnie przynosiły Jemeńczykom bogactwo. Przypominające grudki bursztynu kadzidło (bądź co bądź to zaschnięta żywica) było wówczas cenniejsze od złota, a Sana leżała na kadzidlanym sz…

W domu wielkiego brata
type: item
date: 2011-02-03T21:34:59.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ludzie
subject: podróże
description: Ruszam w najdziwniejszą podróż mojego życia, do Korei Północnej.
encoded: Pierwsze co zauważam, to portret Kim Ir Sena. Nie mam wątpliwości – jestem w najtrudniej dostępnym państwie świata, kontrowersyjnym, ciągle jeszcze rzadko odwiedzanym przez turystów. Odprawa na lotnisku w Pjongjang, stolicy Korei Północnej (w Polsce nazywanej również Phenianem), mija sprawnie. – Czy ma pani materiały mogące zaszkodzić ustrojowi naszego kraju? – słyszę pytanie. Nie mam. Mam za to telefon komórkowy, a to urządzenie w Korei zakazane. Muszę zostawić go w depozycie do dnia wyjazdu. Aparat fotograficzny? Może być, choć chwilę później przydzieleni naszej grupie przewodnicy robią długi wykład, co można fotografować, a czego nie. Właściwie to najlepiej, abyśmy w ogóle nie robili zdjęć. A jeśli już musimy, to skupmy się na pomnikach i reprezentacyjnych budynkach, bo ze wszystkim innym mogą być problemy. URODZIWA DROGÓWKA Pjongjang przypomina miasta radzieckie – typowo komunistyczne osiedla z blokami bez wyrazu urozmaicają monumentalne gmachy rządowe, socrealistyczne rzeźby i symbole komunistycznej władzy. Nasz zachwyt wzbudzają szerokie, wielopasmowe ulice, na których praktycznie nie ma ruchu! – Żadnych korków! – zazdrościmy. W ciągu ośmiodniowego pobytu w Korei naliczyliśmy zaledwie trzy prywatne samochody! O tym, że są prywatne, wiedzieliśmy dzięki wyróżniającym się żółtym tablicom rejestracyjnym. Jedyne pojazdy to autobusy dowożące do pracy klasę robotniczą, czasem ciężarówka z oddziałem stłoczonych na pace żołnierzy, zdarzają się też wypucowane samochody jakichś notabli. Na wszelki wypadek na skrzyżowaniach czuwają policjantki. Zdaniem niektórych to najładniejsza drogówka świata – dziewczyny muszą być nie tylko urodziwe, ale także niezamężne i w wieku nieprzekraczającym 25 lat. Jeśliby wybrać miasto o największej liczbie pomników, Pjongjang zdobyłby chyba pierwsze miejsce. Już w drodze z lotniska stajemy pod ogromnym Łukiem Triumfalnym, niemal identycznym jak ten w Paryżu. – Tylko że nasz jest o 4 m wyższy! – dumnie mówi przewodniczka. To i tak nic przy p…

Pod dachem świata Everest
type: item
date: 2009-06-19T09:54:26.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: mount everest
subject: nepal
subject: szczyty
subject: trekking
subject: wspinaczka
description: Możliwości zobaczenia Everestu są w Nepalu dwie. Albo kupujemy za ok. 150 dolarów godzinny lot widokowy samolotem lub helikopterem, albo wybieramy się na piechotę do bazy pod Dachem Świata.
encoded: Umiejętności wspinaczkowe ani specjalistyczny sprzęt nie są potrzebne, chyba że przy okazji zamierzamy zdobyć jakiś szczyt. Na trekking może się wybrać każdy, kto ma dobrą kondycję i ze trzy tygodnie wolnego. Ze znajomymi postanawiamy wspiąć się na położony nieopodal głównego szlaku, pokryty lodowcem Lobuche East (6119 m). Wyprawę zaczynamy od kupienia biletów na samolot do Lukli, skąd zwykle startują trekkingi. Tam czekają na nas tragarze. Na lotnisku w Katmandu spędzamy kilka godzin, czekając na lot. Powód? Zła pogoda w LUKLI (2840 m). Lądowanie w tym miasteczku podnosi nam poziom adrenaliny, bo otoczony górami pas startowy wytyczono na skalnej półce. Nie chcielibyśmy się tu znaleźć przy złej widoczności. Szybko ruszamy na szlak. Nie jest oznaczony, ale zgubić się trudno, bo to (przynajmniej na razie) szeroka droga udeptana tysiącami stóp. Mijamy otoczone kamiennymi murkami zabudowania i poletka, co chwilę słyszymy namaste, nepalskie powitanie. Na widok pierwszego wiszącego mostu wszyscy łapiemy za aparaty fotograficzne – nie wiemy, że następnego dnia będzie ich więcej, i to dużo ładniejszych. Po trzech godzinach marszu rozbijamy namioty za Phakdingma (2610 m). Jak na razie czujemy się rewelacyjnie. Rankiem za naszymi namiotami widzimy ośnieżone szczyty – Himalaje, o jakich śniliśmy. Tego dnia szlak wije się w dolinie rzeki Dudhkosi. Przepuszczamy karawany objuczonych jaków, z którymi na wąskim wiszącym moście trudno się wyminąć. W tym rejonie spotyka się właściwie krzyżówki tych zwierząt z krowami, bo jakom czystej krwi jest w dolinach za ciepło. Otacza nas bujna zieleń, mamy krótkie rękawy. Upał sprawia, że na postoju z ulgą obmywamy twarze i moczymy nogi w zimnym strumieniu. W połowie wędrówki docieramy do bramy Parku Narodowego Sagarmatha, gdzie sprawdzane są bilety wstępu. Park stanowi dumę Nepalu – wpisany na listę UNESCO jest najwyżej położonym parkiem narodowym świata. Od tej pory cały czas będziemy znajdować się na jego terenie. Najbardziej męcząca okazuj…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b35c9e8eaaece1d1958d9c7c05192e2b818be614-f16cff0.jpeg
width: 600
height: 399

Afryka - zaplanuj podróż
type: item
date: 2009-03-26T21:43:07.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: dzikie zwierzęta
subject: kilimandżaro
subject: podróż do afryki
subject: podróże
subject: porady w podróży
description: Podróż do Afryki to dla wielu przede wszystkim wyprawa pozwalająca odczuć pierwotne bogactwo fauny, dzikość safari. Choć Czarny Ląd błyskawicznie się zmienia, nadal jest to możliwe.
encoded: Tytuł opowiadania Ernesta Hemingwaya Śniegi Kilimandżaro, sprawił, że najwyższa góra Afryki dawno temu stała się moim marzeniem. I chociaż otaczają ją liczne legendy o złych duchach strzegących srebra leżącego na wierzchołkach, mimo wszystko postanowiłam rzucić jej wyzwanie. Ruszyłam na spotkanie Czarnego Lądu. Powitanie z Afryką nie wypada najlepiej. Lotnisko Kilimandżaro (tak się nazywa), położone ok. 30 km od Aruszy, miasta uznawanego za turystyczną stolicę Tanzanii, tonie w mroku. Samolot wylądował z opóźnieniem, jest środek nocy. W gronie współpasażerów próbuję znaleźć wspólników do taksówki, ale poza mną wszyscy są klientami biur podróży, więc ktoś już na nich czeka. Autobusów o tej porze nie ma, taksówkarze niczym hieny dopadają mnie, rzucając astronomiczną cenę 150 złotych za kurs do miasta... Wybieram się do toalety i tam po raz pierwszy mam do czynienia z Masajami. Na drzwiach do przybytku wiszą płaskorzeźby dwóch masajskich głów: jedna z warkoczykami, druga – ogolona. Jasne, że wybrałam pierwszą opcję. Kiedy wpadłam na mężczyznę przy pisuarze, przypomniałam sobie o zwyczajach tego plemienia. Warkoczyki zaplatają sobie mężczyźni, kobiety wolą praktyczną w gorącym klimacie łysinę. Wracam do hali lotniska. W kantorze wymiany walut siedzi blondwłosa biała dziewczyna. Intuicja mnie nie myli – mogę liczyć na pomoc. Zaraz kończy pracę i może zabrać mnie do Aruszy. Rozmawiamy po angielsku. Po 10 minutach jazdy pada pytanie, skąd pochodzę. – From Poland – wyjaśniam. – Cześć! Asia jestem! Asia Sowińska, a właściwie teraz to już Mfwangavo – przedstawia się moja wybawicielka. Nie wierzę własnym uszom. I to ma być ta dzika Afryka? Aruszę trudno nazwać urzekającym miastem. To przede wszystkim węzeł transportowy, siedziba lokalnych władz, centrum zakupowe, a dla turystów – baza wypadowa na safari. Niewątpliwym atutem krajobrazu jest pobliski wulkan Meru (4566 m), przez niezorientowanych brany za Kilimandżaro. Nie ma tu zbyt wiele do obejrzenia – mało interesujące muzeum…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/74a7504cc995780ef4ece02864ca0dec97d2988b-6769766.jpeg
width: 600
height: 402

Z daleka i z bliska. Warto wiedzieć
type: item
date: 2009-03-25T10:24:27.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adolf hitler
subject: che guevara
subject: moskwa
subject: muzeum bursztynu
subject: porady
description: Świat nie stoi w miejscu. Wciąż pojawiają się nowe możliwości, wynalazki, udogodnienia, zakazy, nakazy. Trudno za tym nadążyć, lecz warto spróbować, do czego namawia Monika Witkowska
encoded: Azyl dla osiołków Prawie 150 osiołków, każdy z przydzielonym imieniem, w spokoju dożywa swoich dni w schronisku dla osiołków znajdującym się koło wioski Vouni w cypryjskich górach Troodos. Prowadzi go mieszkające na Cyprze brytyjskie małżeństwo Mary i Patricka Skinderów, ludzi wrażliwych na krzywdę zwierząt, którzy starym i niezdolnym do pracy, ale jak twierdzą – bardzo mądrym zwierzętom zapewniają szczęśliwą starość. Azyl działa na zasadzie fundacji – nie brak chętnych, którzy przyjeżdżają na tą niezwykłą farmę popracować w charakterze wolontariuszy. Turyści zjawiający się na krótko mogą przejść się między zagrodami, karmiąc czworonogi marchewkami, mogą też z wybranym osiołkiem pójść na spacer, a nawet go… adoptować. Wystarczy 8 euro i dostaniemy specjalny certyfikat adopcji z imieniem i zdjęciem kłapoucha, który najbardziej przypadł nam do gustu. W podjęciu decyzji, którego przygarnąć, pomoże księga przedstawiająca każdego z nich – oprócz portretów są w niej również krótkie życiorysy zwierzaków i opis ich charakterów. Więcej informacji: www.donkeycyprus.com Szlakiem Che Guevary W Boliwii powstaje „Droga Che” – liczący 800 km szlak turystyczny pokrywający się z trasą, jaką słynny Ernesto Che Guevara wraz ze swoim oddziałem partyzanckim pokonał, zanim został schwytany i zastrzelony (w 1967 roku). Kredytu na realizację tego projektu (436 tys. dolarów) udzielił Międzyamerykański Bank Rozwoju, który liczy, że będzie to duża atrakcja turystyczna, zwłaszcza dla miłośników przygody. Część trasy można pokonać jedynie konno, pieszo czy samochodami terenowymi, jako że nie brak odcinków, które od śmierci Che, czyli od 40 lat, praktycznie się nie zmieniły. Horska służba już nie za darmo Miłośnicy gór wybierający się w słowackie Tatry czy Słowacki Raj na pomoc ratowników działającej tam Horskiej Służby liczyć jak najbardziej mogą, ale już nie za darmo. Za każdą akcję, choćby i niezawinioną przez turystę, od początku lipca trzeba płacić. Aby nie nadwerężyć swojego portfela, możn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/96179994f569c4abdb5d7bdfd474a77463a6fcd1-07eca8b.jpeg
width: 640
height: 472

Z daleka i z bliska. Co warto wiedzieć
type: item
date: 2009-03-24T13:22:05.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ciekawostki
subject: gdynia
subject: porady
subject: tanzania
description: Świat nie stoi w miejscu. Wciąż pojawiają się nowe możliwości, wynalazki, udogodnienia, zakazy, nakazy. Trudno za tym nadążyć, lecz warto spróbować, do czego namawia Monika Witkowska
encoded: KSIĘŻNICZKA W GDYNI Największym statkiem wycieczkowym, jaki kiedykolwiek zawinął do polskich portów, jest Star Princess, który mieliśmy okazję podziwiać w Gdyni w końcu maja. Ten pływający hotel o standardzie 4 gwiazdek może zabrać 2600 pasażerów mających na 15 pokładach atrakcje typu cztery baseny, boisko sportowe, salon odnowy biologicznej, dyskoteki, restauracje, sklepy, etc. Statek należący do całej serii jednostek mających w nazwie „Princess” (ang. „księżniczka”), należy do brytyjskiej kompani P&O, zaś rejsy na nim sprzedaje w Polsce warszawskie biuro Marco Polo. Aktualnie Star Princess pływa po Bałtyku i Morzu Północnym (Oslo, Kopenhaga, St. Petersburg etc.), ale w innych sezonach można spotkać go też na Karaibach. KOD LEONARDA PO PARYSKU Francuzi dobrze wiedzą, że każdy pretekst jest dobry, aby ściągnąć turystów. Teraz wykorzystują w tym celu hit kinowy „Kod da Vinci” oparty na słynnej powieści Dana Browna. Za cały dzień podążania śladami głównych bohaterów książki i dowiadywania się od przewodnika, co w fabule było fikcją, a co nie, trzeba zapłacić 163 euro, ale jest też wersja dwugodzinnego spaceru za jedyne 22 euro, w ramach czego przejdziemy od hotelu Ritz (tam właśnie zatrzymał się książkowy Robert Langdon) do Luwru, a następnie kościoła Saint Sulpice (poszukiwania tajemnych symboli). Dla tych, którzy wolą kojarzone z książki miejsca wyszukiwać sami, wydano już nawet stosowny przewodnik. W Tanzanii drożej Wzrosły opłaty za pobyt w dwóch najpopularniejszych tanzańskich parkach narodowych. Każdy dzień w parku Kilimandżaro (zdobywający najwyższy szczyt Afryki muszą brać pod uwagę minimum 5 dni) kosztować będzie już nie 30, lecz 60 dolarów! Z kolei za przyjemność oglądania zwierząt w ramach safari w słynnym Serengeti turyści zapłacą teraz 50 dolarów. Na szczęście w pozostałych parkach opłaty się nie zmieniły i wynoszą od 15 do 25 dolarów. PŁYWAJĄCY KOLOS Słynny statek „Queen Mary 2” nie jest już największym „pasażerem” świata. Zbudowany w Finlandii kolos o n…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e1b1aee515ad5f4fe7c9b799d72a620f0333fc01-61c4008.jpeg
width: 480
height: 602

Z daleka i z bliska. Warto wiedzieć
type: item
date: 2009-03-23T18:09:15.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adolf hitler
subject: ciekawostki
subject: ekwador
subject: etiopia
subject: londyn
subject: paryż
subject: pizza
subject: podróże
subject: porady
subject: psy
subject: wenezuela
subject: zabytki
description: Świat nie stoi w miejscu. Wciąż pojawiają się nowe możliwości, wynalazki, udogodnienia, zakazy, nakazy. Trudno za tym nadążyć, lecz warto spróbować, do czego namawia Monika Witkowska
encoded: PIZZA DLA KRÓLOWEJ Pizza Margarita to jedna z najsłynniejszych potraw włoskiej kuchni. Skąd taka nazwa? Kiedy w 1899 roku włoska królowa Margarita u boku swojego męża – króla Umberto I – odwiedziła Neapol, jeden z tamtejszych kucharzy postanowił zamanifestować przed monarchinią swój patriotyzm. Czerwony sos pomidorowy, biały ser mozarella oraz zielone liście bazylii sprawiły, że pizza podana na królewski stół miała barwy włoskiej flagi narodowej. Królowej oryginalne dzieło bardzo przypadło do gustu – i wizualnie, i smakowo. Lokal, w którym pizza została wypieczona, nadal istnieje – obecnie pod nazwą Pizzeria Brandi. PIES DLA PODRÓŻNIKA? Każdy, kto ma w domu psa, wie, jak ukochany czworonóg utrudnia podróżowanie. Nie wszędzie można go zabrać, zostawić w domu – przykro i nie zawsze jest z kim. W Akademia Sinica na Tajwanie naukowcy starają się rozwiązać ten problem. Jak na razie wykonali psa-robota, który co prawda nie ma sierści, ale macha ogonem, stawia uszy, odpowiada na wezwanie właściciela, może nawet zlokalizować swojego pana w tłumie, rozpoznając jego głos i twarz – słowem zachowuje się jak prawdziwy zwierzak. Zostawić go bez opieki można, choćbyśmy wyjeżdżali i na rok, bo pies-robot za samotność się na nas nie obrazi. Tylko czy rzeczywiście można go nazwać przyjacielem? WIRTUALNE MUZEUM DOBRANOCEK Sala Bolka i Lolka, Sala Misia Uszatka czy Gąski Balbinki – to tylko część ekspozycji, jaką stworzył zafascynowany dawnymi dobranockami Wojciech Jama, z zawodu policjant. Swoje sale mają także Krecik, Pszczółka Maja, Koziołek Matołek, Gucio i Cezar, Reksio, Muminki, Pankracy, a nawet Wilk i Zając oraz Kiwaczek z byłego ZSRR. Wśród około tysiąca eksponatów związanych z bajkowymi postaciami są nie tylko przedstawiające je maskotki, ale także plakaty, koszulki, komiksy czy inne przedmioty, jak choćby mydełka Jacek i Agatka. Pozostaje mieć nadzieję, że władze Rzeszowa, rodzinnego miasta pana Wojciecha, znajdą lokal, by wyeksponować zbiory, a póki co adres muzeum to www.m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/36ecb3f3ba47458e3e4c029d0c26d2d68bde06bf-78097fa.jpeg
width: 640
height: 425

Bornholm na rowerach
type: item
date: 2009-03-23T09:38:56.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bornholm
subject: dania
subject: Kultura
subject: rowery
subject: Sport
description: Jakie chcecie rowery? Polecam „górale” – radzi nam pan w wypożyczalni. Górskie rowery na wyspie, gdzie najwyższe wzniesienie ma raptem 162 metry? A zresztą, niech będzie…
encoded: Niedługo potem jesteśmy wdzięczni za dobrą radę. Na Bornholmie, zwłaszcza w jego północnej części, wiele dróg prowadzi po pagórkach, którym wprawdzie do Alp daleko, ale mimo wszystko wymagają kondycji i odpowiednich przerzutek. Poza tym owszem, często się jeździ po asfalcie, ale nie brak również polnych ścieżek. Startujemy z północy wyspy – miejscowości Allinge, z urokliwym portem pełnym rybackich łodzi i jachtów. Podoba nam się, że tak tu czysto i kolorowo – mieszkańcy lubią malować domy na czerwono, żółto, niebiesko... W oknach o wypucowanych szybach nie ma krat ani nawet zasłonek, każdy może zajrzeć do wnętrza. W przydomowych ogródkach pełnych kwiatów stoją plastikowe krasnale, miniaturowe wiatraki. Niby kicz, ale tutaj jakoś nie razi. Pierwszy przystanek – obrzeża miasteczka, gdzie znajduje się cmentarz żołnierzy radzieckich. Rosyjski napis na zwieńczonym gwiazdą pomniku głosi, że trzydziestka radzieckich bohaterów zginęła w bojach z niemieckimi okupantami. Rosjanie w 1945 roku zajęli wyspę i pozostali na niej przez rok. Wsiadamy na nasze rowery, ale nawet nie zdążamy się rozpędzić, gdy znowu trzeba zejść z siodełek. Dojechaliśmy do wielkich kamieni, na których widać obrysy stóp, dziwne okręgi, symbole łodzi. To malowidła naskalne z epoki brązu, mające, bagatela, 4 tysiące lat. Pedałujemy kilka kilometrów i dojeżdżamy do usytuowanego na 70-metrowym wzgórzu zamku Hammershus. Ograniczona opadającym do morza urwiskiem twierdza sprawia wrażenie nie do zdobycia. Kiedy zaczęto zamek budować, ok. 1250 roku, miał stać gdzie indziej. Ponieważ budowa w ogóle się nie posuwała, zdecydowano o zmianie lokalizacji – puszczono wolno konie, a w miejscu, gdzie się zatrzymały, ponownie rozpoczęto prace. Od tej pory to, co powstawało za dnia, w nocy się podwajało. Ponoć udział w tym miały miejscowe trolle. Bornholmczycy przez wieki wierzyli, że w norach i leśnych gąszczach żyją takie stwory! Stacjonujący w zamku żołnierze chyba się jednak nimi nie przejmowali. Bardziej interesowały…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/91687cd933e9bc329ae500ce75ef7f81e159e0d2-b88359e.jpeg
width: 640
height: 474

Narty w masywie najwyższej góry Australii
type: item
date: 2009-03-22T20:12:18.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: porady
subject: śnieg
subject: Sport
subject: wyjazd na narty
subject: zima
description: Narty w masywie najwyższej góry Australii? Niezły kontrast po wycieczce w tropiki.
encoded: THREDBO – AUSTRALIA NA ANTYPODACH Zwiedzanie wilgotnej puszczy znajdującego się w pobliżu australijskiego Darwin Parku Narodowego Kakadu trochę mnie zmęczyło. Miałam dość krokodyli i tym podobnych atrakcji, zamarzyłam o powrocie do „normalnych” temperatur. Dwa dni później z parnej, tropikalnej scenerii przeniosłam się do Sydney, skąd już tylko rzut beretem („drobne” 500 km) dzielił mnie od najwyższej góry tego kraju-kontynentu. Aussie, jak mawia się o Australijczykach, raczej nie wiedzą, kim był Kościuszko (w ich wersji to „Kozjusko”). Trzeba jednak przyznać, że na stronie internetowej Thredbo dokładnie opisali, jak to w XIX w. eksplorujący Australię Paweł Edmund Strzelecki widząc kopiastą górę, skojarzył ją z krakowskim Kopcem Kościuszki. Oczywiście, na Górę Kościuszki, przez aborygenów nazywaną Tar Gan Gil, może wejść każdy, bo nie jest to żadna ambitna wspinaczka. Od górnej stacji krzesełek o dumnej nazwie, a jakże, „Kościuszko Express” w obie strony jest 13 km, pokonanie których wymaga parogodzinnej wędrówki. Startujące z Thredbo wyciągi (w sumie 14) z poziomu 1 365 m docierają maksymalnie na 2 037 m. Większość nartostrad dedykowana jest dobrze jeżdżącym narciarzom, tylko 16 proc. to stoki przeznaczone dla początkujących. Najdłuższa trasa liczy prawie 6 km, osiągając 672 metry różnicy poziomów. Sezon rozpoczyna się mniej więcej na początku czerwca i trwa do pierwszego tygodnia października, przy czym jeśli trzeba, w ruch idą armatki zdolne zaśnieżyć ok. 25 proc. powierzchni stoków. W końcu trzeba dbać o to, by nazwa tutejszego łańcucha górskiego – Snowy Mountains, (Śnieżne Góry) – była adekwatna do rzeczywistości. A co po nartach? Na przykład… narty. Dokładniej – nocne zjazdy, na które potrzebny jest dodatkowy karnet. Alternatywą dla szusowania po oświetlonym stoku są przede wszystkim bary. Malutkie Thredbo, które liczy 200 stałych mieszkańców, ma ponad 20 restauracji i 12 pubów! Co jak co, ale zabawić się lub choćby posiedzieć przy piwie Aussie lubią. Można też…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8bb99d982382a254a4fb8e3c0ffae5bba1aef735-a844baa.jpeg
width: 500
height: 334

Turcja - orient na stoku
type: item
date: 2009-03-22T19:46:56.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gorące źródła
subject: kapadocja
subject: ośrodki narciarskie
subject: śnieg
subject: Sport
description: Nie wyobrażasz sobie zimy bez nart, co więcej, chciałbyś szusować nawet w środku lata? Ośrodki na sześciu kontynentach oferują jazdę w puchu po dziewiczych stokach, szaleństwo na świeżo wyratrakowanym zboczu lub zmagania z pustynnym piaskiem.
encoded: Narty w Turcji to egzotyczna sceneria, Dobra kuchnia i starożytne zabytki. Narciarzom, którzy lubią łączyć sportową pasję z atrakcjami typu: kąpiel w termalnych źródłach, zwiedzanie starożytnych zabytków, degustacja egzotycznych potraw, polecam Turcję. Rozległe przestrzenie, potężne góry z najwyższym szczytem wzbijającym się na wysokość 5 137 m n.p.m i co najważniejsze, mnóstwo śniegu – czy można wyobrazić sobie lepsze miejsce do uprawiania tego sportu? Ośrodki narciarskie znajdują się na wysokości 2 000–3 000 m n.p.m. Są czyste, zadbane, dobrze zorganizowane, choć pod względem infrastruktury odbiegają od austriackich i włoskich. Wiedziona pragnieniem szusowania po stokach wulkanu wyruszyłam ze Stambułu w podróż nocnym autobusem prowadzonym przez kierowcę, który po swojemu traktował przepisy ruchu drogowego. Po przejechaniu 720 kilometrów z ulgą wysiadłam w Kayseri – mieście u podnóża wygasłego wulkanu Erciyes, w centrum Turcji. Stoki Erciyesa są odsłonięte i całkiem strome. Jego szczyt, ośnieżony nawet latem, sięga 3 916 m n.p.m. Drogą dojeżdża się na wysokość 2 150 m, skąd można wspiąć się na 2 800 m (do użytku jest 5 wyciągów, w tym 2 krzesełkowe). Przy sprzyjającej pogodzie warto odbyć narciarską wycieczkę i zajrzeć do wnętrza krateru. Nagrodą za trud 5-godzinnego podejścia będzie zjazd w głębokim śniegu w ramach typowego off piste. Organizacją takich wypraw zajmują się miejscowi przewodnicy. Z powodzeniem można się jednak obyć bez ich pomocy, gdyż bardzo trudno się tu zgubić. Kurort Kayseri cieszy się dużym powodzeniem wśród Holendrów oraz żołnierzy z baz NATO. Nie brak też Turków z wybrzeża Morza Śródziemnego, którzy przyjeżdżają zobaczyć, jak wygląda biały puch. Z ciekawością patrzę na trzy co chwila upadające dziewczyny, które usiłują jeździć w długich płaszczach. Będąc na nartach na Erciyesie, grzechem byłoby nie zrobić krótkiego wypadu do jednego z najpiękniejszych regionów świata – Kapadocji. Ta bajkowa kraina słynie z surrealistycznych form skalnych, koś…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/75ee7f8e1b55f45fc7f38f82f7f6f4b93faf857e-1c45c08.jpeg
width: 600
height: 400

Holandia - narty w hali
type: item
date: 2009-03-22T19:44:12.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: grzane wino
subject: narciarstwo
subject: porady
subject: Sport
subject: wyciągi narciarskie
description: Może by tak zamienić rower na narty i szusować na Deskach nawet w środku lata...
encoded: Holendrzy są stałymi bywalcami alpejskich kurortów. Aby nie jeździć za granicę, stworzyli ośrodki narciarskie u siebie. Holenderskie hale ze stokami pokrytymi sztucznym śniegiem należą do największych na świecie. Jedna z nich znajduje się w miasteczku Zoetermeer (wschodnia Holandia), druga w Landgraaf (na południu). SNOWWORLD Zoetermeer, niewielkie miasteczko niedaleko Hagi, jest oblegane przez narciarzy przez cały rok. W sierpniu termometry na zewnątrz wskazują ponad 30ºC, w środku hali jest –8ºC. Cieszę się, bo widzę wielu maniaków nart. Dżinsy na śniegu jakoś ujdą, ale bez rękawiczek będzie ciężko. Z zewnątrz hala wydawała się niewielka, ale w środku... całkiem sporo miejsca. Obiekt podzielony na trzy części ma trzy stoki obsługiwane przez 8 wyciągów. Najdłuższy (210 m długości) jest uznawany za najtrudniejszy, mimo że ma tylko 20 procent nachylenia. Do nauki czy spokojnych szusów nadaje się idealnie. Z kolei trasa środkowa jest zarezerwowana dla miłośników akrobacji – zrobiono przy niej snowpark z rynną, tzw. halfpipem, poręczami i rozmaitymi skoczniami. Stok, czyli wzniesioną na palach platformę, zaśnieżają armatki, natomiast dziełem wiatraków jest gładka jak stół nawierzchnia. Jadąc wyciągiem, podziwiam panoramy alpejskich lodowców. Austriacki ośrodek Sölden (partner holenderskiego SnowWorldu) zadbał o plakaty sprawiające wrażenie, że znaleźliśmy się w otoczeniu trzytysięczników. Holendrzy słyną z zamiłowania do zabawy, tak więc w SnowWorldzie nie mogło zabraknąć miejsca do imprez. W lokalu „Après-ski Café SnowFriends” najbardziej rozrywkowo jest między 21.00 a 23.00 Piwo sprzedaje się na… metry (rządek szklanic takiej długości kosztuje tylko 17,5 euro). Na rozgrzewkę zamawiam grzane wino. Przy okazji wypytuję holenderskich narciarzy, jak jest na „konkurencyjnym” stoku w Landgraaf. Twierdzą, że podobnie, choć tamten ośrodek jest większy i dysponuje sześcioosobowymi krzesełkami, podczas gdy tu mamy same „talerzyki”. W Zoetermeer jednocześnie może jeździć 650 os…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/72945c870d13ca4263d0ddb11aa3ccb080c9bf33-d37e96d.jpeg
width: 564
height: 671

Chile - kondor na nartostradzie
type: item
date: 2009-03-22T19:22:38.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: andy
subject: chile
subject: góry
subject: narciarstwo
subject: śnieg
subject: Sport
subject: stoki narciarskie
subject: wyciągi narciarskie
subject: zima
description: Andy to najdłuższy łańcuch górski na świecie. Idealny dla znudzonych Alpami gości z europy.
encoded: EL COLORADO – CHILE Jakiś czas temu uparłam się, aby pojeździć na nartach na południe od równika. Pierwsze podejście zrobiłam w Boliwii – w pobliżu La Paz znajduje się najwyżej na świecie zlokalizowany wyciąg. Wprawdzie niewielki, ale sama wysokość – 5 200 m n.p.m. – robi wrażenie. Niestety, z okazji karnawału wyciąg nie działał. Nie mogłam czekać, aż obsługa przestanie balować – w ramach swojej podróży przemieszczałam się coraz bardziej na południe kontynentu. Gdy dotarłam do Chile, był czerwiec – początek tamtejszej zimy. Gazety obwieszczały początek sezonu narciarskiego, grzechem byłoby więc nie skorzystać z okazji. Rzut oka na mapę… Ponieważ ograniczeniem są dla mnie czas i fundu-sze, wybieram ośrodek najbliższy stolicy. Zaledwie 35 km od Santiago znajduje się El Colorado, mające po sąsiedzku stacje Farellones i La Parvę, a po kolejnych 30 km – Valle Nevado. Zabieram się z grupą chiliskich studentów. W Santiago jest przyjemnie ciepło, ale jadąc krętą górską drogą, dość szybko nabieramy wysokości. W pewnym momencie na przydrożnych kaktusach pojawiają się czapy śniegu, potem szosa zaczyna przypominać śnieżny wąwóz, w końcu przychodzi moment, kiedy kierowca musi założyć na koła łańcuchy. Parkujemy na 2 430 m n.p.m. – jest tu kilka hoteli, restauracja, stąd też startują krzesełka, którymi dostaniemy się na 3 333 m n.p.m. W sumie na ten sam karnet można jeździć i w El Colorado, i w przeznaczonym raczej dla początkujących Farellones – w obu tych miejscach do dyspozycji narciarzy jest 19 wyciągów. Nartostrady noszą nazwy miejscowych zwierząt i ptaków. Jest więc puma, zorro (jak po hiszpańsku nazywa się lisa), kondor. Największym atutem tego miejsca są jednak widoki. Tutejsze góry przypominają nieco Alpy, tyle że tam nie ma kondorów. Skojarzenie z Alpami budzi również „europeizacja” ośrodków. Najlepiej widać to w opartym na francuskich wzorcach Valle Nevado, gdzie dla zapewnienia wysokiego standardu obsługę i kucharzy ściągnięto ze Starego Kontynentu. PORTILLO To najsły…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/843e2cbf9f50224afee63f8166f9343244d9c3ec-e235743.jpeg
width: 500
height: 334