National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-01-22T09:30:17.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Atmosfera Barcelony przypominała dawniej Łódź z czasów Reymonta” – co zachwyca Polaków w stolicy Katalonii?
items: Wyspy dziewicze, czyli jak ptaki skusiły Rockefellera
items: "Nigdy nie przestawił się na komputer". Poruszające wspomnienie Ryszarda Kapuścińskiego
items: Chorwacja
items: Wokół Barcelony
items: Merce - święto Barcelony
items: Zakochani w Wenecji – piękna i zmysłowa
items: Portfolio: Brazylia
items: Patagonia – Kraina wiatru

„Atmosfera Barcelony przypominała dawniej Łódź z czasów Reymonta” – co zachwyca Polaków w stolicy Katalonii?
type: item
date: 2026-01-22T09:28:05.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: architektura
subject: hiszpania
subject: katalonia
subject: Kultura
subject: plac kataloński
subject: Travel
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Barcelona przyciąga turystów z całego świata, ale nie każdy wraca z niej tak samo oczarowany. Dla wielu to coś więcej niż miejsce – to stan ducha, który zostaje na długo.
encoded: Spis treści: Barcelona z góry i z dołu – gdzie naprawdę poczuć duszę miasta? Zobacz Barcelonę z dwóch perspektyw – z nieba i znad morza Cztery oblicza Barcelony – miasto jak mozaika historii i nowoczesności Dlaczego Barcelona to secesyjna perełka Europy? Jak Sagrada Familia stała się sercem Barcelony – i dlaczego budują ją do dziś? Barcelona oczami Don Kichota i współczesnych – miasto z charakterem Barcelona w cieniu polityki i blasku sztuki – miasto wspomnień i skojarzeń Czy można naprawdę stać się Barcelończykiem? Miasto cudów nie dla każdego Barcelona to nie tylko Sagrada Família, tapas i plaże – to miasto, które potrafi zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Niewidoczne na pierwszy rzut oka emocje, historia ukryta w zaułkach i atmosfera, która wciąga jak powieść. Spacerując po jej ulicach, ma się wrażenie, że każdy zaułek opowiada własną historię – a niektóre z nich zostają z nami na zawsze. Barcelona z góry i z dołu – gdzie naprawdę poczuć duszę miasta? Tu, między Placem Katalońskim a kolumną Kolumba u wejścia do portu, możesz spotkać całą Barcelonę. I nasycić oczy widokiem wszystkich kolorowych kwiatów, ptaków i ryb świata w kioskach ustawionych pośrodku alei i sklepach po obu jej stronach. Z kawiarnianych tarasów lub rozstawionych wzdłuż alei kamiennych ławek godzinami patrzeć na ludzką rzekę, wyławiając wzrokiem najbardziej czarujące kobiety ze wszystkich kontynentów. Jeśli czujesz się zmęczony – jedź na Tibidabo. Dla mnie to już swoisty prywatny rytuał. Ilekroć wracam do Barcelony, po całym dniu dziennikarskich spotkań jadę metrem pod Tibidabo, by wsiąść do pnącego się mozolnie w górę wagonika Błękitnego Tramwaju – ostatniego w mieście. Na sam szczyt docieram kolejką zębatą. Nazwa Tibidabo jest bardzo trafna, zważywszy na widok, jaki się stąd roztacza. Nawiązuje do sceny kuszenia Chrystusa na górze (tibi dabo – dam ci), w której szatan ukazuje mu wszystkie wspaniałości tego świata. Podziwiam stąd, z wysokości ponad 500 metrów, całe miasto. W wiosenny wi…

barcelona-GettyImages-1395914604-5692c74.jpg
width: 5183
height: 3453

Wyspy dziewicze, czyli jak ptaki skusiły Rockefellera
type: item
date: 2019-07-25T09:36:53.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: archipelagi
subject: morze karaibskie
subject: plaże
subject: Spa
subject: Sport
subject: Travel
subject: wyspy
description: Kolumb nadał im nazwę Wysp św. Urszuli i Jedenastu Tysięcy Dziewic – na pamiątkę mocno wątpliwej legendy o córce angielskiego rycerza zamordowanej przez Hunów. Po nim cumowali tu na krótko, aby pozostać na całe życie: Hiszpanie, Anglicy, Holendrzy, Duńczycy, Francuzi, a dziś – Amerykanie. Każdy bowiem, niezależnie od tego, czy był obieżyświatem, awanturnikiem czy bogaczem, ulegał niezwykłej urodzie wysp.
encoded: Gładkie lądowanie i jestem na St. Thomas, głównej wyspie archipelagu. Co za rozkosz znów poczuć na twarzy i ramionach ciepłą, wilgotną, słonawą karaibską bryzę! Obok lotniska plaża prześwituje białym piaskiem poprzez pióropusze palm królewskich. Gdzieś w pobliżu słychać, jakby na powitanie, jedną ze słynnych miejscowych fungi bands. Czarni chłopcy improwizują rytmicznie na instrumentach z wysuszonych tykw i czymś, co przypomina starodawną tarę do prania, tak że każdego podrywa do tańca. Niby idziesz, ale poruszasz się w rytmie, który niepostrzeżenie wchodzi ci do brzucha i w kręgosłup. To bambouli, która na St. Thomas jest tym, czym na Kubie rumba, a na Jamajce reggae. Pomysłowość miejscowych muzyków stworzyła także instrument, którego nie ma nigdzie na Karaibach: zwany po angielsku ass pipe, robiony jest z samochodowych rur wydechowych. Tak to tradycja muzyczna, przywieziona tu przez niewolników z Nigerii i Dahomeju zaadoptowała współczesną technikę. Ponad trzy czwarte mieszkańców wysp to Murzyni mówiący po angielsku i hiszpańsku. Z Europy na Wyspy Dziewicze jest daleko, ale jak się tam dostaniesz, wszystko jest w zasięgu ręki. W odległości 5 kilometrów busem od lotniska znajduje się, licząca zaledwie 8 tysięcy mieszkańców, stolica – Charlotte Amalie, nazwana od imienia żony króla duńskiego, Christiana V, gdy wyspy wchodziły w skład jego posiadłości. Tabliczki na rogach ulic są w dwu językach: angielskim i duńskim, zaś kamieniczki zbudowano z charakterystycznej duńskiej cegły. Tutaj w 1830 r. urodził się prekursor europejskiego impresjonizmu Camille Pissarro. Większość życia spędził w Paryżu, ale to barwy ojczystych wysp były jego inspiracją. Całe miasteczko jest strefą duty free i specjalizuje się w biżuterii. Gdy zawijają tu w sezonie turystycznym krążowniki wycieczkowe, Charlotte Amalie zamienia się w jeden wielki supermarket. Podczas godzinnego spaceru przez miasto zaczepiło mnie dziesięciu czarnych i białych biznesmenów, oferując nabycie rolexa po superokazyjn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/baeaed83a37d398b1327c0273b06cfb0ae10bb10-1759b40.jpeg
width: 2888
height: 1892

"Nigdy nie przestawił się na komputer". Poruszające wspomnienie Ryszarda Kapuścińskiego
type: item
date: 2019-06-11T07:25:37.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: reportaże
subject: ryszard kapuściński
subject: Travel
description: Od chwili gdy przed operacją odłożył ostatnią w życiu lekturę, którą był Pan Tadeusz (poprosił żonę, aby mu przyniosła ulubioną książkę do szpitala), mijają prawie kolejne lata. Przez ten czas napisano o Mistrzu setki esejów, artykułów, wspomnień, książek.
encoded: Uczona egzegeza jego twórczości jest dziś w światowym piśmiennictwie ogromna. Co mógłbym dodać? Pamiętam, że było to po znakomitym wykładzie prof. Aleksandra Gieysztora, na którym, jak zawsze, zabrakło miejsc w sali. Podszedł do mnie smagły chłopak o roześmianych oczach i bujnej ciemnej czuprynie. Przedstawił się i zapytał: – To ty jesteś ten wilnianin, co przeniósł się do nas po pierwszym roku z Torunia? To będzie nas co najmniej dwóch z Kresów! Ryszard był już wtedy najpopularniejszym studentem na roku. Nie zapomnę utkwionych w nim zachwyconych oczu koleżanek, gdy z aktorskim wyczuciem słowa i niezwykłym żarem deklamował na sali, w przerwie między wykładami, wiersze Mickiewicza i Majakowskiego. Mickiewicz, źródło polszczyzny, z którego czerpał, towarzyszył mu całe życie. Majakowski, jego „schodki” i onomatopeiczne frazy poetyckie, fascynowały wtedy wielu z nas: …Skręcały tramwaje na most do giserni szyn wyślizganą krzywizną… Kapuściński, podobnie jak całe pokolenie ówczesnych „pryszczatych”, potrzebował sporo czasu, aby wyzwolić się od fascynacji tą poezją. Wkrótce pochłonęło go dziennikarstwo. Potem, gdy 13 grudnia 1981 r. stan wojenny przerwał nagle jego reporterskie wyjazdy na inne kontynenty, wrócił do pisania wierszy. W tej poezji dopowiedział o swym pokoleniu urodzonym w czasach wojennej zawieruchy to, co nie dawało się wyrazić prozą. Ty piszesz o człowieku w obozie ja o obozie w człowieku u ciebie druty kolczaste na zewnątrz u mnie kłębią się wewnątrz każdego z nas... Rysiek urodził się w Pińsku. W czasie wojny często bywał głodny. Groźne i fascynujące zarazem sceny wojenne zapadły w pamięć dziecka, na zawsze pozostały w jego wyobraźni. Front trzykrotnie przechodził przez 30-tysięczne miasteczko, którego ludność posługiwała się głównie językiem jidysz i białoruskim. Polskość to była nieliczna polska inteligencja, do której należeli oficerowie miejscowego garnizonu i nauczyciele gimnazjum. Wśród nich ojciec i mama Ryśka. Człowiek kształtuje się całe życie, a…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a8e91cb2640095e6b028b038305a84748fe4b447-bd455ba.jpeg
width: 600
height: 395

Chorwacja
type: item
date: 2009-03-24T08:51:21.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chorwacja
subject: jachty
subject: podróże
subject: wyspa brač
subject: wyspy
subject: zwiedzanie
description: To jedno z tych miejsc, gdzie przyroda i historia niezmiennie działają na korzyść mieszkańców
encoded: Na przestrzeni dziejów obce wojska przemierzały Polskę we wszystkich kierunkach, ale raczej burzyły niż budowały, nie licząc koszar i fortów. Na półwyspie Istria pod panowaniem rzymskim, weneckim, a nawet tureckim, nie mówiąc już o imperium Habsburgów, w skład którego wchodziła Chorwacja od 1797 roku do I wojny światowej, a po drodze jeszcze pod napoleońską i włoską okupacją, nawarstwiało się jej architektoniczne i kulturowe bogactwo. Rzymskie budowle i drogi, powiązania handlowe i sieć portów z czasów panowania Najjaśniejszej Republiki Weneckiej, pałace, „galicyjskie” w stylu miasta i wytworne kurorty powstające za czasów austrowęgierskich, jedyna w swoim rodzaju kuchnia, będąca skrzyżowaniem bałkańskiej chłopskiej tradycji i włoskiego polotu. Wszystko to złożyło się na niezwykłą turystyczną atrakcyjność największego półwyspu niewielkiej Chorwacji. Na 200 tys. mieszkańców 72 proc. to Chorwaci, ok. 7 proc. Włosi, już tylko 3 proc. Serbowie, a co dziesiąty, zapewne pod wpływem historycznych doświadczeń ze stale zmieniającą się władzą, na pytanie o narodowość woli udzielać wymijającej odpowiedzi: „tutejszy” bądź „Istryjczyk”. Wielu z równą łatwością odpowiada po chorwacku jak po włosku lub niemiecku. Najgorzej w historycznej pamięci mieszkańców Istrii zapisali się urzędnicy weneccy, którzy od XIII wieku łupili ludność wysokimi podatkami i próbowali nawet rozmontować i wywieźć z Puli do Wenecji rzymski amfiteatr Wespazjana. Na szczęście stoi nadal, ma dwie kondygnacje wysokie na 30 m i przypomina Koloseum. Źle też zapisały się w historii półwyspu włoskie władze faszystowskie, których wielu przedstawicieli zginęło po wyzwoleniu w wyniku samosądów. Na wyobraźnię turystów wyruszających na Istrię musi działać chętnie powtarzana przez przewodników informacja: do początków XX w. tereny nadmorskie oraz pełne zwierzyny góry i lasy półwyspu, ze względu na wyjątkowość przyrody i klimatu, były zarezerwowane jako miejsce wypoczynku i polowań wyłącznie dla europejskich rodzin króle…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5b606f51b817f2d9201232a6e4b9b2d5b2523a63-3c6c59a.jpeg
width: 640
height: 425

Wokół Barcelony
type: item
date: 2009-03-24T06:11:21.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: katalonia
subject: wspinaczka
subject: zabytki
description: Nie wszystko, co w Katalonii godne zobaczenia, znajduje się w jej stolicy. Dobrze jest rozważyć wycieczkę poza jej rogatki.
encoded: Góra Montserrat – formacja skalna przypominająca zęby piły, jedno z najciekawszych krajobrazowo miejsc w Hiszpanii, jest tam klasztor – miejsce kultu religijnego (Madonna z Montserrat), warto odwiedzić opuszczone pustelnie. Turyści ciągną tu tysiącami, więc noclegi są bardzo drogie, lepiej wrócić na noc do Barcelony. Dojazd: 40 km na pn.-zach. od miasta, autostradą A2 do Martorell, dalej drogami N11 i C1411, pociągiem FGC – z Placa d’Espania 50 minut, dalej kolejką linową lub koleją zębatą (12 euro). Sitges – tutejsza plaża jest główną atrakcją Costa Daurada; kiedyś ulubione miejsce modernistów, dziś cel weekendowych wypadów młodych barcelończyków. Miejsce popularne wśród gejów, duży wybór nocnych klubów i dyskotek; w okolicy świetne miejsca do wspinaczki (m.in. Siurana, Villanova de Prades). Dojazd: 40 km na południowy wschód od Barcelony, pociągiem, co 10 min z dworca Barcelona-Sants, www.sitgestour.com Warto się wybrać trasą tzw. Trójkąta Dalego – są to trzy, położone obok siebie katalońskie miejscowości wraz z muzeami związanymi z Salvadorem Dalí. Figueres – tu się urodził i został pochowany. Znajduje się tu muzeum założone przez samego mistrza – 360 jego prac, jedna trzecia dorobku. Polecamy także wycieczkę w nieodległe góry Serra d’Alberta. Dojazd: 134 km od Barcelony wzdłuż wybrzeża na pn.-wsch., autostradą A-7 (zjazd nr 4 – Figueres sud), pociągiem – trasa Barcelona-Portbou/Cervera; www.figueres.com Cadaques – kiedyś miasto bohemy, dziś wielu galerii, pracowni i eleganckich restauracji; artystyczny duch (m.in. Casa- Museu Salwador Dali) nadal unosi się nad tym uroczym miasteczkiem; www.dali-estate.org Castillo de Púbol – średniowieczny zamek, który artysta podarował żonie w prezencie urodzinowym; miejsce niezwykłe – monstrualne rzeźby słoni, tajemnicze stwory, olbrzymia kolekcja sukien Gali i miejsce jej pochówku – surrealistyczna kaplica w podziemiach zamku.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/abb0dda9c410326d69cfcf3353afc197bc59419b-07dc7bf.jpeg
width: 640
height: 429

Merce - święto Barcelony
type: item
date: 2009-03-24T05:50:22.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: barcelona
subject: festiwale
subject: katalonia
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: plac kataloński
subject: święta
subject: zabawa
description: Kłęby dymu, rozświetlające niebo pióropusze fajerwerków, huk petard, parada zionących ogniem smoków lub unoszonych na krzepkich ramionach ludzkich gigantów z papier mache, podrygujących w takt południowoamerykańskich rytmów.
encoded: Obchodzone co roku ciepłą śródziemnomorską jesienią (22–25 września) Święto Merce – Matki Boskiej Miłosiernej, patronki Barcelony, stało się od kilkunastu lat niezwykłą atrakcją przyciągającą turystów z całej Hiszpanii, Europy, obu Ameryk i – oczywiście – Japonii. W stolicy Katalonii koncertują wtedy najmodniejsze zespoły muzyczne i popularni piosenkarze hiszpańscy i zagraniczni – w zeszłym roku w święcie uczestniczyło 3000 artystów – występujący w scenerii przepięknej barcelońskiej architektury, na tle oszałamiającej feerii ogni sztucznych. Mali chłopcy i dziewczynki z największym zachwytem podziwiają barcelońskich „gigantów”, czyli piramidy ludzkie tworzone przez wygimnastykowanych i umięśnionych atletów, które stały się narodowym sportem Katalończyków. Czasami mają nawet po... dziewięć „kondygnacji”. Trzeba bardzo uważać na straszliwe demony z harpunami i trójzębami, które – zionąc z paszcz kolorowym ogniem – atakują przechodniów na ulicach śródmieścia. Grasują zwłaszcza tam, gdzie najwięcej zagranicznych turystów (w końcu m.in. dla takich wrażeń tu przyjechali) – na promenadzie La Ramblas, w okolicach katedry oraz na Placu Katalońskim. Publiczność tańcząca na ulicach sardanę i wszechobecne żółte flagi w czerwono-pomarańczowe pasy to katalońska oprawa święta, które przybrało tak okazałą formę wraz z odzyskaniem przez Katalonię jej autonomii narodowej po śmierci generalissimusa Franco, dyktatora Hiszpanii. Według tradycyjnego przekazu Matka Boska Miłosierna, Merce, jak nazywają familiarnie ją i jej święto Katalończycy, uratowała w 1687 roku miasto przed plagą szarańczy. Papież Pius IX w 200 lat później uczynił ją patronką diecezji barcelońskiej. Jak na zakończenie każdej rewii – Finale Grande: specjalny, parogodzinny pokaz nazwany w programie „pirotechniczno-muzycznym”. To imponujący spektakl dźwięku i fajerwerków, który – zależnie od wrażliwości – goście kontemplują z podziwem, zachwytem lub osłupieniem. W każdym razie gwarancje mocnych przeżyć, silnych wrażeń i …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b111a944dea81d9fcef1b600d5d3cc2574bbeda9-398b9bb.jpeg
width: 640
height: 426

Zakochani w Wenecji – piękna i zmysłowa
type: item
date: 2009-03-23T12:17:02.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gondole
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: wenecja
subject: zabytki
description: Pierwsza podróż tramwajem wodnym po Canale Grande w mglisty wieczór ciepłej weneckiej jesieni wprawiła mnie w nastrój nagłego zauroczenia. Fascynacji kobietą, która przez chwilę tylko mignęła ci w oknie pociągu, ale wydała się pełna tajemniczego uroku.
encoded: Pozostały z tej podróży szerokim kanałem wrażenia głębokie i ulotne zarazem. Chlupot wody o burty czarnych gondoli przywiązanych do drewnianych pali przy portalach marmurowych pałaców. Budowli, których kształtów mogłem się jedynie domyślać we mgle po zawieszonych tu i ówdzie prostokątach żółtego światła. Wąskie oświetlone okna weneckich pałaców odbijały się w ruchomej ciemnej wodzie, sprawiając wrażenie, jakby domy wyrastały z głębi odmętu. Mijane z bliska w tej prześwietlonej ciepłymi odblaskami mgle vaporetti, stateczki komunikacji miejskiej, stwarzały wrażenie intymności. To wrażenie przekształciło się nazajutrz w podziw i podniecenie, gdy wcześnie rano, przed pierwszą mszą, nim ruszyły tłumy turystów, stąpałem ostrożnie po nierównym kamiennym dywanie XIII-wiecznej, wydeptanej przez dziesiątki pokoleń posadzki bazyliki San Marco. Oszałamiająco piękna orientalna mozaika pod nogami, na ścianach i wnętrzach pięciu kopuł świątyni, inkrustacje usiane gęsto rubinami, szmaragdami i szafirami pochodzącymi z wypraw handlowych i podbojów w basenie Morza Śródziemnego, to jakby historia potężnej Republiki Weneckiej. Nawet szczątki świętego Marka, którego uczyniła swym patronem, zostały porwane przez Wenecjan w IX w. z Aleksandrii. Miasto założone pod koniec VI wieku na grząskich wysepkach i piaszczystych łachach u wybrzeży Adriatyku przez ludzi, którzy uciekali przed najazdem Hunów na północną Italię, już po 200 latach stało się potęgą. Handel, grabieże i podboje dokonywane w całym regionie Adriatyku, Morza Egejskiego, a nawet Czarnego sprawiły, że Wenecja usytuowała się kulturowo na pograniczu dwóch światów: bizantyjsko-muzułmańskiego Wschodu i łacińskiego Zachodu. Dla mnie najbardziej godny podziwu jest jednak ustrój Republiki Weneckiej, który zagwarantował jej bogactwo i przetrwanie potęgi. To prawda, że wśród wielu weneckich wynalazków, takich jak np. statystyka, dzięki której wiemy, że w XVI w. było w Wenecji 3000 szlachetnie urodzonych kobiet i 11000 kurtyzan, jest też…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4f9d9a8fcbc0e34b22880072974e5dff6967ca66-0753106.jpeg
width: 640
height: 427

Portfolio: Brazylia
type: item
date: 2009-03-23T07:26:25.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: brazylia
subject: karnawał
subject: Kultura
subject: ouro preto
subject: rio de janeiro
subject: salvador
subject: sao paulo
subject: zwiedzanie
description: Brazylijczycy wierzą, że Pan Bóg zaczął tworzyć świat od ich ziemi, gdy miał jeszcze w swej palecie obfitość wszelkich barw. To dlatego kolory Brazylii są tak soczyste i zmysłowe. To one, wraz z upalnym klimatem i gorącymi rytmami ich muzyki, ukształtowały dusze i charaktery Brazylijczyków
encoded: To zmysłowe kolory, upalny klimat i gorące rytmy ukształtowały dusze Brazylijczyków Pierwszego dnia po przyjeździe do Rio de Janeiro, stolicy Brazylii do 1960 r., porzuciłem miejską dżunglę okalającą najsłynniejszą plażę świata, Copacabanę, i po 15 minutach jazdy samochodem stanąłem pod wyniosłą figurą Zbawiciela z rozkrzyżowanymi rękami. Z wysokości 700 metrów nad poziomem morza, z tropikalną zielenią Parku Narodowego Tijuca u stóp, ujrzałem miasto wtłoczone między góry i skały schodzące ciemnymi masywami do samej zatoki i dalej – do Atlantyku. Wieczorem strumienie samochodów z zapalonymi światłami nikną na różnych poziomach Rio, w tunelach, którymi przewiercono góry, by wyłonić się jak sznury świecących paciorków daleko, po drugiej stronie. Dech zapiera, gdy patrzysz na ten spektakl znad Zatoki Guanabara, ze szczytu słynnej Pao de Acucar, Głowy Cukru. O zmroku 9-milionowe Rio jest chyba najpiękniejsze. Także dlatego, że wtedy prawie nie widać nędznej opończy, jaką tworzy milionowa Rosinha i inne favele spełzające ku centrum ze stromych zboczy wszystkich wzgórz Rio. Ale o istnieniu tych aglomeracji śmietnikowej nędzy na styku z pięknymi dzielnicami przypominają powracające od lat opowieści o „bandycie spod czerwonych świateł”. Po zapadnięciu zmroku rdzenni mieszkańcy Rio nie zatrzymują samochodów na czerwonych światłach. – Pistolet przyłożony do szyby jest dobrym argumentem, aby bez namysłu oddać biżuterię i torebkę – tłumaczyła mi znajoma Brazylijka, gdy jechaliśmy popatrzeć na wieczorne morze z plaży Copacabana, gdzie pięć wieków temu przybysze z Europy po raz pierwszy spotkali się z tubylcami. Przy ognisku rozpalonym na piasku rodzina z trójką małych dzieci piekła mięso na ruszcie, ojciec grał na gitarze. – To szczęśliwi ludzie – powiedziałem. – To bezdomni – wyjaśniła moja towarzyszka. Oto właśnie Brazylia. Miliony jej mieszkańców żyje dziś tylko dzięki łaskawej naturze. Najgorzej być biednym na rozległych obszarach sertao, stepowych równinach północno-wschodni…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8f21c2505d378c80bec97cfb61b9bb3668dffabb-4119074.jpeg
width: 417
height: 640

Patagonia – Kraina wiatru
type: item
date: 2009-03-18T20:01:37.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: andy
subject: patagonia
subject: podróże
subject: rekreacja
subject: sao paulo
subject: Sport
subject: torres del paine
description: Po kilku miesiącach pracy dla PAP w Sao Paulo, które liczy dziś 20 milionów mieszkańców i w którym czułem się jak mrówka w gigantycznym mrowisku, marzyłem o ciszy, samotności, rozległych widokach i czystym powietrzu. Taka jest najkrótsza geneza mojego wakacyjnego wypadu do Patagonii.
encoded: Chile i w Argentynie wszędzie jest daleko. Na mojej pożółkłej, rozkładanej jak harmonijka, wąziutkiej mapie, którą dostałem przed laty od przyjaciela, chilijskiego pisarza Eduardo La Barki, Chile – po całkowitym rozłożeniu – ma 80 cm długości. I zaledwie 6 cm szerokości w najgrubszym miejscu. Wąski pas ziemi ciągnie się wzdłuż wybrzeża Pacyfiku przez 4300 km z północy na południe, od granicy z Peru po Antarktydę. To kolejno: pustynie, wysokie góry, słodki klimat i nadmorskie winnice Valparaiso w środkowym Chile, dalej pampasy i na końcu, na południu, surowa kraina najpiękniejszych lodowców i jezior świata. Przede wszystkim jednak kraj barw i światła, tak intensywnych, że przeniesione na płótno stają się kiczem. Patagonia wraz z Ziemią Ognistą na mojej pożółkłej mapie zajmuje czwartą jej część i wygląda, od strony chilijskiej, od Oceanu Spokojnego, jak niezwykle skomplikowana i delikatna koronka. W taki delikatny, gęsty, nieregularny, niedający się opisać deseń wycinają ziemię setki fiordów, jezior, zatok i zatoczek oraz szerokich i wąziutkich kanałów. Argentyńska część Patagonii, nad Atlantykiem, ma dość regularną linię brzegową, mniej jezior; jest turystycznie mniej atrakcyjna. W połowie sierpnia zima ma się ku końcowi. O tej porze roku na południe od Puerto Aisen, od którego, z grubsza biorąc, zaczyna się prawdziwa Patagonia (czyli XI region Chile), temperatury spadają jeszcze poniżej zera. Nawet w lutym, gdy w Patagonii oficjalnie jest lato, zdarzają się dni, że przejmujący wiatr od Pacyfiku przenika przez najgrubsze swetry. Prawdziwe, antarktyczne mrozy zaczynają się za Cieśniną Magellana, na archipelagu wysp tworzących Ziemię Ognistą, nazwaną tak chyba od ostrego czerwonego kolorytu tamtejszych zachodów słońca. Tubylcom mróz nie przeszkadzał. Alacelufowie, jedno z plemion pierwotnych Indian zamieszkujących południe Patagonii, jak wspomina Karol Darwin w notatkach ze swej podróży, na 15-stopniowym mrozie biegali nadzy, jedynie z torsem owiniętym w skórę wilka lu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/31b70905c1aa05abd5e56c4b6039b6edbeb088e0-e603a81.jpeg
width: 600
height: 399