National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T11:31:56.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Miasto manatów. Urzekające ssaki z King's Bay.
items: Fantastyczny świat mieszkańców głębin. Czy przetrwa?
items: Foja: deszczowy las jak z bajki. Reportaż z Nowej Gwinei
items: Na szlaku jaguara. Jak pomóc temu pięknemu drapieżnikowi?
items: Raj odnaleziony

Miasto manatów. Urzekające ssaki z King's Bay.
type: item
date: 2022-08-08T11:31:00.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: floryda
subject: manaty
subject: stany zjednoczone
subject: zagrożone gatunki
description: W Crystal River na Florydzie wszystko dotyczy manatów. Przed lokalnym ratuszem stanął czerwono-biało-niebieski posąg zagrożonego morskiego ssaka. A tutejszy obszar ochrony manatów King's Bay co roku odwiedzają rzesze turystów.
encoded: W tym artykule: Czy manat jest samotnikiem Manat karaibski Czy można pływać z manatami? Jak nie krzywdzić manatów? Nie ma drugiego takiego miejsca jak King's Bay Kontakt z manatem – Co warto wiedzieć Zapytajcie kogoś, gdzie można zobaczyć manaty, a dowiecie się, że ponad 20 sklepów ze sprzętem do nurkowania organizuje w King's Bay na Florydzie wycieczki, podczas których ogląda się manaty, pływając z fajką. Możecie też wynająć kajak i powiosłować do jednego z ciepłych źródeł, przy których zwierzęta trzymają się zimą. Albo podpatrywać je z suchego lądu, w kanale położonym na zachód od źródeł Three Sisters. Czy manat jest samotnikiem Wystarczy postać kilka minut, by zobaczyć przepływające poniżej manaty, blade zjawy w nefrytowozielonej wodzie. Płyną samotnie lub z cielęciem, czasem w grupkach po trzy lub cztery. – To przypomina zardzewiałą beczkę po oleju pływającą w wodzie – mówi jakiś mężczyzna. – Przecież one niczego nie przypominają! – oponuje pewna kobieta. I ma trochę racji. Te pulchne stworzenia nigdy nie wygrają zwierzęcego konkursu piękności. Jedynym kolorem, jaki na nich widać, są równoległe różowe cięcia na szarych grzbietach – blizny po śrubach napędowych. – Nie ma miejsca dla manatów – stwierdza inny mężczyzna, wskazując na liczne łodzie dzielące wąski kanał ze zwierzętami. – Tak to już jest. Wszędzie tylko komercja – kręci głową z żalem. O nie, proszę pana. Tu się pan myli. Ludzie z King's Bay mają jasno określone zdania na temat manatów. Widzi pan plakaty rozwieszone na mieście? Te, które wołają „Ratujcie Crystal River" oraz „Zdejmijcie nam z pleców Służbę Ochrony Ryb i Zwierzyny"? Tutejsi ludzie przejmują się manatami bardziej, niż można sobie wyobrazić. Narodowa Ostoja Zwierzyny Crystal River (Crystal River National Willdlife Refuge) administruje znaczną częścią King's Bay. To 240-hektarowe jezioro uchodzi do Zatoki Meksykańskiej, 105 km na północ od Tampy. Miasto Crystal River przylega do rezerwatu. I to jest część problemu. Zdarzało się, że niektórzy…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d43716f6c4f7c037669e0b5849c3925b83e0f7fb-834b55b.jpeg
width: 2448
height: 1632

Fantastyczny świat mieszkańców głębin. Czy przetrwa?
type: item
date: 2019-06-26T08:02:00.000Z
creator: Mel White
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: świat
subject: Travel
description: Tysiące upartych lokatorów zamieszkuje kamienistą nieruchomość w wąskim pasie wybrzeża nazywanym wattem.
encoded: Rozgwiazdy należą do najefektowniejszych stworzeń z wybrzeża zatoki Bodega. Są duże (mają do 30 cm średnicy) i jaskrawo ubarwione (jedne są pomarańczowe, inne fioletowe, i nikt nie wie, dlaczego). Zwykle można je znaleźć w rozpadlinach, rozwalone niedbale jak wyrzucone zabawki. Lecz mimo swego pozornego bezwładu Pisaster ochraceus to drapieżniki wyższego rzędu w strefie wattu, tygrysy basenów pływowych, choć nie mają niczego, co przypominałoby mózg. Pisaster dokonuje transformacji jakby wprost z filmu o superbohaterze. Potrafi w czasie sekundy usztywnić „zmienną tkankę” w swym wiotkim na ogół ciele, przekształcając się w coś twardego jak kość. Potem włącza system hydrauliczny, chwyta muszlę małża setkami stópek podobnych do przyssawek i ma dość siły, by ją rozszarpać. – Ten Pisaster już zabił swojego małża – mówi Sarah Ann Thompson, biolog z Instytutu Farallon w kalifornijskiej Petalumie, trzymając rozgwiazdę i martwego mięczaka w jednej ręce, a drugą odrywając kawałki muszli. – Wyrzucił swój żołądek przez otwór gębowy i trawi małża zewnętrznie. – Więc ta kremowa breja w małżu..? – Tak, to żołądek pisastera. Gdy skończy jeść, wciągnie go z powrotem do środka i ruszy w swoją stronę. Baseny pływowe powstają w tych strefach skalistych wybrzeży, gdzie ocean spotyka się z lądem – to pasy ziemi, czasem szerokości zaledwie kilku metrów, w których każdego dnia wszystko zakrywa przypływ, a odsłania odpływ. John Steinbeck określił tę strefę jako „dziką eksplozję życia”, co jest trafne zarówno pod względem przestrzennym, bo tak wiele rzeczy dzieje się na dość małym obszarze, jak i czasowym, bo między poszczególnymi pływami wszystko rozgrywa się szybko. Gdy tornado spustoszy stary las, muszą minąć dekady, nim w miejsce traw pojawią się krzewy, a po nich pionierskie drzewa i wreszcie rana się zabliźni. Gdy ciśnięta przez fale kłoda zedrze do nagiej skały połać życia w basenie pływowym, biolodzy mogą obserwować, jak dojrzała flora i fauna powraca praktycznie na ich oczach. Podobn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/937cc15f512e62c8cefbdd5fa3d03354d8db0008-3c8db37.jpeg
width: 714
height: 432

Foja: deszczowy las jak z bajki. Reportaż z Nowej Gwinei
type: item
date: 2018-11-19T08:30:00.000Z
creator: Mel White
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: lasy deszczowe
subject: lasy tropikalne
subject: plaże
subject: praca
subject: ptaki
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: W dzikich ostępach Nowej Gwinei wyprawa biologów bada świat dziwacznych, ale pięknych stworzeń, takich jak kolconosa żaba drzewna z rodzaju Litoria, ogrodnik złotoczuby czy maleńka ćma z rodziny miernikowców. Wyglądają wprost niewiarygodnie – jak komputerowo generowane stwory.
encoded: W dzikich ostępach Nowej Gwinei wyprawa biologów bada świat dziwacznych, ale pięknych stworzeń, takich jak kolconosa żaba drzewna z rodzaju Litoria, ogrodnik złotoczuby czy maleńka ćma z rodziny miernikowców. Wyglądają wprost niewiarygodnie – jak komputerowo generowane stwory. Brat Henk do utraty dobytku podchodzi spokojnie. Przed paroma godzinami wysiadł z helikoptera na wysokogórskiej polanie w nowogwinejskich górach Foja. Ledwie ucichł warkot maszyny, Henk zauważył brak swego marynarskiego worka. Okazało się, że to, co ma na sobie – płócienny kapelusz, różowa koszula, dżinsy i gumowe buty – to cała jego garderoba na najbliższe trzy tygodnie. Mimo to Henk van Mastrigt jest szczęśliwy. Z siatką w dłoni biega po bagnie, próbując złapać któregoś ze śmigających wokół, lśniących jak klejnoty motyli. Czasami mu się udaje. – Chodź tutaj, chodź do mnie, nie bój się – woła. Przystaje, żeby wysikać się w błoto, bo minerały z powstałej tak kałuży przywabią motyle. W końcu złapał okaz średniej wielkości. Pęsetą o stępionych końcach rozpościera jego skrzydełka w kolorze głębokiej czerni, z połyskującymi bielą plamami w kształcie litery „J”. – Och, wspaniale, wspaniale – zachwyca się. – To z pewnością nowy, nieopisany gatunek. Chociaż brat Henk jest franciszkańskim konwersem, a nie wykształconym biologiem, na badaniu motyli z zachodniej części Nowej Gwinei spędził kilkadziesiąt lat. Jeśli on nigdy dotąd nie widział tego owada, to nie widział go nikt. To jak obecność przy akcie stworzenia, a w pewnym sensie nawet przed tym aktem, bo zgodnie z zasadami nauki gatunek nie istnieje, dopóki nie zostanie przekazany do muzealnej kolekcji, a brat Henk nie opublikuje jego opisu w naukowym czasopiśmie. – Patrz, tam jest ten nowy dziwoliczek – mówi Henk, wskazując skraj bagna. Średniej wielkości ptak z prawie czarnymi piórami i pomarańczowymi fałdami nagiej skóry na głowie skacze przez zarośla, dziobiąc owoce. To gatunek spotykany tylko w górach Foja. Druga co do wielkości wyspa świata od …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d96c68752acf6e690d0b9f2db0950e5b0c277781-93d880a.jpeg
width: 714
height: 475

Na szlaku jaguara. Jak pomóc temu pięknemu drapieżnikowi?
type: item
date: 2018-07-20T08:30:39.000Z
creator: Mel White
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: jaguary
subject: Kultura
subject: natura
subject: ochrona środowiska
subject: Wolny czas
subject: zagrożone gatunki
subject: zwierzęta
description: Wielki wędrowny kot przetrwa, jeśli działacze ochrony przyrody zdołają postawić na swoim.
encoded: Pewnego dnia młody samiec jaguara budzi się o zmierzchu w kostarykańskiej puszczy, przeciąga i po cichu, ale zdecydowanie opuszcza na zawsze okolicę, w której przyszedł na świat. Pod dostatkiem tu kryjówek, jelonków mazama, pekari, aguti i innej zdobyczy. Nie brakuje samic, które mogłyby zostać jego partnerkami. Jest tu jednak również dojrzały, starszy samiec – i to do niego należą las oraz samice. Senior nie będzie tolerował rywali. Młody jaguar łapie niesiony wiatrem zapach matki, który kiedyś, gdy był małym kociakiem, niósł ukojenie i pewność. Dzisiaj jednak nie znaczy już nic. Wędrowiec obrał jednak zły kierunek. Po paru kilometrach natrafia na skraj lasu. Przed nim ciągną się plantacje kawy. Instynkt pcha go jednak dalej, więc kot idzie przed siebie, trzymając się pasów zadrzewień wzdłuż płotów i strumieni. Wkrótce jedyne schronienia, jakie udaje mu się znaleźć, to niewielkie kępy krzewów czy pojedyncze grupy drzew. Nie ma tam żadnej zwierzyny. Dotarł na obszary użytkowane przez hodowców bydła i pewnej nocy głód oraz zapach dopiero co urodzonego cielęcia przeważa nad wrodzoną niechęcią do niezadrzewionej przestrzeni. Podkrada się i zabija cielę jednym kłapnięciem silnych szczęk. Następnego dnia ranczer znajduje resztki ofiary i tropy sprawcy. Zwołuje sąsiadów z psami. Udaje im się wytropić młodego samca, ale mają tylko śrutówki, więc nie są zbyt pewni siebie i strzelają z dużej odległości. Mocna czaszka jaguara chroni go od śmierci, ale śruciny wybijają oko i szarpią mięśnie lewej przedniej łapy. Okaleczony drapieżnik nie jest już w stanie tropić w gęstwinie dzikiej zwierzyny. Głód zmusza go do szukania łatwiejszej zdobyczy. Na sąsiednim ranczu zabija następne cielę, a po kilku dniach – psa na skraju osady. Tym razem jednak okazał za mało ostrożności. Skowyt psa alarmuje wieśniaków, którzy najpierw wypłaszają kota na drzewo, a w końcu zabijają. – Utrapienie z tymi jaguarami – powiadają. Szkodniki. Powinno się je wszystkie wystrzelać. Tysiące takich smutnych wyd…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b88f79b181be02c350df177302d99d4c75b5038e-cbb0aea.jpeg
width: 714
height: 471

Raj odnaleziony
type: item
date: 2013-05-29T07:27:52.000Z
creator: Mel White
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: fotografia
subject: karol darwin
subject: nowa gwinea
subject: ornitologia
subject: rajskie ptaki
subject: tropiki
description: Dziewięć lat temu dwóch ludzi podjęło się niezwykłej misji. Chcieli jako pierwsi sporządzić dokumentację wszystkich 39 gatunków legendarnych rajskich ptaków. Po 18 wyprawach i wykonaniu blisko 40 tysięcy fotografii zadanie zostało wykonane.
encoded: Na Nowej Gwinei kangury wspinają się na drzewa, a motyle wielkości dużych talerzy śmigają po lesie deszczowym, w którym ssaki składające jaja taplają się w błocie. Żaby mają nosy jak Cyrano de Bergerac, a rzeki są pełne tęczowych ryb. Jednak żaden z cudów nowogwinejskiej przyrody nie zafascynował naukowców tak jak stworzenia, które XIX-wieczny przyrodnik Alfred Russel Wallace nazwał najbardziej niezwykłymi i najpiękniejszymi z pierzastych mieszkańców ziemi. Miał na myśli rajskie ptaki. 39 ich gatunków spotyka się tylko na Nowej Gwinei i kilku pobliskich obszarach. Mimo dziesięcioleci obserwacji i badań nikomu nie udało się zobaczyć ich wszystkich – aż do tej pory. W 2003 r. Edwin Scholes, ornitolog z Uniwersytetu Cornella, oraz Tim Laman, biolog i fotograf, rozpoczęli planowanie misji, której celem było wykonanie dokumentacji wszystkich gatunków rajskich ptaków. Zajęło im to osiem lat i wymagało podjęcia 18 wypraw w jedne z najbardziej egzotycznych obszarów naszej planety. Poprzez zdjęcia, filmy wideo i nagrania dźwiękowe (nie wspominając o staromodnych notatnikach) Scholes i Laman uwiecznili rytuały godowe i działania nieznane wcześniej nauce. Świat przyrody zna niewiele spektakli równie dziwacznych jak zachowania godowe samców z rodziny cudowronkowatych (Paradisaeidae). Eksplozje złotych piór, komiczne tańce, stosiny przypominające anteny robotów, opalizujące kryzy i bufki, kołnierze i wachlarze, a także kolory przyćmiewające wszelkie klejnoty – cała ta ekstrawagancja ma tylko jeden cel: zwrócenie uwagi tylu samic, ilu się da. Rajskie ptaki stanową skrajny przykład opisanej przez Karola Darwina teorii doboru płciowego – samice wybierają samców w oparciu o kilka pociągających cech, zwiększając tym samym szanse, że cechy te będą przekazywane z pokolenia na pokolenie. Na Nowej Gwinei obfitość pożywienia i niewielka liczba drapieżników umożliwiły ptakom rozkwit i wyolbrzymianie ich najbardziej atrakcyjnych cech do stopnia, który nawet pozbawieni polotu naukowcy nazwal…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9c7e54fd73822381b4e04a8b7fff0bcc4f7f9122-63fe2ed.png
width: 840
height: 1229