National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-05-01T12:33:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Galicja to kraina drogowskazów. Ruszyłem śladami pielgrzymów na Camino de Santiago
items: La Gomera to mniej znana kanaryjska wyspa. Ujmuje gościnnością, spokojem i spektakularną naturą
items: Tak Singapur witał Rok Ognistego Konia. Dźwięki i obrazy zlewają się tu w jedno wielkie święto odrodzenia
items: Ateny na weekend. W tym mieście najlepiej chodzić tak, jak greckie koty: własnymi ścieżkami
items: Słońce nad Mezopotamią. Czym urzekło mnie tureckie Mardin?
items: Dziennikarz Travelera poleciał do Tel Awiwu. „Tego napięcia nie da się znieść”
items: Ma jedne z najpiękniejszych klifów Europy. Miasta wyglądają tu, jakby rosły z morza
items: „Liczba turystów z Polski do Budapesztu wciąż rośnie” – Michał Cessanis odwiedza ulubione miasto Polaków
items: Ten dom w latach 50. opisywał National Geographic. „Odwiedziłem go po latach. Wciąż zachwyca!”
items: Dubaj: między piaskiem a przyszłością
items: Byłem w nowym muzeum w Egipcie. Ten błąd popełniają turyści!
items: To najstarsze uzdrowisko w Polsce. Cieplice odwiedził nawet prezydent USA
items: Odwiedziłem jedną z najlepszych pizzerii na świecie. Pizza z Pabianic jest pyszna, a jej cena szokuje!
items: „Do Kapsztadu zabrałem tylko jedną koszulkę” Michał Cessanis radzi, jak pakować walizkę
items: Buenos Aires – to jedno miasto sprawiło, że poczułem się jak u siebie
items: „Nie śpij, bo przegapisz!” – jak recepcjonistka wciągnęła mnie w wir Mardi Gras w Sydney
items: Lubelskie na lato: noc w wiatraku, domowe naleśniki i… podróż w czasie.
items: Wodospady Iguazú leżą na granicy między Brazylią i Argentyną. Są najpiękniejsze na świecie
items: Świąteczny weekend w Wiedniu? Michał Cessanis ma dla was gotowy plan wyjazdu!
items: Tak podróżują celebryci i politycy. Sprawdziliśmy, jak VIP-y latają z lotniska Chopina
items: Najlepsze atrakcje Tallinna – co warto zobaczyć w stolicy Estonii?
items: Klasą biznes do Osaki. Finnair stawia na stonowaną elegancję
items: Dolny Śląsk jak nigdy wcześniej potrzebuje turystów. Nie odwołujcie rezerwacji!
items: Odwiedziłem pierwszą w Polsce restaurację z Zieloną Gwiazdką Michelin. Czym zasłużyła na to wyróżnienie?
items: Spędziłem noc w hotelu tuż przy lotnisku Chopina. Tego widoku z okna nigdy nie zapomnę!

Galicja to kraina drogowskazów. Ruszyłem śladami pielgrzymów na Camino de Santiago
type: item
date: 2026-05-01T12:32:46.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: hiszpania
subject: pielgrzymka
subject: religie
description: Mgliste szczyty, granitowe miasta i wzburzony Atlantyk. Galicja to coś więcej niż tylko cel jednej z najsłynniejszych pielgrzymek świata.
encoded: Spis treści: Poranek na targu Plac tysiąca emocji Trzy oblicza św. Jakuba Strażnik strzałek z O Cebreiro Fiordy i słodka woda Światło, które nie gaśnie Galicja – informacje praktyczne W Santiago de Compostela deszcz jest czymś tak naturalnym, że mieszkańcy przestali go zauważać, traktując go jak nieodłączny element krajobrazu. Tutejsza mżawka, zwana orballo, nie pada, tylko zawisa w powietrzu, otulając miasto wilgotnym całunem. To właśnie ona nadaje Santiago nieco tajemniczy klimat. Zanim jednak zanurzę się w labirynt uliczek starego miasta, staram się zrozumieć cel, który od ponad tysiąca lat przyciąga tu miliony ludzi. Droga św. Jakuba (Camino de Santiago) to szlak pielgrzymkowy i trekkingowy wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Prowadzi do grobu św. Jakuba Apostoła, który według tradycji głosił Ewangelię właśnie na tych ziemiach. Gdy w średniowieczu odnaleziono jego grób, Santiago stało się magnesem przyciągającym chrześcijan. Dziś pątnicy wciąż podążają śladami opisanymi już w XII-wiecznym Kodeksie Kalikstyńskim (Codex Calixtinus) przechowywanym w katedralnym archiwum. Szukają tu nie tylko odpuszczenia win, ale często po prostu ciszy i samych siebie. Poranek na targu Zapach dzisiejszego Santiago uderza mnie chwilę później, zanim jeszcze zobaczę wieże katedry. To intensywna mieszanka wilgotnego granitu, palonego kadzidła i... świeżych owoców morza. Jest czwartkowy poranek, gdy wchodzę do Mercado de Abastos. To drugi najczęściej odwiedzany punkt miasta po katedrze. Tutaj sacrum ustępuje miejsca profanum. Hale targowe, w których się znajduję, nie są średniowieczne, choć na takie wyglądają. Obecny budynek, ukończony w 1941 r., jest dziełem hiszpańskiego architekta Joaquína Vaquero Palacios. Plan targowiska opiera się na dwóch kwadratach z ośmioma halami, gdzie dominują granitowe mury i otwarte arkady. To nie błąd konstrukcyjny, lecz geniusz inżynierii: przeciągi zostały zaplanowane celowo – od wieków wywiewają zapach ryb i wilgoć, przedłużając świeżość pr…

Galicia-2-0ab492e.jpg
width: 3390
height: 2260

La Gomera to mniej znana kanaryjska wyspa. Ujmuje gościnnością, spokojem i spektakularną naturą
type: item
date: 2026-03-22T13:29:01.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: hiszpania
subject: wakacje w hiszpanii
subject: wyspy
subject: wyspy kanaryjskie
description: La Gomera zdecydowanie różni się od głośnej, pełnej turystów Teneryfy. Można tu znaleźć gościnne miejsca, proste i pyszne jedzenie oraz spokój – towar najbardziej deficytowy w dzisiejszym świecie.
encoded: Spis treści: Dom na końcu świata Zielona katedra w słońcu Między światami Zbawienny deszcz W miasteczku hipisów Patrząc wstecz Informacje praktyczne Zapomnij o czwartym biegu. Tutaj on po prostu nie istnieje – Juan, chłopak z wypożyczalni samochodów na lotnisku w Alajeró, podaje mi kluczyki do lekko zarysowanego auta z uśmiechem, w którym czai się politowanie dla przybysza z kontynentu. – Na Gomerze masz tylko dwójkę, trójkę i klakson na zakrętach. Słowa Juana zaczynam doskonale rozumieć chwilę po tym, jak wyjeżdżam na pełne serpentyn, zjazdów i podjazdów drogi La Gomery. Uciekłem tutaj z głośnej i zbyt turystycznej Teneryfy, by zwolnić, więc robię to natychmiast. Wbijam dwójkę, silnik wyje protestując, a ja ruszam w górę, zostawiając za sobą ocean i cywilizację. Jadę prosto do serca wyspy. Dom na końcu świata Droga pnie się tak stromo, że mam wrażenie, iż auto zaraz stanie dęba. Powietrze staje się rześkie, krystalicznie czyste. Krajobraz pustynny ustępuje miejsca soczystej zieleni. Choć często te szczyty toną w chmurach, ja mam dziś szczęście – niebo jest idealnie błękitne, co sprawia, że kolory stają się niemal jaskrawe, nasycone światłem. Docieram do wioski Las Hayas, tuż przy granicy Parku Narodowego Garajonay. Na samym końcu drogi stoi niski, bielony dom wyraźnie odcinający się od zieleni ogrodu i błękitu nieba. Nad wejściem wisi ręcznie malowany szyld: La Montaña – Casa Efigenia. Wchodzę do środka zwabiony zapachem domowego obiadu. Wnętrze jest proste, surowe. Bielone ściany odbijają światło wpadające przez małe okna. Nie ma tu ozdobnych boazerii czy wymyślnych dekoracji. Są za to ramki. Setki ramek wiszących wszędzie, gdzie się da, tworzących mozaikę czyjegoś życia. Podchodzę bliżej. To kronika istnienia jednej niezwykłej kobiety i całej wyspy. Są wyblakłe wycinki z gazet niemieckich, angielskich, hiszpańskich z lat 70., 80., 90. Są czarno-białe zdjęcia polityków, ministrów, słynnych ekologów ściskających dłoń drobnej kobiety w fartuchu. Są zdjęcia turystów …

la-gomera-1-94c1bf9.jpeg
width: 4032
height: 3024

Tak Singapur witał Rok Ognistego Konia. Dźwięki i obrazy zlewają się tu w jedno wielkie święto odrodzenia
type: item
date: 2026-02-17T14:30:49.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Chiński Nowy Rok
subject: chiny
subject: festiwale
subject: singapur
subject: święta
subject: wierzenia
description: Wybrałem się do Singapuru, by zobaczyć, jak Miasto Lwa wita Rok Ognistego Konia. Nie mogło być inaczej – w chińskim zodiaku sam jestem Koniem, a takie spotkanie z własnym znakiem to moment szczególny. Jako Ziemny Koń wkraczałem w ten czas z ciekawością, ponieważ w azjatyckiej metafizyce Ogień tworzy Ziemię, co ponoć dla mnie oznacza rok potężnej energii. Czy tak będzie? Próbowałem się tego dowiedzieć od wróżbity.
encoded: Spis treści: Kulinarna uczta w hawker center W poszukiwaniu wróżbitów Czerwone koperty i mandarynki na szczęście U stóp Boga Fortuny Obchody Święta Wiosny, jak oficjalnie nazywa się Księżycowy Nowy Rok wypadający w tym roku 17 lutego, są spektaklem trwającym pełne piętnaście dni, który kończy się dopiero Świętem Latarni. To czas największej na świecie wędrówki ludzi, gdy miliony Chińczyków – nie tylko z kontynentu, ale i z Indonezji, Filipin czy właśnie Singapuru – wracają do rodzinnych domów. Przygotowania do tego momentu ruszają już miesiąc wcześniej. Singapurczycy wpadają w wir generalnych porządków, które mają na celu nie tylko pozbycie się kurzu, ale przede wszystkim wygnanie z kątów złych duchów. Przed samą „godziną zero” ulice przed salonami fryzjerskimi pękają w szwach, bo ścięcie włosów jest symbolicznym gestem odcięcia się od tego, co w starym roku było złe. Drzwi wejściowe do biur, salonów masażu i kawiarni zdobią nianhua, czyli kolorowe obrazki-amulety, których tradycja sięga V wieku i taoistycznych klasztorów. Dominują dwa kolory: czerwień i złoto. Czerwień to w kulturze chińskiej symbol życia, ognia i pomyślności – ma odstraszać legendarnego potwora Nian i wszelkie nieszczęścia. Złoto natomiast to oczywisty symbol bogactwa i statusu. Kulinarna uczta w hawker center Singapur przywitał mnie obezwładniającą wilgotnością. Powietrze jest tu tak gęste, że niemal można je kroić nożem, a pogoda to nieustanna gra kontrastów. Raz słońce oślepia blaskiem, odbijając się od szklanych elewacji, by za chwilę ustąpić miejsca gwałtownej ulewie. Ta parność i duszność to stały element krajobrazu, który nadaje miastu rytm – od szybkich kroków, po schronienie w klimatyzowanych wnętrzach metra. Zatrzymałem się w dzielnicy Bugis, w hotelu Mercure. To jedna z najbardziej wielowarstwowych części miasta. Jej nazwa pochodzi od Bugisów – bitnych żeglarzy i kupców z Celebesu, którzy dawniej handlowali tu złotem i przyprawami. Dziś dzielnica zachwyca odrestaurowanymi kamienicami ty…

Rok-Konia-w-Singapurze.-Dekoracje-noworoczne-w-Gardens-by-the-Bay-5b0fe2b.jpg
width: 2133
height: 1200

Ateny na weekend. W tym mieście najlepiej chodzić tak, jak greckie koty: własnymi ścieżkami
type: item
date: 2026-02-15T09:46:34.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ateny
subject: grecja
subject: podróże kulinarne
subject: zwiedzanie
description: Stojąc na Placu Syntagma, w samym sercu miasta, czuję intensywny, słodko-gorzki zapach. Jest świdrujący, niemal odurzający. To nerantzia – gorzkie pomarańcze, które o tej porze roku spadają na ateńskie chodniki, rozgniatane przez tysiące butów przechodniów i kół pędzących skuterów. Nikt ich nie zbiera, nikt ich nie je, bo są zbyt cierpkie, ale dla mnie to właśnie one, a nie oliwa czy tymianek, są prawdziwym zapachem ateńskiej zimy. Ta woń owoców rosnących na betonie, uparcie trwających w szczelinach pękniętych płyt chodnikowych.
encoded: Spis treści: Fascynująca mieszanka Tam, gdzie toczy się prawdziwe życie Antyki, słońce i sztuka (po)wolności Teatr codzienności Kulinarny archeolog w podziemiu Ateny – informacje praktyczne Choć nad Atenami niezmiennie góruje Akropol – wieczny, marmurowy punkt odniesienia, który od tysiącleci definiuje to miasto – tym razem postanowiłem odwrócić od niego wzrok. I pochodzić po mieście własnymi ścieżkami niczym ateńskie koty – niespiesznie, z ciekawością, zaglądając w nieoczywiste zaułki. Bez mapy, instynktownie skręcając tam, gdzie wabił mnie zapach jedzenia lub gwar toczących się przy stolikach rozmów. Fascynująca mieszanka Uciekając w piątkowe popołudnie z mroźnej, szarej Polski, wylądowałem w objęciach ateńskiego przedwiośnia. Pogoda była kapryśna – raz ostre słońce, raz gwałtowne ulewy zamieniające wyślizgane, marmurowe chodniki w zdradliwe lodowiska – ale termometry pokazywały upragnione piętnaście stopni na plusie! Zamieszkałem w hotelu InnAthens, ukrytym w cichym pasażu, zaledwie kilkaset metrów od budynku parlamentu. To doskonały punkt startowy, bo tuż obok, przed Grobem Nieznanego Żołnierza, wartę pełnią gwardziści Evzones. Ich charakterystyczne spódnice (fustanella) mają dokładnie 400 plis – po jednej na każdy rok tureckiej niewoli – a podkute buty z pomponami ważą po półtora kilograma każdy, przez co ich krok podczas zmiany warty słychać wyraźnie niemal w całej okolicy. Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, malując miasto słynnym, attyckim światłem – ostrym, a jednocześnie miękkim – ruszyłem w stronę Plaki. To najstarsza dzielnica Aten, często niesłusznie sprowadzana przez turystów jedynie do roli tła dla sklepików z pamiątkami. Tymczasem Plaka jest archiwum ateńskiej duszy, labiryntem, w którym historia nawarstwia się jak geologiczne pokłady. Szedłem brukowanymi uliczkami Kydathineon i Tripodon – tą drugą chodzili już starożytni ateńczycy, udając się do teatru Dionizosa. Dziś Plaka to fascynująca mieszanka: neoklasycystyczne rezydencje z XIX wieku, …

Przed-Trylogia-Atenska-1-e83b772-rotated.jpg
width: 4032
height: 3024

Słońce nad Mezopotamią. Czym urzekło mnie tureckie Mardin?
type: item
date: 2026-02-02T07:44:07.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: mezopotamia
subject: turcja
subject: zabytki
description: Zabieram was na weekend do południowo-wschodniej Turcji, do miasta Mardin zawieszonego w chmurach. Przyjechałem tutaj dla widoków, a zostałem dla ludzi, smaków i historii, która dzieje się tu na każdym kroku.
encoded: Spis treści: Prawo do słońca i tajemnica abbar Twierdza z mydła i błękitne migdały Zachód słońca w Medresie „Płaczący” minaret i nastoletni kustosze Kościół, słońce i królowa Wiktoria Finał w pianie Zobacz więcej: skarby w okolicy Mardin DZIEŃ PIERWSZY Wczesne słońce nad Mardin w południowo-wschodniej Turcji działa jak antyczny alchemik. Powoli nasyca fasady domów z żółtego wapienia, nadając im miodowy odcień. Siedzę na tarasie hotelu, który zdaje się wisieć w powietrzu na stromym zboczu wzgórza. Przede mną paruje szklaneczka mocnej herbaty, a poniżej moich stóp rozpościera się Mezopotamia. Bezkresna, płaska jak tafla jeziora równina ginie gdzieś we mgle na horyzoncie, tam gdzie zaczyna się dzisiejsza Syria. Jestem w mitycznym „Międzyrzeczu”, wciśniętym w żyzne widły Tygrysu i Eufratu. Region, w którym się znajduję – Tur Abdin („Góra Sług Bożych”) – od ponad 1600 lat stanowi bijące serce syryjskiego chrześcijaństwa, a jednocześnie dom dla mistyków islamu. Prawo do słońca i tajemnica abbar Mardin przez wieki był kluczowym przystankiem na Jedwabnym Szlaku. To tutaj zmęczone karawany z dalekich Chin i Indii zatrzymywały się, by wymienić jedwab, porcelanę i korzenne przyprawy na lokalne skarby. Historia osadnictwa sięga tu plemienia Subarów, żyjącego na tych ziemiach już 4500 lat p.n.e.. To miejsce jest jak palimpsest – kolejne cywilizacje nadpisywały tu swoje historie na poprzednich, tworząc wielokulturową mozaikę Arabów, Kurdów, Asyryjczyków i Turków. Odrywam wzrok od horyzontu i spoglądam na miasto. To kamienny chaos, który ma jednak swój ukryty porządek. Spacerując uliczkami z przewodnikiem Alimem Kocabıyık, odkrywam geniusz tutejszych architektów. – Domy budowano tu według świętej zasady: żaden budynek nie może rzucać cienia na dom sąsiada ani zasłaniać mu widoku na równinę. Każdy ma tu prawo do słońca i przestrzeni – opowiada Alim. Żółty wapień to nie tylko budulec, to naturalna klimatyzacja – latem chroni przed żarem, zimą oddaje ciepło. Aby zrozumieć to miasto, …

Mardin-Bazar-z-Portykami-bizuteria5-9ee0e69.jpeg
width: 3840
height: 2160

Dziennikarz Travelera poleciał do Tel Awiwu. „Tego napięcia nie da się znieść”
type: item
date: 2026-01-31T13:34:19.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: bliski wschód
subject: izrael
subject: turystyka
subject: wojna
description: MSZ odradza podróże do Izraela. Turyści i pielgrzymi z Polski podróżują tam z... aplikacją ostrzegającą przed nalotami. Sprawdziliśmy, jak wygląda sytuacja w Tel Awiwie w 2026 r.
encoded: Spis treści: Pielgrzymi i plażowicze Życie na promenadzie Kulinarna codzienność z telefonem w ręku Ślady na murach Napięcie trudne do zniesienia Ta podróż bardzo się różniła od innych. Zanim w ogóle spakowałem walizkę, musiałem dopełnić procedur, o których jeszcze kilka lat temu bym nie pomyślał, planując podróż nad Morze Śródziemne. Pierwszy krok: rejestracja w systemie „Odyseusz” polskiego MSZ – na wypadek konieczności nagłej ewakuacji. Drugi: złożenie wniosku o ETA-IL. To nowy, bezwzględny wymóg izraelskich służb granicznych – elektroniczne zezwolenie na wjazd, bez którego nie zostanę wpuszczony na pokład samolotu. Ale najważniejsza była instalacja aplikacji „Tzeva Adom” (Red Alert). To system wczesnego ostrzegania zintegrowany z obroną cywilną, który wyciem syreny informuje o nadlatujących rakietach i daje sekundy na znalezienie schronienia. Codziennie przed wylotem śledziłem też doniesienia z Bliskiego Wschodu. Zastanawiałem się nie nad tym, nie jaka będzie pogoda, ale czy przestrzeń powietrzna pozostanie otwarta. To była podróż nerwowa od samego początku. Pielgrzymi i plażowicze Ląduję na lotnisku Ben Guriona w ciągu dnia. Jestem tu pod koniec stycznia, kilka dni po tym, gdy duża część grupy Lufthansy zawiesiła rejsy nocne do Tel Awiwu. Ryzyko operacyjne i trudności w identyfikacji zagrożeń po zmroku uznano za zbyt wysokie. Ze mną turyści i pielgrzymi z Polski, którzy przylecieli bezpośrednio LOT-em (nasz narodowy przewoźnik, podobnie jak linia Wizz Air, realizuje połączenia do Tel Awiwu). Hala przylotów jest cichsza niż zwykle. Czekając na bagaż, wdaję się w rozmowę z mężczyzną stojącym obok. To Marek, pilot wycieczek, który właśnie przyleciał z grupą z Polski. Mimo że nasze MSZ odradza podróże (komunikat „Nie podróżuj”), on jest tu regularnie. – Ludzie pytają mnie: czy tam nie strzelają? – mówi, obserwując przesuwające się walizki. – Odpowiadam im faktami: konflikt toczy się punktowo. Jerozolima czy Galilea to miejsca, które żyją z turystów i są relatywnie b…

tel-awiw-1-83889cf.jpg
width: 4032
height: 3024

Ma jedne z najpiękniejszych klifów Europy. Miasta wyglądają tu, jakby rosły z morza
type: item
date: 2026-01-29T08:20:58.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: portugalia
subject: Travel
description: Portugalia od wieków przyciąga tych, którzy chcą zobaczyć, gdzie kończy się ląd, a zaczyna ocean. Są miejsca, które zmieniają sposób patrzenia na świat – i jedno z nich znalazłem właśnie tu.
encoded: Spis treści: Cabo da Roca – zachodni kraniec kontynentalnej Europy Sintra – bajkowe pałace i romantyczne wzgórza Atlantycki klimat i natura – od klifów po plaże Praktyczne wskazówki przed podróżą do Portugalii Portugalia od wieków fascynuje podróżników – to kraj kontrastów, słonecznych brzegów, starych miast i krajobrazów, które przypominają o wielkich epokach żeglarstwa i odkryć geograficznych. Szczególne miejsce w wyobraźni Europejczyków zajmuje przylądek Cabo da Roca – geograficzny punkt, który od starożytności utożsamiano z krainą, gdzie ziemia „kończy się” i zaczyna ocean. Cabo da Roca – zachodni kraniec kontynentalnej Europy Południowo‑zachodnia Portugalia kryje w sobie jedno z najbardziej znanych i symbolicznych miejsc Europy – Cabo da Roca, najbardziej wysunięty na zachód punkt kontynentalnej części Europy. To właśnie tutaj, na stromych klifach spoglądających prosto na bezkresny Atlantyk, kończy się europejska część stałego lądu. Na miejscu znajduje się charakterystyczny obelisk z inskrypcją „Aqui, onde a terra se acaba e o mar começa” („Gdzie ziemia się kończy, a morze zaczyna”), który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli portugalskiej turystyki. Dla wielu odwiedzających ten kamienny pomnik jest punktem duchowym – miejscem refleksji nad ogromem oceanu i historią ludzkich podróży. Choć w turystycznym języku mówi się czasem o „końcu świata”, warto pamiętać, że to sformułowanie jest literacką metaforą. Geograficznie Cabo da Roca nie jest końcem świata w dosłownym sensie – dalej na zachód znajduje się ocean, a pośród jego wód leżą odległe archipelagi, jak chociażby Azory, także należące do Portugalii. Historyczny kontekst – od starożytnych map do wielkich odkryć Już starożytni geografowie greccy i rzymscy umieszczali przylądek na krawędzi znanego im świata – był to symbol granicy między znanym lądem a oceanem pełnym tajemnic. W średniowieczu i renesansie takie miejsca napędzały wyobraźnię kartografów i żeglarzy. To właśnie późniejsze wyprawy, s…

Portugalia-1a5a505.jpg
width: 2813
height: 1875

„Liczba turystów z Polski do Budapesztu wciąż rośnie” – Michał Cessanis odwiedza ulubione miasto Polaków
type: item
date: 2026-01-23T12:28:44.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: budapeszt
subject: city break
subject: europa
subject: węgry
description: Wracam tu regularnie, by ogrzać się w termach i zjeść najlepszą zupę rybną na świecie. I choć myślałem, że znam to miasto na wylot to już wiem, że się myliłem. Tym razem postanowiłem zajrzeć pod podszewkę „Paryża Wschodu” – do jaskiń ukrytych pod willami, bunkrów z czasów Zimnej Wojny i na dachy, które zaprojektowano dla aniołów. Oto 5 powodów, by spędzić w Budapeszcie weekend, który otworzy wam oczy.
encoded: Spis treści: Gorące źródła i… nurkowanie pod miastem Szpital, w którym czas stanął w miejscu Pociąg rządzony przez dzieci Dachówki dla aniołów i smak papryki Polowanie na duchy na targu Ecseri Stojąc na Moście Łańcuchowym, patrzę na miasto, które w 1873 roku powstało z małżeństwa górzystej Budy i płaskiego Pesztu. Znam ten widok na pamięć. Ale tym razem przyjechałem tu z postanowieniem: nie będę tylko turystą podążającym utartym szlakiem. Zamiast więc biec od razu pod Parlament, zacząłem od tego, co w Budapeszcie najważniejsze, a czego zazwyczaj nie widać. Od wody i kamienia. Gorące źródła i… nurkowanie pod miastem Nie będę ukrywał – każdą wizytę w Budapeszcie zaczynam w Termach Széchenyiego. Uwielbiam ten moment, gdy w chłodny poranek zanurzam się w parującej wodzie, a dookoła mnie starsi panowie z kamienną twarzą grają w szachy na pływających planszach. Ale tym razem zadałem sobie pytanie: skąd ta woda właściwie się bierze? Odpowiedź zaprowadziła mnie do podziemi, o których istnieniu wielu turystów nie wie. Budapeszt to jedyna stolica na świecie z tak rozległym systemem jaskiń krasowych. Tuż pod willami bogatej drugiej dzielnicy, pod kołami luksusowych aut, ciągnie się 30-kilometrowy labirynt jaskini Pál-völgyi, zdobiony naciekami przypominającymi zastygłe wodospady. Jeszcze większe wrażenie robi jaskinia Molnár János. To największe w Europie aktywne termalne jezioro podziemne. Woda jest tam krystalicznie czysta, ciepła, a nurkowie jaskiniowi pływają w scenerii rodem z science-fiction, mijając formacje skalne, których nigdy nie dotknęło słońce. Świadomość, że kąpiąc się w Széchenyi, korzystam z tego samego gigantycznego, podziemnego krwiobiegu miasta, zmienia perspektywę zupełnie. Szpital, w którym czas stanął w miejscu Po relaksie w wodzie, potrzebowałem mocniejszych wrażeń. Skierowałem się na Wzgórze Zamkowe, ale zamiast podziwiać widoki z Baszty Rybackiej, skręciłem w uliczkę Lovas. Wszedłem w niepozorne drzwi prowadzące do Sziklakórház – Szpitala w Skale. To m…

Michal-Cessanis-Budapeszt-3-e55a463.jpg
width: 2813
height: 1875

Ten dom w latach 50. opisywał National Geographic. „Odwiedziłem go po latach. Wciąż zachwyca!”
type: item
date: 2026-01-03T09:45:49.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: architektura
subject: teneryfa
subject: wyspy kanaryjskie
description: Zajrzałem do jednego z najpiękniejszych domów na Teneryfie – miejsca, które zna niemal każdy, kto choć raz spacerował po miasteczku La Orotava na północy wyspy.
encoded: Casa de los Balcones przyciąga z daleka misternie rzeźbionymi, drewnianymi balkonami, uznawanymi za jedne z najpiękniejszych na wyspie. To one stały się wizytówką miasta i symbolem kanaryjskiej architektury. I to nimi zachwycał się w 1955 roku magazyn National Geographic w tekście „Hiszpańskie szczęśliwe wyspy”, w którym opisano Wyspy Kanaryjskie (okładka tego wydania nadal wisi w Casa de los Balcones). Kolonialny styl Casa de los Balcones Dom powstał w 1632 roku, w czasach gdy Teneryfa była ważnym punktem na handlowych szlakach Atlantyku. Zbudowany z wulkanicznego kamienia i drewna sosny kanaryjskiej należał do zamożnej rodziny, a jego forma doskonale oddaje kolonialny styl architektoniczny Wysp Kanaryjskich: zamknięta bryła od ulicy, wewnętrzny dziedziniec i balkony, które nie są jedynie ozdobą, ale też odpowiedzią na klimat – chronią przed słońcem, wiatrem i wilgocią. Przechodząc przez ciężkie, drewniane drzwi, trafiam na patio, które natychmiast wycisza gwar miasta. Kamienna posadzka, mnóstwo zieleni i drewniane galerie wokół tworzą przestrzeń, w której czas zdecydowanie zwalnia. Przyjechałem tu o poranku, zanim pojawiły się grupy turystów, co pozwala w pełni odczuć spokój tego miejsca. Wnętrza Casa de los Balcones tworzą dziś muzeum, ale nie sprawiają wrażenia martwej ekspozycji. Wręcz przeciwnie – każdy pokój wygląda tak, jakby domownicy wyszli tylko na chwilę. Wnętrza pełne historii. Życie na Teneryfie sprzed wieków Oglądam salon umeblowany masywnymi kredensami, skrzyniami posagowymi i stołami z XVII i XVIII wieku. A potem zaglądam do sypialni. Na ścianach wiszą obrazy religijne i portrety dawnych właścicieli, natomiast na podłogach skrzypią deski pamiętające kilka pokoleń. Świetnie zachowana jest także kuchnia: gliniane naczynia, kamienne moździerze i kaflowe palenisko pokazują, jak setki lat temu wyglądało codzienne życie na wyspie. Drewniane balkony jako symbol tradycyjnej architektury Teneryfy Szczególne wrażenie robią jednak balkony – rzeźbione ręcznie, …

zdj-9-2f49d44.jpg
width: 4608
height: 3069

Dubaj: między piaskiem a przyszłością
type: item
date: 2025-12-14T09:46:18.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje
subject: azja
subject: dubaj
subject: wieża dubaju
subject: zjednoczone emiraty arabskie
description: Perfumy, drapacze chmur, restauracje, muzea. A jednak prawdziwy Dubaj zaczyna się tam, gdzie kończą się wieżowce, a zaczyna pustynia.
encoded: Spis treści: Burj Khalifa Zapach orientu Deira Al Fahidi Sonara Camp Muzeum Przyszłości Podróż po smakach świata Atrakcje w Dubaju Dubaj: informator praktyczny Unoszę się nad miastem, oddając się totalnemu relaksowi. Pływam w jednym z najwyższych na świecie basenów typu infinity – Aura Skypool, położonym na 50. piętrze wieżowca The Palm Tower. Jego krawędź jest ukryta i tworzy złudzenie, że woda przelewa się w nieskończoność łącząc się z krajobrazem. Stąd rozciąga się zapierający dech w piersiach, 360-stopniowy widok na panoramę Dubaju: las szklanych wieżowców, słynną wyspę Palm Jumeirah i turkusowe wody Zatoki Perskiej. Po raz kolejny przyglądam się temu krajobrazowi z niedowierzaniem, że na środku pustyni wyrosła metropolia, która nie tylko istnieje, ale wciąż się rozrasta. To uczucie niedowierzania towarzyszyło mi każdego dnia tej podróży – podobnie jak mojej mamie, którą zabrałem tutaj, by mogła na własne oczy zobaczyć „cuda na pustyni”, o których tyle słyszała. Teraz odpoczywa na leżaku, ale dopiero co zakończyliśmy intensywne zwiedzanie. Mieliśmy zaledwie kilka dni, więc każdy był starannie zaplanowany – nie po to, by „zaliczać” atrakcje, lecz by doświadczać ich wszystkimi zmysłami. Burj Khalifa Jeszcze niespełna siedemdziesiąt lat temu była tu niewielka wioska rybacka, żyjąca z połowu pereł i handlu daktylami. Wtedy nikt nie przypuszczał że z tej sennej osady wrośnie miasto, w którym wizje architektów stają się rzeczywistością szybciej niż gdziekolwiek indziej. Widać to najlepiej z tarasu widokowego najwyższego budynku świata, jakim jest mierzący 828 metry Burj Khalifa. Oglądaliśmy go najpierw z dołu, wysoko zadzierając głowy, a potem już z góry, w kilkadziesiąt sekund wjeżdżając windą na 124 piętro. Jego budowa trwała zaledwie sześć lat i pochłonęła 1,5 mld dolarów. Dzisiaj są tu biura, luksusowy hotel, a także apartamenty z widokiem na cztery strony świata. Ten drapacz chmur był spełnieniem marzeń szejków, którzy chcieli pokazać reszcie świata, gdzie dziś j…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/12/djimimo20251102163134202511021631351762087938293photo-776c4c4.jpeg
width: 3840
height: 2160

Byłem w nowym muzeum w Egipcie. Ten błąd popełniają turyści!
type: item
date: 2025-12-08T11:55:42.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: kair
subject: muzeum
subject: starożytny egipt
description: Poleciałem do Kairu, by zobaczyć nowe Wielkie Muzeum Egipskie w Gizie. I przyznaję, że jestem zszokowany jego rozmachem. To największa instytucja poświęcona jednej cywilizacji – kompleks o powierzchni około pół miliona metrów kwadratowych (to jak 70 pełnowymiarowych boisk piłkarskich), położony zaledwie dwa kilometry od piramid.
encoded: Spis treści: Co skrywa grobowiec Tutanchamona? Niezwykła ekspozycja w nowym muzeum Nie tylko Tutanchamon. Nie popełniajcie tego błędu Co czeka na zwiedzających po zwiedzaniu? Czekoladki, szale i kuchnia faraonów Praktyczne wskazówki dla zwiedzających. Jak uniknąć tłumów i ile kosztuje bilet? Budynek GEM (Grand Egyptian Museum) zaprojektowany przez irlandzkich architektów, faktycznie jest ogromny i nowoczesny, a swoją formą i detalami nawiązuje do piramid. W holu głównym gości wita 11-metrowy i ważący 83 tony posąg Ramzesa II. Potem przechodzi się do głównych galerii z ponad 100 tysiącami artefaktów. I to jakimi! Co skrywa grobowiec Tutanchamona? Niezwykła ekspozycja w nowym muzeum Po raz pierwszy w jednym miejscu pokazano kompletny zbiór ponad pięciu tysięcy obiektów z grobowca Tutanchamona. I ta kolekcja zrobiła na mnie największe wrażenie. Galerie Tutanchamona są zaprojektowane tak, aby odtworzyć strukturę samego grobowca. Każda sekcja odpowiada jednemu z pomieszczeń: przedsionkowi, komorze grobowej, czy skarbcowi. To pozwala bardziej zrozumieć rytuał, estetykę i logistykę pochówku młodego faraona. W muzeum zobaczycie najsłynniejsze obiekty, m.in. złotą maskę, trzy antropoidalne trumny (z których jedna, ta wewnętrzna, wykonana jest z litego złota), a także elementy czterech złoconych skrzyń-sarkofagów, które niczym matrioszki otaczały miejsce pochówku. Są także łuki i kołczany, tarcze, łoża ceremonialne w kształcie zwierząt, skrzynie podróżne, stołki, naczynia na kosmetyki, alabastrowe lampy, kosze na żywność, wino i ziarno. Wszystko to – często zaskakująco codzienne przedmioty – miało towarzyszyć faraonowi w życiu pozagrobowym. Nie tylko Tutanchamon. Nie popełniajcie tego błędu Mam do Was pewną prośbę, bo zauważyłem, że mnóstwo turystów zaraz po wejściu idzie prosto do zbiorów z grobowca Tutanchamona, w ogóle nie patrząc na to co mija po drodze. A to wielki błąd, którego tutaj nie popełnijcie. Łatwo bowiem zapomnieć, że GEM to o wiele więcej niż tylko złoto młode…

Muzeum-w-Kairze-cff6bb8.jpg
width: 2813
height: 1875

To najstarsze uzdrowisko w Polsce. Cieplice odwiedził nawet prezydent USA
type: item
date: 2025-11-08T12:03:06.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: dolny śląsk
subject: jelenia góra
subject: termy
subject: uzdrowisko
description: Bywali tu książęta, królowie, pisarze i prezydent USA. Cieplice, najstarsze polskie uzdrowisko, mają najcieplejsze wody termalne w kraju. Sam sprawdziłem ich dobroczynne działanie!
encoded: Wypoczywała tutaj z całym swoim dworem królowa Marysieńka. W Cieplicach bywał książę Stanisław Poniatowski, pruscy królowie, a nawet szósty prezydent USA (1825–1829) John Quincy Adams. Wszyscy przybywali skorzystać z dobroczynnych wód termalnych. Cieplice – najstarsze uzdrowisko w Polsce Położone w sercu Kotliny Jeleniogórskiej Cieplice są najstarszym polskim uzdrowiskiem (tutejsze źródła miały zostać odkryte w 1175 r.). Do tego ma najcieplejsze wody termalne w kraju – ich temperatura dochodzi do 90 st. C. Balneologiczne zabiegi wykorzystywane są w leczeniu reumatyzmu, osteoporozy, a nawet zespołu „suchego oka”. Cieplice są jedynym uzdrowiskiem w Europie, w którym oczy płukane są leczniczą wodą termalną. Zabieg specjalnymi aerozolami mineralnymi trwa kwadrans. Nawilża, odżywia i poprawia ukrwienie zmęczonych pracą przy komputerze oczu. Efekt lepszego widzenia odczuwam już po pierwszym zabiegu. Z taką ostrością wzroku, spacerując po pl. Piastowskim, głównym deptaku uzdrowiska, jeszcze dokładniej widzę detale odrestaurowanych kamienic i pałaców, w tym tego najokazalszego, barokowego, wybudowanego w 1788 r. i do 1945 r. należącego do Schaffgotschów, jednego z najbardziej znanych rodów śląskich. Dziś jest tutaj filia Politechniki Wrocławskiej. Do dawnej rezydencji można jednak zajrzeć i zobaczyć zdobione stiuki, zabytkowe piece czy meble z dawnych lat. A jeżeli lubicie niespieszne spacery, to koniecznie wstąpcie także do dwóch cieplickich parków – Zdrojowego (z fontannami, teatrem zdrojowym i pomnikiem Marysieńki Sobieskiej) i jeszcze piękniejszego Norweskiego, którego nazwa pochodzi od pawilonu wybudowanego na wzór jednej z restauracji w Oslo. To siedziba Muzeum Przyrodniczego. W środku można dowiedzieć się o początkach najstarszego uzdrowiska w Polsce oraz o jego historii. Pozostałości po ogromnej kolekcji rodziny Schaffgotschów pokazują, jaki miała ona wpływ na rozwój tych terenów. W zbiorach muzeum znajdziemy ponad 40 tysięcy różnorodnych eksponatów, w tym barokowe …

najstarsze-uzdrowisko-cieplice-7c5ecf4.jpg
width: 1950
height: 1300

Odwiedziłem jedną z najlepszych pizzerii na świecie. Pizza z Pabianic jest pyszna, a jej cena szokuje!
type: item
date: 2025-09-15T13:43:36.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: pizza
subject: województwo łódzkie
description: Restauracja Zielona Górka z Pabianic w województwie łódzkim ponownie znalazła się wśród stu najlepszych lokali w rankingu 50 TOP Pizza World – zestawieniu najlepszych pizzerii na świecie. Tym razem zajęła miejsce 94., awansując o trzy pozycje. Najlepszymi pizzeriami świata wybrano I Masanielli z Caserty koło Neapolu i Una Pizza Napoletana z Nowego Jorku.
encoded: Spis treści: Moja wizyta w jednej z najlepszych pizzerii świata według 50 Top Pizza Co warto zamówić w Zielonej Górce? Moje trzy pizzowe strzały w dziesiątkę Ceny pizzy w Zielonej Górce zaskakują – pozytywnie! Kilka dni temu właściciele Zielonej Górki, Lilianna i Jędrzej Lewandowscy, wrócili z Neapolu z oficjalnym certyfikatem. „To jest 10. rok naszego istnienia i właśnie kolejny raz spotkało nas wspaniałe wyróżnienie! Jechaliśmy z przygodami – odwołano nam w ostatniej chwili lot do Neapolu i ostatecznie dotarliśmy na czas w odrobinę okrojonym składzie” – napisali w swoich mediach społecznościowych. Moja wizyta w jednej z najlepszych pizzerii świata według 50 Top Pizza 50 Top Pizza World to światowy ranking, który powstał w 2017 roku, kiedy pizza neapolitańska trafiła na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Inspektorzy odbywają anonimowe wizyty w lokalach i nigdy nie wiadomo, ile razy odwiedzają dany lokal. Oceniają m.in. jakość składników, smak i wykonanie ciasta, atmosferę panującą w restauracji i jej wygląd, a także podejście do gości. Postanowiłem więc zostać jednym z nich i wreszcie skosztować jednej z najlepszych pizz na świecie. Nie będę jednak silił się na eksperckie recenzje kulinarne, gdyż kulinarnym ekspertem nie jestem. Jestem zaś „pizza loverem”, i to pochodzącym z Pabianic, przez co do „Zielonej Górki” i jej właścicieli mam sentyment, a więc nie chciałbym być posądzony o stronniczość w swej ocenie. Opiszę zatem, co zjadłem i ile za to zapłaciłem. A było tego sporo, zaś majątku nie wydałem. Lubię takie miejsca jak Zielona Górka, która niczego nie musi udawać. To jedna z atrakcji województwa łódzkiego. Wiadomo, że przyjeżdżając tu, nie przeniesiecie się do hałaśliwego Neapolu, za to spędzicie miło czas w restauracji nieco oddalonej od centrum Pabianic, przy zielonym skwerku, gdzie kiedyś ja z kumplami, a teraz kolejne pokolenia dzieciaków, przesiadują na wagarach. Goście restauracji siedzą zaś przy stolikach w środku lub w ogródku i obserwują dzięki…

IMG8301-ecd64b7.jpeg
width: 4032
height: 3024

„Do Kapsztadu zabrałem tylko jedną koszulkę” Michał Cessanis radzi, jak pakować walizkę
type: item
date: 2025-08-02T06:32:51.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Porady
subject: Traveler
subject: bagaże
subject: Cessanis na walizkach
subject: Michał Cessanis
subject: wakacje
subject: walizka
description: Pakowanie na wyjazd nie musi być frustrujące. Michał Cessanis, znany podróżnik i dziennikarz National Geographic Traveler, zdradza, jak przez lata uprościł ten proces do perfekcji. Poznaj praktyczne porady Michała , które sprawdzą się przy każdej podróży – od Azorów po Kapsztad.
encoded: Spis treści: Jak wyglądało moje pakowanie kiedyś? Lista to podstawa Pakowanie zaczynam od chaosu Trik, który ratuje w razie zguby bagażu Pakowanie bagażu może wydawać się banalne, ale gdy zaczynamy planować podróż – niezależnie od tego, czy to city break, trekking czy wakacje nad morzem – szybko okazuje się, że to wyzwanie logistyczne. Co zabrać, żeby niczego nie zabrakło? Jak zmieścić się w małej walizce, szczególnie przy zmiennej pogodzie lub z planem na różne aktywności? Ten temat zna od podszewki Michał Cessanis, który przez lata wypracował własny sposób na pakowanie – oparty na prostych zasadach, praktycznych trikach i osobistych doświadczeniach. Jak wyglądało moje pakowanie kiedyś? Pakowanie było dla mnie pestką – przez wiele lat życia na walizkach, a właściwie na małej walizce kabinowej, a potem jedynie z podręcznym plecakiem. Trzymałem się prostej zasady trzech sztuk: skarpetki, majtki, koszulki, spodnie – wszystko po trzy. Jedna rzecz w użyciu, druga czysta, trzecia suszy się po praniu. To najlepszy sposób na podróżowanie z małym bagażem podręcznym. Ale z czasem zauważyłem, że im więcej mam za sobą kilometrów, tym... pakuję się gorzej. Coraz częściej kusi mnie, by zabrać więcej ulubionych rzeczy. I już nie podróżuję tylko z plecakiem, lecz z „kabinówką”. Powód? Uwielbiam lokalne jedzenie – sery, wędliny, przyprawy, słodycze – i chętnie przywożę je z podróży. Dzięki nim wracam wspomnieniami do smaków Bolonii, aromatycznego Stambułu czy roztańczonej Grecji. Lista to podstawa Zdarza się, że w walizce mam znacznie więcej niż planowałem. Dlatego zawsze robię listę rzeczy, które muszę zabrać. Wszystko zależy od rodzaju wyjazdu. Lecąc na Azory i zdobywając szczyt Pico, potrzebowałem tylko odzieży trekkingowej – szybkoschnące koszulki, spodenki, bluza, kurtka przeciwdeszczowa, dobre buty. Całość zmieściłem do małego plecaka. Inaczej jest, gdy planuję różne aktywności i chcę wieczorem iść do restauracji. Nie chcę czuć się, jakbym nadal był „na szlaku”. Dlatego sztuk…

cessanis-pakowanie-2-77c7659.png
width: 900
height: 600

Buenos Aires – to jedno miasto sprawiło, że poczułem się jak u siebie
type: item
date: 2025-07-26T07:14:31.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ameryka południowa
subject: argentyna
subject: buenos aires
subject: podróże
subject: tango
description: Buenos Aires to miasto pełne zmysłów, tanga i smaków. Autor artykułu zdradza, dlaczego właśnie tutaj poczuł się jak u siebie i co sprawiło, że zakochał się w argentyńskiej stolicy.
encoded: Spis treści: San Telmo – serce Buenos Aires i tanga Mercado San Telmo – tango smaków i historii La Boca – kolorowe dziedzictwo i narodziny tanga Palermo i Recoleta – uczta zmysłów i smaków Patrz partnerce prosto w oczy, a nie pod nogi. Nie możesz unikać kontaktu wzrokowego, to niezwykle ważne i to nie tylko w tangu – Carolina Bonaventura, choreografka i właścicielka szkoły tańca Mariposita w dzielnicy San Telmo, uważnie śledzi każdy mój ruch i gest podczas pierwszej lekcji tanga. Moja partnerka Mary Lescano, tancerka jak z obrazka, tłumaczy mi zaś i pokazuje podstawowe kroki najbardziej zmysłowego tańca na świecie. Wyjaśnia, w jaki sposób mam ja trzymać, jak układać stopy i dłonie, jak blisko niej być, by wyczuwać każdy ruch i za nią podążać. Myślałem, ze łatwiej mi pójdzie, zwłaszcza ze tańczę całe życie. Ale przecież tango to nie są jakieś tam podskoki i szybie obroty, jak na dyskotekach czy rodzinnych imprezach, na których zawsze jestem wodzirejem. Tu liczą się precyzja, technika, a przede wszystkim kontakt z partnerka czy partnerem. Próbuję więc najpierw niezdarnie, a z każdą minutą coraz lepiej łączyć te wszystkie elementy, by po półtorej godziny usłyszeć od Caroliny i Mary, ze nie jest źle. – To co, jutro znów widzimy się na lekcji? – usłyszałem. I tak mijały mi popołudnia w Buenos Aires. San Telmo – serce Buenos Aires i tanga Mariposita to jedna z wielu szkół tanga w San Telmo, najstarszej dzielnicy Buenos Aires, pełnej artystów, antykwariatów, galerii sztuki, butikowych hoteli, restauracji i barów z historia. Miałem szczęście, ze tu właśnie zamieszkałem, i to po sąsiedzku ze szkołą tanga. Carolina prowadzi ja od 18 lat w ponad stuletniej kamienicy, która zamieniła na niezwykle klimatyczne miejsce. Zaczynała od jednej sali treningowej, dziś są już dwie, do tego wygodne, przestronne pokoje dla gości, którzy chcieliby w szkole zamieszkać, oraz z rozległym patiem, na którym przed lub po zajęciach można napić się kawy – i to w międzynarodowym towarzystwie. W moje…

LA-Boca-dc441e5.jpg
width: 4000
height: 3000

„Nie śpij, bo przegapisz!” – jak recepcjonistka wciągnęła mnie w wir Mardi Gras w Sydney
type: item
date: 2025-07-19T10:55:24.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: australia
subject: Michał Cessanis
subject: sydney
description: Sydney atrakcje potrafią zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych podróżników. Wystarczyła krótka rozmowa z recepcjonistką, bym – po niemal 30 godzinach w podróży – zamiast odpoczynku, trafił na największą imprezę na południowej półkuli.
encoded: Spis treści: Tęczowe szaleństwo na ulicach Sydney – jak wygląda Mardi Gras? Jak wygląda wspinaczka na Sydney Harbour Bridge? Zielone oblicze Sydney – gdzie odpocząć wśród kawiarni i kolonialnej architektury? Papugi na parapecie i spotkania z kakadu – dzikie Sydney z bliska Od portu po ogrody – jak Sydney budzi się do życia o poranku? Zielony raj i białe żagle – spacerem od ogrodu botanicznego do Opery The Rocks – zabytkowa dzielnica Sydney, która skradła mi serce Bondi czy Mandly – która plaża w Sydney naprawdę robi wrażenie? Gelato, luz i „no worries" – smak życia w Manly Beach Pożegnanie z widokiem – Sydney, do którego chce się wracać To miasto biegaczy, hałaśliwych papug, ikonicznej opery, szalonej zabawy i wiecznych wakacji.Wystarczyły dwa zdania wypowiedziane przez recepcjonistkę niewielkiego hotelu w dzielnicy Potts Point, gdzie zatrzymałem się na kilka dni, bym trafił w sam środek gigantycznej imprezy, choć po 27 godzinach w podróży do Australii marzyłem jedynie o wygodnym łóżku. Tęczowe szaleństwo na ulicach Sydney – jak wygląda Mardi Gras? – Przyleciałeś do Sydney w idealnym momencie, bo właśnie odbywa się parada z okazji Mardi Gras, to nasz tęczowy karnawał, największy na południowej półkuli. Szkoda czasu na sen, idź i baw się! – zachęciła mnie Peggy, od której właśnie dostałem klucz do pokoju. I wierzcie mi lub nie, ale w tym momencie zapomniałem o zmęczeniu, bo dobrej zabawy nie odmawiam nigdy. Ta noc okazała się absolutnym szaleństwem. Mardi Gras jest bowiem największym świętem społeczności LGBTQIA+ w Australii. Ten karnawał odbywający się na przełomie lutego i marca, a obchodzony w tym roku po raz 47., od lat przyciąga dziesiątki tysięcy uczestników, którzy przez dwa tygodnie mają jeden cel: wybawić się za wszystkie czasy i pokazać, jak kolorowa, otwarta i kreatywna jest społeczność, która od pierwszego marszu w 1978 r. walczyła o prawa mniejszości seksualnych (od 2018 r. w Australii legalne są małżeństwa osób tej samej płci). W kulminacyjnej paradzie …

sydney-harbour-bridge-71aa0cd.jpg
width: 3500
height: 2500

Lubelskie na lato: noc w wiatraku, domowe naleśniki i… podróż w czasie.
type: item
date: 2025-07-04T12:15:09.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: podróże
description: Są miejsca, które przenoszą w czasie – do epoki hrabiów, ale też do dzieciństwa i do smaków, które znaliśmy tylko z niedziel u babci. Oto moje trzy odkrycia na Lubelszczyźnie, którymi chcę się z Wami podzielić.
encoded: Spis treści: W pokoju księżniczki Naturalny spokój W majątku hrabiego Sześć łazienek i drewniane lodówki Brama do przeszłości Były tak pyszne, że po spróbowaniu jednego, na talerz nałożyłem sobie jeszcze kilka. Domowe naleśniki z twarogiem słodzonym cukrem pudrem i z dodatkiem jagodowej konfitury. Z każdym kęsem wracałem do wspomnień z dzieciństwa, kiedy najpierw babcia, a potem mama zawsze w niedzielę smażyły dla mnie i dla mojej siostry naleśniki. Teraz też była niedziela, z kuchni dochodziły zapachy jedzenia, a ja siedziałem przy stole pokrytym kolorowym obrusem na werandzie starej plebanii. Wcinałem cieniusieńkie placki i cieszyłem się na samą myśl, że nie mam na dziś żadnych planów, że nigdzie nie muszę gonić. A nawet gdyby było inaczej, pewnie wszystkie spotkania bym i tak odwołał, by jak najwięcej czasu spędzić w Zaborku w województwie lubelskim, gdzie Pojechałem tam zasmakować spokojniejszego życia. Ta niedziela była dokładnie taka, jaką sobie wymarzyłem: leniwa, z książką w hamaku, relaksem w saunie i w bani z zimną wodą, przechadzką boso po trawie, wąchaniem kwiatów oraz wypatrywaniem pszczół i motyli. W pokoju księżniczki Tego dnia wstałem wyjątkowo wypoczęty, choć nad ranem zbudziły mnie śpiewy ptaków. Nie spieszyłem się jednak ze wstaniem z łóżka. Zamiast tego uważnie przyglądałem się pokojowi księżniczki, w jakim zamieszkałem na ostatnim piętrze stuletniego wiatraka „Koźlaka”. Wiekowy obiekt został przeniesiony do Uroczyska Zaborek ze wsi Zaczopki. Oryginalnie stał na niewielkiej górce pośrodku miejscowości. Był widoczny z drogi biegnącej od Janowa Podlaskiego w stronę Terespola. Dziś stoi na ukwieconej łące w pobliżu innych zabytkowych budynków, jakie właściciele uroczyska przez blisko dziesięć lat sprowadzali z różnych części Lubelszczyzny i Podlasia. Można tam oglądać m.in. bielony dworek pamiętający czasy powstania styczniowego, dawną plebanię z 1880 roku, drewniany kościół przeniesiony ze wsi Choroszczynki (teraz jest w nim sala konferencyjna), do…

Uroczysko-Zaborek-c42b3d3.jpg
width: 3840
height: 2160

Wodospady Iguazú leżą na granicy między Brazylią i Argentyną. Są najpiękniejsze na świecie
type: item
date: 2025-02-01T09:01:50.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: argentyna
subject: brazylia
subject: wodospady
description: Wodospady Iguazú są wyższe niż Niagara. Ich nazwa oznacza wielką wodę. Majestat przyrody można podziwiać z terytorium dwóch państw Ameryki Południowej.
encoded: Spis treści: Wodospady Iguazú z bliska Ciekawostki o wodospadach Iguazú Dojazd do Iguazú Nie widziałem piękniejszych wodospadów na świecie od tych na granicy brazylijsko-argentyńskiej. Wodospady Iguazú zachwycają najpierw uszy. Huk wody słychać bowiem w odległości 20 km. To jedynie przedsmak tego, co zobaczy się na własne oczy. Na długości 2 km ciągnie się aż 275 progów skalnych, z których spływa woda. Granica między Brazylią a Argentyną przebiega centralnie przez Diabelską Gardziel. To największa kaskada Iguazú. Woda w tym miejscu spada aż z 82 m, a więc z wysokości większej niż wodospad Niagara! Wodospady Iguazú z bliska Ten cud natury oglądam najpierw od brazylijskiej strony. Gdy idę przez park narodowy, nad głową przelatują mi tukany, kolorowe motyle, po drzewach skaczą małpy i jeszcze co chwila muszę omijać różnej wielkości jaszczurki. Wodospad oglądam z kilku tarasów widokowych, z góry i z dołu, podchodząc najbliżej, jak się da. Taksówką przejeżdżam na argentyńską stronę wodospadu Iguazú. Stąd wygląda nieco mniej spektakularnie, co nie znaczy, że nie zachwyca. Aż trudno uwierzyć, że kilka razy przestał płynąć. Tak było w maju i czerwcu 1978 r. Wówczas podczas suszy nurt osłabł tak bardzo, że przez 28 dni przez krawędź urwiska nie przepłynęła ani kropla wody... Na koniec jadę do Triple Frontier – miejsca, w którym schodzą się granice trzech państw: Brazylii, Argentyny i Paragwaju. Tam zbiegają się rzeki Iguazú i Parana. Można też odwiedzić trzy miasta: Ciudad del Este (Paragwaj), Puerto Iguazu (Argentyna) i Foz do Iguazu (Brazylia). I to w jeden dzień! Ciekawostki o wodospadach Iguazú Przed przybyciem Hiszpanów tereny wokół wodospadu należały do Indian Guarani. Nazwa rzeki i wodospadu pochodzi z języka guaraní. Słowo Yguasu powstało z połączenia słów y – „woda” i ûasú – „wielka”. Po portugalsku pisze się je Iguaçu. Rzeka Iguaçu podczas swojego biegu jeszcze przed wodospadem Iguazu opada po blisko 70 progach skalnych. Docierając do wodospadu ma 4 km szerokości. …

Wodospady-Iguazu-b74bcdf.jpg
width: 1000
height: 641

Świąteczny weekend w Wiedniu? Michał Cessanis ma dla was gotowy plan wyjazdu!
type: item
date: 2024-12-14T07:33:35.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: austria
subject: boże narodzenie
subject: wiedeń
description: Urokliwe jarmarki adwentowe, muzea i galerie, a do tego świetna austriacka kuchnia. Jest wiele powodów, by odwiedzić Wiedeń przed świętami.
encoded: Spis treści: Świąteczne kule wymyślono w Wiedniu Wiedeńskie jarmarki świąteczne Galerie i muzea w Wiedniu Wiedeńska architektura Kawa po wiedeńsku Co zjeść w Wiedniu Być może mój tekst zaczynam od końca, ale tak naprawdę chodziło o kulę. To właśnie dla niej wróciłem do Wiednia, by sprawić sobie prezent na święta. Szklana kula z wirującym śniegiem, który wprawia się w ruch jednym potrząśnięciem. W środku z miniaturowym bałwanem, choinkami, czy z Mikołajem dźwigającym worek z prezentami. I tu nie chodzi o jakąś zwykłą kulę, lecz o tę najprawdziwszą na świecie. Bo ta świąteczna dekoracja powstała właśnie w Wiedniu. Świąteczne kule wymyślono w Wiedniu W stolicy Austrii przy ulicy Schumanngasse 87 znajduje się manufaktura Original Wiener Schneekugel, która produkuje kule od 1905 roku. Jej największą i pilnie strzeżoną tajemnicą jest przepis na śnieg! – Jego recepturę znam tylko ja i przechowuję ją w sejfie – mówi Erwin Perzy III. To wnuk Erwina Perzego I, producenta narzędzi chirurgicznych, który na początku XX wieku próbował opracować lepsze światło do sal operacyjnych. Napełniał szklane kule wodą i podświetlał je. Potem zaczął do nich dodawać kaszę mannę, by uzyskać efekt rozproszonego światła. Co prawda jego eksperyment się nie udał, za to narodził się w jego głowie genialny pomysł na biznes. W pierwszej kuli wynalazca umieścił miniaturowy model Bazyliki Narodzenia Najświętszej Maryi Panny stojącej w mieście Mariazell. Budowa miniaturowych obiektów była jego pasją. W sklepiku przy fabryce można zobaczyć jedną z najstarszych kul z tym kościołem właśnie, pochodzącą z 1920 roku. Są także zdjęcia wynalazcy oraz wyposażenie jego pracowni. Są także setki, jeśli nie tysiące śnieżnych kul, w różnych rozmiarach. I z najróżniejszymi miniaturami: ludzi, roślin, zwierząt czy budynków umieszczonych w środku. Jestem przekonany, że gdy tutaj zawitacie, wyjdziecie stąd z niejedną kulą (ja już mam trzy). Wiedeńskie jarmarki świąteczne Zresztą oryginalne kule śnieżne kupicie w okresie …

Jarmark-swiateczny-przy-Ratuszu-20c78ce.jpg
width: 3840
height: 2160

Tak podróżują celebryci i politycy. Sprawdziliśmy, jak VIP-y latają z lotniska Chopina
type: item
date: 2024-11-26T08:52:57.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Porady
subject: Traveler
subject: celebryci
subject: lotniska
subject: loty samolotem
subject: podróże
subject: polityka
subject: warszawa
description: Dyskretna kontrola biletowo-bagażowa, elegancki salonik i limuzyna wioząca pod sam samolot. Sprawdziliśmy, jak na lotnisku Chopina podróżują celebryci, dyplomaci i biznesmeni korzystający z usługi VIP Line. Cena może szokować.
encoded: W tym artykule: Strefa VIP na lotnisku Chopina Ile kosztuje Strefa VIP? Zabieramy was do miejsca na lotnisku Chopina, o którym wielu pasażerów za pewne nie wie, bo nie widać go wchodząc do ogólnodostępnego terminala ze stanowiskami odpraw i nadawania bagażu. Mowa o Strefie VIP Line znajdującej się nie na poziomie odlotów, lecz na poziomie przylotów stołecznego portu lotniczego. Prowadzi do niej osobny podjazd, strefa ma także własny parking. Z czekających w środku luksusów mogą skorzystać pasażerowie, którzy wcześniej zarezerwują specjalną usługę i za nią zapłacą 1600 zł netto od osoby. Co jest w tej cenie? Strefa VIP na lotnisku Chopina Warto zaznaczyć, że VIP Line to zupełnie inna usługa niż saloniki biznesowe dostępne po odprawie, z których na co dzień korzystają pasażerowie latający w klasie biznes lub ci, którzy posiadają karty priority pass. W tym miejscu od samego początku goście traktowani są wyjątkowo, bo czeka na nich indywidualna i dyskretna odprawa i to bez kolejek. Strefa dla VIP-ów ma własną kontrolę biletowo-bagażową, celną oraz paszportową. Po jej przejściu podróżni mogą zrelaksować się w dwóch salonikach – Prezydenckim i Senatorskim, z wygodnymi kanapami, stolikami, książkami i magazynami do poczytania oraz barem z napojami bezalkoholowymi i alkoholowymi i ciepłymi czy zimnymi przekąskami. Przed podróżą pasażerowie mogą też zrelaksować się… w fotelu do masowania ciała. W strefie VIP od października jest także galeria fotografii Tomasza Gudzowatego – wystawa trwa do września 2025 roku. To kolekcja zdjęć wykonanych w różnych częściach świata o tytule „NINE”. Ekspozycja przedstawia dziewięć wielkoformatowych fotografii. Zdjęcia prezentują różne formy aktywności mieszkańców najróżniejszych zakątków świata. Oprócz wystawy w strefie VIP Line dostępne są także dwa albumy z twórczością artysty pt. „CLOSER” i „Photography as a New Kind of Love Poem”, które goście strefy VIP otrzymują w prezencie. VIP-y mogą także odświeżyć się przed lub po podróży, bowiem ła…

NG-wystawki-Facebook-2-1a53bdd.png
width: 1200
height: 630

Najlepsze atrakcje Tallinna – co warto zobaczyć w stolicy Estonii?
type: item
date: 2024-11-17T07:29:15.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: estonia
subject: europa
subject: lato
subject: morze
subject: morze bałtyckie
subject: RPWNG
subject: sauna
subject: tallinn
subject: zabytki unesco
description: Tallinn, stolica Estonii, jest miejscem, w którym średniowieczna architektura harmonijnie współistnieje z nowoczesnymi dzielnicami, oferując turystom unikatowe doświadczenia. W tym przewodniku odkryjesz najważniejsze zabytki Starego Miasta, ale także nowoczesne przestrzenie, które pokazują innowacyjną stronę Tallinna.
encoded: Spis treści: Stare Miasto w Tallinnie – średniowieczna perła UNESCO Nowoczesna strona Tallinna – dzielnice i atrakcje Natura w okolicach Tallinna Estońskie tradycje i kultura Stare Miasto w Tallinnie – średniowieczna perła UNESCO Stare Miasto w Tallinnie to jeden z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych średniowiecznych kompleksów miejskich w Europie, który w 1997 roku trafił na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Główna jego część – Główny Rynek – otoczona jest kolorowymi kamieniczkami krytymi czerwoną dachówką, które niegdyś były domami bogatych kupców z Hanzy​. Gruba Małgorzata – Muzeum Morskie i wieża widokowa Na obrzeżach Starego Miasta znajduje się Gruba Małgorzata, monumentalna wieża obronna będąca częścią Muzeum Morskiego. Jest to nie tylko imponujący zabytek z okresu średniowiecza, ale także punkt widokowy, z którego rozciąga się wspaniały widok na Stare Miasto i Morze Bałtyckie​. Na szczycie wieży znajduje się kawiarnia, gdzie można odpocząć, podziwiając panoramę. Atmosfera tego miejsca przenosi odwiedzających w czasy, gdy Tallinn był ważnym portem handlowym. Apteka Magistracka – najstarsza apteka w Europie W sercu Starego Miasta, tuż przy gotyckim ratuszu, znajduje się Apteka Magistracka (Raeapteek) – najstarsza apteka w Europie, założona w 1422 roku. Apteka działa do dziś, oferując współczesne leki, a jednocześnie pełni funkcję muzeum. Można tam zobaczyć niewielką wystawę poświęconą dawnym metodom leczenia, gdzie nie brakuje ciekawostek, takich jak puder z rogu jednorożca na potencję czy preparaty ze skóry węża​. Nowoczesna strona Tallinna – dzielnice i atrakcje Tallinn nie tylko pielęgnuje swoją bogatą historię, ale również staje się jednym z czołowych ośrodków technologicznych w Europie. Dwie dzielnice, które pokazują nowoczesne oblicze miasta, to Rotermann i Noblessner. Rotermann – rewitalizowana przestrzeń Dzielnica Rotermann to przykład nowoczesnej rewitalizacji. W dawnych zabudowaniach portowych, przy wykorzystaniu starej tkanki miejskiej, powst…

shutterstock2468010747-2715b18.jpg
width: 1000
height: 667

Klasą biznes do Osaki. Finnair stawia na stonowaną elegancję
type: item
date: 2024-10-08T08:16:43.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: biznes
subject: japonia
subject: linie lotnicze
subject: loty samolotem
description: Stonowane kolory, produkty od słynnych fińskich projektantów i kosmiczny fotel. Tak wygląda nowa klasa biznes linii Finnair. Przetestowałem ją, lecąc z Helsinek do Osaki.
encoded: Spis treści: Fotel bardziej jak sofa Dodatki mają znaczenie Posiłki w klasie biznes Klasa biznes Finnair To nie była krótka podróż. Ponad 13 godzin w samolocie Airbus A350 lecącym z Helsinek do Osaki. Dlatego cieszyłem się jak dziecko, że mogę ją odbyć na leżąco, a nie na siedząco. A właściwie w wielkim fotelu mogłem przyjmować każdą dowolną pozycję. I jeszcze zajadać się pysznościami z podniebnego bistro, tysiące metrów nad ziemią. Fotel bardziej jak sofa Linia lotnicza Finnair zmodernizowała kabiny klasy biznes we wszystkich swoich samolotach A350 i A330. Faktycznie, zmiana jest ogromna. Kilka lat temu miałem okazję lecieć w klasie biznes linii Finnair – była to podróż do Chin. Z tego lotu zapamiętałem proste w wyglądzie, jasne i wygodne fotele rozkładające się do pozycji łóżka. Problem był jednak w tym, że nie dawały pasażerom żadnej prywatności. Każdy mógł obserwować sąsiada, podglądać co robi w danym momencie, co sprawiało pewien dyskomfort podczas dalekiego lotu. Teraz nie ma o tym mowy – największa zmiana dotyczy właśnie foteli w klasie biznes. To nie są zwykłe siedziska, lecz ciemnogranatowe kokony z dyskretnym oświetleniem, schowkami na drobiazgi, portami USB A i C, gniazdkiem do podłączenia komputera i bezprzewodową ładowarką do smartfona, w których można zrelaksować się podczas dalekiej podróży. Zostały zaprojektowane przez amerykańską firmę Collins Aerospace, specjalizującą się w rewolucyjnych projektach na rynku lotniczym. Ich twórcom zależało na tym, by przypominały bardziej sofę w domu niż fotel lotniczy. Z takiej sofy można korzystać w różnych pozycjach – i na siedząco i na leżąco. A jednocześnie daje możliwość wygodnej pracy przy komputerze czy też zjedzenia posiłku przy wysuwanym stoliku w kolorze jasnego drewna. Dodatki mają znaczenie Fotel faktycznie jest wygodny. Do tego każdy pasażer dostaje dwie poduszki – większą i mniejszą. Mogą one służyć za podłokietniki czy też podkładkę pod odcinek lędźwiowy kręgosłupa, co przydaje się zwłaszcza przy wsp…

Klasa-biznes-w-liniach-Finnair3-Fot-Michal-Cessanis-d2669a7.jpg
width: 3088
height: 2316

Dolny Śląsk jak nigdy wcześniej potrzebuje turystów. Nie odwołujcie rezerwacji!
type: item
date: 2024-09-20T11:57:32.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: dolny śląsk
subject: powódź
subject: województwo opolskie
description: Turyści masowo zaczęli odwoływać rezerwacje w hotelach i pensjonatach, a także w atrakcjach turystycznych na Dolnym Śląsku – alarmują mieszkańcy, którzy pracują w branży turystycznej. I apelują, by tego nie robić. Choć powódź przyniosła w regionie olbrzymie straty, to nie w całym województwie, lecz w kilku gminach, a kilka innych podtopiła. Wiele atrakcji wciąż jest otwartych, a właściciele tych, który zmagali się z wielką wodą, uruchamiają je na nowo.
encoded: Spis treści: Trudna sytuacja dolnośląskiej turystyki Wycieczki szkolne mile widziane Lista atrakcji – Mam nadzieję, że w przyszły weekend wznowimy spływy pontonowe – mówi z nadzieją w głosie Mariusz Dubiel, właściciel firmy ski-raft, organizator spływów Przełomem Bardzkim w Kotlinie Kłodzkiej. I opisuje sytuację: – Obecnie mamy niemal stuprocentowy wskaźnik odwołań rezerwacji. To prawdziwy dramat, bo nasi goście rezygnują nawet ze spływów umówionych za miesiąc czy z wyjazdów integracyjnych. Ale są też takie grupy, które na integracje do nas przyjeżdżają. Płacą za pobyt, i zamiast spływów pomagają nam sprzątać. I to jest wspaniałe – dodaje. Podkreśla, że Nysa już się uspokoiła i nie ma żadnego zagrożenia podczas spływów. Co ciekawe, rozmawiam z nim, kiedy właśnie rzeką płynie i sprawdza, jak wygląda sytuacja. Trudna sytuacja dolnośląskiej turystyki Ale nie tylko Mariusz apeluje, by goście przyjeżdżali, wypoczywali na Dolnym Śląsku i zostawiali tu swoje pieniądze. Inaczej region, który przede wszystkim żyje z turystyki czeka fala zwolnień w tej branży. – Czekamy na gości. Słońce znów świeci, kończy się porządkowanie terenów. To, czego ludzie potrzebują to praca, aby przedsiębiorcy turystyczni i zatrudnieni u nich mieszkańcy Dolnego Śląska mieli środki do mierzenia się ze skutkami wielkiej wody. Przyjeżdżajcie! – mówi Ela Szumska z Kopalni Złota w Złotym Stoku. Aneta Macherzyńska z Urzędu Miasta w Polanicy-Zdroju dodaje: – Od początku tygodnia, zauważyliśmy, że turyści zaczęli masowo odwoływać swoje rezerwacje. Dotyczy to miejscowości uzdrowiskowych, w tym Polanicy-Zdroju, które powódź szczęśliwie ominęła. Nasi hotelarze i restauratorzy alarmują i proszą o wsparcie. Wielu powodzian jest tutaj zatrudnionych i jak tak dalej pójdzie, to może być źle. Potrzebujemy turystów jak nigdy wcześniej! Wycieczki szkolne mile widziane Jakub Feiga z Dolnośląskiej Organizacji Turystycznej podkreśla, że nie ma formalnych przeciwwskazań do organizacji wycieczek szkolnych w regionach tam…

Bardo-Splyw1-6c2fd24-rotated.jpg
width: 4032
height: 3024

Odwiedziłem pierwszą w Polsce restaurację z Zieloną Gwiazdką Michelin. Czym zasłużyła na to wyróżnienie?
type: item
date: 2024-07-13T07:52:13.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ekologia
subject: gdańsk
subject: gwiazdki michelin
subject: Kuchnia
subject: kuchnie świata
subject: polska
subject: restauracje
description: Gdańska restauracja Eliksir jako pierwsza w naszym kraju otrzymała z Zieloną Gwiazdkę Michelin. Łączy ona wyśmienitą kuchnię z dbałością o lokalny rynek i ochronę środowiska.
encoded: W tym artykule: Restauracja Eliksir – gdzie się znajduje Co dostałem na talerzu i ile to kosztuje Regionalne produkty Segregowanie odpadów to nie wszystko Szlak Gdańsk-Pomorskie Culinary Prestige Czym jest Zielona Gwiazdka Michelin? Wyróżnienie to po raz pierwszy wprowadzone zostało w 2020 roku. Jest przyznawane restauracjom, które są wzorem do naśladowania w zakresie zrównoważonych praktyk. Otrzymują je lokale, które łączą doświadczenie kulinarne na najwyższym poziomie bazujące na lokalnych produktach z wyjątkowymi zobowiązaniami do ochrony środowiska. Wyróżnienie to ma na celu promowanie działań na rzecz zrównoważonej gastronomi i ekologii. Zobowiązuje do trwałych praktyk w tej materii. Inspektorzy Michelin zwracają szczególną uwagę na takie aspekty, jak: pochodzenie składników, sezonowość produktów, wpływ na środowisko, systemy zarządzania odpadami, recykling, komunikacja z gośćmi na temat zrównoważonego podejścia restauracji. Restauracja Eliksir – gdzie się znajduje Restauracja Eliksir mieści się w Willi Komendanta. To budynek z 1882 r. w Garnizonie – historycznej części dzielnicy Gdańsk Wrzeszcz. Dziś staje się ona interesującym miejscem na kulinarnej mapie miasta. Początki Garnizonu sięgają końca XIX wieku, kiedy zbudowano tu koszary dla Czarnych Huzarów Cesarza Wilhelma II. Po II wojnie światowej teren stał się bazą dla Ludowego Wojska Polskiego. Likwidacja bazy w latach 90. XX wieku otworzyła drogę dla nowych możliwości. Dziś powstają tu mieszkania i biura oraz restauracje. Eliksir jest połączeniem koktajlbaru, restauracji, cigar roomu oraz przestrzeni eventowej. Specjalnością tego miejsca jest koktajl pairing, czyli dopasowywanie koktajli do podawanych dań. Wybrałem się więc do restauracji prowadzonej przez szefa kuchni Pawła Wątora, by skosztować menu degustacyjnego składającego się z sześciu dań i pięciu koktajli. Chciałem sprawdzić, czy jest tu smacznie, ale przede wszystkim dowiedzieć się, jak Eliksir dąży do zrównoważonego rozwoju w gastronomii. Co dos…

odwiedzilem-pierwsza-w-polsce-restauracje-z-zielona-gwiazdka-michelin-czym-zasluzyla-na-to-wyroznienie-fot-restauracja-eliksir-7a9150b.jpg
width: 2453
height: 1637

Spędziłem noc w hotelu tuż przy lotnisku Chopina. Tego widoku z okna nigdy nie zapomnę!
type: item
date: 2024-06-29T08:03:53.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: hotele
subject: lotniska
subject: loty samolotem
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: Travel
description: Teoretycznie takie sytuacje utrudniają podróż: samolot startujący w godzinach nocnych (red-eye flight), startujący bardzo wcześnie rano albo gorzej – odwołany lot. Na pomoc przychodzi pobyt w hotelu zlokalizowanym przy lotnisku, z którego skorzystałem podczas ostatniej dalekiej podróży.
encoded: W tym artykule: Cichy pokój Śniadania od 5 rano Ile to kosztuje Historia hoteli na lotniskach Rezerwuj pokoje na godziny Nigdy wcześniej nie spałem w hotelu przy lotnisku. Jednak tym razem leciałem wcześnie rano z przesiadką przez Monachium do Nowego Jorku i chciałem nocować jak najbliżej lotniska Chopina w Warszawie. Zarezerwowałem więc pokój w 5-gwiadkowym hotelu Renaissance, który chwali się, że z recepcji na terminal jest zaledwie 67 kroków. Następnego dnia liczyłem kroki i wyszło mi o jeden mniej. Cichy pokój W hotelu do dyspozycji gości jest bar, dwie restauracje, club lounge, siłowania, strefa SPA i basen. A oprócz standardowych pokoi są także apartamenty. Do hotelu przyjechałem po godzinie 15, tak by zrelaksować się przed daleką podróżą – nie tylko w basenie, ale także w wyciszonym, gustownie urządzonym pokoju. W ogóle nie było słychać lądujących i startujących samolotów. Za to widok na nie z okna miałem rewelacyjny. W pokojach hotelu Renaissance jest bardzo cicho, ponieważ wykorzystywane są okna, składające się z trzech szyb. Każda z szyb ma różną grubość. Do tego dochodzi zwiększona liczba okuć na skrzydle, co poprawia ich szczelność, a co za tym idzie – także akustykę. Ściany budynku hotelu przy lotnisku mają standardowo zwiększone przekroje i dodatkowe warstwy izolacji. Wreszcie – przed oddaniem budynku do użytku wykonuje się specjalistycznym sprzętem pomiary akustyczne pod względem przenikania hałasu do wnętrza, biorąc pod uwagę różne pory dnia. Czyli spokojny sen, choć z widokiem na startujące samoloty, jest zapewniony. Śniadania od 5 rano Następnego dnia, wcześnie rano mogłem zjeść śniadanie. Są one podawane gościom już od 5 rano, co jest ogromnym plusem. I to w ogóle dobra wiadomość nie tylko dla turystów, ale nawet dla mieszkańców Warszawy, którzy akurat muszą zjeść śniadanie o świcie. Taksówką z centrum dojadą tu w 10 minut i mogą raczyć się do woli do godziny 11 daniami na bazie jajek, wypiekami, wędlinami, serami, pastami, warzywami, owocami, weg…

spedzilem-noc-w-hotelu-tuz-przy-lotnisku-chopina-tego-widoku-z-okna-nigdy-nie-zapomne-fot-michal-cessanis-22def7d.jpg
width: 4032
height: 3024