Turystyka jaskiniowa zyskuje na popularności. Jak bezpiecznie zwiedzać i eksplorować jaskinie?
Przez wielu niedoceniane i uważane za niedostępne. Nic bardziej mylnego. Dla osób marzących o rozpoczęciu przygody – nawet turystycznej – z odkrywaniem jaskiń jest wiele możliwości oraz miejsc do eksplorowania. Należy tylko pamiętać o bezpieczeństwie i odpowiednim przygotowaniu.
W tym artykule: Jak się przygotować do pierwszego zwiedzania jaskini? Od czego zacząć zwiedzanie jaskiń? Pierwsza jaskiniowa wycieczka – gdzie się wybrać? Współcześni jaskiniowcy Odkrywanie jaskiń wymaga odpowiedniej kondycji fizycznej oraz wiedzy, nawet w przypadku przejść turystycznych. Na szczęście wiele z jaskiń znajdujących się na terenie Polski oferuje wiele udogodnień w postaci schodów, przygotowanych ścieżek, ale również specjalnego oświetlenia. To doskonały sposób, by zacząć turystykę jaskiniową od nieco łatwiejszych miejsc. Gdy taka forma aktywności spodoba się początkującym grotołazom, z pewnością warto kontynuować już eksplorację jaskiń w zaawansowanej formie. Jak się przygotować do pierwszego zwiedzania jaskini? Początkujący powinni zaczynać od łatwych jaskiń, które nie są zbyt wymagające technicznie i nie mają zbyt trudnego terenu. Ważne jest, aby przed wejściem do jaskini poznać jej opis i poziom trudności. Dodatkowo trzeba też pamiętać o bezpieczeństwie i nie przekraczać swoich umiejętności. O tym, jak zacząć przygodę jaskiniową National Geographic Traveler zapytało Piotra Kawiaka, znanego eksploratora jaskiń i autora bloga pt. „Penetruje dziury”. – Jeśli chciałbyś zacząć od samego początku, to warto wybierać podziemne trasy turystyczne, aby obyć się z klimatem jaskini. Na przykład niedaleko Krakowa znajduje się Jaskinia Wierzchowska, a w Sudetach Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie. Jest to jedyna jaskinia tak ekstremalna, gdzie można umówić się z przewodnikiem-speleologiem. Najważniejsze, by właśnie nie zaczynać samemu, jeśli chce się więcej zobaczyć i odwiedzić jaskinie inne niż turystyczne. Również w samej Jurze można zapisać się do przewodnika, by wspólnie odkrywać jaskinie – podkreśla nasz rozmówca. I dodaje: – Jeśli spodoba ci się, to polecam zapisanie do klubu speleologicznego i przejście kursu jaskiniowego, który trwa około roku. W trakcie samego kursu organizowane są wyjazdy z Tatry. W trakcie otrzymasz wiedzę od szkoleń lawinowych, po techniki poruszania się po linach. Od czego zacząć zwiedzanie jaskiń? Poznawanie jaskiń wymaga odpowiedniej kondycji fizycznej, wiedzy oraz ekwipunku. Niezależnie od stopnia trudności jaskini zawsze trzeba pamiętać o latarce, czołówce oraz kasku, które zapewnią bezpieczeństwo i komfort przy eksplorowaniu jaskini. Niekiedy taki sprzęt można również wypożyczyć przed wejściem lub jest dostępny w ramach zakupionego biletu wejścia. Należy założyć na głowę kask, najlepiej taki, który jest używany we wspinaczce lub budownictwie. Ponadto trzeba wziąć ze sobą minimum dwa źródła światła (jak latarkę elektryczną) oraz czołówkę zakładaną na kask. Poza wyposażeniem, istotnym elementem uprawiania turystyki jaskiniowej jest umiejętność czytania planów jaskiń. Początkujący turyści powinni sprawdzać w mniejszych jaskiniach, czy są zdolni do tego, by dłużej przebywać w ciemnościach, w niskiej temperaturze oraz wilgoci. Ze zwiedzaniem jaskiń wiążą się, u osób nieobytych z tego typu środowiskiem, np. kłopoty z orientacją. Dostępne plany w inwentarzach jaskiń lub na specjalistycznych stronach internetowych pozwalają jeszcze przed zwiedzaniem poznać przebieg korytarzy. Gdy przyjdzie czas na trudniejsze jaskinie, trzeba pamiętać o dodatkowym sprzęcie. Jednak wtedy już warto przejść dodatkowy kurs, gdzie zdobędziecie wiedzę, jaki to powinien być sprzęt. Przy pokonywaniu jaskiń o profilu pionowym niezbędny jest sprzęt speleologiczny. Należy wtedy zaopatrzyć się m.in. w przyrządy zaciskowe, zjazdowe czy do autoasekuracji. Sprzęt jest dosyć podobny do tego wspinaczkowego, bo znajdują się w nim też karabinki i lonża (czyli dwu-trzymetrowa linia dynamiczna). O czym warto jeszcze pamiętać w przypadku nieco bardziej zaawansowanej turystyki jaskiniowej? O szeregu możliwych niebezpieczeństw, takich jak na przykład wychłodzenie i przemoczenie, urazy fizyczne czy też zabłądzenie i utrata orientacji. Dlatego warto nabywać umiejętności oraz doświadczenie stopniowo. Pierwsza jaskiniowa wycieczka – gdzie się wybrać? Na stronie Podziemnych Tras Turystycznych w Polsce znajduje się pełna lista miejsc dla początkujących odkrywców jaskiń, gdzie również bez większych problemów można wejść z dziećmi. Do jednej z najładniejszych jaskini krasowych w Polsce należy Jaskinia Raj, położona w Górach Świętokrzyskich. Główną atrakcją jaskini jest gąszcz występujących tu bardzo licznie stalaktytów zwanych „makaronami”. Trasa turystyczna ma długość 180 m. Warto wspomnieć, że region Jury Krakowsko-Częstochowskiej znany jest wielu jaskiń. Wśród nich jest Jaskinia Łokietka, znajdująca się na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego. Największa jaskinią Jury, którą można zwiedzać z przewodnikiem, jest Jaskinia Wierzchowska Górna, wchodząca w skład Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Turystów zachwyca w niej wspaniała szata naciekowa na sklepieniu. Można tu również zobaczyć na przykład nietoperze. Overlanding to nowy trend podróżniczy. Na czym polega? Overlanding z roku na rok zyskuje na popularności. Taką formę podróżowania docenią przede wszystkim osoby lubiące niezależność, odkrywanie nowych miejsc oraz bliskość natury. Wiele jaskiń w Polsce, jak te jurajskie i beskidzkie oraz w większości tatrzańskie wymagają od odwiedzających umiejętności i wiedzy z zakresu technik liniowych oraz posiadania odpowiednich uprawnień. Najlepiej wtedy zapisać się do speleoklubu (zrzeszają zaawansowanych miłośników jaskiń) i zrealizować kurs, który pozwoli uzyskać Kartę Taternika Jaskiniowego. Dopiero zdobycie karty oraz członkostwo w jednym z klubów jaskiniowych zrzeszonych w Polskim Związku Alpinizmu (a jest ich około 30), uprawnia do samodzielnego eksplorowania jaskiń. Najdłuższe i najgłębsze jaskinie w Polsce znajdują się w Tatrach, gdzie dla taterników udostępniono ich kilkadziesiąt. Łączna długość korytarzy, które możesz zobaczyć, sięga prawie 58 kilometrów. Dla tych, którzy chcieliby po raz pierwszy wybrać się na wycieczkę do jaskini, zostało udostępnionych kilka miejsc w okolicy Doliny Kościeliskiej. Są tam m.in. Jaskinia Dziura, Jaskinia Mroźna, Smocza Jama oraz Jaskinia Raptawicka. Jednak przed wejściem należy sprawdzić ich poziom trudności, ponieważ w wielu tych miejscach będzie potrzebna czołówka czy latarka. W Tatrach Zachodnich znajduje się też Jaskinia Wielka Śnieżna. Jest najgłębszą i najdłuższą jaskinią nie tylko w Tatrach, ale w całej Polsce. Jest udostępniana turystycznie, ale tutaj trzeba mieć kartę taternika. Współcześni jaskiniowcy Jeśli zacząłeś przygodę z odkrywaniem jaskiń i szukasz dalszych wrażeń oraz przejścia na nieco ambitniejszy poziom grotołażenia, warto rozważyć kursy jaskiniowe, dzięki którym zdobędziesz wiedzę oraz profesjonalne doświadczenie. Jedną z takich możliwości jest udział w kursie jaskiniowym dla początkujących, który zazwyczaj trwa kilka dni. Takie kursy są organizowane m.in. przez GOPR (Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe) oraz kluby speleologiczne. W trakcie szkolenia jego uczestnicy dowiadują się, jak zbudowana jest jaskinia czy jakie są zasady poruszana się po jaskiniach, również tych pionowych. Jak wiemy, najlepiej uczyć się od doświadczonych jaskiniowców, którzy będą w stanie podpowiedzieć, jak unikać pułapek i zagrożeń oraz jak przemieszczać się po trudnym terenie. Polska atrakcja robi prawdziwą furorę. Tłumy turystów przyjeżdżają z całego kraju Brama w Gorce to zupełnie nowa atrakcja na turystycznej mapie Polski. Zlokalizowana na Podhalu ścieżka w koronie drzew jest tłumnie odwiedzana zarówno przez pobliskich mieszkańców, jak i odw... Wyższym poziomem zaawansowania są kursy taternictwa jaskiniowego, po których ukończeniu otrzymuje się kartę taternika jaskiniowego. Kurs taternictwa jaskiniowego składa się z teoretycznej części, podczas której uczestnicy poznają podstawowe informacje dotyczące geologii jaskiń, rodzajów formacji skalnych, zjawisk krasowych oraz podstawowych technik przemieszczania się w jaskiniach. Kolejna część szkolenia to już praktyka, podczas której uczestnicy uczą się, jak korzystać z podstawowego sprzętu jaskiniowego, poruszać się po trudnym terenie jaskiniowym, pokonywać przeszkody, poruszać się po linach, a także jak postępować w przypadku nagłych wypadków. Po ukończeniu kursu i zdaniu egzaminu otwiera się przed nami podziemny świat polskich jaskiń. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Overlanding to nowy trend podróżniczy. Na czym polega?
Overlanding z roku na rok zyskuje na popularności. Taką formę podróżowania docenią przede wszystkim osoby lubiące niezależność, odkrywanie nowych miejsc oraz bliskość natury.
W tym artykule: Czym jest overlanding? Jak się przygotować do pierwszej takie podróży? Nie czekaj i wyrusz w podróż Gdzie warto uprawiać overlanding? Overlanding daje możliwość odkrywania świata na swoich warunkach. Z pełną swobodą podróżowania tam, gdzie chcesz i robienia tego, co chcesz. Wraz z rozwojem zaawansowanych technologii, takich jak GPS i aplikacji do mapowania, a także dostępnością wysokiej jakości sprzętu kempingowego i pojazdów terenowych, lądowanie stało się bardziej dostępne niż kiedykolwiek wcześniej. Czym jest overlanding? Overlanding to inaczej podróżowanie lądowe, które w ostatnim czasie stało się bardzo popularne szczególnie wśród podróżników długodystansowych. Celem wyprawy jest podróż sama w sobie, a nie miejsce, do którego zmierzamy. Często takie podróże są wielotygodniowe lub wielomiesięczne. Najczęściej wybieranym środkiem transportu jest wówczas samochód, kamper, pociąg, motocykl czy nawet rower. Niektórzy definiują overlanding jako formę przygody, podczas której wyrusza się w nieznane, odkrywa się nowe kultury, co jest bardzo rozwojowe. O to, czym jest overlanding, zapytaliśmy Arkadego Fiedlera, podróżnika, który przejechał Europę Fiatem 126p. – Overlanding to podróż, najlepiej własnym samochodem w dal, daleko, jak najdalej, przez kontynent, kraj, ciekawy fragment świata. Życie w drodze i przemieszczanie się wzdłuż wybranego szlaku, częste spontaniczne poznawanie i odkrywanie krain po drodze, gdzie droga staje się sama w sobie wielką przygodą, łącząc ze sobą często bardzo zróżnicowane światy. To też droga do celu, który często znajduje się na jej końcu – opowiada. Podróż rowerem nie musi być nudna. Dowiedz się, czym jest bikepacking Każdy miłośnik kolarstwa, niezależnie od poziomu zaawansowania, może wybrać się na wyprawę bikepackingową. Jednak czym tak właściwie jest bikepacking, co trzeba ze sobą zabrać i jak za... Jak się przygotować do pierwszej takie podróży? Na początku warto zaplanować i wybrać trasę takiej podróży. Chodzi o to, aby zweryfikować, czy jest w ogóle wykonalna w czasie, którym dysponujemy. Podczas takiej podróży ważne jest, aby być dobrze przygotowanym i wyposażonym m.in. w ekwipunek campingowy. Skompletowanie go pozwoli zachować niezależność. Podróżnik przewozi wszystko, czego będzie potrzebował, aby przetrwać „poza utartymi szlakami”. Co powinniśmy mieć przy sobie? Na pewno komplet do spania: śpiwór, namiot czy hamak, co pozwoli na wystarczająco komfortowy wypoczynek. Dodatkowo warto pamiętać też o nawigacji i sprawdzić, czy będziemy mieli dostęp do GPS. Przed wyruszeniem, jeśli jedziemy samochodem lub rowerem, należy również sprawdzić stan techniczny pojazdów pod kątem dłuższej podróży. Nie czekaj i wyrusz w podróż Overlanding zmienia dynamikę i postrzeganie podróży, bo odległa miejsca stają się bliższe. Można dotrzeć również do tych mniej dostępnych i docenić bardziej otaczającą przyrodę, czy również architekturę. – Dla mnie to przede wszystkim zupełnie inne tempo i rytm podróży oraz doświadczenie przestrzeni. W dzisiejszym niesamowicie szybkim świecie, jesteśmy przyzwyczajeni do przeskakiwania z miejsca na miejsce samolotem. Tymczasem overlanding daje nam możliwość w pewnym sensie powrotu do korzeni podróżowania. Podróż autem przywraca światu skalę świata, którą samolot zabrał. W przeciwieństwie do podróży samolotem overlanding ma jakby permanentnie otwartą formę – nic nas nie ogranicza, możemy zatrzymać się, gdziekolwiek chcemy i na ile chcemy. To spore poczucie niezależności i wolności w podróży, bo tak naprawdę w dowolnym momencie, możemy również zmienić kierunek i dalsze plany. Wspaniałym elementem takiego podróżowania jest stała niewiadoma, jakiś rodzaj tajemnicy i zaskoczenia, który czeka nas każdego dnia. Zatrzymujesz auto w miejscu, które ci się podoba, rozkładasz nocleg, a rano budzisz się z widokiem na góry czy jeziora – mówi Fiedler. Zainteresowanym tym tematem podróżnik poleca książkę „Powiedział mi wróżbita” włoskiego reportera Tiziano Terzaniego. Slackline pokochał cały świat. Doskonale uzupełnia inne dyscypliny sportu i zwiększa samoświadomość ciała Czy lubisz łączyć różne dyscypliny sportowe? Jeśli tak, to slackline może być idealną aktywnością dla ciebie, a zarazem doskonałym uzupełnieniem innych treningów. Gdzie warto uprawiać overlanding? To wszystko zależy wyłącznie od ciebie. Aby poczuć ducha overlandigu, wcale nie trzeba jechać na drugi koniec świata. Wystarczy wybrać dowolne miejsce w Polsce, którego wcześniej nie eksplorowaliśmy. Bartek Sabela opowiedział, do jakich miejsc podróżował z rodziną i zdradził, jakie ma plany na najbliższe miesiące. – Tak naprawdę samochód do podróżowania kupiliśmy z żoną, by pojechać nim w podróż poślubną. Ruszyliśmy z Polski do Tadżykistanu z zamiarem przejechania Pamir Highway. Ale przejechawszy Ukrainę, przepłynąwszy promem Morze Czarne, tak nam się spodobało w Gruzji, że stwierdziliśmy, że nie ma co gnać w Pamir. Zostaliśmy w górach Kaukazu, a po kilku tygodniach wróciliśmy do Polski przez Turcję i Bałkany – wspomina. – Ten model podróżowania nas zachwycił. Wtedy postanowiliśmy co roku tak podróżować, ale na świat przyszedł nasz synek, a overlanding z malutkim dzieckiem jest trudny. Do samochodowych podróży wróciliśmy w zeszłym roku, robiąc rundę po Słowenii i Włoszech, tak na próbę, chcąc sprawdzić, czy z dzieckiem to możliwe. Wyszło wspaniale, więc w tym roku ruszamy w podróż do Finlandii, Szwecji i Norwegii. Ale wcale nie trzeba jechać tak daleko. Overlanding może kojarzyć się z miejscami odległymi, dziewiczymi, ale wspaniałą przygodą może być taka podróż po Europie, a nawet po Polsce – dodaje. Nordic walking. Jak zacząć chodzenie z kijkami? Szacuje się, że nordic walking uprawia już w Polsce ponad 5 milionów osób. Sprawdzamy, czy to sport dla każdego, gdzie znajdują się najlepsze trasy do spacerowania oraz jak zapisać się na... Arkady Fiedler poleca miejsca do podróżowania w duchu overlandingu w Europie. – W Europie mamy wiele interesujących tras do kilkudniowej lub kilkutygodniowej podróży. Ciekawa droga bieganie wokoło Bałtyku, przy okazji można odwiedzić Przylądek Północny w Norwegii. Kolejna to trasa przez Bałkany. Jadąc nią, można odwiedzić na przykład Czarnogórę, Albanię i Macedonię Północną. Wracajmy przez Bułgarię i Rumunię. Z Bułgarii można wyskoczyć na chwilę do Stambułu. Ciekawą podróżą może być też wyjazd do Szkocji i objazd słynną Pięćsetką (The North 500). Bliżej nas, na przykład w podróży przez Polskę polecam objechać kraj wzdłuż granic. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Podróż rowerem nie musi być nudna. Dowiedz się, czym jest bikepacking
Każdy miłośnik kolarstwa, niezależnie od poziomu zaawansowania, może wybrać się na wyprawę bikepackingową. Jednak czym tak właściwie jest bikepacking, co trzeba ze sobą zabrać i jak zaplanować pierwszą tego typu wycieczkę?
W tym artykule: Czym jest bikepacking? Jak przygotować się do pierwszej wyprawy rowerowej? Gdzie nocować? Jak zaplanować pierwszą trasę? O czym warto pamiętać przed podróżą rowerem? Czym jest bikepacking? Jak wiele wspólnego ma bikepacking z backpackingiem, czyli podróżowaniem z plecakiem? Backpackerzy zabierają w plecaku tyle, ile jest im potrzebne oraz, co najważniejsze, ile są w stanie unieść. W przypadku wypraw bikepackingowych jest to również opcja minimalistyczna w wersji podróżowania fast and light (szybko i lekko). Ekwipunek musi być odpowiednio rozłożony na rowerze, by umożliwił swobodną jazdę. Podróże rowerowe mogą trwać weekend, ale również kilka miesięcy. Bikepacking jest dla każdego – począwszy od fanów górskich rowerów, po rowerzystów rekreacyjnych. Jak przygotować się do pierwszej wyprawy rowerowej? Do bikepackingu nie ma potrzeby zakupu dedykowanego roweru, bo można jeździć na starej kolarzówce, ale również na MTB czy gravelu. Głównie zależy to od tego, jaki kierunek jest obrany oraz jaki mamy sposób na spakowanie się. Podczas pierwszej wyprawy rowerowej należy pamiętać przede wszystkim o bezpieczeństwie, czyli o kasku oraz nawodnieniu – zabraniu bidonów i bukłaków. O czym warto jeszcze warto zwrócić uwagę? Wszystko zależy od tego, na jak długo jest zaplanowany bikepacking. Należy wziąć ze sobą m.in. wymienne torby, które zazwyczaj są przypięte na siodle oraz podstawowe narzędzia rowerowe, jak pompka, dętka i łatki. Koniecznie warto mieć ze sobą mapę i włączoną nawigację w telefonie. Co warto zrobić po pierwszej wyprawie? Każda wyprawa to okazja to testowania rzeczy, pewnych ustawień na rowerze oraz tego, co się sprawdza, a co nie. Dlatego często warto zastanowić się, co należałoby zmienić, a co powinno pozostać bez zmiany przy następnej wyprawie. Gdy po pierwszej wyprawie rowerowej (najczęściej krótkiej) uzna się, że taka forma podróżowania jest dla nas, to można powoli kompletować sobie sprzęt, który pozwoli też przemieszczać się bardziej komfortowo. A jakie błędy popełnia się w przygotowaniu roweru podczas pierwszej wyprawy? O to zapytaliśmy Marię Kostacińską, autorkę pierwszego w Polsce kompleksowego poradnika o bikepackingu pt. „Poradnik Bikepackersa”. – Z mojego doświadczenia wynika, że najczęstszymi błędami są zabieranie zbyt dużej ilości sprzętu oraz nieprawidłowe pakowanie toreb. Pierwszy problem rozwiązuje się sam. Z wyprawy na wyprawę dostrzegasz, że niektórych elementów wyposażenia nawet nie wyciągasz z toreb i po prostu są ci zbędne. Drugi problem jest bardziej dotkliwy, ponieważ źle zapakowane torby drastycznie wpływają na odczucia z jazdy. Dodatkowo mogą porysować ramę lub zniszczyć linki przerzutek i hamulców. Przy pakowaniu pamiętaj o zasadzie – ciężkie elementy należy umieścić możliwie nisko i blisko ramy roweru (czyli we framebagu lub na widelcu). Do torby na kierownicy i podsiodłowej najlepiej spakować lekkie i miękkie rzeczy – zestaw do spania, zapasową odzież – zaznacza nasza rozmówczyni. Co zabrać na wycieczkę rowerową, zależy od tego, gdzie jedziesz oraz na jak długo. Jeśli wybierasz się na jednodniową wycieczkę, to wiele nie potrzebujesz. Kiedy taka przygoda trwa nieco dłużej, to trzeba pamiętać o dodatkowym sprzęcie. W przypadku, gdy planuje się spanie na zewnątrz, to do wyboru mamy hamak lub namiot. Należy wtedy ze sobą wziąć również śpiwór, matę do spania oraz czołówkę. Co do sprzętu na dalsze wyprawy, trzeba pamiętać również o narzędziach rowerowych, apteczce (plus lampie rowerowej) czy akcesoriach kuchennych. Im dalej jedziesz lub im dalej będziesz od cywilizacji, tym więcej będziesz musiał zabrać ze sobą, aby zapewnić sobie samowystarczalność na wypadek poważniejszych awarii mechanicznych. Może to obejmować zapasowy hak przerzutki, klocki hamulcowe lub linkę przerzutki. Gdzie nocować? Namiot, hamak i tarpy, jeśli zdecydujesz się spać na zewnątrz. Oczywiście nie ma też nic złego w pobycie w pensjonacie, hostelu czy hotelu. W rzeczywistości czasami po kilku dniach konieczne jest wypranie ekwipunku i naładowanie baterii. Nie wspominając już o dobrym wypoczynku w porządnym łóżku. Ponadto, jeśli dopiero zaczynasz wyprawę rowerową, rezerwacja pensjonatu lub kempingu daje ci pewność, że wiesz, gdzie będziesz spać pod koniec długiego dnia w siodle. Najlepsze trasy rowerowe na Mazowszu. To miejsce znają chyba wszyscy rowerzyści z Warszawy i okolic W okolicach Warszawy poprowadzone zostały trasy rowerowe zarówno na jeden dzień, jak i do przejechanie w weekend. Jest też jedno wyjątkowe miejsce, gdzie spotykają się rowerzyści nie tylko ... Jak zaplanować pierwszą trasę? Jeśli już wiemy, jak się przygotować, należy wybrać trasę, którą chcemy jechać. Wybór trasy powinien być uwarunkowany typem terenu, z jakim dany model rower najlepiej sobie poradzi, niezależnie czy będzie to będą to szutrowe szlaki czy singletracki. Jeśli jesteś początkującym bikepackerem, polecamy zacząć od małych wypraw. Najlepiej zaplanuj dwa dni jazdy z jednym noclegiem. To świetna okazja, by nabrać wyczucia na rowerze i sprawdzić, jaki sprzęt będzie ci tak naprawdę potrzebny. Kiedy poczujesz się gotowy, zaplanuj dłuższą wycieczkę. Nie musi być ona superwyzwaniem. Chodzi o optymalizację sprzętu i twoją wygodę podczas dłuższych wypadów. Jakie trasy do wyboru mają np. mieszkańcy Warszawy? Maria Kostacińska poleca weekendowy bikepacking w kierunku Otwocka z noclegiem w jednej ze stref programu „Zanocuj w Lesie”. – Na miejsce biwakowania można dojechać na kilka sposobów. Mój ulubiony to przez Mazowiecki Park Krajobrazowy i następnie wąską i krętą ścieżką wzdłuż rzeki Świder. Wrócić można wzdłuż Wisły lub przejechać mostem na drugą stronę i jechać po utwardzonej nawierzchni. To trasa świetna dla początkujących. Wielokrotnie pokonywałam ją wspólnie ze znajomymi, którzy nie mają dużego doświadczenia w bikepackingu – podkreśla Marta Kostacińska. Mikrowyprawy na rowerach często mogą przerodzić się w długie miesięczne wyjazdy, jeśli nam się spodoba taka forma podróżowania. Czego przykładem są podróże Łukasz Majewskiego, znanego jako Nomada w drodze, który niskobudżetowo podróżuje na rowerze po Azji, Europie i Ameryce. – Początki z podróżami rowerowymi były ciężkie. Dosłownie i w przenośni. Ciężki, niepraktyczny namiot, śpiwór wypełniający całą sakwę, ciężkie mapy, których waga przypominała się na każdym ostrzejszym podjeździe. Ciężkie były pierwsze noclegi na dziko, ta kwintesencja slow travellingu. Nie wiedziałem, gdzie i kiedy się rozbijać. Bałem się dzikich zwierząt, a każdy, nawet drobny hałas dookoła powodował, że nie mogłem już spać przez całą noc. Jednak kolejne, niepowtarzane już błędy, powodowały, że uczyłem się czytać bardziej mapy, brać tylko niezbędne rzeczy. W końcu znalazłem kompromis w podróży, znalazłem swój sposób na przemieszczanie i spanie na dziko. Znalazłem swój styl podróży. Nauczyłem się też „czytać” swój organizm i psychikę, dzięki czemu wiedziałem kiedy muszę odpocząć i czym to jest spowodowane – mówi w rozmowie z National-Geographic.pl I dodaje: – I tak, uzbrojony w taki bagaż, po paru nieudanych, krótszych kilkudniowych podróżach, zacząłem jeździć dalej, wyżej, na inne kontynenty, w różnych warunkach atmosferycznych. To był długi proces, rozłożony na lata. Przełomem była podróż drogą lądową z Polski do Tadżykistanu w 2017. Zakochałem się w tym slow life, bikepackingu czy touring bikingu. Jakkolwiek by to nazwać, wolność w przemieszczaniu się i poznawanie świata z perspektywy siodełka uzależniły mnie na tyle, że od ponad 6 lat praktycznie podróżuję tylko w ten sposób. Mam już w nogach kilka półrocznych podróży rowerowych na trzech kontynentach i głowę nabitą kolejnymi pomysłami. O czym warto pamiętać przed podróżą rowerem? Oprócz przygotowania i wybrania trasy, najważniejsze jest pozytywne nastawienie oraz chęć przygody. Podróżować można samemu lub znaleźć towarzyszy, a jest ich łatwo spotkać na wielu grupach w mediach społecznościowych. Czasem nawet dwu-trzydniowy wyjazd podczas długiego weekendu potrafi zapewnić niezapomniane wrażenia i podnieść wiarę we własne możliwości. Często jednak początkujący bikepackerzy mają obawy, czy sobie poradzą. Na to odpowiedź ma Maria. – Poczucie niepewności i popełnianie błędów są naturalnym etapem w uczeniu się nowej umiejętności. Moim zdaniem należy to po prostu zaakceptować – w bikepackingu, jak i w każdej innej dziedzinie życia. Jako początkujący bikepacker możesz jednak zadbać o to, żeby popełniane przez Ciebie błędy odbywały się w bezpiecznym środowisku i nie pociągały za sobą poważnych konsekwencji. – Co to znaczy w praktyce? Na pierwszy bikepacking wybierz się gdzieś blisko domu, żeby w razie czego móc szybko wrócić do siebie. Możesz też ćwiczyć poszczególne umiejętności (spanie w terenie, gotowanie na kuchence gazowej, pakowanie, serwis roweru) osobno, zanim pojedziesz na wyprawę, na której będziesz musiał połączyć wszystkie elementy układanki. Dobrym pomysłem jest korzystanie z porad bardziej doświadczonych osób (polecam grupę Bicycle World Travelers na Facebooku) lub wybranie się na pierwszy bikepacking w towarzystwie. Dobra drużyna sprawia, że problemy przeradzają się w śmieszne anegdoty. Pamiętajmy, by podczas podróżowania po Polsce nie pozostawiać po sobie żadnych śmieci. Bez względu na to, czy biwakujemy w miejscu wyznaczonym czy kompletnie na dziko. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Everesting, czyli jak zdobyć Everest na rowerze
Everesting w ostatnich latach zyskał na popularności wśród zawodowych kolarzy, a także amatorów jazdy na rowerze. Pokonanie jednośladem sumy łącznego przewyższenia, jakim jest wysokość Mount Everest, czyli 8 848 metrów n.p.m. może okazać się nie tylko testem kondycji fizycznej, ale wytrzymałości i determinacji.
W tym artykule: Mount Everest na rowerze Od czego zatem zacząć? Jak skutecznie wspiąć się rowerem na Mount Everest? Od bazy na szczyt, czyli podróż na Everesting Mount Everest na rowerze Skąd wziął się pomysł na takie wyzwanie? W 1994 roku George Mallory (wnuk słynnego brytyjskiego znanego himalaisty) pokonał ośmiokrotnie podjazd o przewyższeniu 1069 metrów, wiodący na szczyt góry Donna Buang (Australia), czyli łącznie była to wysokość Everestu. Potem dekadę później wyczyn powtórzyła grupa rowerzystów z Melbourne, znana jako klub HELLS 500. Klub ogłosił wtedy oficjalnie wyzwanie rowerowe, a założyciel grupy, Andy van Bergen założył stronę everesting.cc. Do tego czasu platforma łączy pasjonatów jazdy, którzy chcieliby się podjąć takiego wyzwania w przyszłości. Większy rozgłos o Everestingu nastąpił wśród sportowców w okresie pandemii. Z czym to było związane? Po pierwsze większość zawodów sportowych zostało odwołanych i nie można było podróżować. Niektórzy sportowcy zaczęli szukać alternatywy i podejmowali własne wyzwania. Jazda na rowerze i pokonywanie takiego przewyższenia stanowiło ciekawe dla nich rozwiązanie. Everesting zaczął być promowany w środowisku zapalonych rowerzystów. Kolarska rywalizacja przeniosła się też do świata wirtualnego (formuła online Everestingu), gdzie było organizowanych wiele wyścigów. Od czego zatem zacząć? W ramach Everestingu możemy jechać rowerem w tzw. terenie (na zewnątrz) lub wirtualnie. Same wskazówki, jak i wytyczne dotyczące wyzwania znajdują się na stronie everesting.cc. O tych zasadach warto pamiętać: sama jazda powinna składać się z powtórzeń wzniesień pojedynczego podjazdu (pokonanie 8 848 metrów n. p. m. w pionie (i to tylko pod górę), wjazd na każde wzgórze powinien być wykonany jedną trasą, podobnie zjeżdżanie tą samą, którą się podjeżdża, nie można spać – to jedna z niewielu rzeczy, która jest zabroniona, przerwy na jedzenie, picie, odpoczynek wliczają się w czas, nie ma limitu czasu. Jeśli rowerzysta zarejestrował się na stronie wyzwania, by mieć oficjalne potwierdzenie, to cała trasa powinna być zapisana w aplikacji Strava. W przypadku pozytywnej weryfikacji, za którą odpowiada komisja klubu HELLS 500, będzie można znaleźć się na tablicy zdobywców „Everesting – Hall of Fame”. Alternatywą jazdy w terenie jest vEveresting, czyli wirtualna odmiana kolarskiej wspinaczki. Tutaj, aby w pełni zaliczyć wyzwanie trzeba: zrealizować jazdę na platformie Zwift lub RGT, ustawienie oporu trenażera w aplikacji (trainer difficulty) powinno być równe 100%, za każdym razem trzeba zjechać na sam dół segmentu (podjazdu). Niezwykłe osiągnięcie Nepalczyka. Kami Rita Sherpa 26 raz zdobył Mount Everest 53-letni Kami Rita Szerpa pobił ustanowiony przez siebie rekord z ubiegłego roku. 17 maja 2023 mężczyzna wszedł na Mount Everest po raz 27. Jak skutecznie wspiąć się rowerem na Mount Everest? Przygotowanie się do wyzwania Everestingu, ale jak do każdego sportowego wyczynu, wymaga dużo czasu, determinacji i wysiłku. Przede wszystkim organizm należy przystosować do długiego i jednostajnego wysiłku. Odpowiednio wcześnie ukierunkowane i dostosowane treningi uzupełniające, oprócz samego roweru (jak m.in. bieganie, spinning czy trening siłowy) będą pomocne. Intensywność i długość treningów powinna stopniowa wzrastać. Podczas samej jazdy równie ważne jest umiejętne rozłożenie siły, nawadnianie, schładzanie oraz oczywiście odżywianie, ponieważ wtedy możesz walczyć z bólem mięśni czy zmęczeniem psychicznym. Co do sprzętu, powinno się mieć odpowiednio dobrany i dobrze przetestowany rower. Jednak dla zaawansowanych amatorów jazdy rowerem to jest wiadome. Jack Thompson, znany ultrakolarz udzielił kilku rad czytelnikom „National Geographic Polska” dotyczących, jak się przygotować na takie wyzwanie oraz dlaczego sam, podjął się takiego wyzwania. Sam Jack pobił ostatni rekord w Everestingu w 2022 roku. Pokonywał jedno przewyższenie Everestu raz w tygodniu przez cały rok, czyli ma na koncie 52 Everestów na 52 różnych podjazdach. Ustanowił rekord w ramach swojego projektu „1 000 000: Odyseja kosmiczna”, gdzie jechał też dodatkowe 2068 metrów przewyższenia dziennie (oprócz tych 8 848 metrów), aby osiągnąć 100 000 metrów przewyższenia w ciągu roku. – Jest kilka kluczowych rad, które każdy, kto chce zdobyć Everest, musi wziąć pod uwagę. Zacznij od małych kroków i stopniowo zwiększaj czas spędzany na rowerze, aż do momentu, w którym jazda przez ponad 12 godzin pod górę nie będzie dla twojego organizmu czymś nowym. Dodatkowo pamiętaj o regeneracji, bo wtedy ciało przystosowuje się prawidłowo do treningu. Ciesz się też procesem przygotowania i cała jazdą, a nie tylko samym „Everestem” – podkreśla. – W każdy piątek przez cały rok zdobywałem Everest w ramach mojego celu, jaki było zebranie 1 000 000 euro dla trzech organizacji charytatywnych zajmujących się zdrowiem psychicznym. Średnio spędzałem od 9 do 13 godzin na każdym „Evereście” i dodatkowo 17-25 godzin, aby osiągnąć mój cel 20 000 m tygodniowo. „52 Everesty” dały mi tylko połowę przewyższenia, którego potrzebowałem, więc była to ciągła walka przez cały rok z kontuzjami, chorobami i chronicznym zmęczeniem. W przeszłości sam cierpiałem na depresję. Jednak ciągle pokazywałem moim obserwującym, że mimo tego, to nie powstrzymuje mnie to od robienia szalonych rzeczy. Osoby często postrzegają depresję jako przeszkodę – dodaje. Od bazy na szczyt, czyli podróż na Everesting Wielu polskich rowerzystów podejmowało się wyzwania nie tylko w miejscowościach górskich, gdzie stosunkowo łatwo o przewyższenie podjazdu, ale również w miastach. Wśród tych, którzy pokonali Everest na rowerze w mieście jest m.in. ultrakolarz, Remek Siudziński, który zrobił, aż 403 podjazdy na warszawskiej Agrykoli. Natomiast kolejny ultrakolarz, Bartłomiej Bobola z Sanoka wybrał góry. Bartek zrobił podjazdy na Góry Słonne (Gór Sanocko-Turczańskie, woj. podkarpackie) 37 razy. Góry te znane są z najdłuższych serpentyn w Polsce. Dlaczego Bartek zdecydował się na takie ultrawyzwanie? Opowiedział o tym w rozmowie z „National Geographic Polska”. – Dlaczego Everesting? Zamiłowanie do podróżowania rowerem trwa u mnie około 20 lat. Jeżdżąc rowerem odczuwam wolność, mam wybór odnośnie kierunku jazdy, uwielbiam także góry i region w którym mieszkam. Podróżowałem na dwóch kółkach po Polsce i różnych częściach Europy. Z dużym bagażem doświadczeń przyszedł czas na Everesting. Dlaczego? Zdobyć na rowerze tą największa górę, w „swoim” terenie, i na największych serpentynach w kraju, gdzie jeżdżę od samego początku mojej przygody rowerowej? To jest bardzo ciekawe i zarazem ogromne wyzwanie! Pomyślałem chwilę o tym i decyzja zapadła niemalże natychmiast – zaznacza. I dodaje: – Życie nauczyło mnie, że jako ludzie musimy od czasu do czasu powalczyć o swoje marzenia. Była zima, więc wyruszyłem na rowerze MTB, po 260km i 6500m w temperaturze -4st C było ciężko, po kolejnym spadku temperatury do -9st C serce chciało jechać, lecz rozsądek zakończył ta próbę. Wróciłem po dwóch miesiącach w pięknej wiosennej pogodzie! Zdobyłem swój Everest z pełną satysfakcją. Wanda Rutkiewicz – kim była najwybitniejsza polska alpinistka? Wanda Rutkiewicz to jedna z najwybitniejszych himalaistek wszech czasów. Pierwsza kobieta na świecie, która zdobyła szczyt K2, uznawany za najtrudniejszą górę świata. Zdobywczyni Mount Ever... A pierwszą kobietą, która zrobiła podwójnego Everesta na świecie była Polka, Bożena Gomułka znana w mediach społecznościowych jako Cyklistka. Podzieliła się również z „National Geographic Polska”, dlaczego warto podejmować takie wyzwania. – Uwielbiać bić moje własne rekordy. To jest coś, co napędza mnie do działania i daje mi największą satysfakcję z jazdy na rowerze. Everesting był dla mnie celem numer jeden od kiedy tylko o nim usłyszałam. Po ukończeniu wyzwania na kilka lat o nim zapomniałam. Potem przyszła pandemia i Everesting stał się bardzo popularny wśród kolarzy. Miałam wtedy dużo czasu wolnego, który poświęcałam na jazdę ultra. Temat Everestingu powrócił. Nie chciałam jednak powtarzać tego, co już zrobiłam kilka lat wcześniej. – Dowiedziałam się, że do tej pory podwójnego Everestingu nie ukończyła jeszcze żadna kobieta na świecie. Bardzo mnie to zmotywowało, postanowiłam spróbować. Do samego końca nie byłam jednak pewna, czy uda mi się ukończyć to wyzwanie. Najtrudniejsze dla mnie było zmaganie się z brakiem snu oraz dolegliwościami trawiennymi. Everesting był moim marzeniem i najtrudniejszym wyzwaniem jakiego się podjęłam, więc bardzo się cieszę, że udało mi się go ukończyć. Oczywiście nie byłoby to możliwe bez cudownej ekipy, która dawała mi niesamowite wsparcie na trasie. Everesting jest realnym celem dla każdego, nie tylko dla profesjonalnych ultrakolarzy. Wymaga oczywiście nie tylko wytrzymałości fizycznej, ale też psychicznej oraz planowania. Tak nieco szalone i ekstremalne wyzwanie można zrealizować nie tylko na alpejskich podjazdach z dużymi przewyższeniami, ale jest dostępne wszędzie, wystarczy znaleźć podjazd z nieco większym przewyższeniem, czego przykładem jest ten na warszawską Agrykolę o wysokości 112 metrów. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Slackline pokochał cały świat. Doskonale uzupełnia inne dyscypliny sportu i zwiększa samoświadomość ciała
Czy lubisz łączyć różne dyscypliny sportowe? Jeśli tak, to slackline może być idealną aktywnością dla ciebie, a zarazem doskonałym uzupełnieniem innych treningów.
W tym artykule: Czym jest slackline? Jaki slackline na początek? Jaką taśmę wybrać? Jak chodzić po slackline? Ceny zestawów slackline Slackline – gdzie ćwiczyć? Czym jest slackline? Slackline jest sportem właściwie dostępnym dla każdego. Wystarczy chcieć i mieć nieco więcej cierpliwości, by już nawet po godzinie pierwszego treningu dostrzec rozwój. Początki slackline są związane ze wspinaczką górską. W latach 70. i 80. w Dolinie Yosemite wspinacze często chodzili na zwykłej linie rozpiętej między drzewami, kiedy warunki pogodowe nie pozwalały na wspinaczkę. Wspinacze od razu zauważyli, że pozwala to im mocno pracować nad równowagą i koordynacją, a co jest pomocne przy wspinaniu na ścianie. W tym czasie dwójka wspinaczy, Adam Grosowsky i Jeff Ellington, zamienili liny na taśmę. Potem „ojcowie slackline” rozwiesili pierwszy w historii highline (odpowiednik sklackline, który jednak znajduje się bardzo wysoko nad ziemią). Licząca niecałe 17 metrów taśma prowadziła na Lost Arrow Spire (Yosemite), który jest do teraz jednym z najsłynniejszych highline’ów na świecie. Jaki slackline na początek? Jaką taśmę wybrać? W slackline używa się płaskiej i rozciągliwej taśmy o szerokości 25 lub 50 mm, którą mocuje się pomiędzy dwoma stabilnymi punktami. Np. w parku najczęściej są to drzewa. Często mylony jest z chodzeniem po linie, ale te dyscypliny nie do końca są do siebie podobne. Przy chodzeniu po taśmie należy starać się utrzymać równowagę, co może na początku nie wydawać się to takie proste. Mimo że taśma może być maksymalnie napięta, to mocno ugina się i przechyla na boki. Bardziej zaawansowani slacklinerzy potrafią wykonać na takiej taśmie wszelkie triki, jak salta czy rotacje. Skateboarding. Jak deskorolka z ulicznego hobby zmieniła się w sport olimpijski Miejska deska. Jak deskorolka przeszła długą drogę od niszowego hobby do sportu, który ma wpływ na krajobraz miast oraz kulturę na całym świecie? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-deskorolka-przeszla-dluga-droge-od-niszowego-hobby-do-sportu-ktory-ma-wplyw-na-krajobraz-miast-oraz-kulture-na-calym-swiecie-fot-dina-litovsky-national-geographic-1a22175.jpeg" width="938" height="528" alt="Jak deskorolka przeszła długą drogę od niszowego hobby do sportu, który ma wpływ na krajobraz miast oraz kulturę na całym świecie? (fot. Dina Litovsky/National Geographic)" title="Jak deskorolka przeszła długą drogę od niszowego hobby do sportu, który ma wpływ na krajobraz miast oraz kulturę na całym świecie? (fot. Dina Litovsky/National Geographic)" /> Wyróżnia się taśmy dla początkujących, które mają od kilku do kilkunastu metrów długości, a zawieszone są na wysokości od kilku do kilkudziesięciu centymetrów nad ziemią. Pozostałe bardziej dla zaawansowanych to longline, trickline i highline, które są dłuższe. Najbardziej ekstremalną wersją tego sportu jest highline, który ma wiele wspólnego z alpinizmem. Taśmy umieszczane są na bardzo dużych wysokościach. Zazwyczaj od kilku metrów do nawet kilkudziesięciu. Atrakcyjności wyzwaniu często dodają nietypowe miejsca, w których rozwiesza się taśmy, jak przełęcze górskie czy przepaści. Highlinerzy asekurowani są przy pomocy uprzęży. Jak chodzić po slackline? Na samym początku slackline może wydawać się trudny, szczególnie jeśli chodzi o utrzymanie równowagi. Początkowo taśma może mocno drgać, ponieważ trzeba złapać balans, by ustabilizować taśmę. Od czego zacząć naukę? Jeśli nie chcemy trenować sami, najlepiej znaleźć doświadczonego slacklinera, który pokaże technikę oraz nauczy, jak wieszać i składać taśmę w bezpieczny sposób. Taką osobę można znaleźć w mediach społecznościowych. Przeważnie w każdym większym mieście jest grupa slacka. Co do techniki, należy pamiętać o poprawnej postawie, czyli m.in. o prostym kręgosłupie oraz lekko ugiętych kolanach. Jaką wybrać taśmę? Można zacząć od niewielkich długości i stopniowo je zwiększać. Sama nauka może zająć od godziny do kilku godzin, a to zależy od stopnia koordynacji ruchowej. Często pojawia się pytanie, czy na taśmie można chodzić boso, czy lepiej być w butach. Tutaj nie ma jednej reguły, chociaż większość osób wybiera wersję boso. Gdy przejście pierwszej taśmy slackline nie jest już dużym wyzwaniem, wraz z rozwojem umiejętności można zamienić taśmy na dłuższe. O tym, jak zacząć przygodę ze slackline National Geographic Traveler zapytał Filipa Oleksika, który od kilku lat trenuje slackline oraz z sukcesem bierze udział w międzynarodowych zawodach trickline. – Nie musisz mieć żadnych predyspozycji fizycznych do slackline i też nie musisz kupować od razu całego sprzętu. Jak zacząć? Należy znaleźć odpowiednią grupę doświadczonych slacklinerów, które są w zasadzie w każdym większym miejscu w Polsce. Łatwo takie grupy znaleźć poprzez wpisanie nazwy miasta oraz slackline w wyszukiwarce mediów społecznościowych – objaśnia nasz rozmówca. – Jaką radę dałbym początkującym? Na pewno ważne, by wybrana taśma była maksymalnie krótka np. do 4 metrów, co pozwoli na szybki progres. Nie warto na początku wywieszać taśmy do 10 metrów, bo można ciągle spadać, a to bardzo demotywuje. Nie ma osób, którzy wchodzą pierwszy raz na taśmę i przechodzą cały odcinek od razu. Ważna też jest sfera mentalna, by uwierzyć, że da się to zrobić. Dodatkowo można pojechać na różne festiwale slacklinowe i tam dokładnie jeszcze poznać tę dyscyplinę – dodaje. Ceny zestawów slackline Ceny zestawów slackline dla początkujących zaczynają się zwykle od 250 zł, w zależności od długości, dołączonych akcesoriów czy specyfiki samej taśmy. Zazwyczaj w takich kompletach znajduje się taśma, pętla i urządzenie napinające, napinacze stabilizujące oraz ochraniacze, tzw. treewear, które chronią korę drzew. Aby jednak uniknąć nietrafionego zakupu, przed złożeniem zamówienia warto sprawdzić, czy slackline jest sportem dla nas. Slackline – gdzie ćwiczyć? Miejsc do trenowania jest wiele. W przypadku miast, praktycznie w każdym jest grupa slacklinerów, z którą można umówić się na wspólny treningi poprzez media społecznościowe. Na przykład w Warszawie takie spotkania slackline mają miejsce na Polu Mokotowskim, na tyłach terenów Biblioteki Narodowej. Taśmy rozpięte na stałe są również na niektórych ściankach wspinaczkowych. Dodatkowo w Polsce organizowane są m.in. dwa festiwale, którą łączą społeczność slacka. Mogą być też ciekawym wydarzeniem dla początkujących, którzy chcieliby spróbować i poznać dokładnie, czym jest slackline. Wśród tych wydarzeń jest Urban Highline Festival, organizowany w Lublinie. Jego główną atrakcją jest możliwość chodzenia po taśmach zawieszonych pomiędzy budynkami starówki. Country Highpoints. Bracia jako pierwsi chcą zdobyć najwyższe szczyty górskie w 196 krajach Eric i Matthew Gilbertsonowie postawili sobie za cel zdobycie najwyższych szczytów górskich w każdym państwie na świecie. Chcą to zrobić jako pierwsi. O projekcie Country Highpoints opowied... Drugim jest Oleśnicki Festiwal Cyrkowo Artystyczny (OFCA). W jego trakcie można podziwiać także najlepsze przedstawienia żonglerów, akrobatów, iluzjonistów, muzyków, aktorów ulicznych i scenicznych. Niezależnie od odmiany, slackline może być idealną formą rozrywki dla całej rodziny, ale też treningiem ogólnorozwojowym oraz uzupełnieniem do aktywności, jak wspinaczki czy biegania. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Pierwszy lot paralotnią. Jak rozpocząć przygodę z paralotniarstwem?
Lot paralotnią może dostarczyć niezapomnianych przeżyć. Dla tych, którzy dopiero planują rozpocząć swoją przygodę z tym sportem, zebraliśmy najważniejsze informacje dotyczące paralotniarstwa.
W tym artykule: Jak działa paralotnia? Pierwszy lot paralotnią – jak się przygotować? Ile kosztuje lot paralotnią? Jak wygląda kurs paralotniarstwa? Paralotniarstwo dla każdego? Gdzie można latać na paralotni? Jakie są najlepsze miejsca do latania w Europie? Lot paralotnią jest jednym z najbardziej dostępnych i najtańszych sportów lotniczych. W środowisku paralotniarzy paralotnię określa się jako glejt, a sami siebie nazywają glajciarzami. Określenia wywodzą się z języka angielskiego od słowa paragliding, czyli paralotniarstwo. Do Polski paralotniarstwo dotarło pod koniec lat. 80. XX wieku. W 1992 roku w Zakopanem na stoku Nosala (Tatry) odbyły się pierwsze zawody latania na paralotni, w których wystartowało blisko 80 zawodników. Z każdym rokiem sport ten zyskiwał coraz liczniejsze grono miłośników. Jak działa paralotnia? Rekordowo paralotnie potrafią wzbić się nawet do ponad 8 tysięcy metrów. Natomiast na lotach widokowych najczęściej są na wysokości od 400-800 metrów. Pierwsze loty widokowe odbywają się z instruktorem, który dba o bezpieczeństwo. Jednak przed samym zakupem trzeba pamiętać o tym, jeśli kupuje się dla siebie lub w prezencie dla osoby, która powinna: mieć co najmniej 10 lat (w przypadku nieletnich, powinna otrzymać zgodę opiekuna prawnego); ważyć między 30 a 120 kg; być na tyle sprawna fizycznie, by biec podczas startu i lądowania. Pierwszy lot paralotnią – jak się przygotować? Warto zacząć od lotu w tandemie z instruktorem, by przekonać się czy ten sport jest dla ciebie, a przy tym zachować kwestie bezpieczeństwa. Paralotniarstwo na pewno nie jest dyscypliną, którą należy rozpoczynać od „skoku na głęboką wodę”. Warto dlatego poznawać je dokładnie oraz etapowo. Pierwszy etap przed startem polega na tym, że pasażer przechodzi pierwsze krótkie szkolenie i zapoznaje się ze sprzętem. Poznaje kilka podstawowych zasad latania na paralotni, dotyczących startu, zachowania w czasie lotu oraz lądowania. Latanie wymaga aktywnej współpracy z danym instruktorem, szczególnie na samym początku m.in. po to, by wsiąść w uprząż i zająć wygodną pozycję. W trakcie instruktor steruje paralotnią za pomocą linek nazywanych sterówkami, których pociągnięcie powoduje zmianę położenia. Najgłębszy basen na świecie już nie w Polsce. Który obiekt jest teraz „naj” i gdzie się znajduje? To popularny kierunek wakacyjny Jaki jest najgłębszy basen na świecie? Jeszcze do niedawna odpowiedź była prosta. Brzmiała bowiem: Deepspot w Mszczonowie, niespełna godzinę drogi od Warszawy. Jednak od lipca 2021 roku mam... Arkadiusz Marucha, instruktor i założyciel szkoły paralotni, ARAgliding.pl dzieli się radami dotyczących pierwszego lotu. – Należy założyć wygodne ubranie i sportowe buty, najlepiej za kostkę. Pamiętaj o tym, że w powietrzu jest trochę chłodniej niż na ziemi, dlatego ubierz się ciepło. Nie zapomnij zabrać też okulary przeciwsłoneczne, które chronią nie tylko od słońca, ale i od wiatru oraz insektów. O wszystko inne zadba doświadczony instruktor, który będzie z Tobą leciał. Przed lotem zostaniesz odpowiednio przeszkolony i poinformowany o przebiegu lotu – zaznacza nasz rozmówca. Ile kosztuje lot paralotnią? Wszystko zależy od danej szkoły paralotniarskiej i miejsca, gdzie startuje się oraz czasu w powietrzu czy dodatkowych opcji, jak nagranie wideo lotu. Ceny zaczynają się od 250 złotych za lot. Zazwyczaj po pierwszym locie z instruktorem podejmuje się decyzję, czy chciałoby się kontynuować i rozwijać w paralotniarstwie. Warto wtedy poszukać dobrą szkołę, najlepiej z rekomendacji i przystąpić do kursu. Tam kursanci otrzymują pełną i niezbędną wiedzę dotyczącą latania. Jak wygląda kurs paralotniarstwa? Szkolenia paralotniarskie oferują wiele godzin praktycznej nauki, ale też dbają o stronę teoretyczną. To najlepszy sposób na naukę pod okiem doświadczonych instruktorów. Aby latać na paralotni bezpiecznie i zgodnie z prawem, należy ukończyć szkolenie raz uzyskać odpowiednie uprawnienia państwowe. W Polsce Świadectwa Kwalifikacji Pilota Paralotni wydawanie są przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego. System szkolenia jest ujednolicony, dlatego każdy z nich można odbyć w innej szkole, która posiada certyfikat ULC. Aktualny wykaz ośrodków, które prowadzą takie szkolenie można znaleźć na stronie urzędu. Jakie są wymagania do rozpoczęcia kursu? Przede wszystkim trzeba wykazać się dobrym stanem zdrowia (bez zaświadczenia lekarskiego) oraz posiadać wykształcenie minimum podstawowe. Aby podejść do egzaminu kończącego kurs należy mieć ukończone 15 lat (w przypadku nieletnich obowiązuje pisemna zgoda rodziców lub prawnych opiekunów). Pierwszy etap szkolenia na paralotnię trwa od 4 do 6 dni. Podczas zajęć teoretycznych kursanci poznają wiedzę z zakresu meteorologii, aerodynamiki i prawa lotniczego, a w czasie zajęć praktycznych zapoznają się ze sprzętem oraz odbywają minimum 20 lotów niskich, dzięki którym szlifują umiejętności. Po zdaniu egzaminu można rozpocząć drugi etap kursu, obejmujący loty wysokie oraz doskonalenie pilotażu. Dopiero po ukończeniu drugiego etapu szkolenia kursant ma prawo przystąpić do egzaminu państwowego przed Lotniczą Komisją Egzaminacyjną w celu uzyskania Świadectwa kwalifikacji pilota paralotni. Takie świadectwo uprawnia również do wystąpienia o przyznanie międzynarodowej licencji IPPI (The International Pilot Proficiency Information Card), która pozwala na loty paralotnią w wielu krajach. Z jakimi kosztami wiążę się kurs? Cena zależy również od szkoły paralotniarskiej. Najczęściej cena zaczyna się od 1500 zł (w przypadku szkoleń grupowych) lub od 2000 zł (w przypadku szkoleń indywidualnych). Co do kosztów sprzętu też jest dosyć zróżnicowany. Gdy kursanci decydują się na zakup swojego sprzętu to można wybrać używaną paralotnie i dodatkowy sprzęt (to koszt około 7 tysięcy zł). Natomiast koszt nowego sprzętu mieści się w okolicach od 15 do 20 tysięcy zł minimum. Nordic walking. Jak zacząć chodzenie z kijkami? Szacuje się, że nordic walking uprawia już w Polsce ponad 5 milionów osób. Sprawdzamy, czy to sport dla każdego, gdzie znajdują się najlepsze trasy do spacerowania oraz jak zapisać się na... Paralotniarstwo dla każdego? W tej dyscyplinie sportu głównym treningiem jest po prostu latanie. Duża liczba godzin spędzonych w powietrzu procentuje. Dodatkowo kondycja fizyczna jest też niezwykle ważna. Co na to instruktor latania? Najważniejsze, żeby rozwijać się progresywnie, pod okiem profesjonalistów. Na kursach doszkalających pracujemy z młodymi pilotami nad doszlifowaniem wybranych elementów techniki pilotażu. Najwięcej doświadczenia można zdobyć w trakcie lotu, dlatego ważne jest żeby na początku jak najwięcej latać. Prace paralotni możemy symulować na ziemi w bezpiecznych warunkach dlatego zalecam młodym pilotom aby mieli przynajmniej tyle samo godzin ćwiczeń naziemnych jak lotu w powietrzu. Najlepszym sposobem rozwoju dla młodych pilotów są szkoleniowe wyjazdy paralotniowe – podkreśla Arkadiusz Marucha. I dodaje: Wybieramy najlepsze paralotniowo miejsca, dostosowane pod względem trudności do umiejętności uczestników, gdzie piloci mogą nabrać dużo doświadczenia w powietrzu a wieczorami prowadzimy wykłady teoretyczne i robimy analizy lotów. Inną drogą rozwoju jest trenowanie akrobacji w powietrzu, które uczą doskonałego panowania nad skrzydłem, są widowiskowe i dają ogromną satysfakcję. Można też latać z napędem na plecach, z nartami na nogach, latać sportowo w zawodach, czy bić rekordy najdłuższych przelotów. Gdzie można latać na paralotni? W Polsce nie brakuje dobrych miejsc do rozpoczęcia przygody z paralotniarstwem. Paralotnią można latać nie tylko w górach, lecz także na terenach nizinnych, gdzie starty odbywają się z użyciem wyciągarki. Zaawansowani miłośnicy lotów chętnie podróżują w poszukiwaniu nowych miejsc i doznań. Na południu mamy wiele możliwości latania w górach, od Bieszczad po Góry Izerskie. Najpopularniejsze miejsca to góra Żar, Skrzyczne, Bezmiechowa, czy Mieroszów. Co do Tatr to Tatrzański Park Narodowy zakazuje startowania i lądowania na ich terenie. Natomiast nad Tatrami natomiast można latać, ale trzeba wystartować (potem lądować) po słowackiej części. Środkowa Polska to głównie latanie holowane z wyciągarek, co przyciąga fanów dalekich przelotów (do kilkuset kilometrów). Można również latać z klifów nad Bałtykiem, chociaż tutaj trzeba uważać na silne i zmienne wiatry. Jakie są najlepsze miejsca do latania w Europie? Przede wszystkim są to Alpy, które są prawdziwym rajem dla paralotniarzy na każdym stopniu zaawansowania. Jest tam przygotowana świetna infrastruktura, jak tzw. lądowiska i startowiska. Inne miejsca to m.in. Czechy (Czarna Góra), Słowacja (Tatrzańska Łomnica) i Turcja (Ölüdeniz). Zimą warto udać się na latanie na południe Hiszpanii, na Teneryfę, czy Maderę. Tam sezon paralotniowy trwa praktycznie przez cały rok. W artykule zostały umieszczone wypowiedzi na temat paralotniarstwa autorstwa Arkadiusza Marucha, instruktora założycielem Lotynaparalotni.pl i szkoły paralotniarskiej ARAgliding. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Adrenalina, sport i góry. Wspinaczka lodowa nie tylko dla zaawansowanych
Wspinaczka lodowa staje się coraz bardziej popularna. Czy każdy może spróbować sił i przeżyć ekstremalną przygodę na lodowych ścianach? Najważniejsze jest też bezpieczeństwo, dlatego warto wiedzieć, jak zacząć uprawiać ten sport.
W tym artykule: Co to jest wspinaczka lodowa? Wspinaczka lodowa – od czego zacząć? Jakie raki do wspinaczki lodowej? Jakie ubranie do wspinaczki lodowej? Gdzie w Polsce uprawiać wspinaczkę lodową? Gdzie w Europie uprawiać wspinaczkę lodową? Co to jest wspinaczka lodowa? Wspinaczka lodowa, nazywana inaczej ice climbing, obejmuje różne formy pokonywania lodowców czy zamarzniętych wodospadów. Wspinanie po lodospadach wymaga sporego doświadczenia, odpowiedniej techniki, ale również rozwagi. Z pewnością ten sport jest ciekawym doświadczeniem, ponieważ wspina się pod czymś bardzo ulotnym, jak zamarznięta woda, przybierająca różne formy. Istnieje wiele odmian wspinaczki zimowej, a do najbardziej popularnych należą: wspinaczka lodowa, wspinaczka mikstowa, drytooling. Wspinaczka lodowa polega na pokonywaniu pionowego lodu przy użyciu czekana i raków. Ściany składają się z lodu, sklejki (umożliwia m.in. wbicie raków) i chwytów, które są bardzo podobne do tych ze ścianek wspinaczkowych. Wspinaczka mikstowa polega na pokonywaniu odcinków skalnych i lodowych na jednej drodze wspinaczkowej. Natomiast drytooling to wspinaczka z wykorzystaniem sprzętu typowego dla wspinaczki lodowej, ale na nieoblodzonych drogach skalnych. Uprawiana często jest w terenie, który często można by pokonać klasyczne, czyli w pomocą samych dłoni. O czym warto pamiętać? Przede wszystkim o odpowiednim wyposażeniu i etapowym zdobywaniu doświadczenia, jeśli jest się początkującym wspinaczem. Wspinaczka lodowa – od czego zacząć? Na pierwsze wejścia warto wybrać się z doświadczoną osobą. Może to być instruktor wspinaczki górskiej, przewodnik górski lub znajomy wspinacz. Po pierwsze, trzeba zadbać o bezpieczeństwo. Należy się upewnić, czy dana osoba ma odpowiednie doświadczenie, a w przypadku instruktorów i przewodników – kwalifikacje. Polka pierwszą kobietą na świecie, która przeszła góry Europy podczas jednej wyprawy Anna Liszewska pokonała w sumie 6300 km. Od marca do grudnia 2022 roku przeszła przez 16 krajów. Wyczerpująca trasa prowadziła między innymi przez Alpy i Pireneje. Wybranie kursu z wykwalifikowanym instruktorem (m.in. z Polskiego Związku Alpinizmu) na pewno będzie dobrym rozwiązaniem. Pozwoli poznać najlepsze praktyki i unikać błędów już od samego początku. Często warunkiem koniecznym wejścia na lodospad jest potwierdzenie ukończenia kursu wspinaczki skałkowej. We wspinaczce lodowej trudność wyboru dróg jest mierzona w skali od WI1 do WI8. Początkujący wspinacze zazwyczaj wybierają drogi maksymalnie do trójki. Co do techniki wspinaczki – lodowa nieco różni się od tej skałkowej. W trakcie wspinania trzeba przyjąć pozycję trójkąta równoramiennego. Wspinacz powinien mieć nogi rozstawiane szeroko, szerzej niż ramiona, a stopy na tej samej wysokości. Natomiast ciężar ciała oparty na nogach, nie na rękach, ponieważ należy utrzymać balans i mieć zachowaną odpowiednią sekwencję ruchów wspinaczkowych. Dodatkowo ważna jest też technika wbijania raków w lód, kiedy stopy tak naprawdę stanowią podstawę stabilności i są główną siłą napędową. Jakie raki do wspinaczki lodowej? W przypadku sprzętu wspinaczkowego (tzw. szpej) wszystkie elementy są obowiązkowe, zaczynając od kasku, po uprzęże. Trzeba pamiętać o rakach (nie mylić z raczkami, które używa się w niskich górach w zimie). Najlepszym wyborem są duopointy, szczególnie dla początkujących, ponieważ zapewniają większe wsparcie w lodzie. Kolejnym ważnym elementem sprzętu jest czekan techniczny, którego ostrza mają być ostre i najlepiej do lodu. Oprócz tego uprząż wspinaczkowa z uchwytami na karabinki sprzętowe. Ważną częścią są też śruby lodowe, których długość zależy w dużej mierze od doświadczenia wspinaczkowego i tego, czy budujemy stanowiska ze śrub. Śruby takie mogą mieć długość od 10 cm do 22 cm. Co do tzw. sprzętu pobocznego,należy mieć plecak (35–45 litrów) oraz zestaw ABC lawinowe, czyli łopata, detektor i sonda lawinowa. Jakie ubranie do wspinaczki lodowej? W przypadku wyboru sprzętu i ubioru dobrze jest poradzić się doświadczonych wspinaczy czy instruktora. W warunkach zimowych trzeba zaopatrzyć w odzież membranową, która ochroni nas przed wodą z topniejącego lodospadu. Dobrze mieć ze sobą też grubszą kurtę z wypełnieniem puchowym lub z puchu syntetycznego, tzw. stanowiskową. Po to, aby założyć ją podczas przestoju, kiedy np. czeka się na kolejkę do wspinania. O czym warto jeszcze pamiętać? Na pewno trzeba zabrać ze sobą kilka par rękawic lub często podwójne pary tych samych ubrań, by mieć do ewentualnego przebrania. Dodatkowo należy rozważyć też posiadanie okularów czy przyłbic (w zależności od pogody), które chronią oczy przed promieniowanie UV, ale również przed odpryskami lodu. „Dziewczyny chodźcie w góry!" Pierwszy festiwal kobiecego outdooru w Polsce O Cosy Outdoor Festival, pierwszym festiwalu kobiecego outdooru w Polsce, opowiada Joanna Długowska, współzałożycielka Fundacji Dziko. Gdzie w Polsce uprawiać wspinaczkę lodową? Miejsca do wspinaczki lodowej w zimie są nie tylko w górach wysokich, jak Tatry, ale również tych niższych, co jest idealnym miejscem dla początkujących wspinaczy. Wśród takich miejsc są m.in. Karkonosze (np. w rejonie Śnieżnych Kotłów, Kotła Małego Stawu), Beskid Niski (okolice Rudawki Rymanowskiej) czy Góry Sowie (teren nieczynnych kamieniołomów w Głuszycy Górnej). Natomiast bardziej wymagające i najdłuższe ściany są w Tatrach, jak te po stronie polskiej. Laboratorium w Dolinie Gąsienicowej i Kuluar Kurtyki oraz Lodospady pod Żabimi Wrótkami w Dolinie Rybiego Potoku. Lodospadów w Tatrach jest niewiele i z reguły są poukrywane wysoko w dolinach, co powoduje, że czas spędzony na podejściach czasami przewyższa czas wspinaczki. W słowackich Tatrach są to doliny m.in. Dolina Białej Wody, Dolina Staroleśna czy Dolina Wielicka. Najwięcej jednak lodospadów jest niedaleko regionu Słowacki Raj. – Wspinanie lodowe jest jedną z najpopularniejszych zimowych dyscyplin wspinaczkowych w krajach alpejskich. W Polsce jest dyscypliną niezbyt popularną ze względów praktycznych – miejsc do wspinania lodowego jest u nas niewiele. Czy warto spróbować? Absolutnie, dla mnie to najbardziej estetyczna forma wspinania. Drogi lodowe to zazwyczaj bardzo eleganckie, efemeryczne linie, a samo wspinanie w lodzie zapewnia mnóstwo emocji. Od satysfakcji z pokonania drogi, przez estetykę ruchu, po sporą dawkę emocji w przypadku wspinania po trudnych lodospadach – opowiada Krzysztof Rychlik, instruktor wspinaczki lodowej. Gdzie w Europie uprawiać wspinaczkę lodową? Wśród topowych miejsc do wspinaczki lodowej w Europie zazwyczaj wymienia się: Włochy, Norwegię (region Rjukan), Szwajcarię (Kandersteg). Najbardziej popularnym miejscem jest włoska Dolina Aosty, gdzie jest znajdują się setki dróg lodowych. W Parku Narodowym Gran Paradiso są dwie równoległe doliny, gdzie wyznaczono ponad 140 lodowych dróg, których stopień trudności jest zróżnicowany. Prawie większość tych lodowców znajduje się blisko miejsc parkingowych. Dlatego również dolina ta należy do jednych z najłatwiej dostępnych miejsc wspinaczkowych w Europie. Natomiast w Norwegii najbardziej znanymi wodospadami do wspinaczki są Anakje, Bullen, Jomfrua i Ozzimosis. Sezon wspinaczkowy trwa od listopada do kwietnia. Najwięcej osób odwiedza Rjukan w lutym podczas Festiwalu Lodowego, który przyciąga wspinaczy lodowych z całego świata. We wspinaczce lodowej, tak jak w każdym sporcie, należy być cierpliwym i nabierać doświadczenia, by w pełni cieszyć się możliwościami, jakie daje. Początkujący wspinacze mają szansę trenować w Polsce, a ci bardziej zaawansowani mają stosunkowo bardzo blisko np. do Włoch, by zmierzyć się z większymi lodospadami. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
„Już myślałem, że to koniec” – rozmowa z Peterem „Peru” Chrzanowskim o paralotni, narciarstwie i filmach
Jako jeden z pierwszych zjeżdżał na nartach z lodowców, latał paralotnią w Ameryce Południowej i stworzył serię filmów o ekstremalnych wyczynach. Peter „Peru” Chrzanowski opowiada, kiedy sport jest spełnianiem marzeń, a kiedy zaczyna być szaleństwem.
W tym artykule: Peter „Peru” Chrzanowski na trzech kontynentach Pionier polskiego narciarstwa wysokogórskiego Jak filmować przygody ekstremalne? Książka odskocznią dla psychiki Peter „Peru” Chrzanowski to narciarz ekstremalny i paralotniarz polskiego pochodzenia. Od dziecka mieszka w Kanadzie. W latach 70. i 80. dokonał pierwszych zjazdów na nartach ze szczytów i lodowców na Alasce, w Kanadzie, Meksyku, Peru i Nepalu. Zajmuje się również realizacją filmów o narciarstwie ekstremalnym i paralotniarstwie. Jako operator brał udział m.in. w wyprawie dookoła świata samolotem z czasów II wojny światowej. Kilka jego produkcji zostało nagrodzonych na festiwalach filmowych. Obecnie z pasją organizuje i popularyzuje w krajach latynoskich nową dyscyplinę, Aerothlon, składającą się z trzech konkurencji: biegu, jazdy na rowerze górskim i z lotu na paralotni. W 2022 roku ukazała się jego książka pt. „Szusss, czyli jak przeżyłem samego siebie” wydana przez Wydawnictwo Annapurna. W swojej książce piszesz o znajomym, który powiedział: „Nie sądziłem, że spotkam cię jeszcze żywego". Co mu odpowiedziałeś? – Na początku roześmiałem się. Byłem wtedy z koleżanką na nartach. Powiedziałem, że byłby to dobry tytuł na moją książkę. Jednak wydając książkę, wybraliśmy nieco krótszy – „Szusss, czyli jak przeżyłem samego siebie”. Przeżyłem wiele wypadków na nartach i paralotni, a prawie wszystkie były wynikiem mojego błędu. Na przykład nie sprawdziłem pogody lub założyłem nieodpowiedni sprzęt. Stąd też nieco przewrotny tytuł książki. Peter „Peru” Chrzanowski na trzech kontynentach Wróćmy do początku. Jak trafiłeś do Kanady? W latach 70. XX wieku mój ojciec, z zawodu geodeta, wyjechał na stypendium naukowe do Kanady. My dołączyliśmy z mamą nieco później. Babcia musiała wtedy przekupić odpowiednie osoby, by załatwić nam z mamą wspólny paszport. Do Kanady płynęliśmy transatlantykiem „Stefan Batory” i tak dotarliśmy do Quebecu. Miałem wtedy 8 lat. Od zawsze pociągała się eksploracja świata? Już we wczesnym dzieciństwie często uciekałem rodzicom do lasu, a tam latem biegałem lub zimą jeździłem na nartach. Na szczęście rodzice dawali mi się wyżyć, nie ograniczali moich zapędów. Sami też poszukiwali nowych wrażeń i przygód. Wiele zawdzięczam również naszej podróży do Ameryki Południowej, którą odbyliśmy kamperem. Wyprawa trwała 14 miesięcy. Musiałem wtedy odpowiednio przygotować się do drogi – czytałem przewodniki i książki podróżnicze. Już będąc w trasie, często namawiałem rodziców do zjeżdżania z wyznaczonych tras, by odwiedzać ciekawe miejsca, o których czytałem w przewodniku. Robot Atlas robi fikołki. Jak firma Boston Dynamics tworzy mechanicznego człowieka i co chce osiągnąć? Firma budująca zaawansowane maszyny pokazała nowy film, na którym robot Atlas sprawnie przemieszcza się w przestrzeni, przenosi przedmioty i skacze. Kiedy powstanie mechaniczny człowiek? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/robot-atlas-robi-fikolki-jak-firma-boston-dynamics-tworzy-mechanicznego-czlowieka-i-co-chce-osiagnac-fot-boston-dynamics-68089d6.jpg" width="938" height="491" alt="Robot Atlas robi fikołki. Jak firma Boston Dynamics tworzy mechanicznego człowieka i co chce osiągnąć? (fot. Boston Dynamics)" title="Robot Atlas robi fikołki. Jak firma Boston Dynamics tworzy mechanicznego człowieka i co chce osiągnąć? (fot. Boston Dynamics)" /> Cztery miesiące spędziliśmy w Brazylii, gdzie chodziłem do szkoły. Z pewnością ten rok spędzony w podróży dał mi wiele pewności siebie. Ukształtował mnie i moje dalsze wybory. Później zamieszkałeś na dłużej w Peru... Miałem 17 lat, kiedy mój ojciec załatwił mi pracę w peruwiańskich Andach na stanowisku asystenta przy pracach geodezyjnych. Pamiętam, że w trakcie wolnych dni dokonywałem pierwszych zjazdów z pobliskich lodowców. To były moje pierwsze zjazdy zupełnie na dziko. Bardzo to polubiłem. Potem jeszcze kilka razy brałem udział w podobnych wyjazdach geodezyjnych, które łączyłem z realizowaniem swoich narciarskich pasji. Mieszkałeś też w innych krajach? Później rodzice wysłali mnie do Francji. Widzieli, że po powrocie z Peru bardzo się nudziłem i szukałem nowych wrażeń. We Francji miałem nauczyć się języka, ale trafiłem do szkoły w Grenoble, gdzie uczęszczały dzieci dyplomatów, które mówiły wyłącznie w języku angielskim. Wiedziałem, że w ten sposób nie nauczę się francuskiego, dlatego zacząłem pracować w restauracji. Natomiast weekendy spędzałem na stoku, jako instruktor narciarstwa. Pionier polskiego narciarstwa wysokogórskiego Wcześnie zacząłeś zjeżdżać ze szczytów gór i lodowców. Należysz do pierwszych ludzi, którzy propagowali narciarstwo w wersji extreme i free ride. Po raz pierwszy o zjeździe z wysokich gór dowiedziałem się z książki Yūichirō Miury – japońskiego narciarza, podróżnika i poety, który w 1970 roku próbował zjechać ze stoków Mount Everestu. Sporo też czytałem o Sylvainie Saudanie, który był znany ze zjazdów z dużych i stromych gór, także w Himalajach. Podczas pobytu w Peru pod koniec lat 70. po raz pierwszy próbowałem zjazdów z lodowców. Najpoważniejsza ekspedycja dotyczyła próby zjazdu z najwyższego szczytu w tym kraju – Huascarán (6 768 m. n.p.m.), którego finalnie nie udało mi się zdobyć. Brakowało nam doświadczenia, wzięliśmy choćby rakiety śnieżne, a wystarczyłyby raki. Z tej wyprawy mamy nagranie, które można obejrzeć na YouTube. View oEmbed on the source website Podczas tej wyprawy poznałem wspaniałego narciarza, Jean-Marca Boivina, pierwszego człowieka, który potem dokonał zlotu na paralotni z Everestu w 1988 roku. To niesamowite, że zjeżdżaliście na nartach z takich wysokości w latach 70. i 80. Masz na swoim koncie zjazdy z lodowców i gór m.in. w Peru, Kanadzie, Nepalu i na Alasce. Tymczasem w Polsce prawie nikt o tym nie wiedział. Myślę, że w naszym kraju wiele osób o narciarstwie wysokogórskim dowiedziało się dopiero dzięki Andrzejowi Bargielowi. Mam ogromny szacunek do Andrzeja, który ma naprawdę świetną kondycję i szybko aklimatyzuje się na dużych wysokościach. Po pierwszej nieudanej próbie w końcu zjechał na nartach z K2 jako pierwszy człowiek na świecie. Warto wiedzieć, że przy próbach takiego zjazdu zginęło wcześniej wiele osób, nie mówiąc o jeszcze większej liczbie pechowców, którzy nie przeżyli wejścia na ten trudny technicznie szczyt. Jędrek miał K2, a ty miałeś zjazd z Mount Robson w Kanadzie (3954 m. n.p.m.). Także musiałeś podjąć wcześniej kilka prób zjazdu. Mount Robson to piękna góra. W 1980 roku rozpoczął się mój nieco toksyczny związek z tą górą. Miłość przeplatała się z nienawiścią, a trwała kilka lat. Ta góra to taka skalna twierdza, u podnóża ma lodowce. Już samo zdobycie szczytu jest poważnym przedsięwzięciem, bo jest to trudna skalno-lodowa wspinaczka w bardzo niskich temperaturach. Do pierwszego zjazdu namówił mnie pewien Amerykanin, który był przewodnikiem. Wtedy wybraliśmy stronę, z której nie dało się zjechać. Z tej próby zjazdu jest nawet krótki film, który powstał we współpracy z firmą The North Face. View oEmbed on the source website Myśl o dokonaniu zjazdu wciąż nie dawała mi spokoju. Podjąłem szereg prób, z których kilka też skończyło się pechowo. Jednak w końcu udało się mi się samotnie zdobyć górę. Była to dla mnie wyjątkowa wyprawa, również bardzo niebezpieczna. Już podczas zjazdu niepotrzebnie śpieszyłem się do dziewczyny, która czekała na mnie na dole w bazie. Wybrałem zły wariant zjazdu, który kończył się urwiskiem, o czym oczywiście wcześniej nie wiedziałem. Mateusz Waligóra zdobył biegun południowy! Jak wyglądała wyprawa? „Przeżyłem wtedy piekło” W piątek 13 stycznia tuż po północy czasu chilijskiego Mateusz Waligóra został czwartym Polakiem, który samotnie dotarł na biegun południowy. Wyprawa trwała 58 dni. W tamtych czasach nie było dronów ani dokładnych fotografii satelitarnych. Gdy cudem zatrzymałem się nad urwiskiem, musiałem z powrotem wycofywać się do góry. Przed oczami stanął mi obraz wcześniejszego wypadku na Ranrapalce, gdy narty straciły oparcie na stromym stoku i zacząłem się bezładnie staczać w dół. Myślałem, że to już koniec i zupełnie się zrelaksowałem. Sądziłem, że cudów nie ma, nie przeżyje się upadku z 900 metrów. A jednak po pewnym czasie obudziłem się w szczelinie. Tym razem, na Robsonie musiałem niezwykle ostrożnie, krok po kroku podejść, by znaleźć się znowu w bezpiecznym terenie. Nie dawałem sobie większych szans, a jednak się udało. To dla mnie był przykład, jak reaguję w sytuacjach naprawdę kryzysowych. Zamiast wpadać w panikę, zaczynam działać bardzo racjonalnie. Z wyprawy tej wróciłem bardzo wyczerpany, straciłem 5 kilogramów. Po przejeździe do domu potrzebowałem tygodnia na pełną regenerację. Mimo wielu niebezpiecznych wypadków ciągle wracałeś do nart i śniegu. To było dla mnie naturalne. Nie odczuwałem strachu. Nigdy nie myślałem, by przestać zjeżdżać czy latać na paralotni, choć zdaję sobie sprawę, że straciłem wielu przyjaciół, którzy byli świetnymi narciarzami i paralotniarzami. Każda kolejna śmierć skłaniała mnie do refleksji, dlaczego to nie ja stałem się ofiarą. Nie ulega wątpliwości, że wiele razy ryzykowałem życiem. Wcześniej interesowałem się zachowaniem człowieka w obliczu skrajnego ryzyka. Dotarłem wtedy do książki Franka Farleya, który podzielił ryzykantów na dwie kategorie: tych przez duże „R” i przez małe „r”. W pierwszej kategorii umieścił ryzykantów świadomych: podróżników, odkrywców czy przedsiębiorców. Opisuje ich jako osoby, które nie lubią rutyny, kochają zaś nowe wyzwania i nie zniechęcają ich przeciwności. Myślę, że według Farleya byłbym ryzykantem przez duże „R”. Jak filmować przygody ekstremalne? Oprócz narciarstwa i latania na paralotni zrealizowałeś kilkanaście produkcji filmowych. To filmy o górach, przygodzie i pasji do sportu. Moje filmy najczęściej były pokazywane na festiwalach, z wyjątkiem nagrań, które realizowałem z partnerem komercyjnym – te dostępne są na YouTube. Moje trzy pasje to właśnie film, paralotnia i narty. W tamtych czasach (lata 80. i 90.) realizacja filmów była o niebo trudniejsza. Filmy kręciło się na taśmach filmowych, a montaż robiło się z pociętych fragmentów nakręconych ujęć. Dobrze jest to pokazane w wyświetlanym obecnie filmie Stevena Spielberga „Fabelmanowie". Zarówno montaż, jak i koszty produkcji były zdecydowanie bardziej czasochłonne i kosztowne. Teraz można wyprodukować piękny film, dysponując nawet skromnym budżetem, tak naprawdę wystarczy jedynie prosta kamerka i program do montażu. Wcześniej trzeba było najpierw wywołać taśmę filmową, by dopiero potem przystąpić do montażu. Cały ten proces ciągnął się miesiącami, a nawet latami. Stąd też brały się bardzo wysokie koszty takich produkcji, a my z naszą paczką nie mieliśmy odpowiednich funduszy. Dlatego też musieliśmy kombinować, na przykład pracując w studiu montażowym nocami. Zdawałem sobie sprawę, że istniały inne możliwości realizacji filmów, jak pozyskanie grantów i finansowania przez duże firmy, ja jednak nie miałem cierpliwości do związanej z tym biurokracji. Tak więc, dysponując znacznie mniejszym budżetem, musiałem być bardziej kreatywny i szukać innego źródła finansowania, często nawiązując współpracę z zagranicznymi telewizjami, na przykład włoską czy francuską. Polka pierwszą kobietą na świecie, która przeszła góry Europy podczas jednej wyprawy Anna Liszewska pokonała w sumie 6300 km. Od marca do grudnia 2022 roku przeszła przez 16 krajów. Wyczerpująca trasa prowadziła między innymi przez Alpy i Pireneje. Współorganizujesz Aerothlon, czyli zawody składające się z trzech konkurencji: biegu, jazdy na rowerze górskim i lotu na paralotni. Dodam, że moje zauroczenie paralotniarstwem zaczęło się w latach 80. Zafascynowały mnie filmy francuskiego wspinacza Christophe’a Profita, który po wejściu na szczyty zlatywał z nich na spadochronie w dolinę. Według mnie było to genialne ułatwienie, bo w górach zejście nierzadko bywa trudniejsze od wejścia. W ten sposób wielogodzinne schodzenie można zastąpić kilkuminutowym lotem. Moja paralotniowa obsesja trwa do dziś i wciąż daje mi wiele radości. Zacząłem zabierać paralotnie na większość wyjazdów, na narciarskie zimowe zjazdy i alpejskie wspinaczki. Zdobywanie doświadczenia paralotniarskiego to stosunkowo długi proces. Potem przyszła kolej na współorganizowanie zawodów z użyciem paralotni, które składają się nie tylko z samego lotu, ale jeszcze z dwóch innych konkurencji, czyli biegu i jazdy na rowerze górskim. Zorganizowałem kilka edycji Aerothlonu w Kanadzie, pomagałem też przy organizacji podobnych zawodów w Meksyku i Kolumbii. W tym ostatnim kraju poznałem wielu Polaków, między innymi Dominikę Kasieczko i Michała Gierlacha, którzy zawodowo uprawiają paralotniarstwo i brali udział m.in. w znanym Red Bull X-Alps. W roku 2023 chciałbym zorganizować takie zawody w Szczyrku. Podczas ostatniego pobytu w Polsce zrozumiałem, jak ważny jest dla mnie ten kraj, w którym się urodziłem i wychowałem. Dlatego też chciałbym jeszcze zrobić tu coś ciekawego. Mamy już spore zainteresowanie zawodami, otrzymaliśmy m.in. wsparcie od prezydenta Bielska-Białej. W tych wszystkich działaniach pomaga mi Paweł Faron, który jest m.in. mistrzem Polski w paralotniarstwie i instruktorem. Książka odskocznią dla psychiki Ostatnie 2 miesiące byłeś w Polsce. Przyjazd był związany z wydaniem książki. Jak doszło do jej powstania? Książkę zacząłem pisać w grudniu 2018 roku, gdy kurowałem się po poważnym wypadku paralotniarskim. Miała to być dla mnie swoista terapia, pewna odskocznia dla mojej psychiki. Niestety, początki nie były łatwe, bo w wyniku awarii komputera straciłem sporo napisanego już materiału. Zezłościłem się na dobre i na pewien czas zarzuciłem ten projekt. Potem jednak wróciłem do niego i w pewnym momencie udało mi się zakończyć opisywanie całej mojej drogi narciarsko-paralotniarskiej, oczywiście w języku angielskim. Podczas covidu nie było jednak łatwo znaleźć wydawcę angielskiego, dlatego też skontaktowałem się z Romanem Gołędowskim (z wydawnictwa Annapurna), którego poznałem na Festiwalu Górskim w Lądku Zdroju prawie 17 lat temu. Ustaliliśmy, że tekst zostanie przetłumaczony na język polski, a potem dalej nad nim popracujemy. Tak też się stało i po roku przeróżnych zabiegów edytorskich, jak skreślenia i uzupełnienia, powstała ostateczna wersja, znacząco różniąca się od angielskiego oryginału. A potem miałem bardzo ciekawą trasę promocyjną po Polsce, jak to się mówi od Morza do Tatr, w trakcie której odwiedziłem kilkanaście miast, byłem m.in. na imprezach górskich w Warszawie i Krakowie. Jakie masz dalsze plany? Niedługo wylatuję do Meksyku, gdzie trochę polatam z kolegą z Norwegii, a potem skieruję się do Kolumbii, gdzie w lutym odbędzie się kolejna edycja Aerothlonu. Wracam do Kanady na początku marca, by pojeździć trochę na nartach. Do Polski chciałbym przylecieć na początku maja i przygotować się do organizacji Aerothlonu w Szczyrku. Wstępnie chcielibyśmy go zorganizować w weekend pod koniec maja. Bardzo intensywny początek roku. Na koniec mam bardziej ogólne pytanie: jaką radę dałbyś 20-, 30-latkom? Żeby podążać za swoją pasją i nieco zwolnić tempo. Zwolnijcie! Bo młodość to najwspanialszy czas w życiu człowieka. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Kolarstwo grawitacyjne, czyli jazda ekstremalna na rowerze
Zjazd po mocno nachylonych stokach, mierzenie się z przeszkodami i skoki na rowerze – oto kolarstwo grawitacyjne. Ekstremalna jazda na rowerze szybko zyskuje na popularności.
W tym artykule: Jakie są odmiany kolarstwa grawitacyjnego? Co o kolarstwie grawitacyjnym mówią zawodnicy? Jak zacząć uprawiać kolarstwo grawitacyjne? Dla kogo jest kolarstwo grawitacyjne? Czym różni się kolarstwo grawitacyjne od tradycyjnego? Przede wszystkim tym, że kolarstwo grawitacyjne stawia na zjazdy po mocno nachylonych stokach lub górskich ścieżkach oraz na trudne przeszkody, jak hopki czy. Już samo określenie „grawitacyjne” sugeruje, że grawitacja wspiera kolarza podczas zjazdu lub skoku na przeszkodzie, a następnie pomaga bezpiecznie wylądować. Takie zjazdy wywołują spore emocje, ponieważ kolarz porusza się z dużą prędkością, a przed sobą ma jeszcze przeszkody do pokonania. Jakie są odmiany kolarstwa grawitacyjnego? Kolarstwo grawitacyjne, inaczej ekstremalne lub górskie, ma wiele odmian, jak m.in. Downhill – ta odmiana polega na mocnym zjeździe w dół po oznaczonej trasie górskiej (z naturalnymi przeszkodami, takimi jak skały czy uskoki) lub po specjalnie przygotowanej trasie ze sztucznymi przeszkodami. Freeride to z kolei zjazdy po dzikich ścieżkach czy pokonywanie leśnych hopów przy zmiennym nachyleniu terenu. Od zjazdów po dzikich zboczach, przez wąskie drewniane kładki (tzw. northshore), po długie loty na leśnych hopach i kręcenie trików. W przypadku freeride’u prędkość nie ma już takiego znaczenia. Dirt jumping polega na wykonywaniu skoków i ewolucji w powietrzu na specjalnym torze. Każda z tych form wymaga nieco innego roweru, który byłby przystosowany do różnych zjazdów. Ten Polak pokonał rowerem pionową ścianę. Nie oglądaj, jeśli masz lęk wysokości! [WIDEO] Michał Kollbek oszukał grawitację. Nagranie z tego wyczynu obiegło cały świat. Co o kolarstwie grawitacyjnym mówią zawodnicy? – MTB to dla mnie najlepszy sposób na poruszanie się po górach. Pozwala na pokonanie dużego dystansu po szlakach i zapewnia przy tym dużą dawkę adrenaliny na zjazdach i sekcjach technicznych. To też zabawa w bike parkach, która w stu procentach polega na zjazdach i doskonaleniu swojej techniki, oraz pokonywaniu ograniczeń fizycznych i tych w głowie. Daje też dawkę satysfakcji i endorfin, kiedy robisz to, czego najpierw się boimy, jak zjechanie lub skoczenie w zróżnicowanym terenie. MTB może być rodzajem turystyki i sposobem na spędzanie czasu w górach. Wszystkie odmiany MTB w wyczynowej formie to sport ekstremalny, niebezpieczny i wymagający. By zacząć, wystarczy sprawny rower górski, kask i chęci – opowiada Szymon Pomorski, entuzjasta kolarstwa MTB, backpackingu i zjazdów szosowych. Kolarstwo grawitacyjne nie należy do najłatwiejszych sportów. Wymaga dużej koncentracji i może być też niebezpieczny dla początkujących amatorów, jeśli na przykład nie skorzystają z pomocy doświadczonych trenerów Jak zacząć uprawiać kolarstwo grawitacyjne? Na samym początku przygody z kolarstwem warto zapisać się na kilka lekcji z licencjonowanym instruktorem, który ma doświadczenie i przekaże wiele cennych uwag m.in. do techniki i bezpieczeństwa. Na takie treningi i zjazdy można wypożyczyć rower, by sprawdzić, czy w ogóle spodoba się taka forma kolarstwa. Jeśli tak, to wtedy można zdecydować o zakupie roweru, ponieważ te lepsze mogą kosztować bardzo dużo. Odpowiednio wybrany rower do jazdy grawitacyjnej to nie wszystko. Należy zadbać o odpowiednie wyposażenie, jak kask typu fullface (tzw. zbroja), ochraniacze na klatkę piersiową i plecy, ochraniacze na łokcie, kolana, rękawiczki z zakrytymi palcami, a także gogle rowerowe. Kwestią istotną są również buty, które powinny mieć m.in. twardą podeszwę. Warto przy wyborze, zarówno roweru i całego wyposażenia skorzystać z pomocy fachowców np. w sklepach rowerowych. W Polsce coraz częściej powstaje infrastruktura pod takie zjazdy, zarówno dla początkujących i zaawansowanych kolarzy. Ważne, by od razu nie wybierać najtrudniejszych szlaków, ale przede wszystkim ćwiczyć jazdę rowerową pod okiem specjalisty. Trasy choćby w górach oznaczone są kolorem zielonym dla początkujących. Warto jeszcze pamiętać o dobrej kondycji fizycznej, przed rozpoczęciem treningów i zjazdów. Wśród przykładów treningów uzupełniających do tej aktywności może być m.in. joga, ścianka wspinaczkowa czy również skakanie na trampolinach. Potrzebujesz adrenaliny? Oto lista najbardziej niebezpiecznych sportów ekstremalnych Sporty ekstremalne od niepamiętnych czasów rozpalają wyobraźnię i przyciągają wielbicieli adrenaliny. Związane z nimi ryzyko pozwala się sprawdzić i stanowi trudne wyzwanie. Lista sportó... Kolarstwo grawitacyjne może kojarzyć się wyłącznie z górami i trasami ukrytymi głęboko w lesie, jednak nic bardziej mylnego. Kolarze grawitacyjni z miast wcale nie muszą jeździć w góry, by uprawiać ten sport. W miastach powstają parkbike i pumptracki, gdzie można trenować zjazdy. Dobrym przykładem jest Bikepark Kazoora, który znajduje się na warszawskim Ursynowie. To miejsce doskonale znane przez rowerzystów, ale również biegaczy górskich, przygotowujących się do zawodów w bieganiu ultra. Górka Kazurka ma sporo wzniesień, przeszkód, dlatego często są tam organizowane zawody kolarstwie, ale też biegowe. Dla kogo jest kolarstwo grawitacyjne? O tym, kto może spróbować kolarstwa grawitacyjnego i gdzie można trenować opowiada mi Piotrek Krajewski, instruktor kolarstwa grawitacyjnego i prezes stowarzyszenia Kazoora, opiekujący się Bikeparkiem Kazoora. – Kolarstwo grawitacyjne to dyscyplina, która rozwinęła się w Polsce stosunkowo dawno. Myślę, że pierwsze początki można datować na lata 90., kiedy pojawiły się u nas pierwsze BMX, czyli rowery bez tzw. zawieszenia, które pozwoliły na uprawianie dyscyplin freestylowych. Obecnie dyscyplina ta mocno się rozwinęła, szczególnie w czasie pandemii. Wielu rowerzystów, którzy wcześniej wybierali się na wycieczki do lasu, zaczęli poszukiwać innych form jazdy na rowerze i spróbowania czegoś zupełnie innego. Kto może spróbować? Z pewnością każda osoba, która ma odpowiedni rower do takiej jazdy i kask. Początkujący kolarze w górach mają do wyboru trasy o kolorze zielonym. Jeśli nie mamy podstaw w zjazdach, to możemy np. szybko stracić równowagę, wybierając trasy o kolorze niebieskim, ponieważ tam są już większe przeszkody. Jeśli jesteś sprawny fizycznie, to z pewnością poradzisz sobie. Ten sport jest bardzo intuicyjny, dlatego tak ważna jest świadomość naszego ciała – tłumaczy Piotrek Krajewski. – Na samym początku warto wypożyczyć rower i spróbować, czy ci się to będzie podobało. Zakup roweru to wydatek nawet kilku tysięcy złotych. W Polsce zimy są coraz krótsze, dlatego ośrodki narciarskie zaczęły oferować wyciągi dla rowerzystów. Szczególnie te do polecenia są ośrodki w Bielsko-Biała, Szczyrku i Grupy Pingwin (Czarny Groń, Słotwiny, Kasina, Skolnity i Kurza Góra). W miastach również powstaje coraz więcej miejsc, jak pumptracki, czyli specjalnych torów do jeżdżenia – dodaje instruktor. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
„Dziewczyny chodźcie w góry!" Pierwszy festiwal kobiecego outdooru w Polsce
O Cosy Outdoor Festival, pierwszym festiwalu kobiecego outdooru w Polsce, opowiada Joanna Długowska, współzałożycielka Fundacji Dziko.
W tym artykule: Skąd u ciebie zainteresowanie outdoorem? Skąd pomysł na Fundację Dziko? Jakie działania realizujecie w ramach fundacji? Organizujecie mikrowyprawy dla dzieci i dorosłych. Skąd ten pomysł? Jaka jest Twoja definicja outdooru? Jak zachęcić dziewczyny do aktywności blisko natury i spędzania wolnego czasu m.in. w górach czy na wędrówkach w lesie? Jaką rolę pełni outdoor w kierunku empowerment czy ruchu body positive? Skąd pomysł na festiwal kobiecego outdooru? Kogo zaprosiłaś na festiwal? Czy planujesz kolejną edycję? Gdzie lepiej odpoczywasz? W górach czy nad morze? Joanna Długowska od zawsze najlepiej się czuła, spacerując po lasach, czy wyjeżdżać na wakacje pod namiot. Właśnie zorganizowała pierwszy w Polsce festiwal kobiecego outdooru Cosy Outdoor Festival, by zainspirować inne kobiety do odkrywania aktywności na świeżym powietrzu. I na własnych, dziewczyńskich zasadach. Skąd u ciebie zainteresowanie outdoorem? Od dziecka byłam bardzo ciekawa świata. W wakacje jeździłam z rodzicami pod namiot. Wstawałam wtedy wcześnie rano i szłam z tatą do lasu, żeby wykopać robaki na ryby. Pochodzę w połowie z rodziny leśników. Mój pradziadek Staszek Biernacki zakładał pierwszy rezerwat żubrów dla prezydenta Ignacego Mościckiego w Książu koło Smardzewic (woj. łódzkie). Prezydent otrzymał w 1934 r. cztery bizony stepowe od kanadyjskiej Polonii, więc pojawiła się nagła potrzeba budowy zagrody. Tym zajął się pradziadek, a później, w pierwszych miesiącach II wojny światowej moja prababcia Gienia dokarmiała pozostawione bez opieki zwierzęta. Obecnie moja rodzina nie zajmuje się już leśnictwem. Ostatni w tej branży wujek od dawna prowadzi szkółkę leśną i fotografuje przyrodę. To właśnie z wujkiem i rodzicami włóczyliśmy się po lasach. Do dziś zapach świerków i sosen przywołuje miłe wspomnienia z dzieciństwa. Miałam też epizod miejski, przez długi czas pracowałam w agencji reklamowej w Warszawie. Jednak z biegiem lat zaczynałam rozumieć, że to nie jest moje naturalne środowisko, brakowało mi przyrody. Dlatego wraz z mężem Łukaszem podjęliśmy decyzję o wyprowadzce na wieś. Pomogła nam w tym pandemia. Pierwszy lockdown spędziliśmy w pod Puszczą Białowieską i to był czas powrotu do spokojnego rytmu życia. Od tamtej pory zaczęliśmy częściej wyjeżdżać na wieś. Śmialiśmy się nawet, że wynajmujemy bardzo drogi kontener na meble, gdzie możemy szybko się przepakować i znów uciekać z miasta. Skąd pomysł na Fundację Dziko? Jakie działania realizujecie w ramach fundacji? Pomysł na założenie fundacji narodził się w Patagonii. Łukasz był od dawna zafascynowany historią przedsiębiorcy Douga Tompkinsa, który sprzedał udziały w swoich firmach i zaczął skupować ogromne połacie ziemi w Chile i Argentynie. Następnie wraz z żoną Tompkins zakładał parki narodowe. W sumie objęli ochroną 5,7 miliona hektarów dzikich terenów. Zamarzyło nam się to samo. Chcieliśmy zachować dziką Europę dla następnych pokoleń. Marzenie o tyle szalone, że w Europie nie mamy tak rozległych terenów jak w Ameryce Południowej. Sami nie jesteśmy też potentatami biznesowymi, więc wykupowanie ziem za prywatne pieniądze nie wchodziło w grę. Zaczęliśmy się zastanawiać, jak przekuć ideę Tompkinsów na nasze, europejskie i polskie warunki. W Fundacji Dziko zdecydowaliśmy się działać na mniejszą skalę, ale cały czas w duchu „rewildingu”, czyli renaturalizacji. Tam gdzie to tylko możliwe oraz w duchu głębokiej ekologii, która podkreśla, że stanowimy jeden, wspólny ekosystem. Mam wrażenie, że jako gatunek homo sapiens tak bardzo odcięliśmy się od natury, że popadliśmy w swego rodzaju przyrodniczy analfabetyzm. Stąd misja, żeby przypomnieć ludziom język natury, żeby lepiej chronić to co dzikie i wolne. Staramy się też promować pozytywny wizerunek ekologa, jako eksperta o niezwykle wartościowej w dzisiejszych czasach wiedzy oraz jako opłacalny zawód zaufania publicznego. Uważamy, że aktywiści, ekolodzy i obrońcy przyrody powinni dostawać godną płacę za swoją pracę. Potrzebujemy ich teraz, tak samo jak lekarzy, prawników czy nauczycieli. Niestety w niektórych środowiskach nadal pokutuje obraz radykalnych ekofreaków, którzy przypinają się do harwesterów i maszyn leśnych. Chcemy odczarować ten wizerunek, ale też zwracamy uwagę na potrzeby lokalnych społeczności, które nierzadko muszą z dnia na dzień rezygnować z dotychczasowej formy zarobku, na rzecz ochrony środowiska. To rodzi frustrację, konflikty i wyklucza te społeczności z ekosystemu. Dlatego potrzebna jest alternatywa. Organizujecie mikrowyprawy dla dzieci i dorosłych. Skąd ten pomysł? Na pomysł mikrowypraw wpadł mój mąż Łukasz podczas samotnej, zimowej wyprawy na płaskowyż Hardangervidda w Norwegii. Dotarło do niego wtedy, jaka jest prawdziwa cena życia podróżnika. Od tej pory realizuje swoje wyjazdy na mikroskalę i opowiada o tym, że nie trzeba być himalaistą, żeby przeżyć przygodę. Ta czeka tuż za progiem. Od 7 lat zabiera grupy na tropienie wilków w Puszczy Białowieskiej, opowiada o zwyczajach i roli dużych drapieżników w ekosystemie, ale przede wszystkim pokazuje, jak przeżyć niesamowitą przygodę w lesie. Na takich wyjazdach dorośli i dzieci mają szansę odbudować swoją więź z naturą i poczuć się za nią odpowiedzialni. Oprócz tego uczestnicy uczą się czytać las, dzięki czemu zauważają sieć pozornie niewidocznych w przyrodzie połączeń i zdarzeń, które łączą się w fascynującą opowieść. Podczas mikrowypraw najwdzięczniej reagują dzieciaki, które potrafią niemal włożyć nos w żółty śnieg, żeby sprawdzić, jak pachnie mocz wilka, albo przyklejają się do „pana przewodnika”, szukając razem z nim tropów dzikich zwierząt. Jaka jest Twoja definicja outdooru? Ja rozumiem outdoor jako aktywność na świeżym powietrzu w poszanowaniu przyrody i drugiego człowieka. Może to być parzenie kawy w lesie podczas wędrówki, himalaizm, bikerafting, camping, kitesurfing, albo czytanie na ławce w parku, czy przyglądanie się szyszce. Dla mnie outdoor tym się różni od sportu na świeżym powietrzu, że nie opiera się na rywalizacji. To jest po prostu bycie w przyrodzie na własnych zasadach. Jak zachęcić dziewczyny do aktywności blisko natury i spędzania wolnego czasu m.in. w górach czy na wędrówkach w lesie? Jaką rolę pełni outdoor w kierunku empowerment czy ruchu body positive? Często zastanawiałam się, jak outdoor promować w Polsce. To zupełnie inne zagadnienie niż w kontekście outdooru w Stanach Zjednoczonych. W USA jest to wielomilionowy biznes i cała kultura. W Polsce ta świadomość jest też coraz większa. Ostatnio byliśmy z Łukaszem w Norwegii na wspomnianym płaskowyżu Hardangervidda na trekkingu. Spotkaliśmy tam grupę kobiet, wędrujących razem – mamy z córkami, siostry. Jedna z mam miała 85 lat, a jej córka około 60. Razem miały przejść ten sam szlak co my, czyli 20 km pieszo w silnym wietrze, deszczu i słońcu. Podczas rozmowy, opowiedziałam im, że organizuje festiwal kobiecego outdooru. Wtedy młodsze dziewczyny z grupy spojrzały na mnie zdziwione i zapytały, dlaczego w ogóle muszę zachęcać kobiety do wyjścia w góry. Norwegowie bardzo kultywują tzw. friluftsliv, czyli dosłownie życie na świeżym powietrzu. Dla nich wychodzenie do lasu na spacery czy trekkingi w górach jest modne i normalne, tak jak u nas weekendowe wyjścia do supermarketu. To jest kwestia mentalności. Za granicą na szlakach górskich można zauważyć, że kobiet jest więcej w porównaniu do Polski. Przydałby się u nas jakiś pozytywny wzorzec kobiety outdooru, takiej jak na przykład kiedyś Simone de Beauvoir, francuska pisarka i feministka, która pisała o tym, by dziewczynki spędzały czas w naturze. De Beauvoir uważała, że dzięki aktywności stają się one pewniejsze siebie i mają poczucie większej decyzyjności. Sama pisarka również sporo czasu spędzała na szlakach górskich i bardzo sobie ceniła swoje wyprawy z wiklinowym koszykiem, w którym zawsze miała podobno świecę, mapę i termos z winem. Skąd pomysł na festiwal kobiecego outdooru? Ten pomysł kiełkował we mnie już od jakiegoś czasu. Chodząc po górach, wspinając się zauważyłam, że podążam głównie śladami mężczyzn – to oni zwykle byli instruktorami, przewodnikami, czy ratownikami. Kobiet w górskich opowieściach było niewiele. Sama wiedziałam tylko o Wandzie Rutkiewicz. Potem przeczytałam książkę Ani Król „Kamienny sufit. Opowieść o polskich taterniczkach”, o pierwszych dziewczynach, które przecierały nasze górskie szlaki. Zafascynowały mnie ich historie, a jednocześnie zasmucił mnie fakt, że jest to jedyna publikacja na ten temat. Miałam ogromne poczucie niesprawiedliwości i potrzebę, żeby te historie zostały usłyszane. Ideą festiwalu jest stworzenie przestrzeni dla kobiet, w której mogą odkrywać swoje możliwości w outdoorze bez konieczności porównywania się z mężczyznami. Uważam, że taka przestrzeń jest nam potrzebna, żebyśmy mogły odzyskać pewność siebie i potem ruszyć razem na szlak – w dowolnym gronie. Zwracam też uwagę na język, jakim opowiadamy o outdoorze. Określenia takie jak „atak szczytowy”, „pokonywanie szlaku”, czy „zdobywanie góry” oddzielają nas grubą kreską od przyrody i każą ją sobie czynić poddaną. Nie tędy droga. Według mnie nie można walczyć z naturą, jak chcesz być blisko niej. Kogo zaprosiłaś na festiwal? To jest miejsce na laurkę dla tych niesamowitych kobiet. Festiwal otworzyła prelekcja Eweliny Wiercioch, jednej z dwóch kobiet w TOPR-ze. Ewelina opowiadała o swoich zmaganiach w męskim, górskim świecie. Był z nią jej mąż Grzesiek, bo razem też tworzą projekt Tam i Tu Tatry. Potem w papuciach wystąpiła Gosia Szumska i rozbawiła wszystkich do łez swoimi opowieściami z perspektywy właścicielki pensjonatu Złoty Jar i Kopalni Złota. Magda Lassota – podróżniczka i fotografka, która niedawno wróciła z podroży vanem do Stanów Zjednoczonych i Kanady przypomniała swoją podróż do bazy pod Everestem i opowiedziała o swojej książce „W cieniu Everestu”, w której przedstawia sylwetki i historie osób, decydujących się zdobyć najwyższy szczyt świata. Daria Sieracka z Fundacji Wandalistki przyjechała niemal prosto z wyprawy śladami Wadny Rutkiewicz pod Kanczendzongę i pokazała nam kobiecą stronę Himalajów. A potem niespodziewanie pojawiła się Kamila Kielar, która ze złamaną nogą, o kulach teleportowała się do Schroniska w Dolinie Roztoki i dosłownie wciągnęła nas w świat długodystansowego chodzenia szlakiem Pacific Crest Trail w USA. Wspomniana już wcześniej Ania Król opowiadała o pierwszych działaniach kobiet w Tatrach. Ania Wyżykowska uczyła dziewczyny rąbać drewno na małe szczapki, a potem opowiadała o tym, jak się mieszka kobiecie samej w górskiej chatce. Na koniec jeszcze Aga Soboń z fundacji Rewilding Europe opowiedziała o swojej pracy i o tym, jak mądrze chronić przyrodę. Oprócz samych prezentacji były również warsztaty. Codziennie rano dziewczyny miały do wyboru: trekking przyrodniczy z nauką nawigacji w terenie z Anią Pikus z Tatrzańskiego Parku Narodowego. Wprowadzenie do biegów górskich, zimowych z Olą Siwczuk. Prowadziłam też warsztaty sprzętowe wspólnie z marką LaMunt, czyli kobiecą marką outdoorową, produkującą ubrania bez plastiku, jak na przykład ocieplane kurtki z kaszmiru pochodzącego z recyklingu. Podczas warsztatów dziewczyny dowiadywały się, jak się ubrać odpowiednio do aktywności i pogody, jak się spakować na wędrówkę i jak prawidłowo używać kijków trekkingowych. W schronisku po raz pierwszy odbyły się też zajęcia jogi z Anitą Podkową, która potrafiła wyciszyć i zrelaksować grupę mimo rozlegających się w stołówce zamówień: „pomidorowa!”, „oscypek z brusznicą!”. Wieczorem w piątek zorganizowałyśmy wernisaż prac autorstwa młodej, podhalańskiej artystki Marzeny Wodziak. Jej obrazy przyjechały specjalnie do Roztoki, dzięki uprzejmości Ani Krupy, właścicielki schroniska. Czy planujesz kolejną edycję? Nie mam wyjścia. Po tej edycji dziewczyny nie dają mi spokoju (śmiech). Wiem na pewno, że kolejnych edycji nie zorganizuję już sama – po prostu nie dam rady. Dlatego serdecznie zapraszam do współpracy. Wiem też, że podczas tej edycji zadziała się jakaś magia. Zawiązały się nowe przyjaźnie, były łzy wzruszenia, śmiechów i niesamowitego, kobiecego wsparcia. Ja tak napisałam, że sama zorganizowałam ten festiwal, ale przez te 4 dni w Tatrach poczułam, że mam za sobą mur cudownych kobiet, które stworzyły niepowtarzalny klimat. Bez nich to by się nie udało. Dlatego jestem wdzięczna każdej z dziewczyn osobno. Tego się nie da zamówić online z dowozem do domu. Gdzie lepiej odpoczywasz? W górach czy nad morze? Ideał to długi poranny trekking w górach zakończony wejściem do morza. Tak robimy z Łukaszem na Krecie. Przed wyjściem pakujemy do plecaka maskę do pływania, tak żeby zejść ze szlaku prosto do wody. Powoli dorastamy do idei wczasów na Bali, ale póki co zawsze lądujemy w miejscach typu Patagonia, czy Norwegia, gdzie warunki bywają ciężki, ale przygoda i życie jakby pełniejsze. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Mateusz Waligóra wyrusza samotnie na biegun południowy. „Jestem zwolennikiem spontanicznego podejścia” [WYWIAD]
Do tej pory biegun południowy samotnie zdobyło tylko trzech Polaków. Mateusz Waligóra zamierza dołączyć do tego grona. Podróżnik rusza w kolejną wyprawę jeszcze w listopadzie.
W tym artykule: Mateusz Waligóra o przygotowaniu do wyprawy na biegun południowy. Czego boi się najbardziej? Kim jest Mateusz Waligóra? Mateusz Waligóra ma na swoim koncie m.in. przejście pustyni Gobi, trawers Grenlandii czy przejście wszystkich znakowanych szlaków pieszych w Tatrach. Tym razem podejmuje się kolejnego wyzwania. Planuje samotnie i bez wsparcia z zewnątrz zdobyć biegun południowy. Przed nim 60 dni wędrówki, podczas której będzie się poruszał na nartach, ciągnąc ze sobą pełny ekwipunek na saniach, ważący 120 kilogramów. Do pokonania ma 1200 kilometrów. Wyprawa rozpocznie się w zatoce Hercules Bay na brzegu lodowca szelfowego Ronna, by zakończyć przy stacji badawczej Amudsen-Scott na biegunie południowym. Po zdobyciu bieguna solo Waligóra dołączy do grona zaledwie trzech osób z Polski, którym wcześniej się to udało. Są to: Marek Kamiński (1995 r.), Małgorzata Wojtaczka (2017 r.), Jacek Libucha (2020 r.). O przygotowaniach do wyprawy z Mateuszem Waligórą rozmawiała Magdalena Bryś. Mateusz Waligóra o przygotowaniu do wyprawy na biegun południowy. Czego boi się najbardziej? Magdalena Bryś: W tym roku w czerwcu razem z Łukaszem Superganem ukończyliście trawers Grenlandii. Później latem przeszedłeś sam wszystkie znakowane szlaki piesze w Tatrach. Zdążyłeś się zregenerować przed kolejną wyprawą? Mateusz Waligóra: Nie czuję się gotowy fizycznie. Chociaż sama Grenlandia była ostatnim testem przed biegunem. Na szczęście udało mi się znaleźć oparcie w osobie Łukasza Supergana, ponieważ takich wypraw jak na Grenlandię nie można było zrealizować samemu. Łukasz okazał się partnerem doskonałym. Wróciliśmy do domów w pełni zadowoleni i zdrowi, bo często po takich wyprawach wraca się wykończonym. Dwa tygodnie po tym, jak wróciłem z Grenlandii do Polski, byłem już w Tatrach. Przyznam, że miałem pewną obawę o moje kolana po miesiącu chodzenia po płaskim, które mogły sobie nie poradzić ze stosunkowo dużymi przewyższeniami. Uważam, że po przejściu szlaków w Tatrach był najlepszy moment na wyruszenie na biegun. Jednak wtedy złapałem infekcję, a oprócz tego musiałem dopinać formalności i budżety. Ostatnie miesiące spędziłem głównie przed komputerem. Wiem, że nigdy tak długo nie przygotowywałem się do wyjazdu i wyprawy, jak tym razem. Jednocześnie czułem, że jestem źle przygotowany. Teraz to się dzieje i w pełni poddaje się temu, co ma nastąpić i po prostu chcę cieszyć się z tego. Dlaczego to znów kierunek polarny i skąd ten pomysł? Pomysł na biegun drzemie we mnie już od dawna. Wydaje mi się, że po raz pierwszy pojawił się, kiedy byłem w gimnazjum lub liceum. Wtedy, zainspirowany książkami podróżników, zacząłem spędzać bardzo dużo czasu blisko natury, szczególnie nad nieodległym od mojego domu jeziorem Nyskim (woj. opolskie). W zimie jezioro to regularnie zamarzało. Pamiętam, że chodziłem wtedy po tym jeziorze, chociaż wiem, że nie było to zbytnio odpowiedzialne. Wyobrażałem sobie wówczas, jeśli teraz udaje mi się chodzić po zamarzniętej tafli jeziora, to któregoś dnia mogę dotrzeć też do bieguna południowego lub północnego. Na przestrzeni lat nie pozwoliłem sobie zapomnieć o tym pomyśle w dorosłym życiu. Wierzyłem przez cały ten czas, że któregoś dnia ruszę na biegun. Intensywnie zacząłem się przygotowywać do tej wyprawy w 2020 r., kiedy zaczęła się pandemia. Wtedy planowałem przejście Australii, ale niestety z powodu COVID-u musiałem zmienić plany. Zamiast Australii udało mi się przejść pieszo szlak wzdłuż Wisły, czyli 1200 kilometrów. To był absolutnie dla mnie game changer w myśleniu o wyprawach. W trakcie tej wędrówki pomyślałem, że nadchodzi dobry moment na zrealizowanie wyprawy na biegun. Wszystko jednak wiązało się z finansami, a nie z obawami, że mogę sobie nie poradzić. Wcześniej nawet nie wyobrażałem sobie, by zgromadzić takie środki. Natomiast maszerując wzdłuż Wisły pojawiła się myśl, że może się uda. Od tej myśli zaczęło się planowanie i dalsze działanie. Poświęciłem wiele miesięcy na przygotowania związane z organizacją, czyli logistyką i finansami. Teraz kiedy, jestem pytany przed wyprawą o to, co jest najtrudniejsze w tym wszystkim, to czasami mam ochotę odpowiedzieć, że wszystko to już mam za sobą. Najtrudniejsze było zebranie środków na sfinansowanie wyprawy. Kiedy już znajdę się w drodze na biegun, będę robił to, na czym się znam, co lubię i co robię najlepiej. Jak czujesz się przygotowany mentalnie? Masz jakieś sposoby na radzenie sobie z samotnością i tęsknotą za domem? To pytanie pojawia się dosyć często. Razem z moim przyjacielem, Dominikiem Szczepańskim (rzecznik prasowy projektu – przyp. red.) chcemy zwrócić uwagę na aspekty związane ze zdrowiem psychicznym podczas tej wyprawy. Ważna będzie dla nas współpraca z fundacją eFkropka, która wspiera m.in. osoby po kryzysie zdrowia psychicznego. To dzięki fundacji będą pojawiać się regularnie informacje związane ze zdrowiem psychicznym, między innymi na Facebooku. Dodatkowo na oficjalnej stronie internetowej biegunpoludniowy.pl zostaną umieszczane informacje oraz kontakty dla szukających wsparcia i pomocy psychologicznej. W pewnym momencie sam zacząłem się zastanawiać, że wyjazdy i wyprawy były dla mnie takim oddechem od codzienności. Moją codziennością było wyczekiwanie na kolejne. Wtedy zadałem sobie pytanie, co jest nie tak z moją rzeczywistością, że tak bardzo potrzebuje tych wypraw? Na biegunach życia nie ma, życie jest tutaj, między biegunami, między tą a kolejną wyprawą. Tak naprawdę po przejściu pustyni Gobi pojawiły się pytania, dlaczego to robię i jaki sens mają te wszystkie wyprawy? Później przyszła pandemia, która zmieniła moje spojrzenie na podróże. Wyprawy i poruszający się człowiek stały się osią do nanoszenia różnych historii i opowieści. Były to opowieści o tym, jak zmienia się nasz kraj, z jakimi zagrożeniami mierzy się Wisła (projekt „Szlak Wisły”) i z którymi będzie musiała zmierzyć się już niedługo, podobnie jak Bałtyk (projekt „Morskie Opowieści”) i Tatry (projekt „Tatrzańskie Opowieści”). Co do samotności, to ja lubię być sam, chociaż to może być zaskakujące. Wielu ludzi nie lubi samotności, a myślę, że to wynika, że nie mieli szansy na taką prawdziwą samotność i pobycie z samym sobą. Wyprawy te mogą zatem być wymagające psychicznie, ponieważ przeważnie odbywam je samotnie. Wracając teraz do pytania dotyczącego, co jest nie tak z moją codziennością, to zrozumiałem, że jest coś nie tak. Wiedziałem, że muszę z kimś porozmawiać, chociaż wcześniej bardzo się przed tym wzbraniałem. Według mnie jest to chyba odwaga, by zwierzyć się ze swojego życia i porozmawiać o tym, co jest najtrudniejsze. Jeśli potrzebujemy pomocy psychologicznej, to warto do tego się przyznać. Teraz, z perspektywy czasu, jestem pewien, że ten krok wymagał ode mnie przyznania się do tego, z czym nie daję po prostu rady. Myślę, że wszyscy mamy problem z pętlami dopaminowymi, nie bez powodu jesteśmy uzależnieni na przykład od swoich telefonów. Na wyprawie jest ten czas, kiedy nie patrzę na telefon. Patrzę do przodu i rozglądam się. To jest totalna odmiana. Każdy z nas powinien mieć czas, który spędza sam ze sobą i nie patrzy na telefon. Takie odcięcie się od wszystkiego. Jeśli ta wyprawa będzie takim punktem zwrotnym dla kogoś, że poczuje się zainspirowany, tym co robię, to będzie miało to sporą wartość dla mnie. Wyprawę realizuję też z czysto egoistycznych pobudek, ponieważ chcę dojść do bieguna południowego. Czego najbardziej boisz się w wyprawie na biegun? Boję się najbardziej szczelin lodowcowych. Jako solista będę miał spore problemy z wydostaniem się, jeśli zdarzy mi się wpaść do takiej szczeliny. Analizując, jak wyglądało moje życie w ostatnich miesiącach, to boję się, jak zareaguje moja głowa. Wiem też, że będzie to wyprawa przez całe moje życie. Przemyślę na pewno każdy aspekt mojego życia i trochę się boję, co z tego wyniknie. Każdy dzień może wyglądać podobnie, ale z drugiej strony na pewno nie będzie taki sam. To jest ten niuans, który jest ciężko sobie wyobrazić, kiedy nie bierzemy w tym udziału. Na początku wszystko wydaje się podobne, ale kiedy mijają kolejne tygodnie podczas takiego marszu, to dostrzegasz szczegóły, których nie masz szans dostrzec na przykład pierwszego dnia. Zauważyłem to po raz pierwszy na pustyni Gobi. Jest to wielkie klepisko, które wygląda bardzo podobnie na przestrzeni 1800 kilometrów. Kiedy jednak jesteś w takim miejscu, to zaczynasz dostrzegać zmiany terenu, kierunku wiatru i światła. Takie mikrozmiany wyznaczają granice własne świata. To jest chyba tylko możliwe dopiero wtedy, kiedy uczymy się tej uważności i wynika to z miejsca, w którym jesteśmy. Nie ma nic innego, co może przykuwać naszą uwagę – nie słyszymy wtedy reklamy w radiu, nie widzimy wielkiego bilbordu. Kiedy nie ma tych silnych bodźców, to zmieniasz swoją perspektywę postrzegania i reagujesz na dużo słabsze bodźce. Uważam, że ta zmiana perspektywy jest bardzo ważna, bo wtedy, w pozornie takich samych wydarzeniach, jesteśmy w stanie dostrzec to, czego nigdy byśmy nie doświadczyli w kilka godzin. Jak może wyglądać taki dzień marszu na biegun? Bardzo ważna jest na pewno taka wyprawowa rutyna. Tak często jest nazywany ten etap. Natomiast dla mnie najważniejsza nie jest rutyna, ale rytm. Rutyna kojarzy się z czymś negatywnym i może nas zgubić. Natomiast ten rytm, by to zobrazować, to przykład trzeciego tygodnia wyprawy, kiedy już biwak rozkładasz odruchowo, rozpalasz kuchenkę i nie myślisz już o tym. To jest najlepszy czas wyprawy, kiedy ciało przyzwyczaiło się do tego, że ciągniesz ciężar, czyli tym przypadku sanie, i wie, kiedy masz czas na regenerację. Przykładem też może być też częste pytanie dotyczące toalety i utrzymywania czystości. Organizm przyzwyczaja się, że toaleta jest prawie o tej samej godzinie. Organizm dostraja się do tego, co robisz. Z zewnątrz rzeczywiście wszystko to może wyglądać bardzo podobnie, robisz to samo codziennie. Nie planuję też, że muszę przejść określoną liczbę kilometrów konkretnego dnia. Zabieram ze sobą 60 kilogramów jedzenia na 60 dni, czyli średnio powinien pokonywać 20 kilometrów codziennie. Mam przed sobą też 2800 metrów w pionie, a ta wysokość nie rośnie równomiernie. Początkowo tych metrów w pionie będzie więcej do zrobienia, wtedy na pewno nie będę robił 20 kilometrów dziennie. Natomiast dystans ten nadrobię w drugiej części wyprawy, bo wtedy sanie będą nieco lżejsze, bo będę miał mniej żywności. Ciało będzie też bardziej przyzwyczajone do tego, co robię. Podobnie było na Grenlandii. Podczas drugiego dnia wyprawy z Łukaszem zrobiliśmy 3 km i biwakowaliśmy. Za to ostatniego dnia przeszliśmy 70 km. Czyli można powiedzieć, że bardziej stawiasz na spontaniczność, a nie kurczowe trzymanie się planu? Jestem zwolennikiem spontanicznego podejścia. Na Grenlandii, kiedy były złe warunki, czekaliśmy na noc. Wtedy słońce zachodziło i mróz tężał, a narty lepiej sunęły po śniegu. Na Antarktydzie do końca nie jest to możliwe. Jestem uzależniony od firmy logistycznej, która kontroluje raz dziennie przebieg całej wyprawy. Raz dziennie musisz się meldować z pytaniem o warunki pogodowe, gdzie są szczeliny, jak się czujesz i ile przeszedłeś. Łączność powinno się nawiązywać z miejsca biwaku. Małgosia Wojtaczka mówiła mi, że na początku łączyła się z tą firmą regularnie, ale później zauważyła, że zaczyna jej brakować żywności. Zaczęła z nimi negocjować, by ten dzień marszu był wydłużony. Opowiedz, jak można do Ciebie „dołączyć”? Powstała zbiórka dedykowana tej wyprawie. Najłatwiej można ją znaleźć pod adresem www.biegunpoludniowy.pl. Na potrzeby zrzutki powstała też książka „Piąta Strona Świata”, która została wydana w limitowanym nakładzie 999 egzemplarzy, a każdy z tych egzemplarzy ma swój numer. Zabieram ze sobą też flagę, na której są imiona i nazwiska osób, które już dołączyły do mnie na tę wyprawę. Bardzo się cieszę! Przeczytałem je wszystkie i sprawdziłem, czy nie ma np. literówki. Teraz jestem pewien, że nieraz będę patrzył na flagę i się zastanawiał: kim jest ta Kasia, która chciała jechać na biegun? Nie wszyscy zdążą zostać dopisani na fladze, ale cały czas można pomóc sfinansować wyprawę. Można m.in. zamówić pocztówkę czy książkę. Każda osoba, która dołączy do zrzutki, dostanie ode mnie również notatkę głosową i jedno zdjęcie z bieguna. Natomiast kto zdecyduje się na zakup książki, będzie miał szanse na wygranie nart z wyprawy, a będzie to możliwe dzięki losowaniu numeru, który jest na każdym egzemplarzu książki. Czego Ci życzyć? Tego, po co tam idę, czyli ciszy i czasu. Chciałbym też wrócić z tej wyprawy spełniony. Kim jest Mateusz Waligóra? Mateusz Waligóra – specjalista od wyczynowych wypraw w najbardziej odludne miejsca planety. Szczególnie upodobał sobie pustynie: od Australii po Boliwię. Na koncie ma: rowerowy trawers najdłuższego pasma górskiego świata – Andów, samotny rowerowy przejazd najtrudniejszą drogą wytyczoną na Ziemi – Canning Stock Route w Australii Zachodniej, samotny pieszy trawers największej solnej pustyni świata – Salar de Uyuni w Boliwii, pierwsze samotne przejście mongolskiej części pustyni Gobi. Członek The Explorers Club. Wiosną 2022 roku wspólnie z Łukaszem Superganem dokonał trawersu Grenlandii. Przejście na nartach największej wyspy na kuli ziemskiej z zachodu na wschód zajęło polskim podróżnikom 35 dni. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Country Highpoints. Bracia jako pierwsi chcą zdobyć najwyższe szczyty górskie w 196 krajach
Eric i Matthew Gilbertsonowie postawili sobie za cel zdobycie najwyższych szczytów górskich w każdym państwie na świecie. Chcą to zrobić jako pierwsi. O projekcie Country Highpoints opowiedzieli redakcji national-geographic.pl
W tym artykule: Country Highpoints. Na czym polega podróżniczy projekt? Bracia w drodze na najwyższe szczyty górskie na świecie Wspinaczka górska w Polsce Pasja braci do wspinaczki i gór trwa od dziecka. Zaczęło się od rodzinnych wycieczek do Parku Narodowego Big Smoky Mountains (pasmo górskie w Appalachach). Później na studiach w Massachusetts Institute of Technology (MIT) dołączyli do grupy MIT Outing Club. Jako studenci wspólnie organizowali piesze wycieczki w góry. Country Highpoints. Na czym polega podróżniczy projekt? Inspirowali się doświadczeniami podróżniczymi innych członków klubu. Wtedy podjęli decyzję o swoim pierwszym, poważnym wyzwaniu. Twins to the tops) polegało na zdobyciu najwyższych szczytów we wszystkich 50 stanach Ameryki Północnej. Projekt zajął im 5 lat. Dokonali tego jako pierwsi. Zdobywanie kolejnych szczytów było dla nich naturalnym kierunkiem. Matthew i Eric opublikowali też dwie książki. Pierwsza opowiada o wspinaczce na najwyższe góry we wszystkich 50 stanach USA. Druga o ich przygodach, w tym o trekkingu szlakiem Appalachów. W ramach projektu Country Highpoints Eric i Matthew Gilbertsonowie zdobyli już połowę najwyższych szczytów we wszystkich krajach na świecie. Swoją przygodę zaczęli w maju w 2010 r. od zdobycia Denali, najwyższego szczytu Ameryki Północnej. Eric zdobył niedawno swój 135. szczyt (K2 w Pakistanie). Matthew ma na koncie 97 szczytów. Zwolnił nieco tempo podróżowania i wspinaczki, ponieważ niedawno został tatą. Zapewnia jednak, że będzie kontynuował projekt. Na koncie ma już wszystkie szczyty państw Europy i Ameryki Północnej. Eric zdobył K2 ze swoim kolegą, Andreasem Ritzau Frydensberem. Podczas wspinaczki nie korzystali ze wsparcia Szerpów. Nie wspierali się też dodatkowym tlenem. Bracia w drodze na najwyższe szczyty górskie na świecie Podróże i wspinaczka uchodzą za kosztowne hobby. Bracia mają jednak swoje sposoby na niskobudżetowe wyprawy. Rezerwują bilety lotnicze z wyprzedzeniem. Oszczędzają też na zakupach spożywczych i miejscach noclegowych. Jako doktoranci MIT często jeździli po świecie, biorąc udział w międzynarodowych konferencjach naukowych. Dzięki temu byli m.in. w Brazylii, Chinach i Niemczech. Mieli tam możliwość zdobycia szczytów, również w sąsiednich państwach. Eric Gilbertson opowiedział o projekcie Country Highpoints Magdalenie Bryś. – Peak baggingiem (zdobywaniem szczytów z określonej listy – przyp. red.) zainteresowaliśmy się na studiach licencjackich. Lubimy podróżować i mieliśmy już za cel odwiedzić każdy kraj. Zdecydowaliśmy więc, że naszym następnym projektem będzie wspinanie się na najwyższy szczyty na świecie. Dało nam to dobrą wymówkę do odwiedzania państw i dodatkowo wspinaczki na miejscu – mówi. Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat Czy to najwyższa góra w Europie, czy jeden z azjatyckich szczytów? Spory nie milkną, a kolejni alpiniści wybierają się do Rosji. Oto Elbrus, szczyt tyleż malowniczy, co kontrowersyjny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/475a00ed91db16ce559912129af0c3885747bbbf-34935d5.jpeg" width="938" height="625" alt="Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat (fot. Getty Images)" title="Elbrus szczyt Europy czy Azji? Kontrowersje wokół najwyższej góry Kaukazu i ciekawostki na jej temat (fot. Getty Images)" /> Wspinaczka górska w Polsce Bracia również odwiedzili Polskę i zdobyli Rysy. – Tatry są piękne i przypominają nam góry North Cascades położone w północnej części Waszyngtonu. Niestety, spędziliśmy tam tylko kilka dni, kiedy wspinaliśmy się na szczyty w Europie. Weszliśmy na Rysy od strony Słowacji. Cały dzień padało, więc po prostu wtedy staraliśmy się iść szybko, aby się ogrzać. Następnego dnia wspinaliśmy się po stronie słowackiej w Tatrach i mogliśmy zobaczyć więcej szczytów. Były bardzo imponujące. Na pewno będziemy chcieli kiedyś wrócić do Polski – opowiada Eric Gilbertson. Na razie braciom trudno jest przewidzieć, kiedy skończą projekt. – Przez ostatnie 12 lat zdobywaliśmy średnio około 11 szczytów rocznie. Zrobiliśmy już kilka najtrudniejszych, między innymi w Pakistanie, Afganistanie i Kirgistanie. Jednak wiele trudnych punktów nadal pozostaje na naszej liście do zdobycia. Największa przeszkoda może mieć charakter polityczny. Na przykład szczyt Bhutanu jest obecnie zamknięty dla wspinaczki. Niektóre kraje nadal mają pandemiczne ograniczenia dla turystów – mówi Eric. Wyprawy braci można śledzić na oficjalnej stronie projektu Country Highpoints. Lista wszystkich szczytów znajduje się na stronie Peak Bagger. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
TOP 5: szlaki długodystansowe w Europie. Podejmij trekkingowe wyzwanie
Oto najlepsze szlaki długodystansowe w Europie. W zależności od preferencji, czyli kilometrów danego szlaku z pewnością każdy zainteresowany znajdzie coś dla siebie. Turyści górscy mogą wybierać trasy zarówno na północy, jak i w południowej części kontynentu.
W tym artykule: Zostań długodystansowcem. Przeżyj prawdziwą przygodę w górach Gdzie są najlepsze szlaki długodystansowe w Europie? Szlaki długodystansowe w Europie dla turystów górskich Szlaki długodystansowe w Europie to propozycja na wakacje lub dłuższy urlop dla prawdziwych miłośników górskich wycieczek. Taka forma wypoczynku spodoba się też tym, którzy lubią aktywnie spędzać czas, łącząc wysiłek fizyczny, a przy tym być blisko natury. To przynosi wiele korzyści, nie tylko dla poprawy kondycji, ale też wzmocnienia i wytrwałości. Niektóre szlaki długodystansowe pokonuje się w tydzień. Przejście innych zajmuje nawet miesiąc. W drogę można wybrać się samemu lub większą grupą. Zostań długodystansowcem. Przeżyj prawdziwą przygodę w górach Magda Lassota, podróżniczka i fotografka, która ma na swoim koncie kilka szlaków długodystansowych, przekonuje, dlaczego warto wybrać się dla dłuższą wycieczkę górską i spróbować zmierzyć się z dystansem. – Przede wszystkim polecam przejść szlak długodystansowy samemu. Wtedy można najlepiej poznać siebie, sposób chodzenia po górach, słabości i mocne strony. Czy się boimy, czy nie, co jest najtrudniejsze, co łatwiejsze niż nam się wydawało? Czy wytrzymamy sami ze sobą, będziemy mówić do siebie, a może panicznie szukać kontaktu i zagadywać innych? Może się okaże, że nie umiemy spędzać czasu ze sobą, a może wręcz przeciwnie – mówi. Oczywiście przed wyruszeniem na szlak należy pamiętać o odpowiednim przygotowaniu. Szczególnie w przypadku najbardziej wymagających szlaków. Po pierwsze warto zadbać o odpowiednie wyposażenie i ekwipunek, zapoznać się z trasą i dokładnie zaplanować przejście. Przyda się też doświadczenie górskie i dobra kondycja. Gdzie są najlepsze szlaki długodystansowe w Europie? W Europie turyści górscy mogą wybrać kilkudniowe lub kilkutygodniowe trasy trekkingowe. Kto nudzi się na płaskim i szuka przewyższeń, znajdzie je w Alpach, Pirenejach czy nawet w regionie Laponii. Tour De Mont Blanc (TMB) – Francja, Szwajcaria i Włochy Jeden z najbardziej znanych szlaków długodystansowych w Europie. Trasa rozciąga się wokół Mont Blanc. 168-kilometrowy trekking jest doskonałym pomysłem dla tych, którzy rozpoczynają swoją przygodę z dłuższymi dystansami. Start i meta znajdują się we francuskim Les Houches. Z miejscowości najczęściej ruszają wyprawy na Mont Blanc. Podczas trekkingu przekracza się granicę Włoch i Szwajcarii. Na przejście szlaku najlepiej zaplanować około 2 tygodni. GR20 – Korsyka, Francja Na odcinku tego szlaku o dystansie 184 km turyści górscy mają ponad 12000 metrów przewyższeń, co wymaga dobrej kondycji fizycznej, umiejętności wspinaczkowych w skalistym terenie i radzenia sobie ze sporą ekspozycją. Szlak na Korsyce jest jednym z najtrudniejszych szlaków długodystansowych w Europie. Niektóre miejsca na trasie można przejść tylko ze wsparciem łańcuchów. Pokonanie GR20 najczęściej zajmuje turystom około 2 tyg. Tak Magda Lassota wspomina swoje przejście szlaku. – To był dla mnie pierwszy trekking, podczas którego musiałam spać sama w namiocie i gotować jedzenie. Gdy jest się zdanym na siebie, więcej się można nauczyć. Rozkładania sił, logistyki, biwakowania, gotowania i planowania jedzenia na szlaku. I to była dla mnie świetna wprawka przed Stanami, bo tu tylko tak się chodzi po górach. Nie ma schronisk, nie ma sklepów, w 100% polega się na sobie. GR20 na pewno jest świetnym etapem w rozwoju i nauce poruszania się po górach i polegania na sobie. Jest dużo skupienia, uważności, spokoju, myślenia, planowania. Uwielbiam to! Wtedy się sprawdzam najlepiej. Choć zawsze bardzo się boję, mam z tego dużą satysfakcję. Via Alpina – Austria, Francja, Liechtenstein, Monako, Niemcy, Słowenia, Szwajcaria i Włochy Szlak o długości 5000 km składa się z 5 części oznaczonych różnymi kolorami. Najdłuższa, czerwona, łączy Monako i Triest. Całość prowadzi przez masywy gór Ecrins, Mont Blanc, Alpy Berneńskie, Retyckie, Lechtańskie, Dolomity czy Alpy Julijskie. Przejście wszystkich odcinków może zająć nawet 4 miesiące. Trasę przeszła niedawno Dorota Szparaga, podróżniczka i biegaczka ultra. – Wybrałam najdłuższy z nich, koloru czerwonego tzw. Via Alpina Red Trail. Długość szlaku 2650 km z przewyższeniami 145 tys. w górę i 145 tys. w dół była ogromnym wyzwaniem i przekroczeniem kolejnej granicy. Dotychczasowy najdłuższy dystans, który przeszłam to 1000 km. Fakt, że szlak wiedzie przez 8 krajów, wydał mi się bardzo atrakcyjny. Każdy z pozostałych szlaków wiedzie tylko przez jeden kraj. Przeszłam przez 24 masywy, co pozwoliło mi poznać Alpy od różnej strony. Od rejonów bardzo turystycznych poprzez takie, gdzie przez cały dzień nie spotykałam w ogóle ludzi. Biorąc pod uwagę fakt, że nigdy wcześniej nie byłam na trekkingu w Alpach, tak różnorodny szlak pozwolił mi nadrobić zaległości krajoznawcze. Trzy miesiące w Alpach to było wyzwanie, poznanie i doznanie. Pomimo tego, że szlak pokonywałam samodzielnie, na mojej drodze pojawiło się mnóstwo osób, które mnie wspierały podczas burz, problemów z noclegiem czy zdobyciem jedzenia. To było niesamowite w tym przejściu – wspomina w rozmowie z Magdaleną Bryś. Szlaki długodystansowe w Europie dla turystów górskich Szlaki długodystansowe są zawsze satysfakcjonującą przygodą, która daje poczucie spełnienia w trakcie wędrówki, ale również po jej zakończeniu. Po powrocie zawsze zostają wspomnienia, ale również wdzięczność m.in. za ciepły prysznic i wygodne łóżko, bo często śpi się w różnych warunkach (np. namiocie, chatkach górskich). Królewski szlak Kungsleden – Szwecja Szlak liczy około 440 kilometrów, a jego większa część przebiega za linią koła podbiegunowego w północnej części Szwecji. Najwyższy punkt jest położony na wysokości 1150 m n.p.m. Nie jest to więc szlak z utrudnioną ekspozycją ani z dużymi przewyższeniami. Ważne, że na terenie całego obszaru przyrodniczego można m.in. rozbić namiot na zboczu góry i jest to legalne. Po drodze są również schroniska i specjalne chatki, które mieszczą zwykle maksymalnie około 5 osób. Wysokogórski Szlak Pirenejów (HRP) – Hiszpania, Francja Trasa tego szlaku prowadzi przez praktycznie całą długość górskiego łańcucha Pirenejów, a dokładnie szlak: francuski GR10 i hiszpański GR11, które łączą ze sobą Atlantyk i Morze Śródziemne. Dokładny dystans między punktami wynosi 411 km w linii prostej, ale całe przejście to 800 km, co odpowiada 2 miesiącom wędrówki. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Nordic walking. Jak zacząć chodzenie z kijkami?
Szacuje się, że nordic walking uprawia już w Polsce ponad 5 milionów osób. Sprawdzamy, czy to sport dla każdego, gdzie znajdują się najlepsze trasy do spacerowania oraz jak zapisać się na zawody.
W tym artykule: Jakie korzyści z nordic walking? Najlepsze trasy nordic walking w Polsce Tutaj można się sprawdzić – zawody nordic walking Nordic walking to marsz z kijkami, nieco szybszy niż spacer, ale wolniejszy od biegania. Jednak wydawać by się mogło, że jest to aktywność stosunkowo łatwa. Wymaga jednak odpowiedniej techniki i przygotowania. Nie wystarczy tylko chwycić kijki, założyć sportowe buty i ruszyć do parku czy lasu. Podczas marszu ważny jest ruch rąk, nóg czy bioder, a właściwie całego ciała. Warto zatem odpowiednio ćwiczyć technikę przed rozpoczęciem marszu, by nie zrobić sobie krzywdy i czerpać przyjemność z aktywności. Utrzymywanie prawidłowej postawy ciała oraz kijków w odpowiedniej pozycji wymaga koordynacji ruchów i trochę siły. Istnieje wiele grup nordic walking, do których bez problemu można dołączyć i razem z innymi spacerować oraz ćwiczyć. Jakie korzyści z nordic walking? Oprócz fizycznego przygotowania ważny jest też dobór kijków. W zasadzie w każdym sportowym sklepie można znaleźć odpowiednie dla siebie Jakie są zalety nordic walking? Przede wszystkim angażuje około 90% mięśni i nie obciąża mocno stawów. Dlatego ten rodzaj aktywności jest polecany seniorom i osobom, które mają problemy z układem ruchu. Każdy, kto zaczął przygodę z nordic walking przekonuje, że warto dołączyć. Katarzyna Kolmetz, pomysłodawczyni drużyny nordic walking w firmie Polipack opowiada o nordic walking jako o pasji, a wręcz miłości. – Przygodę z nordic walking zaczęłam 15 lat temu. Początkowo miał to być sposób na odchudzanie. Dziś jako sportowiec-amator śmiało mogę podsumować moje chodzenie, że jest to doskonała forma niskobudżetowego sportu dla każdego – opowiada. "Dopóki żyję, przychodzę na kije!". Pani Ola ma 92 lata i jest... chodzącą motywacją Pani Aleksandra Durlik uwielbia nordic walking, czyli popularne chodzenie z kijkami. Systematycznie trenuje - 2 razy w tygodniu niezależnie od pogody. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fak... Nordic walking przynosi wiele korzyści. Przede wszystkim: poprawne chodzenie nordic walking angażuje ponad 80% mięśni całego ciała, a przy uśmiechniętej twarzy blisko 100%; dotlenia organizm i oczyszcza głowę; pozwala na nawiązanie znajomości i przyjaźni. – Według mnie to najlepszy odpoczynek psychiczny przy zdrowym zmęczeniu fizycznym – mówi Katarzyna Kolmetz . – Od kiedy zaczęłam brać udział w zawodach sportowych na terenie Polski, dołączył do tego element rywalizacji. Później wraz z grupą nowo poznanych znajomych wpadliśmy na pomysł stworzenia drużyny. Od 2019 roku jako drużyna Polipack Team GWE zdobyliśmy najwyższe trofea w startach indywidualnych, sztafetach i drużynowych – dodaje. Najlepsze trasy nordic walking w Polsce W miarę, jak nordic walking zyskał na popularności w Polsce, zaczęły powstawać specjalne, wyznaczone trasy na dłuższe spacery. Za najlepsze uznaje się trasy: w rejonie Puszczy Białowieskiej, Trójmiejski Park Krajobrazowy, Las Bażantarnia w Elblągu Krynica Zdrój, Polanica Zdrój i inne miejscowości uzdrowiskowe. W Barlinku (woj. zachodniopomorskie) otwarto pierwsze w Polsce Centrum Nordic Walking przy współpracy z Polską Federacją Nordic Walking. 7 najpiękniejszych tras nordic walking w Polsce znajdziesz również w tym artykule. Tutaj można się sprawdzić – zawody nordic walking Pojawiły się również zawody organizowane w podobny sposób do zawodów biegowych. Są organizowane w wielu rejonach Polski i na różnych dystansach. Dzięki temu mogą sprawdzić się zarówno początkujący, jak i zaawansowani. Najpopularniejsze zawody to: Nordikiada (województwo pomorskie), Jurajski Puchar Nordic Walking (województwo śląskie). Katarzyna Kolmetz wraz z grupą przyjaciół i współpracowników organizuje zawody dla entuzjastów nordic walking. – Obserwując inne imprezy sportowe, w których uczestniczyłam, wpadłam na pomysł stworzenia imprezy, która połączy długi marsz, spotkanie zawodników przy dopingu rodzin w pięknym otoczeniu nadmorskiej przyrody. Tak zorganizowaliśmy z grupą przyjaciół i współpracowników pierwsze Ultra Stilo pod hasłem „złam stówkę na majówkę”. W tym roku postanowiłam połączyć siły kilku organizacji i dzięki temu udało się zorganizować Mistrzostwa Świata w Choczewie, na które przyjechało prawie 800 osób z całego świata. Kocham stawiać sobie cele a później być motorem do działania – opowiada. Nauka o jaskiniach, czyli speleologia. Na czym polega? Kim jest speleolog? Podziemne formy są niezwykle piękne, ale ich niedostępność przekłada się na spore problemy w kwestiach związanych z ich badaniem. Prawdopodobnie z tego względu, środowisko naukowe przez d... – Jako drużyna również nie odpuszczamy i zaangażowaliśmy się w starty na dłuższych dystansach. Chcemy zdobywać kolejne doświadczenia, choćby w takich imprezach, jak kolejna edycja Ultra Stilo 3. Startuje w niej blisko 350 osób z Polski. Na edycję w 2023 zapisały się osoby z Hiszpanii i Francji – dodaje Katarzyna Kolmetz. Doskonała impreza dla biegaczy to również Europejski Festiwal Biegowy w Krynicy Górskiej. – Reprezentacja naszej drużyny postanowiła sprawdzić się również z całym ekwipunkiem na świetnej trasie w Dolomitach Alta Via 1. Po takich doświadczeniach mamy apetyt na więcej. W przyszłym roku nie zwolnimy. Zaczynamy od Ultra Stilo 3, przed nami Liga światowa NW, TMB i wiele innych – mówi Katarzyna Kolmetz. Nordic Walking dziś, to styl życia, który uprawia już ponad 5 milionów Polaków. – Moim marzeniem jest, aby trafił jako dyscyplina sportu na igrzyska olimpijskie. Uważam, że niemożliwe nie istnieje, a wszystkie ograniczenie są tylko w naszych głowach – dodaje. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Więcej niż bieganie. Rajdy przygodowe dla początkujących i zaawansowanych
Bieg na orientacje, biegi przełajowe, górskie, kolarstwo, jazda na rolkach czy pływanie kajakiem – to niektóre elementy rajdów przygodowych. Śmiałkowie w drużynach pokonują niekiedy setki kilometrów ścigając się i pokonując przeszkody w terenie. Przygoda gwarantowana.
W tym artykule: Jak przygotowywać się rajdów przygodowych? Dla lubiących wyzwania Rajdy przygodowe w Polsce Rajdy jednodniowe Rajdy kilkudniowe Wystarczy mieć swój zespół, mapę do nawigacji, rower i buty do biegania, aby wziąć udział i rywalizować z innymi drużynami w rajdach przygodowych. Uczestnicy ścigają się pieszo, na rowerze, kajakiem i mogą też na rolkach. Dodatkowo często mają przed sobą wyznaczone zadania specjalne. Historia rajdów przygodowych (z angielskiego adventure race) sięga lat 60., kiedy w Wielkiej Brytanii zorganizowano po raz pierwszy piesze zawody na orientację Karrimor International Mountain Marathon. W Polsce zawody te pojawiły się dzięki narciarzowi, Andrzejowi Bachledzie-Curuś, w 1999 r. został zorganizowany pierwszy rajd przygodowy. Jak przygotowywać się rajdów przygodowych? Przede wszystkim oprócz dobrej kondycji fizycznej i mentalnej warto ćwiczyć nawigację i obsługę mapy oraz kompasu w terenie. Ważną częścią są też wspólne treningi z drużyną, bo z pewnością dobra współpraca to element sukcesu w tych zawodach. Warto oprócz biegania, jeździć treningowo na rowerze, ale również pływać kajakiem, bo często spływy są częścią zawodów. Mateusz Waligóra coraz bliżej przejścia wszystkich szlaków w Tatrach. Wcześniej omal nie zginął na Kościelcu Mateusz Waligóra nie zwalnia tempa. Po ukończeniu trawersu Grenlandii wystartował z nowym projektem podróżniczym. W ramach #TatrzańskichOpowieści planuje przejść wszystkie znakowane szlaki... – Jest wiele odmian aktywnego spędzania czasu z mapą – mówi nam Maciej Hewelt, miłośnik rajdów przygodowych i biegów na orientacje. Od najbardziej popularnych biegów na orientację, przez rowerową i narciarską jazdę na orientację, kajaki na orientację, marsze, a nawet konną jazdę na orientację. Możemy spotkać się również z przygodowymi rajdami na orientację, które odbywają się na długich trasach i łączą kila z wymienionych wcześniej dyscyplin podczas jednego wydarzenia. Wszystkie odmiany orienteeringu łączy wspólny mianownik pokonywania trasy wytyczonej przez punkty rozstawione w terenie, do których drogę należy wytyczyć za pomocą mapy. – Aby zawody na orientację miały sens, trasa za każdym razem musi się różnić, a jeszcze lepiej, jeżeli odbywa się w nowym, nie znanym jeszcze zawodnikom terenie. To właśnie niepowtarzalność jest największą zaletą, ponieważ sprawia, że każdy start jest nowym wyzwaniem, które poznajemy dopiero w momencie otrzymania mapy na starcie. Z czasem, w miarę jak pasjonaci eventów na orientację co raz bardziej łapią bakcyla tego sportu, zaczynają imprez w co raz trudniejszych miejscach w kraju i za granicą, co jest równocześnie okazją do zwiedzania nowych miejsc i kultywowania sportowej turystyki. Z pewnością jest to forma spędzania czasu, którą warto polecić każdemu miłośnikowi podróży, pokonywania różnorodnych wyzwań i aktywnego spędzania czasu na świeżym powietrzu – wyjaśnia Maciej Hewelt. Dla lubiących wyzwania Jednym z najtrudniejszych rajdów przygodowych na świecie jest Red Bull X-Alps, które są rozgrywane z użyciem paralotni w Alpach. Sama trasa ma ponad 800 km i wiedzie wzdłuż granic z Alp z Austrii do mety na brzegu Morza Śródziemnego w Monako. Kolejne zawody mają się odbyć w 2023 r. na 20-lecie tego wyścigu. – Red Bull X-Alps jest uznawany jako jeden z najtrudniejszych wyścigów przygodowych na Świecie. O swoim udziale w imprezie opowiada Michał Gierlach, dwukrotny uczestnik transalpejskiego wyścigu. – Wymaga nie tylko bardzo dobrego przygotowania fizycznego, ale również utrzymania koncentracji na najwyższym poziomie przy ogromnym zmęczeniu. Podstawowym treningiem w tej dyscyplinie jest latanie oraz bieganie, czyli Hike (Run) &Fly. W razie niesprzyjających warunków zostaje tylko bieganie, szczególnie po górach z dużą liczbą zdobytych metrów w pionie. Zimą uzupełniająco dochodzą narty skitourowe, a latem rower szosowy. Najważniejsze jest zbudowanie dobrej wytrzymałości. Dłuższe treningi warto jednak przeplatać z krótszymi treningami interwałowymi. Oczywiście odpoczynek też jest bardzo ważny, ale to mi przychodzi najtrudniej. Rajdy przygodowe w Polsce W Polsce rajdy przygodowe przyjęły formułę m.in. miejskich, jednodniowych i trwających ponad dobę. Miejskie rajdy przygodowe są to rajdy organizowane w terenie zurbanizowanym. Najczęściej uczestnicy dostają plan miasta, gdzie powinni znaleźć oznaczone obiekty, a niekiedy otrzymują też dodatkowe zadania, jak pływanie w basenie, bieg po schodach na najwyższych budynek czy wspinanie na ściance. Takie rajdy są organizowane m.in. w Bielsku-Białej, Katowicach czy Poznaniu. Rajdy te przyjmują formułę również rodzinnych i sportowych gier miejskich, więc są również dla młodszych. Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Rajdy jednodniowe Rajdy jednodniowe mają dystans do 80 km oczywiście z wyznaczonym limitem czasowym. Przed zawodnikami może stać oprócz biegu np. spływ kajakiem. Rozgrywane są w terenie np. niedaleko miast czy w parkach krajobrazowych. Jednym z takich rajdów jest Rajd Beskidy, w ramach którego odbywają się różne wyścigi w kilku miejscach w regionie, jak np. w Wiśle czy znów w Bielsku-Białej. Tutaj uczestnicy mają do wyboru trasy rowerowe i piesze. W ostatniej edycji w czerwcu 2022 r. uczestnicy tras rowerowych dla zaawansowanych mieli do pokonania ponad 130 km, ale z dużymi przewyższeniami. Natomiast wybierający trasę pieszą maksymalnie mogli wybrać 100 km, która była bardzo trudna pod względem fizycznym. Warto przypomnieć, że tutaj nie tylko pokonuje się tylko kilometry, ale również poszukuje punktów w wyznaczonych miejscach. Rajdy kilkudniowe Rajdy kilkudniowe są dla chcących sprawdzić swoje możliwości w ekstremalnych warunkach. Jedne z najdłuższych tras w Polsce sięgają ponad 400 km. Przykładem takiego wyścigu jest Sudety Cup, który trwa 4 dni w Górach Stołowych, a śmiałkowie mierzą się z różnymi dystansami. Liczne kamienie i formacje skalne, miejscami tworzące labirynt charakterystyczny dla pobliskich Błędnych Skał, wymagają często dużego skupienia i czytania mapy. Rajdy przygodowe to przede wszystkim gra zespołowa – wspólne pokonywanie kilometrów, mierzenie się z własnymi ograniczeniami oraz wielka przygoda i emocje. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Kolarstwo przygodowe – Na czym polega i wybrane zawody rowerowe w Polsce
Przybywa miłośników długodystansowej jazdy na rowerze. Najlepszym dowodem jest rosnąca liczba uczestników zorganizowanych zawodów kolarstwa rowerowego. Popularność tych imprez jest już w Polsce równie duża co biegów ulicznych.
W tym artykule: Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Ścigaj się na trasach rowerowych Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Gravel Beskidzki Krwawa Pętla w Warszawie Rowerowe maratony szosowe Rowerzyści chcący sprawdzić swoje możliwości i przeżyć na nowo przygodę z rowerem coraz częściej biorą udział w różnych zawodach rowerowych. Podobnie jak kiedyś moda na bieganie, tak teraz nastała moda na rowery. Zarówno doświadczeni kolarze, jaki i amatorzy bez problemu znajdą dla siebie odpowiednie zawody. Trasy niekiedy wyścigów mogą prowadzić przez płaskie tereny, ale też nieco ładniejsze przewyższenia i góry. Dodatkowo start w zawodach rowerowych to niesamowite przeżycie. Towarzyszą mu adrenalina i współzawodnictwo. Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Szczególnie przed pierwszymi zawodami nie tylko warto zadbać o właściwą kondycję fizyczną, ale również o kwestie techniczne. Wiele zależy od rodzaju zawodów. W zawodach MTB (czyli w terenie górzystym) i zawodach szosowych niektóre elementy wyposażenia mogą być różne. Oczywiście należy zadbać o sprawny kask, który jest często lekceważony przez początkujących rowerzystów. W pełni sprawny rower to przewaga, bez którego start nie będzie możliwy. Obowiązkowo należy też wziąć ze sobą dętkę, pompkę czy zestaw kluczy typu scyzoryk, które poradzą sobie z ewentualnymi problemami na drodze. Ważny jest również GPS, nawigacja montowana na kierownicy (do niej wgrywa się trasę zawodów) Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Ścigaj się na trasach rowerowych Liczba organizowanych zawodów rowerów w Polsce rośnie w podobnym tempie, jak są organizowane biegi. Zawody te rozgrywane są w różnym terenie m.in. miejskim i górskim. Niektóre są bardzo wymagające, jak przejazdy np. od Bałtyku po Tatry lub Bieszczady. Jednak każdy ma opcję dopasowania i wyboru trasy do swoich umiejętności. Najczęściej rozgrywane zawody w Polsce to wyścigi gravelowe, maratony MTB czy szosowe maratony kolarskie. Wybierając każdą z tych form zawodów z pewnością nie będzie można się nudzić na trasie. Wyścigi gravelove są często nazywane kolarstwem przygodowym. Kolarstwo przygodowe to jazda w zróżnicowanym terenie. Nawierzchnia cięgle się zmienia, zaczynając od gładkiego asfaltu, po gruby żwir i piasek. Zawody te cieszą się dużą popularnością, a są wśród nich m.in. kultowa Wisła 1200, Wschód 1400 i Gravel Beskidzki. Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Rowerowy Maraton Wisła 1200 zyskał nazwę dzięki nadwiślańskiej wyrypie. Trasa Wisły 1200 jest wytyczona po nadwiślańskich drogach, szutrach, ścieżkach, skarpach i wałach. Start jest w Gdańsku, a meta w mieście Wisła i biegnie – oczywiście – wzdłuż rzeki Wisły. Łącznie to aż 1200 km. RMW1200 to nie tylko Kraków, Warszawa, Toruń i Gdańsk. W trakcie mija się takie miejscowości, jak Janowiec, Sandomierz czy Płock. Wschód 1400 to 1400 km jazdy z Bieszczad do Trójmiasta przez wschodnie tereny Polski. Zaczyna się od przełomów Sanu, przez Roztocze, Podlasie, Suwalszczyznę, Mazury, Warmię aż nad morze. – Wschód 1400 to bikepackingowa przygoda, która rozpoczęła się w Dwerniku w Bieszczadach i zakończyła w Gdańsku nad morzem – opowiada nam Jarek Wierzchowiak, uczestnik rowerowego maratonu, a także biegacz górski, który wraz z żoną Karoliną prowadzi profil Ultrapara. – Do pokonania mieliśmy na początku sporo górzystego terenu, następnie piaszczyste tereny roztocza, długie płaskie leśne trasy Podlasia, jeziora i kolejne górzyste tereny na Warmii i Mazurach oraz na koniec kolejny płaskie tereny wzdłuż wybrzeża. Trasa była bardzo urozmaicona był zarówno asfalt, żwir, piasek jak i odcinki specjalne np. przez drogi polne. Każdy mógł pokonać trasę jak uważał, jedni jechali całymi dniami i nocami, inni wykorzystywali cały dzień do jazdy i w nocy kilka godzin spali, jeszcze inni pokonywali trasę typowo rekreacyjnie i po drodze zatrzymywali się na zwiedzanie miejscowych atrakcji. Ja osobiście wybrałem opcję jazdy przez cały dzień. Wstawałem przed 5 rano, zatrzymywałem się tylko na napełnienie napojów oraz jedzenia, wieczorami szukałem w telefonie noclegu i około 22–23 kończyłem jazdę. Dziennie przejeżdżałem około 250–340 km i całość 1400 km zajęła mi 113 godzin. Gravel Beskidzki To stosunkowo młody bieg, a już zyskał uznanie wśród miłośników jazdy górskiej. Odbywa się w Beskidzie Niskim w miejscowości Radocyna. Mimo, że dystans jest stosunkowo krótki, bo wynosi 79 km, to jednak teren jest bardzo wymagający ze sporymi przewyższeniami. Fotograf National Geographic Polska Adam na starcie ultrabiegu w Alpach w Szwajcarii W tym roku w prestiżowych zawodach sportowych bierze udział fotograf National Geographic Polska, Adam Brzoza. W rozmowie z redakcją opowiedział, jak przygotowuje się do biegu ultra i jak biega... Uczestnicy maratonów MTB ścigają się na długiej, wytrzymałościowej trasie o zmiennym profilu i zmiennej nawierzchni, pokonując od 80 do 200 km, chociaż najczęściej spotykane długości maratonów w imprezach amatorskich to 45–70 km. Wśród tych zawodów są m.in. Beskidy MTB Trophy czy Krwawa Pętla w Warszawie. Beskidy MTB Trophy należą do najbardziej wymagających amatorskich wyścigów kolarskich. Zawody zaczynają się w Szczyrku. Uczestnicy mają do wyboru trasy od 19 do 53 km i zdobywają w zależności od dystansu m.in. szczyty Rysianki, Stożka czy Raczy. Krwawa Pętla w Warszawie Krwawa Pętla w Warszawie, czyli Warszawska Obwodnica turystyczna to owiana legendami trasa terenowa wiodąca dookoła Warszawy. Pętla to trasa rowerowa biegnąca po szlakach pieszych dookoła Warszawy. 4-osobowe drużyny czeka pokonanie 250-kilometrowej obwodnicy Warszawy w 24 godziny. Uczestnicy muszą poruszać się razem, mogą korzystać z 3 rowerów, a w tym czasie jedna osoba musi biec. Brzmi jak prawdziwe wyzwanie. Rowerowe maratony szosowe Szosowe maratony kolarskie to przede wszystkim spore przewyższenia i długie dystanse. Jazda na szosie pozwala też „wykręcać” spory kilometraż, ale wymaga oczywiście wcześniejszego treningu i przyzwyczajenia do tego typu roweru. Takie zawody to też wyzwanie, a wśród są m.in. Rajd Doliną Dunajca, Race Around Poland Bałtyk–Bieszczady Tour. Rajd Doliną Dunajca należy do najbardziej malowniczych tras m.in. w Krościenku nad Dunajcem. Na uczestników czekają dwa warianty do wyboru: 75 km z 1000 m przewyższeń oraz 130 km z przewyższeniami ok. 2000 m. Dłuższy dystans dedykowany jest uczestnikom doświadczonym. Race Around Poland to najdłuższy ultramaraton rowerowy w Polsce dla osób jeżdżących amatorsko. W ostatnim sezonie uczestnicy będą mieli do wyboru aż cztery trasy – od 300 do 3600 km. Na głównym, najdłuższym dystansie na kolarzy czeka 33100 m przewyższeń. Tutaj rowerzyści mogą startować solo lub w zespole. Bałtyk–Bieszczady Tour to z kolei jeden z wymagających ultramaratonów kolarskich realizowanych w formule non-stop. Wymagająca 1008 km trasa wiedzie przez Polskę od Świnoujścia do Bieszczad. Kolarze zmagają się tutaj nie tylko z dystansem i czasem, ale także przewyższeniami. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Szlak Wielkich Jezior Mazurskich. Rozpocznij przygodę pod żaglami
Mazury są nazywane Krainą Tysiąca Jezior. W rzeczywistości jest ich tutaj prawie trzy razy więcej. Sprawdź, które jeziora łączy szlak Wielkich Jezior Mazurskich.
W tym artykule: Szlakiem Wielkich Jezior Mazurskich Kraina Wielkich Jezior Szlak Wielkich Jezior Mazurskich – Co warto zobaczyć? Szlak Wielkich Jezior Mazurskich na zielono Warmia i Mazury – Co zjeść Mazury zachęcają turystów bliskością natury, rezerwatów i parków krajobrazowych. Oprócz kąpieli i opalania można tam aktywnie spędzić wolny czas, wybierając kajak czy jacht i pokonać któryś z fragmentów popularnego Szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Jezior tu nie brakuje. W całym regionie jest ich ponad 4 tysiące. Dzięki kanałom i połączeniom największe z nich można pokonać podczas jednej długiej wyprawy kajakiem lub żaglówką. Szlakiem Wielkich Jezior Mazurskich Szlak Wielkich Jezior Mazurskich zaczyna się na jeziorze Brzozolasek w pobliżu miasta Pisz, natomiast kończy się na kanale w Węgorzewie. Biegnie z północy na południe, ma wiele odgałęzień i przecina się z innymi, mniejszymi szlakami, także kajakowymi. Żegluga szlakiem rozpoczyna się na jeziorze Wiartel. Biegnie zasadniczo w kierunku północnym poprzez jeziora: Nidzkie, Bełdany, Mikołajskie, Tałty, Tałtowisko, Szymon, Jagodne, Boczne, Niegocin, Kisajno, Dargin, Kirsajty Mamry. Długość szlaku wynosi 132 kilometrów (111 kilometrów w linii prostej). Czas na przepłynięcie całości to około 7 do 10 dni. Sama trasa nie jest szczególnie wymagająca, ale jej przepłynięcie może utrudniać stosunkowo duży ruch na jeziorach. Szczyt sezonu na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich zaczyna się zazwyczaj już na początku maja i trwa aż do jesieni. Planując wyprawę należy jednak pamiętać, by nawet latem sprawdzić prognozę pogody na nadchodzące dni. Poniżej mapa szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Kraina Wielkich Jezior – Szlak Wielkich Jezior Mazurskich przepłynąłem już parę ładnych lat teamu, ale jest to przygoda, której nigdy nie zapomnę. Taką wyprawę można porównać do wędrówki po górach z namiotem. Szlak daje możliwość spania na dziko w łodzi, dzięki temu rano można podziwiać wschody słońca, a wieczorami zachody nad taflą jeziora. Niekiedy walka z pogodą, sprzętem czy omijanie niezliczonych kanałów i mostów na trasie to prawdziwa przygoda. Mam nadzieję, że kiedyś spróbuje jeszcze ją powtórzyć, poleca szlak wodny Andrzej Sołgała, miłośnik żeglugi i aktywności wodnych. Czym przepłynąć przez szlak? Możliwości jest wiele i wszystko zależy od naszych umiejętności i zaawansowania w obsłudze poszczególnych sprzętów wodnych. Do wyboru są: jachty żaglowe, kajaki, łodzie motorowe czy nawet skutery wodne. Przy wyborze należy pamiętać o swoim doświadczeniu w żegludze czy pływaniu kajakami. Jeśli nie ma się wystarczającego doświadczenia na wodzie, warto skorzystać z pomocy sternika. Mazury znane są również z kilku innych szlaków kajakowych. Jedne z popularniejszych to szlak Pisy, szlak Sapiny i szlak Łaźnej Strugi. Położone w pobliżu szlaku Wielkich Jezior Mazurskich akweny Wojnowo, Buwełno, Tyrkło również gwarantują doskonałe warunki dla kajakarzy. Do wyboru są dwie trasy (łatwiejsza i trudniejsza). Można jednak ograniczyć się do odcinka liczącego 30 kilometrów: Okartowo – jezioro Tyrkło – jezioro Buwełno – jezioro Wojnowo – jezioro Niegocin – Giżycko lub wybrać trasę dłuższą, liczącą ponad 80 kilometrów z początkiem w Orzyszu. Na obszarze szlaku znajduje się największy i najstarszy w regionie Mazurski Park Krajobrazowy. 10 rzeczy, których prawdopodobnie nie wiesz o Mazurach - Traveler Przygotowane przez nas ciekawostki o Mazurach z całą pewnością zaskoczą każdego i sprawią, że spojrzycie na ten niezwykle malowniczy region z zupełnie innej strony. Co warto wiedzieć o €.. Szlak Wielkich Jezior Mazurskich – Co warto zobaczyć? Przygoda na szlaku to nie tylko woda i żagle. Szlak Wielkich Jezior Mazurskich prowadzi przez największe miejscowości na Mazurach położone nad jeziorami, jak Węgorzewo, Mrągowo, Giżycko i Mikołajki. W tych miastach można zwiedzić wiele interesujących miejsc związanych z historią i kulturą. Warto więc zawijać do kolejnych portów. W Węgorzewie znajduje się m.in. zamek krzyżacki, Muzeum Kultury Ludowej, w którym można oglądać zbiory etnograficzne, historyczne i archeologiczne oraz park etnograficzny, gdzie są eksponowane przykłady dawnego budownictwa mazurskiego. Mrągowo słynie m.in. z amfiteatru, w którym odbywają się Piknik Country, Festiwal Kultury Kresowej czy Mazurska Noc Kabaretowa. W Giżycku również jest zamek krzyżacki, ale też znana wieża ciśnień o wysokości 162 metrów, z której można podziwiać panoramę miejscowości i okolic. Więcej o atrakcjach w Giżycku przeczytasz w naszym artykule na ten temat. W Mikołajkach warto odwiedzić m.in. Muzeum Reformacji Polski, który jest jedynym miejscem w Polsce w całości poświęconym historii polskiej reformacji oraz Obserwatorium Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Więcej o atrakcjach w Mikołajkach przeczytasz w naszym artykule na ten temat. Jeziora oraz lasy podczas II Wojny Światowej stanowiły linię obrony, dlatego w tym czasie wybudowano tu wiele bunkrów i schronów. Pozostałości tych obiektów można zwiedzać do dziś m.in. w Wilczym Szańcu. To tu pułkownik Claus von Stauffenberg próbował w 1944 roku dokonać zamachu na Adolfa Hitlera. Szlak Wielkich Jezior Mazurskich to z pewnością jeden z najpiękniejszych szlaków wodnych w Polsce i Europie. W planach jest powstanie kolejnych szlaków wodnych – Wielkiej Pętli Mazurskiej, która połączyłaby ze sobą jeziora znajdujące się pomiędzy Niegocinem w Giżycku a Jeziorem Śniardwy. Zobacz Krainę Tysiąca Jezior z lotu ptaka. Te obrazy są niesamowite! Zabieramy was w trzyminutową podróż po Mazurach. Polskim cudzie natury potocznie określanym jako Kraina Tysiąca Jezior. Gwarantujemy – to najpiękniejsze, co dziś zobaczycie. Szlak Wielkich Jezior Mazurskich na zielono Z myślą o jak najbardziej ekologicznym odpoczywaniu na Mazurach na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich powstała specjalna sieć ekologicznych portów jachtowych, czyli ekomarin. Do ekologicznych portów można przybić w Węgorzewie, Rynie, Mikołajkach, Giżycku, Wilkasach, Piaskach, Kamieniu i Piszu, ale również w Mrągowie, Iławie, Siemianach i Zalewie. Jak czytamy na stronie Mazury Travel: „W ekomarinach możemy skorzystać z WC, prysznica, usług noclegowych i gastronomicznych, zmywalni naczyń i pralni oraz z podstawowej opieki medycznej, a także dokonać drobnych napraw szkutniczych. Możliwy jest tu także zdanie nieczystości – zarówno ciekłych (chemiczne zlewnie WC), jak i stałych, oraz pobór wody i energii elektrycznej. Swoją wiedzę z zakresu ochrony środowiska poszerzymy, udając się do punktu informacji ekologicznej lub biorąc udział w zajęciach edukacyjnych czy warsztatach". Warmia i Mazury – Co zjeść Podczas pokonywania szlaku Wielkich Jezior Mazurskich warto skosztować lokalnych przysmaków. Mazurska kuchnia obfituje w świeże ryby z tamtejszych jezior, a także sery i leśne owoce. Najpopularniejsze przysmaki to: Dzyndzałki z hreczką i skrzeczkami – lokalna odmiana pierogów nadziewana farszem z jajka i kaszy gryczanej podawana ze skwarkami, czyli skrzeczkami. Stynka – malutka, przypominająca szprotkę rybka odławiana zimą spod lodu. Najlepiej smakuje smażona lub marynowana. Brukowiec – bożonarodzeniowe kuleczki z piernika Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Pieszo przez kraj. 5 najlepszych szlaków długodystansowych w Polsce
Szlaki długodystansowe w Polsce nie należą do najdłuższych ani najtrudniejszych, porównując inne na świecie. Dzięki temu mogą być każdego miłośnika turystyki górskiej czy aktywnego spędzania czasu w naturze. Mogą być idealnym rozwiązaniem na wakacje i poznaniem wielu ciekawych miejsc w Polsce.
W tym artykule: Dla kogo szlaki długodystansowe Najpopularniejsze szlaki w Polsce Główny Szlak Beskidzki (GSB) Główny Szlak Sudecki (GSS) Szlak Karpacki / Graniczny Główny Szlak Świętokrzyski Szlak Nadmorski Bałtycki Najdłuższe szlaki długodystansowe w Polsce mają setki kilometrów i ciągną się przez kilkanaście pasm górskich. Przejście takiej trasy może zająć kilkanaście dni, a po drodze będzie się miało okazje nocować w schroniskach i podziwiać widoki ze szczytów po dłuższym wspinaniu na kolejną górę. Warto wyruszyć na szlak i podjąć się dosyć ekstremalnego turystycznego wyzwania. Ługasz Supergan, polski podróżnik, fotograf i organizator pieszych wypraw długodystansowych stworzył listę około 135 długodystansowych szlaków w Polsce. Każdy z tych szlaków liczy co najmniej 50 km i pozwala wędrować nimi dłużej niż tydzień. Łączna ich długość to 18 500 kilometrów. Łukasz Supergan tym zestawieniem rozpoczął inicjatywę #SzlakiPolski i wydał książkę pt. „Szlaki Polski. 30 najpiękniejszych tras długodystansowych”, która jest przewodnikiem po szlakach. Dla kogo szlaki długodystansowe Przed wejściem na szlak należy ocenić swoje możliwości fizyczne i odpowiednio się przygotować. O przygotowaniach przeczytasz w innym naszym artykule na ten temat. Wybierając konkretny szlak należy zwrócić uwagę na kilka szczegółów związanych z dystansem, przewyższeniami oraz poziomem technicznym. Poza tym warto być nie tylko przygotowanym sprzętowo, ale przede wszystkich fizycznie i mentalnie, by mieć pozytywne nastawienie i cieszyć się drogą. Dodatkowo trzeba mieć doświadczenie minimum w weekendowych wędrówkach, podczas których można m.in. testować sprzęt, budować swoją kondycję czy uczyć się orientacji i nawigowania w terenie. Na szlakach oprócz wędrowców można spotkać również ultra biegaczy, którzy chcą pokonać dystans w biegu. Na przykład rekordzistą najszybszego biegu bez wsparcia przez Główny Szlak Beskidzki jest Roman Ficek, który dokonał tego w ciągu 107 godzin i 25 min. Roman jest ultra biegaczem, który ma na swoim koncie wiele projektów biegowych, jak m.in. Rysy Sky 24 h, który polegał na zdobyciu Rysów jak najwięcej razy w ciągu doby. Roman opowiedział też National-Geographic.pl, dlaczego warto podejmować wyzwania, takie jak np. przejście jednego szlaku długodystansowego. – Chcąc przejść szlak długodystansowy, podejmujesz wyzwanie i stawiasz sobie cel. Podczas takiej wędrówki poznajesz siebie, swoje granice oraz wytrzymałość fizyczną i mentalną. Możesz przeżyć też niezwykłą przygodę, poznać ciekawe miejsca i innych wędrowców. W przypadku, gdy szukam jeszcze pasji i hobby to przejście takiego dystansu może zainspirować do dalszego działania w świat sportu i gór. Będąc na szlaku możesz też poczuć prawdziwą wolność, bo często jest się samemu z górami. Najpopularniejsze szlaki w Polsce By przeżyć prawdziwą przygodę nie trzeba szukać odległych miejsc, a wiele wspaniałych tras szlaków może zaczynać się bardzo niedaleko. Najbardziej znane szlaki długodystansowe w Polsce to: Główny Szlak Beskidzki (GSB), Mały Szlak Beskidzki, Główny Szlak Sudecki (GSS), Szlak Karpacki (Graniczny), Główny Szlak Świętokrzyski, Szlak Nadmorski Bałtycki. Z pewnością mogą zainspirować do rozpoczęcia pierwszej, dłuższej wędrówki i odkryć uroki polskich gór czy morza. Główny Szlak Beskidzki (GSB) Główny Szlak Beskidzki (GSB) to najdłuższy szlak w Polsce, liczący ponad 500 km. Szlak jest oznaczony w kolorze czerwonym i biegnie przez Bieszczady, Beskid Niski, Beskid Sądecki, Beskid Żywiecki oraz Beskid Śląski. Wędrówkę można zacząć w Wołosatym (Bieszczady) i zakończyć w Ustroniu (Beskid Śląski) lub odwrotnie. Jest szlakiem stosunkowo popularnym, o czym świadczy m.in. ostatnia liczba śmiałków dzielących się swoim doświadczenie GSB na grupach mediów społecznościowych. To idealny szlak dla każdego kto ma za sobą weekendowe i kilkudniowe wypady w góry i chciałby się zmierzyć się z dłuższym dystansem. Wielu turystów górskich dzieli sobie szlak na pół, a kolejną częścią pokonują np. w następnym roku. Wyzwanie z przejściem szlaku długodystansowego często łączą z celem np. charytatywnym i społecznym. Tak zrobiła również Joanna Brzozowska z koleżanką, które przeszły GSB prowadząc zbiórkę dla Fundacji Marka Kamińskiego. GSB to była prawdziwa przygoda, ale też pewne wyzwanie. Szlak przeszłyśmy w 15 dni, codziennie pokonując ponad 35 km. Mimo tego, że w wielu miejscach byłyśmy już wcześniej, to też poznałyśmy nowe, szczególnie w Beskidzie Niskim. Na GSB można poczuć się jak prawdziwy podróżnik czy podróżniczka, opowiedziała Asia. Alternatywą do GSB jest Mały Szlak Beskidzki, liczący 134 km i prowadzi przez pasma górskie, które są pomijane przez GSB, czyli Beskid Mały, Makowski i Wyspowy. Mimo, że jest krótszy to suma podejść licząca 6000 m wymaga dobrej kondycji fizycznej. Szlak zaczyna się w Bielsku Biała a kończy na Luboniu Wielkim. Bory Tucholskie rowerem. Czeka 200 km leśnych tras To nie tylko jeden z największych w Polsce kompleksów leśnych, ale też jedyna w kraju sieć leśnych dróg. Kaszubska marszruta to w sumie blisko 200 km tras rowerowych: dzieli się na cztery... Główny Szlak Sudecki (GSS) GSS przecina główne partie Sudetów i liczy 440 km. Zaczyna się w Świeradowie Zdrój i kończy w Prudniku (wędrówkę można zacząć też w innym kierunku z Prudnika). Szlak biegnie przez wiele sudeckich pasm górskich m.in. Góry Izerskie, Karkonosze, Rudawy Janowickie czy Góry Stołowe. Szlak jednak ma wiele płaskich odcinków i prowadzi asfaltem, co może być korzystne dla początkujących turystów górskich. Szlak Karpacki / Graniczny Szlak o kolorze niebieskim biegnie przez Podkarpacie i wschodnią Małopolskę i liczy 428 km. Prowadzi z Rzeszowa na południe przez piękne, a mało znane pogórza, a potem przez Góry Sanocko-Turczańskie dociera w Bieszczady i następnie w Beskid Niski. Na długich odcinkach przebiega wzdłuż granicy polsko-słowackiej, a pomiędzy Wielką Rawką i Krzemieńcem w Bieszczadach – również polsko-ukraińskiej. Główny Szlak Świętokrzyski Jest to jeden z najkrótszych szlaków górskich i mniej wymagający, bo liczy 95 km, a startuje w Gołoszycach a kończy w Kuźniakach. Trasę można przejść przez weekend, gdy ma się dobrą kondycję fizyczną. Szlak Nadmorski Bałtycki Wędrować można nie tylko w górach, ale również wzdłuż polskiego wybrzeża. Nie ma tutaj dużych przewyższeń, ale można podziwiać plaże, wydmy czy latarnie morskie. Szlak ma 378 km i zaczyna się w Świnoujściu a kończy w Żarnowcu. Wielodniowe wędrówki to nie tylko świetny sposób na aktywne spędzenie czasu, sprawdzenie się w wymagających warunkach, ale również okazja na poznanie jeszcze nieodkrytych miejsc w górach, ale również wzdłuż wybrzeża Bałtyku. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Trekking w Dolomitach. 5 szlaków na trasy dla początkujących i zaawansowanych
Wciśnięte między Włochy, Szwajcarię a Austrię strzeliste pasmo gór Dolomitów każdego lata zachwycającymi szlakami przyciąga turystów z całego świata.
W tym artykule: Trekking w Dolomitach – szlak wokół masywu Civetta Trekking w Dolomitach – szlak Tre Cime di Lavaredo Trekking w Dolomitach – szlak wokół Lago di Carezza Trekking w Dolomitach – szlak Alta Via 1 i 2 Trekking w Dolomitach – Via ferrata dla zaawansowych Strzeliste szczyty, zielone doliny, krystaliczne jeziora i wysokie wzgórza to krajobraz, którym zachwycają Dolomity. Można się tam wybrać bez względu na doświadczenie w trekkingu. Pasmo rozciąga się między dolinami Val Rendena na zachodzie, Piawa na wschodzie, aż do Val Pusteria na północy. Najwyższe wzniesienie to licząca 3342 m n.p.m. Punta Penia. Inne szczyty osiągają ponad 2 tys. metrów. Przez region włoskich Dolomitów przebiegają dwa główne szlaki: Panorama Trek i Dolomitu Brenta Trek. Szlaki te różnią się długością i poziomem trudności, na niektóre można wjechać kolejką górską, a inne są długodystansowe i wymagają nawet tygodnia do ich pokonania. W Dolomity łatwo dotrzeć z pobliskich włoskich miast: Bergamo, Mediolanu czy Wenecji. Sezon letni na trekking w Dolomitach zaczyna się na początku czerwca i trwa do końca września. Oto 6 tras, które warto wziąć pod uwagę, planując trekking w Dolomitach. Trekking w Dolomitach – szlak wokół masywu Civetta Trasa liczy około 4 kilometry. Poruszając się jednak przedreptami, można ją skrócić. To miejsce bardzo oblegane turystycznie z uwagi na łatwość korzystania z kolejki górskiej. Najwyższy i końcowy punkt szlaku to schronisko Rifugio A. Sonino Al Coldai położone na wysokości 2135 m n.p.m. Można stąd podziwiać szczyt Cima di Coldai. Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Trekking w Dolomitach – szlak Tre Cime di Lavaredo Jest symbolem Dolomitów. Masyw górski w Dolomiti di Sesto, który składa się z trzech głównych szczytów Tre Cime (Trzy Szczyty): Cima Ovest (2,973 m n.p.m.), Cima Grande (2,999 m n.p.m.), Cima Piccola (2,857 m n.p.m.) Szczyty te porównywane są do wież, twierdz czy katedr stojących na straży włoskich Dolomitów. Trekking wokół nich zajmuje od 4 do 5 godzin i teren jest praktycznie płaski. Trasa liczy 12 km i pozwala dosłownie obejść masyw dookoła. Na spacer można wybrać się również z dziećmi. Trekking w Dolomitach – szlak wokół Lago di Carezza Lago di Carezza jest nazywane tęczowym jeziorem m.in. z uwagi na szmaragdowe kolory. Jest jednym z najpiękniejszych jezior w Południowym Tyrolu. Najlepiej wybrać się tam podczas wschodu lub zachodu, wtedy również widać najlepiej kolory tego jeziora. Sama trasa liczy około 4 km. Trekking w Dolomitach – szlak Alta Via 1 i 2 Szlaki długodystansowe uważane za najbardziej spektakularne pod względem widoków. Alta Via 1 liczy 120 km i jej przejście zajmuje około 8 do 10 dni. Natomiast Alta Via 2 jest dłuższa (liczy 160 km) i na przejście trzeba poświęcić więcej niż dwa tygodnie. Niebawem Joanna Brzozowska i autorka tego tekstu Magdalena Bryś wyruszają na szlak Alta Via 1 w ramach projektu „VIA. Let’s Dolomite”. Projekt łączą z celem charytatywnym – wsparciem Fundacji Wandalistki. Fundacja wspiera profesjonalistki w realizacji ambitnych górskich i wspinaczkowych projektów, oraz amatorki stawiające swoje pierwsze kroki w górach. Patronką Fundacji jest Wanda Rutkiewicz – pierwsza kobieta, która zdobyła K2 oraz prekursorka polskiego himalaizmu kobiecego. Magda i Asia przechodząc ten szlak, chcą pokazać innym dziewczynom m.in., że same mogą zorganizować wyjazd w góry, odkrywać nowe miejsca, zdobywać nowe doświadczenia oraz przeżywać wspaniałe przygody w naturze. Uczestniczki wierzą, że poprzez bycie w górach i aktywne spędzanie czasu mocna wzmocnić siebie. Każdy może dołączyć do zbiórki na Fundację Wandalistki, która znajduje się pod linkiem. Mateusz Waligóra coraz bliżej przejścia wszystkich szlaków w Tatrach. Wcześniej omal nie zginął na Kościelcu Mateusz Waligóra nie zwalnia tempa. Po ukończeniu trawersu Grenlandii wystartował z nowym projektem podróżniczym. W ramach #TatrzańskichOpowieści planuje przejść wszystkie znakowane szlaki... Trekking w Dolomitach – Via ferrata dla zaawansowych Dolomity to idealne miejsce do pieszych wędrówek, ale też wspinaczki wysokogórskiej. Każdy miłośnik gór znajdzie coś dla siebie i spędzi aktywnie czas blisko natury. Via ferrata to specjalny szlak w górach wyposażony przede wszystkim w linę asekuracyjną, a czasami też w metalowe szczeble i drabinki. W okolicy Cortiny d’Ampezzo wytyczono ich kilkadziesiąt, różnią się stopniem trudności. W przypadku, gdy pierwszy raz wyjeżdża się na via ferraty lub chce się wziąć dzieci warto rozważyć m.in. drogę Barbara e cascate di Fanes, która można pokonać w ciągu jednego dnia. Natomiast dla bardziej doświadczonych wspinaczy jest via ferrata Sci Club 18, która jest drogą typowo sportową, na której można sprawdzić swoją technikę, ale też jak radzi się z wysokością. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Zacznij biegać w górach. Co warto wiedzieć o biegach ultra w Polsce
Coraz więcej biegaczy i biegaczek asfaltowych kontynuuje swoją przygodę z bieganiem w górach, poszukując nowych wyzwań i doświadczeń. Nie jest to tylko sport dla wybranych. Przeciwnie – z odpowiednim przygotowaniem i determinacją można pokonywać długie dystanse i przewyższenia w terenie. Mamy w Polsce duży wybór biegów do testowania kondycji i sprawdzenia siebie, m.in. w Beskidach, Tatrach czy Karkonoszach.
W tym artykule: Gdzie biegać w górach. Wybierz swoje wyzwanie biegowe Dołącz do górskich biegaczy Moda na bieganie w Polsce nie ustaje. Coraz więcej biegaczy nie traktuje biegania wyłącznie hobbystycznie, ale regularnie trenuje, by dobrze przygotować się do zawodów biegowych. Biegacze również szukają nowych możliwości sprawdzenia siebie, a samo bieganie na asfalcie staje się dla nich nudne – spełnienie znajdują w biegach górskich. Z pewnością bieganie po terenie z dużym przewyższeniem nie jest łatwe, a jest o wiele trudniejsze i bardziej wymagające od zwykłego joggingu po miejskim parku. Jednak na sam początek biegania w górach warto zacząć od krótszych dystansów. Podobnie z wyborem zawodów biegowych – przeważnie każdy początkujący biegacz nie wybiera dystansu ultra, czyli tych dłuższych niż maraton (powyżej 43 kilometrów). Bardzo często głównym zawodom na maksymalnym dystansie towarzyszą krótsze biegi przeznaczone dla mniej zaawansowanych zawodników (nawet poniżej 20 km). Praktycznie przez cały rok odbywają się zorganizowane biegi górskie, co również pozwala biegaczom zmierzyć się z dystansami w różnych warunkach. Jednak należy pamiętać, że aby wystartować w biegu ultra, trzeba być dobrze przygotowanym nie tylko kondycyjnie, ale warto mieć też dobrany sprzęt oraz ubranie. Gdzie biegać w górach. Wybierz swoje wyzwanie biegowe Co roku w Polsce liczba zawodów biegowych organizowanych w terenie górskich wzrasta, podobnie liczba uczestników. Podobnie zapisy na kultowe już biegi górskie są zawsze szybko wypełniane przez biegaczy. Biegi te organizowane w różnych częściach polskich gór, m.in. w Beskidach, Karkonoszach czy wymagających Tatrach. Co bieganie robi z człowiekiem? Zobacz zdjęcia PRZED i PO [GALERIA] Przedstawiamy eksperyment fotograficzny "PRZED i PO" - cykl portretów biegaczy, które zostały wykonane przed biegiem i zaraz po przekroczeniu mety. Zdjęcia zrobili: Iwona El Tanbouli-Jabłońsk... Wśród nich są m.in. Bieg Rzeźnika (Bieszczady), Gorce Ultra Trail (Beskidy Zachodnie), Ultramaraton Babia Góra (Beskid Żywiecki), Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich (Góry Złote, Kotlina Kłodzka) Tatrzański Festiwal Biegowy (Tatry). Bieg Rzeźnika należy do elity biegów w Polsce, a jest organizowany od 2003. Łączy biegaczy, którzy są miłośnikami Bieszczadów. Legendarny dystans blisko 83 km biegnie przez czerwony szlak beskidzki z Komańczy do Cisnej. Biegnie się w parze. Bieg ultra z partnerem to z całą pewnością wyjątkowe doświadczenie. Jest nie tylko zadaniem trudniejszym do wykonania niż bieg w pojedynkę, ale uczy gry zespołowej oraz współpracy. W ramach Festiwalu Rzeźnika oprócz koronnego dystansu biegacze mają do wyboru dystans m.in. 52 km, 28 km i 11 km. Najczęściej bieg odbywa się w maju lub czerwcu. Więcej o biegu: https://www.biegrzeznika.pl/ Złe dobrego początki. 7 wskazówek dla wszystkich, którzy chcieliby zacząć biegać Biegać każdy może. Trochę lepiej lub trochę gorzej - chce się dodać. Pytanie, jak to robić, by nie zniechęcić się na początku i nie poddać się myśli "to nie dla mnie"? Z kolei na biegaczy Gorce Ultra Trail czekają gorczańskie szczyty, jak Lubań, Turbacz i Gorc oraz widoki na Tatry. Trasa przebiega częściowo przez obszar Gorczańskiego Parku Narodowego. Biegacze mają do wyboru trasy od 5 km po 163 km. Bieg jest organizowany przez Fundację Run Vegan, stąd na punktach żywieniowych nie zabraknie wege jedzenia. GUT to wspaniała biegowa przygoda. Przyjazna atmosfera, pomocni ludzie, wegańskie jedzenie i przepiękne widoki, a także wymagające trasy biegowe tworzą imprezę, która na stale zagości w moim kalendarzu biegowym. Przyciąga osoby, które zaczynają biegać w górach, ale również stałych bywalców. – Jest to okazja do obcowania z naturą, nawiązywania nowych znajomości i doskonałego resetu – opowiada Oliwia Gołębiewska, kilkukrotna uczestniczka biegu. Więcej o biegu: https://gorceultratrail.pl/ Ultramaraton Babia Góra (Ultra Babia) stał się znanym biegiem z wielu powodów, m.in. z powodu skali trudności wyznaczonych nie tylko przez spore przewyższenia, ale zmieniające się również warunki pogodowe. W zależności od dystansu, Babią Górę zdobywa się różnymi szlakami. Ultra Babia to bieg dla tych, którzy jednego dnia chcą stanąć na szczycie Babiej Góry niejeden raz. Organizatorzy oferują szeroki wachlarz dystansów – od jednego wbiegnięcia na Babią (10 km, +900 up) aż do 6 razy, czyli 100 km z niebywałym pionem 7500 m do góry. Ze względu na trudne technicznie skaliste podłoże oraz duże przewyższenia Ultra Babiej bliżej jest do biegów tatrzańskich niż tych rozgrywanych w sąsiednich Beskidach. – Ultra Babia to ultra przeżycie w przepięknej babiogórskiej naturze. Bez wątpienia każdy znajdzie tu coś dla siebie – od szybkiego skyrunningowego ścigania po prawdziwą górską stukilometrową wyrypę – przekonuje do udziału Joanna Brzozowska, uczestniczka biegu. Więcej o biegu: https://ultrababia.pl/ Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich w Lądku Zdroju należy do największych festiwali biegów górskich w Polsce, a rozgrywa się na terenach Ziemi Kłodzkiej. To m.in. Góry Złote, Góry Bialskie, Masyw Śnieżnika, a przy okazji niektórych dystansów nawet Góry Stołowe. Biegacze mają do wyboru 8 tras od 10 km (Trojak Trail) po 240 km (Bieg Siedmiu Szczytów). Bieg na dystansie 240 km należy do jednych z najdłuższych biegów w Polsce. To trasa dla prawdziwych koneserów ultra. Na pokonanie 240 km zawodnicy mają regulaminowe 52 godziny, zmagając się z reguły z upałem oraz niedogodnościami biegu, takimi jak brak snu, urazy i zmęczenie. Oprócz samych biegów odbywają się wydarzenia towarzyszące, jak koncerty czy spotkania m.in. z polską elitą biegaczy górskich. Więcej o biegu: http://dfbg.pl/ W ramach Tatrzańskiego Festiwalu Biegowego obok wymagającego maratonu górskiego (Tatra Sky Marathon), którego 42 km trasa przebiega w dużej mierze na wysokości powyżej 2000 m n.p.m., w ramach wydarzenia organizowane są także: 30 km Orava Trail i 19 km Tatra Trail. Marcin Rzeszótko, organizator tego biegu, w ciągu roku organizuje też otwarte treningi „Run the Tatras” w Tatrach i Gminie Kościelisko. Pozwolą one biegaczom potrenować w terenie z ekspozycją i dużymi przewyższeniami. Więcej o biegu: https://tatraskymarathon.pl/ Jak zacząć biegać? Dołącz do górskich biegaczy Biegi w górach zapewniają najlepsze doznania: od spróbowania swoich sił w różnorodnym terenie przez walkę ze swoimi słabościami po piękne widoki. Biegi w terenie (w lesie, w górach) są dla biegaczy, którzy lubią wyzwania i nowe doświadczenia oraz cenią sobie kontakt z naturą. Z pewnością warto spróbować, czy bieganie górskie sprawia większą przyjemność i radość niż bieganie po miejskim chodniku czy asfalcie. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Bieganie i podróżowanie. Poznaj biegi górskie w Europie
Bieganie w górach jest uważane za ekstremalne z powodu pokonywania sporych przewyższeń i dystansów. Zarówno w Polsce i za granicą bieganie ultra w terenie staje się coraz bardziej popularne, ponieważ wielu biegaczy szuka nowych sposobów na rozwijanie się w sporcie i większych emocji. Polscy biegacze często szukają możliwości również w biegach za granicą, łącząc to z podróżowaniem i poznawaniem nowych miejsc.
W tym artykule: Biegi górskie. Podróżowanie w kierunku ultra Odkryj bieganie w górach Oto najpopularniejsze biegi górskie w Europie. Biegi górskie. Podróżowanie w kierunku ultra W Europie liczba imprez biegowych w górach również co roku wzrasta, podobnie jak liczba zainteresowanych. Biegi przyciągają nie tylko biegaczy krajowych, ale też zagranicznych, którzy m.in. lubią łączyć swoją pasję z podróżą i odkrywaniem nowych miejsc (run and travel). Wśród biegów, które przyciągają profesjonalnych biegaczy i amatorów są m.in. Transvulcania (Hiszpania, Wyspy Kanaryjskie), La Sportiva Lavaredo Ultra Trail (Włochy, Dolomity), UTMB Mont-Blanc (Francja, Alpy), Julian Alps Trail Run (Słowenia, Alpy) Transylwania 100 (Rumunia). Co roku na La Palmie, jednej z Wysp Kanaryjskich, fani biegania trailowego rozpoczynają sezon biegów górskich w Europie. Transvulcania oferuje dystanse o różnej długości, ale o ogromnych przewyższeniach (od 28 do 75 km), ale również bieg wertykalny (czyli bieganie tylko w pionie do góry). Właściwie jest biegiem w formule up and down, bez płaskich odcinków, ale piękne widoki rekompensują ciężkie podejścia. Więcej o biegu: https://transvulcania.utmb.world/ La Sportiva Lavaredo Ultra Trail rozgrywa się we włoskich Dolomitach, a start i meta zlokalizowana jest w miejscowości Cortina d’Ampezzo. Trasa biegnie również z widokiem na znany masyw górski Tre Cime di Lavaredo. Biegacze mają do wyboru trasy od 20 km (Cortina Skyrace) do 120 km (Lavaredo Ultra Trail). Lavaredo Ultra Trail to festiwal biegowy, na którym chce pojawić się każdy biegacz górski, ja byłam tam po raz drugi i wiem, że nie ostatni, dlaczego? Nie muszę już zdobywać 8-tysięczników – Reinhold Messner w rozmowie z Travelerem O tym, dlaczego samotna wyprawa na Mount Everest to niekończąca się agonia, o znajomości z Jerzym Kukuczką i o projekcie muzeum górskiego w Południowym Tyrolu opowiada Reinhold Messner, lege... Po pierwsze, miejsce organizacji Dolomity, to spektakularne, niepowtarzalne góry, choć napawają respektem, są bardzo dostępne i biegowe. Nie bez powodu wpisane są na listę światowego dziedzictwa UNESCO. I właśnie tu, rozgrywa się jednej z najpiękniejszych, przynajmniej moim zdaniem, biegów w Europie. Po drugie, zjawiskowe trasy każda z nich, a jest ich aż cztery, że 120 kilometrami koronnego dystansu, który w tym roku miałam przyjemność ukończyć, wiedzie przez najbardziej charakterystyczne miejsca, jak np. Tre Cime czy Passo Giau. Nie ma momentu, by widoki nie urzekały i mimo zmęczenia podczas zawodów, wywołują zachwyt i uśmiech. Po trzecie, organizacja pod każdym względem pełen szacunku stosunek do uczestników biegu, do każdego, tego który przekracza linię mety jako pierwszy i jako ostatni, niesamowita atmosfera na starcie, jak i podczas całego biegu, sprawia, że przekracza się swoje granice, bo ta włoska energia Cię po prostu niesie. A meta w Cortinie… tam to się dopiero dzieje, tłum kibiców, muzyka, speakerzy, którzy tę atmosferę jeszcze bardziej podkręcają i sprawiają, że masz wrażenie, że właśnie dokonałeś czegoś bardzo wyjątkowego. To wszystko składa się na fenomenalną imprezę biegową, jaką niepodważalnie jest Lavaredo Ultra Trail. Polecam z całego serca i już teraz mówię, do zobaczenia! – opowiedziała o biegu dla National Geographic Polska Kasia Solińska, czołowa polska biegaczka ultra, trenerka biegów górskich, która w tym roku zajęła 2. miejsce wśród kobiet na dystansie 120 km podczas Lavaredo Ultra Trail. Więcej o biegu: https://ultratrail.it/en/ Kultowy UTMB Mont-Blanc rozgrywany jest w Chamonix u stóp Mont Blanc na granicy francusko-włoskiej. Uczestnicy muszą pokonać 170 kilometrów, a łączne przewyższenie to 10000 m. Trasa wiedzie malowniczymi szlakami dookoła masywu Mont Blanc i przebiega przez trzy państwa: Szwajcarię, Francję i Włochy. Bieg przyciąga wielu biegaczy z całego świata. Podczas tygodniowego festiwalu biegacze oprócz koronnego dystansu mają do wyboru: od 10 do 80 km. Więcej o biegu: https://utmbmontblanc.com/en Julian Alps Trail Run to bieg ultra w Alpach Julijskich i jedno z największych wydarzeń trailrunningowych w Słowenii. Po raz pierwszy impreza odbyła się w 2019 r. i gościła 1000 biegaczy. Przez większość trasy biegacze mogą podziwiać najwyższy szczyt Słowenii, Triglav, wodospady, zielone doliny i wąwozy. a mają do wyboru sześć dystansów od 10 do 170 km. Więcej o biegu: https://trailrun.si/en/home/ Poczuj się jak redaktor National Geographic. Te praktyczne gadżety i akcesoria ułatwią podróże i pomogą odkryć piękno świata Na co dzień zabieramy was w dalekie podróże, odkrywamy nowe miejsca i przekazujemy najświeższe informacje ze świata nauki. Dzisiaj zdradzimy, jakich gadżetów i akcesoriów używają redakto... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/44c2efc29b8716d0a7bf94be30798ad15b28a9d0-cbcb3e5.jpeg" width="938" height="528" alt="Praktyczne gadżety i akcesoria w stylu redaktora National Geographic, które umilą ci każdą podróż i pozwolą odkryć piękno świata" title="Praktyczne gadżety i akcesoria w stylu redaktora National Geographic, które umilą ci każdą podróż i pozwolą odkryć piękno świata" /> Transylvania 100 to górski bieg ultra w Rumunii, którego trasa prowadzi jednym z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych regionów. Do wyboru jest nie tylko koronny dystans 100 km, ale również cztery inne krótsze dystanse (od 20 km) prowadzące po górach Drakuli. Więcej o biegu: https://www.transylvania100k.com/ Odkryj bieganie w górach Ultra, bieganie w górach to nie tylko wyzwanie fizyczne, ale przede wszystkich jeszcze większe przekraczanie własnych granic i rywalizacja z samym sobą przy dużych przewyższeniach lub stromych zbiegach. To także niesamowita przygoda, jeszcze bliższy kontakt z naturą oraz dzielenie się pasją z innymi biegaczami. Pod względem treningów bieganie w urozmaiconym terenie również przynosi pozytywne i wymierne efekty. Jeżeli większość biegaczy na co dzień bieg na nizinach, to warto urozmaicić sobie formę treningu i pojechać w góry nawet na kilka dni. To pozwoli też odkryć nowe miejsca, ale również stawiać sobie kolejne wyzwania biegowe. Biegi górskie dają nieporównywalnie większe doświadczenie i przeżycia niż miejski jogging. Uprawiając je można łączyć w jedno trzy pasje-bieganie, góry i podróże. Dodatkowy zmienny krajobraz i bieg raz pod górkę, raz z górki sprawiają, że trening i bieganie w górach po prostu nie może się znudzić. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
W 40 dni przepłynęła Atlantyk. Brytyjka nową rekordzistką
Victoria Evans samotnie przepłynęła Atlantyk, bijąc dotychczasowy rekord Guinessa. Wyzwanie połączyła ze wsparciem organizacji, która pomaga zwiększać świadomość roli aktywności fizycznych wśród dziewczynek i kobiet oraz w walce z nierównościami w sporcie.
W tym artykule: Kim jest Victoria Evans, która przepłynęła Atlantyk w rekordowym czasie? Zanim przepłynęła Atlantyk, zdobywała szczyty Przepłynęła Atlantyk, by wesprzeć kobiety w sporcie Kim jest Victoria Evans, która przepłynęła Atlantyk w rekordowym czasie? Victoria Evans z zawodu jest brytyjską prawniczką specjalizującą się w branży sportowej, pracowała wcześniej m.in. dla UEFA i Red Bulla. Jednak sport jako aktywność fizyczna pojawił się nieco później. Nie stanowiło to jednak przeszkody, by podjęła wyzwanie, jakim było przepłynięcie Atlantyku. 11 lutego 2022 r. wyruszyła z Teneryfy na Barbados, pokonując dystans 4740 kilometrów w 40 dni, 21 godzin i 1 minutę. Według organizacji Ocean Rowing Society aż 163 razy podejmowano próbę przepłynięcia tej trasy, w tym 30 razy samotnie. Rosjanka przepłynęła 85 metrów pod lodem Bajkału. To nowy rekord Guinnessa Jekaterina Nekrasowa 7 stycznia przepłynęła pod taflą lodu na jeziorze Bajkał 85 metrów w temperaturze 0,02 stopnia. Temperatura powietrza wynosiła wówczas minus 22 stopnie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/rosyjska-plywaczka-nie-miala-na-sobie-pletw-ani-pianki-a-jedynie-zwykly-kostium-kapielowy-fot-youtube-jekaterina-nekrasowa-b8f9a79.jpeg" width="938" height="568" alt="Rosyjska pływaczka nie miała na sobie płetw ani pianki, a jedynie zwykły kostium kąpielowy (fot. Youtube/Jekaterina Nekrasowa)" title="Rosyjska pływaczka nie miała na sobie płetw ani pianki, a jedynie zwykły kostium kąpielowy (fot. Youtube/Jekaterina Nekrasowa)" /> Pomimo ekstremalnych warunków pogodowych i wielu niebezpieczeństw – między innymi rekinów – Victorii Evans udało się pobić poprzedni rekord o 8 dni. Choć cała wyprawa zakończyła się happy endem, nie brakowało kryzysowych momentów. Brytyjka bardzo tęskniła za domem, ale wiedziała, że powinna być skoncentrowana na głównym celu, jakim jest pobicie rekordu. Jak sama przyznaje, najbardziej obawiała się czyszczenia spodu łodzi, ponieważ wymagało to od niej samodzielnego wejście do wody głębokości 5 km. Musiała to robić przynajmniej raz w tygodniu. Na podkładzie miała ze sobą tratwę ratunkową i specjalny spadochron, które mogła wykorzystywać, gdy warunki były niesprzyjające i ciągnęły łódkę w złym kierunku. Miała również sprzęt bezpieczeństwa, czyli elektroniczny sygnalizator do wezwania pomocy oraz zestaw medyczny. Zanim przepłynęła Atlantyk, zdobywała szczyty Victoria przygotowywała się do wyprawy prawie 4 lata. Przede wszystkim pod kątem fizycznym, ale również w ramach treningu mentalnego, dlatego korzystała z pomocy coacha sportowego. Pracowała też z firmą Firstbeat, która pomagała jej w monitorowaniu rytmu snu i określenia rytmu dobowego, czyli ile potrzebuje czasy na odpoczynek i regenerację oraz kiedy jest najlepszy czas na sen. Finalnie podczas ostatnich przygotowań musiała zrezygnować z pracy, by w pełni poświęcić się treningom. Jej przygoda ze sportem rozpoczęła się niedawno. Jako nastolatka walczyła z depresją i zaburzeniami odżywiania. Unikała jakiejkolwiek aktywności. W wieku 27 lat przez przypadek odkryła swoją pasję do sportu podczas przeprowadzki do Szwajcarii. Dołączyła tam do grupy aktywnych sportowo kobiet. Weekendy zaczęła spędzać w górach, na bieganiu, wspinaczce czy jeżdżąc na rowerze. Tam po raz pierwszy dostrzegła wpływ aktywności nie tylko na jej kondycję fizyczną – stała się silniejsza i bardziej pewna siebie. Pierwszym jej większym wyzwaniem było zdobycie Mont Blanc, Kilimandżaro i Gran Paradiso w ciągu 5 tygodni, a później przebiegnięcie półmaratonu. Jeszcze do 2019 roku nie pływała łodzią wiosłową, aż do momentu, gdy po powrocie do Anglii spotkała kolegę, który miał zamiar wziąć udział w Talisker Whiskey Atlantic Challenge, oceanicznym wyścigu wioślarski z Wysp Kanaryjskich na Indie Zachodnie. To wzbudziło jej ogromne zainteresowanie i stało się nowym celem do realizacji. Wcześniej nigdy nie wyobrażała sobie, że podejmie się wyzwania na taką skalę. Przymierzasz się do triathlonu? Oto 11 rzeczy, których potrzebujesz Bezpieczeństwo, wygoda i wpływ na poprawę wyników – takich produktów Ci trzeba. Przepłynęła Atlantyk, by wesprzeć kobiety w sporcie Victoria wiedziała, że aktywności sportowe zmieniły wiele w jej życiu. Zdawała sobie sprawę, że wyzwanie przepłynięcia Atlantyku powinna połączyć ze wsparciem organizacji charytatywnej. W ramach jej projektu Sea Change Sport wspomogła zbiórką brytyjską organizację Women In Sport, której misją jest umożliwienie każdej dziewczynce i kobiecie dostępu do aktywności sportowych oraz zmiany postrzegania ich roli w sporcie. Victoria opowiedziała o swoim celu wyprawy dla National-Geographic.pl. Chciałam, aby wyzwanie było na tyle duże, aby przyczyniło się do dyskusji na temat potrzeby większej równości płci w sporcie. Sport przyczynił się do pozytywnych zmian w moim życiu, dlatego stał się moją pasję, oprócz pracy jako prawniczki sportowej. Moim celem było zwrócenie uwagi na aktualne problemy, dawanie przykładu innym kobietom i zbiórka dla Women In Sport, organizacji charytatywnej, która przyczynia się do dużych zmian w sporcie. Zarówno w swoich osobistych, jak i zawodowych doświadczeniach była świadkiem wielu barier w sporcie, jakie istnieją dla kobiet, jak muszą walczyć o zmianę przepisów i kształtować politykę, która zwiększy ich aktywność i zapewni większe możliwości – przyznaje. Kobiety są statystycznie mniej aktywne niż mężczyźni, ale na to składa się wiele czynników społeczno-ekonomicznych i kulturowych. Twierdzi, że aby to zmienić, działania powinny być podejmowane na poziomie branży sportowej, wspierania zmian w polityce i parytetach, by kobiety też mogły kształtować przyszłość sportu. Marki sportowe poprzez swoje kampanie powinny też mocniej inspirować, przekazywać wiedzę oraz promować rolę dziewczynek i kobiet – dodaje. Na pytanie dotyczące, czy planuje dalsze projekty odpowiada: Co do kolejnych projektów nie jestem pewna. Potrzebuję trochę czasu na regenerację po 4 latach przygotowań do tej wyprawy, ale zawsze będę miała silne poczucie przygody, więc jestem otwarta na przyszłe wyprawy. Na razie skupiam się na pracy nad kampanią, którą tworzę na rzecz kobiet w sporcie. Chcę wykorzystać moje wykształcenie prawnicze, aby pomóc w wprowadzaniu zmian w polityce w tej dziedzinie. Ostatnio pracowałam z organizacją Ironman nad nowymi zmianami w regulacjach udziału dla kobiet. Artykuły, które mogą cię zainteresować: Kajakiem przez Atlantyk: sposób na emeryturę Aleksander Doba jako pierwszy człowiek samotnie przepłynął kajakiem Ocean Atlantycki. Teraz mierzy się z nim po raz drugi Widziałem podwodny teatr. Poznaj historię Polaka, który w Norwegii nurkuje z orkami! "Po tym, co przeżyłem zamilkłem na trzy dni". Kajaki – wszystko, co warto wiedzieć. Trasy dla początkujących, średniozaawansowanych i ekstremalistów Daleko od telewizora, samochodu, klimatyzacji, za to w bliskim kontakcie z naturą! Ruszamy na spływ kajakowy. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Pierwsze samotne zimowe pokonanie Trasy Zakarpackiej przez Ukrainkę
14 lutego 2022 r. Alina Kosovska dokonała pierwszego zimowego przejścia w pojedynkę przez największą atrakcję ukraińskich Bieszczadów. Kilka dni później, ruszyła do walki o swój kraj.
W tym artykule: Trasa Zakarpacka to nowa atrakcja turystyczna Ukrainy Kim jest Alina Kosovska? Skąd pomysł na wyprawę przez Trasę Zakarpacką? Podróżniczka na wojnie 400-kilometrowy marsz przez szlak Trasy Zakarpackiej w Ukrainie Alina rozpoczęła 8 stycznia. Do celu wyprawy dotarła po 27 dniach. Wcześniejsze próby samotnego przejścia tej wymagającej trasy były już podejmowane przez innych podróżników. Wszystkie kończyły się jednak niepowodzeniami z uwagi na warunki pogodowe, problemy z kondycją fizyczną, ale również – w niektórych częściach szlaku – przez niewystarczające oznaczenia. Trasa Zakarpacka to nowa atrakcja turystyczna Ukrainy Trasa Zakarpacka to najdłuższy szlak górski w Ukrainie, znakowany kolorem czerwonym. Rozciąga się na długości 398 km od wsi Wielkie Berezne na granicy ze Słowacją, do kolejnej miejscowości Diłowe w pobliżu granicy rumuńskiej. Najbardziej wymagającym odcinkiem trasy jest szczyt Howerla (2061 m n.p.m., najwyższy szczyt Ukrainy), który znajduje się w części pasma Czarnohory. Cały długodystansowy szlak powstał w 2004 r. 6 lat później Trasę Zakarpacką oznakowała pozarządowa organizacja ukraińska z Zakarpacia „Szlaki Karpackie”. Jednym z celów podjęcia wyzwania przez Alinę Kosovską była chęć pomocy z spopularyzowaniu nowej turystycznej atrakcji Ukrainy. W swoich mediach społecznościowych Alina podkreśla, że jednym z najtrudniejszych odcinków szlaku było pasmo Czarnohory aż do masyw Marmarosy. By tam dotrzeć, należało pokonać 100-kilometrowy odcinek bez żadnego schroniska z zaopatrzeniem po drodze. Co prawda podróżniczka zabrała ze sobą odpowiednie zapasy, wiązało się to jednak z większym obciążeniem jej plecaka. Podczas wędrówki dostarczała m.in. apteczki do schronisk, które były na trasie, by inni turyści na szlaku mogli z nich w przyszłości korzystać. Kim jest Alina Kosovska? Od wielu lat Alina Kosovska pracuje dla ukraińskiej armii i zajmuje się prowadzeniem wycieczek po górach. Wspiera również inicjatywę miłośników gór zbierających śmieci ze szlaków i naprawiających górskie chaty. Znajomość szlaku bardzo jej pomogła. Dzięki temu potrafiła rozpoznać wszystkie oznaczenia i poruszać się po obszarach, które szczególnie zimą są bardzo trudne. Do pokonania tego wymagającego szlaku przygotowywała się fizycznie, m.in. biegając na dystansach maratońskich. Wcześniej zadbała o przetestowanie każdego elementu sprzętu na szlaku: od skarpetek i rękawiczek, po namiot i śpiwór. Planując wyprawę, Alina brała pod uwagę wszystkie możliwe problemy, z jakimi mogła się spotkać. W praktyce okazało się, że najtrudniejsze były odcinki trasy pokryte śniegiem, gdzie droga była bardzo wymagająca i powolna. Dziennie pokonywała od 7 do 8 kilometrów, czyli mniej niż kilometr na godzinę. Najdłuższy dystans jednego dnia (22 km) udało jej się przebyć w paśmie Grzbiecie Czarnogórskim. Kiedy to robiło się naprawdę ciężko, Alina zaczynała liczyć kroki. Naładuj się dobrą energią Karpat, czyli wędrówka w klimacie etno Skąd pomysł na wyprawę przez Trasę Zakarpacką? „Zdecydowałam się na przejście szlaku, bo wiedziałam, że nikt wcześniej nie pokonał go zimą. Karpaty to moje rodzinne góry. W czasie, gdy nie było wojny, przygotowywałam się i szkoliłam do przejścia tej trasy. Oprócz służby w wojsku, pracowałam wcześniej jako przewodniczka górska Karpatach, więc znam te góry bardzo dobrze” – opowiada National-Geographic.pl. Po zakończeniu wyprawy Alina planowała wybudować schronisko górskie, w którym przez cały rok dyżurowaliby wolontariusze dbający o środowisko i bezpieczeństwo turystów. W kwietniu planowała wejść na Ararat (najwyższy szczyt w Turcji), by sprawdzić się w alpinizmie. Wojna postawiła plany kobiety pod znakiem zapytania. Podróżniczka na wojnie Kilka dni po ukończeniu szlaku przez Alinę, Rosja po raz kolejny zaatakowała Ukrainę. Alina pracuje dla armii od 2014 r., kiedy wybuchła wojna. Na początku była wolontariuszką, a potem zaczęła organizować pomoc dla wojska i dla ochotników. Na froncie spędziła ponad 2 lata. 24 lutego 2022 r. wróciła na linię ukraińskiej obrony. Na swoich kanałach mediów społecznościowych poprosiła o wsparcie Ukrainy, szczególnie o pomoc dla ukraińskich uchodźców. Po wojnie chciałaby napisać książkę, reportaż z zimowego i letniego przejścia szlaku oraz o jej doświadczeniu górskim. Sudety nie gorsze niż Karpaty! Sprawdź, dlaczego warto tu przyjechać Przygotowaliśmy dziesięć sudeckich propozycji. Od szlaków, po karczmy! Bo jak na żurek to... najlepiej tutaj. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Jak zdobyć biegun południowy? Dotarła tam samotnie pierwsza kolorowa kobieta – Preet Chandi
Preet Chandi chciała pokazać osobom o różnym pochodzeniu etnicznym i młodemu pokoleniu, że przed odkrywcami i eksploratorami nie ma granic. Samotnie zdobyła biegun południowy jako pierwsza kolorowa kobieta w historii.
W tym artykule: Preet Chandi służyła w wojsku i brała udział w trudnych wyprawach Przygotowania do wyprawy na biegun południowy Wyprawa Chandi ma zainspirować innych i pomóc w realizacji marzeń Brytyjska oficer armii i fizjoterapeutka Preet Chandi rozpoczęła wyprawę w kierunku bieguna południowego pod koniec listopada 2021 r. W 40 dni pokonała ponad 1000 kilometrów, walcząc z bardzo niską temperaturą i ekstremalnymi warunkami. Jednocześnie ciągnęła sanie, które na początku wyprawy ważyły aż 87 kilogramów. Całą podróż dokumentowała na bieżąco na swoim Instagramie oraz na stronie projektu, „Polar Preet”. Jako samotna eksploratorka bieguna południowego, Preet dołączyła do grona innych pionierów, jak Norwegowie: Roald Amundsen, który w 1911 r. dotarł tam jako pierwszy człowiek oraz Liv Arnesen, która jako pierwsza kobieta odbyła samotną podróż na biegun południowy w 1994 r. Na decyzję Chandi o wyprawie na biegun wpłynęło wiele czynników. Preet Chandi służyła w wojsku i brała udział w trudnych wyprawach Rodzice Chandi przyjechali do Anglii z Pendżabu w Indiach. Jej dzieciństwo ukształtowały rodzinne oczekiwania, związane m.in. z przynależnością do mniejszości etnicznej. Chandi pamięta bardzo dobrze, kiedy pierwszy raz doświadczyła przejawów dyskryminacji i rasizmu. Dlatego od zawsze wiedziała, że należy mówić o dyskryminacji, a przy tym czuła się dumna ze swojej kultury, pochodzenia i koloru skóry. Planując wyprawę na biegun południowy słyszała, że nie wygląda jak polarniczka, właśnie z uwagi na kolor skóry. Nie zrażała się jednak. Podczas któregoś z treningów pokazała, jak ciągnie za sobą oponę w tradycyjnym indyjskim stroju. „Jestem pendżabską dziewczyną i jestem z tego dumna” – napisała, dodając, że przez lata odcinała się od swoich indyjskich korzeni. Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją? Antarktyda - najdalej wysunięty na południe kontynent - to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Południowy biegun zimna jest jedynym kontynentem nieeksploatowanym gospodarczo i niez... W wieku 19 lat wstąpiła do rezerw wojskowych, by potem zacząć karierę wojskową i studiować fizjoterapię. W tym czasie zaczęła biegać, ukończyła kilka ultramaratonów, w tym ekstremalny 156-kilometrowy Marathon des Sables przez Saharę. Brała udział w wyprawach na nartach biegowych z armią, a także w licznych wyprawach trekkingowych i wspinaczkowych w Kenii, Maroku, Meksyku, Alpach, Boliwii, Peru, Nepalu. Wtedy zaczęła inaczej definiować i postrzegać kolejne ekspedycje. Zdała sobie sprawę, że potrzebuje zrobić coś większego i ważniejszego. Wtedy narodziło się jej marzenie o samotnej wyprawie na biegun południowy, mimo że miała niewielkie doświadczenie narciarskie. Przygotowania do wyprawy na biegun południowy Na początku 2020 r. rozpoczęła przygotowania do wyprawy na biegun. Zaczęła od szkolenia polarnego w Norwegii. Potem przeszła kilka kolejnych, m.in. w szczelinach we francuskich Alpach i w lodowcu na Islandii. Była też przez 27 dni na czapie lodowej na Grenlandii. Do tego dochodzą miesiące spędzone na ciągnięciu ciężkiej opony podczas biegania w drodze z pracy do domu. Do samej wyprawy była bardzo dobrze przygotowana fizycznie. Człowiek, który powrócił do żywych po lodowej próbie przetrwania. Jego wyprawa przeszła do historii Jego trzecia wyprawa polarna okazała się gehenną. Zanim na dobre się zaczęła, statek Endurance płynący na Antarktydę utknął w lodowym paku na Morzu Weddella. Dla Shackletona był to koni... Preet Chandi opowiedziała National Geographic Polska o swoich przygotowaniach i o tym, jak jej organizm reagował na tak ekstremalne warunki: „Wykonałam bardzo dużo treningów, aby dostać się na Antarktydę. Samo trenowanie zajęło mi 2,5 roku, a do końca wyprawy schudłam prawie 10 kg. Było bardzo ciężko fizycznie, ale również psychicznie. Samotność była trudna, dlatego ciągle sobie przypominałam, dlaczego w ogóle zdecydowałam się na takie wyzwanie. W tej wyprawie zawsze chodziło o coś więcej niż tylko o mnie”. W trakcie samej podróży na biegun południowy największym wyzwaniem okazało się osamotnienie. Chandi nieustannie słuchała audiobooków i wiadomości głosowych od bliskich. Publikowała też wpisy w mediach społecznościowych, w których relacjonowała każdy dzień wędrówki. Wyprawa Chandi ma zainspirować innych i pomóc w realizacji marzeń Po zdobyciu bieguna, Chandi napisała na swoim blogu: „Antarktyda była dla mnie czymś więcej niż tylko wyprawą marzeń. Chodziło mi o pokazanie, że każdy może zrobić wszystko, niezależnie od płci, pochodzenia czy społeczności, do której należy”. Swoim wyczynem chciała zachęcić innych, by przekraczali swoje granice i wierzyli w siebie. Dodała, że chciałaby też działaniem przyczynić się do rozbicia „szklanego sufitu na milion kawałków”. Podczas swojej wyprawy zorganizowała też zbiórkę pieniędzy dla kobiet, by wesprzeć je w organizacji własnych projektów podróżniczych, nawet takich w mniejszej skali. Chandi oczywiście myśli o kolejnych wyzwaniach. Chciałaby zostać pierwszą kobietą, która przejdzie Antarktydę od wybrzeża do wybrzeża, również solo. "Zrobię wszystko, żeby to była najlepsza dekada mojego życia”. Inspirująca historia Jerri Nielsen Nie ma znaczenia, kiedy i jak umrzemy. Ważne, żeby choć przez chwilę żyć pełnią życia. Historia Jerri Nielsen jest doskonałym przykładem. „Myślę o planach na przyszłość! To była część pierwsza mojego celu, czyli ukończenia samotnej wyprawy przez Antarktydę (ponad 1000 mil). Kiedy początkowo aplikowałam do tej wyprawy przez firmę logistyczną (Antarctic Logistics and Expeditions), odrzucili moje podanie, ponieważ nie miałam wystarczającego doświadczenia. Postanowiłam zatem zrealizować część pierwszą, aby zdobyć to doświadczenie” – powiedziała Chandi. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.