National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-07T12:09:00.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Etiopia: kultura i historia. Kiedy jechać na kawę do raju?
items: Martyna Wojciechowska: "Nie żegnam się z Wami, tylko mówię do zobaczenia"
items: Narty czy tropiki? Martyna Wojciechowska o sposobach na zimę
items: "Nieważne, czy masz lat 10, czy 70. Ruszaj w drogę!" - namawia Martyna Wojciechowska w grudniowym numerze Travelera
items: Uprażone karaluchy, jaszczurka, a może galaretka z krwi? Martyna Wojciechowska o smakowaniu w podróży
items: "Ruszam w miasto" - Martyna Wojciechowska o najnowszym numerze Travelera
items: Teraz Polska! Koniec z przekładaniem na później
items: Martyna Wojciechowska: "Bieganie to coś więcej niż tylko sport. Dużo więcej"
items: Majówka w mieście? Dlaczego nie?! Nawet kosztem snu
items: Nie ma lepszego czasu na poznawanie Europy niż wiosna
items: Co zrobić, by być jak Indiana Jones? - radzi Martyna Wojciechowska
items: Białe ofiary czarnej magii
items: Majowe wydanie NG już w kioskach [wideo]
items: Martyna Wojciechowska: Wielkie marzenie Kabuli
items: Martyna Wojciechowska: Kajakarski zew oceanu
items: Niedźwiedzi los
items: Himba
items: Martyna w akcji
items: Kanon urody
items: Z życia naczelnej - La cuenta poproszę
items: Droga na szczyt
items: Z życia naczelnej - Ekwador
items: Święto Naadam
items: M jak „Masala Movie”

Etiopia: kultura i historia. Kiedy jechać na kawę do raju?
type: item
date: 2021-04-14T06:00:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: chrześcijanie
subject: etiopia
subject: kawa
subject: Kultura
subject: martyna wojciechowska
subject: podróże
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Etiopia to ludzie i historia. Etiopia to wreszcie nieprawdopodobna kultura, o istnieniu której większość Europejczyków nie ma pojęcia. Ale Etiopia to także słońce, pyszna kawa i najpiękniejsi ludzie na świecie.
encoded: Etiopia to jedyny kraj afrykański, który nie był skolonizowany. To widać w sposobie noszenia się, chodzenia, trzymania głowy. A także jedności kulturowej, niespotykanej nigdzie indziej w Afryce. Etiopczycy to najpiękniejsi ludzie na świecie. Sami mówią, że mają skórę koloru miodu. Są mieszanką rdzennych Afrykanów i białych. Jak głosi legenda, pochodzą od czarnej królowej Saby i izraelskiego króla Salomona. Etiopia - moc religii i kawy Etiopia to jeden z pierwszych krajów na świecie, który przyjął chrześcijaństwo, zaraz po Armenii. Wystarczy odwiedzić Lalibele, by przekonać się o sile i niezwykłości tej wiary. Doskonale pamiętam wielogodzinne nabożeństwo w 800-letnim, wykutym w skale kościele św. Jerzego. Tych kamiennych, jakby zatopionych w ziemi kościołów z przełomu XI i XII w. w Lalibeli jest 12. Niektórzy twierdzą, że przy powstawaniu musieli pomagać aniołowie. Etiopia to ojczyzna kawy. Jej arabska, a potem europejska nazwa pochodzi od regionu Kefia. Na miejscu nazywa się ją bunna. A jak smakuje! Najpierw wybiera się ziarna – tylko dorodne, krągłe. Potem praży na patelni. Gdy zaczynają wydzielać ten zniewalający zapach, mistrz, a raczej mistrzyni ceremonii podchodzi z naczyniem do każdego z biesiadników, żeby nasycił się aromatem. Potem już tylko mielenie, parzenie, rozlewanie do malutkich naparstków. Napar jest tak mocny, że zatrzymuje pracę serca. A może tylko mi się tak zdawało... Ostatnia filiżanka jest pita na błogosławieństwo. Ludzie w Etiopii Etiopia kojarzy się nam z głodem połowy lat 80. i płaczącymi dziećmi z wydętymi brzuchami. Ale to przeszłość. Etiopczycy to uśmiechnięci, weseli ludzie, którzy kochają taniec, muzykę i tedz, czyli tradycyjny pitny miód. A co do kuchni Etiopii, to jest jedna z bardziej oryginalnych w Afryce. Czuć w niej wpływy arabskie, hinduskie, europejskie oraz oczywiście afrykańskie. Podstawa jest naleśnik robiony z maki tief, czyli yndzera. Pełni funkcje chleba, ziemniaków, makaronu. Ma lekko kwaskowaty smak i przypomina nasz razo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/46d28bbeb3adf4dd7f01780f1cd24f987c8bcbaa-45bb72c.jpeg
width: 1000
height: 665

Martyna Wojciechowska: "Nie żegnam się z Wami, tylko mówię do zobaczenia"
type: item
date: 2017-01-17T11:01:02.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: martyna wojciechowska
subject: traveler
description: - Ta podróż jest jednak szczególna, bo moja ostatnia jako redaktor naczelnej tego wyjątkowego magazynu - pisze Martyna Wojciechowska w lutowym numerze National Geographic Traveler.
encoded: Co trzeba zabrać w podróż, żeby na pewno się udała? Kiedyś bez zastanowienia odpowiadałam, że plecak, dobre buty i mapę. Po latach spędzonych w drodze wiem, że najważniejsze są uśmiech (bo to najlepsza waluta świata, wymienialna wszędzie) oraz dobre towarzystwo. Sprawdziłam wielokrotnie i polecam! Jak co miesiąc zapraszam Was do wspólnej podróży przez kolejne strony tego magazynu. A jest z czego wybierać, bo Tajlandia to kraj miliona możliwości – niewiele jest miejsc tak barwnych i różnorodnych. Można zwiedzać ją rikszą, pieszo lub łódką, medytować lub uczyć się gotowania, chodzić po górach albo leżeć na plaży. Sami zdecydujecie, na co macie ochotę :-) Do tej pory każde wydanie Travelera było dla mnie niezapomnianą podróżą, w którą z radością z Wami wyruszałam. Ta podróż jest jednak szczególna, bo moja ostatnia jako redaktor naczelnej tego wyjątkowego magazynu. W moim pierwszym edytorialu obiecałam Wam, że Traveler będzie „pełen sprawdzonych porad i gotowych rozwiązań, ale też – inspiracji, żebyście chcieli odkrywać świat dla siebie”. I wierzę, że słowa dotrzymałam. A to zdanie – które jest aktualne dzisiaj i będzie zawsze – stało się misją Travelera. Wiem też, że w tych kolejnych podróżach będziecie w najlepszym Towarzystwie, bo Redakcja tego magazynu oraz Agnieszka Franus, która obejmie stery, to najlepsza ekipa do zwiedzania świata! Nie żegnam się z Wami, tylko mówię do zobaczenia w drodze. Gdzieś, na krańcu świata :-) Dziękuję mojemu wspaniałemu Zespołowi i Wam, drodzy Czytelnicy, za te 10 lat i 100 wydań Travelera – niezapomnianej podróży! Martyna Wojciechowska

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4829e561dfd044e8a0009d7ccb3467da9015fc6c-265959f.png
width: 1076
height: 644

Narty czy tropiki? Martyna Wojciechowska o sposobach na zimę
type: item
date: 2016-12-16T10:58:23.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: traveler
description: Jak co roku ten sam dylemat: zaakceptować zimno czy uciekać? W najnowszym numerze Travelera podejmujemy decyzję.
encoded: Zima, czyli czas na decyzję Co roku ten sam dylemat: narty czy tropiki. Robi się najpierw deszczowo, potem chłodno, wreszcie bardzo zimno, choć nie zawsze śnieżnie. Słońca coraz mniej. Zaakceptować czy uciekać? Polubić i zapomnieć, na przykład szusując czy wspinając się gdzieś? Czy może wyjechać daleko, w stronę słońca? Szkoły są dwie i wcale nie mam zamiaru przekonywać nikogo do żadnej z nich. Oba rozwiązania lubię tak samo. Tym razem - w styczniowym numerze National Geographic Traveler - zdecydowaliśmy się bliżej przyjrzeć opcji numer 2. Wielka ucieczka Nasi autorzy ruszyli w świat, dotarli do miejsc nierzadko bardzo odległych i specjalnie dla Was przebadali je pod kątem zimowych wakacji. Piotr Trybalski nurkował na Malediwach i zachwycał się podwodną fauną i florą, Ania Janowska testowała tunezyjskie hammamy i ośrodki talasoterapii. Iza Klementowska przejechała Republikę Południowej Afryki, która zachwyciła ją kulturową różnorodnością. Wreszcie Marzena Filipczak wybrała się na wulkaniczną wyspę Lanzarote, by – jak sama mówi – stanąć na granicy piekła i raju. Propozycji na zimowy wyjazd jest całe mnóstwo. Sami zdecydujcie, czy może fajniej spędzić ten czas w polskich Tatrach albo nad Bałtykiem. Tak czy inaczej, warto mieć wybór. Martyna Wojciechowska Więcej w najnowszym numerze National Geographic Traveler (01/2017):

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b2a88bec5f603c21535a0fa2b15912165b4ab41c-78bdbc9.png
width: 1222
height: 730

"Nieważne, czy masz lat 10, czy 70. Ruszaj w drogę!" - namawia Martyna Wojciechowska w grudniowym numerze Travelera
type: item
date: 2016-11-18T11:17:46.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: magazyn
subject: martyna wojciechowska
subject: podróże
subject: traveler
description: W najnowszym numerze National Geographic Traveler (12/2016) udowadniamy, że podróżować można w każdym wieku. I że każdy ma szansę przeżyć coś niezwykłego.
encoded: – Podróżowanie jest dla młodych, mnie się już nie chce, gdzie ja tam będę się po świecie włóczyć, w moim wieku? – usłyszałam kiedyś. I zdębiałam. Oczywiście rozumiem, że czasem brakuje sił, funduszy, czasu. Ale chęci? I że jedna z najprzyjemniejszych w życiu rzeczy może być zarezerwowana jedynie dla młodych?! My w Travelerze jesteśmy w różnym wieku i nie wyobrażamy sobie życia bez podróży. Wszelakich. Pełnych adrenaliny, duchowych, kulinarnych, eksploracyjnych, relaksacyjnych... Wielodniowych wypraw, ale też szybkich weekendowych wypadów. Bo podróż to coś o wiele więcej niż tylko pomysł na wakacje. To sposób na życie. W tym numerze udowadniamy, że podróżować można w każdym wieku. I że każdy ma szansę przeżyć coś niezwykłego. Klucze do naszych wypraw są różne. Azję przemierzamy „bananowym szlakiem”, którym najczęściej podróżują młodzi backpa­ckerzy w czasie tzw. gap year. Amerykański stan Kolorado polecamy 50-latkom, którzy niegdyś zakochali się w tamtejszej popkulturze, a Antarktydę – szukającym ciszy i kontemplacji seniorom. Każda dekada życia ma swoje prawa. Czego innego oczekuje od podróży 20-latek, czego innego 60-latek. My jesteśmy od tego, by każdemu coś podpowiedzieć. Martyna Wojciechowska redaktor naczelna

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f5dfccd8952bfe38d7d952131f8576e5a2f6640a-935fedd.jpeg
width: 1358
height: 834

Uprażone karaluchy, jaszczurka, a może galaretka z krwi? Martyna Wojciechowska o smakowaniu w podróży
type: item
date: 2016-09-23T08:27:40.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: martyna wojciechowska
subject: traveler
description: Redaktor naczelna opowiada o tym, co przygotowaliśmy dla Was w październikowym numerze Travelera.
encoded: Kasia Boni, kulinarna felietonistka Travelera, przedstawia się na naszych łamach jako „dziennikarka podróżująca i turystka spożywcza, która każdą podróż zaczyna od wizyty na lokalnym targu”. Sama podróżuję nieco inaczej, ale muszę przyznać, że czasem bardzo zazdroszczę jej tego stylu życia i podejścia do pracy. W tym numerze Kasia dzieli się z Wami emocjami, jakie towarzyszyły jej, gdy w Kambodży została poczęstowana potrawką z jaszczurki, w Laosie – daniem z uprażonych karaluchów, galaretką z krwi w Wietnamie czy wreszcie słynnym balutem (kaczym jajem z embrionem) na Filipinach. Nie jestem pewna, czy dałabym się skusić na każde z tych dań, ale doceniam odwagę. Doceniam także dbałość Kasi o moralną stronę kulinarnego podróżowania. Wbrew pozorom odpowiedź na pytanie: „Jak jeść etycznie?”, wcale nie musi być prosta i łatwa. Czasem bardziej moralna może okazać się konsumpcja steku niż sojowego tofu (o tym przeczytacie w dziale Etyka podróżnika, na str. 28). Pamiętajcie o tym w podróży. Martyna Wojciechowska Więcej w październikowym numerze National Geographic Traveler (10/2016).

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/24e3f2d2ac9ec2cd2a1ec3cd6c1106060f334c17-d54b477.png
width: 1820
height: 1206

"Ruszam w miasto" - Martyna Wojciechowska o najnowszym numerze Travelera
type: item
date: 2016-08-19T09:35:15.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: hawana
subject: martyna wojciechowska
subject: metropolie
subject: traveler
subject: wrzesień
description: Czuję dreszcz emocji, gdy myślę o tym, jak współczesne metropolie mogą wyglądać w przyszłości.
encoded: Czy da się zaprojektować miasto, w którym poczujemy się szczęśliwi? – pyta w tym numerze Travelera Paulina Wilk. Odpowiedzi od lat szukają specjaliści i politycy na kilku kontynentach. Jedni inwestują na potęgę, zadziwiając świat rozmachem inwestycji i futurystycznymi wizjami jak z Piątego elementu Luca Bessona. Inni eksperymentują, próbując rozwiązań, które oszczędzają energię, a przy tym np. znacznie obniżają temperaturę w aglomeracji. Jeszcze inni zamykają centra miast dla samochodów, otwierając je na pieszych i rowerzystów. Strategii i filozofii komponowania współczesnych miast jest całe mnóstwo. Które z nich sprawdzą się w przyszłości? Które sprawią, że rzeczywiście poczujemy się szczęśliwi? Czuję dreszcz emocji, gdy myślę o tym, jak współczesne metropolie mogą wyglądać w przyszłości. Być może wcale nie tak, jak sobie to dziś wyobrażamy. Być może najbardziej funkcjonalne okażą się te wizje, które dziś się lekceważy? Przekonuje o tym historia. Np. brazylijskiej stolicy, Brasílii. Zaprojektowana przez Oscara Niemeyera jako „miasto idealne” i zbudowana od zera w latach 50. i 60. XX w. dziś uznawana jest za porażkę. A najszczęśliwszym, według badaczy, miastem świata okazuje się skromna Kopenhaga. Kto by na to wpadł pół wieku temu?! Być może więc nie powinniśmy projektować przyszłości ze zbytnią powagą, a po prostu poczekać, aż przyjdzie. I nas zadziwi. Martyna Wojciechowska Do niesamowitych metropolii ruszamy we wrześniowym numerze Travelera. Odwiedzamy m.in. Singapur, Kopenhagę, Bilbao, Hawanę, Montreal, Abu Zabi, Szanghaj. TU dowiesz się więcej.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aeb03f3071518b55bfc559c3600a403546b2216c-bee3e04.png
width: 1280
height: 918

Teraz Polska! Koniec z przekładaniem na później
type: item
date: 2016-07-21T12:17:22.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: polska
subject: sierpień
subject: traveler
description: "Po latach podróży nie mam wątpliwości – Polska to jeden z najpiękniejszych krajów na świecie" - pisze redaktor naczelna Martyna Wojciechowska we wstępie najnowszego, sierpniowego numeru National Geographic Traveler.
encoded: Przyznaję, mam wyrzuty sumienia, że nie znam Polski tak dobrze, jakbym chciała. Zawsze jest coś pilniejszego czy ważniejszego na kolejnym krańcu świata. Trzeba się zbierać i jechać. Bo potem życia może zabraknąć, by to zobaczyć. A Polska? Po latach podróży nie mam wątpliwości – to jeden z najpiękniejszych krajów na świecie, z dziesiątkami, setkami fascynujących miejsc, które zwłaszcza latem nabierają wyjątkowej urody. Ale przecież to wszystko mamy na wyciągnięcie ręki i możemy zobaczyć, mając wolny ledwie weekend. Zawsze. Nawet na emeryturze... Biję się w piersi! Koniec z takim myśleniem. Właśnie postanowiłam, że nie będę przekładać niczego na później i ruszam w Polskę! No bo jak się oprzeć tak cudownym miejscom jak Podlasie; w tym numerze Travelera Michał Książek specjalnie dla nas tropi ptaki z Puszczy Białowieskiej. Albo zrewitalizowana Ustka, która pozbyła się ulicznej tandety i znów wygląda jak przed dziesiątkami lat – czym zachwyca się Igor Zalewski. A to dopiero początek naszej listy, na której mamy i szlak winny w Lubuskiem, i kolorową wieś Zalipie, i klimatyczne uzdrowiska Dolnego Śląska... Nie ma co przedłużać – pakuję się. Do zobaczenia na szlaku! Martyna Wojciechowska Zobacz, jak redakcja Travelera podbija Polskę >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4b9d6f508484f8358cb3be2c8eeae2c5a2a65d20-226ff14.jpeg
width: 1219
height: 932

Martyna Wojciechowska: "Bieganie to coś więcej niż tylko sport. Dużo więcej"
type: item
date: 2016-06-24T08:49:21.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bieganie
subject: martyna wojciechowska
subject: traveler
description: Oddajemy w wasze ręce najnowszy numer Travelera. Zobaczcie, co we wstępie lipcowego wydania przygotowała dla was redaktor naczelna - Martyna Wojciechowska.
encoded: Daliśmy radę. Drużyna National Geographic przebiegła niedawno sztafetę maratońską podczas zawodów Ekiden na warszawskich Szczęśliwicach. Czas? Nieco ponad 4 godziny. Ale nie czas był tu ważny. Pomyślałam o tym, gdy podczas gali rozdania naszych corocznych nagród, Travelerów, miałam przyjemność wręczyć statuetkę w kategorii Wyczyn Roku Ryszardowi Kałaczyńskiemu. Dokonał on czegoś, co zwykłemu człowiekowi nie mieści się w głowie: przebiegł 366 maratonów w 366 dni. Przekroczył siebie, pobił rekord Guinnessa, spełnił marzenie. Kto wie jednak, czy nie ważniejsze, że dzięki niemu, hodowcy trzody chlewnej z maleńkiej Wituni, biegać zaczęli inni. Rolnicy, gospodynie domowe, ciężko chorzy, alkoholicy, narkomani. Dzięki niemu odmienili swoje życie. Zresztą tak samo jak Ryszard – od 14 lat trzeźwy alkoholik. Tych, co się ze mnie śmiali, już nie ma, zapili się – opowiada w naszym reportażu w lipcowym numerze Travelera. Ryszard nie umie stać w miejscu. Myśli o triatlonie i pokonaniu morderczych 217 km w 50-stopniowym upale w Dolinie Śmierci. Chce też założyć grupę terapeutyczną, która poprzez sport pomagałaby ludziom wrócić do pionu. Czy trzeba lepszej reklamy biegania?! Martyna Wojciechowska redaktor naczelna National Geographic Traveler

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/74fc89a311d69721acccdf72aea2ec06f60a4dcc-dd8d3e9.png
width: 1224
height: 816

Majówka w mieście? Dlaczego nie?! Nawet kosztem snu
type: item
date: 2016-04-21T12:36:28.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: majówka
subject: miasta
description: O zaletach szybkich, krótkich i intensywnych wypadów pisze redaktor naczelna Martyna Wojciechowska.
encoded: Minuta na sen - Spanie w białą noc w tak pięknym miejscu wydaje się stratą czasu – tak Paulina Wilk pisze w majowym numerze Travelera o Bergen, „najbardziej niedocenianym z najpiękniejszych miast Europy”. Przyznam, że dość często nachodzi mnie w życiu podobna refleksja. Piękne miejsca chce się chłonąć jak najdłużej i jak najpełniej, nawet kosztem snu. A że tych do odwiedzenia mam na swojej prywatnej liście jeszcze całą masę, czasem aż boję się pomyśleć, jak to się skończy. Na majówkę Długie majowe weekendy – bo w tym roku przypadają aż dwa – to znakomity moment, by wyrwać się z domu i ruszyć gdzieś w Europę, a może i w świat. By zobaczyć miejsca, o których dawno marzyliśmy, a brakowało nam czasu, okazji, pretekstu. A że siatka lotniczych połączeń jest już bardzo gęsta i naprawdę nie trzeba fortuny, by szybko przenieść się nawet o kilka tysięcy kilometrów, nie warto w nieskończoność czekać na lepszą okazję. Z Travelerem W tym numerze Travelera opisaliśmy dla Was 15 miast, które nas samych zachwyciły i które chcemy Wam polecić w maju. Poza wspomnianym Bergen m.in.: Lizbona, Florencja, Awinion, Praga, Sewilla, Neapol, Ryga, ale też Pekin, Bangkok, Chicago, Dubaj. Zapewniam, nie będziecie się nudzić. Martyna Wojciechowska Zobacz spis treści majowego numeru >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/95a6c1f78ea67eae0d558b0be315b65a889f32f8-03ba49d.png
width: 1500
height: 750

Nie ma lepszego czasu na poznawanie Europy niż wiosna
type: item
date: 2016-03-18T09:34:48.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: europa
subject: kwiecień
subject: martyna wojciechowska
subject: traveler
description: Uwielbiam Europę, zwłaszcza wiosną. Choć od razu muszę dodać, że dość mocno ją zaniedbuję.
encoded: Wstyd się przyznać, że lepiej znam wiele miejsc w Azji, Afryce czy obu Amerykach niż na własnym kontynencie. Ale właśnie dlatego tak bardzo lubię o Europie poczytać. W kwietniowym numerze Travelera piszemy o krajach, w których wiosna wygląda wyjątkowo pięknie. Irlandia nie bez przyczyny nazywana jest „zieloną wyspą”. Przez te kilka miesięcy tutejsza przyroda dosłownie eksploduje. To samo powiedzieć można o Irlandczykach. Towarzyscy i życzliwi z natury w kwietniu czy maju robią się jeszcze fajniejsi. Aż chciałoby się wsiąść do najbliższego samolotu i spędzić trochę czasu w pubie w ich towarzystwie. To samo mogłabym powiedzieć o Włochach, których spontaniczność i temperament wprost kocham. My pokazujemy ten kraj na trzy sposoby. Trydent, Rzym, Sardynia. Niby to samo państwo, ten sam język, a jak wiele te miejsca różni. Szczególnie atrakcyjna jest wiosna na południu, w Chorwacji czy na greckiej wyspie Skopelos. Słońce, nasycone kolory, posiłki jedzone na powietrzu. O tym wszystkim myślę, kiedy pada hasło: wiosna w Europie. Myślę też, że czas już nadrobić podróżnicze zaległości. Martyna Wojciechowska Trwa głosowanie w plebiscycie nagród Travelery 2016! Zobacz filmy, poznaj podróżników, wybierz najciekawszą podróż i zagłosuj! View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fe24f05d9204865c8cb5ad76e8cffd9ab6f5edfb-0725119.png
width: 1348
height: 900

Co zrobić, by być jak Indiana Jones? - radzi Martyna Wojciechowska
type: item
date: 2015-12-22T12:28:35.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: indiana
description: Redaktor naczelna o zrealizowanym marzeniu z dzieciństwa i o tym, jak możecie spełnić własne sny z małą pomocą styczniowego Travelera.
encoded: Kiedy miałam 7 lat, na ekrany kin wszedł film „Poszukiwacze zaginionej Arki”. Z wypiekami na twarzy oglądałam przygody szalonego naukowca, który podróżuje, prowadzi awanturnicze życie, a do tego jest niezwykle przystojny w swojej zniszczonej kurtce i wymiętym kapeluszu. Tak, chciałam być jak Indiana Jones! W tym wydaniu Travelera piszemy o jego pierwowzorze, Royu Chapmanie Andrewsie, którego życiorys był nawet ciekawszy niż ten z filmu Spielberga. W pewnym sensie zrealizowałam dziecięce marzenie – podróżuję na krańce świata, obserwuję inne kultury z bliska i wiem, że nie ma nic bardziej fascynującego niż eksploracja świata. Dlatego właśnie teraz i Ty zaplanuj swoją wyprawę życia! Hitem w nadchodzącym roku będzie Indonezja, Kostaryka, Angola, ale też dynamicznie zmieniająca się Mjanma (dawna Birma). A może wolisz wciąż dziki Kirgistan albo kulturalne San Sebastian? Piszemy też o małym Hollywood na Malcie, mostach Wrocławia, muzyce Senegalu i gościnnej Armenii. Podpowiadamy wreszcie, jak tanio przeżyć w Japonii, jak przygotować się do karnawału w Argentynie i gdzie w Alpach poszaleć na nartach (także w nocy!). Nie wiem jak Ty, ale ja już zaczynam planować kolejną wyprawę :-) Martyna Wojciechowska Zobacz: spis treści styczniowego numeru National Geographic Traveler (01/2016) >>> _________________ A tak nasza ekipa bawiła się na Traveler Adventure Team w austriackich Alpach: View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d23ffd0eecf6bf6c3cfaad3a43a5ae68300175cd-7427ddf.jpeg
width: 1024
height: 683

Białe ofiary czarnej magii
type: item
date: 2015-05-07T09:35:00.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: albinosi
subject: kabula
subject: tanzania
description: Tanzański albinos od chwili narodzin żyje w zagrożeniu śmiercią lub kalectwem. W XXI wieku ludzie wciąż polują tu na ludzi.
encoded: Największym wrogiem albinosów jest słońce. Ale nad Jeziorem Wiktorii groźniejsze są noc i sąsiedzi, którzy do drzwi pukają z maczetami. Był późny wieczór, około godziny 23. Trzej mężczyźni zaczęli się dobijać do pogrążonego w mroku domu. Po chwili wyważyli drzwi wielkim kamieniem i wtargnęli do środka. – Krzyczeli, że chcą pieniędzy. Mama płacząc, powtarzała, że nie ma. Wtedy zaczęli nas bić – głos Kabuli jest tak spokojny, jakby ta historia wcale jej nie dotyczyła. – Złapali córkę, przenieśli do drugiego pokoju, rzucili na łóżko, a pod ramię podłożyli kawałek drewna. Po chwili usłyszałam trzy cięcia maczetą. Odrąbali jej rękę – wspomina matka Kabuli, Lemi, wygładzając fałdy kolorowej spódnicy. – Straciłam przytomność – Kabula ścisza głos, odwraca głowę i nieruchomo patrzy w okno. Kikut po prawej ręce bardzo krwawił i jeden z oprawców kazał Lemi posmarować ranę córki naftą. Twierdził, że nie chce, żeby dziewczynka umarła. Za zabicie albinosa, tak samo jak za każde inne morderstwo w Tanzanii, grozi kara śmierci, więc byłoby lepiej, gdyby ofiara przeżyła. Nafty w domu jednak nie było. Długo trwało, zanim któryś z napastników przyniósł ją z pobliskiego sklepu. W końcu udało się prowizorycznie opatrzyć ranę i zatamować krwawienie. Na koniec mężczyźni zagrozili, że jeśli rodzina nie będzie siedzieć cicho, przyjdą ponownie i „załatwią ich wszystkich”. Przerażona Kabula szeptała: – Ja umieram, mamo, za chwilę umrę. I pewnie by umarła, gdyby nie sąsiedzi, którzy zabrali ją do szpitala. Nieśli nieprzytomną z bólu dziewczynę kilka kilometrów aż do głównej drogi, gdzie po kilku godzinach udało się zorganizować transport samochodem. Od napadu minęło pięć lat. 17-letnia dziś Kabula ma w sobie mnóstwo gniewu i złości, ale Biblia mówi, że trzeba wybaczać, więc z pokorą znosi swój los. Choć w związku z atakiem zatrzymano siedem osób, w tym sąsiada Kabuli, który prawdopodobnie był jego pomysłodawcą, do tej pory nie zapadł żaden wyrok. Podobnie jak w wielu innych sprawach tego typu, …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4cc7a5b6a980260f1b650bbf8bd555c4c2e68f01-20978ab.jpeg
width: 900
height: 600

Majowe wydanie NG już w kioskach [wideo]
type: item
date: 2015-04-27T07:34:51.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: albinosi
subject: kabula
subject: martyna wojciechowska
subject: tanzania
description: To wydanie jest szczególnie bliskie mojemu sercu – mówi redaktor naczelna Martyna Wojciechowska, zapraszając do lektury.
encoded: Majowy numer "National Geographic Polska" już w kioskach. Jego temat okładkowy do dramat tanzańskich albinosów. Zobacz spis treści. View oEmbed on the source website :

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a6de12e4fed2f42e4528d918fa6cbe461fd57c92-b385f20.jpeg
width: 572
height: 347

Martyna Wojciechowska: Wielkie marzenie Kabuli
type: item
date: 2015-04-24T12:30:00.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: albinosi
subject: kabula
subject: tanzania
description: Większości osób Tanzania kojarzy się z Kilimandżaro, Parkiem Narodowym Serengeti i plażami na Zanzibarze. Ale w tym rozwiniętym turystycznie kraju tuż obok szlaków, którymi podążają turyści, ludzie polują na ludzi.
encoded: Chorzy na albinizm są ofiarami prześladowań. Ściga się ich jak zwierzynę łowną, by zabić lub odrąbać kończyny. Powstają z nich magiczne eliksiry, które – jak wierzą miejscowi – mają zapewnić bogactwo i zdrowie. Sportretowana na naszej okładce Kabula, bohaterka jednego z odcinków mojego telewizyjnego cyklu "Kobieta na krańcu świata" zrealizowanego dla TVN, jest symbolem tego, jak wygląda życie osób z bielactwem w Tanzanii i innych krajach wschodniej Afryki. Pięć lat temu napastnicy wtargnęli do domu dziewczyny i odcięli jej rękę maczetą. Jej historia poruszyła mnie tak bardzo, że z pomocą Fundacji „Między Niebem a Ziemią” udało nam się zebrać 100 tys. złotych na spełnienie marzenia Kabuli o zostaniu prawnikiem. (Przeczytaj też: Białe ofiary czarnej magii) Dzięki tym środkom możemy zapewnić jej co najmniej 10 lat nauki, a także wesprzeć szkołę w Buhangija, gdzie mieszka ponad 300 dzieci chorych na albinizm. Jednak żeby sytuacja faktycznie się poprawiła, potrzeba wieloletniej pracy nad zmianą mentalności, edukacji Tanzańczyków i nagłaśniania problemu na arenie międzynarodowej – co staram się czynić. Tematowi afrykańskich albinosów poświęciłam też oddzielny film dokumentalny "Ludzie duchy", który zostanie pokazany na zagranicznych festiwalach poświęconych prawom człowieka. Więcej w majowym "National Geographic Polska", który od poniedziałku dostępny będzie w kioskach w całym kraju, na naszej stronie internetowej (również od poniedziałku) oraz na theghostpeople.com.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3fdfb0c87b507aae335107a26ea64f4067397a5c-b57c8a8.jpeg
width: 900
height: 600

Martyna Wojciechowska: Kajakarski zew oceanu
type: item
date: 2015-03-27T12:30:00.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: aleksander doba
subject: ekspedycje
subject: martyna wojciechowska
description: Są ludzie, którzy robią rzeczy wielkie. Z własnej woli wychodzą daleko poza granice komfortu, znosząc strach, zimno, głód, niewygody i samotność – pisze redaktor naczelna w edytorialu do kwietniowego wydania "National Geographic Polska"
encoded: Jak Aleksander Doba, który jako pierwszy człowiek na świecie przepłynął Atlantyk kajakiem z kontynentu na kontynent. Jak długo trzeba się przygotowywać do takiego wyczynu? – Całe życie – odpowiada Olek. Kiedy podano do wiadomości publicznej, że został uhonorowany prestiżowym tytułem Podróżnika Roku National Geographic (wcześniej przypadł on m.in. Felixowi Baumgartnerowi, który skoczył ze spadochronem ze stratosfery), Doba z dnia na dzień stał się gwiazdą mediów. A przecież kajakiem pływa od 30 lat, z tego od 20 lat ekstremalnie. Na przełomie 2010 i 2011 r. w ciągu 99 dni pokonał Atlantyk z Afryki do wybrzeża Ameryki Południowej. Dwa lata później poprawił własny wyczyn i przewiosłował ocean z Europy do Ameryki Północnej, tam gdzie ocean jest najszerszy i wyjątkowo nieprzewidywalny. Mimo że ma 68 lat, czyli jest w wieku, kiedy większość ludzi myśli o ciepłych kapciach i fotelu przed telewizorem, Olo, jak mówią o nim przyjaciele, spędził samotnie na Atlantyku prawie pół roku, pokonując 12 578 km. Nikt wcześniej nie dokonał czegoś tak szalonego. Tylko że Olek wygląda, jakby robił to wszystko ot tak, po prostu. Może nawet bagatelizuje swój wyczyn? Utrzymuje, że uprawia „kajakarstwo turystyczne” i dodaje z uśmiechem: – Nie pokonałem Atlantyku, ja go po prostu przepłynąłem. A ja nie wiem, czy bardziej podziwiam Olka za hart ducha, czy za ten niezwykły dystans do siebie i świata. Więcej o sukcesie Aleksandra Doby w kwietniowym wydaniu "National Geographic Polska", który od kilku dni jest już u prenumeratorów, a od poniedziałku będzie dostępny w kioskach w całym kraju.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c1b2044dbd79d77f7c0ebe766dbecb6863831fe7-a0fc410.jpeg
width: 634
height: 636

Niedźwiedzi los
type: item
date: 2010-04-29T07:47:22.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: niedźwiedzie
subject: zoo
description: Yogi ma 23 lata, urodziła się w Poznaniu. Od 22 lat mieszka w betonowej klatce w Akcencie ZOO w Białymstoku. Ma do dyspozycji 70 m2, gdy tymczasem zalecana powierzchnia wybiegu dla niedźwiedzia brunatnego powinna wynosić nie mniej niż 800 m2.
encoded: Kajtusia i Michał z Braniewa mają jeszcze gorzej – na każde zwierzę przypada po 30 m2 betonowego pomieszczenia. Borys spędził 10 lat zaspawany w wozie cyrkowym, nim trafi ł do… schroniska dla psów w Korabiewicach. Jego klatka także jest mała i z betonowym podłożem. Niedźwiedzie chętnie pływają, ale Borys nigdy nie doświadczył przyjemności kąpieli, bo do dyspozycji ma tylko zwykłą wannę. Tarotka i Trezorka trafiły do zoo w Zamościu jako 10-miesięczne niedźwiadki. Przez 13 lat mieszkały na betonowym wybiegu, pozbawione basenu i schronienia przed słońcem. Tym, co mnie ostatnio poruszyło, jest raport na temat sytuacji niedźwiedzi trzymanych w niewoli w Polsce. Dwójka naukowców z Uniwersytetu Wrocławskiego we współpracy z RSPCA (The Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals) oraz z OTOZ Animals przez trzy lata badała warunki życia niedźwiedzi: brunatnych, himalajskich, malajskich, andyjskich i polarnych przebywających w polskich ogrodach zoologicznych i innych instytucjach. Spośród 53 misiów aż 18 żyje w warunkach naruszających elementarne zasady humanitarnego traktowania zwierząt. Tylko w jednym zoo w Polsce niedźwiedzie mają wybieg z całkowicie naturalnym podłożem. To bardzo ważne – w naturze misiów jest kopanie w poszukiwaniu korzonków, którymi się żywią. Ponadto beton sprzyja rozwojowi stanów zapalnych i zwyrodnień kończyn. Nie chodzi jednak wyłącznie o stan fizyczny niedźwiedzi. U wielu z nich występują tzw. zachowania stereotypowe, spowodowane złymi warunkami życia i długotrwałym stresem: chodzenie tam i z powrotem po klatce, kołysanie się, przestępowanie z łapy na łapę, a w skrajnych przypadkach – samookaleczanie. Wszystkie świadczą o kondycji psychicznej zwierząt – misie po prostu cierpią. W naturze niedźwiedź brunatny pokonuje ponad 8 km w ciągu doby (poszukiwanie jedzenia zajmuje mu 10–11 godzin), jest przy tym aktywny głównie nocą. W niewoli znalezienie pokarmu zazwyczaj nie wymaga wysiłku – opiekunowie najczęściej wysypują go na posadzkę w stałym…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1f2c1bf17d2561bedda506ea68a4090d5882c339-f7c9180.jpeg
width: 332
height: 500

Himba
type: item
date: 2010-01-31T06:55:18.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: małżeństwo
subject: martyna wojciechowska
subject: ślub
subject: wioska
subject: żony
description: Tradycja jest rzeczą piękną. Mówi, jak żyć. Często jednak nie pozostawia wyboru...
encoded: Pod drzewem mopane, którego liście przypominają rozłożone skrzydła motyla, niemal na środku wioski, stoi krzesełko turystyczne. Na tym krześle siedzi wódz. Zasuszony staruszek. Nazywam go staruszkiem, ale właściwie nie mam pojęcia, ile ma lat. Ubrany jest w przepaskę z koźlej skóry, jego głowę przykrywa zielony, filcowy beret, ręce opiera o srebrną laskę, która po rozkręceniu okazuje się pojemnikiem na tabakę. Wódz wie już o naszym przyjeździe, ale musimy poprosić go oficjalnie o zgodę na filmowanie. Myśli, cmoka, zastanawia się… Zgodę w końcu wydaje, ale oczywiście trzeba za nią zapłacić: trochę cukru i mąki kukurydzianej. Przysiadam się do wodza, przedstawiam się. Wódz pyta, skąd jestem i jak daleko jest Polska. – Oooo, proszę wodza, dwa dni leciałam tu samolotem i jeszcze cały dzień jechałam samochodem. – Oooo, a jak daleko to by było na piechotę? – Wódz próbuje przetłumaczyć to sobie na własny język. Himba nie wyrażają odległości w kilometrach czy milach, wszystko określane jest w dniach marszu. Wyjaśniam więc, że na piechotę musiałabym iść pół roku bez przerwy. A może i rok. – Oooo, to bardzo daleko. Też bym chciał zobaczyć Polskę – mówi wódz, chyba przez grzeczność. Pytam wodza, ile ma żon. Długo się zastanawia, liczy… Jedna, dwie… W końcu pokazuje mi na palcach: – Cztery. – A ile, wodzu, trzeba tu dać za żonę? Walutą Himba są krowy. Mężczyzna może teoretycznie mieć wiele żon, pod warunkiem że go na nie stać. Oficjalna stawka – trzy krowy za kobietę. Teraz jednak jest kryzys i także tutaj ceny spadły – można dać dwie krowy, jeżeli rodzice panny młodej się zgodzą. Mimo to niewielu Himba stać na więcej niż jedną żonę czy dwie… Tylko wódz wioski – najstarsza, najmądrzejsza osoba, która decyduje na przykład, kto z kim może się pobrać, co zrobić w razie suszy, czy przenosić wioskę, czy nie – jest bogaty i ma cztery żony. Wódz pyta, czy mam męża. Mówię, że nie. – Jak to nie? Żaden z tych mężczyzn tutaj nie jest twoim mężem? – pokazuje na naszą ekipę telewizyjną. – A…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5eba8e2c1816511a47fff6d68da01bf47e4a253e-afdb833.jpeg
width: 550
height: 367

Martyna w akcji
type: item
date: 2009-11-14T17:33:27.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kobiety
subject: martyna wojciechowska
description: „Kobieta na krańcu świata” telewizja TVN. W każdą niedziele o godzinie 13.00 - nakrancuswiata.tvn.pl
encoded: W poszukiwaniu bohaterek do programu TVN „Kobieta na krańcu świata” przemierzam niemal cały glob… Pokonam łącznie 90 000 kilometrów, spędzę 150 godzin w powietrzu, w ośmiu krajach na trzech kontynentach nakręcę wraz z ekipą telewizyjną TVN setki godzin unikatowych materiałów. Wszystko po to, żeby pokazać Wam, jak żyją zwyczajne kobiety, które robią nadzwyczajne rzeczy. Bo historie moich bohaterek układają się w fascynującą, barwną mozaikę. Mają różne marzenia, żyją w bardzo odmiennych kulturach, wyglądają inaczej. To, co je łączy, to ogromna wewnętrzna siła, która sprawia, że są wyjątkowe. Niezależnie od szerokości geograficznej każda kobieta lubi się podobać, chce być podziwiana i dba o swoją urodę. Naprawdę! Nawet kobiety żołnierze potrafi ą po kryjomu uszminkować sobie usta, żeby lepiej wypaść w naszych kamerach czy korzystniej wyglądać na zdjęciach… Baba to zawsze baba! W Argentynie poznałam życie kobiety kowboja, która została gaucho, żeby zaimponować swojemu chłopakowi. Edith jest kruchą blondynką, jeździ konno, jakby się urodziła w siodle, kastruje byki, a w wolnym czasie gra w piłkę nożną. Żyje na stancji, gdzie pędzi bydło przez bezkresną Pampę. Z chłopakiem się rozstała... W Wietnamie dryfowałam w domku unoszącym się na wodzie i nauczyłam się gotować mątwę z gospodynią o imieniu Bien. Jej największym marzeniem jest mieć jasną skórę i prowadzić salon urody. Tymczasem w obcisłej koszulce z napisem Versace i spodniach od Gucciego szykuje jedzenie rybom, które od pokoleń jej rodzina hoduje w specjalnych klatkach umieszczonych pod podłogą pływającego domu. Chodziłam po polach minowych w Kambodży, chcąc poznać życie So Tonh, która jest dowódcą oddziału saperów. Zarabia miesięcznie 200 dolarów, co w kraju, gdzie większość ludzi musi przeżyć za mniej niż dolara dziennie, jest prawdziwym majątkiem. 40 stopni upału, mundur, kamizelka kuloodporna, hełm i 6 milionów min pod ziemią – to realia egzystencji So Tonh. W Wenezueli spotkałam się z kobietami z fabryki piękna.…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Kanon urody
type: item
date: 2009-06-19T09:50:01.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: martyna wojciechowska
subject: piękno
subject: Uroda
description: Te komentarze dotyczą jednej osoby. Mnie. Pochodzą z forum internetowego (ach, ta wolność w Internecie!) i najlepiej obrazują, że „jeszcze się taki nie narodził, co by wszystkim dogodził”.
encoded: – Wygląda jak flądra obdarta ze skóry... (gość 1) – Ona ma 34 lata? A ja myślałem, że z 54! Brzydka jest taka, że aż rzygać mi się chce, jak na nią patrzę. (gość 2) – Ma czarujący uśmiech i wygląda bardzo dziewczęco. Ja to bym się z nią ożenił, jakby chciała... (gość 3) – Nijaka taka. Nie wiem, co ci ludzie w niej widzą. (gość 4) Nie ma obiektywnego piękna, tak samo jak nie da się obiektywnie postrzegać świata. Nie ma też jednego obowiązującego kanonu urody. O tym, jak gusta zmieniały się na przestrzeni tysięcy lat, nie ma się co rozpisywać, bo zrobili to już inni. Bardziej interesują mnie współczesne kanony piękna w różnych szerokościach geograficznych, szczególnie w krajach mniej popularnych wśród turystów. Rubensowskie kształty, chłopięca sylwetka Twiggy czy wręcz przeciwnie – usta i biust-gigant Pameli Anderson, zadziwiająco wysokie czoło królowej Elżbiety I – długo można się zastanawiać, dlaczego określone cechy postrzegamy jako atrakcyjne (w przypadku Elżbiety może to była władza?). Jedyny przykład obiektywnego uznawania kanonu piękna, o jakim słyszałam, zaobserwowano na Saharze wśród plemienia Wodaabe. W tamtejszej kulturze każdy mężczyzna powinien być wysoki, szczupły, umalowany w identyczny sposób: oczy i usta obwiedzione czarną kredką, żeby podkreślić biel gałek i zębów, linia wyrysowana na nosie ma zaznaczać symetrię twarzy. O dziwo, kiedy badacze pokazywali Wodaabe zdjęcia różnych mężczyzn i pytali, który z nich jest najpiękniejszy, zawsze wskazywano tę samą osobę! To nie do pomyślenia w naszej kulturze, w której „nie ładne co ładne, tylko co się komu podoba”. W Japonii ideałem piękna jest kawai. Najbliższe temu określeniu jest angielskie słowo cute. Po polsku można je tłumaczyć „słodka, urocza” etc. Zdaniem Japończyków najpiękniejsze są dziewczynki w białych podkolanówkach, krótkich kraciastych spódniczkach, z upiętymi kucykami, ubrane na różowo. Koniecznie powinny jeszcze się piskliwie i infantylnie śmiać, wstydliwie zasłoniwszy usta dłonią. W ten spos…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5cdb6da0a783ef34e513d492dbe797dcab13becc-b99063f.jpeg
width: 600
height: 399

Z życia naczelnej - La cuenta poproszę
type: item
date: 2009-04-03T04:45:07.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: hiszpania
subject: język angielski
subject: języki obce
subject: rosja
description: Miejsce akcji: Kafejka internetowa w Punta Arenas.
encoded: Powinnam była uczyć się języków obcych... Naprawdę. Kiedy w latach 80. chodziłam do szkoły, luksusem były lekcje angielskiego, które pobierałam sumiennie. Niestety, rosyjskiego też się uczyłam. Choć w sumie, dlaczego niestety?! Przecież to piękny język i okazał się w moim życiu bardzo przydatny. Jednak był narzucony. A że naturalną konsekwencją przymuszania jest bunt, buntowałam się, i to bardzo. Tak bardzo, że jedyny raz ocenę niedostateczną na półrocze dostałam właśnie z rosyjskiego, w I lub II klasie liceum. Potem zmieniła się nam pani profesor, a ja zaczęłam dostawać same czwórki i piątki. Może więc była to kwestia sposobu nauczania, które jak się okazało, wcale nie poszło w las? Gdy w drodze na Syberię przekraczałam granicę białoruską, wydawało mi się, że po rosyjsku potrafię powiedzieć wyłącznie mienia zawut Martina. Jakże się myliłam! Pod koniec wyprawy udzieliłam chyba półgodzinnego wywiadu lokalnej telewizji w Magadanie i podobno nawet coś można było z tego zrozumieć. Po rosyjsku porozumiewałam się także w Mongolii, choć nie zyskałam dzięki temu przyjaciół. Próbowałam uczyć się niemieckiego, ale już samo słowo würst (kiełbasa), brzmi dla mnie za twardo, zupełnie niezachęcająco, także nic z tego nie wyszło... Mieszkałam w Paryżu, wzięłam kilka lekcji tego języka, jednak nie poczułam sympatii ani do francuskiego, ani do Francuzów, ani do ich win. Skończyło się na tym, że raczej Je ne parle pas français. Najmocniej jednak żałuję hiszpańskiego. Tym bardziej że uczęszczałam do warszawskiego XXII LO im. José Martii i mieliśmy fakultatywny hiszpański, a ja nie podjęłam trudu nauczenia się tego języka. Ilekroć zawitam do Ameryki Południowej, przekonuję się, że mój angielski jest całkiem nieprzydatny. To nam się wydaje, że Europa jest pępkiem świata, a angielski najpopularniejszym językiem na naszym globie. Nieprawda. Najwięcej osób mówi po chińsku – ok. 1,3 mld. Językami hindi i urdu posługuje się ok. miliarda ludzi. Angielski jest dopiero na trzecim miejscu (500 m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/93a705ee226b73d12be2eb06339288c1ae45c958-9687c26.jpeg
width: 640
height: 425

Droga na szczyt
type: item
date: 2009-03-31T19:58:19.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: elbrus
subject: góry
subject: korona ziemi
subject: martyna wojciechowska
subject: mont blanc
subject: mount everest
subject: nepal
subject: traveler
subject: wspinaczka
description: Minęły dwa lata, odkąd stanęłam na Dachu Świata. Przez ten czas wiele się wydarzyło…
encoded: Miejsce akcji: Nepal, najwyższa góra świata Obsada: ja i Everest Zostałam redaktor naczelną National Geographic i Travelera, napisałam książkę Przesunąć horyzont i cykl artykułów „Z życia naczelnej”, zobaczyłam goryle w Wirundze (o czym marzyłam od dawna), omal nie przeprowadziłam się ze wsi do Warszawy, ostatnio – zostałam szczęśliwą mamą, zmieniłam samochód, skróciłam trochę włosy… Jestem spełniona, ale… Jeśli mam być szczera, to głowę stale mam zaprzątniętą myśleniem o Górach… O wyprawach moich i kolegów, którzy przysyłają mi „gorące pozdrowienia” z wyjazdów wspinaczkowych. Jakby chcieli mi zrobić na złość, wiedząc, że nie mogę się teraz ruszyć z domu. W zeszłym roku zdobyłam Mount McKinley i Elbrus (oba zaliczane do Korony Ziemi), ale jeszcze zanim wróciłam do domu, myślałam o kolejnych Górach. Po prostu nie mogę się doczekać spotkania z Nimi. Wiele osób zamęcza mnie pytaniem, dlaczego postanowiłam zdobyć Everest… Mogłabym odpowiedzieć, jak George Leigh Mallory zapytany o to w 1923 r. podczas jednej z niezliczonych prelekcji, podczas której zbierał fundusze na kolejną ekspedycję: „Ponieważ istnieje”… Należałoby się zastanowić, po co ludzie w ogóle się wspinają? Całkiem niedawno prowadziłam adventurowe życie, ciągle byłam w podróży, zmieniały się krajobrazy, a ja traktowałam je jak scenografię do kolejnych pasjonujących przygód (i nieźle się przy tym bawiłam). Tak było do dnia, gdy po raz pierwszy pojechałam wspinać się w Alpach. Szłam granią pod szczytem Mont Blanc i gdy dochodziliśmy do wierzchołka, wiatr rozwiał chmury nad Chamonix – dookoła odsłoniły się alpejskie szczyty… Stało się. Wiedziałam, że rajdy, nurkowanie czy sporty powietrzne pozostaną miłą odskocznią od tego, co miało stać się moją najważniejszą pasją. Człowiek ma chyba zakodowaną potrzebę zbliżania się do nieba. Wszystko, co boskie i wspaniałe, jest zawsze w górze – począwszy od Olimpu, a na Królestwie Niebieskim skończywszy. Pomijając jednak wątek religijny – co może skłaniać ludzi do wspinaczk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ba9bcfb358b9468b364f5ddc08204c6ac9d3443a-2e41823.jpeg
width: 1181
height: 882

Z życia naczelnej - Ekwador
type: item
date: 2009-03-26T21:26:35.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ekwador
subject: martyna wojciechowska
description: Jedziemy wąską dróżką przez dżunglę. Widzę olbrzymie liście wielkości dwuskrzydłowych drzwi; potężne liany grubości gaśniczego węża, konary drzew splątane ze sobą tak bardzo, że nie sposób odróżnić poszczególnych gałęzi. Mam wrażenie, że to „koniec świata”, kiedy dostrzegam na konarze drogowskaz, a na nim napis „Szaman” i strzałkę w odpowiednim kierunku. Czyli tu jednak nie kończy się cywilizacja.
encoded: Z wizytą u szamana Miejsce akcji: Ekwador. Bohaterowie: Ja i szaman Raul (w roli drugoplanowej ekipa telewizyjna i tłumacz Francisco) Jedziemy wąską dróżką przez dżunglę. Widzę olbrzymie liście wielkości dwuskrzydłowych drzwi; potężne liany grubości gaśniczego węża, konary drzew splątane ze sobą tak bardzo, że nie sposób odróżnić poszczególnych gałęzi. Mam wrażenie, że to „koniec świata”, kiedy dostrzegam na konarze drogowskaz, a na nim napis „Szaman” i strzałkę w odpowiednim kierunku. Hmm… Czyli tu jednak nie kończy się cywilizacja. Szaman Raul jest ode mnie sporo niższy, nagi do pasa, a na biodrach ma przewiązany ciemnogranatowy kawałek materiału w białe wąskie poziome pasy – wyglądający na klasyczny męski ręcznik kąpielowy… Jest bosy, ma dziwną fryzurę; włosy ułożone w kaczy dziób, pomalowane krwistoczerwonym barwnikiem. Jest to typowa fryzura plemienia Colorado-Tsachila, z którego pochodzi Raul. Podaję mu rękę. Jednak szaman zamiast nią potrząsnąć, zaczyna… wąchać mój nadgarstek. W końcu wykrzykuje: – Tygrys – dźga mnie palcem w pierś. – Masz znak tygrysa, podobasz mi się. – I zaczyna się śmiać... Nagle, jakby w przebłysku świadomości, szaman poważnieje i mówi, że czas zacząć rytuał. Przenosimy się do „gabinetu”, czyli lichej budki zbitej z desek. Po drodze rozglądam się po obejściu; wszędzie walają się jakieś smętne, popsute sprzęty domowe; stary telewizor do połowy już zarośnięty trawą, zardzewiały dziecięcy rowerek, skrzynka pustych butelek po jakimś alkoholu, dziurawa klatka dla ptaków, przewrócona drabina. W „gabinecie” dostrzegam ołtarzyk; na nim świece, obok są jakieś kamienie, rzeźbiona mała drewniana figurka. Naprzeciwko, pod drugą ścianą, stoi ławeczka, na której machinalnie siadam. Szaman zapala świece i zaczyna mi opowiadać, co mnie czeka. – Królowo, masz silną duszę, ale potrzebujesz oczyszczenia. Ja, Wielki Czarownik, uzdrowię cię. – Podaje mi naczynie z żółtawą, zawiesistą cieczą do wypicia. Domyślam się, że jest to wywar z liany ayahuasca (co w w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/db7ce81431b2456e3bb13c1ce590526345d22710-7c10796.jpeg
width: 640
height: 425

Święto Naadam
type: item
date: 2009-03-25T10:28:02.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: konie
subject: martyna wojciechowska
subject: mongolia
subject: step
subject: wyścigi konne
description: Wyjazd do Mongolii w lipcu nie jest najlepszym pomysłem. Nagrzany słońcem step sprawia, że jest upiornie gorąco (a wiatru nie uświadczysz). Wszelkie aktywności najlepiej rozpocząć ok. 5.00 nad ranem, a kończyć o… 11.00, zanim słońce stanie w zenicie i ugotuje mózg. Do zajęć warto wrócić późnym popołudniem, kiedy temperatura staje się znośniejsza.
encoded: Miejsce akcji: Mongolia Bohaterowie: ja, konie i bezkresny step Jedyne, co może skłonić do lipcowych eskapad w tym kierunku to coroczne święto Naadam. Choć coraz częściej przypomina jarmarczną rozrywkę, warto je zobaczyć na własne oczy. Nazwa pochodzi od mongolskiego słowa naadach, co oznacza „grać, dobrze się bawić”. Składa się z trzech męskich gier – zapasów, łucznictwa i wyścigów konnych. „Męskich”, bo kiedyś były one zarezerwowane wyłącznie dla panów. Dziś jednak kobiety z powodzeniem startują np. w zawodach strzelania z łuku. Zapasy wyglądają malowniczo – obowiązują tradycyjne stroje i zasady przestrzegane od wieków (zawodnicy startują w otwartej klasie wagowej, czyli np. cherlawy chłopiec siłuje się z dojrzałym stukilogramowym mężczyzną!). Łucznictwo także mnie urzekło – kolorowe deele (przepasane płaszcze sięgające za kolana), ręcznie wyrabiane łuki, rytuały w każdym geście i nieprawdopodobne wręcz wyniki osiągane na zawodach. Strzały latają (nad lub wręcz obok głów sędziów) na odległość nawet 70–80 metrów! Najbardziej byłam jednak ciekawa zawodów jeździeckich. Dlatego pewnego dnia zapakowaliśmy się o świcie do jeepa i ruszyliśmy z naszym przewodnikiem w drogę. Wiła się długo i smętnie, jakby od niechcenia. Samochód rzęził i marudził, żeby w końcu zdechnąć na amen na jednym z podjazdów… – Dalej na piechotę – rzucił niedbale kierowca. Pokonujemy więc jedno wzniesienie, następne, pagórek, dolinkę. Jakim cudem ludzie wiedzą, w którym kierunku trzeba iść?! Nie ma drogowskazów, nie widzę panów technicznych, strzałek brak, nikt nie rozdaje mapek. Wokół nas Nie Ma Nic. Tylko bezkresny, zielony, nagrzany już słońcem step. Nagle, za którymś tam kolejnym pagórkiem, wyłaniają się: morze jurt, setki namiotów, stado przeróżnych samochodów, przyczep kempingowych, baraków. A pomiędzy nimi uwijają się jak mróweczki ludzie. Wszyscy z zapałem szykują się do tej jednej jedynej, najważniejszej gonitwy w roku: 40-kilometrowego biegu koni pięcioletnich. Każde minigospodarstwo to o…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/686c4250c5a99864dcef90f3626f4150cedae7e1-ab67ef2.jpeg
width: 580
height: 480

Z życia naczelnej - Ekwador
type: item
date: 2009-03-24T21:21:14.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ekwador
subject: kokaina
subject: martyna wojciechowska
subject: szamanizm
description: Minęły dwa lata, odkąd stanęłam na Dachu Świata. Przez ten czas wiele się wydarzyło… Zostałam redaktor naczelną National Geographic i Travelera, napisałam książkę Przesunąć horyzont i cykl artykułów „Z życia naczelnej”, zobaczyłam goryle w Wirundze (o czym marzyłam od dawna), omal nie przeprowadziłam się ze wsi do Warszawy, ostatnio – zostałam szczęśliwą mamą, zmieniłam samochód, skróciłam trochę włosy…
encoded: Misterna robota Miejsce akcji: Ekwador Bohaterowie: ja i kapelusz Panama Jestem spełniona, ale… Jeśli mam być szczera, to głowę stale mam zaprzątniętą myśleniem o Górach… O wyprawach moich i kolegów, którzy przysyłają mi „gorące pozdrowienia” z wyjazdów wspinaczkowych. Jakby chcieli mi zrobić na złość, wiedząc, że nie mogę się teraz ruszyć z domu. W zeszłym roku zdobyłam Mount McKinley i Elbrus (oba zaliczane do Korony Ziemi), ale jeszcze zanim wróciłam do domu, myślałam o kolejnych Górach. Po prostu nie mogę się doczekać spotkania z Nimi. Wiele osób zamęcza mnie pytaniem, dlaczego postanowiłam zdobyć Everest… Mogłabym odpowiedzieć, jak George Leigh Mallory zapytany o to w 1923 r. podczas jednej z niezliczonych prelekcji, podczas której zbierał fundusze na kolejną ekspedycję: „Ponieważ istnieje”… Należałoby się zastanowić, po co ludzie w ogóle się wspinają? Całkiem niedawno prowadziłam adventurowe życie, ciągle byłam w podróży, zmieniały się krajobrazy, a ja traktowałam je jak scenografię do kolejnych pasjonujących przygód (i nieźle się przy tym bawiłam). Tak było do dnia, gdy po raz pierwszy pojechałam wspinać się w Alpach. Szłam granią pod szczytem Mont Blanc i gdy dochodziliśmy do wierzchołka, wiatr rozwiał chmury nad Chamonix – dookoła odsłoniły się alpejskie szczyty… Stało się. Wiedziałam, że rajdy, nurkowanie czy sporty powietrzne pozostaną miłą odskocznią od tego, co miało stać się moją najważniejszą pasją. Człowiek ma chyba zakodowaną potrzebę zbliżania się do nieba. Wszystko, co boskie i wspaniałe, jest zawsze w górze – począwszy od Olimpu, a na Królestwie Niebieskim skończywszy. Pomijając jednak wątek religijny – co może skłaniać ludzi do wspinaczki? Niech pomyślę. Rozrywka!? Na początku człowiek ma w sobie dość godności, żeby w nocy wstać, wygrzebać się z ciepłego śpiwora, założyć goreteksowe spodnie, kurtkę, rękawiczki, wciągnąć zimne buty, budząc przy tym wszystkich współmieszkańców namiotu, wyczołgać się na dwudziestostopniowy mróz i wysikać się. Po ki…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dc5e8811ce42099f54f2fbb5c12f3818d4c1c375-0f9f08b.jpeg
width: 480
height: 512

M jak „Masala Movie”
type: item
date: 2009-03-24T21:17:30.000Z
creator: Martyna Wojciechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bollywood
subject: bombaj
subject: filmy
subject: indie
description: Jedziemy na plan filmu Ramana Kumara. Munna, mój hinduski agent filmowy, trzysta razy na minutę sprawdza, czy pamiętam swój tekst. Doprowadza mnie tym do szału, bo moja rola życia to… jedno zdanie w hindi: Main apko pyaar karta hoon – kocham cię.
encoded: Miejsce akcji: Bollywood, Indie Obsada: Ja, mój agent Munna i sławy indyjskiego kina Main apko pyaar karta hoon, Main apko pyaar karta hoon – powtarzam do znudzenia, aż stajemy w drzwiach wytwórni Kumara. Tym większe jest moje zdziwienie, gdy okazuje się, że zdjęcia zostały odwołane. Dowiadujemy się, że zmarł ojciec jednego z aktorów. Nie sądzę, żeby z takiego powodu skasowano dzień zdjęciowy w Polsce… Zdeterminowana, by znaleźć się na jakimkolwiek planie filmowym, wkładam swoje sari, biorę Munnę pod pachę i jedziemy do kolejnego studia w Bollywood. Kamal Amrohi Film Studio nie wygląda może okazale, ale Munna przekonuje mnie, że to jedno z największych w Bombaju (tak, tak, to tu powstaje najwięcej filmów na świecie!). Muszę uwierzyć mu na słowo. Wszędzie kręci się pełno ludzi, których funkcji nigdy nie odgadnę, w każdym kącie leży bezdomny pies, a z hangaru po prawej dobiega głośny indyjski pop. To znak, że zaczęły się już zdjęcia do filmu Dil Ne Jise Apna Kaha – jak się później okazało, historii Rishabha (w tej roli Salman Khan), który po śmierci ukochanej Pari (Preity Zinta) nie zgadza się na transplantację jej serca. Oczywiście, zostaje ono w końcu przeszczepione w ciało uroczej Dhani, a ta, jak to bywa w filmach, zakochuje się w Rishabhu… Póki co – czekamy. Moje cenne sari „wala się” w bombajskim błocie. W Bollywood nie sposób zrobić kariery bez sari, więc nabyłam wiśniowo-złoty strój, który okazał się... ślubnym. Wilgotność powietrza sięga chyba 90 proc., więc robi mi się coraz bardziej gorąco… W końcu Munna oznajmia, że lada moment pojawią się gwiazdy – Salman Khan i jego filmowa partnerka Preity Zinta. Jeśli się zgodzą, może będziemy mogli zobaczyć zdjęcia. Niestety, nie ma mowy o żadnym moim aktorskim występie. – Dont worry, Martina – pociesza mnie przez chwilę Munna, po czym oddala się w nieznanym kierunku, w interesach, jak twierdzi. Tors Salmana Khana W oczekiwaniu na Salmana wypytuję tancerzy i statystów o Bollywood. Jeden z nich pracuje w tej branży od …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/41e97b114d01c6d0ef1679c73946e555180cf58c-f17f36f.jpeg
width: 640
height: 425