National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T10:58:49.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Hiszpańskie tapas. Dzięki tej przekąsce „fast food”nie zrobił kariery w Hiszpanii
items: Key West: Tu nigdy temperatura nie spada poniżej zera
items: Płynne złoto Kalifornii
items: Podróżuj z głową - z uśmiechem i na luzie
items: Stany. Kuchnia - eating out
items: Między strefami - Jet lag
items: Wodny Budapeszt
items: Piesze safari w Kadzidłowie
items: Dzień z życia Paryżanina

Hiszpańskie tapas. Dzięki tej przekąsce „fast food”nie zrobił kariery w Hiszpanii
type: item
date: 2021-04-19T08:33:20.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: andaluzja
subject: hiszpania
subject: jedzenie
subject: katalonia
subject: Kuchnia
subject: restauracje
subject: rozrywka
subject: tapas
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Porcja oliwek, trójkącik omletu, kawałek pikantnej kiełbaski albo miniaturowe kanapeczki. Czy to wszystko mieści w sobie słowo „tapa”? Tak! I znacznie więcej...
encoded: Mucha nie siada! Jest mała, ale niekoniecznie, kolorowa, przybiera różne kształty i konsystencje. Zawsze smaczna. Hiszpańska tapa. Przekąska, dzięki której „fast food” jak do tej pory nie zrobił kariery w Hiszpanii. Je się ją przy barze, między posiłkami, na stojąco, do kieliszka wina. Skąd się wzięła? Jedna z legend głosi, że Alfons X Mądry, król Kastylii i Leonu, który cierpiał na kłopoty zdrowotne, został wyleczony dzięki diecie polegającej na częstym jedzeniu małych posiłków popijanych łykami wina. Władca postanowił upowszechnić zdrowy styl życia i tak to od XIII wieku kastylijscy oberżyści z dekretu mądrego króla zaczęli podawać wraz z winem coś na ząb. Samo słowo „tapa”, które znaczy po hiszpańsku „przykrywka”, wiąże się z inną historią. Kiedyś w andaluzyjskich barach przykrywano kieliszek chlebem lub glinianym spodeczkiem z darmową przekąską, co miało zabezpieczyć wino przed muchami, kurzem i utratą aromatu, a miłośnika trunku przed zbyt szybkim upojeniem. Obecnie tapas serwuje się w miseczce obok kieliszka i – niestety – najczęściej trzeba za nie zapłacić, chociaż nie zawsze. W Andaluzji tapas w dalszym ciągu podawane są na koszt firmy. Nie należy się dziwić, jeśli barman postawi przed wami płonące kiełbaski lub inny specjał, ale i nie oczekiwać, że każdy właściciel baru okaże się tak hojny. Nazw zakąsek jest kilka, w zależności od regionu i wielkości porcji: „pinchos”, najmniejsza z nich, to rodzaj prostych jednokęsowych koreczków – przebitych wykałaczką oliwek, kawałka chorizzo (pikantnej paprykowej kiełbasy) lub bardziej fantazyjnych, z których słynie północna Hiszpania. Czymś całkiem podobnym do „pinchos” są „banderillas”, tyle że bardziej kolorowe, składające się głównie z marynat, przypominające wyglądem włócznie (po hiszpańsku banderillas właśnie) wbijane w kark byka podczas korridy. Najbardziej szerokim pojęciem przekąski jest jednak „tapa”, na którą Hiszpanie wpadają do baru już po śniadaniu, w czasie pracy czy przed kolacją. Każda okazja tak napraw…

tapas-fot-getty-images-2ec080c.jpeg
width: 2000
height: 1500

Key West: Tu nigdy temperatura nie spada poniżej zera
type: item
date: 2019-03-05T13:25:33.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: floryda
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: zatoka meksykańska
description: Tam, gdzie kurczaki mają swoje prawa, ciasto cytrynowe doroczny konkurs, a rośliny tropikalne drugą ojczyznę.
encoded: Turystyczny autobus co pół godziny zatrzymuje się nieopodal pensjonatu „Southernmost Point”. Największą atrakcją na tym końcu wyspy jest kolorowa boja, która uzmysławia przyjezdnym, że znajdują się na wysuniętym najbardziej na południe krańcu Stanów Zjednoczonych. Ja jednak nie dołączam do grupy amatorów zwiedzania na siedząco – wolę wyspę przejść na piechotę, własnymi ścieżkami. Tu nie chodzi o ambicję. Po pierwsze, Key West to zaledwie 6 km wzdłuż i 3 wszerz. Poza tym mam do odwiedzenia paru starych znajomych. Ciekawe, jak się miewa Nancy i jej podopieczni? Wejście do „Secret Garden” – prywatnego ogrodu botanicznego na Free School Lane – nic a nic się nie zmieniło. Podobnie jak 10 lat temu, mam kłopoty z jego odnalezieniem. Za niepozorną bramą ukryty jest ziemski raj Nancy Forrester – malarki, opiekunki pięciu kotów, 16 hałaśliwych papug, właścicielki imponującej kolekcji palm (aż 150 gatunków!), która od ponad ćwierć wieku tworzy z orchidei, ananasowców i innych roślin tropikalnych żywą galerię sztuki. W 2005 r. huragan Wilma zmienił oblicze jej ogrodu, zrywając parasole dużych liści i niszcząc tym samym rośliny cieniolubne rosnące pod nimi. Jednak niezwykły charakter tego miejsca w dalszym ciągu oczarowuje turystów, którzy trafiają tu albo sami, albo w zorganizowanej grupie pasjonatów roślin wizytujących przydomowe ogrody. Bo wyspę można zwiedzać na wiele sposobów: podążając szlakiem zabytkowych XIX-wieczych rezydencji z obszernymi werandami i wylegującymi się na nich kotami, uczestnicząc w nocnym spacerze z lampionem w ręku, tropiąc duchy i słuchając legend z epoki wiktoriańskiej czy poszukując spuścizny po przybyszach z Kuby. Można też zamiast od lądu podejść do Key West od wody i zapisać się na kurs nurkowania lub wybrać się łódką ze szklanym dnem na oglądanie rafy koralowej w dzień, a rozgwieżdżonego karaibskiego nieba nocą, popijając przy tym kieliszek szampana. Albo wypożyczyć rower i objechać całą wyspę, znajdując sobie mniej uczęszczany skrawek plaży, by…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ecf4fcf1e037ae4b1544d1779867cca73fd4ca2f-0ccba1a.jpeg
width: 613
height: 480

Płynne złoto Kalifornii
type: item
date: 2010-03-19T13:07:14.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alkohole
subject: carlo rossi
subject: chardonnay
subject: kalifornia
subject: shiraz
subject: wino
subject: winogrona
description: Okazałe rezydencje, śródziemnomorska roślinność i urocze miasteczka rodem ze Starego Kontynentu, a do tego najlepsze restauracje świata i setki wspaniałych winnic. Północna Kalifornia oczarowuje bukietem smakowych i estetycznych doznań.
encoded: Sonoma Godzina jazdy samochodem dzieli San Francisco od Sonomy – miasteczka leżącego w sielskiej dolinie o tej samej nazwie. Użytkownikom systemu operacyjnego Windows XP pobliskie krajobrazy mogą się wydać znajome. Falujące wzgórza, takie jak na zdjęciu z komputerowego pulpitu, rozciągają się nieopodal zabytkowej miejscowości, w której warto rozprostować nogi. Porośnięty starymi drzewami plac okalają bielone budynki, wśród których na uwagę zasługuje Mission San Francisco Solano de Sonoma, ostatnia placówka misyjna założona przez władze meksykańskie w Kalifornii. To właśnie dzięki franciszkańskim misjonarzom w 1825 r. pojawiły się tu sadzonki winorośli szczepu mission, z których zakonnicy produkowali mszalne wino. Tuż obok mieści się obowiązkowy jak dla mnie przystanek przed rozpoczęciem degustacji win – fabryka sera. Lepiej zafundować sobie kawałek cheddara z papryką chipotle, zanim się przystąpi do próbowania szlachetnych trunków – nie tylko dla złagodzenia działania alkoholu – jedzenie ostrych lub kwaśnych potraw w trakcie degustacji może zaburzyć subtelność smakowych odczuć. Posiadłość Roshambo znajduje się nieopodal miasta. Nie jest ani najstarszą, ani największą winnicą regionu, za to ma coś, czego nie posiada żadna inna – Cornerstone Gardens. Z ponad 3,5 ha tylko jedną czwartą przeznaczono tu pod uprawę winorośli. Resztę terenu zajmują ogrody, zaprojektowane przez różnych architektów krajobrazu. Jedną z ciekawszych instalacji jest oblepione 70 tys. bombek „Niebieskie drzewo”, które w zamyśle artysty Claude’a Cormiera miało się stopić z niebem. Po kilku latach pod wpływem słońca plastikowe bombki zzieleniały, ale i tak ogród prezentuje się nieziemsko. W tak niebanalnych okolicznościach przyrody niektórzy postanawiają wypowiedzieć sakramentalne „tak”. Jak na zaledwie 16-letnią plantację wina produkowane przez Roshambo są obiecujące, a atmosfera i projekt etykiet na butelkach – zdecydowanie cool. Znacznie dłuższą tradycją winiarską może się poszczycić Seghesio Fa…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/89f5c764758befa8fbe189cb4ae32fcb18862f2a-2ecc984.jpeg
width: 500
height: 334

Podróżuj z głową - z uśmiechem i na luzie
type: item
date: 2009-03-26T07:14:21.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fast food
subject: molestowanie seksualne
subject: różnice kulturowe
subject: stany zjednoczone
description: Jak wtopić się w tłum na ulicach Nowego Jorku, o czym rozmawiać przy stole i kiedy nie mówić „dziękuję” w kontaktach z Amerykanami radzą Marta i Jerome Madigan
encoded: Z uśmiechem i na luzie Przyjrzenie się różnicom kulturowym, jakie dzielą Polskę i Amerykę, może nas zadziwić, rozbawić, ale też – co ważne – uatrakcyjnić podróż po stanach zjednoczonych. Marta: Pierwszą radą, jaką dostałam przed wyjazdem do Stanów od znajomego bankiera mieszkającego na Manhattanie, było: „unikaj kontaktu wzrokowego z nieznajomymi!”. Amerykanie cenią swoją prywatność i nie lubią, kiedy ktoś się im bacznie przygląda. Mimowolne łapanie kontaktu wzrokowego z dziwnie wyglądającymi postaciami w nowojorskim metrze może się skończyć niechcianą znajomością. Najlepiej patrzeć przed siebie i nie zwracać uwagi na przechodniów. Chyba że mamy kłopot i chcemy spytać o drogę. Wtedy zatrzymujemy kogoś na ulicy i zwracając się do rozmówcy, patrzymy mu prosto w oczy. Jerome: W kontaktach z Amerykanami możesz spodziewać się bezpośredniości. Od razu będą się do ciebie zwracali po imieniu. Nie znaczy to, że cię nie szanują. Jest to raczej wyraz sympatii. Pamiętaj, żeby nie pochylać się, kiedy witasz się z mężczyzną, ani nie całować kobiety w rękę. Uproszczona etykieta oszczędza czas, a jak wiadomo, dla Amerykanów czas to pieniądz. M.: Czy to właśnie dlatego jadacie w barach szybkiej obsługi? J.: Ludzie nie chcą tracić czasu na czekanie na kelnerkę. Poza tym restauracje typu fast food są jedynymi, w których nie trzeba zostawiać napiwku. Wszędzie indziej doliczenie 20 proc. do rachunku jest normą! Napiwki daje się również przewodnikom wycieczek, instruktorom kursów nurkowych, pokojówkom czy boyom hotelowym za przyniesienie walizek lub kubełka z lodem. M.: A propos lodu, z czego wynika wasza obsesja chłodzenia wszystkich napojów i pomieszczeń? J.: Dla Amerykanów schłodzony drink orzeźwia, a zimny pokój kojarzy się z czystością. Przygotuj się zatem na mocno klimatyzowane wnętrza hoteli i restauracji, niezależnie od pory roku. Najlepiej zabierz ze sobą sweter, nawet jeśli wybierasz się na Florydę. Jeśli nie lubisz lodu w coli, wyraźnie zaznacz to, zamawiając napój. M.: Łatwie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/803eda161a39e34e7a281ffe4d53c0f6d9ccc6e4-6774e12.jpeg
width: 481
height: 480

Stany. Kuchnia - eating out
type: item
date: 2009-03-25T18:31:21.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: indyk
subject: kuchnie świata
subject: stany zjednoczone
subject: święto dziękczynienia
subject: żywność
description: Eleganckie restauracje z wyrafinowaną kuchnią, przydrożne bary z frytkami, uliczne wózki z hot dogami – Ameryka jest przygotowana na zaspokajanie głodu każdego. Wystarczy wyjść z domu...
encoded: Amerykanie mają takie powiedzenie: „wygoda albo śmierć”, co chyba w znacznej mierze wyjaśnia zawrotną popularność McDonald'sa i jego kuzynów. Kanapki i kawa na wynos, w drodze do, w czasie lub po pracy są optymalnym rozwiązaniem dla ludzi poświęcających każdą wolną chwilę na robienie kariery. Trzeba tylko uważać na kubek z gorącym napojem, żeby nie umieścić go między nogami, gdy ruszamy z parkingu! Reszta jest bajecznie prosta i dogodna. Podjeżdżamy do „drive through” – restauracji samochodowej zamawiamy hamburger, frytki i napój, płacimy i ruszamy w dalszą drogę. Na autostradzie włączamy tempomat na stałą prędkość i pałaszuje-my nasze smakołyki. Wprawdzie nudne dla podniebienia, za to dobrze znane, bardzo obfite i zaspokajające głód. Czegóż więcej chcieć? A jednak są Amerykanie, dla których smak potraw i jakość ich spożywania też się liczą. Żeby dobrze się odżywiać, wcale nie trzeba zarabiać fortuny i mieć własnego dietetyka, jak to często bywa w Hollywood. Wystarczy wysiąść z samochodu, a w ekstremalnych przypadkach nawet przejść się na piechotę do lokalnej restauracji. Wybór nie jest wcale łatwy – trudno się tak od razu zdecydować na którąś spośród mnóstwa knajp. Każdy prawdziwy nowojorczyk wybierając się na kolację, korzysta więc z pomocy Zagata – wydawanego corocznie przewodnika po topowych restauracjach w mieście. Kluczem do udanego posiłku może być popularność miejsca, jego lokalizacja, rodzaj kuchni, ale nigdy cena. Idąc do modnej knajpy, trzeba przewidzieć wydatek rzędu stu dolarów od osoby. Za to będziemy mogli się pochwalić w towarzystwie, że jedliśmy już pierożki z homarem w leśnych grzybach i piliśmy alzackie wino w „Le Cirque” – nowym lokalu Sirio Maccioni przy 58. Można jednak sprawę załatwić znacznie taniej, bez rozgłosu i nie mam tu na myśli hot doga na ulicy. W całych Stanach typowym miejscem do codziennego stołowania się jest restauracja typu „diner”, która w środku wygląda jak wagon restauracyjny rodem z lat 50. Klasyczny „diner” ma bar z okrągły…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/949acf8a8bfbaacb8be9c8cfce2c6f775e8ff334-c757293.jpeg
width: 640
height: 423

Między strefami - Jet lag
type: item
date: 2009-03-25T12:58:00.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jet lag
subject: podróże
subject: samoloty
subject: zaburzenia snu
description: Wybierając się w podróż na drugi kraniec świata, oprócz ekscytujących przygód czeka nas również... jet lag. Jak poradzić sobie z dolegliwościami związanymi z nagłą zmianą strefy czasowej?
encoded: Dobrze się wyśpij, nie pij alkoholu, pójdź na spacer! Co byśmy nie zrobili przed wyjazdem do USA, Japonii czy Australii, po wyjściu z samolotu i tak nie unikniemy złego samopoczucia. Będziemy zmęczeni, ale nie uda nam się zasnąć. Kiedy wreszcie znajdziemy się w objęciach Morfeusza, w środku nocy obudzi nas głód. W dzień stracimy apetyt, dopadnie nas senność i skrajne zmęczenie. Będziemy cierpieć z powodu uczucia suchości w ustach, zaburzeń żołądkowych i bólu głowy. Co się z nami dzieje? Otóż podróżując w kierunku równoleżnikowym, czyli na wschód bądź zachód, co 15 stopni długości geograficznej przekraczamy jedną strefę czasową, a co za tym idzie – ubywa nam lub przybywa jedna godzina. Jeśli wybieramy się np. z Polski do Sydney, „skracamy” dobę aż o 9 godzin. Lecąc do Chicago, „wydłużamy” ją o 7 godzin. Im więcej stref czasowych dzieli nasze miejsce zamieszkania od wakacyjnej destynacji, tym trudniejsze zadanie będzie miał organizm. Nawet najmniejsza manipulacja zegarem biologicznym, choćby zmiana czasu zimowego na letni, powoduje wyraźne trudności ze wstawaniem. A teraz wyobraźmy sobie, że przesuwamy budzik o 10 godzin do przodu! Do tego trzeba dodać wielogodzinne siedzenie w samolocie, stres związany z podróżowaniem i radykalną zmianę klimatu. W rezultacie zaczynamy borykać się z „zespołem długu czasowego” zwanym potocznie jet lagiem. To, jak będziemy się czuli i ile czasu zajmie nam aklimatyzacja do nowych warunków, zależy od wielu czynników: liczby przekroczonych stref czasowych, kierunku (wschód czy zachód) oraz pory lotu (w dzień czy w nocy). Nie bez znaczenia jest też wiek, płeć i styl życia podróżującego – unikający rutyny nastolatek lecący z Warszawy do Pekinu słabiej odczuje skutki nagłego przemieszczenia się w czasie i przestrzeni niż jego babcia, przyzwyczajona do jedzenia i spania o stałych porach. Obydwoje jednak mogą mieć kłopoty z zaśnięciem, a później z pobudką na śniadanie – zegar biologiczny osoby przybyłej do Chin ze strefy czasu środkowoeuropejsk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aa77349df305f1f107b28f7b2ca9ce5796ac6d3d-aa3be35.jpeg
width: 640
height: 424

Wodny Budapeszt
type: item
date: 2009-03-23T12:42:29.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: baseny
subject: gorące źródła
subject: kąpieliska
subject: miasta
subject: podróże
subject: rozrywka
subject: węgry
subject: zabytki
subject: zoo
description: Jego szerokie bulwary przywodzą na myśl Paryż, kolorowe dachówki Wiedeń, a życie kawiarniane Kraków. Ale Budapeszt ma do zaoferowania coś jeszcze – gorące źródła, które zasilają blisko 50 zakładów kąpieliskowych.
encoded: BUDA. Noc w pokoju Andrew Lloyd Webbera trwa stanowczo za długo. Już nie mogę się doczekać ranka, kiedy ubrana w miękki szlafrok zjadę do wodnego raju specjalną windą obsługiwaną przez sympatyczną starszą panią, która uśmiecha się do gości hotelowych przez cały dzień. W górę i w dół. W dół i do góry. Cóż za monotonna praca! Refleksja nachodzi mnie w pierwszym z krytych basenów kąpieliska Gellérta połączonego z hotelem bocznym przejściem. Woda jest przyjemnie ciepła i powoli wszelkie troski związane z ciężkim życiem obsługi hotelowej schodzą na dalszy plan. Jedyne, czym warto się teraz zająć, to ustalenie kolejności odwiedzania basenów. Póki co nie wychodzę z rekreacyjnego, chociaż kilka długości w sportowo-pływackim mogłoby mi dobrze zrobić. Gdybym miała kłopoty ze stawami, reumatyzmem czy niskim ciśnieniem krwi, powinnam przenieść się do jednego z basenów leczniczych, tyle że te usytuowane są osobno dla kobiet i dla mężczyzn. Nie chcąc rozstawać się z ukochanym, postanawiamy wyjść na zewnątrz. Omijamy odkryty basen ze sztucznymi falami i wchodzimy do mniejszego, w którym woda jest gorąca, a kąpiel z bąbelkami potęguje efekt rozluźnienia i – co tu kryć – szczęścia. Bliscy omdlenia wracamy do naszego pokoju, w którym kiedyś zatrzymał się brytyjski kompozytor musicali i już planu- jemy kolejną sesję w wodzie. Mimo że czas nie obszedł się zbyt łaskawie z wnętrzami secesyjnego hotelu Gellérta, a ceny nie należą tu do najniższych, dostępność bajecznego wręcz kąpieliska – 13 basenów w otoczeniu rzeęb i niebiesko-złotych mozaik – jest jego niewątpliwym atutem. Po południu wracamy do wody, tym razem decydując się na krótkie rozstanie, by zakosztować wolności moczenia się w niej nago. Osoby nieco skrępowane taką sytuacją mogą przesłonić się płóciennym fartuszkiem, tylko po co? Oddzielne pomieszczenia dla obojga płci oprócz czterech basenów z wodą termalną o różnej temperaturze, od 26 do 38OC, mają sauny suche, parowe oraz inne atrakcje, takie jak kąpiele błotne, solankowe, m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f609b2f241b1852f39b18b6837e9eb474a2d25b4-92fe6bb.jpeg
width: 640
height: 414

Piesze safari w Kadzidłowie
type: item
date: 2009-03-23T10:54:09.000Z
creator: Marta Madigan
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: natura
subject: zwierzęta
description: Wydry, sarny, koniki polskie i inne zwierzęta, nie tylko z terenu Mazur, można zobaczyć, a nawet z niektórymi wejść w bliższy kontakt, w prywatnym rezerwacie prowadzonym przez dr. Andrzeja Krzywińskiego.
encoded: My nie będziemy wożeni jeepem? – spytał się mój amerykański narzeczony, kiedy okazało się, że mamy pokonać wysoki płot odgradzający gromadkę wycieczkowiczów od stada jeleni milu bacznie przyglądających się naszym poczynaniom. Dość groźnie wyglądające samce pochodzącego z Chin gatunku Elaphurus davidianus, gotowe do obrony swoich samic, nie odstraszyły zaciekawionych uczestników safari, którzy pobiegli w ich kierunku i zaczęli robić zdjęcia. Dzięki błyskawicznej interwencji naszej przewodniczki nic się nikomu nie stało, mimo iż, jak się dowiedzieliśmy, jelenie w okresie godów mogą omyłkowo potraktować człowieka jak konkurenta i zaatakować. Nieodparta chęć bezpośredniego kontaktu z przyrodą pomogła w pokonaniu strachu i kolejnego ogrodzenia, za którym zobaczyliśmy wilki, tym razem bezpiecznie oddzielone od ludzi drucianą siatką. Nieco dalej, w klatkach, zapoznaliśmy się z różnymi gatunkami ptaków drapieżnych, a na otwartej przestrzeni udało nam się na krótko zaprzyjaźnić z żurawiami i jagnięciem wyglądającym jak futrzana maskotka. Najbardziej towarzyska okazała się być jednak oślica z młodym. Na widok zbliżającej się wycieczki przybiegła na pieszczoty i jedzenie. Co bardziej przewidujący wraz z biletem wstępu kupili małe torebki z karmą dla roślinożerców. W przeciwieństwie do większości tego typu miejsc, w Kadzidłowie dozwolone jest głaskanie i karmienie zwierzaków. Warto jednak zachować umiar i nie przesadzać z poufałością w stosunku do zwierząt, zwłaszcza że one na ogół wcale nie ma-ją na to

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Dzień z życia Paryżanina
type: item
date: 2009-03-22T17:30:24.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cydr
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: paryż
subject: tradycje
description: Mody się zmieniają, ale dobre jedzenie ciągle jest na topie. Śladami światowego pasibrzucha wyruszyła Marta Madigan
encoded: Wbrew temu, co śpiewał Jacques Dutronc w piosence „Il est cinq heures, Paris s'éveille” (Jest piąta/Paryż się budzi), przeciętny paryżanin nie jest rannym ptaszkiem i budzi się powoli przy asyście un bol de café au lait i maczanego w niej croissanta. Poranna kawa z mlekiem różni się od kawy poobiedniej rozmiarem, kolorem i kształtem naczynia, z którego jest pita. Un bol to fajansowa miseczka, w której z powodzeniem można by podawać zupę. A ponieważ kawa to we Francji podstawa, im większa miseczka, tym lepiej paryżanin zaczyna dzień. Na śniadanie je raczej symbolicznie, może dlatego, że jeszcze wspomina kolację, jak zwykle zjedzoną późnym wieczorem. Niegłodny więc i opity zabieloną kawą wybiega z domu w kierunku najbliższej stacji metra, by zdążyć na dziewiątą do pracy. W południe zaś udaje się na obiad do jednego z licznych lokali gastronomicznych: kawiarni, restauracji lub bistro. Ten ostatni zresztą ma dość ciekawą historię. Nazwa pochodzi od rosyjskiego słowa bystro (szybko), którym kozacy poganiali właściciela baru na Montmartrze w czasie walk o Paryż w 1814 r. Historia głosi, że następnego dnia restaurator wywiesił nowy szyld z nazwą „Bistro” i tak to się zaczęło. Dzisiaj małą przytulną restauracyjkę paryżanin znajdzie bez trudu na najbliższym rogu ulicy. Problem może stanowić jedynie wolny stolik przy oknie, przy którym każdy Paryżanin uwielbia siadać, żeby widzieć i być widzianym. Zazwyczaj francuskie restauracje oferują menu fixe (zestawy) składające się z trzech dań. Do wyboru są dwie przystawki, np.: serca karczochów w sosie winegret lub plaster pasztetu z zająca z orzechami, dwa dania główne: stek z fasolką szparagową czy kaczka z ziemniakami i dwa desery: tarta z owocami lub plaster sera brie (też deser!). Za karafkę wina, bez której przecież nie da się dobrze strawić obiadu, trzeba, niestety, dopłacić, chociaż i tak jest to zdecydowanie tańszy wariant niż samodzielny wybór a` la carte (pamiętaj o tym, polski turysto!). Wszystko za jedyne 20 euro (uwzglę…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d05faebd1cb741c912bfb904f0bce219a3e2e9ba-5552c6a.jpeg
width: 640
height: 428