National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T10:58:30.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kangur – zadziwiające zwierzę z antypodów. Gdzie żyją kangury, jak wyglądają i co jedzą?
items: 6 sposobów na tanią Australię. Taniej już się nie da
items: Samozwańczy książę w wymyślonym państwie. Niezwykły reportaż Marka Tomalika
items: Algieria. Między pustynią a niebem
items: Rumunia: Malowna Bukowina
items: Metryka skał fałszowana ołowiem
items: Polska - sposób na zimę
items: Australia - kontynent wielkiej przygody
items: Każda skała ma swoje „linie papilarne”
items: Kultura żyje dzięki pasjonatom
items: Najwyższy problem Chin
items: Australia - zaplanuj podróż
items: Ski-tour w nieprzetartym śniegu
items: Słowacja - Wielka Racza. Narty
items: Możliwości pracy w Azji...
items: Mając wizę turystyczną...
items: Beskid Żywiecki
items: Szlak oscypka
items: Roztocza szum
items: Brama Lubawska
items: Mam duszę mężczyzny
items: Rumunia - samochodem po Europie
items: Nocowanie za darmo
items: Kolej australijska. Wielbłąd stukający kołami
items: Riverina czyli Międzyrzecze- Australia

Kangur – zadziwiające zwierzę z antypodów. Gdzie żyją kangury, jak wyglądają i co jedzą?
type: item
date: 2022-07-22T06:35:19.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: australia
subject: dzikie zwierzęta
subject: james cook
subject: kangury
subject: przyroda
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: To zwierzę stało się symbolem Australii. Kangur jest nawet w jej herbie. Gdzie żyją kangury? Jak wyglądają kangury? Co jedzą kangury? Poniżej odpowiadamy na te pytania.
encoded: W tym artykule: Gdzie żyją kangury Co jedzą kangury Czy kangury jedzą mięso? Jak wyglądają kangury Jak poruszają się kangury? Kangur – rozmnażanie Wypadki z udziałem kangurów Kangur jako szkodnik? Kangur – ciekawostki Słynny odkrywca, kapitan James Cook, gdy dotarł do wybrzeży Australii w 1770 r., miał ponoć zapytać napotkanego aborygena: Jak nazywa się to dziwne, skaczące zwierzę? „Kangaroo” – usłyszał w odpowiedzi. W języku pierwotnych mieszkańców Australii słowo to nie oznaczało jednak nazwy niezwykłego stworzenia, lecz po prostu „Nie rozumiem cię”. Gdzie żyją kangury Mianem kangurów potocznie określa się duże gatunki torbaczy z rodzaju Macropus: kangura rudego, szarego, olbrzymiego i antylopiego. Rodzina kangurowatych jest jednak dużo liczniejsza, obejmuje ponad 60 gatunków. Należą do niej również zwierzaki o tak dziwacznych nazwach jak: walabie, drzewiaki, pazurogony, filandry, pademelony czy kuoki. Żyją w Australii i Papui-Nowej Gwinei. Na kontynencie australijskim żyje ok. 60 mln kangurów, a więc trzykrotnie więcej niż ludzi. W naturalnym środowisku są jednak płochliwe i niełatwo je wytropić, nawet aborygenom, którzy ogon tego zwierzęcia uważają za przysmak. Chociaż przejechałem samochodem terenowym kilkanaście tysięcy kilometrów australijskiego buszu, kangury „na dziko” widziałem nie więcej niż paręnaście razy. Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Wskazują na to skamieniałości sprzed 50 tys. lat Papua-Nowa Gwinea i Australia były kiedyś połączone tzw. pasem lądowym. To dało początek wyjątkowej megafaunie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/papua-nowa-gwinea-byla-domem-olbrzymiego-kangura-na-to-wskazuja-skamienialosci-sprzed-50-tys-lat-997e79d.png" width="700" height="467" alt="Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Na to wskazują skamieniałości sprzed 50 tys. lat" title="Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Na to wskazują skamieniałości sprzed 50 tys. lat" /> Znajomy franciszkani…

kangur-zadziwiajace-zwierze-z-antypodow-gdzie-zyja-kangury-jak-wygladaja-i-co-jedza-fot-jouan-rius-gamma-rapho-via-getty-images-8ff0a84.jpeg
width: 1024
height: 680

6 sposobów na tanią Australię. Taniej już się nie da
type: item
date: 2020-06-08T05:00:00.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: porady w podróży
subject: Sport
subject: Travel
description: Na początku ważne zastrzeżenie: Australia nigdy nie będzie tania. Ale głowa do góry: koszty zawsze można jednak mocno zbić!
encoded: Znam co najmniej pięć powodów, dla których ten kraj jest drogi. Po pierwsze jest daleko. Przelot trwa ponad 20 godz. i wymaga zwykle dwóch przesiadek (w Europie i Azji). Kombinacja najtańszych rejsówek w promocji to wydatek ok. 3 tys. zł – trzeba jednak mieć szczęście, aby coś takiego ustrzelić. Standardowa cena biletu ( jeśli kupujemy go minimum trzy miesiące przed wylotem) sięga 4,5 tys. zł. Sporo. Drugi powód – bardzo wysoki kurs dolara australijskiego względem amerykańskiego i chwiejna złotówka. Trzecia przyczyna to ogólny wzrost cen w Australii w ciągu czterech ostatnich lat. Czwarta – wyrównane ceny na rynku usług turystycznych i mała szansa na ich negocjacje. (To nie Azja!). Wreszcie olbrzymie odległości do pokonania między kolejnymi atrakcjami turystycznymi, sięgające tysięcy kilometrów. Jak sobie radzić w tym drogim kraju? Trzeba wybrać najtańszy środek transportu, nocować w samochodzie lub w autobusie (nocne przejazdy), samemu przyrządzać strawę, szukać najtańszych ofert (np. na rafę, surfing) i kupić permit na wjazd do wszystkich parków stanowych. Zapraszam zatem w podróż do mojej Australii! INFO AUSTRALIA Stolica: Canberra. Jednak największym miastem jest Sydney. Powierzchnia: 7 mln 686 tys. km2. Szóste pod względem wielkości państwo świata. Ludność: 22 mln. Religie: katolicy (25 proc.); anglikanie (19 proc.). Języki: angielski. Waluta: dolar australijski 6 sposobów na tanią Australię zdradza MAREK TOMALIK podróżnik, dziennikarz prasowy i radiowy. Pasjonat i znawca Australii. Organizuje wyprawy w outback (www.wsednosprawy. com.pl). Współtwórca Festiwalu Podróżników „Trzy Żywioły”. Pisze o podróżach i muzyce. Autor książek, m.in. Australia. Gdzie kwiaty rodzą się z ognia. Laureat Kolosów. www.australia-przygoda.com 1 Wynajmij tanie auto Polecam mikrobusy, najtańsze kampery (vany) z firmy Wicked. Od lat słyną z dobrych cen, a ich auta się sprawdzają. Można nimi ciąć tysiące kilometrów, a nawet nieznacznie wpuszczać się w szutrowy outback. Psychodelicznie p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2ae04813f9f4e8c5a68543b58c2330ca491ee940-40adbe7.jpeg
width: 800
height: 546

Samozwańczy książę w wymyślonym państwie. Niezwykły reportaż Marka Tomalika
type: item
date: 2019-07-17T08:54:33.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: dharamsala
subject: Edukacja
subject: książki
subject: Marek Tomalik
subject: Moto
subject: Technologia
subject: Travel
description: Niewielu monarchów chciałem odwiedzić. Zaledwie dwóch. Kiedy wreszcie dotarłem do Dharamsala, tak zwanej Małej Lhasy, siedziby Tybetańskiego Rządu na Uchodźstwie, Ocean Mądrości XIV Dalajlama był akurat w Sejmie na Wiejskiej. Niezborność czasoprzestrzeni jest u mnie pochodną ignorancji newsowej. Od ponad dwudziestu lat nie oglądam i nie słucham serwisów informacyjnych.
encoded: Fragment książki Marka Tomalika „U ludzi”: U księcia Leonarda Audiencji u Jego Świątobliwości z własnej winy nie dostąpiłem. Natomiast drugiego męża stanu odwiedziłem parokrotnie i zawsze spotykałem się z miłym przyjęciem. Książę Leonard jest głową drugiego największego państwa na kontynencie australijskim. Utworzył je sam. Jak? „Najpierw trzeba otworzyć umysł i napatrzyć się w gwiazdy”. Tak postąpił Leonard Georges Casley, rolnik z Australii Zachodniej, któremu w 1969 roku rząd stanowy drastycznie zmniejszył limit zakontraktowanej pszenicy. Oznaczało to, że Casley sprzedałby zaledwie półtora procent plonów, co mogło doprowadzić jego farmę do plajty. To była propozycja do odrzucenia, toteż ją odrzucił, ale jej absurdalność zirytowała go na tyle, że wypowiedział urzędasom wojnę. Analityczny, matematyczno-astronomiczny umysł, odwaga, wyobraźnia i pewność siebie prowadziły go ku zwycięstwu. Dość szybko opracował strategię secesji swojej posiadłości od Związku Australijskiego, bo tak nazywa się największe państwo na najmniejszym kontynencie. Wczytał się w konstytucję, prawo międzynarodowe, stał się autorytetem w przepisach podatkowych, ekspertem od tego, jak ich – bez sankcji – nie płacić. Obstawiał, że jego pisma słane tu (do władz stanowych) i tam (do federalnych) pozostaną bez odpowiedzi. Najpierw były protesty, prośby o uchylenie limitu, nieco później deklaracja dotycząca proklamowania niezawisłego państwa. Nie odpowiadając oficjalnie na jego pisma, potraktowali przyszłego monarchę jak nieszkodliwego wariata. Nieoficjalnie się z tego śmiali. Tak, już wtedy sprawa wywoływała spory szum medialny. Według obowiązującego starego prawa brytyjskiego rząd miał dwa lata na odpowiedź dotyczącą deklaracji Casleya. Ze swego prawa jednak nie skorzystał, co skutkowało legalizacją statusu nowego państwa z datą 21 kwietnia 1972, nigdy formalnie przez Canberrę i Perth nieuznanego. Niemniej Księstwo Hutt River istnieje nieprzerwanie od czterdziestu pięciu lat. Ma powierzchnię siedemd…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/273b44deaad3e7528acbe0e122d0877db7130479-0672e90.jpeg
width: 1200
height: 800

Algieria. Między pustynią a niebem
type: item
date: 2019-06-24T10:01:49.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: algieria
subject: burza piaskowa
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: oaza
subject: pustynie
subject: sahara
subject: Travel
subject: wydmy
description: Piekło najnowszej historii tego kraju kontrastuje z bajecznymi krajobrazami. To ziemia imponujących rzymskich ruin, malowniczych pustynnych osad zwanych ksarami i oaz zagubionych wśród wydm.
encoded: Miasto Alberta Camusa i Mohammeda Diba od lat pozostaje izolowaną Marsylią Maghrebu. A szkoda, bo biały Algier to architektoniczna perełka, kompletne zaskoczenie i miła zapowiedź tego, co zastanę w głębi kraju. Już na pierwszy rzut oka widzę, jak mało arabskie i bardzo śródziemnomorskie jest to miasto. Na ulicach dominują biel, błękit i zieleń. Białe są kamienice, niebieskie – okiennice, zielone – ogrody, a turkusowe morze, które wcina się malowniczą zatoką w skały Atlasu Tellskiego. Sercem stolicy jest XVI-wieczna kazba (co po arabsku znaczy forteca), wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Spacerując jej wąskimi i krętymi uliczkami, czuję, jakby moja głowa była osadzona na kołowrotku – chcę mieć 360-stopniowy ogląd sytuacji. Tak. Za dużo naczytałem się w internecie opisów, że tutaj – w kraju zagrożonym atakami terrorystycznymi, gdzie zaledwie kilka lat temu zakończyła się wojna domowa – turysta z całą pewnością nie może czuć się bezpieczny. Jednak zamiast noży napotkani ludzie wyciągają własne historie, częstują herbatą i dzielą się ze mną swoim czasem. To mnie uspokaja i zaczynam dostrzegać detale. Białe ściany, charakterystyczny wykrój drzwi przypominają Andaluzję, tylko muzyka jest jakaś inna. Przez otwarte okna dobiegają dźwięki popularnej również w Polsce piosenki Aischa – przeboju muzyki rai. Ten styl powstał w Algierii i wraz z falą imigrantów uciekających przed rewolucją i wojną domową przedostał się do Europy. Szybko zdobył niezwykłą popularność. Każdy zapewne kojarzy piosenkę Barra Barra Rachida Tahy z filmu Helikopter w ogniu czy Cheba Mami razem ze Stingiem wykonującego Desert Rose. Niespiesznie docieram do pałacu Hassana Pachy. Zniszczony przez Francuzów w 1940 r., teraz powoli odzyskuje dawny blask. Nieopodal widzę Wielki Meczet wzniesiony w XI w. przez władców z rodu Almorawidów. Choć mocno zaniedbany, wciąż zachwyca swą architekturą. Tuż obok, u stóp kazby, wznosi się najważniejszy w kraju Nowy Meczet z XVII w. Żeby przestąpić jego próg, ja…

algieria-8259c39.jpeg
width: 1000
height: 638

Rumunia: Malowna Bukowina
type: item
date: 2019-06-18T08:48:00.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bukowina
subject: podróże
subject: rekreacja
subject: rumunia
subject: Travel
description: Uwielbiam Rumunię! A najbardziej Bukowinę! Wszystkie mity o niebezpieczeństwach na drodze, o rzekomym brudzie i wiekowym zacofaniu tego kraju trzeba włożyć między bajki
encoded: Archipelag malowanych cerkwi w Bukowinie – od 1993 r. na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO – zawdzięcza swe pochodzenie politycznym i militarnym sukcesom Stefana Wielkiego (1457–1504) i jego następców. Dziś, najmocniejszy z hospodarów mołdawskich, dumnie patrzy z pomników w tutejszych miasteczkach. Rumuńska Prawosławna Cerkiew, za życie wg ewangelii, ogłosiła go świętym. A ten za swego życia i jego następcy (m.in. Petru Raresz) pozostali hojnymi, fundując kilkadziesiąt warownych klasztorów i świątyń. Warownych, czyli praktycznych, ponieważ Turcja nie pozwalała mołdawskim hospodarom na budowanie twierdz i obronnych zamków. W czasie oblężeń, za solidnymi murami, chronili się miejscowi, i często z pomocą wojska, próbowali odpierać ataki najeźdźców. Cerkwie są niewielkie i nawet w czasach historycznych, podczas nabożeństw, mogły pomieścić w środku jedynie duchownych i tych lepiej urodzonych. Reszta stała na zewnątrz, pod solidnymi okapami. To one sprawiają, że świątynie wyglądają jak monstrualne grzyby. Malowidła wewnętrzne – tworzone wg określonych reguł – są piękne i bogate, i choć zniszczone od dymu świec, tworzą wraz z ikonostasem niesamowite wrażenie sacrum. Ale to, co odróżnia cerkwie bukowińskie od pozostałych w prawosławnym świecie i stanowi o ich wyjątkowości, znajduje się na zewnątrz. Malowidła na ścianach zewnętrznych powstały w XVI wieku i – choć to nieprawdopodobne – część z nich przetrwała do dziś. Zwłaszcza te na ścianach zachodnich i południowych. Tu barwy w wielu miejscach zachowały swoje pierwotne nasycenie. Dla niepiśmiennych chłopów i żołnierzy sceny z Biblii były jedynym czytelnym modlitewnikiem. A nawet czymś więcej – ideologicznym przesłaniem patriotycznych fundatorów. Sceny Sądu Ostatecznego, słynna Drabina cnót monastycznych czy żywoty osadzone są w krajobrazie Bukowiny. Święci z biblijnego panteonu mają czasem stroje i przedmioty z tych okolic, a pod postacią diabła nietrudno dostrzec tureckie rysy. Co ciekawe, i miłe dla oka, każda z cerkwi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/583a9c703cff879b30f0852c2b7ee76833140519-e6f74f6.jpeg
width: 500
height: 261

Metryka skał fałszowana ołowiem
type: item
date: 2015-06-05T06:59:00.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
description: Występujący w wielu skałach cyrkon jest dla naukowców jak geologiczny zegar. Zawarte w tym minerale izotopy ołowiu i uranu pozwalają obliczyć wiek najstarszych skał, w tym takich, które były świadkami początków istnienia naszej planety.
encoded: Jednak ostatnie badania prof. Moniki A. Kusiak z Instytutu Nauk Geologicznych Polskiej Akademii Nauk pokazały, że wiele z dotychczasowych obliczeń może być błędnych. Wszystko za sprawą nierównomiernego rozproszenia ołowiu pod postacią tzw. nanosfer, czyli skupisk nanokuleczek ołowiu w formie metalicznej, niezwykle rzadko spotykanej w przyrodzie. Publikacje prof. Kusiak spowodowały prawdziwy ferment w środowisku geochronologów (geologów zajmujących się datowaniem skał) na całym świecie, a wspierające je badania przeprowadzono trzykrotnie. Najstarsze dotychczas cyrkony znaleziono w skałach wzgórz Jack Hills w Australii Zachodniej. Zostały datowane na 4,46 mld lat (Ziemia ma 4,54 mld lat). Nie stwierdzono w nich obecności nanosfer ołowiu, ich wiek nie budzi więc wątpliwości. Co innego nieco młodsze cyrkony z Antarktydy. Zespół prof. Kusiak dowiódł, że w zależności od miejsca pomiaru wiek tych skał waha się od 3,5 do 4 mld lat, a bliższy prawdzie jest młodszy odczyt. Nowe pomiary ilości izotopów ołowiu trzeba będzie robić w wielu miejscach, tak aby trafić na nanosfery ołowiu lub ich istnienie wyeliminować. – To się już dzieje, ta wiedza wchodzi do podręczników. Próbki najstarszych skał z Antarktydy czy z południowych Indii mogą wskazywać na odmłodzenie rzędu 12 proc. bezwzględnego wieku skał. W przypadku znacznie młodszych formacji to przesunięcie może sięgać nawet 30 proc. Nie jest to zatem kosmetyka, tylko bardzo poważna zmiana wieku skał – mówi prof. Kusiak.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c96cd07420355b92bfacc316bc3d3c323adb187c-ecb7859.jpeg
width: 900
height: 675

Polska - sposób na zimę
type: item
date: 2010-11-07T09:11:00.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bory tucholskie
subject: konie
subject: puszcza notecka
subject: śnieg
subject: sudety
description: Słoneczna Dolina w Sudetach nieopodal Lądka Zdroju ma magiczną moc oswajania zimy wierzchem. Przysłowie głosi, że największe szczęście w świecie na końskim leży grzbiecie.
encoded: W ostępy z końmi lub psami Najpierw jednak gra wstępna – codzienne zajęcia z koniem i dyżury w stajni, a potem jazda po ośnieżonych trasach, nauka powożenia sań, kuligi z ogniskami i wypady z nartami na okoliczne stoki. Najmocniejszych wrażeń dostarczają jednak rajdy gwiaździste, kiedy w siodle siedzi się po kilka godzin. Można zorganizować nawet kilkudniowy rajd z namiotami. – Zimą konie czują się jeszcze lepiej niż latem i akceptują nawet bardzo niskie temperatury – przekonuje gospodarz Władysław Tomkiewicz. Gorzej z ludźmi. Przy temperaturze – 25OC trudno wytrzymać w siodle dłużej niż kwadrans. Po krótkiej jeździe trzeba ogrzać się przy ognisku, wypić łyk gorącej herbaty. Bez cierpień na dłuższe przejażdżki można się wybierać, gdy temperatura nie jest mniejsza niż – 10OC. Same opady śniegu tylko dodają przygodzie uroku. Jest jak w baśni, jak w Narnii – dodaje gospodyni, pani Bożena. Niewielkie wzrostem, ale z mocnym sercem i charakterem, konie huculskie mają wrodzoną zdolność pokonywania naturalnych przeszkód. W czasie zadymki śnieżnej kładą się i spokojnie oczekują na przejaśnienie, a zanim wejdą na drewnianą kładkę przerzuconą przez potok, sprawdzają ją, uderzając kopytem. Są niezwykle odporne na trudne warunki atmosferyczne, zwłaszcza mróz. Zimowe rajdy konne można zorganizować, wynajmując konie wraz z przewodnikiem- instruktorem w stajni Gładyszów w Beskidzie Niskim i w Regietowie. Łagodne zbocza do 1000 m n.p.m. zapraszają do wędrówki w dzikość bukowych lasów i do spotkania z jeleniem, sarną, wilkiem. Zimą, niepowtarzalny klimat polskiej wsi znajdziemy w pomorskiej Stajni Iskra w Sztumskim Polu, 15 km od Malborka. Wypady w siodle w urzekający spokojem teren to nie tylko obcowanie z oswojonym zwierzem, ale przywilej podpatrywania tych dzikich, które zimą w poszukiwaniu żywności same zbliżają się do domostw. Warto wybrać się na kilkugodzinną przejażdżkę przez głęboki las na Wały Wiślane i nad Stary Nogat. Jeszcze dalej na wschód, na skutym jeziorze Sartai na L…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/187fdb1d14ae295f039dc3197d340ec9f1035ecb-654dc64.jpeg
width: 800
height: 600

Australia - kontynent wielkiej przygody
type: item
date: 2010-03-14T10:11:36.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aborygeni
subject: australia
subject: kangury
subject: koala
subject: oceany
subject: rafa koralowa
subject: sydney
subject: Travel
subject: wyspy
description: Kraina kangurów nie jest dla niecierpliwych. Aby ją poznać, trzeba spędzić co najmniej miesiąc w jej miastach, górach, lasach, na plażach i pustyniach. Przedstawiamy niestandardową trasę prowadząca do mniej znanej turystom Australii zachodniej.
encoded: W Australii zakochałem się 20 lat temu. Ostatnio podróżuję po niej starym, ale znakomicie przygotowanym do trasy terenowym nissanem. Śpię na bagażniku dachowym – w wielogwiazdkowym hotelu – lub wewnątrz samochodu – z ograniczoną możliwością obserwacji nieba. Mam swój zestaw do gotowania: kociołek na herbatę, łopatę (do smażenia steków), silny palnik gazowy, ogniskowy toster oraz prysznic i spory zapas wody. Będąc w drodze, w wykopanej jamie ziemnej piekę chleb, a w aluminiowej folii – kangurze ogony kupione od zaprzyjaźnionych Aborygenów. Bywa, że przez kilka dni nie spotykam nikogo i mimo to zawsze czuję się tu gościem, nie gospodarzem. Ląduję w kolorowym Sydney, które kusi zabawą i urokami lata. Zanim oswoję się z Australią i kolejny raz zrozumiem jej całkowitą odmienność, Grzeszne Miasto (Sin City) zadowala moje europejskie gusta. To największy w Australii tygiel artystyczny, kulturalny i kosmopolityczny. Dopiero odkrywanie nieznanych smaków tzw. nowej kuchni australijskiej powoli uświadamia, że jednak jest tu inaczej niż w domu. W dzielnicy Kings Cross, kiedyś znanej z rozpusty i awanturników, a dziś przyjaznej turystom i względnie spokojnej, znajduję nocleg. Stąd na piechotę mam blisko do Królewskich Ogrodów Botanicznych i do słynnej 300-metrowej wieży widokowej Sydney Tower. Spaceruję do gmachu opery, pod przęsło Mostu Portowego zwanego przez sydnejczyków wieszakiem na płaszcze. Żądni przygód za sporą opłatą mogą się nań wspiąć pod okiem instruktora-przewodnika i podziwiać panoramę miasta. Zaglądam też do zabytkowej dzielnicy The Rocks z klimatycznym labiryntem uliczek między starymi, odrestaurowanymi domami. W głowie mi się kręci od upału, zmiany czasu i niewyspania. Z Circular Quay co chwilę odpływają promy do Manly – z wody wspaniale widać operę i most. Jeszcze przed zachodem wsiadam do jeżdżącej ponad ulicami kolejki Monorail i objeżdżam nią City, podziwiając z góry jego uroki. Następny dzień postanawiam spędzić na rowerze. Najpierw wycieczka po centrum – …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6fb34684b0d32f896e51be4f678014f1818274d8-36b894d.jpeg
width: 500
height: 282

Każda skała ma swoje „linie papilarne”
type: item
date: 2010-03-12T09:26:46.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: geologia
subject: kontynenty
description: Prof. dr hab. Jerzy Żaba od 1975 r. związany jest z Uniwersytetem Śląskim; obecnie kieruje jego Katedrą Geologii Podstawowej, a ponadto wykłada na Wydziale Nauk o Ziemi w Sosnowcu.
encoded: Badania naukowe prowadził w różnych rejonach Polski i świata, m.in. w Czechach, na pustyni Gobi, Saharze Centralnej, na Krymie, Kaukazie, Syberii i Kamczatce, w rejonie Kilimandżaro, Ngorongoro i na Zanzibarze, w peruwiańskich Andach oraz na Wyżynie Gujańskiej w Wenezueli. Prof. Żaba jest autorem lub współautorem ponad stu publikacji. Dziełem jego życia jest Ilustrowana Encyklopedia skał i minerałów. Układ kontynentów większości z nas wydaje się stabilny i niezmienny. Badania geologiczne wskazują jednak, że mamy do czynienia z planetarnym panta rei. Wielkie kontynenty rozpadają się na mniejsze i wędrują tysiące kilometrów, zanim spoczną, przynajmniej na jakiś czas. Z jaką szybkością dryfują? Są to szybkości wahające się najczęściej od kilku do ok. 12 cm na rok. Afryka napiera na Europę z prędkością 5 cm na rok i zacieśnia Morze Śródziemne. Znając tę prędkość i przyjmując za stałą, można obliczyć, kiedy Morze Śródziemne ostatecznie się zamknie. Z pewnością powstaną tu góry, być może jeszcze wyższe od Alp. Istnieje kilka teorii wyjaśniających wędrówkę mas kontynentalnych w skorupie ziemskiej. Spory geologów trwają od kilkudziesięciu lat. Najważniejsze hipotezy to powszechnie dziś uznawana teoria wielkich płyt litosfery zmodyfikowana i uzupełniona o tektonikę terranów, poprzedzająca ją hipoteza dryfu kontynentów Wegnera i dopiero rozwijająca się hipoteza ekspansji Ziemi. Wegener pierwszy zwrócił uwagę na ruchy poziome w litosferze, czyli wędrówkę kontynentów. Przed nim uznawano tylko ruchy pionowe, wypiętrzające lub obniżające. Nie mógł jednak dokładnie dopasować do siebie obecnych kontynentów, choć wykazał, że pochodzą one z rozpadu większych, wcześniejszych mas lądowych. Okazuje się jednak, że te kontynenty idealnie pasują do siebie na kuli o promieniu mniejszym niż obecny promień Ziemi. Na czym polega ekspansja Ziemi? Hipoteza ekspansji Ziemi zakłada, że jej promień od czasów co najmniej jury (od ok. 180 mln lat) nieprzerwanie się zwiększa. Koronnym argumentem zwole…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5b90e26f552925f6bfe8dec11a618482389c47f7-3da9347.jpeg
width: 493
height: 536

Kultura żyje dzięki pasjonatom
type: item
date: 2010-01-14T07:23:41.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: górale
subject: muzyka
subject: tatry
description: Krzysztof Trebunia-Tutka, zawodowy muzyk bez wykształcenia muzycznego, z zawodu architekt. Założyciel i lider kapeli Trebunie- -Tutki, która grała na największych festiwalach Muzyki Świata w Europie, Azji i Ameryce.
encoded: Zasłużony Działacz Kultury (wyróżnienie Ministra Kultury) i Honorowy Ambasador Polszczyzny (z zespołem Trebunie-Tutki) za teksty utworów pisane i śpiewane podhalańską gwarą. Obecnie coraz częściej zasiada wśród festiwalowych jurorów. Jest jednym z nielicznych, którzy komponują nową muzykę góralską w surowym kanonie tradycji. Jako architekt nawiązuje do stylu zakopiańskiego stworzonego z końcem XIX w. przez Stanisława Witkiewicza. Projektuje wille, karczmy i pensjonaty z elementami typowymi dla tradycyjnego budownictwa górali podhalańskich. Nuty góralskie poniosły Trebuniów-Tutków daleko w świat… To prawda. Na przykład kiedyś dostaliśmy zaproszenie do Biszkeku w Kirgistanie, żeby pomuzykować z tamtejszymi artystami. Dopomógł nam w tym spotkaniu polski konsul z Ałma-Aty, który znał już nasze nagrania z Twinkle Brothers. Ludzie są tam niesamowicie serdeczni, przyjaźni. Pokazali nam swoje góry, a te urzekły nas ogromem i pierwotnością. Zobaczyliśmy jurty, Kirgizów na konikach przypominających nasze huculskie. W przyszłości ten kontakt może zaowocować wspólną płytą. Chcemy ich też ściągnąć do Polski, żeby wystąpili przed naszą publicznością. Zobaczyliśmy też ogromną Amerykę. Ale szczególnie bliski jest mi obszar Morza Śródziemnego. Z racji swojego zawodu od dawna interesowałem się architekturą Grecji, Egiptu, Mezopotamii, Rzymu. I kiedy pojechaliśmy na koncerty do Włoch i mogłem zobaczyć Sycylię, południowe Włochy, Wenecję i Rzym, to rzeczywiście było dla mnie wielkie przeżycie. Nie ciągnie pana w góry wyższe od Tatr? Na pewno chciałbym zobaczyć Amerykę Południową, poznać przedstawicieli tamtejszych rdzennych kultur, zwłaszcza że wiele z nich wywodzi się z gór. Ciągnie mnie w Andy także dlatego, że poznałem ludzi z tamtych stron. Najbardziej fascynujące jest to, co przetrwało z dawnych czasów. Z jednego z folklorystycznych festiwali zapamiętałem zespół znad jeziora Titicaca – na scenie byli tak samo ubrani jak poza sceną, a kiedy nie grali, byli zajęci rękodziełem. Ich p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/273c089adc39c8705c9c83c3d796b62125c8f8dd-a00352f.jpeg
width: 1797
height: 1198

Najwyższy problem Chin
type: item
date: 2009-11-03T09:30:00.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: tybet
description: Marek Kalmus – doktor religioznawstwa, badacz kultury tybetańskiej, specjalista w zakresie ikonografii i sztuki tego narodu. Z zamiłowania alpinista, przewodnik tatrzański, narciarz i żeglarz.
encoded: Podczas 30 podróży spędził w Azji ponad cztery lata. Na kolejne wyprawy zarabia m.in. doradztwem biznesowym i turystycznym, promocją, a od 20 lat również organizacją kursów tradycyjnej medycyny chińskiej. Prowadzi też trekkingi do Indii, Nepalu, Tybetu i Bhutanu oraz w rzadko odwiedzane rejony Himalajów i Karakorum. Jest autorem wielu książek, m.in. Tybet – legenda i rzeczywistość, Tybet – z serii Wyprawy marzeń. Kiedy tak na dobre zainspirował pana Tybet? W 1981 r. pojechałem do Indii i Nepalu. Zobaczyłem nieoficjalnie nakręcone filmy z Tybetu. Bardzo mnie poruszył widok zburzonych klasztorów, dramatyczna sytuacja Tybetańczyków, a zarazem ich oddanie i tęsknota za Dalajlamą. Tak mnie to „zakręciło”, że po powrocie do kraju zacząłem studia filozoficzne na UJ. Pracę dyplomową pisałem z tematu Hermeneutyka sztuki tybetańskiej. Była to druga praca z filozofii orientalnej w historii wydziału, a pierwsza dotycząca Tybetu! Później przez semestr prowadziłem nawet wykłady z filozofii Wschodu. Jak pan myśli, czy Tybet będzie niepodległy? Na pewno nie w najbliższej przyszłości. Z wielu powodów, a przede wszystkim z racji swojego bogactwa. Nie, nie przesłyszał się pan. Choć ludzie są tu biedni, sam region to jeden z bogatszych w surowce zakątków świata. Na jego terenie znaleziono złoża ponad 120 kopalin, z których wiele ma znaczenie strategiczne. Z Tybetu wypływają też na trzy strony świata olbrzymie rzeki. Licząc od wschodu: Rzeka Żółta (Huang He), Jangcy, Mekong, Irawadi, Saluin, Brahmaputra, Indus z dopływami, i wielkie dopływy Gangesu. W dorzeczach tych rzek, na terenach Chin, Indochin, Indii i Pakistanu, mieszka połowa ludności świata. Poza tym Dach Świata ma ważne położenie geostrategiczne. Rozumiem, że Chiny nie pozbędą się tak łatwo zagłębia surowcowego napędzającego całą gospodarkę? Tybet na olbrzymim obszarze nie jest jeszcze geologicznie przebadany, ale to, co już odkryto, wystarczy, by mieć na niego chrapkę. Jest tam prawie cała tablica Mendelejewa, m.in. jedne z n…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e6458ad04ff89d3cef9e4acf582628663136c0e7-b4836f1.jpeg
width: 577
height: 452

Australia - zaplanuj podróż
type: item
date: 2009-03-26T21:47:01.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aborygeni
subject: australia
subject: kangury
subject: koala
subject: natura
subject: parki narodowe
subject: podróże
subject: wielka rafa koralowa
subject: zwierzęta
description: Aborygeńskie mity zaklęte w prastarych skałach, orgia kolorów rafy koralowej, ciągle ledwie dotknięta natura i przyjazna nowoczesność miast uważanych za najlepsze do życia na świecie.
encoded: Oto Australia, Dwie przesiadki i ponad 20 godzin w powietrzu. To Wielki Skok. Trudy podróży zostaną jednak szybko nagrodzone. Nowy Świat od pierwszych chwil porazi nas pięknem, oczaruje i wchłonie. Wystarczy, że zobaczymy Sydney. Jego nazwa będzie brzmiała w głowie niczym mantra. Choć dziś wiem, że nigdy nie mógłbym w tym mieście zamieszkać, wielokrotnie dałem mu się uwieść. Tu szybko zatraca się pamięć, sprawnie i bezstresowo wpada się w australijski rytm. No worries mate! Bracie, nie przejmuj się! W Sydney i jego okolicach jest co robić nawet przez dwa tygodnie. Niemniej na bezbolesne wylądowanie, strzepanie kurzu z Polski, przestawienie spania o 10 godzin do przodu i skuteczny flirt wystarczą dwa, trzy dni. Na nocleg wybieram jeden z hotelików na Kings Cross – kiedyś dzielnicy rozpusty i rozboju, dziś zdecydowanie bardziej turystycznej, zaledwie kwadrans piechotą do City. Po zalogowaniu się w hostelu idę na piwo. Jest dobrze po północy i środek tygodnia, a na głównej ulicy Kings Cross – Darlinghurst Rd – niemal tłok. Z witryny pubu obserwuję mój nowy-stary świat. W połowie piwa dostrzegam bójkę. Po drugiej stronie ulicy kilku wyrostków zgrabnie, ale bez brutalności okłada się wzajemnie ciosami na oślep i chwilę później znikają w ciemnych uliczkach. Mam wrażenie, że to wykreowana atrakcja turystyczna. Stary, dobry Kings Cross, tego już więcej w Australii nie zobaczę. Noc i mocny sen, wczesna samoistna pobudka i zdziwienie. Gdzie ja jestem?! Znakomita kawa po drugiej stronie ulicy, tost z jajkiem i bekonem wystarczą, aby dostarczyć energii i zrozumieć sens kolejnej mantry, którą będę powtarzał co rano, przynajmniej do wylotu z antypodów: Beautiful one day perfect the next. Nogi są najlepszym przyjacielem człowieka – to banalne założenie można wychodzić w kompaktowym centrum Sydney, gdzie wszędzie jest blisko. Wnikam więc do środka imponującej (jak na Australię!) Katedry Najświętszej Marii Panny. Przy wyjściu od strony zachodniej jest pamiątkowa tablica z pobytu Jan…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e9c1956a6e6fbc7a66c413959bd6d5921c70efa0-4fd3ccb.jpeg
width: 600
height: 398

Ski-tour w nieprzetartym śniegu
type: item
date: 2009-03-26T12:19:34.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: adrenalina
subject: foki
subject: góry
subject: hipotermia
subject: narciarstwo
subject: śnieg
description: jeśli nie lubisz tłoku na stoku, cenisz nieinwazyjne spotkanie z przyrodą i sam wytyczasz swoje trasy – zapnij na narty foki.
encoded: W nieprzetartym śniegu Jeśli nie lubisz tłoku na stoku, cenisz nieinwazyjne spotkanie z przyrodą i sam wytyczasz swoje trasy – zapnij na narty foki. Planujesz trasę np. w Beskidach, czyli kilkudniowy wyryp. Liczysz kilometry, godziny w ruchu i zapas na postoje, zadymki, załamania pogody. Najbardziej wiarygodna prognoza jest na najbliższe 12 godzin. I tego się trzeba trzymać. Powinno być pięknie, najlepiej niebo zupełnie czyste. Pobudka wcześnie rano, dobrze przed szóstą. Musisz doliczyć czas na dojazd samochodem, no, chyba że śpisz już wysoko w schronisku. Wychodzisz w teren. W zimie na szlaku ciężko kogoś spotkać. Najczęściej to ty na śniegu zostawiasz pierwszy ślad. I jak pogoda siądzie – wszystko się skrzy, odmienia jak brylanty, jak w bajkach. Posuwasz się wolno, z gracją. Puch pod bardziej obciążoną nartą zapada się głębiej, jest trochę jak na... bagnach. Pierwszy w grupie toruje trasę i najbardziej się męczy, za kwadrans go zmienisz. Kilku skazanych na siebie, bliski kontakt z naturą i puszystą dzikością bieli! Podejścia są forsowne i na stromych stokach musisz mieć naprawdę dobrą kondycję. Zapinasz foki i podchodzisz zygzakiem. Z czasem nauczysz się przy najmniejszym wysiłku robić skręty. Teraz musisz sforsować potok. Szukasz zwalonych pni i gałęzi. Nie ma wyboru, budujesz most. I dalej podchodzisz. Oddech coraz krótszy. Spływasz potem! Poruszanie się w grupie to ekonomia wysiłku – część wspólnego sprzętu masz na cudzych plecach – i oczywiste względy bezpieczeństwa. W samej koszulce jest ci gorąco, ale uważaj na zimny wiatr, stąd tylko krok do hipotermii, gwałtownego wychłodzenia i...zaśnięcia, z którego możesz się nie obudzić. Tylko odzież „bardzo wysoko oddychająca”, co najmniej dwie zmiany. I musisz pić, przynajmniej 3 litry dziennie! Zimne napoje wychładzają, więc najlepszym pomysłem są postoje na trasie i gotowanie herbatki. Termos sprawdza się, jeśli jest duży. Jeszcze 200 m podejścia i szczyt, a stamtąd zjazd, najlepiej w kasku. Pamiętaj, drzewa nie są…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c66d5743825a4359ca220ee42cbbcdc7416c4d29-4c57ad6.jpeg
width: 849
height: 565

Słowacja - Wielka Racza. Narty
type: item
date: 2009-03-26T12:10:44.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beskidy
subject: narciarstwo
subject: słowacja
subject: śnieg
subject: Sport
subject: stoki narciarskie
subject: zima
description: Wierzchołek Wielkiej Raczy (1236 m n.p.m.) leży po stronie polskiej. Jest tu schronisko i platforma widokowa z panoramą Beskidu Żywieckiego, polskich i słowackich Tatr. Nie ma jednak żadnych wyciągów. Schronisko leży kilka kroków od turystycznego przejścia granicznego na szlaku. Na szczyt idzie się 1,5 godziny z Rycerki Górnej – ta informacja przyda się w zimie ski-tourowcom.
encoded: Wielka Racza - odwiedziny u sąsiadów Po słowackiej stronie Raczy znajdziesz ...Snow Paradise, ośrodek przygotowawczy słowackiej reprezentacji narciarskiej. W sąsiedztwie Narodowego Rezerwatu Przyrody postawiono13 wyciągów, w tym trzy krzesełkowe i 10 orczykowych talerzyków. Jest 14 tras o różnych stopniach trudności i łącznej długości 15 km, oraz 600-metrowa trasa snowboardowa. Na wszystkie obowiązuje jeden karnet. Szczególnej uwadze polecam czerwoną trasę nr 2. Sieć wyciągów łączy dwie miejscowości: Dedovka i Laliky, skąd nowoczesne krzesełka ciągną ku górze. A tam, prócz wyszynku, znajdziesz trasę bobslejową Alpincoaster (adrenalina gwarantowana), park linowy Monkey way. Są też konie i inne niespodzianki. I Szlak Zdrowia – kilka km narciarskich tras biegowych. No i nie ma tłoku! Panorama ze szczytu ukazuje Małą Fatrę, Tatry Bielskie i Niżne. Warto zaplanować nocne łyżowanie – stok przy dolnej części trasy nr 2 jest rewelacyjnie oświetlony. W tym czasie za jedyne 5 zł za godzinę naszymi pociechami może zająć się opiekunka. Z tanim noclegiem nie będzie kłopotu – chatki, kwatery prywatne, pensjonaty i kilka hoteli – wszystko w zasięgu kilku km od wyciągu. Dodatkowo na terenie gminy Oscadnica zachował się autentyczny folklor kisucki. I jeszcze ten błogi Słowaków spokój, uśmiech i serdeczność. Tu się naprawdę odpoczywa! Bardziej znerwicowanych naszych rodaków może jednak wyprowadzić z równowagi opieszałość obsługi, no i mało urozmaicone menu na stokach. W takim razie – chop do Polski. Tuż za granicą, w Zwardoniu, można szusować na sennym Małym Rachowcu. Na szczycie góry polecam wzmacniającą herbatkę z jagodami u Pani Moniki. Stąd tylko 100 m do zjazdu na trasę Dużego Rachowca. Tu zdecydowanie więcej jest słońca, a stok bardziej urozmaicony, ale w porównaniu ze słowacką Raczą – to tylko historyczne klimaty lat 80. Na koniec jeszcze jedno spokojne miejsce w regionie – Skalanka, przy samej granicy ze Słowacją. Zdecydowanie dla rodzin z małymi dziećmi. Tata z mamą zadowolą…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/37715740739ddb03928c2e4fbd3c5bd65be45d5e-cb6cadd.jpeg
width: 334
height: 500

Możliwości pracy w Azji...
type: item
date: 2009-03-24T22:10:59.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: chiny
subject: malezja
subject: praca
subject: praca za granicą
subject: wolontariat
description: Możliwości pracy w Azji jest zaskakująco dużo. Znajdą ją zarówno fachowcy różnych branż, jak i nauczyciele angielskiego (nawet bez dyplomów), rezydenci biur podróży, przedstawiciele firm i wolontariusze.
encoded: Fachowcy Rezydenci Specjaliści w wąskiej dziedzinie znajdą pracę w swoim zawodzie, na przykład w budownictwie, ale i w sektorze nowoczesnych technologii (wynagrodzenie od 6 000 zł). Nasze firmy, głównie handlowe, szukają przedstawicieli w Azji. Najczęściej jest to zajęcie polegające na sprawdzaniu zawartości wysyłanych do Polski kontenerów z ubraniami, butami, meblami lub zegarkami (zarobki 1 300–2 300 zł miesięcznie). Najłatwiej jest w sektorze turystycznym – można zostać rezydentem biura podróży lub pracować np. jako instruktor w Tajlandii, gdzie od lat funkcjonują polskie centra nurkowe. Nurek z licencją instruktora zarobi do 3 000 zł miesięcznie. Z kolei naganiacz przy sklepie, nawet w biednych Indiach, może liczyć na 100 zł/dziennie. Minus: trzeba samemu znaleźć sobie takie zajęcie, np. przez Internet lub kontaktując się bezpośrednio z firmami. Lekcje angielskiego W Chinach, w ostatnich kilku latach, można mówić o prawdziwej eksplozji prywatnych szkół nauczających tego języka. Plus: w wielu przypadkach do zatrudnienia wystarcza magisterium, a nauczyciel otrzymuje darmowy bilet lotniczy i wynagrodzenie do 1 200 zł/mies. Podjęcie pracy nauczyciela uprawnia do 50% zniżki na kolej i do tymczasowego zameldowania, a to zabezpiecza przed kosztownym przedłużaniem wizy. W Indonezji najlepsze kontrakty są zawierane na okres 12 lub 18 miesięcy. Pracy można szukać, przeglądając ogłoszenia w gazetach „Jakarta Post” lub „Indonesian Observer”. Najwięcej szkół językowych jest w Dżakarcie. Pensje oscylują wokół 1 700–2 200 zł miesięcznie. Część placówek zapewnia też bezpłatne zakwaterowanie. W Kraju Kwitnącej Wiśni popularne są tzw. conversation lounges lub voice rosom. Są to konwersacje z lektorami na luźne tematy. Pracy szukamy w Internecie i gazetach „Japan Times” (poniedziałek), „Kansai Time Out” i „Metropolis”. Plus: najbardziej lukratywne możliwości daje rządowy program JET (Japan Exchange and Teaching). Zarobki ok. 5 500 zł/mies. Minus: praca w szkołach prywatnych jest p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bee76da3b446ee61312c0dcb40f5eedb4db7206c-fb38e5a.jpeg
width: 500
height: 334

Mając wizę turystyczną...
type: item
date: 2009-03-24T21:41:09.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: au pair
subject: nurkowanie
subject: praca
subject: szarm el-szejk
description: Mając wizę turystyczną nie możesz legalnie pracować w Australii czy USA. Gdy jednak planujesz dłuższy pobyt i chcesz pracować lub połączyć to z nauką, dostaniesz stosowny dokument.
encoded: Work & Travel Wyjazd do USA (za pośrednictwem agencji) na 4 miesiące. Chociaż jest to program wymiany kulturowej, w praktyce daje możliwość zatrudnienia w turystycznych miejscowościach na terenie całych Stanów Zjednoczonych. Warunek: dobra znajomość angielskiego, uzyskanie wizy J-1 (patrz ramka). Przeciętnie wynagrodzenie waha się od 6–8 dolarów/godz. do 10––12 dolarów/godz. Minus: tylko dla studentów. Opłata dla pośrednika 2 500– –4 000 zł. Plus: po okresie pracy masz 25–30 dni na zwiedzanie Stanów. Odmianą tego programu jest Camp America – wakacyjna praca w obozach wypoczynkowych dla młodzieży przez 9 tygodni (6–11 godz/dziennie). Stawki są „kieszonkowe” 2 200–4 000 zł (za cały pobyt). Warunek: uzyskanie wizy J-1 i bardzo dobra znajomość angielskiego. Minus: tylko dla studentów. Plus: niemal wszyscy ubiegający się o wizę w ramach programu ją otrzymują. Możliwość wykupienia zniżkowych biletów na obsługujące całe Stany linie autokarowe Greyhound za pośrednictwem W & T i Camp America. Nauka języka Oferta dla wszystkich mających zdany egzamin TOEFL z języka angielskiego, których szukają szkoły, przedszkola i prywatne osoby w krajach nie anglojęzycznych. Wielu naszych rodaków pracuje w ten sposób na Tajwanie, w Wenezueli, Kolumbii i Panamie. Można zarobić do 3 600 zł za 100 godzin lekcyjnych, na lekcjach prywatnych – jeszcze więcej. Minus: dojazd, zakwaterowanie i wyżywienie opłacić trzeba samemu. Plus: można załatwić sobie kilka „posad” naraz, łącząc szkołę z zajęciami indywidualnymi. Najlepiej szukać przez Internet. Au pair Warunki uczestnictwa w amerykańskiej edycji takie same jak w europejskiej. Kontrakty są na 3,5 miesiąca i rok. Przed podjęciem pracy trzeba wziąć udział w szkoleniu organizowanym przez agencję pośredniczącą (już na miejscu, trwa zazwyczaj 3 dni, pozwala na szybszą adaptację w nowym środowisku i poznanie opiekunek z innych krajów). Stawki 160 dolarów/tydzień. Minus: niskie wynagrodzenie. Plus: przelot, ubezpieczenie, nocleg i wyżywienie gratis. Poz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b7db495fb3448583ae6cf9ddbc76e083ad848cf0-9c542cd.jpeg
width: 500
height: 364

Beskid Żywiecki
type: item
date: 2009-03-24T06:20:20.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: babia góra
subject: beskidy
subject: grzegorz turnau
subject: gwara
subject: Kultura
subject: natura
subject: obyczaje
subject: tradycje
description: Kochom cie piyknie ziemio żywiecko Takom miłościom jak matka dziecko, Boś mi je matkom i zywicielkom Kochom cie za to miłościom wielgom.
encoded: Bunc na Żarze Trudno pisać o własnym regionie. Z perspektywy tubylca wszystko wydaje się oczywiste. Nawet uroki wciąż dzikiej natury i bogactwo góralskich pejzaży kulturowych. To będzie próba opisu mojej ojczyzny. Ziemia Żywiecka obejmuje kotlinę żywiecką, zachodnią, rozciętą doliną Soły część Beskidu Małego, wschodnią część Beskidu Śląskiego i Beskid Żywiecki, aż po najwyższą w całych Beskidach – Babią Górę. Od południa graniczy z Czechami i Słowacją. W sensie kulturowym umowna to jednak granica. Przekonałem się o tym, odwiedzając skansen w słowackiej Pribylinie – zgromadzone tam sprzęty znam z domu rodzinnego u stóp Chrobaczej Łąki we wsi Kozy. Łączy nas podobieństwo w budownictwie domów, a także wątków w muzyce i literaturze ludowej. Nasza gwara, bardziej niż literacki język polski, stoi bliżej słowackiego i czeskiego. Stąd mentalnie i werbalnie szybciej nam do górali po tamtej stronie granicy niż mieszkańców innych regionów kraju. Dość powiedzieć, że bliżej stąd – już w kilometrach – do Bratysławy, Wiednia i Budapesztu niż do stolicy Polski. W większości jesteśmy potomkami pasterskich Wołochów, którzy od XIV w. wędrowali łukiem Karpat i mieszali się z napływającymi w te góry Małopolanami, później także Ślązakami i kolonistami niemieckimi. Góralszczyzna na Ziemi Żywieckiej – i dalej na zachód w Beskidzie Śląskim – jest autentyczna i archaiczna. Zachowała liczne zwyczaje – m.in. bożonarodzeniowe kolędowanie. Piękne stroje górali z płótna, sukna i skóry przetrwały próbę czasu, przez wieki bez istotnych zmian. Od XVI do XVIII w. w żywieckich lasach – pozostających poza zasięgiem prawa i granic państwowych – zbójowało się na potęgę! To tutaj było centrum zbójnictwa w polskich Karpatach. W góry uciekali banici, buntownicy, zwykłe rzezimieszki i bardziej romantyczni poszukiwacze wolnego życia i kawałka chleba. Ich przywódcy – nieposkromieni, ale honorowi mściciele feudalnych i religijnych krzywd (czasy kontrreformacji) – szybko obrastali legendami. Wielu powieszono na …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/62f02a62790f142ff88458fccdec3ac8a634bc86-9196b48.jpeg
width: 640
height: 425

Szlak oscypka
type: item
date: 2009-03-23T20:23:26.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kasprowy wierch
subject: oscypek
subject: pieniny
subject: tatry
subject: tatrzański park narodowy
subject: zakopane
description: U każdego bacy smakuje inaczej, bo jego walory zależą od ziół i traw porastających łąki, na których pasą się owce, oraz od receptury. Znawcy uważają, że najsmaczniejszy jest wiosną, gdy mleko zawiera najwięcej tłuszczu. Oscypek od 400 lat wytwarza się ręcznie, w szałasach i tylko w okresie dojenia owiec, czyli od maja do września.
encoded: Szlak, na którym znajduje się 25 wybranych bacówek, wiedzie przez powiaty tatrzański i nowotarski. Bacówki trudno odwiedzić podczas jednej podróży, zresztą nie ma takiej potrzeby. Lepiej nawet, jeśli szałasy nie będą celem samym w sobie, a tylko przystankiem podczas spaceru czy trekkingu. Do większości bacówek nie da się dojechać samochodem (na szczęście!). Kierunek pokazują drewniane drogowskazy z symbolem szałasu i, oczywiście, sera. Bazą wypadową może być Zakopane lub każde inne miejsce pod polskimi Tatrami. Oscypek spod Tatr Przygodę można zacząć od odwiedzenia bacówki leżącej najbliżej Zakopanego – w Kuźnicach. Należy ona do pochodzącego z rodu bacowskiego Andrzeja Staszka Furtka, który oscypki wyrabia od 20 lat. Z Kuźnic warto się wybrać kolejką linową na Kasprowy Wierch albo pójść niebieskim szlakiem na Giewont przez Kalatówki, gdzie stoi druga bacówka Furtka (obie znajdują się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego). Polana wzięła swoją nazwę od nazwiska jej dawnych właścicieli, sołtysów Kalatów. Przed wojną stało na niej aż 11 szałasów, dziś pozostał tylko jeden. Trzeba pamiętać, że bacowie niechętnie wpuszczają obcych na dłużej do bacówek. Jeżeli jednak uzyskamy zgodę i przekroczymy próg jednej z nich, czeka nas krótka podróż w przeszłość, bo sposób wyrobu oscypka nie zmienił się prawie wcale. Wewnątrz nawet w dzień panuje półmrok, dym gryzie w oczy, a nos atakuje ostry zapach wędzonych na górnych półkach oscypków. Ognisko pasterskie – watra, pali się od wiosny do jesieni. W dniu św. Wojciecha, czyli 23 kwietnia, święci się szczapy drew do uroczystego rozpalenia watry w czasie redyku, na początku wypasu owiec. Utrzymaniu ognia w nocy służy tzw. zawaterniok – świerkowa lub sosnowa kłoda, która może tlić się kilka godzin. W szałasie zadymione są ściany i zgromadzone tam sprzęty. Osoba nieprzyzwyczajona do dymu i specyficznego zapachu nie wytrzyma w bacówce długo. Zauważy jednak gielety, czyli drewniane skopki z mlekiem owczym, puciery, do których przez ln…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0e5939905e324290261a886aae729adffa8ccf3d-a9ee0d8.jpeg
width: 600
height: 525

Roztocza szum
type: item
date: 2009-03-23T11:27:02.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: natura
subject: roztocze
subject: zwierzęta
description: Niewielkie naturalne wodospady zwane są na Roztoczu szumami, szypotami, sopotami lub porohami.
encoded: Gdy docieramy do Górecka Kościelnego, jest zupełnie ciemno. W poświacie księżyca witają nas potężne dęby, pamiętające najazdy Chmielnickiego. Prowadzą aleją prosto do kapliczki na wodzie, ustawionej na palach wbitych w koryto rzeki Szum i dalej do cudownego źródła. Jesteśmy w centrum pątniczym! W pobliżu, na skarpie strzelają do nas iskry z ogniska – dojechaliśmy na miejsce. Rano budzi nas ostre słońce, a po chwili czujemy niesamowity zapach unoszący się w powietrzu – to sosnowy las hojnie dzieli się swoimi olejkami. Wieje lekki wiatr, pod stopami przesypuje się złocisty, ciepły piasek, słychać szum wody. Wyruszamy w kojąco spokojny dziś, zielony świat. Wioski witają i żegnają nas przydrożnymi kapliczkami wotywnymi. Przed nami Rezerwat „Czartowe Pole”. Za chwilę zanurzamy się w dzikie ostępy rzeki Sopot. Zimne wody bystro płyną prawie kilometrowym przełomem i rozbryzgują na niewielkich wodospadach. W rezerwacie „Nad Tanwią” na długości 400 metrów jest ich aż 26. Kazik Wójcik, uprawiający rowerową jazdę bez trzymanki, opowiada o szlaku prowadzącym bezpośrednio z Janowa Lubelskiego do Biłgoraja, na azymut. Droga jest praktycznie nieprzejezdna – część prowadzi przez bagna, część w naturalny sposób została wchłonięta przez las. – W wielu miejscach trzebiliśmy trasę siekierami, a rowery ciągaliśmy na linach albo na barana w bagnie po pas – wspomina. Jak dotąd pokonało tę trasę zaledwie kilku rowerzystów. Roztocze wysyła zaproszenia do wszystkich – można wędrować pieszo szlakami turystycznymi lub ścieżkami edukacyjnymi, rowerem wyznaczonymi trasami, konno, autem terenowym czy zwykłą osobówką. W części biegu Wieprza i Tanwi organizowane są spływy kajakowe. W czasie wędrówek, wśród 50-metrowych, monstrualnych jodeł, mamy okazję podglądać jelenie i sarny. Żyją tu także dziki, wilki, rysie, lisy, kuny, borsuki, bobry i... suseł perełkowany – relikt fauny stepowej. W Zwierzyńcu zatrzymujemy się na kufel warzonego tu pysznego piwa i rzut oka na dawną rezydencję Ordynacji Zamoys…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a907a7823481ceb9ff0c7ca7b9055b20c9c6f761-a28ed64.jpeg
width: 500
height: 354

Brama Lubawska
type: item
date: 2009-03-23T09:46:06.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: karkonosze
subject: kotlina kłodzka
subject: natura
subject: sudety
subject: zabytki
description: To tędy, przez „wrota trzech kultur”, wśród zaskakujących zabytków i zadziwiającej przyrody, wędrowali kupcy niemieccy, czescy i polscy.
encoded: Goszczę tu od kilkunastu lat i wciąż odkrywam nowe magiczne zakątki. To Brama Lubawska – obniżenie w łańcuchu Sudetów, między Karkonoszami a Kotliną Kłodzką, przez które przepływa rzeka Bóbr. Tu wolniej płynie czas. Jest czym oddychać i co chłonąć. W tutejszych wioskach i miasteczkach spotykam zawsze przyjaznych, życzliwych ludzi. Lokalni mieszkańcy – sprowadzeni po wojnie na tzw. Ziemie Odzyskane – stanowią swoistą mieszankę repatriantów z centralnej Polski, Beskidów i „zza Buga”. Z uwagą słucham ich fascynujących opowieści. Przez wieki strój Bramy Lubawskiej, z racji przygranicznego położenia, kształtowały trzy kultury – polska, czeska i niemiecka. Często zastanawiam się, czyje są te góry, doliny, wrośnięte w nie wsie i miasteczka? Najbezpieczniej mówić o państwie cysterskim, które istniało na tych ziemiach od XIII wieku. Był to ważny ośrodek artystyczny i kulturalny skupiający najwyższej klasy twórców. W 1810 roku zakon i jego rozległe dobra zsekularyzowały Prusy. Po 160 latach cystersi powrócili – w sile trzech braci. Ich opactwo położone w niewielkim Krzeszowie, światowej klasy perła architektury barokowej, przyciąga nie tylko pielgrzymów. W potężnej bazylice – dziś Sanktuarium Maryjnym Diecezji Legnickiej – ulegam urokom fresków i puszystych rzeźb. Ołtarz główny wypełnia potężny obraz, dzieło Petera Brandla, który – jak się dowiedziałem po cichu – miał kłopoty z otrzymaniem wynagrodzenia. Artysta zemścił się na opacie, lokując w centrum obrazu aniołka z facjatą opata oraz ... gołym tyłeczkiem wycelowanym dokładnie w prezbiteryjny fotel szefa zakonu. Z daleka detalu nie widać, ale bliższa obserwacja nie pozostawia wątpliwości. Warto zajrzeć do mauzoleum – spoczywają tam m.in. książęta śląscy Bolko I i II – fundatorzy zakonu. Stojący obok kościół św. Józefa to prawdziwa galeria fresków. Cykl z życia Świętej Rodziny namalował Michał Willmann, najwybitniejszy śląski malarz baroku. Za murami klasztoru restauracja i hotel „Willmannowa Pokusa”. Nazwa nieprzypadkowa. …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1f5ba62f523523898cb2d9e527e9335da611fa5c-eb432ea.jpeg
width: 500
height: 374

Mam duszę mężczyzny
type: item
date: 2009-03-22T14:55:38.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: japonia
subject: podhale
subject: polska
subject: wyspy
description: Z Akiko Miwa, Japonką osiadłą na Podhalu, rozmawia Marek Tomalik
encoded: Czy to prawda, że w Tokio jest tak ciasno, że ludzie na ulicy muszą chodzić bokiem? Ludzie chodzą normalnie (śmiech). Ale jak wracam do Japonii, do dużych miast, doświadczam potoków ludzi płynących śpiesznie np. do pracy. Aż mi się w głowie kręci, jakbym znajdowała się na statku. To naprawdę męczące. Muszę co chwilę spoglądać do góry, aby uwolnić się od tego obrazu. Wcześniej inaczej to odbierałam. Interesowałaś się naszym krajem jeszcze w Japonii? Temat Polski przewijał się w książkach, które czytałam. Wiele z nich mówiło o obozie w Oświęcimiu – były to głównie pozycje Wiktora Frankla, austriackiego psychologa, więźnia obozów koncentracyjnych. Interesowało mnie, jak człowiek może zachować godność w skrajnych sytuacjach. Jednak wtedy nie miałam jeszcze pojęcia o historii Polski. Kiedyś odwiedziłam moją siostrę w Los Angeles. I tam w czasie Bożego Narodzenia poznałam polską rodzinę. Święta te zapamiętałam jako czas śpiewania kolęd, co bardzo mi się podobało. Kolędom towarzyszyły opowieści o Polsce, o tym, jak trudno się tam żyje, że w ciągu dnia można zarobić równowartość jednego dolara. Podobały Ci się kolędy? Czy jesteś chrześcijanką? Jestem protestantką. Chrześcijaństwo w moim kraju wyznaje nie więcej niż 1 proc. ludzi. Większość Japończyków deklaruje przynależność do jednej z wielu szkół buddyjskich. Zawsze podobał mi się szintoizm [tradycyjna religia Japonii, najgłębiej ze wszystkich osadzona w życiu i tradycji jej mieszkańców] – kamień, skała, drzewo, rzeka są święte i ty sam jesteś sobie bogiem. Szacunek do natury jest w Japonii bardzo silny. Co robiłaś przed przyjazdem do Polski? Mieszkałam w Ariake. W Tokio dzieci chorowały na astmę, więc przeprowadziliśmy się do Nagano. Tam było lepsze powietrze i smaczniejsza woda. Kupiliśmy ziemię, wybudowaliśmy domek i nabyliśmy prawa do korzystania z wód gorącego źródła. Każdego wieczora spędzaliśmy przy nim dużo czasu – piliśmy wodę, kąpaliśmy się. Pracowałam jako nauczycielka, robiłam witraże, które po pewnym czasie z…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9137f099e203a656f6142b523ae713f453ef6a5e-b08868a.jpeg
width: 600
height: 400

Rumunia - samochodem po Europie
type: item
date: 2009-03-22T10:32:28.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: rumunia
subject: zamki
description: Rumunia nie leży daleko od Polski! Od przejścia granicznego w Koniecznej w Beskidzie Niskim do Satu Mare jest zaledwie 290 km. Sześć godzin jazdy z krótkimi postojami.
encoded: W środku Europy Pierwszą kawę za granicą pijemy na rynku w bajkowym Bardejowie, wśród parterowych domów o pastelowych fasadach. Dzieci połykają porcję lodów i pędzimy dalej. Przez Preszov (Preszów) i Koszyce do Tokaju. Tu kolejne prostowanie nóg i zakupione w plastikowej butelce (!) wino słynnego szczepu muskotály. Słońce powoli chyli się ku zachodowi i myślę sobie, że na tej trzeciej granicy to już nas przetrzymają. A tu pusto i tylko uśmiechnięty celnik pytający poprawną angielszczyzną o cel podróży. 12 km dalej jest już rumuńskie Satu Mare. Z pewnością jedno z najładniejszych miast północnej Rumunii. Krótki spacer po nim zaskakuje. Pomimo upływu czasu i braku pieniędzy na renowację – wiele przetrwało z eleganckiego klimatu la belle epoque z początków XX w. Secesyjny budynek Hotelu Dacia należy z pewnością do najpiękniejszych w całej Transylwanii. W bankomacie bierzemy pieniądze i wczesnym popołudniem dojeżdżamy do Wesołego Cmentarza w Sapanta, w regionie Maramuresz. Jeszcze cztery lata temu, kiedy trafiłem tu pierwszy raz i spałem w domu wójta, było tu cicho i spokojnie. I dwa razy taniej. Dziś kolorowe krzyże urokliwego cmentarza ściągają nie tylko etnografów, ale i wycieczki z całej Europy. Przybyło sklepików z pamiątkami i wyrobów rękodzieła. Czar trochę prysł, więc nie spędzimy tu kolejnej nocy, ale zaglądamy na budowę imponującej drewnianej cerkwi Manastirea Sapanta-Peri, której wieża sięga kilkudziesięciu metrów. Cała z dębów ponadmetrowej średnicy, budowana jak za dawnych czasów. Bez wątpienia wybitne dzieło sztuki ciesielskiej. Wjeżdżamy do Syhotu Marmaroskiego. Kiedy kupuję wodę, zaciekawia mnie tłum wylewający się z uliczki między okazałymi kamienicami. Idę chwilę pod prąd i docieram do barwnego targu: czerwone kopczyki mielonej papryki, ułożone w pryzmy owoce, dojrzewające w słońcu sery i pani, która mnie zaczepia, wyczuwając moje potrzeby. – Co to jest? – pytam, patrząc na plastikową butelkę po wodzie mineralnej. – Palinka, węgierska śliwowica, 75 pro…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e54dd408c278c7542b59f0bb9926be4ae60c5072-a3e3a6a.jpeg
width: 600
height: 472

Nocowanie za darmo
type: item
date: 2009-03-18T20:14:36.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: noclegi
subject: podróże
subject: rekreacja
subject: sen
description: Czy podróżując po świecie, można bezpiecznie spać za darmo? Oczywiście! Jest co najmniej kilka sprawdzonych sposobów na łóżko pod dachem bez potrzeby płacenia.
encoded: Noclegi to – po kosztach transportu – najpoważniejszy wydatek w budżecie naszych podróży. Są tacy, u których zew przygody jest silniejszy od smaku wygody. Nierzadko koczują na dworcu, pod mostem, pod kościołem czy w innych oryginalnych „noclegowniach”. Podróżnicy z notesami wypełnionymi adresami „na wszelki wypadek” zatrzymują się u rodziny, przyjaciół czy kuzynki koleżanki szwagra. Dobrze mają studenci zrzeszeni w różnych organizacjach – od kościelnych po skałkowe – tu wymiana jest czymś naturalnym. Ale niestudenci i pragnący tanio podróżować na własną rękę, i niekoniecznie w warunkach ekstremalnych, niech nie tracą pogody ducha! Oferta noclegu za granicą u miłej osoby jest jedną z najszczęśliwszych rzeczy, jakie mogą spotkać zmęczonego wędrowca. A może by tak wy-mienić się mieszkaniem lub domem na pewien czas – weekend, wakacje, dłuższy pobyt? W dzisiejszych czasach brzmi to złowrogo. Mam zostawić mój „zamek” obcym?! Bezpieczeństwo transakcji opiera się na obustronnym zaufaniu i dobrej woli. Ryzyka nie da się wykluczyć. Często jednak wystarcza dżentelmeńska umowa o wzajemnym poszanowaniu własności. Zamieniając się domami, ograniczamy nasze koszty pobytu w nowym miejscu – przy kilkuosobowej rodzinie – o prawie 70 proc. Musimy się liczyć z tym, że będziemy pokrywać wszystkie koszty związane z bieżącą eksploatacją zamienionego mieszkania czy domu. Internetowe instytucje pobierają jednorazowe opłaty za członkostwo przy dokonywaniu rejestracji. Wprowadzamy swoje dane i opis naszego domu lub mieszkania – najlepiej ze zdjęciem – i już. Od tego momentu możemy szukać interesujących nas miejsc i kontaktować się z drugą stroną. CasaSwap, czyli wolna chata, to po hiszpańsku – dom z wymiany internetowej. Powstała w oparciu o doświadczenia czterech duńskich studentów, którzy musieli zrezygnować z nauki za granicą. Nie było ich stać na wynajęcie mieszkania. W 2004 roku założyli internetową bazę adresową studentów chętnych do wakacyjnej wymiany mieszkań. Obecnie CasaSwap zrzesza …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d94339d1867902fbc5fa688abb4ede086f63e3c5-01d0f02.jpeg
width: 500
height: 333

Kolej australijska. Wielbłąd stukający kołami
type: item
date: 2009-03-18T09:42:05.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: kolej
subject: lasy deszczowe
subject: orient express
subject: podróże
description: Podróżowanie koleją po Australii to dziś niemal... fanaberia. Połączenia są rzadkie, bilety drogie, a sieć linii kolejowych ustępuje sieci autokarowej, a nawet lotniczej. A jednak...
encoded: Kolej ma swój niepowtarzalny urok i znajduje amatorów, szczególnie na dłuższych trasach, choć najlepszym i najczęściej wybieranym środkiem lokomocji od lat pozostaje w Australii samochód. Podobnie jak w Europie, koszty wielokrotnych przejazdów pociągiem można ograniczyć, kupując jedną z wieloprzejazdówek. Na przykład Austrail Flexi-Pass umożliwia podróżowanie po całym kontynencie w ramach karnetów 15- i 22-dniowych ważnych pół roku. East Coast Discovery Pass kusi 50-proc. zniżką na przejazd po najbardziej turystycznym wschodnim wybrzeżu. Aby spróbować przygody na kolejowym szlaku, najlepiej wybrać się w podróż jednym z trzech kultowych pociągów. Pierwszy z nich – The Ghan – to prawdziwa legenda. Nazwa pochodzi od wielbłądów afgańskich, przez lata niezastąpionych przy penetrowaniu pustynnego centrum kraju. Od 1929 r. do lat 80. XX w. stara, wąskotorowa linia znana dziś jako The Old Ghan wciągała romantyków, rzezimieszków i rozmaite niespokojne duchy do przygody w sercu Australii. Dziś The Old Ghan jest wspomnieniem, a niektóre odcinki z imponującymi mostami urosły do rangi zabytków. Większość torowisk jednak zdemontowano lub pochłonęła je pustynia. Wzdłuż dawnej kolei przebiega szlak Oodnadatta, którym przejechałem wozem terenowym w ramach wyprawy śladami Pawła Edmunda Strzeleckiego. Niewiarygodne krajobrazy poszarpanej słońcem pustyni i oddalenie od cywilizacji mocno poruszają wyobraźnię… Kiedy położono tory do Alice Springs, dalsza nitka do Darwin wydawała się kwestią kilku lat. Upłynęło ich jednak 70, nim pociąg z południa mógł wjechać do Darwin. Tak długo trwały negocjacje z aborygenami, mającymi tu wiele świętych miejsc. Dziś luksusowa kolej The Ghan łączy Adelajdę na południu kraju z Darwin na północy. Dwa dni i dwie noce pięknych krajobrazów pustynnego interioru na odcinku 2 070 km to prawdziwa przygoda. Ze wszech miar godna polecenia – jeśli tylko kogoś na to stać. Od 1998 do 2003 roku sunął po szynach wschodniego wybrzeża Great South Pacific Express – odpowi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9556dc995b26657665559f0ad420a4a2f9d3506c-ebe7815.jpeg
width: 640
height: 426

Riverina czyli Międzyrzecze- Australia
type: item
date: 2009-03-17T15:34:32.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: winnice
subject: wypoczynek
subject: zwiedzanie
description: Nazwa pochodzi od dwóch wielkich rzek na kontynencie – Murray, rozdzielającej stany Wiktoria i Nowa Południowa Walia, i Murrumbidgee.
encoded: Krajobrazy sielskie, anielskie, otwarte przestrzenie – niekończące się niewysokie wzgórza, poprzecinane dolinami, także wielu mniejszych rzek. A wśród nich rozrzucone farmy produkujące najlepszą żywność w Australii i winnice wysyłające butelki na cały świat. Uroki Krainy Rzek najłatwiej odkryć samochodem. Park Narodowy Cocoparra – ostoja dzikości – zaprasza malowniczymi wąwozami i najdalej na zachód wysuniętymi posterunkami Wielkich Gór Wododziałowych. Dalej już tylko niekończące się niziny. Są wydzielone miejsca na kemping, ale trzeba tu przyjechać z własnym zapasem wody! Z miasteczka Griffith warto pojechać na południe, do Darlington Point nad Murrumbidgee, i przejechać drogą wzdłuż nurtu rzeki, pod prąd, wśród starodrzewu nieprawdopodobnej urody. Fantasmagoryczne kształty, korony zwisające do lustra wody nie raz zatrzymają auto i poproszą o wyciągniecie aparatu fotograficznego. Stuart Highway doprowadzi do historycznej farmy Tubbo, kiedyś największej i najbogatszej w Riverinie. Koala przysypiają nieco dalej, w Narrandera, na drzewach w buszu nad jeziorem Talbot. Jest to jedno z miejsc, gdzie te słodkie leniwce odnawiają swą populację pod czujnym okiem rangera. Można wśród nich rozbić namiot i przyczaić się z wędką na dużą rybę z wielkiej rzeki. Na przyjemne, romantyczne spacery trzeba się udać na północ od Griffith, do Parku Narodowego Willandra, umieszczonego na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. To będzie także podróż do epoki pionierów pasterstwa owiec w tym regionie i możliwość podpatrywania kangurów, strusi emu i wielu innych gatunków ptaków. Riverina najbardziej jednak winem słynie, próbując zadowolić podniebienia Europejczyków, którzy od kilku lat coraz chętniej sięgają po australijskie butelki. Powodów jest kilka – od mody na wina z tzw. Nowego Świata po niską cenę za wysoką jakość. Również sami Australijczycy całkiem niedawno porzucili piwo i mocniejsze trunki... i masowo oddali się degustowaniu innych smaków. Pamiętam imprezy w Australii kilkanaście …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1f47d290f9190c792fb12a2961e46a1331b91a41-5dbdf93.jpeg
width: 500
height: 317