National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-03-22T14:15:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Twórczyni „Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego”: Dla sąsiadów jestem miłą panią z parteru
items: Ilu było papieży? Dzieje biskupów Rzymu od św. Piotra po Franciszka
items: Warmia, nie Mazury. Przewodnik po „zaczarowanej wyspie”, do której chce się wracać
items: Zamki Dolnego Śląska. Jaka jest ich historia i jakie tajemnice kryją?
items: "Zrobię wszystko, żeby to była najlepsza dekada mojego życia”. Inspirująca historia Jerri Nielsen
items: Odkrywanie Polski. Podróż szlakiem wschodnich przysmaków
items: Szabat szalom! Poznaj tradycję żydowską
items: Cypr: Kraina najpiękniejszych kobiet
items: Kolorowe Jeziorka. Rudawy skrzą się wszystkimi kolorami tęczy
items: Zurych w 48 godzin. Nudny? Chyba śnisz
items: Botswana: Afrykańska księżniczka. 9 porad dla tych, którzy chcą ją poznać
items: Uwaga na timesharing!
items: Szczecin: Spacer po ogrodzie umarłych
items: Między ziemią a niebem
items: Sudan Południowy: kraj, który umiera z pragnienia
items: Rozwikłaj tajemnicę zamku szyfrów
items: Weź udział we mszy gospel na Harlemie
items: 7 Nowych Cudów Polski: Sierpc – Mazowsze w pigułce
items: Martyna Wojciechowska: Świat mi się nie nudzi
items: Hity 2013: Kefalinia - Miss Grecji
items: Olsztyn: Naturalnie, że kulturalnie
items: Szczęśliwy jak Szwajcar
items: Wakacje do reklamacji
items: Rowerem po Europie
items: Schulznięci jadą do Drohobycza

Twórczyni „Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego”: Dla sąsiadów jestem miłą panią z parteru
type: item
date: 2026-03-22T14:14:11.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Ludzie
subject: historia polski
subject: transseksualizm
description: W pewnym momencie moje ciało stało się przedłużeniem komputera, właściwie zapomniałam, że je w ogóle mam. Myślę, że dlatego tak późno odkryłam swoją transpłciowość – mówi dr Maria Jadwiga Minakowska, filozofka, genealożka, transpłciowa aktywistka i twórczyni „Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego”.
encoded: Maria Jadwiga Minakowska (ur. 13 czerwca 1972 w Olsztynie) – polska filozofka, genealożka i demografka historyczna, doktor nauk humanistycznych oraz twórczyni dużych baz genealogicznych. Znana przede wszystkim jako twórczyni projektów genealogicznych Wielka Genealogia Minakowskiej oraz Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego, które gromadzą dane o setkach tysięcy osób powiązanych z elitami historycznymi Polski i Europy Środkowej. Publikuje prace z zakresu genealogii, demografii historycznej i analizy sieci społecznych. W 2024 r. ogłosiła tranzycję płciową i przyjęła imię Maria Jadwiga; wcześniej znana była jako Marek Jerzy Minakowski. Angażuje się również w działalność publiczną i społeczną, m.in. w dyskusje dotyczące miejsca osób transpłciowych w Kościele katolickim oraz w życiu publicznym. Bała się pani transpłciowego coming outu? Bałam się. Ale szybko zrozumiałam, że ten mój strach to papierowy tygrys, który się przewrócił, gdy mocniej tupnęłam nogą. Spodziewałam się zderzenia ze ścianą, a okazało się, że jestem jak czołg, który wjechał w makietę zamku. Pani pozycja naukowa? Nie ucierpiała ani trochę. Znajomi na konferencjach naukowych przyjmują mnie zupełnie normalnie, na zasadzie: „cóż, przyjeżdżał kolega, teraz przyjeżdża koleżanka”. Biznes? Jest pani m.in. twórczynią Wielkiej Genealogii Minakowskiej i serwisu Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego. Użytkownicy moich baz genealogicznych nie zrezygnowali z abonamentu tylko dlatego, że na stronie internetowej kiedyś było napisane „Wielka Genealogia Minakowskiego”, a teraz jest „Minakowskiej”. Z tranzycją też poszło łatwo? Łatwiej niż myślałam. Tempo było błyskawiczne, od dnia coming outu do zakończenia tranzycji minęło 14 miesięcy, ale w takich sprawach działam szybko, magisterkę zrobiłam w zaledwie trzy lata. Pani rodzice nie żyją, więc nie musiała pani robić upokarzającej procedury pozywania rodziców o błędne ustalenie płci, której jeszcze do niedawana wymagało polskie prawo. Zastanawiała się pani, jak by zareagowali…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2026/03/900743e5-2cfd-4c93-96c5-5b56d43c23b9-2b0d1fb.jpeg
width: 2048
height: 1152

Ilu było papieży? Dzieje biskupów Rzymu od św. Piotra po Franciszka
type: item
date: 2025-04-22T11:27:00.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: historia
subject: jan paweł II
subject: kościół katolicki
subject: papież
description: Papiestwo to jedna z najstarszych instytucji świata. Przez dwa tysiące lat Kościołem katolickim kierowały setki Ojców Świętych. Ich wybór i pontyfikaty kryją wiele fascynujących historii.
encoded: Spis treści: Kościół na kościach Pierwszy papież Leon I Wielki – usta Piotra Grzegorz Wielki – misjonarz aniołów Mikołaj I Wielki – boski zastępca Grzegorz VII – gromowładny Aleksander VI – diabeł na tronie Piotra Pius IX – dogmatyk nieomylny Pius X – katolicki McCarthy Jan XXIII – papież bez korony Jan Paweł II – herezja „wojtylianizmu”? Ilu było papieży? Kim był pierwszy papież? Ilu było papieży? W ich gronie zdarzali się zarówno święci, jak i zbrodniarze, intelektualiści i prostacy, polityczni geniusze i miernoty. Jedni przeszli niemal bez echa, inni odcisnęli piętno na całej historii chrześcijaństwa i świata. Na 266 papieży w historii ponad 90 wyniesiono na ołtarze. Kilka lat temu dołączył do nich błogosławiony Jan Paweł II, czwarty w historii biskup Rzymu, któremu nadano tytuł „Wielki”. Każdy kolejny papież cieszy się coraz większym zainteresowaniem mediów. Cóż, nikt w historii świata nie nauczył się tak zręcznie łączyć władzy duchowej z wpływami politycznymi jak właśnie papieże. Najdobitniej wyraził to Bonifacy VIII, mówiąc, że biskup Rzymu dysponuje mieczem i świeckim, i duchowym. Dzięki temu przywódcy Kościoła katolickiego mają wpływ na to, co się dzieje zarówno na salonach władzy, jak i w sypialniach wiernych. O czymś takim przez wieki marzyli rozmaici tyrani, monarchowie absolutni i dyktatorzy. Bezskutecznie. W dodatku władców autorytarnych na ogół się nienawidzi, a papieży się słucha i oddaje im cześć. Kościół na kościach Wiosną 1942 r. prałat Ludwig Kaas, niemiecki duchowny od 10 lat mieszkający w Watykanie, w środku nocy zszedł do podziemi Bazyliki św. Piotra w Rzymie. Późna godzina wyprawy nie była przypadkowa. Kiedy trzy lata wcześniej Pius XII powierzył mu nadzór nad pracami wykopaliskowymi w watykańskich grotach, zastrzegł, że wszystko musi się odbywać w ścisłej tajemnicy. Kiedy Kaas wszedł do odkrytej przez archeologów starożytnej niszy grobowej, jego oczom ukazała się kupka kości przemieszanych z ziemią i fragmentami materiału. Czyżby odnaleziono …

ilu-bylo-papiezy-9eb192d.png
width: 1080
height: 720

Warmia, nie Mazury. Przewodnik po „zaczarowanej wyspie”, do której chce się wracać
type: item
date: 2022-03-14T17:16:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: lidzbark warmiński
subject: olsztynek
subject: Travel
subject: warmia
subject: województwo warmińsko-mazurskie
description: Warmia – przez wielu błędnie łączona z Mazurami – zachęca turystów do odkrywania uroków całego regionu. Zobacz, jakie atrakcje skrywa i co warto zobaczyć w okolicy.
encoded: W tym artykule: Atrakcje Warmii: Reszel Lidzbark – wizytą u Krasickiego Z jakich dań słynie Warmia? Historia Warmii Co warto zobaczyć na Warmii? Kiedy z Alfonsem Siemetzkim idę kilkusetletnimi zakamarkami Reszla, wszyscy kłaniają nam się w pas. Jego wyprostowana sylwetka i pełna optymizmu twarz nie zdradza, że mężczyzna ma już 82 lata. Ulicami miasteczka zwykle spaceruje z przyjacielem Henrykiem Fisahnem. Olsztyn na weekend. Dlaczego warto odwiedzić stolicę Warmii? Miejsce, gdzie wymyślono rewolucyjną teorię, która zmieniła losy światowej nauki, nie może być miejscem złym do życia (ani na wakacje). Przed wojną chodzili razem do gimnazjum. Mówili po niemiecku, tak jak niemal wszyscy mieszkańcy pruskiego wówczas Roessel. Dziś też rozmawiają ze sobą w tym języku. Pomyślałem, że ich przyjaźń to idealna metafora Warmii i jej mieszkańców. Już w czasach I Rzeczypospolitej Warmiakami nazywano wszystkich, którzy tu zamieszkiwali. Wśród mieszczan przeważali potomkowie kolonistów niemieckich, wśród chłopów – Polacy, głównie potomkowie przybyszów z Mazowsza. W miejscowych zwyczajach, oprócz wpływów polskich i niemieckich, przetrwały liczne relikty po pogańskich Prusach. Atrakcje Warmii: Reszel Reszel słusznie ma opinie najpiękniejszego miasta na Warmii. Jako jedyne przetrwało bez szwanku nie tylko wojnę, ale i późniejszą obecność Armii Czerwonej. W 1945 r. krasnoarmiejcy traktowali te tereny jako ziemie wrogich Niemców, wszystko wiec doszczętnie palili. O Reszlu zapomnieli – dzięki czemu do dziś zachował on niemal w całości średniowieczny układ, z krzyżującymi się pod katem prostym uliczkami. W dodatku po wojnie nie oszpecono go blokowiskami. Pozostaje miastem kompaktowym – żeby je obejść, wystarczy pół godziny. Ale żeby porządnie zwiedzić, trzeba co najmniej dnia. Położone na skraju Pojezierza Mrągowskiego od zawsze wyróżniało się bogactwem. Już w 1389 r. mieszkańcy, jako jedni z pierwszych w Europie, zafundowali sobie wodociągi, które działały aż do XIX w. Wodę rozprowadzano …

lidzbark-warminski-48c5fc1.jpeg
width: 5221
height: 3481

Zamki Dolnego Śląska. Jaka jest ich historia i jakie tajemnice kryją?
type: item
date: 2022-03-03T18:01:16.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: historia polski
subject: Travel
subject: zabytki
subject: zamek czocha
subject: zamki
subject: zamki w Polsce
description: Zamki Dolnego Śląska odzyskują blask. I otwierają się na turystów. Dzięki temu w luksusie zarezerwowanym kiedyś dla błękitnokrwistych mogą pławić się dziś zwykli śmiertelnicy.
encoded: W tym artykule: Zamki Dolnego Śląska - Książ. Perłowa klątwa Zamki Dolnego Śląska - Kliczków. Cmentarz koni Zamki Dolnego Śląska - Czocha. Twierdza szyfrów Zamki Dolnego Śląska - Krobielowice. U grobu feldmarszałka Angielska księżna Daisy wcale Jana Henryka nie kochała. Nie potrafiła jednak odmówić ręki dziedzicowi von Hochbergów, trzeciej pod względem majątku rodziny w całych Prusach. Toteż w 1891 r. zgodziła się na ślub, który w londyńskim Westminsterze pobłogosławiła sama królowa Wiktoria. W zamian mąż przyrzekł jej życie jak z bajki. Długo się starał dotrzymać obietnicy, choć baśń zakończyła się koszmarem, którego nie powstydziliby się bracia Grimm. Zamki Dolnego Śląska - Książ. Perłowa klątwa Przemierzając kolejne komnaty w XIII-wiecznym zamku w Książu (dziś to dzielnica Wałbrzycha), próbuję sobie to ich bajkowe życie wyobrazić. Gdy zamieszkali tu po ślubie, obiekt był już po XVIII-wiecznej przebudowie, ale to dopiero oni przekształcili go w największą imprezownię Prus. Dolny Śląsk był wówczas wśród niemieckiej arystokracji szalenie modny, w dobrym tonie było mieć tam rezydencję albo przynajmniej bywać na tamtejszych salonach. Książ ze względu na swój rozmach świetnie się do tego nadawał, wszak dziś to największy (po Malborku i Wawelu) zamek na polskich ziemiach. Zdobiona stiukami i malowidłami barokowa Sala Maksymiliana, w której urządzano najwykwintniejsze bale, dzięki zawieszonym nad kominkami lustrom wydaje się jeszcze większa niż w rzeczywistości. Bawili się tu pruski cesarz Wilhelm II, rosyjski car Mikołaj oraz przyszły prezydent USA John Adams. Czarnymi Schodami przechodzę na tarasy – to tu latem odbywały się legendarne biesiady. Młodym Hochbergom tego przepychu jednak nie starczało. Jan Henryk ufundował swojej Daisy egzotyczną podróż, m.in. do Egiptu i Indii. Kiedy dopłynęli do Adeny, ekstrawagancki mąż zatrudnił ubogich poławiaczy pereł, którzy mieli jej znaleźć materiał na kilkunastometrowy naszyjnik. Wysilali się biedacy strasznie, jeden z nich zmarł…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e650b2e225bc3c99d1d80d8f5d5998af86e7adfe-3f9d623.jpeg
width: 503
height: 335

"Zrobię wszystko, żeby to była najlepsza dekada mojego życia”. Inspirująca historia Jerri Nielsen
type: item
date: 2020-09-11T05:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biegun południowy
subject: Sport
subject: Travel
description: Nie ma znaczenia, kiedy i jak umrzemy. Ważne, żeby choć przez chwilę żyć pełnią życia. Historia Jerri Nielsen jest doskonałym przykładem.
encoded: Jerri Nielsen wchodzi na aulę Uniwersytetu Medycznego w Ohio uśmiechnięta jak zawsze. Jak zawsze też swój wykład na temat profilaktyki nowotworowej zaczyna od przypomnienia swojej historii sprzed dziewięciu lat. Punkt pierwszy: ośmiomiesięczne uwięzienie na Antarktydzie. Punkt drugi – wykrycie u siebie raka piersi. Punkt trzeci – chemioterapia, którą lekarka aplikuje sobie w polarnych warunkach. Wreszcie happy end: zwycięstwo nad chorobą, które rozsławiło ją na całe Stany. Ale wykład w Ohio 3 października 2008 r. ma element, którego nikt się nie spodziewa. Na zakończenie bohaterka zdejmuje perukę, pokazując audytorium łysą głowę. – Dwa tygodnie temu przeszłam udar mózgu. Okazało się, że rak wrócił. Niedługo umrę. Po kilkudziesięciu sekundach krępującej ciszy dr Nielsen kontynuuje wystąpienie. – Nie ma najmniejszego znaczenia, kiedy i jak umrzemy. Jedyne co ma znaczenie, to to, czy kiedykolwiek żyliśmy pełnią życia – mówi. Rozlegają się owacje, ale słuchaczom trudno ukryć szok. Nie tak miał wyglądać ten wykład. W życiu dr Jerri Nielsen prawie wszystko wyglądało nie tak, jak powinno. Kiedy w połowie 1997 r. zdecydowała się opuścić rodzinę i zamieszkać w domu rodziców w Ohio, chciała przede wszystkim odpocząć. Miała 46 lat i czuła, że przegrała swój los. Praca lekarza w ambulatorium, która kiedyś wydawała się jej powołaniem, coraz bardziej ją nużyła. Właśnie zakończyła też swój nieudany związek z psychopatycznym mężem. W dodatku po rozwodzie córka i dwaj synowie niespodziewanie oświadczyli, że chcą zostać przy ojcu. Jerri popadła w depresję. Przestałam marzyć, nie widziałam przed sobą przyszłości. Zastanawiałam się, czy tak wygląda starość? – napisze później w swych wspomnieniach. Pewnego dnia wpada jej do ręki ogłoszenie prasowe: Amerykański program antarktyczny poszukuje lekarzy. Możliwość rocznego wyjazdu na polarną stację badawczą i pracy w charakterze medyka opiekującego się grupą naukowców na biegunie południowym wydaje się ciekawym wyjściem z sytuacji, która jes…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/902991248295bc5d521102288ae1a272fa628daf-eab6bc3.jpeg
width: 500
height: 334

Odkrywanie Polski. Podróż szlakiem wschodnich przysmaków
type: item
date: 2020-08-04T02:20:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: agroturystyka
subject: Kuchnia
subject: kuchnia regionalna
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: podróże
subject: polska
subject: polska agroturystyka
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Józef Piłsudski mawiał, że Polska jest jak obwarzanek. Wszystko co najlepsze jest na Kresach. Jadę na wschód, by sprawdzić, jak smakuje.
encoded: W życiu pani Natalii wojna polsko-ruska wybuchła kilkanaście lat temu, kiedy z rodzinnego Witebska postanowiła się przenieść na Podlasie. Polskiemu mężowi zrobiła pierogi i na swoją białoruską modłę polała je obficie śmietaną. – Jak to, a gdzie zasmażka? – obruszył się mąż. Zasmażka? Do pierogów? Zgroza! Od tego czasu Natalia Jambrzycka, która od czterech lat na terenie Biebrzańskiego Parku Narodowego prowadzi regionalną karczmę Wygoda, nauczyła się ogłaszać zawieszenie broni. Na talerzu rosyjskich pielmieni, którymi mnie częstuje, jest i okrasa ze smażonej cebulki, i śmietana. Taki międzynarodowy kompromis. Chwilę później na stół wjeżdżają podlaskie kartacze ziemniaczane z mięsem – podane w ten sam sposób. Pycha! Kulinarne porozumienie pokojowe wyszło na dobre. Pierwsze danie: Biebrza Takie multikulti to dla Podlasia chleb z masłem. Od stuleci mieszają się tu wpływy polskie, litewskie, białoruskie, rosyjskie, ży-dowskie i tatarskie. Wszystkich łączy ziemniak – zdecydowany król tutejszych stołów. Ale uwaga! Panowanie w naszym kraju kartofla nie jest wcale tak długie, jak się nam wydaje. Przywiózł go z Wiednia po wyprawie na Turków Jan III Sobieski, ale jako roślinę ozdobną dla ukochanej Marysieńki. W XVIII w. „jabłko ziemne” (tak wówczas mówiono) służyło jako lek, dopiero w XIX w. trafiło pod strzechy. I podbiło je na dobre. Dziś na Podlasiu obiad bez ziemniaków to jak wesele bez panny młodej. Próbując tutejszej kuchni, wcale się temu nie dziwię. – Świetne te cepeliny! – chwalę wyroby pani Natalii. – Proszę nie mylić pojęć. Cepeliny są litewskie, robi się je z tartych ziemniaków. Podlaskie i rosyjskie są kartacze, z ziemniaków gotowanych – poucza mnie gospodyni. Wszystko to pokręcone jak meandry Biebrzy, którą właśnie zamierzam spłynąć. Podobno w Polsce są tylko trzy krainy, gdzie człowiek żyje w pierwotnej symbiozie z przyrodą: Tatry, Puszcza Białowieska i pradolina Biebrzy. Przy czym dwie pierwsze są od dawna turystycznie wyeksploatowane. Z Biebrzą jest inaczej. J…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ac08574d91b0014cbf483fe21d1898c9b0bc6128-912b076.jpeg
width: 508
height: 339

Szabat szalom! Poznaj tradycję żydowską
type: item
date: 2019-10-25T08:02:39.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: Wolny czas
description: Przewodnik po świętowaniu szabatu.
encoded: Pewien znany rabin powiedział kiedyś, że judaizm stworzył świątynię, która przemieszcza się razem z człowiekiem. Jest nią szabat, święty dzień, do którego bramą jest rodzinna wieczerza. Wiążą się z nią bogate rytuały, których znaczenie specjalnie dla czytelników Travelera zgodził się wyjaśnić mieszkający od pięciu miesięcy w Polsce rabin Tyson Herberger z warszawskiej gminy żydowskiej. Ponieważ w szabat nie można robić zdjęć, wszystkie obrzędy zainscenizowano w innym dniu – dzięki czemu szabatową kolację możemy nie tylko opisać, ale i pokazać. – Świętowanie rozpoczyna się w piątek wieczorem, w momencie, gdy słońce chowa się za horyzontem, kończy zaś w sobotę po zmroku, gdy na niebie widać trzy gwiazdy – wyjaśnia rabin. Godzinę rozpoczęcia szabatu w danym tygodniu ustala się oddzielnie dla każdej miejscowości. Współcześnie można to też ustalić za pomocą wyszukiwarek internetowych (np. www.aish.com/sh/c/. Gdy już wiemy, kiedy i jak świętować, zostaje nam tylko złożyć tradycyjne życzenia Szabat szalom! (Spokojnego szabatu!) i zasiąść w blasku świątecznych świec. 1. Zapalenie świec Świece szabatowe zapala się 18 min przed zachodem słońca (w tradycji talmudycznej liczba 18 symbolizuje życie). – Tradycyjnie robi to zwykle pani domu, choć prawo żydowskie nie zakazuje wykonywania tego obrzędu mężczyznom – tłumaczy rabin. Następnie odmawia się specjalne błogosławieństwo, w trakcie którego kobieta zakrywa oczy – żeby nie patrzeć na niepobłogosławiony ogień. Świece powinny być na tyle duże, by nie zgasły do końca wieczerzy (w czasie święta nie można zapalać ani gasić ognia). 2. Modlitwa w synagodze Piątkowe nabożeństwo w synagodze to kolejny ważny element świętowania. Ponieważ prawo rabiniczne zakazuje w szabat wynoszenia czegokolwiek z domu, powstaje problem, jak zabrać ze sobą klucze od mieszkania. Często stosowanym rozwiązaniem jest pasek szabatowy. Przytwierdzony do niego na stałe klucz przestaje być oddzielnym przedmiotem, stając się elementem ubrania, którego noszenie ni…

szabat-szalom-poznaj-tradycje-zydowska-8762a00.jpeg
width: 1000
height: 664

Cypr: Kraina najpiękniejszych kobiet
type: item
date: 2019-09-06T01:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cypr
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: moda
subject: plaże na cyprze
subject: Travel
description: Jeśli chcesz odwiedzić najpiękniejsze plaże Europy i poimprezować do rana w gwarnych kurortach, pojedź na Cypr. Jeśli marzysz o sielskiej atmosferze odludnych wsi i kontakcie sam na sam z przyrodą, również wybierz Cypr. Z jednego świata do drugiego przeniesiesz się w pół godziny.
encoded: Plaża przy skale Afrodyty jest naprawdę piękna. Podobno to tutaj wynurzyła się z morskich fal bogini miłości. Ale w to miejsce trafia każdy obcokrajowiec, a ja nie chcę być masowym turystą. Więc owszem, zaliczam ten punkt, ale już chustki na tzw. drzewku miłości nie wiążę. Robią tak wszyscy, którzy nie mają szczęścia w miłości, oraz ci, którzy tępo słuchają instrukcji zawartych w przewodnikach. Ja nie należę do żadnej z tych kategorii. Poszukam więc innej kultowej plaży, mniej masowej. Dzięki rozległej linii brzegowej, ustronnym skalistym zatoczkom i piaszczystym kurortom – wybór jest przeogromny. Złośliwi mówią nawet, że Cypr to plaże plus coś jeszcze w środku. Ruszam na poszukiwanie, przewrotnie zaczynając nie od wybrzeża, ale właśnie od tego „środka”. Wino wagi państwowej – Zaczynałem od małego sklepiku, a dziś to wszystko jest moje – Aristos Fleuris z dumą pokazuje mi tradycyjną cypryjską tawernę. W niewielkiej wiosce Koilani w górach Troodos prowadzi ją z żoną od trzech lat. Na nasz stół wędruje hummus z ciecierzycy, oliwy, pietruszki i czosnku. To pierwsze danie mezedes, czyli potraw „na jeden kęs”. W sumie w czasie całej uczty takich dań wyląduje na stole około dwudziestu. Prawdziwa kulinarna Odyseja! Jej szlak poprowadzi przez kozi lub owczy ser haloumi, owoce morza, souvla, czyli pieczone na ruszcie kawałki mięsa, a kończy się na wykwintnych słodkościach. Ale o tym nie mam jeszcze pojęcia, z apetytem rzucam się więc na każdą potrawę. To błąd – w przypadku mezedes wszystkiego należy jedynie spróbować. Inaczej nie dam rady dotrzeć do kulinarnej Itaki, czyli deseru. Aristos zna sekrety tradycyjnej kuchni od swoich rodziców. Urodził się w Koilani, kiedy we wsi nie było jeszcze telefonów, a samochody należały do rzadkości. Nie widział tu dla siebie perspektyw, jak większość rówieśników wyjechał do miasta. Wydawało mu się, że w pobliskim Limassol będzie mu się żyło łatwiej i dostatniej. – Astyfilia – wtrąca po grecku jego żona Maria. – Tego słowa nie da się przet…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dbcfec3e03be46a0792c7267aceffd8c9f7175fe-6a06d50.jpeg
width: 1000
height: 667

Kolorowe Jeziorka. Rudawy skrzą się wszystkimi kolorami tęczy
type: item
date: 2019-08-12T09:30:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Moto
subject: polskie góry
subject: rudawy janowickie
subject: Sport
subject: sudety
subject: Technologia
subject: Travel
description: W Rudawach Janowickich powiedzenie "podobne jak dwie krople wody" przestaje mieć sens.
encoded: Kolorowe Jeziorka w Rudawach Janowickich to dowód na to, że przemysł może sprzyjać pięknu. Wszystko zaczęło się od Christiana Prellera, pruskiego przedsiębiorcy, który w 1773 r. w Szklarskiej Porębie założył największą w kraju wytwórnię kwasu siarkowego niezbędnego m.in. do produkcji prochu strzelniczego. Jednym z podstawowych składników był piryt, który pozyskiwano właśnie z okolicy wsi Wieściszowice. Nazywano go zresztą „złotem głupców”, bo amatorscy zbieracze minerałów brali często pirytowe kryształy za samorodki złota. Po dziesięcioleciach eksploatacji zawartość siarki w tutejszej kopalinie była już jednak niewielka, dlatego wyrobiska ostatecznie porzucono w 1925 r. Z czasem zalała je woda, tworząc sztuczne jeziorka, którym różnorodne minerały nadały bajkowe barwy. Ten efekt niezwykłej kooperacji człowieka i natury oczarował także czytelników Travelera: Kolorowe Jeziorka uznali oni w głosowaniu za jeden z siedmiu nowych cudów Polski. Wędrówkę zaczynamy we wsi Wieściszowice, podążając zielonym szlakiem w kierunku Wielkiej Kopy. Po 15–20 min dochodzimy do Jeziorka Purpurowego. Jego genezę można wyczuć nosem – w powietrzu unosi się intensywny chemiczny zapach będący pamiątką po XVIII-wiecznej kopalni pirytu Nadzieja. Krwistoczerwona barwa wody to wspólne dzieło żelaza i siarki. Nad lustrem wody wznoszą się nagie, wysokie na ponad sto metrów żółtordzawe zbocza. Podczas słynnej powodzi tysiąclecia w 1997 r. Jeziorko Purpurowe zalało część Wieściszowic, co spowodowało zanik akwenu. Na szczęście po jakimś czasie woda tu powróciła. Dzięki staraniom lokalnego biznesmena Wojciecha Nowaka tuż obok wybudowano nawet wygodny parking, miejsce do grillowania i niewielką platformę widokową. W sezonie można tu nawet zjeść pierogi. Oczywiście kolorowe. Wspinający się stromo przez las szlak doprowadza nas po 10 min do Jeziorka Szmaragdowego. Na oko jest jakieś czterokrotnie mniejsze od Purpurowego. Jego woda barwą przypomina krystalicznie czysty ocean, ale tak naprawdę z punktu wid…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/71a43974719a1d693f836d5eb2efa158348f1b79-c600760.jpeg
width: 709
height: 531

Zurych w 48 godzin. Nudny? Chyba śnisz
type: item
date: 2019-05-02T09:34:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: banki
subject: szwajcaria
subject: Travel
subject: zurych
description: Jeśli myślisz, że Zurych to mekka krawaciarzy, nudnych bankierów i zestresowanych swoim bogactwem pracowników korporacji, po prostu tam pojedź. Przekonasz się, że to najbardziej wyluzowane miasto Europy.
encoded: Szwajcarzy opowiadają, że kiedy Pan Bóg stworzył świat, rozmaicie rozdzielał różne dobra. Włochom dał krajobrazy i świetną kuchnię, Niemcom porządek i bogactwo, a Francuzom sztukę i fantazję. Na koniec postanowił stworzyć jeden kraik, który będzie miał to wszystko w jednym miejscu. Nazwał go Szwajcarią. Ta opowieść ma jeszcze puentę dopisaną przez sąsiadów Szwajcarii. Otóż, według nich, nazajutrz Pan Bóg poczuł się trochę nie fair. Nie może być tak, że jedni mają aż tak wiele. Dla równowagi stworzył więc… nudnych Szwajcarów. Jadąc do Zurychu, nie znałem tej anegdoty, ale podświadomie byłem wyznawcą zawartego w niej stereotypu. Zurych kojarzył mi się ze szwajcarskim zegarkiem: perfekcyjny, precyzyjny i cholernie drogi. Taki doskonały mechanizm można podziwiać, ale trudno polubić. Bardzo się myliłem. Pierwszy dzień 10:00 Już na Dworcu Głównym (Hauptbahnhof) czeka pierwsze zaskoczenie. U sufitu hali solidnego XIX-wiecznego budynku wisi potężna kolorowa rzeźba Anioła Stróża. Jej autorka, francuska artystka Niki de Saint Phalle, chorowała na depresję, a sztuka miała być dla niej terapią. I z pewnością była, bo gigantyczny, biuściasty i niezwykle kolorowy anioł w zaawansowanej ciąży, za to w kostiumie kąpielowym wygląda na szczęśliwego. Dzieło ufundowała firma ochroniarska strzegąca szwajcarskich kolei. Taki jak anioł jest cały Zurych: zaskakujący, kolorowy i zwariowany, ale dający poczucie pełnego bezpieczeństwa. 11:00 Wychodząc z dworca, już wiem, gdzie się narodziło stereotypowe wyobrażenie Szwajcarii. Z pewnością na Bahnhofstrasse. Ta ulica to zuryska Piąta Aleja i Pola Elizejskie, tylko bardziej elegancka od sióstr z Nowego Jorku i Paryża. Miesięczny czynsz za metr kwadratowy wynosi tu 20 tys. złotych, ponad pięć razy więcej niż na warszawskim Nowym Świecie. A im bliżej Jeziora Zuryskiego, tym drożej. W połowie drogi reprezentacyjny Paradeplatz, który jeszcze 150 lat temu otoczony był śmierdzącymi kanałami ściekowymi. Dziś mają tu siedziby największe banki, a w dawny…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/63d819dc8ee891b2085243533598c775b7e9a89b-43b649f.jpeg
width: 4928
height: 3264

Botswana: Afrykańska księżniczka. 9 porad dla tych, którzy chcą ją poznać
type: item
date: 2019-01-28T11:57:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: podróże
subject: Travel
description: Za siedmioma górami, za siedmioma pustyniami mieszkała księżniczka i… wszędzie miała daleko. Tak mogłaby się zaczynać bajka o Botswanie. A jak daleko, to i podróż kosztowna, i dostarczanie towarów też.
encoded: Niemal wszystko, co potrzebne do życia, trzeba importować i przewozić, czasem tysiące kilometrów. W Maun, najbardziej turystycznym mieście Botswany, może np. przez tydzień nie być w sklepach jajek, bo nie ma ich jak dowieźć z sąsiednich krajów. Na szczęście dla miejscowych, a na nieszczęście dla chcących tu przyjechać Botswana to kraj, jak na warunki afrykańskie, bogaty (dochód narodowy na głowę mieszkańca jest niewiele niższy niż w Polsce). Dość powiedzieć, że jest największym eksporterem diamentów na świecie, ma zasoby innych kamieni szlachetnych i złota. Nie jest to więc uboga księżniczka i ma czym płacić. Ma też najstabilniejszą walutę w regionie – pulę, mocniejszą nawet od randa RPA uważanego za franka szwajcarskiego Afryki. W efekcie ani podróż do Botswany, ani pobyt w niej do najtańszych nie należy. Zresztą większość tutejszych operatorów turystycznych nastawiona jest na zamożnego turystę chcącego się pochwalić w rodzinnej Europie czy USA zdjęciami z egzotycznego safari. Dlatego np. pobyt w najlepszych kampach dla turystów w delcie Okawango czy w pobliżu rezerwatu Chobre może kosztować kilka tysięcy dolarów za kilka dni. Można jednak obniżyć te koszty znacznie, jeśli się wie jak. 9 SPOSOBÓW, JAK TANIO PODRÓŻOWAĆ PO BOTSWANIE 1. NIE LEĆ DO MAUN Jeśli nie traficie na superpromocję na lot Warszawa–Johannesburg–Maun, najtańszy bilet w dwie strony będzie kosztował 13 tys. zł, a cena może sięgnąć nawet 30 tys. zł. Jeśli jednak polecicie tylko do Johannesburga w RPA, zapłacicie 3 tys. zł. W RPA wypożyczcie samochód i w drogę. Trwa to trochę dłużej, ale po drodze możecie pozwiedzać. Jeśli zaoszczędzicie na przelocie, będzie was stać na wszystko. 2. WEŹ SAMOCHÓD Z NAMIOTEM ...na dachu. Wtedy będziesz mógł nocować praktycznie wszędzie. Auta są wyposażone w kuchenkę. Koszt ok. 7,5 tys. zł za miesiąc. Zero za noclegi. 3. NIE SZPANUJ W 4X4 Ale można jeszcze taniej. Zamiast szpanerskiej terenówki wypożyczcie... volkswagena polo classic (z bagażnikiem – to ważne). Za miesią…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/990e5b6f1e23154852301524f1ec235f9c0e26c5-213da68.jpeg
width: 505
height: 323

Uwaga na timesharing!
type: item
date: 2019-01-28T10:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: pomysł na wakacje
subject: Travel
subject: wakacje
subject: Wolny czas
description: Czyli jak nie dać się oszukać na wakacjach
encoded: Spędzasz wakacje w Portugalii i dostajesz zaproszenie na bezpłatną prezentację superoferty wakacyjnej. Jeśli przyjdziesz, możesz wygrać cenne nagrody! Spotkanie trwa cztery–pięć godzin, przedstawiona propozycja brzmi niezwykle atrakcyjnie: za stosunkowo niewielkie pieniądze (np. 30 proc. ceny rynkowej) przez 25 lat przez tydzień w roku możesz być właścicielem apartamentu w słonecznym kurorcie. Warunek? Umowę musisz podpisać w ciągu dnia. Tak zazwyczaj wygląda wabienie klienta przez nieuczciwych oferentów tzw. umów timesharingowych. – Zrelaksowanego urlopowicza łatwo zwerbować, bo w trakcie wakacji nasza czujność jest osłabiona. Do tego dochodzi zalewanie morzem socjotechnicznych sztuczek – mówi Alicja Tatarczuk-Nowik z Europejskiego Centrum Konsumenckiego. – Mieliśmy przypadek małżeństwa 65-latków, które podpisało umowę na 70 lat, oczywiście nie mając świadomości, że w dokumencie był taki zapis – dodaje. Czy to oznacza, że każda tego typu umowa jest oszustwem? Nic podobnego! Według danych Resort Development Organisation, stowarzyszenia branży hotelarskiej, co roku z tego typu ofert korzysta prawie 7 mln osób, z czego w Europie 1,5 mln. Także w Polsce timesharing robi się coraz bardziej popularny. W największym skrócie polega on na nabyciu za odpowiednią opłatą prawa do korzystania z konkretnego apartamentu (np. nr 115 w hotelu X na Teneryfie) w konkretnym okresie roku (np. pierwszy tydzień czerwca). Umowę zawiera się na dłużej niż 12 miesięcy, często na wiele lat. I właśnie dlatego należy ją dobrze przemyśleć. Warto przekalkulować nawet najdrobniejsze koszty, np. co zrobimy w sytuacji, gdy z powodu choroby nie będziemy w stanie dotrzeć na wakacje. Nie zmienia to faktu, że timesharing może być dobrą opcją dla osób, które chcą co roku spędzać wakacje w tym samym, ulubionym miejscu. Inną coraz bardziej popularną usługą jest przynależność do tzw. klubu wakacyjnego. Warunkiem jest podpisanie tzw. umowy o długoterminowym produkcie wakacyjnym. Na jej podstawie, za odpowied…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d4cd3415754422e2f389af4f2a27f78208d233e1-1f5ce5c.jpeg
width: 1000
height: 668

Szczecin: Spacer po ogrodzie umarłych
type: item
date: 2018-05-18T10:45:16.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
description: Zapraszam na spacer po najbardziej niezwykłym cmentarzu w Polsce.
encoded: Nazywam się Johanna Haken i niestety juz nie żyje. Mój mąż sto lat temu był nadburmistrzem Szczecina – starsza pani w staromodnej sukni i upiętymi w kok włosami wita dzieci ze szczecińskich podstawówek. – Dziś i on, i ja jesteśmy duchami. Poszukajcie naszego nagrobka – zachęca. Po kilkunastu minutach jeden z uczniów obwieszcza sukces. W hektarowym lapidarium cmentarza, gdzie zgromadzono zbiór odrestaurowanych poniemieckich pomników nagrobnych, odnalazł rzeźbę kobiety bardzo podobna do „ducha” burmistrzowej sprzed wieku. Kiedy dwa lata temu Urząd Miejski zorganizował na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie grę miejską, niektórzy mieli wątpliwości, czy wypada. Ale zainteresowanie dzieci rozwiało wątpliwości. – Okazało się, że to świetny sposób na naukę historii – mówi Andrzej Sumisławski, dyrektor Zakładu Usług Komunalnych. Od tej pory tego typu zabawy edukacyjne zagościły w tym miejscu i są organizowane cyklicznie. Bo największą w Polsce i trzecia (po Hamburgu i Wiedniu) nekropolia w Europie słynie z tego, że jest arena niekonwencjonalnych działań. Każdego roku w czerwcu odbywają się tu plenerowe koncerty poświęcone „tym, którzy nie wrócili z morza”. – Nasz obiekt to nie tylko pochówki, ale tez ulubione miejsce rekreacji i spacerów mieszkańców Szczecina. Cieszy nas to, bo takie było pierwotne założenie twórców – dodaje dyrektor. Rzeczywiście, budowany przed ponad wiekiem cmentarz od samego początku był projektem pionierskim i wizjonerskim. Architekt Wilhelm Meyer-Schwartau oraz dyrektor Georg Hannig postanowili stworzyć dla zmarłych miasto ogród, swoim wyglądem przypominające park. Stad nagrobki znalazły się niejako w cieniu bujnej roślinności, oczek wodnych, strumieni, fontann, poideł dla ptaków, kamiennych studni, skwerów oraz setek gatunków drzew i krzewów specjalnie sprowadzanych m.in. z Ameryki i Azji. Warunkiem utrzymania ambitnych założeń parkowych było powstrzymanie samowolki budowlanej. Dzięki surowemu regulaminowi pochówków w nekropolii wprowadzono pruski dryl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/69dc05b47a0d763d63687e9c474cec553d76c86d-1235e64.jpeg
width: 827
height: 553

Między ziemią a niebem
type: item
date: 2013-07-31T09:14:42.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aleksander wolszczan
subject: astronomia
subject: planety
subject: traveler
subject: układ słoneczny
description: Z prof. Aleksandrem Wolszczanem, wybitnym astronomem, odkrywcą pierwszych planet pozasłonecznych, laureatem nagrody Grand Prix w konkursie Travelery.
encoded: Marcin Dzierżanowski: Zazdrości Pan Kopernikowi? On patrzył w rozgwieżdżone niebo. Pan głównie w ekran komputera… Aleksander Wolszczan: ...„który jest bezduszny, odczłowieczony”. To dość powszechny mit, na szczęście kompletnie nieprawdziwy. Nie jestem przedłużeniem komputera, lecz badaczem, który patrzy w nieznane. M.D.: Ale jednak w monitor, nie w gwiazdy. A.W.: Tyle że ten komputer nie jest barierą, lecz łącznikiem. Współpracuje z teleskopem, który z kolei wycelowany jest w niebo. Wyłaniający się z takich obserwacji obraz na ekranie może być naprawdę emocjonujący. Wręcz magiczny. M.D.: I nie ma nudy? A.W.: Ani trochę. Niezależnie od czasów i narzędzi obserwacyjnych badanie nieba zawsze fascynuje i pobudza do refleksji. M.D.: Na przykład: „Czy jest Bóg”? A.W.: Ciekawe, że jestem o to ciągle pytany w Polsce. W Stanach prawie nigdy… M.D.: Denerwuje to Pana? A.W.: Nie. W końcu zasadniczym celem nauki, którą uprawiam, jest odpowiedź na pytanie o początek wszechświata. A stąd już tylko krok do metafizyki. M.D.: Pan na swój prywatny użytek ma jakąś odpowiedź? A.W.: Moją reakcją jest świadomość, że musimy się pogodzić z sytuacją, w której pewnych rzeczy nie wiemy. I być może nigdy się nie dowiemy, bo nasza zdolność postrzegania jest niewystarczająca. M.D.: W czasach oświecenia ludzie wierzyli, że poznanie wszystkiego to tylko kwestia czasu. A.W.: Jako ludzie żyjemy „tu i teraz”. Zostaliśmy ukształtowani tak, by optymalnie funkcjonować w określonym środowisku. Nasze oczy widzą określone barwy, słuch słyszy określony zakres dźwięków. Siłą rzeczy także rozum jest daleki od ogarnięcia całej rzeczywistości, cokolwiek to naprawdę oznacza. M.D.: Jak rozumiem, paradoksalnie to jest nasza siła. Dzięki tym „ograniczeniom” możemy egzystować. A.W.: To prawda. Ale musimy też uznać, że jak mówił Szekspir, są rzeczy na niebie i ziemi, o których nie śniło się naszym filozofom. W tym sensie zamiast twierdzić w stu procentach, że coś jest, bezpieczniej po prostu niczego nie odrzucać. Dla m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bba700df8d0ae1cc9858a3061a1047371b012c2f-a1d4d3e.jpeg
width: 959
height: 660

Sudan Południowy: kraj, który umiera z pragnienia
type: item
date: 2013-07-18T05:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: echo
subject: lekarze bez granic
subject: onz
subject: polska akcja humanitarna
subject: pomoc humanitarna
subject: śmierć
subject: sudan
subject: sudan południowy
subject: woda
description: Dziennikarze Travelera towarzyszyli pracownikom Polskiej Akcji Humanitarnej w Sudanie Południowym.
encoded: W tym milionowym mieście-wiosce kilka utwardzonych dróg krzyżuje się ze sobą w całkowicie przypadkowy sposób. Można odnieść wrażenie, że do tego asfaltowego szkieletu jakiś pijany urbanista poprzyklejał bezładne osiedla. Naprzeciwko pałacu prezydenckiego pasą się kozy (nazwała „pałac” jest umowna, jak wszystko w tym kraju). Pomiędzy blaszanymi kontenerami i glinianymi tukulami, czyli krytymi słomą chatami z gliny, co jakiś czas wyrastają murowane budynki organizacji humanitarnych, ambasad i hoteli dla cudzoziemców. Pośród architektonicznego chaosu te „luksusowe” gmachy są jak latarnie morskie. Dosłownie – gdyż ulice nie mają tu nazw, a dzięki nielicznym ceglanym budynkom łatwiej się zorientować w pozbawionym jakiegokolwiek planu i kształtu mieście. Ale też w przenośni – dla mieszkańców stanowią bowiem namiastkę lepszego świata, widomy znak, że można żyć inaczej. I że o najmłodszym i najbiedniejszym kraju na kuli ziemskiej nie wszyscy jeszcze zapomnieli. Czerpanie wody ze studni to zajęcie kobiet i dzieci. (Fot. Tomasz Woźny) Według danych ECHO, agencji pomocy humanitarnej Unii Europejskiej, na 10 mln mieszkańców Sudanu Południowego ponad 3 mln potrzebuje natychmiastowej pomocy humanitarnej. 70 proc. ludności to analfabeci, prawie połowa nie ma dostępu do wody pitnej. Dwa lata temu, gdy kraj uzyskał niepodległość, oddzielając się po półwiecznej wojnie domowej od muzułmańskiej Północy, wydawało się, że teraz już będzie tylko lepiej. Niestety państwo pogrążyło się w odmęcie walk plemiennych. Niektórzy mówią, że jest mniej bezpiecznie niż w czasach zależności od Chartumu. Ale Dżuba to i tak kraina mlekiem i miodem płynąca, gdy porównać ją z Jonglei. To najbiedniejszy stan kraju, praktycznie pozbawiony jakiejkolwiek infrastruktury. W dodatku w trakcie trwającej tu ponad sześć miesięcy pory deszczowej całkowicie odcięte jest od reszty kraju. Przez okrągły rok brakuje pitnej wody. Według międzynarodowych standardów jedna studnia powinna przypadać maksymalnie na 500 osób. T…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b9cb47d7a7b3ceab7204253728d765b654e830db-86cb481.jpeg
width: 2734
height: 1822

Rozwikłaj tajemnicę zamku szyfrów
type: item
date: 2013-04-14T12:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: polska
subject: zamek czocha
description: Na zamku Czocha historia wcale nie jest nudna. Czas na 14. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
encoded: Hitlerowcy pracowali tu nad bronią atomową i rozpracowywali objęte ścisłą konspiracją szyfry Armii Czerwonej. W PRL szkolono agentów komunistycznego wywiadu. Nic dziwnego, że jeszcze dwadzieścia kilka lat temu obiektu nie było na żadnych mapach, a bram do niego strzegli uzbrojeni żołnierze. Może dlatego kiedy kilka lat temu przyjechał tu znany dziennikarz i tropiciel historii Bogusław Wołoszański, niewiele o tym miejscu wiedział. – Trafiłem tu przez przypadek, szukając planów zdjęciowych do serii Sensacje XX wieku. Przyznam, że zamek mnie oczarował – mówi Wołoszański. Obiekt tak go zainspirował, że umieścił w nim akcję swojej powieści,która potem posłużyła jako kanwa kultowego serialu Tajemnica twierdzy szyfrów. I to już nie był przypadek. Bo zdaniem Wołoszańskiego wiele wskazuje na to, że właśnie na zamku Czocha w czasie drugiej wojny światowej działała grupa niemieckich kryptologów związanych z ośrodkiem Pers Z. Udało jej się opracować urządzenie (nazwane Rybą Mieczem) umożliwiające odczytywanie najważniejszych radzieckich depesz. Maszyna, swoisty prototyp komputera, została pod koniec wojny przejęta przez Amerykanów i jeszcze przez lata służyła im do tropienia sowieckich szpiegów. – Uważam, że coraz więcej danych przemawia za moją hipotezą – przekonuje Wołoszański. Przykład? Badania zamkowej winnicy, które wykazały, że prowadzące do niej drzwi chroniły żelbetowe konstrukcje. – Nikt mnie nie przekona, że w ten sposób chroniono nawet najlepsze trunki! – zauważa dziennikarz. Tym bardziej że według relacji świadków podczas remontu pobliskiej tamy leśniańskiej i dostrzeżono niewidoczne na co dzień zabetonowane wejście w zamkowej skale. Może to być dowód, że pod gmachem znajdują się podziemne pomieszczenia. Ustalenia te potwierdza pan Piotr, przewodnik, który oprowadza mnie po zamku. – Pracuję tu od kilku lat, a mimo to ciągle natykam się na jakieś zagadki. Przykład? Niezliczone tajne przejścia, których jest tu około czterdziestu. Dotychczas zidentyfikowano kilkanaście…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7aad2c7be01d9a792ae4136a5f2d906dd1faa521-688f4a2.jpeg
width: 600
height: 400

Weź udział we mszy gospel na Harlemie
type: item
date: 2013-03-29T08:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gospel
subject: nowy jork
subject: stany zjednoczone
description: Kościelne chóry gospel z Nowego Jorku sprawiają, że nawet zblazowani biali turyści zaczynają śpiewać Panu. Czas na 3. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
encoded: To nie jest przedstawienie ani koncert gospel. Kościół jest domem modlitwy, która przybliża ludzi do Jezusa Chrystusa! – ogłoszenie takiej treści wita mnie przed Abyssinian Baptist Church, najsłynniejszym kościołem nowojorskiego Harlemu. Kościołem legendą założonym w 1808 r. przez grupę czarnych baptystów w proteście przeciwko segregacji rasowej w swojej wcześniejszej świątyni. Przy wejściu ciemnoskóry czterdziestolatek ubrany w jaskrawozielony garnitur uprzejmie, ale stanowczo informuje mnie, że na niedzielną mszę o dziewiątej rano nie wejdę. Nie, nie chodzi o biały, niepasujący do otoczenia kolor skóry. Po prostu od jakiegoś czasu tutejsze nabożeństwa stały się atrakcją turystyczną i to dla wiernych zrobiło się nie do zniesienia. Przybysze z Europy, Azji i południowego Manhattanu, słowem: obcy – nie przychodzą tu dla Jezusa, chcą jedynie popatrzeć na ich gorliwą modlitwę. Ich modlitewny zapał, w trakcie którego potrafią krzyczeć i śmiać się jak dzieci. Ich ekstazy, w rozmowie z Bogiem przecież zupełnie normalne, dla przybyszów dziwaczne, wręcz śmieszne. No i przede wszystkim posłuchać najlepszego chóru gospel na świecie. A oni przecież nie są aktorami, jedynie modlą się do Boga tak gorąco, jak potrafią. Niezmiennie od dwustu lat. Dla turystów wyznaczyli mszę o jedenastej – jak chcę, mogę spróbować przyjść. Na nią też nikogo specjalnie nie zapraszają, tyle że nie ma zakazu wstępu. Próbuję. Już kilka godzin wcześniej przed świątynią ustawia się długa kolejka. Dla pechowców ochrona ma wiadomość: można próbować w jednym z sąsiednich kościołów. Odkąd biali odkryli, że msze gospel na Harlemie to atrakcja turystyczna, tutejsze parafie nauczyły się na tym zarabiać. Wszędzie jest ten sam zapał, wszędzie ten sam gospel i wszędzie ten sam Bóg. Tylko sława chóru trochę mniejsza. Turyści zajmują miejsca w galerii, nad nawą. Tłum czarnych kobiet w ogromnych kolorowych kapeluszach ozdobionych jeszcze większymi sztucznymi kwiatami, ich mężów w równie barwnych garniturach i dzieci…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/299d273e6f754cca726757cb6303341cf8fd7a23-fcb6f43.jpeg
width: 600
height: 413

7 Nowych Cudów Polski: Sierpc – Mazowsze w pigułce
type: item
date: 2013-02-07T07:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: 7 nowych cudów polski
subject: etnografia
subject: Kultura
subject: mazowsze
subject: muzeum
description: Nawet jeśli nigdy nie byliście w Sierpcu, na pewno oglądaliście tutejszy skansen. Bo to tu kręcono takie szlagiery filmowe jak Pan Tadeusz czy Ogniem i mieczem
encoded: Proszę zamknąć oczy, przenosimy się w inne czasy i do innego świata – w ten oryginalny sposób Jan Rzeszotarski, dyrektor Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu, próbuje mi wytłumaczyć idee kierowanej przez siebie placówki. Posłusznie wykonuje polecenie i przekonuje się, że magia działa! Na ponad 50 ha zrekonstruowano tu całkiem spora mazowiecka wieś sprzed lat. To jeden z największych tego typu obiektów w Polsce, ale nie tylko to decyduje o jego wyjątkowości. – Zależy nam, by nie było tu martwej ekspozycji. Dlatego dbamy, by obok zagród kwitły przydomowe ogródki i sady, hodujemy też zwierzęta gospodarskie – mówi Jan Rzeszotarski. Od kilku lat w skansenie rosną stare, zapomniane juz gatunki jabłoni, grusz czy śliw. Odtworzono je specjalnie na potrzeby Sierpca w Instytucie Sadownictwa i Kwiaciarstwa im. Stanisława Pieniążka w Skierniewicach. Poczuć wieś Muzeum mieści się na terenie dawnego majątku ziemskiego Bojanowo, który w drugiej połowie XIX w. założył Józef Wolibner. Decyzje o stworzeniu skansenu podjęto w połowie lat 70. ubiegłego stulecia. Ale jego złote czasy zaczęły się jakieś 10 lat temu, kiedy dzięki wsparciu samorządu województwa mazowieckiego w znacznej mierze zmienił on swoje oblicze. Odtworzono 11 budynków gospodarczych, translokowano unikatowy XVIII-wieczny kościół z Drążdżewa, odtworzono też dworski folwark. Obecnie w nowych pomieszczeniach można oglądać kolekcję rzeźby ludowej, powozy dworskie oraz wnętrza szlacheckie z przełomu XIX i XX w. Najważniejsze jednak, że dawną wieś można tu nie tylko zobaczyć, ale też poczuć. Zagrody, karczmy, kuźnia, wiatrak czy olejarnia tętnią życiem – zwłaszcza od maja do września, kiedy w niedzielę odbywają się tu pokazy dawnych prac gospodarskich. Można więc spróbować świeżo utłuczonego masła, własnoręcznie skosić kosą trawę, podpatrzeć prace wikliniarza i kowala, a nawet porozmawiać z najprawdziwszym szewcem, który zanim zaczął współpracę z muzeum, przez kilkadziesiąt lat rzeczywiście utrzymywał się z szycia butów. A tak…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bf5e89ce019340d9845703539b44998c745c077f-eae6643.jpeg
width: 1245
height: 827

Martyna Wojciechowska: Świat mi się nie nudzi
type: item
date: 2012-12-08T07:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ludzie
subject: martyna wojciechowska
subject: podróże
subject: wywiady
description: Tylko w Travelerze Martyna ujawnia kulisy powstawania czwartej serii programu TVN "Kobieta na krańcu świata"
encoded: Marcin Dzierżanowski: Właśnie skończyłaś realizować czwarty sezon Kobiety na krańcu świata. Nie masz dość? Martyna Wojciechowska: A można mieć dość świata? Może gdybym jeździła wyłącznie do zabytków czy widoków, być może po pewnym czasie uznałabym, ze widziałam juz prawie wszystko. Ale realizując ten program TVN, docieram do fascynujących kobiet, które nie przestają mnie zaskakiwać. Ludzie i ich historie nie mogą się znudzić! A zmęczyć? Jasne, ze czasem tak. Podróż z Warszawy do ginącego plemienia Mentawajów żyjących na indonezyjskiej wyspie Siberut trwała 68 godz. Cztery samoloty, prom, potem łódka, która dostaliśmy się na miejsce. To chyba mój logistyczny rekord w tym projekcie. Jednak ludzie, których spotkałam, wynagrodzili mi ten wysiłek. Nauczyłam się od nich wielu rzeczy, chociażby tego, jak piec chleb z palmy sagowca czy łowić ryby w stylu mentawajskim. No i jak z kory drzewa zrobić męskie majtki. Mam nawet jedną parę w swoim mieszkaniu! Od dawna marzyłaś, żeby tam pojechać. Ale zawsze cos stało na przeszkodzie. Taka wyprawa z ekipą filmową to naprawdę duże wyzwanie. Trzeba sobie radzić z brakiem tak podstawowych rzeczy jak woda czy prąd. Przy czym nigdy nie narzekam na brak komfortu mieszkaniowego. Im bliżej jestem swoich bohaterów – śpiąc z nimi pod jednym dachem, jedząc to co oni – tym lepiej. Rozumiem, że larwy z pni sagowca, podstawa diety Mentawajów, są smaczne. Szczerze mówiąc, kwaskowate, nie polecam... Poważnym problemem, przed jakim stanęliśmy, było to, jak w środek dżungli przewieźć agregaty prądotwórcze i 50 litrów paliwa, bez których kamery nie będą mogły pracować. Tym razem zrealizowałaś tematy, o których myślałaś w poprzednich latach, ale których wcześniej nie udało ci się zrobić. Bo hasło: „czwarty sezon”, zobowiązuje. Ale tez, co oczywiste, ułatwia prace. Dzięki temu, że robię programy podróżnicze od prawie 10 lat, nawiązałam niezliczona ilość kontaktów z ludźmi i organizacjami na wszystkich kontynentach. Ten konstruowany przez lata łańcuszek…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e33e2bbbe3e91ae7889ac9e1887592c185fd49aa-5937196.jpeg
width: 640
height: 960

Hity 2013: Kefalinia - Miss Grecji
type: item
date: 2012-11-26T07:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: europa
subject: grecja
subject: kefalonia
subject: lato
subject: morze
subject: plaże
subject: podróże
subject: pomysł na wakacje
subject: wypoczynek
description: Święte gady, dzikie konie, piękne widoki i gościnni ludzie. Kefalinia (zwana też Kefalonią) zawładnęła moim sercem i idę o zakład, że to samo zrobi z waszymi
encoded: Pakujcie walizki! W nadchodzącym roku ruszają bezpośrednie połączenia lotnicze między tą wyspą a Polską! Tego, kiedy węże w kefalońskiej Markopoulo pojawiły się po raz pierwszy, nikt dokładnie nie pamięta. Miejscowi twierdzą, że co najmniej pięćset lat temu. Od wszystkich innych gadów świata różnią się tym, że są święte. Mają na głowie znamię w kształcie krzyża, są ciepłe w dotyku i przyjazne człowiekowi. Gdy każdego roku kilka dni przed prawosławnym świętem Zaśnięcia Bogurodzicy wychodzą spod dzwonnicy miejscowej cerkwi, są entuzjastycznie witane przez wiernych. Pobożni mieszkańcy wioski zabierają je wtedy do domu i przez jakiś czas nimi opiekują. W wigilię uroczystości (14 sierpnia), podczas nieszporów, zwierzęta opanowują świątynię. Wchodzą na ołtarz, pełzają po cudownej ikonie Bogurodzicy, oplatają ciała wiernych. Ci ostatni pozwalają się im dotykać, wierząc, że gady uzdrowią ich od wszelkich chorób duszy i ciała. Po nabożeństwach „węże Matki Boskiej” mogą wrócić do ziemi, by za rok powtórzyć swą dobroczynną misję. Cud za rogiem Gdy po raz pierwszy usłyszałem o tej niezwykłej ceremonii, pomyślałem, że muszę do Markopoulo pojechać osobiście i o tajemniczej sprawie dowiedzieć się więcej. – Kilkaset lat temu tutejszemu klasztorowi zagrozili piraci. Przerażone mniszki zaczęły się modlić do Bogurodzicy: Niech Bóg zamieni nas w węże, byśmy mogły stąd uciec – opowiada mi z przekonaniem o. Petros Andreas, proboszcz miejscowej parafii. – Bóg wysłuchał ich błagań, wieś otoczyły prawdziwe węże, odstraszając najeźdźców. Od tego czasu towarzyszą one mieszkańcom każdego roku, zwiastując boże błogosławieństwo – przekonuje. Mój rozmówca mówi o tym z tak głęboką wiarą, że można by uznać, iż podobne cuda zdarzają się tutaj codziennie na każdym rogu ulicy. A przecież jestem na Kefalinii, greckiej wyspie, której mieszkańcy, dzięki licznym kontaktom z Zachodem, od wieków słynęli ze światłych umysłów oraz otwartości na świat. – W przeciwieństwie do większości krajów Unii Europejskiej…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0090d1868253322c7bdac45972a1f8728abfae31-6a95230.jpeg
width: 1000
height: 667

Olsztyn: Naturalnie, że kulturalnie
type: item
date: 2012-11-24T07:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Go Poland
subject: jeziora
subject: mazury
subject: mikołaj kopernik
subject: olsztyn
subject: podróże
subject: polska
subject: porady w podróży
subject: Travel
subject: warmia
subject: województwo warmińsko-mazurskie
description: Brama na Mazury – tak często traktowane jest to miasto przez resztę Polski. Niesłusznie!
encoded: Bo po pierwsze, Olsztyn to nie Mazury, tylko Warmia. Po drugie – można w nim spędzić nie tylko weekend, ale i cały urlop. Imprez kulturalnych mogłaby mu pozazdrościć niejedna metropolia. I tylko tu prosto ze starówki wyskoczysz na plażę lub do lasu. Oto 9 powodów, by odwiedzić stolicę Warmii! 1. Wstąp do pracowni Kopernika Pięćset lat temu poruszył Ziemię i wstrzymał Słońce. Dziś równie skutecznie porusza moją wyobraźnię i wstrzymuje mi oddech. No, może nie sam Kopernik, ale wiadomość, że w XIV-wiecznym gotyckim zamku w Olsztynie znajduje się jedyne na świecie narzędzie astronomiczne wykonane własnoręcznie przez niego. W latach 1516–1521, gdy genialny naukowiec tu mieszkał, nad wejściem do swego apartamentu wyrysował gigantyczną tablicę słoneczną służącą do wyznaczania daty równonocy wiosennej i jesiennej. W komnacie, w której rezydował, oglądam poświęconą mu wystawę prezentującą m.in. oryginalny podręcznik medycyny, z którego korzystał. Kilkadziesiąt metrów od zamku, u zbiegu ulic Zamkowej i Okopowej, zaliczam kolejny obowiązkowy punkt wizyty w Olsztynie – Ławeczkę z Kopernikiem. Miedziana twarz i kolana astronoma nieprzypadkowo wyszlifowane są rękoma i pupami turystów. Każdy bowiem, kto usiądzie na rzeźbie i chwyci ją za nos, ma podobno zagwarantowane szczęście w finansach. Nic dziwnego – wszak Kopernik oprócz tego, że patrzył w gwiazdy, twardo stąpał po ziemi. Jako wybitny ekonomista napisał słynny Traktat o monetach. Muzeum Warmii i Mazur, ul. Zamkowa 2, tel. (089) 527 95 96, www.muzeum.olsztyn.pl 2. Zatańcz tango w Pozytywce Gdy w artystycznym pubie Pozytywka pije piwo z jego twórcami: Markiem Ruczką i Przemkiem Mrozowskim, żaden z nich nie umie mi odpowiedzieć, co było pierwsze: potrzeba wspólnego grania czy pomysł na knajpę. W sumie nie ma to znaczenia. Ponieważ sa nie tylko właścicielami pubu, ale tez muzykami Orkiestry Wczorajszego Fasonu, łączą jedno i drugie. W Pozytywce można wiec posłuchać tworzonej przez nich muzyki będącej połączeniem współczesnych ar…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6ac732ed31263aa9e2b3c6e99d26a21c12f2c58e-7df9552.jpeg
width: 2808
height: 1872

Szczęśliwy jak Szwajcar
type: item
date: 2012-11-14T08:23:29.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: berno
subject: europa
subject: lucerna
subject: szczęście
subject: szwajcaria
description: Szwajcarzy z różnych części kraju powtarzali mi, że mieszkają w raju. Postanowiłem sprawdzić, co mają na myśli
encoded: W okolicach niewielkiego wzgórza pod Asconą żyło się spokojnie aż do 1900 r. Podobnie jak w innych wsiach i miastach włoskojęzycznego kantonu Ticino, ludzie byli tu może nie najbogatsi, ale porządni i w miarę szczęśliwi. W niedzielę chodzili do kościoła, by podziękować Najświętszej Panience za tegoroczne zbiory orzechów i wina, a po mszy ze swych glinianych boccalino (rodzaj tradycyjnych kubeczków do wina) popijali domowej roboty merlota zmieszanego z lemoniadą gassosa. I w przeciwieństwie do sąsiadów z niemieckojęzycznych kantonów Szwajcarii niezbyt przejmowali się dniem jutrzejszym. Kiedy na początku XX w. wzgórze pod Asconą zakupił Henry Oedenkoven, 25-letni syn holenderskich bogaczy, nic nie zwiastowało, że młodzieniec wywoła tu aż taki zamęt. Ot, kolejny bogaty świr, który bredzi coś o odkryciu „najbardziej energetycznego miejsca na ziemi”. Gdy jednak Henry ściągnął do swej posiadłości bogatych znajomych z Europy i ogłosił powstanie komuny o nazwie „Monte Verita”, wybuchł skandal. Do tego doszły plotki, że mieszkańcy chodzą bez ubrań, nie jedzą mięsa, w dodatku sypiają ze sobą w dowolnych konfiguracjach. Nazwano ich balabiott, czyli „nadzy tancerze”. – Opowieści sąsiadów wcale nie były pozbawione podstaw – mówi mi Lorenzo Sonognini, dyrektor kulturalno-rekreacyjnego ośrodka Monte Verita, które mieści się dziś w tym miejscu. – Bez cienia przesady można powiedzieć, że to właśnie tutaj znajduje się kolebka światowego nudyzmu, wegetarianizmu, a nawet ruchu hipisowskiego i New Age. Ameryka miała swoje dzieci kwiaty, my ponad pół wieku wcześniej mieliśmy „nagich tancerzy – uśmiecha się Sonognini. I pokazuje mi zachowane pamiątki po prekursorach szalonej wolności: fragmenty sprzętów do ćwiczeń gimnastycznych, prysznice pod gołym niebem, domki, w których mieszkali członkowie dziwnej sekty, wreszcie jedyną w Europie plantację herbaty. Wkrótce sława Wzgórza Prawdy przekroczyła granicę Ascony, a nawet kantonu Ticino. Do „słonecznego sanatorium” zaczęli przyjeżdżać znani b…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/86591d590c45d68f222ffee3378e643b38ba21bb-bb5965d.jpeg
width: 1000
height: 667

Wakacje do reklamacji
type: item
date: 2012-11-05T07:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: porady w podróży
subject: wakacje
description: Jak się nie dać oszukać nieuczciwemu biuru podróży
encoded: Fala upadków touroperatorów oraz linii lotniczych sprawiła, że wielu Polaków, zamiast wspominać wakacje, zastanawia się teraz, jak odzyskać wpłacone na wymarzony urlop pieniądze. Jak reklamować nieudany urlop? Z punktu widzenia litery prawa sprawa jest prosta: ogłaszające bankructwo biuro podróży ma obowiązek sprowadzić swoich klientów do kraju i zwrócić im koszt niezrealizowanej części wyjazdu. Całość pieniędzy powinna tez wrócić do osób, które za wycieczkę zapłaciły, ale z winy organizatora nie mogły na nią wyjechać. Każde biuro podróży na wypadek bankructwa musi bowiem posiadać gwarancje bankowa lub odpowiednie ubezpieczenie. Sęk w tym, że w praktyce te zabezpieczenia nie wystarczają na pokrycie stu procent zwrotu roszczeń. Jak uniknąć ryzyka upadku biura podróży? Niestety tak do końca zrobić się tego nie da. Polskie przepisy są dziurawe, a rząd, wbrew sugestiom Komisji Europejskiej, nie zdecydował się na utworzenie specjalnego funduszu, z którego – w przypadku niewypłacalności agencji turystycznych – można by finansować odszkodowania. I to mimo że rozwiązania takie maja nie tylko bogate kraje zachodnie, takie jak Dania czy Anglia, ale tez chociażby Rosja. Możemy jednak zmniejszyć niebezpieczeństwo potencjalnych strat. Jak sprawdzić wiarygodność biura podróży? Teoretycznie można to zrobić w Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych, która prowadzi Ministerstwo Sportu i Turystyki. Aby się w niej znaleźć, trzeba przedstawić dokumenty zaświadczające o posiadanych zabezpieczeniach finansowych. Tyle ze fakt znalezienia się na liście nie mówi nic o kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Zresztą touroperatorzy, którzy upadli w tym roku, nie figurowali wcześniej nawet w Krajowym Rejestrze Długów. Zdaniem Piotra Stańczaka, dyrektora Europejskiego Centrum Konsumenckiego, powinniśmy unikać wpłacania biurom podróży przedpłat większych, niż wymaga tego umowa. – Niestety część klientów płaci z góry nawet za całą wycieczkę, a później w przypadku ba…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c51dd920947ee9500f9500b9a06149036304ed61-b87ab17.jpeg
width: 1000
height: 945

Rowerem po Europie
type: item
date: 2012-06-16T05:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: rowery
description: Chcesz zwiedzać Stary Kontynent na dwóch kółkach? Dowiedz się, jakie przepisy rowerowe obowiązują w poszczególnych krajach
encoded: Zgodnie z konwencją wiedeńską każdy pojazd musi posiadać wyposażenie takie, jakiego wymaga prawo drogowe kraju, w którym jest zarejestrowany. Jednak w przypadku roweru, w zależności od policjanta, na którego się trafi, przepis ten jest rozmaicie interpretowany. O czym trzeba pamiętać, by poznając Europę w ten sposób, nie zapłacić mandatu? Kamizelka odblaskowa to obowiązkowe wyposażenie rowerzystów we Francji, w Grecji, na Litwie, na Słowacji (w czasie złej widoczności) oraz we Włoszech (po zmroku). Kaski rowerowe wymagane są na Cyprze, w Grecji, na Malcie, Słowacji, w Norwegii, na Litwie (dla osób poniżej 18 lat), oraz – w przypadku dzieci do 15. roku życia: na Islandii, w Szwecji i w Czechach. Obowiązkowy dzwonek muszą posiadać miłośnicy jednośladów we Francji, Szwecji i w Holandii.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c2fec0f584898514e886377cf2546f2d97eb4b21-a26bf2c.jpeg
width: 1000
height: 667

Schulznięci jadą do Drohobycza
type: item
date: 2012-05-25T14:30:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: miasta
subject: podróże
subject: ukraina
description: Tak jak miłośnicy Kafki mają swoją Pragę, a wielbiciele Jamesa Joyce’a – Dublin, Tak od kilku lat zakochani w prozie Brunona Schulza pielgrzymują z całego świata do Drohobycza.
encoded: W całym Drohobyczu poza mną nie ma już nikogo, kto znał Schulza – Alfred Schreyer, emerytowany nauczyciel muzyki, skrzypek i śpiewak, mimo dziewięćdziesiątki, pamięć ma dobrą i o faktach sprzed 70 lat opowiada tak, jakby się wydarzyły wczoraj. – Pisarz wchodził pod górkę tą ulicą, przed wojną nazywała się Czackiego. Stanął przy żółtej tablicy z napisem „Żydowska dzielnica mieszkaniowa”. Bo u nas żadnego muru do getta nie było, tylko żółte tablice. Wtedy nadszedł gestapowiec Karl Günther i go zastrzelił. Bezsensowna śmierć. Przecież następnego dnia na podstawie załatwionych przez Zofię Nałkowską „aryjskich papierów” miał opuścić miasto. A dziś nawet nie wiemy dokładnie, gdzie go pochowano – mówi pan Alfred. Nie zliczy, ile razy opowiadał tę historię. Odkąd do ukraińskiego dziś Drohobycza z całego świata przyjeżdżają pielgrzymki miłośników Brunona Schulza, każdy chce porozmawiać z ostatnim żyjącym uczniem artysty. I ostatnim tutejszym przedwojennym Żydem. Jeśli tylko siły pozwalają, pan Alfred nikomu swej opowieści nie odmawia. Mówi nawet, że skoro cudem ocalał z Zagłady, to widocznie Bóg powierzył mu misję kustosza pamięci o świecie, którego nie ma. I o Schulzu, po którym w Drohobyczu nie zachowała się żadna pamiątka – taka, o której z całą pewnością można by powiedzieć, że należała do pisarza. Tym większą wartość mają wspomnienia pana Schreyera. – Mijaliśmy się często. On szedł Floriańską do pracy, ja Bednarską do swojej szkoły. Potem przez cztery lata uczył mnie rysunku i prac ręcznych w Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły – ciągnie swą opowieść. Dziś nie ma ulic Bednarskiej, Floriańskiej ani gimnazjum Jagiełły. Nie ma też przedwojennego Drohobycza, uważanego za kresową ziemię obiecaną. Zwłaszcza od momentu, gdy w XIX w. w pobliskim Borysławiu odnaleziono złoża ropy naftowej. Rafinerie powstawały jedna za drugą, przynosząc fortuny żydowskim, polskim, niemieckim, a później także francuskim i holenderskim właścicielom. Nie ma fortun, nie ma rafinerii, nie ma ziem…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2cb5f08aaa9a76a6806483b33f7336e1f63dd8bc-311a1e8.jpeg
width: 800
height: 534