National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T10:56:37.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nie muszę już zdobywać 8-tysięczników – Reinhold Messner w rozmowie z Travelerem
items: Pompeje: Miasto Grzechu starożytności
items: Bezwstydne sekrety Pompei: "Sztuka erotyczna była inaczej rozumiana i interpretowana niż dzisiaj"
items: Wyspa cesarza Napoleona – Korsyka
items: Sardynia- wino i wiedźmy
items: Capri, Ischia i Procida
items: Wywiad - Enzo Majorca
items: Wywiad: Angelo d’Arrigo

Nie muszę już zdobywać 8-tysięczników – Reinhold Messner w rozmowie z Travelerem
type: item
date: 2022-07-13T08:34:03.000Z
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpinizm
subject: alpy
subject: góry
subject: himalaizm
subject: jerzy kukuczka
subject: nanga parbat
subject: reinhold messner
subject: Travel
subject: turystyka
subject: wywiady
description: O tym, dlaczego samotna wyprawa na Mount Everest to niekończąca się agonia, o znajomości z Jerzym Kukuczką i o projekcie muzeum górskiego w Południowym Tyrolu opowiada Reinhold Messner, legenda światowego alpinizmu.
encoded: W tym artykule: Reinhold Messner: O Messner Mountain Museum Reinhold Messner: O sobie Reinhold Messner: O Historii Mallory'ego Reinhold Messner: O alpinizmie Reinhold Messner: O trudnościach i o błędach Reinhold Messner: O Jerzym Kukuczce Kim jest Reinhold Messner? Alpinista, pisarz i fotograf Reinhold Messner był wielokrotnie pierwszy. Jako pierwszy zdobył Mount Everest bez butli tlenowej. Był też pierwszym człowiekiem, który zdobył „Koronę Himalajów", czyli wszystkich 14 ośmiotysięczników. Urodził się w 1944 roku w Południowym Tyrolu. Dorastał w dolinie Villnoß w Dolomitach. Pierwszy dokonał trawersowania (przejścia wzdłuż – od jednego brzegu do drugiego) Antarktydy, mijając po drodze biegun południowy. Przemierzył Grenlandię, Tybet oraz pustynie Gobi i Takla Makan. Napisał ponad 50 książek, które zostały przetłumaczone na kilkanaście języków. Jest założycielem fundacji MMF Messner Mountain Foundation wspierającej ludzi gór oraz honorowym członkiem Royal Geographical Society i The Explorers Club w Nowym Jorku. Mieszka w zamku Juval w Południowym Tyrolu, gdzie stworzył samowystarczalną farmę ekologiczną i otworzył mają restaurację wyspecjalizowaną w potrawach w mięsa jaka tybetańskiego. Przypominamy wywiad z Reinholdem Messnerem. Rozmowa Małgorzaty Brączyk z wybitnym alpinistą została po raz pierwszy opublikowana w 2009 roku. Reinhold Messner: O Messner Mountain Museum Małgorzata Brączyk: Król Gór na szóstym etapie życia zmienił się w muzealnika. W Południowym Tyrolu powstało Messner Mountain Museum. Czy mógłby Pan opowiedzieć o tym projekcie? Reinhold Messner: O muzeum zacząłem myśleć jakieś 15 lat temu. Chciałem zebrać własną spuściznę. Nie chodziło o zgromadzenie eksponatów, lecz doświadczeń związanych z górami. Początkowo otworzyłem niewielkie muzeum poświęcone historii alpinizmu. Potem powoli dojrzewał projekt, który w tej chwili kończę realizować. Będzie to ogromne muzeum gór, coś w rodzaju mozaiki. Centrum jest tutaj, gdzie się teraz znajdujemy, w Bolzano, w…

reinhold-messner-3cc6f26.jpeg
width: 1024
height: 667

Pompeje: Miasto Grzechu starożytności
type: item
date: 2020-08-03T08:15:00.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: hermafrodyta
subject: niewolnictwo
subject: pompeje
subject: Travel
subject: włochy
description: Pompeje były miastem, w którym seks stanowił temat żartów, był towarem w cenie szklanki przeciętnego wina. Ich mieszkańcy z upodobaniem oddawali się więc rozkoszy, spędzając wiele błogich chwil na erotycznych igraszkach
encoded: Koniec tej sielanki nastąpił o północy z 24 na 25 sierpnia 79 r. Wybuch Wezuwiusza położył kres istnieniu miasta, zwanego „ukochanym przez Wenus”. Kiedy szesnaście stuleci później, za panowania Karola VII Burbona, rozpoczęła się systematyczna eksploracja pogrzebanej metropolii, odkrywcy na własne oczy mogli się przekonać, że uczucie bogini miłości było w pełni odwzajemnione. Ulubionym miejscem wypoczynku pompejańskich patrycjuszy były łaźnie. W samym mieście znajdowało się ich kilka, ale największym powodzeniem cieszyły się przybytki podmiejskie. Nie tylko dlatego, że były nowocześniejsze, zachwycały pięknymi mozaikami i freskami, a zastosowane przy ich budowie rozwiązania hydrauliczne dziwią nawet współczesnych znawców tej dziedziny. Swą popularność zawdzięczają temu, że wstęp do nich mieli nie tylko mężczyźni, lecz także kobiety. Czy pompejańskie matrony rzeczywiście tam chadzały? Nie wiadomo. Naukowcy ciągle toczą spory na ten temat. Jedni uważają, że tak, inni twierdzą, że z termalnych rozkoszy korzystały wyłącznie panie o nie najlepszej reputacji. W rozbieralni w Thermae Suburbanae, oczywiście wspólnej dla przedstawicieli obu płci, umieszczono szesnaście fresków ze scenami erotycznymi. Wśród tych wyobrażeń znajduje się scena miłości safickiej – jedyny tego rodzaju wizerunek zachowany w malarstwie antycznym. Malowidła oznaczone dodatkowo numerem umieszczono nad niszami, w których klienci zostawiali swoje tuniki. Skojarzenie sceny erotycznej z liczbą prawdopodobnie ułatwiało zapamiętanie tej niszy. Szczególnie że w starożytności krążyło wiele katalogów z opisanymi i numerycznie sklasyfikowanymi pozycjami seksualnymi. W kompleksie termalnym znajdują się też piękne mozaiki erotyczne o komicznym charakterze. Zdecydowanie mniej wyrafinowane artystycznie wizerunki zdobią pompejański dom publiczny. Jeden z ok. 25 lokali spod znaku czerwonej latarni w odróżnieniu od wielu jednoizbowych przybytków, często zlokalizowanych na tyłach gospody czy austerii, był świetnie zorga…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c49bcda781947b4b708eb9f3e6986b9d5915767f-6cd475e.jpeg
width: 1000
height: 667

Bezwstydne sekrety Pompei: "Sztuka erotyczna była inaczej rozumiana i interpretowana niż dzisiaj"
type: item
date: 2020-07-31T04:22:24.000Z
creator: Małgorzata Brączyk
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: herkulanum
subject: historia
subject: pompeje
subject: Travel
subject: wulkany
subject: zabytki
description: Za sprawą domów publicznych, erotycznych fresków i fallicznych rzeźb Pompeje cieszą się sławą miasta rozpustnego. Ale to, co nam wydaje się bezwstydne, nie było takie w oczach starożytnych.
encoded: Co to za budynek? – pytam Mariellę Bruni, która oprowadza mnie po antycznych Pompejach. Przed niewielkim pomieszczeniem tłoczy się grupka ludzi. Przeważają Japończycy i Amerykanie. Do środka wchodzą niczym w procesji. – Bordello – odpowiada Mariella. – Jeden z najlepiej zorganizowanych lokali pod czerwoną latarnią. Wchodzimy do wnętrza. Na parterze znajduje się pięć małych pomieszczeń z murowanymi łóżkami i latryna. To, co przyciąga widzów, to niewielkie malowidła ścienne przedstawiające różne pozy erotyczne. Pod każdym z fresków wypisana jest cena – od 2 do 8 assi (dla porównania: porcja wina kosztowała 1 assi). W Pompejach czynnych było kilka domów publicznych. Pracowały w nich głównie niewolnice. Ale erotyczne freski zdobiły też ściany w podmiejskiej łaźni. – W rozwiniętym społeczeństwie, jakim był bez wątpienia świat rzymski, sztuka erotyczna była inaczej rozumiana i interpretowana niż dzisiaj – tłumaczy prof. Antoni Guzzo, archeolog, dyrektor skansenu obejmującego antyczne Pompeje i Herkulanum. – Ciała wyobrażane na freskach były tym, czym dla nas jest nagość na obrazach Tycjana. A tak dziś szokujące, wszechobecne w antyku motywy falliczne spełniały rolę dobrego proroctwa. Rzeźbione penisy zwisające nad drzwiami sklepów wróżyły obfitość. Na kształty falliczne stylizowano też wiele przedmiotów codziennego użytku. W domu należącym do bogatych eks-niewolników (Casa dei Vetti) znajduje się malowidło przedstawiające Priapa, bożka płodności, którego ogromny członek spoczywa na jednej stronie wagi, zaś przeciwwagę stanowi sakwa pieniędzy. Bożka wyobraża także fontanna stojąca w ogrodzie. – To nic innego jak próba zjednania sobie fortuny – wyjaśnia profesor. – To, co nam może wydawać się bezwstydne, nie było takie w oczach starożytnych. Inaczej malowidła te nie znalazłyby się w pomieszczeniach publicznych. Przepaść pomiędzy teraźniejszością a rzeczywistością sprzed 2000 lat tworzą przede wszystkim dwa aspekty socjologiczne: pierwszy – kobiety nie miały praw cywilnych, …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d50916d730615c9ac045b1954f5232da370c489d-a141648.jpeg
width: 1000
height: 679

Wyspa cesarza Napoleona – Korsyka
type: item
date: 2009-04-10T11:06:46.000Z
creator: Małgorzata Brączyk
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kolej
subject: korsyka
subject: napoleon bonaparte
subject: pociągi
subject: wyspy
description: Czekając kiedyś na spóźniający się autobus, zobaczyłam przez szybę agencji turystycznej plakat-reklamę korsykańskiej kolejki, będącej rzekomo najbardziej malowniczą w Europie. Postanowiłam sprawdzić to osobiście. Zrozumieją mnie miłośnicy żelaznych dróg, dla których Orient Express czy Blue Train to magiczne wezwanie.
encoded: Podróż statkiem z włoskiego Livorno do Bastii na Korsyce zajmuje sześć godzin. Stałam na pokładzie i patrząc na wodę, zastanawiałam się, co wiem o tej wyspie. Urodził się tam Napoleon (któż tego nie pamięta ze szkoły?). Wielokrotnie słyszałam, że Korsyka – aczkolwiek francuska – jest bardziej włoska niż włoska Sardynia. Zachwyty nad jej urodą nie zrobiły jednak na mnie większego wrażenia – bo któraż z wysp na Morzu Śródziemnym nie jest piękna? Z rozmyślań wyrwał mnie niezwykły widok – w dali rysował się zielony kontur wyspy zanurzony w morskim błękicie. Korsyka to góry na morzu, najwyższy szczyt Monte Cinto (2 706 m), nierzadko nawet latem ubielony śniegiem, dzieli od lazurowej toni tylko 28 km. Pasmo górskie przecina ten skrawek lądu na dwie części. Na północy najważniejsza jest Bastia. Niegdyś była stolicą, ale począwszy od 1796 r., kiedy Korsyka weszła w skład Francji, zaczęła tracić swoją uprzywilejowaną pozycję. Piętnaście lat później Napoleon przeniósł stolicę do Ajaccio, miejsca swego urodzenia. Była to kara za tendencje niepodległościowe, które, nawiasem mówiąc, są żywe do dzisiaj. Każdy, kto wysiada w starym porcie w Bastii, już na pierwszy rzut oka zauważy wpływy włoskiej architektury. Nawet kolory budynków są te same: różne odcienie ochry. Nic dziwnego, dominacja Genui trwała tu ponad pięć wieków. Wędrując po malowniczych uliczkach, wyczuwa się też klimaty neapolitańskie. Najładniejszy jest plac Saint-Nicolas. Co ciekawe – to jeden z największych placów we Francji, prawdziwy salon z widokiem na morze, pełen palm i platanów, z mnóstwem uroczych kafejek, restauracji, barów. Niedaleko, przy ulicy Cesar Campinchi, mieszczą się butiki i sklepiki z pamiątkami. Najstarszą i najbardziej korsykańską jest dzielnica Terra Vecchia. Wiedzie do niej uliczka Napoleona. Zagląda tu mniej turystów, a życie toczy się normalnie. W wąskim zaułku dzieci o wysmaganych wiatrem buziach grają w piłkę, na placyku du Marche okoliczni wieśniacy sprzedają warzywa i owoce. W Bastii nie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3865893d55fe1413c7db9aa7625a3793d06b4c17-4a5f631.jpeg
width: 500
height: 340

Sardynia- wino i wiedźmy
type: item
date: 2009-04-10T10:42:13.000Z
creator: Małgorzata Brączyk
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: morze śródziemne
subject: pizza
subject: sardynia
subject: wyspy
description: Niedawno wróciłam z Bostonu i właśnie opowiadałam przyjaciołom o wypadzie do salem, miasteczka czarownic, kiedy Daniele rzucił znienacka: – A znasz czarownice z Villacidro? – Skąd! – odparliśmy zgodnym chórem.
encoded: Tak powstał pomysł, aby pojechać na Sardynię. Wybraliśmy się samochodem, bo we Włoszech jest to najpewniejszy środek lokomocji. Zaokrętowaliśmy się w Neapolu. Po szesnastogodzinnym rejsie, nieco wymęczeni dotarliśmy do Cagliari, stolicy Sardynii i antycznego miasta portowego, które założyli Fenicjanie. Ponieważ najlepiej poznawać sercem, a do niego, jak wiadomo, najskuteczniej dotrzeć przez żołądek – tak więc wylądowaliśmy w restauracji „U Korsarza”. Pierwszy raz jadłam sardyński chleb, pane carasau, cienki i chrupiący, wyborne dania rybne, których nazw nie pamiętam, ponieważ dialekt używany na wyspie nie ma nic wspólnego z włoskim. Piłam też wino Vernacia, o lekko migdałowym smaku, a po obiedzie doskonały, mrożony likier borówkowy. Dowiedziałam się, że to sardyńska specjalność, którą mieszkańcy raczą się tu o każdej porze – podobno reguluje pracę żołądka. Pod wieczór ruszyliśmy do odległego o 50 km miasta czarownic. Villacidro liczy 15 tysięcy dusz – jeszcze w samochodzie zastanawialiśmy się, ile z nich jest przeklętych. Miasteczko leży na nizinie Campidano, łączącej zatoki Oristano i Cágliari. Zatrzymaliśmy się przed domem ciotki Daniele, w którym mieliśmy spędzić noc. Drzwi otworzyła nam wysoka kobieta o hardej twarzy ubrana w powłóczystą szatę. – Czarownica? – przemknęło mi przez głowę. Zwane tu is cogas nosiły długie spódnice skrywające ogon i z łatwością przemieniały się w kota albo muchę, żeby zakraść się do ludzkich domostw. Po Villacidro krąży mnóstwo przesądów, zaklęć i opowieści, jak ta o duchach, które przychodzą do domu zmarłego, aby zebrać cząstki jego duszy, przypominającej nieuprzedzoną wełnę. Jej strzępki za każdym powiewem wiatru, gdy ktoś otworzy niespodziewanie drzwi, wirują w powietrzu, żeby spadając, osiąść na włosach kobiet. Niektórych z legend lepiej nie słyszeć przed północą – np. o wisielcach przemienionych w węże, które rozrywają na strzępy ciało noworodka. Nic dziwnego, że nazajutrz pomaszerowaliśmy do leżącego za miastem kościółka pod we…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ed38d117d2f0349ac0dece5f46587578b060b5b6-48f9518.jpeg
width: 500
height: 334

Capri, Ischia i Procida
type: item
date: 2009-03-25T13:23:30.000Z
creator: Małgorzata Brączyk
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
subject: rekreacja
subject: włochy
subject: woda
subject: wypoczynek
subject: wyspy
subject: zatoka neapolitańska
description: Capri to królewna olśniewającej urody, strojna, bogata, dumna i zalotna. Ischia przypomina księżniczkę - szykowną, gustującą w zbytkach, zaś Procida jest niczym kopciuszek - skromna, bezpretensjonalna i jednocześnie piękna w swojej prostocie. Te trzy wyspy Zatoki Neapolitańskiej godne są zobaczenia. Każda oferuje co innego, ale wszystkie dostarczają niezapomnianych wrażeń.
encoded: Królewna, księżniczka i kopciuszek CAPRI Najsłynniejszym podróżnikiem, który zawitał na Capri, zachęcony nieziemskim śpiewem syren, jest mityczny Odys. Bywali tu słynni poeci, pisarze, malarze. Dziś luksusowymi jachtami przypływają hollywoodzkie gwiazdy i mnóstwo zamożnych snobów. Są też przeciętni turyści, sporo młodzieży. Ci ostatni docierają na Capri statkiem z portu w Neapolu lub Pozzuoli. Kiedy przyjechałam tu pierwszy raz, kilkanaście lat temu, zdałam sobie sprawę, że z Żarnowca była tu przede mną jedynie moja słynna sąsiadka – Maria Konopnicka. Capri nie jest miejscem na każdą kieszeń. Tylko naprawdę bogaci mogą sobie pozwolić na dłuższy pobyt na wyspie. Warto jednak wybrać się tu przynajmniej na jeden dzień. Już sam spacer po eleganckich uliczkach pełnych luksusowych sklepów stanowi czystą przyjemność i przeżycie estetyczne. Koniecznie należy zobaczyć Villa Jovis (willę Jowisza) rzymskiego cesarza Tyberiusza. Jeśli mieli rację Swetoniusz i Tacyt, Tyberiusz dał tu upust swoim najgorszym instynktom. Skazani poddawani byli w jego obecności długim i wymyślnym torturom, a następnie wrzucani do morza, gdzie marynarze dobijali ich wiosłami i ćwiartowali ciała, aby nikt nie uszedł z życiem. Pozostałości po czasach antycznych, greckich i rzymskich, można tu spotkać na każdym kroku. Nie ma praktycznie kamieniczki, przy budowie której nie zostałyby użyte materiały ze starożytnych budowli. W każdym ogrodzie wypatrzyć można kawałek kolumny lub mozaiki sięgający czasów rzymskich. To, co urzeka na Capri, to niezwykle piękne pejzaże. Nie sposób nie zobaczyć słynnych skał o nazwie Faraglioni czy bajecznej Lazurowej Groty. Sercem wyspy jest placyk Umberta I, zwany la piazzetta. Zabudowa jest średniowieczna, ale linia architektoniczna wielu kamieniczek nosi ślady wpływów orientalnych. Jest to codzienne miejsce spotkań wszystkich, którzy wypoczywają na Capri. Plac należy do najbardziej malowniczych w Italii. Nawet jeżeli przypłynęliśmy na Capri z kanapką i paczką biszkoptów w p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8d6d8c5a82cf8d33a12a2306d4e8e690eb3c2fbb-1584e38.jpeg
width: 415
height: 640

Wywiad - Enzo Majorca
type: item
date: 2009-03-25T11:22:32.000Z
creator: Małgorzata Brączyk
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: natura
subject: nurkowanie
subject: oceany
subject: pasja
description: Morze jest ojczyzną ludzi wolnych. Dlatego je kocham - mówi Enzo Majorca, legenda nurkowania swobodnego, wielokrotny rekordzista świata, pierwowzór jednego z bohaterów filmu Luca Bessona „Wielki Błękit”.
encoded: Człowiek z głębin Małgorzata Brączyk O ludziach morza zwykło się mówić, że są silni… Enzo Majorca: Morze mnie wzbogaciło, w sensie duchowym, oczywiście, było dla mnie i ciągle jest najlepszą szkołą życia, ale siły mi nie dało. Przede wszystkim dlatego, że od momentu, kiedy zacząłem bić rekordy w nurkowaniu swobodnym, zdałem sobie sprawę, że środowisko, w którym się poruszam, nie jest naturalnym żywiołem człowieka. Ludzie zostali stworzeni do życia na lądzie, do oddychania płucami. Dlatego zawsze stawiałem sobie pewne ograniczenia podczas nurkowania na duże głębokości. Schodziłem w głąb i do tej pory schodzę z ogromnym lękiem. Starzy sycylijscy rybacy nauczyli mnie, że strach i odwaga są elementami podstawowymi w ludzkim doświadczeniu. Człowiek bez strachu to szaleniec, człowiek bez odwagi to tchórz. Pana głównym rywalem był niegdyś Jacques Mayol. Wasze przeszło- dwudziestoletnie współzawodnictwo przeszło do historii. O panu zawsze mówiło się, że opiera się głównie na treningu fizycznym, Mayol zaś był znany z tego, że koncentrował się na przygotowaniu duchowym, raktykował wschodnie techniki oddechowe, jogę, medytację. Chciałbym od razu jasno postawić tę kwestię – mnie joga się nie podoba. Uzurpuje sobie prawo do wydobycia człowieka z jego fizyczności – a ja tego nie akceptuję. Zawsze chciałem czuć w sobie ciało, duszę i rozum. Kocham wszystkie te elementy. Według mnie to nierozerwalna całość, istota bycia człowiekiem. Ponadto trzeba sobie zdawać sprawę, że kiedy ma się do czynienia z morzem, to duchowe czy medytacyjne podejście niesie jeszcze jedno zagrożenie: wyabstrahowując się z otaczającej rzeczywistości i wkraczając w „wyższy” świat, może się zdarzyć to, co przytrafiło się Jacquesowi – zgubimy drogę powrotną. W ostatniej scenie „Wielkiego błękitu” postać, która uosabia pana, schodząc w morską głębinę, żegna się. Jest to symboliczna scena śmierci. Zwycięża drugi bohater, którego pierwowzorem był Mayol. W rzeczywistości jednak to Mayol popełnił samobójstwo. Przypo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c786da758c82fc057e1e3b1eba5ca212a7d1141b-fa283c5.jpeg
width: 640
height: 427

Wywiad: Angelo d’Arrigo
type: item
date: 2009-03-23T18:30:45.000Z
creator: Małgorzata Brączyk
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: latanie
subject: mount everest
subject: podróże
subject: ptaki
subject: samoloty
subject: wywiady
description: Kiedy unoszą mnie prądy powietrzne, zmieniam się w ptaka, myślę jak ptak - mówi Angelo d’Arrigo, pionier awiacji naturalnej.
encoded: Trochę człowiek, trochę ptak Małgorzata Brączyk: Pozazdrościł pan kondorom? Angelo d’Arrigo: Przeczytałem kiedyś notatkę o pilotach, którzy zauważyli klucz kondorów nad Kordylierą Andyjską, na wysokości 10 tys. metrów. To mnie zelektryzowało. Postanowiłem polecieć śladami tych ptaków. Dlaczego? Od lat pracuję nad możliwościami lotu swobodnego, ekologicznego. Dzięki rozwojowi techniki człowiek może się dziś przemieszczać w powietrzu, może nawet kilkakrotnie przekroczyć prędkość dźwięku, ale nie umie latać powoli – tak jak robią to ptaki. Samolot nie potrafi też zawisnąć w miejscu, po prostu spada w dół. Nawet NASA nie jest w stanie skonstruować urządzenia latającego, które miałoby cechy orła. A ja chcę latać jak wielkie ptaki drapieżne. Powróciłem więc do rozwiązań, które dała nam sama natura. Dla mnie bycie pionierem awiacji naturalnej – tak bym nazwał to, czym się teraz zajmuję – jest ogromną przygodą i wyzwaniem. Mówiąc słowami bohatera filmu „Lawrence z Arabii”, czuję się marzycielem, który śni z otwartymi oczyma. Dzięki moim marzeniom udaje się zapisać nowe strony w historii ludzkich możliwości. Zaczęło się od lotu z żurawiami syberyjskimi? O pomoc poprosił mnie prof. Aleksander Sorokin z uniwersytetu w Moskwie. Otóż jeszcze niedawno naukowcy sądzili, że wszystkie zwierzęta wędrowne mają zapisaną w genach trasę migracyjną swego gatunku. Jeśli weźmiemy na przykład urodzonego w Kanadzie łososia, przewieziemy go samolotem i uwolnimy w Cieśninie Gibraltarskiej, to na chwilę składania jaj wróci on do Kanady. Ale już żurawie nie mają tej zdolności. One po prostu uczą się od rodziców – poznają i zapamiętują trasę podczas pierwszego przelotu wraz z nimi. I postanowił pan zastąpić pisklętom rodziców? Byłem przy narodzinach sześciu żurawi. Mówiłem do nich i karmiłem je. Od pierwszej chwili widziały „moje” skrzydła – lotnię w śnieżnobiałym kolorze – takim jak ich upierzenie. Nauczyłem je zdobywać pożywienie. A potem przeleciałem wraz z nimi nad Syberią do zimowisk. Wszystk…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400