Nie byłoby w niej nic wyjątkowego, gdyby nie fakt, że ta niegdyś najbardziej zaludniona wyspa na świecie stała się wyspą bezludną
Ponad 50 lat temu gęstość zaludnienia Hashimy, jednej z japońskich wysp, wynosiła 83 500 osób/km2! Od niemal 40 lat jest ona zupełnie opustoszała. Nie bez powodu niektórzy nazywają ją „wyspą duchów”. Do lat 70. Hashima stanowiła własność koncernu Mitsubishi. Korporacja zajmowała się wydobyciem węgla z wyspy oraz okolicznego dna morskiego. Rozwój górnictwa wpłynął na rozwój osadnictwa, dzięki czemu powstało tam około 30 betonowych budynków mieszkalnych, mających nawet do 9 pięter. "Wyrosło" ponad 20 sklepów, szpital, szkoła podstawowa licząca sześć pięter i liceum, a także kino i dwa baseny. To wszystko przy wymiarach wyspy wynoszących 480 m na160 m. Wokół wyspy wybudowano okalające ją mury ochronne. W związku ze spadkiem wydobycia węgla i coraz większym zainteresowaniem przemysłu japońskiego ropą naftową, koncern Mitsubishi zadecydował o zamknięciu kopalni w 1974 roku. Wielu pracowników zostało zwolnionych, a wyspa zaczęła pustoszeć. Rok później była już całkowicie bezludna. Po mieszkańcach pozostały tylko budynki, które sukcesywnie niszczały. Przez niemal 20 lat, do roku 2009, obowiązywał, narzucony przez japoński rząd, bezwzględny zakaz poruszania się po wyspie. Zainteresowanie Hashimą wzrosło po otwarciu wyspy dla małych zorganizowanych wycieczek. Atrakcją wyspy są teraz opustoszałe budynki: fabryki, basen i bloki, a w nich pozostawione niczym w pośpiechu przedmioty osobiste. Tajemniczy, może przerażający widok postindustrialnej pustyni. W 2002 roku Thomas Nordanstad, dokumentalista ze Szwecji, dostał pozwolenie na odwiedzenie wyspy. Za przewodnika służył mu jeden z dawnych mieszkańców wyspy, który powrócił na nią po raz pierwszy od czasów dzieciństwa. W czasie podróży wykonali wyjątkowe zdjęcia. Hashima pojawia się również w ujęciach filmu „Skyfall” o Jamesie Bondzie. Rzeczywista Hashima nie "zagrała" w filmie, posłużyła jedynie za inspirację. Na podstawie zdjęć wyspy odtworzono w studiu scenografię. Dzięki Google Street View od czerwca 2012 roku każdy może wybrać się na wirtualny spacer po tej postindustrialnej pustyni. W 2015 roku wpisano ją na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Krajobraz wyspy przypomina raczej scenografię filmu katastroficznego niż ślady prawdziwych zdarzeń. Hashima jest jednak dowodem, autentyczną ciekawostką. Straszy, intryguje, pociąga.
Australia ma własny Wielki Mur. Jest wyjątkowy!
Mur Chiński to wizytówka Chin i ‘must-see’ na liście niemal każdego turysty. Niewiele osób wie, że można go obejrzeć nie tylko w Azji. I na dodatek nie jest to tania podróbka, a naturalny obiekt.
Park Narodowy Flinders Ranges znajdujący się w południowej Australii odwiedzany jest każdego roku przez około 10 tysięcy turystów. Większość osób podziwia Wilpena Pound i głębokie wąwozy osławiające park. Jednak turyści coraz częściej zbaczają z trasy, aby zobaczyć inną atrakcję regionu: pomiędzy Wilpeną i Blinman znajduje się unikatowa formacja skalna potocznie nazywana „Murem Chińskim”. Ten naturalny obiekt zbudowany jest z frakcji piaskowców. Występuje na obrzeżach Parku Narodowego Flinders Ranges, ale jego atrakcyjność ściąga porównywalną liczbę odwiedzających, co sam park. Aby się tam dostać, wyjeżdżając z miasta Wilpena należy skręcić w kierunku Blinman i przez około 50 km jechać wzdłuż głównej drogi. Po tym dystansie spostrzeżemy znak, jedyny wskazujący dojazd do Muru, dlatego nie można go przeoczyć. Kiedy najlepiej fotografować „Mur Chiński”? Oczywiście o zachodzie słońca. Wtedy jego brunatna barwa mieni się w ostatnich promieniach słońca i prezentuje się najokazalej. Wczesny wieczór to także czas największej aktywności kangurów, jest wówczas duża szansa sfotografowania tego australijskiego zwierzaka. Magdalena Jabłońska
Pétanque: nowy sport paryskich hipsterów
Toczenie metalowej piłki po ziemi dotychczas postrzegane było jako letnie hobby starszych panów. Pétanque wraca do łask! Toczą nawet gwiazdy
Pétanque to letnia gra towarzyska pochodząca z Prowansji w południowej Francji. Konkurencje odbywają się na dworze, na utwardzonych powierzchniach o odpowiednich wymiarach. W grze biorą udział dwie drużyny składające się z 2-3 zawodników. Celem każdego gracza jest rzucenie pustą piłką ze stali, tak aby zatrzymała się jak najbliżej cochonnet - mniejszej plastikowej bądź drewnianej piłki. Toczenie kuli często połączone było z popijaniem pastis – likru aromatyzowanego anyżem. Choć stereotypowo to gra dla 60-letni panów, sport zaczął zachęcać również młodszych graczy: społeczność hipsterów, a nawet celebrytów. Kilka lat temu podczas imprezy Chanel w St Tropez na grze w petankę „przyłapana” została aktorka Diane Kruger. Początki popularności gry mogą być związane z tym właśnie zdjęciem. Dowodem na wzrost zainteresowania pétanque jest tegoroczny letni festiwal Pétanque Paradise. Od południa do 22:00, oprócz turniejów, organizowane były warsztaty, treningi, wydzielono specjalną strefę dla najmłodszych. Graczom oczekującym na kolejne rozgrywki czas urozmaicał DJ. Ulubionym miejscem do codziennej gry w pétanque jest modna okolica przy Canal de l’Ourcq w północnej części Paryża. Przyciąga szczególnie młodszych graczy oraz amatorów. Bardziej tradycyjna atmosfera panuje w Ogrodzie Luksemburskim oraz w ogrodzie botanicznym Jardin des Plantem. Ciekawe jak potoczą się losy toczenia piłki.
Życie w Japonii: kilka słów o spełnianiu marzeń
O pierwszych inspiracjach krajem kwitnącej wiśni, współpracy z teatrem kabuki i życiu w Tokio. Przeczytaj rozmowę z Polką, która od lat mieszka w Japonii
Joanna Shigenobu pewnego dnia rzuciła wszystko i postanowiła zaryzykować. W imię czego? Potrzeby realizowania marzeń. O pasji, Japonii i magii teatru opowiedziała Magdalenie Jabłońskiej. Magdalena Jabłońska: Co skłoniło Panią do podjęcia współpracy z teatrem kabuki? Joanna Shigenobu: Zacznę od tego, że uwielbiam japońską sztukę, w każdym wydaniu. Nawet parzenie herbaty i sposób jej podawania w kraju tajfunów i wulkanów jest swego rodzaju sztuką. Nie wspomnę o ikebanie, gdzie każdy kwiat, liść, łodyga harmonijnie układają się w jedną perfekcyjną całość. Ta fascynacja trwa już od czasów szkoły średniej. Pamiętam dokładnie jak w moim rodzinnym mieście Bydgoszczy, miała miejsce wystawa prac japońskiego grafika Mitsuo Katsui. Był to czas kiedy rozpoczynałam naukę w liceum, a zainteresowanie krajem Kwitnącej Wiśni nawet nie raczkowało, ciężko było w tym czasie o jakiekolwiek wystawy czy wydarzenia związane z tą tematyką. I tu nagle w Bydgoszczy taki powiew egzotyki prosto z Japonii. To było coś niesamowitego. Stojąc przed obrazami Pana Katsui czułam się wyjątkowo, ciężko to opisać. Ale chyba wtedy po raz pierwszy coś mnie pociągnęło w tamtym kierunku. W Japonii mieszkam już osiem lat, a więc na tyle długo żeby zdążyć ją polubić i na tyle krótko, żeby nie przestać się jej cały czas uczyć. A wracając do teatru, to grupę teatralną Hibiki Family poznałam krótko po moim przylocie do Japonii, a współpracę zaczęliśmy jakieś trzy lata temu. Japoński teatr to zupełnie inny świat, to przede wszystkim przepiękne stroje, maski i nieodzowny biały makijaż, który w pierwszej chwili może nam się wydać dziwny albo co najmniej straszny. Wtedy już pisałam swoją debiutancką powieść "Mr Fugu". Myślę, że to też pewnego rodzaju szczęście, kiedy gotową już historię z książki streściłam założycielowi grupy Panu Akito Hibiki. A on zareagował na to jednym słowem "Robimy to!". Tak zaczęła się moja przygoda, napisałam scenariusz, i znalazłam się w magicznym i zaczarowanym świecie japońskiego teatru, gdzie zapach białego pudru unosi się ponad garderobami, a kimona szpalerem niczym drzewa w parku ukazują swoje piękno. M.J.: Proszę opowiedzieć o kulisach pracy w japońskim teatrze. J.S.: Próby mamy praktycznie codziennie. Przed zbliżającymi się występami nie ma taryfy ulgowej. Całość musi być dopracowana do perfekcji. To w jaki sposób aktor posuwa się po scenie, ułożenie nóg i całego ciała, nawet to jak trzyma w ręce wachlarz czy katanę (japoński miecz), w którą stronę czy pod jakim kątem jest nachylony, to wszystko ma istotne znaczenie. Dla nas, laików, jest to nie do wyłapania podczas przedstawienia, jednak aktorzy którzy grają w teatrze czasami i od urodzenia (teatr to często pasja z pokolenia na pokolenie), taki błąd traktują bardzo poważnie. Ważną rolę odgrywają też kostiumy, które na potrzeby przedstawienia nierzadko są specjalnie projektowane czy zamawianie. Jedwabne kimona, często ręcznie malowane lub haftowane, są też męskie spodnie hakama które świetne prezentują się w scenach walk. Na potrzeby teatru hakama często jest szyta z mocnych i żywych kolorów. Mi osobiście, z czego bardzo się cieszę udało do wizerunku aktorów przemycić troszkę elementów i wzorów kojarzących się z Polską. Ważnym uzupełnieniem aktora na scenie i postaci, w którą się wciela, są na pewno włosy, i tutaj także na zamówienie przygotowywane są peruki, które idealnie muszą pasować do rozmiaru głowy. Nie ma mowy, żeby peruka była za luźna czy niedopasowana. Proszę więc sobie wyobrazić jak ważne jest zebranie tych wszystkich punktów w jeden, aby aktor wyglądał wiarygodnie, bo to on potem poprzez swoją grę sceniczną, mimikę twarzy, strój czy makijaż opowiada nam pewną historię. Historię, która albo nas poruszy i oczarowani razem z nim wkroczymy do tego zaklętego świata, albo nas zniechęci i po pierwszym akcie opuścimy salę. Sama pamiętam taki moment, jak jednego dnia, będąc na przedstawieniu i widząc w półmroku sceny Yukę tańczącą smutny taniec miłości, by na koniec kochanek obwiązał ją pasem obi i szarpiąc na oczach widowni, porzucił. Poczułam dreszcze. Tam też po raz pierwszy zobaczyłam wyraźnie głównych bohaterów swojej książki, Isao i Nicole. Jak przemykali po scenie, jak szeptali do siebie, widziałam w ich twarzach coś niepokojącego, pewne nieszczęście, ból, smutek które były gdzieś pomiędzy nimi. Teraz wraz z grupą staliśmy się sobie bliżsi, teatr to taka jakby rodzina, spędzamy ze sobą dużo czasu, a to w jakiś sposób cementuje. Dla mnie to też dobra lekcja jeśli chodzi o poznanie Japonii i Japończyków, a także ich kultury, bo teatr skłania się właśnie ku temu. Fot. Mitsuo Shigenobu: wskazowki mistrza, Joanna Shigenobu z Akito Hibiki. M.J.: Jak osoba Mr Fugu, bohatera Pani książki, którego postać zaistniała na deskach teatru, przekłada się na rzeczywiste postrzeganie mężczyzn w Japonii? J.S.: Wytłumaczę najpierw dlaczego tytuł nosi taką, a nie inną nazwę. Otóż fugu oprócz tego, że jest w Japonii najchętniej spożywaną rybą, jest również bardzo niebezpieczna. To ze względu na wysokie stężenie trucizny, którą w sobie zawiera. W ten sposób źle przyrządzona ryba może po prostu zabić. To troszkę taka aluzja i przydomek odnoszący się do głównego bohatera, który do aniołków nie należy. To typowy konserwatywny przedstawiciel męskiego pokolenia w Japonii. Zżyty ze swoją kulturą, tradycją, krajem. Dla niego jedwab kimona, ale tego malowanego ręcznie, jest wyznacznikiem luksusu i władzy. Z wyższością patrzącego na przedstawicielki płci pięknej, traktującym je przedmiotowo i na pewno surowo. Jest również szefem potężnej firmy w Tokio, a jego żoną jest blondwłosa Europejka. I tu zaczyna się tak naprawdę cała ta opowieść o miłości, nienawiści i bólu. Myślę, że małżeństwa międzynarodowe nie mają łatwo. I nie chodzi mi tu wcale o to, że ja akurat na swojego bohatera wybrałam Japończyka. Małżeństwo międzynarodowe to w pewien sposób wyzwanie, któremu nie wszyscy są w stanie podołać. Dlatego w swojej historii skupiłam się przede wszystkim na przemianie głównego bohatera. Jako ciekawostkę dodam, że obecnie co drugi męski obywatel Kraju Kwitnącej Wiśni, lubi wracać do korzeni i utożsamia się z legendą dawnych samurajów. Już samo to powinno dać obraz tego, że przemiana łatwym wyczynem nie będzie. Chciałam pokazać, jak ktoś, dogłębnie zakorzeniony w swojej kulturze, potrafił jednak zmienić swój sposób myślenia, zachowania i postrzegania miłości, bo nawet ta, w kraju Kwitnącej Wiśni jest inna. Myślę, że Mr Fugu to taka troszkę baśniowa historia o poszukiwaniu miłości i nadziei w kraju wciąż zdominowanym przez mężczyzn, gdzie kobieta cały czas jeszcze ma mało do powiedzenia. M.J.: Czy tematyka spektaklu to utożsamienie relacji damsko-męskich z realiami spotykanymi w Japonii? Jak się ona odnosi do rzeczywistości? J.S.: Po części tak, ale nie dosłownie. Teatr daje nam tę możliwość, że przekraczamy pewne granice wyobraźni. Tym bardziej japoński teatr, gdzie wszystko jest jakby zaczarowane, a tym samym przekaz również. Widz porusza się razem z aktorami, balansuje po cieńkiej linii nierealności, utożsamiając ją ze światem realnym. W spektaklu Mr Fugu, dużą rolę odgrywa muzyka naszego rodaka Fryderyka Chopina. Myślę, że akurat w tym przypadku publiczność czyta przesłanie historii rozgrywającej się na scenie, również poprzez muzykę. Oglądamy spektakl nie tylko oczami, ale i sercem. Widzimy dwójkę głównych bohaterów, ale czujemy też wyraźnie ich smutek, strach, ból i tragedię, która za moment gdzieś tam się wydarzy, pomimo tego, iż wiemy, że to tylko aktorzy utożsamiamy się z nimi, wołamy ich imiona, staramy się im pomóc, płaczemy razem z nimi, a to oznacza rzeczywistość. Tę najprawdziwszą i nie naciąganą. Ważną rolę w sztuce odgrywa maska demona tengu, pomysł powstał przy współpracy z japońską rysowniczką Yukari Fukudome, która właśnie na ilustracjach w książce zakryła nią twarz głównego bohatera. Tengu we wierzeniach japońskich to demony lasu, takie złośliwe istoty, które wręcz idealnie nadają się do odegrania czarnego charakteru. W ten sposób nasz bohater stał się z miejsca negatywną postacią, a widz od samego początku obserwując spektakl wierzy w to, że przy końcu maska spadnie i zobaczy prawdziwą twarz Mr Fugu. Za każdym razem publiczność reaguje zupełnie inaczej, to też jest w pewien sposób niesamowite. Ale nawet dla mnie, pomimo tego, że stworzyłam tę postać, każde kolejne przedstawienie to jakby nowe odkrywanie tajemniczego Pana Fugu i jego złożonej natury. Uważam, że historia ta w realia japońskie wpisuje się bardzo dobrze, opowiada wszak o tym, czego w Japonii tak naprawdę nie ma: namiętności i bliskości pomiędzy sobą. M.J.: Jak spektakl odbierany jest przez mieszkańców Japonii? J.S.: Premiera odbyła się dokładnie 21 listopada 2013 roku w Ambasadzie RP w Tokyo, czyli rok temu. To było dla nas chyba największe wyzwanie i sprawdzian jednocześnie. W tym dniu bowiem Ambasadę odwiedziło wielu zacnych japońskich i polskich gości. Od tamtego czasu przedstawienie nabrało całkiem nowej formy. Ale wracając do tamtego dnia, reakcja publiczności była niesamowita, wiele osób na samym końcu nie kryło łez wzruszenia. Cisza, skupienie i łzy, a dopiero potem lawina braw. Teraz przedstawienia odbywają się przeważnie dwa razy w miesiącu w tokiyskim Hoptopia Hall. Zawsze jest komplet, nie ma ani jednego pustego krzesła. To chyba dla nas największa nagroda, której powiem szczerze się nie spodziewałam. Obecnie pracujemy nad nową fabułą przedstawienia. Będzie gra świateł i tancerze w maskach tengu, a to nie wszystko. Pomysły czasami zupełnie spontaniczne pojawiają się na próbach i to jest piękne. Mam jeszcze takie jedno skryte marzenie, aby spektakl Mr Fugu pokazać polskiej widowni. Fot. Mitsuo Shigenobu: Yuka, Kazuma i Akito Hibiki M.J.: Japończycy dużą wagę przykładają do symboliki stroju. Jak postrzegane jest Kimono i inne elementy stroju japońskiego w codziennym życiu? J.S.: Kimono jest na pewno ważną częścią kultury japońskiej. W czasach Edo kimono było jedynym noszonym strojem. Teraz, kiedy Japonia również się zmieniła, kimono zostało jakby troszkę zepchnięte na drugi plan i spełnia rolę bardziej symboliczną niż codzienną. Młodzi Japończycy wolą ubrać się w luźne, kolorowe ciuchy, które bez problemu można założyć niż trzić się podczas dlugiego procesu ubierania kimona, który do łatwych nie należy. Często przy ubieraniu kimona potrzebne są dwie lub nawet trzy osoby. Największym wyzwaniem jest jednak założenie pasa obi, gdyż tutaj również ważny jest sposób w jaki zostanie on zawiązany. Jest to jednak długi i złożony temat, gdyż jaki typ kimona, struktura materiału, kolor, długość rękawów, wybieramy do niego odpowiednio pasujący pas obi, zori czyli sandałki noszone do kimona czy nawet ozdoby do włosów. Pomimo całej tej złożoności Japończycy hołdują tradycji i ubierają kimono na ważne uroczystości czy święta. Na pocieszenie zostaje jeszcze teatr, gdzie kimono można zobaczyć codziennie i niech to się nie zmienia. M.J.: Teatr Kabuki, który został wyróżniony na światowej liście dziedzictwa niematerialnego UNESCO, wykorzystuje specjalny sposób malowania twarzy pozwalający na odczytanie charakteru bohaterów. Czy to nie zdradza przedwcześnie konwencji przedstawienia? J.S.: Myślę że nie. Choć czasami forma spektaklu jak i jego treść są bardzo przewidywalne, to jednak nadal dużo zależy od aktora na scenie, od jego osobowości, gestów, tonacji głosu, sposobu poruszania czy mimiki twarzy. Makijaż to atrakcyjny dodatek, nie zapominajmy o tym. Fot. foto Mitsuo Shigenobu: makijaz sceniczny, ceremonia malowania M.J.: Jak wygląda codzienne życie Polki/kobiety w Tokio? J.S.: Zacznę może od siebie, bo ciężko wypowiadać się za inne osoby. Jako matka, żona, staram się godzić pracę w teatrze z obowiązkami rodzinnymi, co czasami nie jest łatwe. Tym bardziej, że Japonia jest tak skonstruowanym krajem, że wszystko tutaj musi odpowiadać pewnym z góry ułożonym normom, których złamać nie wypada. Albo wszyscy razem stoimy w szeregu, albo, no właśnie, nie wypada. Ostatnio okazało się, że mój sześcioletni syn Lauri również złapał bakcyla teatralnego i od dwóch miesięcy jeździ ze mną na próby. A od kilku spotkań naśladuje ruchy aktorów i robi dokładnie to co oni. Jest pojętym uczniem i z każdym dniem widzę jak duże postępy robi. Do niczego go jednak nie zmuszam, teatr to ciężka praca i zrozumię kiedy zakomunikuje mi, że więcej już nie pojedzie. A jeśli chodzi o życie w Japonii czy samym Tokio, no cóż to zawsze inny kraj, inna kultura, wierzenia i ludzie. Początki nie były łatwe, musiałam najpierw odnaleźć w sobie pewnego rodzaju harmonię, żeby nie powiedzieć siłę która pozwoliła zrozumieć mi ten kraj, polubić go do tego stopnia, żeby móc tu żyć, oddychać pełną piersią nawet w zatłoczonym metrze. Teraz już z większą łagodnością patrzę nawet na to co mi się tutaj nie podoba czy zdenerwuje. Najważniejsze dla mnie jest jednak to, że mam tutaj swoją rodzinę, przyjaciół, teatr i pasję, a to każdego dnia daje mi pokłady nowej, pozytywnej energii. Każdego dnia dziękuję też temu na górze, za to co dostałam.
To w Niemczech zapoczątkowana została tradycja jarmarków świątecznych, o których piszemy w grudniowym Travelerze. Jednak zwyczaj ten przyjął się w większości dużych miast europejskich. Do kilku z nich zapraszamy Was już teraz!
Zapach pomarańczy, goździków, migdałów i pieczonego jabłka z cynamonem unosi się nad straganami, które mienią się tysiącami kolorowych światełek. Gwarny tłum wypełnia plac po brzegi. Igły choinki kłują opuszki palców przy przegrzebywaniu świątecznych stroików i ozdób. Kolędy pobrzękują gdzieś pomiędzy całym tym zgiełkiem. Święta nie są świętami bez wizyty na jarmarku bożonarodzeniowym! Koncepcja tego magicznego obyczaju zapoczątkowana została w Niemczech już w średniowieczu. Wtedy to kupcy usiłowali sprzedawać swoje towary przed nastaniem ponurych, mroźnych, zimowych dni. Obecnie okres ten, dla większości państw świata zachodniego, wypełniony jest klimatem, pasją i magią jarmarków świątecznych, które zakorzeniły się już na dobre w tradycji Świąt Bożego Narodzenia. O co całe to zamieszanie? O pierniki, kandyzowane owoce, wiszącą jemiołę, a także o dzieła lokalnej sztuki i wyroby rzemieślnicze, o choinki, ozdoby i Mikołaje biorące dzieci na kolana. Raj dla handlarzy, a także istne eldorado dla przybyłych tłumów. Jednak większość ludzi pojawia się tam nie tylko dla zakupów, ale również po to, by chłonąć atmosferę i cieszyć się kolędą. A teraz zabieramy Was właśnie tam, gdzie aurę świąt czuć najlepiej. Przedstawiamy 5 jarmarków świątecznych w Europie, które wzbudzają nasz zachwyt i respekt. Kraków. Zaczniemy lokalnie, bo daleko szukać nie trzeba. W Polsce jarmarki organizowane są w kilku miastach, jednak ten krakowski znany jest najbardziej. Jest też najstarszym w kraju: jego tradycja sięga kilkunastu lat. Ceremoniał otwarcia odbywa się zwyczajowo z udziałem Prezydenta Krakowa, który dzieli się z mieszkańcami opłatkiem. Wszystko odbywa się na płycie Rynku Głównego w Krakowie. Ponad 50 straganów, 4 beczki z grzanym winem i tyle samo stoisk gastronomicznych. Ozdoby, świąteczne prezenty, rękodzieła i rozmaite smakołyki. Przy okazji wizyty w Krakowie koniecznie trzeba zobaczyć pochód szopek. W tym roku odbędzie się 4 grudnia. Ale bez obaw! Jeśli termin Wam nie odpowiada, będzie je można oglądać w muzeum w Krzysztoforach do początku lutego. Drezno. Nasi zachodni sąsiedzi lubują się w jarmarkach świątecznych, dlatego też ciężko było wybrać spośród ponad 150, ten najciekawszy. Większość zachwyca! Jednak jeden jest wyjątkowy, magiczny, bowiem zabiera nas do początków, do genezy jarmarków świątecznych. To w Dreznie w 1434 roku handlarze zebrali się na placu, by przed nastaniem najsurowszych mrozów sprzedawać towary na straganach. Dzisiaj, dokładnie w tym samym miejscu, po 580 latach możemy się rozkoszować tradycyjnymi przysmakami, niemieckimi kiełbaskami Bratwurst i grzanym winem. Koncerty chórów i pobrzmiewanie dźwięków orkiestry nadają jeszcze większego uroku temu miejscu. Od 20 lat podczas wydarzenia organizowana jest parada, na której demonstrowany jest kilkutonowy strudel. Porcje sprzedawane są przybyłym na jarmark gościom. Fot. Shutterstock Sarajewo. Jarmark bożonarodzeniowy w Bośni i Hercegowinie nie należy do tych zalewanych turystami. Głównym tego powodem jest fakt, że został on zapoczątkowany w 2013 roku. Tegoroczna, druga edycja, odbędzie się tradycyjnie na Placu Oslobođenja -Alija Izetbegovic. W ciągu ponad 30 dni organizowane są widowiska i koncerty na otwartej scenie oraz inne rozrywki jak np. warsztaty dla dzieci. Zeszłoroczne oficjalne otwarcie zostało zainaugurowane poprzez włączenie ponad 20 metrowej choinki. Strasburg. Nazywany jest bożonarodzeniową stolicą Europy. Nie przez przypadek! To miasto szczyci się najstarszym jarmarkiem świątecznym na kontynencie. Jego korzenie sięgają 1570 roku. Kramy usytuowane na Placu Brogile wyglądają jak z bajkowej scenerii. Tysiące migoczących światełek zdobi niemal każdy możliwy element, ale wszystko zachowano w dobrym guście. A 30-metrowa choinka góruje ponad licznymi straganami. Jarmark Dzieciątka Jezus, bo taka jest jego oficjalna nazwa, kusi ozdobami choinkowymi, adwentowymi wieńcami i wieloma świątecznymi symbolami. Kusi także vin chaud, czyli francuskim odpowiednikiem naszego polskiego grzańca. Sibiu. Ten bożonarodzeniowy jarmark jest jednym z najpopularniejszych wydarzeń organizowanych w mieście. Odbywa się od 2007 roku i był pierwszym tego typu wydarzeniem w Rumunii. Pierwsza edycja miała miejsce na Małym Rynku, jednak poprzez wzrost zainteresowania, jarmark został przeniesiony na Duży Rynek w historycznym centrum miasta. Średniowieczna architektura nadaje wyjątkowości temu miejscu. Ogromna choinka z szopką u podstawy czy grota Św. Mikołaja, to tylko niektóre atrakcje. Dryfowanie wśród świątecznych straganów umilają kolędy śpiewane przez ulicznych artystów. Do tego czekają tam na Was lokalne produkty, regionalne potrawy i napoje.
Zasilane energią słoneczną baterie lądownika Philae wyczerpały się. Zanim jednak to nastąpiło, na ziemię zdążyły dotrzeć pierwsze pomiary wykonane na komecie.
Zacienienie miejsca, w którym umieszczony jest lądownik na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko, to przyczyna wyczerpania akumulatorów Philae. Sprzęt objęty jest promieniowaniem słonecznym tylko przez półtorej godziny. To za mało, aby akumulatory mogły normalnie funkcjonować. Jednak eksperci uspokajają: możliwe, że nawet jeśli działanie lądownika nie będzie stałe, to co jakiś czas, w momentach wybudzenia, będzie on podejmował pracę. Hubert Bartkowiak, specjalista z portalu kosmonauta.net wyjaśnia: „Możliwe, że lądownik nie będzie pracował w sposób ciągły, tylko co jakiś czas będzie się budził i podejmował jakieś badania”. Pomiary wykonane na komecie zostały wysłane przez lądownik jeszcze przed wyładowaniem baterii. Dzięki temu pobrany materiał jest stale analizowany. W celu zweryfikowania przeprowadzanych badań, naukowcy oczekują na wybudzenie Philae i kolejne doniesienia z kosmosu. W Misji Rosetta mamy kolejny polski akcent: Artur Bartosz Chmielewski, to naukowiec nadzorujący operację lądowania sondy na komecie w agencji NASA, na co dzień pracujacy w Laboratorium Napędu Odrzutowego. W ramach ciekawostki dodamy, że badacz jest synem Papcia Chmiela, słynnego rysownika, twórcy kultowego komiksu Tytus, Romek i A’Tomek. Misja Rosetta to pierwsze w dziejach ludzkości lądowanie sondy na komecie. Trwająca od ponad 10 lat operacja Europejskiej Agencji Kosmicznej zakończyła się sukcesem. Dalsze badania mają przynieść świeże spojrzenie na budowę komet i ich zachowanie w przestrzeni kosmicznej. Na powierzchni komety wraz z lądownikiem został zacumowany penetrator MUPUS, urządzenie skonstruowane przez Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk.
Trzy lądowania Philae! Lądownik stoi stabilnie
Dopiero trzecia próba lądowania lądownika Philae zakończyła się sukcesem. Mimo tego, że jedna z nóg nie ma kontaktu z podłożem, sonda osiadła w bezpiecznej pozycji.
Z informacji podanych na czwartkowej konferencji prasowej Europejskiej Agencji Kosmicznej wynika, że lądownik Philae zakotwiczył na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko na skalistym podłożu, w pobliżu wysokiego klifu. Zdjęcia opublikowane przez ESA ukazują wyraźnie pochyloną sondę. Widać na nich również, że jedna noga nie dotyka gruntu. Jednak według ekspertów pozycję da się poprawić i nie zagraża ona stabilności lądownika z Rosetty. Położenie może niestety utrudniać m.in. ładowanie akumulatorów oraz funkcjonowanie penetratora MUPUS, urządzenia skonstruowanego przez Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk. Jednak według informacji podanych już w piątek, zeszłej nocy MUPUS podjął pierwsze prace. Do informacji publicznej przekazano również informacje o trzech próbach lądowania Philae. Pierwsza z nich miała miejsce dokładnie w zaplanowanym wcześniej miejscu. Jednak w nieprzewidzianych okolicznościach lądownik jeszcze dwukrotnie odbił się od powierzchni i osiadł w innym miejscu niż przewidywano. Trudne jest precyzyjne określenie lokalizacji, w której w tym momencie jest on zakotwiczony, jednak dzięki zdjęciom można ocenić, że obszar ten jest wyjątkowo zacieniony. Świętowanie sukcesu lądowania sondy na komecie udziela się coraz szerzej. Narodowe przedsiębiorstwo pocztowe Wielkiej Brytanii, Royal Mail z okazji udanego lądowania każdy dostarczony dziś list na terenie kraju będzie znakować specjalnym stemplem pocztowym upamiętniającym dokonanie Europejskiej Agencji Kosmicznej. Misja Rosetta to pierwsze w dziejach ludzkości lądowanie sondy na komecie. Trwająca od ponad 10 lat operacja Europejskiej Agencji Kosmicznej zakończyła się sukcesem. Dalsze badania mają przynieść świeże spojrzenie na budowę komet i ich zachowanie w przestrzeni kosmicznej.
Najbardziej zaawansowane brytyjskie laboratorium do badań nad dronami powstanie w Imperial College w Londynie. Będzie to jeden z nielicznych tego typu obiektów na świecie.
Budowa The Brahmal Vasudevan Aerial Robotics Lab, w którym powstanie laboratorium dronów, rozpocznie się w 2016 roku. Kompleks będzie się składał z dwukondygnacyjnego laboratorium i warsztatu na dachu budynku, który zostanie otwarty w 2017 roku. Oprócz tego powstanie tam duże zaplecze dydaktyczne dla studentów i doktorantów, w którym mieścić się będzie fabryka robotów lotniczych. Będzie to również jeden z niewielu obiektów na świecie z poligonem doświadczalnym dla hybrydowych robotów lotniczych. To takie drony, które nie dość, że potrafią latać, to jeszcze nurkują w wodzie. Buduje się je do akcji poszukiwawczych i ratunkowych. Drony trafiają do cywila – przeczytaj reportaż Johna Corgana Zaplecze techniczne kompleksu będzie na najwyższym poziomie. Warsztat w laboratorium dronów ma zostać wyposażony w drukarki 3D i urządzenia do mikroobróbki laserowej. Będą one wykorzystywane do wytwarzania poszczególnych części, co ma wpłynąć na większą wydajność konstrukcji dronów oraz innych produkowanych na miejscu maszyn. Gotowe produkty testowane będą pod okiem 16 kamer 3D. Kolejnych osiem umieszczonych zostanie pod wodą, do obserwacji dronów nurkujących. Twórcy laboratorium mają nadzieję, że jego wielorakie zastosowania pozwolą na zacieśnienie współpracy pomiędzy różnymi wydziałami londyńskiego Imperial College.
Sukces misji Rosetty zagrożony. Co z lądownikiem?
Problem z harpunami lądownika Philae mógł zagrozić próbie lądowania sondy Rosetta na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko.
Według informacji podanych w środę po godzinie 19 czasu warszawskiego, lądownik po uderzeniu w kometę odbił się od jej powierzchni. To tłumaczyłoby ostatni komunikat Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) z wczorajszego wieczoru. Agencja podała wówczas tajemniczo, że być może Philae wylądował na komecie nie raz, a dwa razy. Według Stephana Ulameca z zespołu koordynującego misję Rosetty, cały zespół wierzy, że File odbił się od powierzchni komety i zakotwiczył ponownie w nieco innym miejscu. Gdzie obecnie znajduje się Philae? Na tą chwilę nie jest to jasne. Jednak gdziekolwiek by to nie było, wczorajsze lądowanie wciąż jest dla nauki przełomowym wydarzeniem. Konferencja prasowa ESA, podczas której poznamy więcej informacji dotyczących lądowania i obecnego położenia lądownika Philae, zaplanowana jest na dziś na godzinę 14. Oczekujemy cierpliwie na pozytywne doniesienia!
Kiedy chcemy podróżować po całym świecie, musimy liczyć się z tym, że wiele godzin spędzimy na pokładzie samolotu,a niekiedy jeszcze więcej na lotniskach podczas przesiadek
Duże porty lotnicze wychodzą jednak naprzeciw oczekiwaniom pasażerów i starają się urozmaicać czas spędzony na lotnisku. Phoenix Sky Harbor w Arizonie jest przykładem lotniska, które postawiło na aktywność pasażerów wyczekujących na loty. W maju b.r. na obszarze portu lotniczego została utworzona strefa The Sky Harbor Fitness Trail, będąca częścią inicjatywy, mającej zachęcić do codziennych aktywności zarówno mieszkańców, jak i turystów. Kolejnym dowodem na uwagę poświęconą pasażerom są strefy cardio występujące na Międzynarodowym Lotnisku Baltimore-Washington. Znajdują się tam ścieżki spacerowe. Każda trasa zajmuje około 20 minut. Minneapolis-Saint Paul International posiada szlak pieszy, a lotniska w San Francisco oraz w Chicago mają pokoje do uprawiania jogi, które są stale dostępne dla turystów. Większość inicjatyw wprowadzonych na amerykańskich lotniskach została utworzona przez Amerykańskie Stowarzyszenie Kardiologiczne, dzięki czemu posiadają dodatkowe opcje, które pozwalają dostosować aktywność do możliwości pasażerów. Nie musimy jednak wylatywać do Stanów Zjednoczonych, żeby móc się przekonać o szerokiej ofercie skupionej na aktywności turystów, którzy utknęli w poczekalni pomiędzy przesiadkami. Również w Europie możemy znaleźć przykłady lotnisk, które starają się aktywnie wypełnić czas pasażerom. Port lotniczy w Helsinkach poza zajęciami jogi oferuje grupowe zajęcia fitness, które są prowadzone co godzinę, tak aby każdy mógł je wpasować w swój czas oczekiwania na lot. Niemieckie lotniska są natomiast nastawione na rozwój strefy SPA. W Monachium poza strefą Fit&Fly SPA, osoby podróżujące mogą korzystać z minigolfa, a we Frankfurcie do dyspozycji turystów jest możliwość skorzystania z osobistego treningu z trenerem.
To bezprecedensowy moment w historii eksploracji kosmosu. Udane lądowanie sondy przyniesie świeże spojrzenie na budowę komet i ich zachowanie w przestrzeni kosmicznej.
Trwająca od ponad 10 lat misja Europejskiej Agencji Kosmicznej zakończyła się ogromnym sukcesem w środę przed godziną 17. Kilkadziesiąt minut później, po dotarciu sygnału z lądownika Philae (którego nazwa pochodzi od greckiej wyspy File na Nilu) do centrum kontroli lotów ESA nastąpił wybuch radości. Oklaski były jeszcze większe, kiedy okazało się, że Philae wylądował bezpiecznie. Ten manewr umożliwiły mu dwa harpuny, które wbiły się w powierzchnię komety. Rosetta już od sierpnia krążyła wokół komety 67P/Czuriumow-Gierasimienko. Misja zakończona sukcesem to również chwile triumfu dla Centrum Badań Kosmicznych Polskiej Akademii Nauk. Na powierzchni komety wraz z lądownikiem został zacumowany penetrator MUPUS, który ma monitorować jej temperaturę oraz badać inne właściwości fizyczne obiektu. Wykonane z kosmicznego lodu, pyłu i innych materiałów komety są obiektami naukowej ciekawości. Przetrwały one praktycznie nienaruszone od pierwszych chwil istnienia Układu Słonecznego, czyli ponad 4,6 mld lat i dlatego podejrzewa się, że są skarbnicą wiedzy o jego początkach. Rąbka tajemnicy na ten temat mogą uchylić już pierwsze zdjęcia z powierzchni komety wykonane tuż po lądowaniu. Lądowanie Philae na komecie dostarczyło wielu emocji nie tylko operatorom sondy i osobom zaangażowanym w misję Rosetty, ale również milionom internautów śledzących jej przebieg w internecie. Przebieg lądowania można było śledzić na żywo na stronie internetowej Europejskiej Agencji Kosmicznej i na Twitterze. Swoją relację prowadziło Centrum Nauki Kopernik.
Najbardziej niebezpieczny szlak: wkrótce otwarcie
Dobiega końca remont El Caminito del Rey. Jeden z najgroźniejszych pieszych szlaków na świecie zostanie otwarty dla turystów na początku 2015 roku
Nie patrz w dół! W El Caminito del Rey wydźwięk tych słów nabiera znaczenia. W marcu 2011 roku na stronie internetowej National Geographic Polska ukazał się tekst poświęcony jednemu z najniebezpieczniejszych szlaków pieszych na świecie. Szlak znajduje się na południu Hiszpanii w prowincji Malaga, ścieżka ciągnie się wzdłuż ścian wąwozu, które mają ponad 100 metrów wysokości. Droga cieszyła się złą sławą ze względu na częste wypadki. Otwarta w 1921 roku przez lata nie przeszła gruntownej renowacji. Rdza zżerała metalowe belki, w betonie występowały pęknięcia, brakowało niektórych elementów niezbędnych do bezpiecznego przejścia trasy. Przyczyniło się to do rozpoczęcia jej rewitalizacji. Odbudowa szlaku miała wielu zwolenników, ale znaleźli się także przeciwnicy, którzy uznawali braki w konstrukcji za atut. Śmiałkowie spragnieni ryzyka i mocnych wrażeń uważali, że rewitalizacja El Caminito del Rey i usunięcie niedociągnięć pozbawi ich przyjemności z pokonywania trasy. Dodatkowo obawiano się, że na dotychczas bezpłatnej trasie będą pobierane opłaty. Tak też się stało. Jedynie przez pierwsze trzy miesiące po otwarciu szlaku, wejście będzie dostępne za darmo. W programie prac konserwatorskich znalazła się całkowita wymiana chodnika, co miało znacząco poprawić bezpieczeństwo trasy. Zestarzały, miejscami pokruszony beton miał zostać zastąpiony drewnianymi listwami i szklanymi panelami z poręczami. W planach ścieżka miała zostać przystosowana dla większej ilości osób, w tym dla regularnych wycieczek turystycznych. 500 ton nowych elementów zastąpiło te fragmenty, które wielokrotnie odrywały się i spadały w otchłań wąwozu. Prace konserwatorskie właśnie dobiegły końca, a El Caminito del Rey zostanie otwarta dla turystów z początkiem 2015 roku. W inauguracji otwarcia będzie uczestniczył prawnuk Alfonsa XIII – króla, który jako pierwszy przeszedł tę trasę w 1921 roku. Czy odbudowa pozbawi trasę miana najgroźniejszego szlaku świata? Wszystko na to wskazuje.
Najważniejsi światowi gracze z branży whisky po raz pierwszy zagoszczą w Polsce. Kompozycja smaków, aromatów i barw podczas organizowanego wydarzenia nie zawiedzie nawet największych pasjonatów tego trunku
W dniach 24-25 października stolica Polski zgromadzi wystawców whisky z całego świata. Warsaw Whisky Fest to międzynarodowe wydarzenie przyciągające najbardziej cenionych producentów tego sektora. Wydarzenie to kierowane jest zarówno do wytwórców, kolekcjonerów, pasjonatów, sympatyków whiskey, jak i osób, które dopiero zaczynają swoją podróż wśród bogactwa aromatów, jakie gwarantuje nam konsumpcja tego trunku. Bogata oferta festiwalu dzięki ponad 50 wystawcom, pozwoli nam przenieść się na dwa dni w przestrzeń wypełnioną kwintesencją światowego whisky. Do najważniejszych producentów, którzy odwiedzą Warszawę, należą szkoccy producenci z firmy Compass Box Whisky Co., amerykańscy wytwórcy whisky Ransom, japońscy przedstawiciele firmy Suntory oraz delegacja z coraz bardziej uznawanej na świecie marki Matisse Spirit Company. W czasie trwania imprezy dla wszystkich gości przewidziane są także darmowe degustacje ponad 100 rodzajów trunku! Szczególne znaczenie dla tej edycji ma fakt, że Polska w 2013 roku awansowała na 11 miejsce (z 16!) w rankingu wielkości zakupu tego napoju. Natomiast według Scotch Whisky Association w ubiegłym roku do naszego kraju importowano 26,7 mln butelek tego trunku, których łączna wartość wyniosła 60 mln funtów. Polska staje się coraz bardziej liczącym się krajem na światowym rynku whisky, a organizowane wydarzenie tylko potwierdza wzrost zainteresowania tym segmentem. Warsaw Whiskey Fest odbędzie się w budynku New City przy ul. Marynarskiej 15. Ceny biletów zaczynają się od 65 złotych. Program imprezy, pełna lista wystawców i inne przydatne informacje dostępne są pod adresem: http://www.warsawwhiskyfest.com
Tysiące "selfie" ozdabia paryską świątynię
Sufit, podłogę oraz kopułę neoklasycystycznego mauzoleum Panteon pokrywa morze czarno-białych autoportretów. Wszystko za sprawą francuskiego artysty JR. W tym XVIII-wiecznym zabytku pochowane są ciała legendarnych postaci, zasłużonych dla Francji, m.in.: Jana Jakuba Rousseau, Woltera, Victora Hugo, a nawet Marii Skłodowskiej-Curie. Nietypowe dzieło JR pokrywa 3 000 metrów kwadratowych plandeki, która zabezpiecza budynek podczas trwającej obecnie renowacji. Montaż zdjęć, nazywany Au Panteon, powstał w sposób niebanalny. W marcu 2014 między dziewięcioma najważniejszymi pomnikami narodowymi w całej Francji podróżowała ciężarówka z fotobudką. Zdjęcia wykonało w niej ponad 2500 osób. Oprócz tego do akcji włączyła się międzynarodowa społeczność. Ludzie z całego świata przesyłali swoje autoportrety na stronę internetową projektu. Z otrzymanych 4000 portretów JR stworzył mozaiki. Inicjatywa jest częścią trwającego obecnie międzynarodowego projektu Inside Out Project. Kolaż można oglądać do 5 października.
Ogrody zmysłów, wieża z widokiem na Bałtyk i grabowy labirynt. Ogrody tematyczne „Hortulus” to kompleks 30 różnorodnych ogrodów
„Hortulus” z łaciny oznacza ogródek. Brzmi niepozornie. W rzeczywistości Hortulus to liczący 5 ha kompleks ogrodów o rozmaitej, niebanalnej tematyce. Gdzie? W Dobrzycy, w połowie drogi pomiędzy Koszalinem a Kołobrzegiem. Z pasji W 1990 r. Państwo Bigońscy, małżeństwo ogrodników, kupili kilka hektarów ziemi w Dobrzycy w woj. zachodniopomorskim. Początkowo wykorzystywali teren pod projektowanie zieleni, następnie otworzyli Centrum Ogrodnicze. Pasja nie pozwoliła im jednak na tym poprzestać. Obecnie możemy oglądać na tym obszarze bogactwo ogrodów, które dzięki walorom estetycznym, zapachom oraz celowemu ułożeniu barw budzą określone emocje, relaksują, pozytywnie nastrajają. Ogrody zmysłów W kompleksie Hortulus możemy podziwiać niemal 30 ogrodów o rozmaitej stylistyce, w tym ogród francuski, japoński, śródziemnomorski, wodny, skalny czy ogród Gaudiego. Znajdziemy też ogrody zmysłów, m.in. zapachu czy koloru. Dzięki znajdującym się w Hortulusie stawom, jeziorkom i podmokłym terenom, oprócz rozmaitych roślin, obszar ten zamieszkiwany jest również przez różne gatunki zwierząt, np. kaczki, żaby, żółwie, a nawet jaszczurki czy raki. Labirynt (i) fauna Państwo Bigońscy nie poprzestali jednak na samych Ogrodach Tematycznych „Hortulus”. 27 września 2013 roku nastąpiło oficjalne otwarcie Ogrodów Hortulus Spectabilis. Obejmują one największy na świecie labirynt grabowy o powierzchni 5,5 ha z wieżą widokową, ze szczytu której rozpościera się widok na Morze Bałtyckie. W planach jest powiększenie tego kompleksu do 30 ha i utworzenie jeziora z plażą o powierzchni 3 ha, ogrodu saun czy groty energetycznej.
Drukowanie przestrzenne wykorzystywane jest już w wielu branżach. Czy drukarki 3D mogą wpłynąć na komfort w podróży?
Kilogramy noszone na plecach bądź w walizce są koszmarem niejednego turysty. Dla wielu z nas utrapieniem przed wyjazdem jest sam rytuał pakowania oraz niepewność, czy wszystko spakowaliśmy. Pojawia się pytanie: czy nie można zastąpić pełnego bagażu jedną funkcjonalną drukarką? Wydawałoby się, że dla osób podróżujących proces drukowania przestrzennego jest szczególnie wygodny. Podobne wątpliwości trapiły fińskiego artystę - Janne Kyttanena. Urzeczywistnił on swój pomysł i wydrukował cały turystyczny ekwipunek, włącznie z butami i torbą. Wszystko wyprodukowano przy pomocy drukarki 3d i oficjalnie zaprezentowano na wystawie w Galerii VIVID w Rotterdamie wiosną 2014 roku. Kyttanen uznał jednak wykorzystanie nowoczesnej technologii w podróży za futurystyczny świat marzeń. Dlaczego? Pomysł na razie przegrywa w zderzeniu z rzeczywistością. Po pierwsze drukarki 3d do tanich nie należą, a ceny tych najprostszych zaczynają się od 2000 zł. Ceny materiałów to również ogromne koszty od 200 złotych do nawet 2000 złotych za kilogram. Typowe drukarki mogą wykorzystywać tylko jeden materiał do produkcji, co poważnie ogranicza wybór przedmiotów, które mogą być wydrukowane. Cały proces też nie jest natychmiastowy, a produkcja niektórych elementów może zająć nawet kilka godzin (!). Okazuje się, że taniej byłoby pojechać gdzieś z pustym bagażem i po prostu zakupić wszystkie potrzebne rzeczy na miejscu. I niestety nadzieje na wyczarowanie sprzętu zadowalającej jakości za pomocą jednego przycisku, pozostają na dzień dzisiejszy dalekosiężne.
27 września odbędą się po raz 26 obchody Światowego Dnia Turystyki. Wydarzenie organizowane od 1980 roku powstało z inicjatywy UNWTO
Instytucja ta, będąca wyspecjalizowaną jednostką ONZ, zajmuje się kwestiami światowej turystyki. Zrzesza ona obecnie 156 krajów. Data uroczystości – 27 września- to dzień przyjęcia przez organizację formalnego statutu w 1970. O Światowym Dniu Turystyki 2014 Co roku inne państwo nominowane jest na honorowego gospodarza głównych uroczystości. Również tematyka każdej edycji jest odmienna. Tegoroczne oficjalne obchody odbędą się w mieście Guadalajara w Meksyku, a hasło przewodnie brzmi: "Turystyka i rozwój społeczeństwa". Szczególna uwaga ma zostać zwrócona na zrównoważony rozwój we wszystkich krajach członkowskich. Dyskusje będą dotyczyć także planowanych zmian w zakresie wyrównania szans i zmniejszenia marginalizacji społecznej dzięki turystyce. Tematyka dotycząca zrównoważonego rozwoju jest obecnie na tyle ważna, że stała się ona również jednym z przewodnich haseł ONZ dla działań planowanych na 2015 rok. Turystyka a rozwój społeczny Turystyka jest dziedziną bardzo szeroko pojętą. Czynności podejmowane w obrębie tego zjawiska mają ogromną szansę przyczynić się do przyspieszenia zrównoważonego rozwoju już na najniższych szczeblach działania. Dzięki zdolności do reagowania na globalne wyzwania, turystyka staje się katalizatorem spójności społecznej. Ma ona bezpośredni wpływ na tworzenie miejsc pracy, jednak coraz częściej wkracza na inne pola rozwoju społecznego, utrwalając przy tym pozytywne tendencje. Skutki ekonomiczne wpływają na poprawę lokalnych możliwości i mnożą wpływy z tego sektora. Polska jest członkiem UNWTO od 1975 roku. Organizacją obchodów w naszym kraju zajmuje się Ministerstwo Sportu i Turystyki. Członkowie Departamentu Turystyki delegowani są również na oficjalne uroczystości poza granicami państwa. W Polsce odpowiednikiem Międzynarodowych Dni Turystyki jest Dzień Włóczykija obchodzony corocznie 23 lipca.
W Bawarii trudno nie napić się piwa, a już na pewno nie jesienią! Czas na Oktoberfest!
Łąka Teresy w Monachium, stolicy Bawarii, staje się na ponad dwa tygodnie mekką piwoszy i zaciekawionych turystów z całego świata. Mowa oczywiście o największym festynie piwnym na świecie - Oktoberfest. Dożynki chmielowe, które rozpoczęły się 21 września, odbywają się w tym roku po raz 181., jednak obchody mają już ponad dwustuletnią tradycję. Wejście na Łąkę Teresy jest bezpłatne, w praktyce nie oznacza to niestety żadnej oszczędności. Co roku ceny złotego napoju idą w górę. Koszt litrowego dzbana z piwem jeszcze 10 lat temu wynosił poniżej 7 euro, w tym roku jest to wydatek rzędu 10 euro. Są jednak sposoby, aby nie unikając pełnego kufla, nie pozostawić pustego portfela. Dlatego dzielimy się kilkoma cennymi radami. Gotówka to podstawa. Aby uniknąć wysokich prowizji pobieranych podczas płacenia kartą i przy wybieraniu pieniędzy w bankomatach na terenie Łąki Teresy, warto zainteresować się wypłaceniem gotówki w mieście, jeszcze przed przystąpieniem do świętowania. Dzięki temu unikniemy też długich kolejek. Korzyści z tzw. zmiany popołudniowej. Trwa ona od 11 do 16.30 każdego dnia i gwarantuje okazyjne ceny zarówno na piwo, jak i przystawki. Łatwiej wtedy o wolne miejsca, jednak ze względu na milionowe rzesze miłośników piwnej zabawy, wskazana jest wcześniejsza rezerwacja. Weekendy - nie! Planujmy pobyt tak, aby ich uniknąć. Wtedy do turystów z całego świata, dołączają również mieszkańcy Monachium oraz całej Bawarii. Jest to dla nich moment odpoczynku po tygodniu pracy. Jest to też moment dla organizatorów na podniesienie cen. Jedynie namioty i restauracje oznaczone znakiem "Mittagswiesn" oferują zniżki zarówno w soboty jak i niedziele od godziny 10 do 15. „Family Days”. Tzw. Dni Rodziny to okazja do sporej oszczędności. 21 września i 28 września od 12 do 18 oraz 4 października od 10 do 15 obowiązują dla wszystkich uczestników Oktoberfest liczne promocje.
Był już hamburger z opłatkiem w Chicago, burger nadziewany żurawiną czy szwajcarska wersja hamburgera w puszce gotowego do spożycia przez 12 miesięcy. Teraz przyszła pora na Kuroburgera!
Kuroburger? Wbrew pozorom nie ma on nic wspólnego z kurzym mięsem! Ku naszemu zdziwieniu kanapka jest barwy smolistej.. Wszystko staje się jasne kiedy słyszymy, że "kuro" w języku japońskim oznacza "kolor czarny". Czarny hamburger pojawił się już jakiś czas temu we Francji w sieci Quick z okazji reedycji filmu "Mroczne widmo" w wersji 3D. W 2012 roku również chiński McDonald pokusił się o wprowadzenie limitowanej edycji czarnych i białych burgerów, które miały symbolizować dobro i zło w ówczesnej polityce państwa. Teraz hamburger w tym kolorze jest znowu dostępny. Tym razem jest on w stałej ofercie popularnej restauracji z fastfoodami Burger King, na razie jednak tylko w Japonii. Jednak z czasem kanapka ma zacząć pojawiać się również w innych krajach. Smoliście czarny burger to nie efekt zbyt długiego wypieku, czy mówiąc wprost - przypalenia. Wszystkie składniki są barwione. Bułka z mięsem, ser, papryka i cebula zawdzięczają swój kolor dymowi z palonego bambusa, do sosu natomiast dodany jest atrament z kałamarnicy. A do tego czarne ziarna sezamu. Twórcy dania zapewniają, że wbrew plastikowemu wyglądowi potrawy, prawie nie ma w nim chemii. Wszystkim odważnym podróżnikom planującym wyjazd do Japonii życzymy smacznego!
Po raz dziewiąty w ostatni weekend sierpnia w Jaśle obchodzone będą Międzynarodowe Dni Wina. Jasielski rynek oraz Plac Bartłomieja przemienią się 30. i 31. sierpnia w winne królestwo
Dlaczego Jasło? 150 winnic występuje na obszarze samego Podkarpacia, z czego duża część z nich zlokalizowana jest właśnie w regionie Jasła. Nikogo więc nie dziwi, że Międzynarodowe Dni Wina organizowane są właśnie tutaj. Święto wina to możliwość zapoznania się z tradycjami produkcji tego trunku w Polsce oraz w Europie. To także wspaniała okazja do degustacji produktów z lokalnych winorośli. Ale na tym nie koniec! Korowód winiarzy, tematyczne warsztaty degustacyjne "Wino i smaki" czy pokonkursowa wystawa "Winorośl w obiektywie" to dopiero początek przewidzianych atrakcji. Nie tylko wino Organizatorzy z roku na rok poszerzają program imprezy o dodatkowe elementy. Imprezą towarzyszącą podczas tej edycji wydarzenia będzie Festiwal Kultury Wyszehradzkiej, na który składają się występy zespołów folklorystycznych z Polski, Czech, Słowacji oraz Węgier. Przewidziane są także spektakle Teatru Ulicznego "Scena kalejdoskop" oraz koncerty polskich, argentyńskich i ukraińskich zespołów Czy padnie kolejny rekord? Zeszłoroczna edycja Międzynarodowych Dni Wina przyciągnęła niespodziewane tłumy. Pojęcie enoturystyki w Polsce staje się coraz szerzej rozumiane. Coraz częściej temat turystyki winnej jest podejmowany nie tylko przez winiarzy, ale także przez laików, dla których impreza organizowana w Jaśle może być początkiem poszerzania swoich dotąd nie zagłębionych zainteresowań. Czy Podkarpacie stanie się polską Toskanią, a Międzynarodowe Dni Wina zaczną przyciągać coraz większe tłumy? Jak będzie w tym roku? Zapraszamy już w najbliższy weekend!
„Warmińskie Pompeje”, bo tak nazwano odkryte grodzisko Alt Wartenburg, to pozostałości obecnego miasteczka Barczewo położonego w niedalekiej odległości od Barczewka pomiędzy rzeką Orzechówką a jeziorem Wadąg
Średniowieczna osada została wybudowana w 1325 roku, jednak według XIV-wiecznych kronik przetrwała tylko 30 lat. Kataklizm spowodowany najazdem wojsk litewskich księcia Klejsuta przyniósł zniszczenia, jednak pozostałości grodziska zostały zachowane w niemal niezmienionej formie. Wykopaliska prowadzone są przez polskich i niemieckich archeologów pod kierownictwem dr Arkadiusza Koperkiewicza z Uniwersytetu Gdańskiego oraz Felixa Biermanna z Uniwersytetu w Getyndze. Badacze odkryli, że osada ówcześnie była zamieszkiwana przez Ślązaków. W trakcie poszukiwań wykorzystane zostały najnowsze technologie. Zdjęcia lotnicze pozwoliły ustalić lokalizację terenu dzięki interpretacji zniekształceń. W centralnej części grodziska znajduje się budynek, który mógł być kościołem bądź ratuszem. Pozostałe zabudowania były wykonane z drewna oraz gliny, fundamenty piwnic zbudowano z kamienia. Rozplanowanie przestrzeni charakteryzuje się systematycznością wykonania. Wszystkie budynki mają wymiary 4m x 4m u podstawy, nawet wejścia do piwnic znajdują się w tym samym miejscu. Ponadto zostały odnalezione również ozdoby wykonane z brązu, ceramika, kłódka, gotycki klucz czy sprzączki do pasków. Najistotniejsze były jednak odnalezione monety, które pozwoliły dokładnie ustalić wiek osady. Niewykluczone jest, że Warmińskie Pompeje staną się w przyszłości nową atrakcją turystyczną Warmii i Mazur. Pewne jest natomiast, że już teraz jest to wielkie odkrycie archeologiczne zarówno w skali regionu, jak i całej Polski.
Wczoraj księżyc znalazł się tak blisko naszej planety, że był najlepiej widoczny od ostatnich 3 lat!
Minionej nocy mieliśmy okazję zaobserwować zjawisko perygeum – momentu, w którym księżyc znajduje się na orbicie okołoziemskiej w najbliższej odległości od naszej planety. Zdarzenie to w połączeniu z pełnią daje znakomite warunki do obserwacji. Podczas wczorajszego perygeum księżyc znajdował się w odległości około 356 tysięcy kilometrów od naszej planety. Najmniejszy dystans dzielący Ziemię od księżyca miał miejsce o godzinie 20.08, jednak odpowiednie warunki do obserwacji nastąpiły tuż po zachodzie słońca, około godziny 20.50. Dzięki tak bliskiej odległości od Ziemi, Księżyc świecił światłem odbitym najmocniej w ciągu ostatniego roku. Zjawisko to było jeszcze bardziej efektowne dzięki pełni księżyca, która miała miejsce dzisiejszej nocy. Pełnia jest to ułożenie się w jednej linii Słońca, Ziemi oraz Księżyca. Moment nałożenia się w jednym czasie obu zjawisk nazywane jest Superpełnią, bowiem tarcza księżyca jest wtedy większa o nawet 14% i o 32% jaśniejsza niż ma to miejsce podczas normalnej pełni. Ostatni raz tak dobrze widoczna Superpełnia miała miejsce w marcu 2011 roku, a kolejne tego typu zjawisko przewidywane jest na listopad 2016 roku. Wcześniejsza okazja do obserwacji dobrze widocznego księżyca nastąpi jednak już 9 września. b.r. Liczymy, że warunki do obserwacji będą również satysfakcjonujące.
Boom Festival: W tym roku Polacy bawią się za darmo!
4 lipca b.r. rozpoczęła się 10 edycja festiwalu Boom Festival w portugalskim Idanha-A-Nova. Wydarzenie to przyciąga miłośników muzyki elektronicznej, a w tym roku szczególnie polską publiczność. Powód? W 2014 roku Polacy bawią się za darmo!
Boom Festival odbywa się w malowniczo położonej miejscowości nad jeziorem Nova w pobliżu granicy z Hiszpanią. Jest to jedna z największych imprez w Portugalii, trwająca siedem dni i odbywająca się co dwa lata. I nie byłoby w tym festiwalu niczego nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że każda edycja jest zupełnie darmowa dla 1500 mieszkańców wybranego przez organizatorów kraju. W tym roku padło na Polskę! Wymagana była jednak wcześniejsza rejestracja poprzez wysłanie e-maila z żądanymi informacjami na adres boom@chillimafia.com, po czym w odpowiedzi otrzymywaliśmy bilet upoważniający nas do wstępu za okazaniem dowodu osobistego potwierdzającego obywatelstwo. Festiwal ten to nie tylko koncerty niemal 800 artystów, ale także liczne wydarzenia kulturalne, wystawy artystyczne czy występy teatrów ulicznych. Ponadto uczestnicy mogą brać udział w panelach dyskusyjnych, wykładach, a w ramach relaksu medytować na zajęciach z jogi. Przesłaniem organizatorów jest wdrażanie wartości kulturowych poprzez integrację osób różnych narodowości oraz w różnym wieku, zapewniając im przy tym mnóstwo rozrywki.