10 nieoczywistych pomysłów na weekend w Polsce. Nie tylko góry i morze
Szukasz pomysłu na weekend z rodziną lub z przyjaciółmi? Oto 10 kierunków w Polsce, które potrafią zaskoczyć nawet doświadczonych piechurów. W gronie dziennikarzy National Geographic Traveler przygotowaliśmy propozycje podróżnicze po Polsce dla osób szukających nieoczywistych miejsc, bliskości natury i autentycznych regionalnych klimatów. Poza popularnymi szlakami czekają tu dzikie krajobrazy, pogranicza kultur, uzdrowiska z czystym powietrzem i niezwykłe formy geologiczne, które pokazują Polskę z zupełnie innej strony.
Spis treści: Kraina Lessowych Wąwozów – polska Toskania w wersji dzikiej Hajnówka – brama do Puszczy Białowieskiej i wielokulturowości Roztoczański Park Narodowy – kraina wody, lasów i koników polskich Łuk Mużakowa – geologiczny fenomen i krajobraz jak z innej planety Śląsk Cieszyński – pogranicze kultur i tradycji Gołdap – uzdrowisko na końcu Polski Mazury Zachodnie – cisza, przestrzeń i mniej oczywiste jeziora Kościerzyna – serce Kaszub Chojnice – historia i brama do Borów Tucholskich Akwedukt w Fojutowie – inżynieria w środku lasu Polska wciąż potrafi zaskakiwać nawet doświadczonych podróżników. Poza oczywistymi kierunkami – Tatrami, Trójmiastem czy Krakowem – istnieją miejsca mniej znane, a jednocześnie niezwykle różnorodne krajobrazowo i kulturowo. To regiony, w których natura, historia i lokalna tożsamość tworzą wyjątkowy klimat, często porównywany do zagranicznych destynacji. Poniższa lista to inspiracyjny przegląd 10 miejsc w Polsce, które nie są masowe, a potrafią dostarczyć intensywnych wrażeń: od surowych form geologicznych, przez wielokulturowe pogranicza, po obszary idealne dla osób szukających ciszy, aktywności i autentyczności. Kraina Lessowych Wąwozów – polska Toskania w wersji dzikiej Kraina Lessowych Wąwozów w województwie lubelskim to największe skupisko wąwozów lessowych w Europie, powstałych w wyniku wielowiekowego oddziaływania wody opadowej, procesów erozyjnych i specyficznej budowy geologicznej lessu. Miękka, pylasta skała sprzyjała tworzeniu głębokich parowów, które dziś osiągają kilkanaście metrów głębokości i ciągną się kilometrami, tworząc naturalne korytarze i labirynty. Charakterystyczną cechą tego obszaru jest silna zmienność krajobrazu w zależności od pory roku. Wiosną wąwozy są wilgotne, intensywnie zielone i pełne ptasich siedlisk, latem dają przyjemny cień, jesienią zachwycają paletą barw lessowych ścian i liści, a zimą przybierają niemal baśniowy charakter. Region ma także duże znaczenie przyrodnicze i kulturowe. Wąwozy pełnią funkcję naturalnych korytarzy ekologicznych, a otaczające je pola i sady tworzą mozaikowy krajobraz typowy dla wschodniej Polski. To właśnie tutaj można obserwować tradycyjne formy rolnictwa, stare sady i lessowe drogi, które od wieków służyły lokalnym społecznościom. To miejsce szczególnie docenią: miłośnicy pieszych wędrówek, nordic walkingu i fotografii krajobrazowej, osoby szukające alternatywy dla zatłoczonych parków narodowych, turyści zainteresowani geoturystyką, krajobrazami rolniczymi i ciszą. Dodatkowym atutem regionu jest bliskość Kazimierza Dolnego, znanego z artystycznej atmosfery, Nałęczowa o uzdrowiskowym charakterze oraz lokalnych winnic i gospodarstw agroturystycznych, co pozwala połączyć aktywny wypoczynek z elementami turystyki kulinarnej i enoturystyki. Hajnówka – brama do Puszczy Białowieskiej i wielokulturowości Hajnówka to miasto położone na styku kultur, które od lat pełni rolę głównej bramy do Puszczy Białowieskiej. Jednocześnie jest to miejsce o wyraźnie zaznaczonej tożsamości lokalnej, kształtowanej przez prawosławie, tradycje białoruskie, polskie i dawne wpływy pogranicza wschodniego. Ta różnorodność widoczna jest zarówno w architekturze, jak i w codziennym życiu mieszkańców. Miasto stanowi ważny punkt dla turystyki przyrodniczej, oferując łatwy dostęp do szlaków pieszych, rowerowych i ścieżek edukacyjnych, prowadzących w głąb jednego z najcenniejszych ekosystemów Europy. Puszcza Białowieska zachowała naturalne procesy przyrodnicze, które w innych częściach kontynentu zanikły setki lat temu, co czyni ją wyjątkowym miejscem do obserwacji fauny i flory. Największe atuty Hajnówki to: bliskość ostatniego pierwotnego lasu nizinnego w Europie, Sobór Świętej Trójcy – monumentalna świątynia o wyjątkowej akustyce i nowoczesnej bryle, spokojne tempo życia oraz kontakt z naturą bez nadmiaru komercyjnej infrastruktury. Hajnówka pełni także funkcję centrum kultury regionu, gdzie odbywają się wydarzenia związane z muzyką cerkiewną, folklorem i tradycją wschodniego pogranicza. Lokalna kuchnia, oparta na prostych, sezonowych składnikach, stanowi dodatkowy element poznawania regionu. To kierunek idealny dla osób szukających ciszy, refleksji i autentycznego kontaktu z przyrodą, a także dla podróżników zainteresowanych kulturą pogranicza i turystyką odpowiedzialną, opartą na szacunku dla środowiska naturalnego. Roztoczański Park Narodowy – kraina wody, lasów i koników polskich Roztoczański Park Narodowy obejmuje fragment Wyżyny Roztoczańskiej, gdzie łagodne wzniesienia, źródłowe rzeki i rozległe kompleksy leśne tworzą harmonijny, niemal sielankowy krajobraz. To obszar o wyjątkowo dobrze zachowanej równowadze przyrodniczej, w którym natura wciąż wyznacza rytm życia. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów parku są koniki polskie, czyli potomkowie dawnych tarpana. Zwierzęta te żyją na specjalnych ostojach w warunkach zbliżonych do naturalnych, pełniąc ważną rolę w utrzymaniu otwartych przestrzeni i różnorodności biologicznej. Ich obecność jest nie tylko atrakcją turystyczną, ale również częścią czynnej ochrony przyrody. Roztocze wyróżnia się dużą ilością wód powierzchniowych i źródlisk, dzięki czemu rzeki zachowują krystaliczną czystość i naturalny charakter. Doliny rzeczne tworzą siedliska dla wielu gatunków ptaków, płazów i bezkręgowców, co czyni region atrakcyjnym dla miłośników obserwacji przyrody. Roztocze zachwyca: krystalicznie czystymi rzekami, idealnymi do kajakarstwa i spokojnych spływów, trasami pieszymi i rowerowymi o niskim stopniu trudności, dostosowanymi także do rodzin z dziećmi, bogactwem flory i fauny strefy przejściowej, gdzie spotykają się wpływy wschodnie i zachodnie. To doskonałe miejsce na slow travel, regenerujący wypoczynek blisko natury oraz reset od miejskiego hałasu, bez konieczności rezygnowania z komfortu i dostępnej infrastruktury turystycznej. Łuk Mużakowa – geologiczny fenomen i krajobraz jak z innej planety Park Mużakowski to unikatowa formacja polodowcowa, powstała w wyniku działalności lądolodu, który zdeformował warstwy geologiczne, tworząc charakterystyczny, łukowaty układ terenu. Obszar ten rozciąga się po obu stronach granicy polsko-niemieckiej i jest jednym z najbardziej niezwykłych krajobrazów geologicznych w Polsce. Najbardziej rozpoznawalnym elementem regionu są kolorowe jeziora poeksploatacyjne, powstałe na terenach dawnego górnictwa węgla brunatnego. Ich intensywne barwy – od mlecznego błękitu, przez zieleń, po głęboką czerwień – są efektem naturalnych procesów chemicznych zachodzących w wodzie i podłożu, a nie ingerencji człowieka. Łuk Mużakowa to także przykład miejsca, gdzie przyroda przejmuje tereny poprzemysłowe, stopniowo przekształcając je w atrakcyjne krajobrazowo przestrzenie. Dawne wyrobiska, hałdy i kanały wodne stały się dziś elementem szlaków pieszych i rowerowych, umożliwiających poznanie historii regionu w terenie. Dlaczego to miejsce zaskakuje? krajobrazem przypominającym Islandię lub Park Yellowstone, rzadko spotykanym w tej części Europy, możliwością eksploracji dawnych terenów górniczych w bezpiecznej, udostępnionej formie, statusem światowego geoparku UNESCO, podkreślającym jego znaczenie naukowe i edukacyjne. To propozycja dla osób ciekawych nieoczywistej przyrody, geologii i turystyki poznawczej, a także dla podróżników, którzy chcą zobaczyć, jak natura i historia przemysłu mogą współistnieć w jednym krajobrazie. Śląsk Cieszyński – pogranicze kultur i tradycji Śląsk Cieszyński to region o wyjątkowo złożonej historii, w którym przez stulecia przenikały się wpływy polskie, czeskie i austriackie, pozostawiając trwały ślad w krajobrazie kulturowym. Ta wielowarstwowość widoczna jest nie tylko w architekturze miast i wsi, ale także w codziennych zwyczajach, języku i kuchni regionalnej, które do dziś stanowią ważny element lokalnej tożsamości. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc regionu jest Cieszyn – miasto podzielone granicą, gdzie jedna część należy do Polski, a druga do Czech. Naturalna granica na rzece Olzie przez lata kształtowała specyficzny model współistnienia dwóch społeczności, co dziś przekłada się na wyjątkową atmosferę pogranicza i bogatą ofertę kulturalną. Śląsk Cieszyński wyróżnia się również silną tradycją protestancką, rzadką w skali kraju. Zabytkowe kościoły, cmentarze i instytucje społeczne świadczą o długiej historii współistnienia różnych wyznań i kultur. Obok nich funkcjonują lokalne festiwale, wydarzenia folklorystyczne i regionalna kuchnia, w której widoczne są wpływy kuchni środkowoeuropejskiej. Najważniejsze wyróżniki regionu: Cieszyn jako miasto podzielone granicą, będące symbolem historii pogranicza, silna tożsamość lokalna oraz widoczne tradycje protestanckie, bliskość Beskidów, oferujących liczne szlaki górskie i widokowe trasy spacerowe. To idealny kierunek dla osób zainteresowanych historią, etnografią i turystyką kulturową, które chcą poznać region o wyraźnym charakterze i autentycznym dziedzictwie. Gołdap – uzdrowisko na końcu Polski Gołdap, położona na północno-wschodnim krańcu kraju, jest jednym z najbardziej wysuniętych na wschód miast w Polsce i jednocześnie miejscem, które kojarzy się z ciszą, przestrzenią i czystym środowiskiem naturalnym. Region ten uchodzi za jeden z obszarów o najlepszej jakości powietrza, co w połączeniu z naturalnymi warunkami klimatycznymi stworzyło podstawy do rozwoju funkcji uzdrowiskowej. Status uzdrowiska wynika z połączenia specyficznego mikroklimatu, bogactwa zieleni oraz infrastruktury nastawionej na zdrowie i rekreację. Centralnym punktem jest park zdrojowy z tężniami solankowymi, które sprzyjają poprawie funkcjonowania układu oddechowego i ogólnemu odprężeniu. Gołdap to także miejsce całorocznego wypoczynku. Zimą region przyciąga miłośników sportów zimowych dzięki trasom narciarskim i biegowym, latem natomiast oferuje rozbudowaną sieć szlaków pieszych i rowerowych, prowadzących przez lasy, wzgórza i tereny przygraniczne. Na miejscu znajdziesz: tężnie solankowe i park zdrojowy sprzyjające regeneracji organizmu, zimą trasy narciarskie, latem szlaki piesze i rowerowe, bliskość granicy oraz krajobrazy nawiązujące do Suwalszczyzny. To propozycja dla osób szukających zdrowotnego wypoczynku bez tłumów, kontaktu z naturą i miejsca, w którym można zwolnić tempo oraz zadbać o dobre samopoczucie. Mazury Zachodnie – cisza, przestrzeń i mniej oczywiste jeziora Mazury Zachodnie to część Pojezierza Mazurskiego, która pozostaje poza głównym nurtem masowej turystyki, dzięki czemu zachowała kameralny, spokojny charakter. Brak dużych kurortów i imprezowych marin sprawia, że region ten wybierają osoby ceniące kontakt z naturą, przestrzeń i autentyczność. Krajobraz Mazur Zachodnich tworzą rozległe jeziora połączone kanałami, pagórkowate tereny polodowcowe oraz lasy, które sprzyjają wypoczynkowi aktywnemu, ale bez presji tłumów. To obszar szczególnie atrakcyjny dla żeglarzy, którzy preferują spokojną żeglugę i noclegi w naturalnym otoczeniu, a nie zatłoczone porty. Region oferuje: doskonałe warunki do żeglarstwa i sportów wodnych, w tym kajakarstwa i paddleboardingu, mniejsze miejscowości z lokalną gastronomią i rodzinnymi pensjonatami, krajobrazy sprzyjające turystyce niespiesznej, długim spacerom i wycieczkom rowerowym. Mazury Zachodnie to propozycja dla tych, którzy nie szukają festiwalowej atmosfery, lecz chcą doświadczyć jezior w ich najbardziej naturalnej, spokojnej odsłonie. Kościerzyna – serce Kaszub Kościerzyna uznawana jest za jedno z najważniejszych miast Kaszub, regionu o silnie zakorzenionej tożsamości językowej, kulturowej i obyczajowej. Miasto pełni funkcję lokalnego centrum administracyjnego i kulturalnego, a jednocześnie zachowuje kameralny charakter, typowy dla kaszubskich miejscowości. Dzięki położeniu wśród jezior i lasów Kościerzyna stanowi doskonałą bazę wypadową do zwiedzania Kaszub: zarówno tych bardziej turystycznych, jak i mniej znanych, spokojnych zakątków. W okolicy znajdują się liczne trasy piesze i rowerowe, a także obiekty prezentujące dziedzictwo materialne i niematerialne regionu. Na uwagę zasługują: kultura kaszubska oraz rozwinięte regionalne muzealnictwo, kuchnia oparta na lokalnych produktach, prostych recepturach i sezonowości, dostęp do tras pieszych i rowerowych, prowadzących przez lasy i pagórkowaty teren. To dobry wybór dla osób chcących poznać Polskę regionalną „od środka”, z dala od masowych atrakcji, w rytmie wyznaczanym przez lokalne tradycje i przyrodę. Chojnice – historia i brama do Borów Tucholskich Chojnice to miasto o wyraźnie średniowiecznym rodowodzie, którego układ urbanistyczny i zabytkowa zabudowa do dziś przypominają o jego strategicznym znaczeniu handlowym i obronnym. Jednocześnie jest to jedno z najważniejszych miast regionu, pełniące rolę naturalnej bramy do Borów Tucholskich – jednego z największych kompleksów leśnych w Polsce. Zachowane fragmenty murów miejskich, bramy oraz historyczne centrum tworzą spójną przestrzeń, w której historia przenika się z nowoczesnym życiem lokalnym. Chojnice oferują bogaty kalendarz wydarzeń kulturalnych, festiwali i inicjatyw społecznych, które przyciągają zarówno mieszkańców, jak i turystów zainteresowanych kulturą regionalną. Miasto wyróżnia się: zachowanymi murami obronnymi i zabytkowym układem starego miasta, rozwiniętą ofertą kulturalną, obejmującą wydarzenia plenerowe i instytucje kultury, świetnym położeniem dla aktywnej turystyki leśnej, rowerowej i kajakowej. Dzięki bliskości lasów, jezior i rzek Chojnice są idealnym miejscem dla osób, które chcą połączyć zwiedzanie historycznego miasta z aktywnym wypoczynkiem na łonie natury. To przykład miasta, które harmonijnie łączy funkcję historyczną i przyrodniczą. Akwedukt w Fojutowie – inżynieria w środku lasu Akwedukt w Fojutowie to największa i najbardziej imponująca budowla hydrotechniczna tego typu w Polsce, zlokalizowana w sercu Borów Tucholskich. Obiekt powstał w XIX wieku jako element rozbudowanego systemu melioracyjnego i do dziś stanowi przykład zaawansowanej myśli inżynieryjnej swojej epoki. Konstrukcja umożliwia skrzyżowanie dwóch cieków wodnych na różnych poziomach – jedna rzeka przepływa nad drugą, nie mieszając się z jej nurtem. To rozwiązanie, rzadko spotykane na skalę krajową, budzi zainteresowanie zarówno miłośników historii techniki, jak i osób poszukujących nietypowych atrakcji turystycznych. Dlaczego warto tu przyjechać? unikatowa hydrotechniczna konstrukcja, wyróżniająca się skalą i precyzją wykonania, położenie wśród Borów Tucholskich, sprzyjające spacerom i aktywnemu wypoczynkowi, ciekawy punkt na trasie rowerowej lub kajakowej, łatwy do połączenia z innymi atrakcjami regionu. Akwedukt w Fojutowie jest dowodem na to, że polska infrastruktura historyczna potrafi być równie fascynująca jak klasyczne zabytki architektury, a jednocześnie doskonale wpisuje się w naturalny krajobraz otaczających lasów. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Te rasy psów są najmądrzejsze. Psychologowie opracowali zaskakujący ranking
Wielu właścicieli intuicyjnie wyczuwa mądrość swoich pupili, ale nauka dostarcza na to dowodów. Kanadyjski psycholog przeanalizował zdolność uczenia się oraz posłuszeństwo dziesiątek popularnych ras. Wyniki badań pozwoliły wyłonić listę najmądrzejszych ras psów na świecie.
W tym artykule: Czy psy są inteligentne? Jak Stanley Coren badał inteligencję psów? Jaka jest najmądrzejsza rasa psa? 79 najmądrzejszych ras psów Prof. Stanley Coren to kanadyjski psycholog i autor badań z zakresu inteligencji psów. Jest autorem wielu publikacji na ten temat, m.in. popularnych również w Polsce książek „Tajemnice psiego umysłu" i „Jak rozmawiać z psem". Analizuje w nich zdolności poznawcze różnych ras psów. Badania prof. Corena dotyczą tematów takich jak zachowanie psów, komunikacja i więź między człowiekiem a zwierzęciem. Jako jeden z pierwszych badaczy przyjrzał się inteligencji i emocjom „najlepszego przyjaciela człowieka". Czy psy są inteligentne? Właściciele psów nie mają wątpliwości, że ich pupile są mądre, a nauka tylko potwierdza te obserwacje. Badania wykazały, że psy wykazują się niezwykłą zdolnością do nauki i rozwiązywania problemów. Nierzadko ich potencjał umysłowy porównywany jest do poziomu intelektualnego małych dzieci. Zdaniem prof. Stanleya Corena dorosły pies jest równie inteligentny co 2,5-letnie dziecko. Naukowiec potwierdził to w kilkunastu prowadzonych przez siebie testach. To, co szczególnie wyróżnia intelekt psów, to ich inteligencja społeczna i emocjonalna. Psy wykazują się wrażliwością na uczucia i zamiary ludzi. Pozwala im to na budowanie głębokich relacji z właścicielami. Badania wykazały, że psy potrafią interpretować ludzkie gesty i mimikę. To z kolei wskazuje na ich zaawansowany poziom umiejętności komunikacyjnych. Ponadto eksperymenty potwierdziły, że psy posiadają imponujące zdolności pamięciowe. Potrafią przypominać sobie wydarzenia z przeszłości i uczyć się na podstawie własnych doświadczeń. Co ciekawe, niektóre rasy psów wykazują pewne umiejętności, które nie rozwinęły się w przypadku innych ras. Dobrym przykładem są rasy myśliwskie, takie jak beagle, jamniki czy gończy polski, które mocniej niż inne psy rozwinęły zdolność wykrywania zapachów. Jak Stanley Coren badał inteligencję psów? Kanadyjski psycholog podzielił inteligencję psów na na kilka rodzajów. Jako kluczowe wymienia: inteligencję adaptatywną, która odpowiada za kreatywność psów, inteligencję pracy, czyli rozumienie i wykonywanie poleceń, inteligencję instynktowną, która pomaga wyodrębniać tzw. wrodzone talenty wśród zwierząt. Do tych 3 typów inteligencji dodał również inteligencję kinetyczną (ruchową), inteligencję przestrzenną oraz inteligencję interpersonalną. Prof. Stanley Coren badał inteligencję psów za pomocą różnych metod, w tym obserwacji, eksperymentów oraz ankiet. Jednym z najczęściej wykonywanych zadań było ocenianie inteligencji psów poprzez tzw. testy posłuszeństwa, ale także polecenia wymagające rozwiązywania problemów oraz obserwacje interakcji społecznych. Psycholog wykorzystywał również ankiety, aby zbierać dane od właścicieli psów dotyczące zachowań ich zwierząt oraz obserwacji podczas domowych treningów. Dodatkowo, badacz analizował zdolności poznawcze psów, badając ich umiejętności komunikacyjne, zdolność zapamiętywania oraz uczenia się nowych poleceń. Psy rozumieją średnio 89 słów. Które rasy są najmądrzejsze? Te psy reagują na więcej słów i wyrażeń niż inne. Dlaczego? Jaka jest najmądrzejsza rasa psa? W wyniku prowadzonych przez siebie badań prof. Stanley Coren wybrał jedną rasę, którą uznał za szczególnie inteligentną. Zdaniem naukowca najmądrzejsza rasa psa to border collie. Kanadyjski psycholog doszedł do takich wniosków, badając m.in. posłuszeństwo, umiejętność rozwiązywania problemów i społeczną percepcję tych psów. Wrodzony instynkt pasterski i zdolność szybkiego uczenia się sprawiają, że jest to rasa, która wyjątkowo prędko przechodzi proces tresury. Border collie wywodzi się z pogranicza Anglii i Szkocji, gdzie w XIX wieku został wyodrębniony jako oddzielna rasa i początkowo nazywany po prostu „owczarkiem do pracy" („working sheepdog"). Miłośniczką border collie była m.in. brytyjska królowa Wiktoria. 79 najmądrzejszych ras psów Oto lista najmądrzejszych ras psów. Zestawienie powstało na podstawie eksperymentu, podczas którego psy uczono nowej komendy. Najwyższy poziom – Nauczenie się nowej komendy zajmuje psom poniżej 5 prób i są posłuszne w 95% przypadków 1. Border collie 2. Pudel 3. Owczarek niemiecki 4. Golden retriever 5. Doberman pinczer 6. Owczarek szetlandzki 7. Labrador retriever 8. Papillon 9. Rottweiler 10. Australian cattle dog Drugi poziom – Nauczenie się nowej komendy zajmuje psom 5–15 prób i są posłuszne w 85% przypadków 11. Welsh corgi Pembroke 12. Sznaucer miniatura 13. Springer spaniel angielski 14. Tervuren, owczarek długowłosy 15. Schipperke, owczarek belgijski 16. Szpic wilczy 17. Wyżeł niemiecki krótkowłosy 18. Flat-coated retriever, Angielski cocker spaniel, Sznaucer 19. Épagneul breton 20. Retriever z Nowej Szkocji 21. Wyżeł weimarski krótkowłosy 22. Malinois, Berneński pies pasterski 23. Szpic miniaturowy 24. Irlandzki spaniel dowodny 25. Wyżeł węgierski krótkowłosy 26. Welsh Corgi Cardigan Trzecie poziom – Nauczenie się nowej komendy zajmuje psom 15–25 prób i są posłuszne w 70% przypadków 27. Chesapeake Bay retriever, Puli, Yorkshire terrier 28. Sznaucer olbrzymi, Portugalski pies dowodny 29. Airedale terrier, Bouvier des Flandres 30. Border terrier, Owczarek francuski briard 31. Springer spaniel walijski 32. Manchester terrier 33. Samojed 34. Field spaniel, Nowofunland, Terier australijski, Amerykański staffordshire terier, Seter szkocki, Bearded collie 35. American Eskimo dog, Cairn terrier, Kerry blue terrier, Seter irlandzki 36. Elkhund szary 37. Pinczer małpi, Australijski silky terier, Pinczer miniatura, Seter angielski, Pies faraona, Clumber spaniel 38. Norwich terrier 39. Dalmatyńczyk Czwarty poziom – Nauczenie się nowej komendy zajmuje psom 25–40 prób i są posłuszne w 50% przypadków 40. Soft-coated wheaten terrier, Bedlington terrier, Foksterier krótkowłosy 41. Curly-coated retriever, Wilczarz irlandzki 42. Kuvasz, Owczarek australijski (typ amerykański) 43. Chart perski, Szpic fiński, Pointer 44. Cavalier King Charles spaniel, Wyżeł niemiecki szorstkowłosy, Black-and-tan coonhound, Amerykański spaniel dowodny 45. Husky syberyjski, Bichon Frise, King charles spaniel 46. Spaniel tybetański, Foxhound angielski, Otterhound, Foxhound amerykański, Greyhound, Harrier, Parson Russel terrier, Gryfon Korthalsa 47. West Highland white terrier, Hawańczyk, Chart szkocki 48. Bokser, Dog niemiecki 49. Jamnik, Staffordshire bulterier, Shiba Inu 50. Malamut 51. Whippet, Shar pei, Foksterier szorstkowłosy 52. Rhodesian ridgeback 53. Podenco z Ibizy, Terier walijski, Terier irlandzki 54. Boston terrier, Akita Piąty poziom – Nauczenie się nowej komendy zajmuje psom 40–80 prób i są posłuszne w 40% przypadków 55. Skye terrier 56. Norfolk terrier, Sealyham terrier 57. Mops 58. Buldog francuski 59. Gryfonik brukselski, Maltańczyk 60. Charcik włoski 61. Grzywacz chiński 62. Dandie Dinmont terrier, Petit Basset Griffon Vendéen, Terier tybetański, Chin japoński, Lakeland terrier 63. Owczarek staroangielski 64. Pirenejski pies górski 65. Terier szkocki, Bernardyn 66. Bulterier 67. Chihuahua 68. Lhasa apso 69. Bulmastif Szósty poziom – Nauczenie się nowej komendy zajmuje psom powyżej 100 prób i są posłuszne w 30% przypadków 70. Shih Tzu 71. Basset 72. Mastif, Beagle 73. Pekińczyk 74. Bloodhound 75. Borzoj 76. Chow chow 77. Buldog 78. Basenji 79. Chart afgański Na listę nie należy patrzeć dogmatycznie. Już sam jej autor – prof. Stanley Coren – zaznacza, że w innym badaniu treserom udało się szybko nauczyć posłuszeństwa psa rasy staffordshire bulterier, choć na powyższej liście ten pies znalazł się dopiero na 49. pozycji. Nierzadko mniejsza lub większa inteligencja może bowiem być cechą osobniczą zwierzęcia. – Wyjątek stanowią charty afgańskie. Te psy są jak koty – pisał prof Coren. – Charty nie są posłuszne nikomu. ŹRÓDŁA: American Psychological Association, StanleyCore.com Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Prawdziwa historia Wielkiego Marty'ego. Czy filmowy mistrz ping-ponga istniał naprawdę?
Film „Wielki Marty” z Timothéem Chalametem, który właśnie wszedł na ekrany polskich kin, jest jednym z największych faworytów tegorocznego wyścigu po Oscary. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że historia ambitnego pingpongisty jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.
Spis treści: Dzieciństwo i młodość Marty'ego Reismana – prawdziwe początki legendy Droga do sukcesu i rywalizacja na światowym poziomie Filmowa interpretacja biografii – granica faktu i fikcji Wpływ Marty’ego na sport i dalsze losy pingpongisty Wyróżniony 10 nominacjami do Oscara film Josha Safdiego „Wielki Marty” opowiada historię utalentowanego, ale niedocenianego pingpongisty Marty'ego Mausera, który próbuje przebić się na światowe salony sportu mimo przeciwności losu. Obraz pokazuje trudną drogę zawodnika od lokalnych turniejów do międzynarodowej sławy oraz cenę, jaką musi zapłacić za sukces. Czy Marty istniał naprawdę? Tak – reżyser nie kryje, że inspiracją do powstania filmu była prawdziwa historia pingpongisty Marty'ego Reismana. Dzieciństwo i młodość Marty'ego Reismana – prawdziwe początki legendy Prawdziwy Marty Reisman – podobnie jak jego filmowy odpowiednik – przyszedł na świat w 1930 roku w żydowskiej rodzinie na nowojorskim Manhattanie, w dzielnicy o silnej tożsamości etnicznej i społecznej. Dorastając w trudnych realiach ekonomicznych Wielkiego Kryzysu, szybko odkrył, że sport może być nie tylko ucieczką od codzienności, lecz także szansą na przekroczenie barier społecznych. Ping-pong, czyli tenis stołowy, w latach 30. i 40. XX wieku zyskiwał w Stanach Zjednoczonych coraz większą popularność – zarówno jako forma rekreacji w parkach, jak i jako dyscyplina rywalizacji sportowej na poziomie lokalnym. Już w dzieciństwie Marty Reisman wyróżniał się niezwykłą sprawnością manualną oraz błyskotliwością, które szybko zwróciły uwagę okolicznych graczy i właścicieli klubów sportowych. Jego wczesne sukcesy wynikały z umiejętności adaptacji do różnych stylów gry oraz z ogromnej determinacji, budzącej podziw zarówno rywali, jak i mentorów. Rodzina, pochodzenie i środowisko społeczne Wychowanie w żydowskiej rodzinie w Nowym Jorku miało istotny wpływ na kształtowanie charakteru Marty’ego Reismana. W realiach pierwszej połowy XX wieku dzieci imigrantów często napotykały bariery społeczne i ekonomiczne, co wymagało od nich ponadprzeciętnej zaradności oraz wytrwałości. Rodzina Reismana nie była wyjątkiem – Marty już od najmłodszych lat podejmował dorywcze prace, by wspierać domowy budżet. Podobnie jak to pokazano w filmie – pracował w lokalnym sklepie. Jego determinacja, by wyróżnić się w sporcie, wyrastała właśnie z tych trudnych doświadczeń i stanowiła motor napędowy jego późniejszych sukcesów. Droga do sukcesu i rywalizacja na światowym poziomie Kariera Marty’ego Reismana nabierała tempa w latach 40., gdy zaczął regularnie triumfować w lokalnych turniejach ping-ponga rozgrywanych w Nowym Jorku i innych miastach wschodniego wybrzeża. W tym okresie amerykański tenis stołowy przeżywał dynamiczny rozwój, a rywalizacja między zawodnikami miała coraz większe znaczenie nie tylko sportowe, lecz także społeczne. Reisman szybko zdobył opinię niezwykle utalentowanego i niekonwencjonalnego gracza, słynącego z nietypowego uchwytu rakietki oraz zaskakujących zagrań. Wbrew popularnym uproszczeniom nie zdobył mistrzostwa USA w 1949 roku, lecz przez dekady budował swoją pozycję jako jeden z najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich zawodników, odnosząc liczne sukcesy w turniejach krajowych i międzynarodowych. Był jednym z pionierów, którzy podejmowali rywalizację z czołowymi graczami z Europy i Azji – regionów, gdzie tenis stołowy osiągnął już rangę sportu o ogromnym prestiżu. Filmowa interpretacja biografii – granica faktu i fikcji Filmowa wizja losów Marty’ego koncentruje się na kluczowych etapach kariery bohatera, łącząc elementy autentyczne z narracją fabularyzowaną. Dramatyczne pojedynki oraz konflikty rodzinne zostały wyraźnie wzmocnione pod kątem emocjonalnym, co jest typowe dla kina biograficznego. Twórcy podporządkowali przebieg wydarzeń zasadom dramaturgii, budując wyraziste punkty kulminacyjne i symboliczne momenty przełomu. Jedną z najważniejszych różnic między filmem a rzeczywistością jest sposób przedstawienia turnieju w Azji. W obrazie pełni on rolę przełomowego momentu kariery, po którym bohater niemal natychmiast zdobywa międzynarodową sławę. W rzeczywistości zagraniczne występy Reismana były rozciągnięte w czasie i miały charakter stopniowego budowania pozycji, bez jednego spektakularnego zwycięstwa, które odmieniłoby jego los z dnia na dzień. Podobnie uproszczono wątek rywalizacji z Endo. W filmie Endo jest przedstawiony jako główny antagonista i sportowy odpowiednik „czarnego charakteru”, skupiający w sobie wszystkie trudności, z jakimi mierzy się bohater. Historycznie rywalizacja Reismana była znacznie bardziej rozproszona, a sukcesy i porażki wynikały z konfrontacji z wieloma zawodnikami o różnych stylach gry, nie zaś z jednej symbolicznej relacji. Istotnym elementem fabularyzacji jest również postać grana przez Gwyneth Paltrow, ukazana jako emocjonalne i moralne oparcie bohatera oraz katalizator jego przemiany. W rzeczywistości w życiu Reismana nie istniała jedna osoba o tak jednoznacznej roli – relacje osobiste miały charakter bardziej złożony i mniej dramatyczny, a decyzje sportowe wynikały zarówno z ambicji, jak i z pragmatycznych uwarunkowań codzienności. W rzeczywistości sukces Reismana był efektem wieloletniej, systematycznej pracy oraz nieustannego doskonalenia techniki, a nie serii widowiskowych zwrotów akcji. Filmowe zwycięstwa, często osiągane w skrajnie dramatycznych okolicznościach, zostały wyraźnie podkolorowane na potrzeby narracji. Mimo tych uproszczeń ogólna wymowa filmu – mówiąca o wytrwałości, walce z przeciwnościami i pokonywaniu własnych ograniczeń – pozostaje zgodna z duchem prawdziwej historii, choć jej szczegóły podporządkowano logice ekranowej opowieści. Wpływ Marty’ego na sport i dalsze losy pingpongisty Po zakończeniu czynnej kariery sportowej Marty Reisman zaangażował się w popularyzację tenisa stołowego w Stanach Zjednoczonych. Pozostał aktywny jako barwna postać środowiska sportowego – występował w pokazach, uczestniczył w turniejach pokazowych i wspierał młodszych zawodników swoją wiedzą oraz doświadczeniem. Zyskał opinię oryginalnego innowatora i mentora, który promował grę opartą na intuicji, kreatywności i swobodzie stylu, przeciwstawiając się sztywnym schematom szkoleniowym. Marty Reisman był dwukrotnie żonaty i miał córkę Debbie ze swoją pierwszą żoną, Geri Falk. Jego drugą żoną była Yoshiko Reisman. Zmarł w 2012 roku. Źródła: The True Story Behind ‘Marty Supreme’, The Real-Life Story Behind Marty Supreme, What’s the True Story Behind Marty Supreme?, Is Marty Supreme Based on a True Story? Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Miasto cesarzy da się zwiedzić w dwa dni. Zaplanuj idealny weekend w Wiedniu
Weekend w Wiedniu i jak go zorganizować, aby w dwa dni zobaczyć najważniejsze atrakcje, nie przepłacić i uniknąć chaosu? Stolica Austrii zachwyca architekturą, kulturą i kuchnią, ale wymaga dobrego planu. W tym poradniku znajdziesz gotowy schemat zwiedzania, praktyczne informacje o dojeździe, cenach, komunikacji miejskiej, noclegach i kartach turystycznych. To kompleksowe kompendium dla osób planujących krótki, ale intensywny city break w Wiedniu.
Spis treści: Weekend w Wiedniu – czy dwa dni wystarczą? Jak dojechać do Wiednia na weekend Komunikacja miejska w Wiedniu – jak poruszać się po mieście Weekend w Wiedniu – plan zwiedzania na 2 dni Vienna Pass i Vienna City Card – czy warto je kupić? Ceny w Wiedniu – ile kosztuje weekend Co zjeść w Wiedniu – kuchnia, której trzeba spróbować Gdzie nocować w Wiedniu – najlepsze dzielnice na weekend Parkingi i parkowanie w Wiedniu – co trzeba wiedzieć Która pora roku najlepsza na weekend w Wiedniu Wiedeń łączy w sobie monumentalną historię dawnej stolicy cesarstwa z nowoczesnym stylem życia europejskiej metropolii. Miasto regularnie zajmuje wysokie miejsca w rankingach jakości życia, co przekłada się także na komfort podróżowania. Dzięki przejrzystemu układowi urbanistycznemu i rozbudowanej infrastrukturze turystycznej weekend w Wiedniu można zaplanować bardzo efektywnie, nawet przy ograniczonym czasie. Weekend w Wiedniu – czy dwa dni wystarczą? Dwa dni nie pozwolą zobaczyć wszystkiego, ale w zupełności wystarczą, by poznać esencję miasta i zrozumieć jego charakter. Wiedeń jest stosunkowo kompaktowy, a historyczne centrum wpisane na listę UNESCO obejmuje obszar, który można zwiedzać pieszo. Najważniejsze atrakcje – od katedry św. Szczepana, przez Hofburg, po Operę Wiedeńską – znajdują się w niewielkiej odległości od siebie, co znacząco oszczędza czas. Przy dobrej organizacji w weekend da się połączyć zwiedzanie zabytków, wizyty w muzeach oraz doświadczenie lokalnej kultury kawiarnianej bez poczucia pośpiechu. Charakter miasta a tempo zwiedzania Wiedeń sprzyja spokojnemu, uporządkowanemu zwiedzaniu, nawet przy napiętym planie. Miasto jest czytelne urbanistycznie, dobrze oznakowane i przewidywalne w poruszaniu się. Brak chaosu komunikacyjnego oraz wysoka punktualność transportu publicznego sprawiają, że łatwo trzymać się harmonogramu. Co istotne, wiele atrakcji nie wymaga długich dojazdów, a liczne parki i deptaki pozwalają naturalnie zwolnić tempo pomiędzy kolejnymi punktami programu. Dla kogo weekend w Wiedniu to dobry wybór To kierunek idealny dla par szukających romantycznej atmosfery, osób podróżujących solo, a także dla miłośników kultury wysokiej, architektury i dobrej kuchni. Wiedeń docenią również turyści, którzy cenią porządek, bezpieczeństwo i dobrą organizację, a jednocześnie chcą uniknąć nadmiernie turystycznego zgiełku. Miasto sprawdzi się zarówno przy pierwszym city breaku, jak i przy kolejnych, bardziej tematycznych wizytach. Jak dojechać do Wiednia na weekend Samolot i dojazd z lotniska do centrum Lotnisko Wiedeń-Schwechat położone jest ok. 18 km od centrum miasta i uchodzi za jedno z najlepiej skomunikowanych lotnisk w Europie. Najszybszym połączeniem jest City Airport Train (CAT), który dowozi pasażerów bezpośrednio do ścisłego centrum. Tańszą, choć nieco wolniejszą alternatywą pozostaje kolej S-Bahn, obsługująca także przystanki pośrednie. Autobusy lotniskowe stanowią wygodne rozwiązanie dla osób nocujących poza centrum. W zależności od wybranego środka transportu czas dojazdu wynosi od 15 do 40 minut, co czyni przylot nawet na krótki weekend bardzo komfortowym. Pociąg do Wiednia – kiedy to najlepsza opcja Dla osób podróżujących z południa Polski, Czech lub Słowacji pociąg bywa równie wygodny jak samolot, szczególnie przy wyjazdach bez bagażu rejestrowanego. Wien Hauptbahnhof to nowoczesny dworzec z bezpośrednim dostępem do metra, tramwajów i autobusów. Przyjazd pociągiem eliminuje konieczność dojazdu z lotniska i pozwala rozpocząć zwiedzanie niemal od razu po przyjeździe. Weekend w Wiedniu samochodem – winiety i dojazd Podróż samochodem wymaga zakupu winiety na autostrady, a w obrębie miasta obowiązują strefy płatnego parkowania z ograniczeniami czasowymi. Z tego względu wjazd autem do centrum rzadko jest praktycznym rozwiązaniem. Najlepszą opcją są parkingi Park & Ride, zlokalizowane przy liniach metra, które umożliwiają szybki i tani dojazd do centrum komunikacją miejską, bez stresu związanego z parkowaniem. Komunikacja miejska w Wiedniu – jak poruszać się po mieście Metro, tramwaje i autobusy – jak działają Wiedeńska komunikacja miejska uchodzi za jedną z najlepiej zorganizowanych w Europie, co ma ogromne znaczenie przy krótkim pobycie. Sieć metra (U-Bahn) składa się z kilku linii, które łączą centrum z dalszymi dzielnicami i kluczowymi atrakcjami, takimi jak Schönbrunn czy Prater. Tramwaje doskonale uzupełniają metro, szczególnie w obrębie historycznego centrum, a autobusy obsługują trasy lokalne i nocne. Środki transportu kursują często i punktualnie, a czytelne oznaczenia oraz mapy sprawiają, że nawet osoby odwiedzające miasto po raz pierwszy bez trudu odnajdują się w systemie. Rodzaje biletów i ich opłacalność W Wiedniu obowiązuje jednolity system biletowy, który pozwala korzystać z metra, tramwajów i autobusów na jednym bilecie. Do wyboru są bilety jednorazowe oraz czasowe – 24-, 48- i 72-godzinne, liczone od momentu skasowania. Przy planowaniu city breaku najbardziej opłacalny jest bilet 48-godzinny, który umożliwia swobodne przemieszczanie się bez konieczności każdorazowego zakupu biletu. Alternatywą są karty turystyczne obejmujące transport, szczególnie korzystne przy intensywnym zwiedzaniu i częstych przejazdach. Weekend w Wiedniu – plan zwiedzania na 2 dni Dzień pierwszy – historyczne centrum i klasyka Wiedeń do miasto przyjazne pieszym. Pierwszy dzień najlepiej poświęcić na spacer po Innere Stadt, czyli sercu Wiednia. To tutaj koncentrują się najważniejsze symbole dawnej potęgi cesarskiej. Katedra św. Szczepana stanowi naturalny punkt orientacyjny, od którego łatwo dotrzeć do Hofburga – dawnej rezydencji Habsburgów. Spacer wzdłuż Ringstrasse pozwala zobaczyć monumentalne budynki, takie jak Opera Wiedeńska czy Parlament. Popołudnie warto przeznaczyć na chwilę wytchnienia w jednej z tradycyjnych kawiarni, gdzie można poczuć charakterystyczny rytm miasta i jego kulturę codzienności. Dzień drugi – pałace, muzea i dzielnice lokalne Drugi dzień to dobry moment na opuszczenie ścisłego centrum i poznanie bardziej zróżnicowanego oblicza miasta. Pałac Schönbrunn zachwyca skalą i ogrodami, natomiast Belweder łączy architekturę barokową z bogatą ofertą muzealną. Po południu warto skierować się do spokojniejszych dzielnic, takich jak Leopoldstadt czy Neubau, gdzie mniej turystyczna atmosfera pozwala zobaczyć Wiedeń z perspektywy mieszkańców. To także dobre miejsca na kolację w lokalnej restauracji lub spacer bez wyraźnego planu. Vienna Pass i Vienna City Card – czy warto je kupić? Co obejmuje Vienna Pass Vienna Pass umożliwia wstęp do kilkudziesięciu najważniejszych atrakcji turystycznych, w tym pałaców, muzeów i punktów widokowych, bez konieczności kupowania osobnych biletów. Jedną z największych zalet karty jest możliwość ominięcia kolejek, co przy krótkim pobycie znacząco oszczędza czas. Pass dostępny jest w wariantach czasowych, dzięki czemu łatwo dopasować go do intensywnego weekendowego planu. To rozwiązanie szczególnie korzystne dla osób, które chcą zobaczyć jak najwięcej w ciągu dwóch dni i mają jasno określoną listę atrakcji. Kiedy karta turystyczna się opłaca Jeśli plan zwiedzania opiera się głównie na spacerach po mieście, architekturze oglądanej z zewnątrz i jednej lub dwóch płatnych atrakcjach, bardziej opłacalna może być Vienna City Card. Oferuje ona nielimitowane przejazdy komunikacją miejską oraz zniżki do wybranych muzeów, restauracji i sklepów. To dobra opcja dla osób, które chcą zachować elastyczność, a jednocześnie obniżyć koszty transportu i okazjonalnych wejść. Ceny w Wiedniu – ile kosztuje weekend Jedzenie, atrakcje i komunikacja Wiedeń nie należy do najtańszych europejskich miast, jednak ceny są przewidywalne i przejrzyste, co ułatwia planowanie wydatków. Obiad w restauracji to zwykle koszt od kilkunastu do kilkudziesięciu euro, w zależności od standardu i lokalizacji. Tańszą alternatywą są lokale typu bistro oraz piekarnie oferujące ciepłe posiłki. Bilety do muzeów mieszczą się w średnim europejskim przedziale cenowym, a koszty komunikacji miejskiej pozostają relatywnie niskie w stosunku do jakości usług. Jak zaplanować budżet na 2 dni Weekend w Wiedniu można zaplanować zarówno w wersji budżetowej, jak i bardziej komfortowej. Największy wpływ na koszty ma wybór noclegu – hotele w centrum są droższe, ale pozwalają ograniczyć wydatki na transport. Liczba płatnych atrakcji oraz decyzja o zakupie karty turystycznej również znacząco wpływają na końcowy budżet. Przy rozsądnym planowaniu możliwe jest pogodzenie zwiedzania, dobrej kuchni i komfortowego pobytu bez nadmiernych wydatków. Co zjeść w Wiedniu – kuchnia, której trzeba spróbować Klasyczne dania kuchni wiedeńskiej Kuchnia wiedeńska to połączenie wpływów dawnego cesarstwa z lokalną tradycją. Wiener Schnitzel przygotowywany z cielęciny, cienko rozbity i smażony na maśle klarowanym, uznawany jest za kulinarny symbol miasta. Tafelspitz, czyli gotowana wołowina podawana z warzywami i dodatkami, był jednym z ulubionych dań cesarza Franciszka Józefa. Na deser warto spróbować Kaiserschmarrn – puszystego, rwanego naleśnika podawanego z cukrem pudrem i konfiturą. Najlepszych smaków warto szukać w tradycyjnych gospodach i restauracjach, często oddalonych od najbardziej turystycznych ulic. Kawiarnie wiedeńskie i kultura kawowa Kultura kawiarni wiedeńskich została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO i stanowi integralną część życia miasta. To miejsca, w których nie tylko pije się kawę, ale także czyta prasę, pracuje lub prowadzi długie rozmowy. Charakterystyczna jest różnorodność sposobów podawania kawy – od klasycznej czarnej po wersje z mlekiem i bitą śmietaną. W wiedeńskich kawiarniach czas płynie wolniej, a pobyt nie jest ograniczony presją szybkiego opuszczenia stolika. Gdzie nocować w Wiedniu – najlepsze dzielnice na weekend Centrum i okolice – blisko atrakcji Innere Stadt oraz sąsiednie dzielnice to najlepszy wybór dla osób, które chcą maksymalnie wykorzystać krótki pobyt. Nocleg w tej części miasta pozwala dotrzeć do większości atrakcji pieszo, bez konieczności korzystania z komunikacji miejskiej. To także dobre rozwiązanie dla tych, którzy planują wieczorne spacery lub kolacje w centrum. Minusem są wyższe ceny, jednak oszczędność czasu często rekompensuje koszt. Dzielnice tańsze, ale dobrze skomunikowane Dzielnice takie jak Leopoldstadt czy Favoriten oferują bardziej przystępne cenowo noclegi, a jednocześnie bardzo dobrą komunikację z centrum. Dzięki gęstej sieci metra i tramwajów dojazd do głównych atrakcji zajmuje kilkanaście minut. To dobre rozwiązanie dla osób, które chcą połączyć rozsądny budżet z komfortem poruszania się po mieście. Parkingi i parkowanie w Wiedniu – co trzeba wiedzieć Strefy parkowania w mieście W większości dzielnic Wiednia obowiązują płatne strefy krótkiego parkowania, często z ograniczeniem czasowym. Kontrole są regularne, a przepisy egzekwowane konsekwentnie, dlatego parkowanie na ulicy w centrum bywa uciążliwe i stresujące. Dodatkowym utrudnieniem jest ograniczona liczba miejsc parkingowych w najbardziej popularnych lokalizacjach. Park & Ride – wygodne rozwiązanie Najbardziej praktyczną opcją dla osób podróżujących samochodem są parkingi Park & Ride, zlokalizowane przy stacjach metra. Umożliwiają one pozostawienie auta na cały dzień w rozsądnej cenie i szybki dojazd do centrum komunikacją miejską. To rozwiązanie łączy wygodę z oszczędnością czasu i pieniędzy. Która pora roku najlepsza na weekend w Wiedniu Wiosna i lato – zwiedzanie i spacery Wiosna i wczesne lato to najlepszy okres na zwiedzanie miasta pieszo. Przyjemne temperatury sprzyjają spacerom po centrum oraz wizytom w ogrodach pałacowych, takich jak te przy Schönbrunnie. W tym czasie miasto ożywa, a liczne wydarzenia plenerowe dodają mu energii. Jesień i zima – kultura, jarmarki, muzea Jesień to idealny moment dla miłośników muzeów, koncertów i opery, gdy sezon kulturalny jest w pełni. Zima przyciąga natomiast jarmarkami bożonarodzeniowymi, iluminacjami i wyjątkową atmosferą, szczególnie w historycznym centrum. Choć dni są krótsze, Wiedeń nadrabia je bogatą ofertą kulturalną i klimatem sprzyjającym spokojnemu zwiedzaniu. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Co 10. drzewo na świecie znajduje się na terenie Kanady – zaskakujące fakty o kraju liścia klonowego
Jest 32 razy większa od Polski i obejmuje aż sześć stref czasowych. Kanada to kraina gór, potężnych lodowców, fascynujących miast i dzikiej przyrody. Oto 7 faktów, które pozwolą lepiej poznać fenomen kraju liścia klonowego.
W tym artykule: Kanada ciekawostki: 71% syropu klonowego pochodzi z Kanady Quebec City to najbardziej europejskie miasto Ameryki W Kanadzie znajduje się światowa stolica niedźwiedzi polarnych Kanada zaprasza obcych Czy istnieje język kanadyjski? Prawie połowa terytorium Kanady to lasy Montreal to największe francuskojęzyczne miasto po Paryżu O tym, co warto zobaczyć w Kanadzie, często piszemy w naszym serwisie. Poniżej 7 zaskakujących i mniej znanych faktów na temat tego jednego z największych i najbardziej fascynujących państw na świecie. Kanada ciekawostki: 71% syropu klonowego pochodzi z Kanady To jeden z najpopularniejszych produktów z symbolem listka klonowego. Syrop klonowy wytwarzany z soku klonowego jest uznawany za mniej kaloryczny zamiennik miodu. Kanada produkuje 71% światowego syropu klonowego, z czego 91% jest wytwarzane w Quebecu. Syrop klonowy jest jednym ze znaków rozpoznawczych kanadyjskiej kultury. Dzieje się tak, odkąd rdzenni mieszkańcy tego kraju nauczyli wczesnych osadników, jak zbierać sok i gotować z niego syrop. Obecnie istnieje ponad 8 tys. firm produkujących syrop klonowy w liczbie 13,2 miliona galonów rocznie. Quebec City to najbardziej europejskie miasto Ameryki Turyści odwiedzający Quebec City mają często wrażenie, że są w jednym z francuskich miasteczek znad Loary. Architektura tego miasta, zbudowanego przez francuskich kolonistów w XVI i XVII wieku, sprawa, że trudno się tu poczuć jak na ziemi amerykańskiej. Quebec City znane jest z bogatej historii, brukowanych uliczek i starych fortyfikacji. Co ciekawe, luksusowy hotel Château Frontenac w Quebec City dzierży tytuł rekordzisty „Księgi rekordów Guinnessa" najczęściej fotografowanego hotelu na świecie. W Kanadzie znajduje się światowa stolica niedźwiedzi polarnych Poznajcie miasteczko Churchill w prowincji Manitoba. Żyje tu mniej niż tysiąc ludzi, za to ponad 15 tys. niedźwiedzi polarnych. Ponieważ całą światową populację niedźwiedzi polarnych szacuje się na 25 tys. osobników, nie trudno obliczyć, że większość z nich żyje w okolicy Churchill. Nie bez powodu więc, miasteczko zyskało przydomek „światowej stolicy niedźwiedzi polarnych". Ogromna populacja tych zwierząt wynika z położenia miasta nad samą Zatoką Hudson, gdzie zimują niedźwiedzie polarne. Wśród mieszkańców Churchill panuje zwyczaj, by nie zamykać na zamki drzwi od domów i samochodów. Na wypadek nagłych odwiedzin niedźwiedzi, mogą się szybko ewakuować. Kanada zaprasza obcych Kanada jest krajem otwartym nie tylko na imigrantów, którzy od dekad budują wielokulturowe społeczeństwo tego państwa. W Kanadzie z otwartymi ramionami wyczekuje się również obcych z innych zakątków Wszechświata. To pierwszy kraj na świecie, który zbudował specjalne lądowisko dla UFO. Podest waży nieco ponad 130 ton, a w jej wnętrzu umieszczono kapsułę czasu, która ma zostać otwarta w 2067 roku. Tę niezwykłą konstrukcję można obejrzeć w mieście St. Paul w Albercie. Czy istnieje język kanadyjski? Nie. W Kanadzie obowiązują dwa języki oficjalne: język angielski i język francuski. Każdy z nich jest używany w lokalnej wersji, która do pewnego stopnia odbiega od angielskiego używanego w Londynie, czy francuskiego z Paryża. Język angielski w odmianie kanadyjskiej jest bardzo zbliżony do sposobu mówienia Amerykanów z USA. Bywa jednak bardziej archaiczny w pisowni i niektóre słowa są zapisywane w taki sposób, jak by to zrobili Brytyjczycy. Dobrym przykładem jest słowo „centrum", które Brytyjczycy i Kanadyjczycy zapiszą jako „centre", a Amerykanie jako „center". Poza tym Kanadyjczycy znani są z kończenia zdań, krótkim zapytaniem „eh?". Kanadyjski francuski jest z kolei dużo bardziej oddalony od francuszczyzny z Francji. Mowa ta trafiła do Kanady w XVII i w XVIII wieku i w pewien sposób zakonserwowała się na ówczesnym etapie rozwoju. Dziś dla Francuzów kanadyjska odmiana ich języka brzmi staroświecko i archaicznie. Natomiast Kanadyjczycy przyznają, że francuski z Paryża sprawia wrażenie języka nazbyt eleganckiego, a na swój sposób nawet snobistycznego. Co ciekawe, istnieje język kannada (przez dwa „n"). Jednak nie ma on nic wspólnego z państwem Kanada. Język kannada to jeden z języków drawidyjskich używany w Indiach. Prawie połowa terytorium Kanady to lasy Lasy zajmują aż 347 milionów hektarów ziemi. To w przybliżeniu tyle, ile wynosi powierzchnia 10 krajów wielkości Polski. Drzewa rosną na 42% kanadyjskiej ziemi. To nie wszystko. Co 10. drzewo na świecie znajduje się właśnie na terenie Kanady. Na powierzchni tego potężnego kraju występują przede wszystkim tundry, ale również lasy liściaste typowe dla strefy umiarkowanej, lasy subalpejskie w Kolumbii Brytyjskiej i lasy deszczowe wzdłuż wybrzeża. Montreal to największe francuskojęzyczne miasto po Paryżu W drugim co do wielkości mieście Kanady (po Toronto) językiem urzędowym jest francuski. Już samą oryginalną nazwę miasta „Mont Royal" można przetłumaczyć jako „królewskie wzgórze". W obszarze metropolitalnym Montrealu ponad 69% ludzi mówi w domu po francusku. Do znajomości tego języka przyznaje się zaś ponad 85% mieszkańców Montrealu. Pozostali montrealczycy najczęściej posługują się wyłącznie angielskim. Montreal, jak i cała prowincja Quebec, zostały w 1535 roku odkryte przez francuskiego podróżnika Jacquesa Cartiera i szybko stały się koloniami Francji. W XVII wieku w wyniku procesów zjednoczeniowych zaczęło kształtować się jedno terytorium Kanady. Pozostałe największe francuskojęzyczne miasta na świecie to Kinszasa w Republice Demokratycznej Konga, Abidżan w Wybrzeżu Kości Słoniowej i Dakar w Senegalu. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Odwiedziłem kraj, który nie istnieje. Czas zatrzymał się tu w epoce ZSRR
Pojechałem nad Dniestr, żeby zobaczyć państwo, którego nie ma na oficjalnych politycznych mapach Europy. Mimo braku uznania międzynarodowego w Naddniestrzu działa separatystyczny rząd, funkcjonuje lokalna waluta, a ulice zdobią własne flagi z sierpem i młotem.
Spis treści: Czym właściwie jest Naddniestrze Twierdza w Benderach i duch Münchhausena Tyraspol – stolica, w której czas się zatrzymał Casa Caraman – odrobina autentyczności Jak dojechać do Naddniestrza i gdzie nocować? Do Naddniestrza nie wjeżdża się przypadkiem. Przygotowania do podróży i formalności związane z pozwoleniem na wjazd zacząłem kilka miesięcy wcześniej. Jadąc w końcu od Kiszyniowa, stolicy Mołdawii, w kierunku zbuntowanej republiki, nie widzę wielu znaków informujących, dokąd prowadzi droga. Nie ma tu turystycznego szlaku, nie ma też momentu, w którym można zapomnieć, że przekracza się granicę bytu politycznego nieformalnie zawieszonego między Mołdawią a Rosją. Kontrola paszportowa odbywa się sprawnie, ale bez pośpiechu. Dostaję kartkę – pozwolenie na pobyt, które trzeba będzie oddać przy wyjeździe oraz „obstawę” w postaci przewodnika, tłumacza i dwoje przedstawicieli lokalnej telewizji. Czym właściwie jest Naddniestrze Naddniestrze, a dokładniej Naddniestrzańska Republika Mołdawska, to wąski pas ziemi wzdłuż lewego brzegu Dniestru, formalnie należący do Mołdawii, faktycznie rządzony przez separatystyczne władze od 1990 roku. Po krótkiej, ale krwawej wojnie z Kiszyniowem region ogłosił niepodległość. Nikt jej nie uznał, poza innymi nieuznawanymi bytami. Funkcjonuje tu jednak własny rząd, armia, waluta, paszporty i flaga. Ta ostatnia jest pierwszą rzeczą, którą zauważa się na ulicach Tyraspola: czerwono-zielona, z sierpem i młotem. Przewodnik tłumaczy mi symbolikę naddniestrzańskiej flagi bez cienia ironii: czerwony to rewolucja, zielony to ropa. – Nie jesteśmy sowieckim reliktem – słyszę wielokrotnie, choć im dłużej tu jestem, tym bardziej mam wrażenie, że to zdanie pełni funkcję zaklęcia. Powtarzane wystarczająco często ma odsunąć skojarzenia, które i tak narzucają się same. Twierdza w Benderach i duch Münchhausena Pierwszym przystankiem są Bendery, miasto położone formalnie po „mołdawskiej” stronie Dniestru, ale kontrolowane przez Naddniestrze. To tu znajduje się jedna z najlepiej zachowanych twierdz osmańskich w tej części Europy. Forteca Bendery, wzniesiona w XVI wieku, była elementem większego systemu obronnego Imperium Osmańskiego. Przez jej mury przewinęli się Turcy, Rosjanie, Szwedzi. I właśnie Szwedzi prowadzą do najbardziej nieoczywistego skojarzenia. To tutaj po klęsce pod Połtawą schronił się Karol XII, a wraz z nim baron Münchhausen. Ten sam, który później zasłynął jako bohater literackich opowieści o lataniu na kuli armatniej. Przewodnik opowiada o tym bez uśmiechu, jakby każda legenda była tu równie prawdopodobna jak archiwalne dokumenty. Naddniestrze ma zresztą wyraźną skłonność do tworzenia opowieści na granicy faktu. Tuż obok twierdzy stoi cerkiew, której nie sposób przeoczyć. Cała złota, lśniąca nawet w pochmurny dzień. Przewodnik zatrzymuje się i rzuca zdanie, które zapisuję dokładnie tak, jak padło: „Kościół jest ze złota, bo kiedy lśnimy, Bóg nas lepiej widzi”. Nie dopytuję. W tym miejscu nadmiar pytań mógłby zepsuć sens tej deklaracji. Tyraspol – stolica, w której czas się zatrzymał Szerokie aleje, niska zabudowa, dużo zieleni. Tyraspol to typowe miasto, które rozwinęło się w XX wieku. Przez stolicę Naddniestrza b, nad którym urządzono park z ławkami i ścieżkami spacerowymi. W centrum stoi pomnik Katarzyny Wielkiej – założycielki miasta – a kilka ulic dalej monumentalny Lenin, który wciąż pełni funkcję punktu orientacyjnego. Przy Leninie nie ma turystów robiących sobie zdjęcia dla żartu. Ludzie przechodzą obok, jakby był elementem krajobrazu. Tłumaczka mówi mi: – Tyraspol to takie Małe Włochy, mamy słońce i dużo kawiarni. Brzmi to absurdalnie, ale chwilę później, kiedy udaje mi się na kwadrans zgubić oficjalną grupę (sprawdziła się zawsze skuteczna w podobnych sytuacjach metoda na toaletę), trafiam do kawiarni No Name (ul. Junosti 20 b). Zamawiam flat white. Jest całkiem niezły. To jeden z tych drobnych szczegółów, które burzą prostą narrację o „zamrożonym postsowieckim skansenie”. Spacerując po Tyraspolu, trudno nie zauważyć porządku. Parki są zadbane, ulice czyste, komunikacja działa punktualnie. Trochę przypomina mi to białoruski Mińsk i przypominam sobie, że za porządkiem na ulicach stoi autorytarny system rządów. W jednym z budynków trafiam do stołówki w stylu radzieckim. Menu wypisane na tablicy, plastikowe tace, kompot w szklankach. Zamawiam kotleta z ziemniakami i kompot. Nie jest źle – jedzenie jest smaczne i z pewnością mogłoby się wpisać w trend „nostalgicznego komfort foodu”. Podczas zwiedzania Tyraspolu wciąż towarzyszą mi przewodnik i dwie osoby z kamerą. Filmują wszystko: wejścia, rozmowy, posiłki. Na początku próbuję to ignorować, potem przestaję. To część lokalnej rzeczywistości – kontrola, dokumentacja, narracja. Na koniec proszą mnie o wypowiedź. Chcą wiedzieć, co mi się podobało. Odpowiadam zgodnie z prawdą, ale ostrożnie. Bardzo nie chcę być wykorzystany przez tutejszą propagandę, która chętnie pokaże „zachwyconego pobytem dziennikarza z Zachodu”. Casa Caraman – odrobina autentyczności Z miasta wyjeżdżamy na wieś Tiernowka leży kilka kilometrów od Tyraspola, ale różnica jest wyraźna. Tu czas porusza się wolniej, a przestrzeń jest bardziej otwarta. Na naddniestrzańskiej prowincji też częściej rozbrzmiewa rdzenny dla tych ziem język rumuński. W samym centrum wsi Tiernowka znajduje się Casa Caraman. To dom-muzeum rodziny Karamanów. Oficjalnie to atrakcja turystyczna, w praktyce – miejsce pamięci o dawnej Mołdawii, tej sprzed granic i deklaracji. Dom jest drewniany, niski, z izbami urządzonymi tak, jakby gospodarze wyszli tylko na chwilę. – To tradycyjny dom, w którym żyły nasze babcie – słyszę od opiekunki miejsca. Na ścianach wiszą dywany. Jeden z nich pochodzi z XVIII wieku. Na nim wyszyte drzewo życia z detalami, które przyciągają wzrok na dłużej. To nie eksponat zza szyby, tylko przedmiot, który przez pokolenia był częścią codzienności. W styczniu odbywa się tu festiwal sarmali. Zjeżdża się ponad 600 osób, drogę zamykają, a wieś na jeden dzień staje się centrum regionu. Sarmale – gołąbki w liściach winorośli – gotuje się w ogromnych ilościach. To wydarzenie kulinarne, ale też społeczne. Kto przyjedzie, zostanie ugoszczony. Lepiej zapowiedzieć się wcześniej, ale nikt nie wyjdzie stąd głodny ani trzeźwy. Mołdawskie wino strumieniami trafia do szklanek. Jak dojechać do Naddniestrza i gdzie nocować? Do Naddniestrza najłatwiej wjechać od strony mołdawskiej. Z Kiszyniowa kursują marszrutki (bilet kosztuje ok. 55–60 lei mołdawskich, czyli 10–12 zł). Można też dojechać własnym autem. Wjazd wymaga paszportu, pobyt jest rejestrowany na granicy. Walutą jest rubel naddniestrzański, praktycznie niewymienialny poza regionem. Płatności kartą bywają ograniczone. Noclegi najlepiej planować w Tyraspolu. Dostępne są hotele o przyzwoitym standardzie, często pamiętające czasy radzieckie, ale odnowione. Popularne są m.in. Hotel Russia czy Elektromash. Standard nie zaskakuje, ale jest czysto, bezpiecznie i w miarę wygodnie. Alternatywą są mniejsze pensjonaty, często prowadzone przez prywatnych właścicieli. Można się też zatrzymać w Casa Caraman w Tiernowce. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Oto najstarszy klasztor w Polsce – przetrwał wojny, rozbiory i kasaty
Opactwo benedyktynów w Tyńcu to jedno z najważniejszych miejsc sakralnych i historycznych w Polsce. Położone na malowniczym wapiennym wzgórzu nad Wisłą, opactwo powstało w XI wieku i jest najstarszym funkcjonującym klasztorem benedyktyńskim w kraju. W ciągu prawie tysiąca lat przechodziło przez zniszczenia, odbudowy i przemiany, by dziś stać się popularnym celem pielgrzymek, turystyki kulturowej oraz miejscem kontemplacji i zwiedzania.
Spis treści: Historia opactwa benedyktynów w Tyńcu Architektura i zabytki opactwa Życie benedyktynów – Reguła św. Benedykta Jak zaplanować wycieczkę do Tyńca Opactwo benedyktynów w Tyńcu to nie tylko najstarszy klasztor w Polsce, ale także jedno z najcenniejszych miejsc dziedzictwa religijnego i kulturowego w kraju. Położone na malowniczym wzgórzu nad Wisłą w zachodniej części Krakowa, opactwo tynieckie od XI wieku pełniło kluczową rolę duchową, edukacyjną i obronną. Przez stulecia przetrwało najazdy tatarskie, wojny i okres kasaty, by dziś służyć jako miejsce kontemplacji, turystyki religijnej oraz zwiedzania architektonicznego. Bogata historia, wyjątkowa architektura romańska i barokowa, a także życie według reguły świętego Benedykta czynią z Tyńca obowiązkowy punkt na mapie każdego, kto interesuje się dziedzictwem benedyktynów w Polsce. Historia opactwa benedyktynów w Tyńcu Historia opactwa benedyktynów w Tyńcu sięga czasów odbudowy polskiej państwowości po najazdach i kryzysie lat 40. XI wieku. Opactwo w Tyńcu zostało prawdopodobnie założone około 1044 roku z inicjatywy Kazimierza I Odnowiciela, który sprowadził zakonników benedyktyńskich z zachodu Europy jako element wzmocnienia struktur kościelnych i kulturalnych. Usytuowanie klasztoru na wysokim wzgórzu nad Wisłą miało nie tylko znaczenie religijne, ale też strategiczne – kontrolowało szlaki handlowe i wodne prowadzące do Krakowa. Według przekazów pierwszym opatem był Aaron, późniejszy biskup Krakowa, co świadczy o wyjątkowym znaczeniu tego miejsca już od samego początku. Opactwo tynieckie szybko stało się jednym z głównych centrów duchowych w Polsce, a jego klasztor — jednym z najważniejszych ośrodków benedyktyńskich w Europie Środkowej. To jeden z ciekawszych przykładów rozwoju zakonów w średniowieczu. Na przestrzeni wieków opactwo benedyktynów w Tyńcu doświadczyło wielu dramatycznych wydarzeń. Najazd tatarski w 1259 roku niemal doszczętnie zniszczył zabudowania klasztorne. Odbudowywano je przez kolejne dekady, a zakonnicy kontynuowali działalność mimo licznych trudności. W okresie potopu szwedzkiego klasztor został splądrowany i spalony, a w czasach konfederacji barskiej służył jako ważna twierdza obronna, co dziś tłumaczy jego masywne mury i rozmieszczenie. Ciekawostką jest, że przez pewien czas benedyktyni prowadzili tu także szkołę klasztorną oraz skryptorium, w którym kopiowano manuskrypty i kroniki — część z nich przetrwała do dziś. W epoce zaborów, w 1816 roku, opactwo zostało skasowane przez władze austriackie, a mnisi musieli opuścić klasztor. Przez kolejne dziesięciolecia budowla popadała w ruinę, służąc m.in. jako magazyn i budynek świecki. Dopiero w 1939 roku benedyktyni oficjalnie powrócili do Tyńca, podejmując trud odbudowy duchowego i kulturowego dziedzictwa tego miejsca. Dziś opactwo tynieckie nie tylko pełni funkcję klasztoru, ale także centrum edukacyjnego, wydawniczego i turystycznego, a jego mury są żywym świadkiem ponad 950 lat historii Polski. Architektura i zabytki opactwa Opactwo w Tyńcu to fascynujący przykład architektonicznej ewolucji sakralnych budowli w Polsce. Przez niemal tysiąc lat swojej historii łączyło i przekształcało style, zachowując elementy średniowiecznej architektury romańskiej, gotyckiej oraz barokowej. Obecny wygląd kompleksu klasztornego jest efektem wielowiekowych przebudów, odbudów po zniszczeniach oraz adaptacji do zmieniających się potrzeb liturgicznych i obronnych. Centralnym punktem założenia jest Kościół Świętych Piotra i Pawła, którego korzenie sięgają XI wieku. W zachowanych fragmentach romańskich murów, widocznych zwłaszcza w dolnych partiach kościoła i fundamentach, kryją się ślady najstarszych warstw budowli. W kolejnych epokach dobudowano gotyckie sklepienia, wydłużono prezbiterium i wprowadzono barokowe dekoracje, widoczne przede wszystkim we wnętrzach — w ołtarzu głównym, na sklepieniach oraz w detalach sztukatorskich. Warto zwrócić uwagę na harmonijne połączenie elementów stylów architektonicznych, co czyni kościół nie tylko miejscem kultu, ale też żywym muzeum stylów sakralnych od średniowiecza po epokę nowożytną. Szczególnie cennym detalem są gotyckie portale oraz fragmenty dawnego wystroju z okresu późnego średniowiecza. Dawne zabudowania klasztorne, otaczające wewnętrzny dziedziniec, zostały zorganizowane w klauzurowym układzie architektonicznym. Układ ten służył życiu wspólnotowemu zakonników, zapewniając wyciszenie, skupienie oraz przestrzeń do modlitwy i pracy. W obrębie klasztoru znajdują się także krużganki, refektarz, dormitorium oraz biblioteka — niektóre z pomieszczeń zachowały oryginalne sklepienia kolebkowe i krzyżowo-żebrowe. Ciekawostką jest fakt, że w murach opactwa odkryto ślady średniowiecznych polichromii oraz fragmenty wczesnopiśmiennych inskrypcji łacińskich, co potwierdza wysoką rangę intelektualną i artystyczną klasztoru w minionych epokach. Dziś te zabytki można podziwiać podczas zwiedzania, zarówno w obrębie kościoła, jak i w Muzeum Opactwa, które gromadzi eksponaty z różnych okresów funkcjonowania wspólnoty benedyktyńskiej. Życie benedyktynów – Reguła św. Benedykta Życie benedyktynów od początku istnienia opactwa w Tyńcu było ściśle podporządkowane regule świętego Benedykta z Nursji, spisanej na przełomie V i VI wieku. Jej fundamentalna zasada ora et labora – módl się i pracuj – definiowała rytm dnia mnichów jako harmonijne połączenie modlitwy, pracy fizycznej, studiów oraz kontemplacji. Reguła ta, wyjątkowa na tle innych zakonnych tradycji, zakładała stabilność wspólnoty, posłuszeństwo opatowi oraz pokorę jako fundament życia duchowego. Benedyktyni w Tyńcu prowadzili życie według precyzyjnego planu dnia. Rozpoczynali go wcześnie rano modlitwami liturgicznymi, następnie zajmowali się pracą – w zależności od epoki: rolnictwem, zielarstwem, rzemiosłem, kopiowaniem ksiąg, a w czasach współczesnych także działalnością wydawniczą i edukacyjną. Codzienna praca była dla nich nie tylko obowiązkiem, ale formą służby Bogu i wspólnocie. Szczególne miejsce zajmowała działalność skryptoriów klasztornych, czyli pracowni, w których benedyktyni przepisywali i iluminowali rękopisy. Tynieccy mnisi zasłynęli w średniowieczu jako strażnicy i twórcy wiedzy, przekazując dalej teksty religijne, filozoficzne oraz kroniki historyczne. Wielowiekowa tradycja intelektualna opactwa pozostawiła po sobie liczne świadectwa piśmiennictwa, z których część przechowywana jest dziś w klasztornej bibliotece oraz muzeum. Wspólnota benedyktynów w Tyńcu pełniła również istotną funkcję w życiu okolicznych mieszkańców – prowadząc działalność duszpasterską, edukacyjną i charytatywną. Zakonnicy nauczali miejscową ludność, sprawowali sakramenty i organizowali pomoc dla ubogich. Ich obecność wpływała pozytywnie na rozwój lokalnej kultury i duchowości. Do dziś życie klasztorne w Tyńcu toczy się według dawnych zasad, choć z uwzględnieniem współczesnych wyzwań. Mnisi uczestniczą w pracy naukowej, przygotowują publikacje, prowadzą rekolekcje i warsztaty duchowe, zachowując przy tym tradycyjne rytuały liturgiczne oraz codzienny rytm wspólnotowego życia w duchu milczenia, skupienia i modlitwy. Jak zaplanować wycieczkę do Tyńca Zwiedzanie opactwa benedyktynów w Tyńcu Dziś opactwo benedyktynów w Tyńcu jest otwarte dla wszystkich, którzy pragną poznać jego bogatą historię, architekturę oraz duchowe dziedzictwo. Klasztor zaprasza zarówno turystów indywidualnych, jak i grupy zorganizowane, oferując wiele form zwiedzania — od klasycznych spacerów po terenach opactwa, po rozbudowane wycieczki z przewodnikiem i udział w wydarzeniach kulturalnych. W obrębie dawnych klasztornych budynków mieści się Muzeum Opactwa, gdzie prezentowane są średniowieczne artefakty, fragmenty dawnych murów, rekonstrukcje rękopisów, elementy wyposażenia liturgicznego oraz detale architektoniczne z różnych epok. Ekspozycja została zaprojektowana tak, by ukazać ewolucję życia monastycznego oraz zmiany w sztuce i kulturze klasztornej na przestrzeni wieków. Podczas wizyty szczególnie warto zobaczyć: krużganki klasztorne, prowadzące do poszczególnych części kompleksu, dziedziniec wewnętrzny, będący centrum życia wspólnotowego, kościół Świętych Piotra i Pawła, z jego wielowarstwową architekturą, oraz stałe i czasowe ekspozycje muzealne, ukazujące duchowy i artystyczny wymiar życia benedyktynów. Odwiedzający mogą również wziąć udział w wydarzeniach organizowanych przez klasztor — m.in. warsztatach kaligrafii, koncertach muzyki dawnej czy rekolekcjach duchowych. Opactwo benedyktynów w Tyńcu jako cel turystyczny Położenie opactwa na skalnym wzgórzu, nad malowniczym przełomem Wisły, sprawia, że Tyniec to nie tylko duchowe, ale i przyrodnicze serce okolic Krakowa. Bliskość miasta oraz niezwykłe walory krajobrazowe przyciągają turystów szukających spokoju, refleksji i estetycznych doznań. Wokół klasztoru rozciągają się tereny objęte ochroną krajobrazową – idealne do spacerów, wycieczek rowerowych czy kontemplacji wśród przyrody. Wędrując szlakami w okolicach opactwa, można odkryć punkty widokowe na dolinę Wisły, wapienne skały oraz dzikie zakola rzeki. Dla wielu gości wizyta w Tyńcu to również okazja do doświadczenia turystyki religijnej — nie tylko w kontekście zwiedzania, ale także osobistego spotkania z duchowością i ciszą miejsca, które od prawie tysiąca lat promieniuje tradycją modlitwy i pracy. Informacje praktyczne dla odwiedzających Opactwo benedyktynów w Tyńcu znajduje się w dzielnicy Dębniki, na południowy zachód od centrum Krakowa, w odległości ok. 12–15 km. Do klasztoru można bez problemu dojechać: komunikacją miejską (autobusy linii 112, 203 lub 219), samochodem (dostępny bezpłatny parking), rowerem malowniczą trasą Wiślaną, a nawet łodzią turystyczną po Wiśle – sezonowo, z przystani w centrum Krakowa. Godziny zwiedzania, cennik biletów oraz informacje o aktualnych wydarzeniach i usługach przewodnickich najlepiej sprawdzać na oficjalnej stronie opactwa, ponieważ oferta jest sezonowa i może się zmieniać. Warto zaplanować pobyt tak, by uwzględnić czas na relaks w klasztornej kawiarni, zakup produktów benedyktyńskich (np. naturalnych kosmetyków, miodów, win, ziół) oraz chwilę wyciszenia w przestrzeni duchowej tego niezwykłego miejsca. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Ryszard Kapuściński to jeden z najchętniej tłumaczonych polskich pisarzy. Jego reportaże do dziś budzą dyskusje
Ryszard Kapuściński to ikona polskiego reportażu. Przez lata relacjonował najważniejsze wydarzenia XX wieku z krajów ogarniętych wojną i rewolucją. Czy wiesz, co naprawdę ukształtowało jego spojrzenie na świat?
Spis treści: Wczesne lata życia Ryszarda Kapuścińskiego – dorastanie na Kresach i wojenne doświadczenia Studia, pierwsze kroki w dziennikarstwie i wczesne podróże Kapuścińskiego Globalny reportaż Ryszarda Kapuścińskiego – od Afryki po krańce świata Ryszard Kapuściński – mistrz literatury faktu i światowego reportażu Dziedzictwo Ryszarda Kapuścińskiego i kontrowersje po jego śmierci Od której książki Ryszarda Kapuścińskiego warto zacząć? Uznawany za mistrza reportażu Ryszard Kapuściński był obecny w momentach przełomowych historii – w Iranie podczas rewolucji, w Afryce u progu niepodległości, w Ameryce Południowej ogarniętej przewrotami. Styl pisania polskiego reportażysty stał się wzorem dla wielu dziennikarzy i reporterów na całym świecie. Czym zasłużył sobie na ten kultowy status? Wczesne lata życia Ryszarda Kapuścińskiego – dorastanie na Kresach i wojenne doświadczenia Ryszard Kapuściński, jeden z najwybitniejszych polskich reporterów i pisarzy XX wieku, przyszedł na świat 4 marca 1932 roku w Pińsku na Polesiu (obecnie na terytorium Białorusi) w rodzinie nauczycielskiej jako syn Józefa i Marii Kapuścińskich. Już wczesne lata życia wpłynęły na jego późniejszą wrażliwość, spojrzenie na świat i karierę literacką – jego ojciec był żołnierzem kampanii wrześniowej 1939 r., a rodzina żyła w niedostatku, co ukształtowało jego pierwsze doświadczenia biedy i społecznych nierówności. Po wybuchu II wojny światowej życie młodego Kapuścińskiego zostało gwałtownie przerwane – w wieku siedmiu lat musiał wraz z matką i młodszą siostrą uciekać przed sowiecką okupacją i groźbą deportacji, co oznaczało liczne przeprowadzki i ciągłą niepewność. Te traumatyczne doświadczenia – głód, strach i wojenne zagrożenie – utkwiły w jego pamięci i stały się fundamentem jego późniejszego zrozumienia ludzkiego cierpienia oraz empatii wobec ludzi dotkniętych konfliktami na świecie. Kresowa mozaika kultur – wieloetniczni rówieśnicy złożeni z Niemców, Ukraińców, Litwinów, Białorusinów, Ormian i Żydów – z którymi dorastał w Pińsku, nauczyła go od najmłodszych lat tolerancji i otwartości na różnorodność kulturową, co potem stało się znakiem rozpoznawczym jego reportaży. To właśnie ta wczesna ekspozycja na wielość języków i obyczajów ukształtowała jego podejście do „inności” i międzykulturowości. Po wojnie Kapuściński zamieszkał z rodziną w Warszawie, gdzie ukończył gimnazjum i w 1950 r. zdał maturę w prestiżowym Liceum im. Stanisława Staszica. Już jako nastolatek interesował się literaturą – debiutował w wieku 17 lat w tygodniku „Dziś i jutro”, a sportowo osiągał sukcesy: był zapalonym piłkarzem i wicemistrzem Warszawy juniorów w boksie w wadze koguciej. Te wczesne przeżycia i konfrontacje z trudną rzeczywistością wojny i przesiedleń stworzyły u Kapuścińskiego głęboką wrażliwość na los człowieka w sytuacjach ekstremalnych, co w dalszej karierze reportera i korespondenta z frontów świata stawało się centralnym tematem jego twórczości. Studia, pierwsze kroki w dziennikarstwie i wczesne podróże Kapuścińskiego Po ukończeniu Liceum im. Stanisława Staszica w Warszawie Ryszard Kapuściński rozpoczął swoją przygodę z mediami jako gońca w redakcji „Sztandaru Młodych”, gdzie szybko odkrył, że jego prawdziwą pasją jest dziennikarstwo. Równolegle podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim — najpierw na filologii polskiej, a później na wydziale historii, choć to praktyka dziennikarska w pełni go zaangażowała i ukształtowała jego dalszą karierę. Podczas Październikowej Odwilży w 1956 roku Kapuściński zdobył pierwsze uznanie jako reportażysta – został wyróżniony za reportaż o Nowej Hucie, który ukazał jego wrażliwość i zdolność opisania przemian społecznych w Polsce. To doświadczenie nie tylko potwierdziło jego talent, ale również otworzyło drzwi do pierwszych dalekich podróży, które później stały się znakiem rozpoznawczym jego twórczości. Już w tym samym roku wyjechał w swoje pierwsze reporterskie podróże do Azji – odwiedził Indie, Afganistan i Pakistan, a w 1957 roku kontynuował wyprawy do Japonii i Chin, co w tamtych czasach było rzadkością dla młodego dziennikarza. Te podróże nie tylko poszerzyły jego horyzonty, lecz także dały początek jego unikalnemu stylowi reportażu o światach poza Zachodem, głęboko zanurzonych w lokalnych realiach i kontekstach kulturowych. W obliczu politycznych napięć w Polsce, gdy kolegium redakcyjne „Sztandaru Młodych” zostało rozwiązane i jego uczestnicy ukarani za wsparcie reformistycznego pisma „Po prostu”, Kapuściński zdecydował się wrócić do kraju i ostatecznie odejść z redakcji. Ta decyzja była jego aktem niezależności i świadectwem niezależności dziennikarskiego. Podróż z Chin do Polski koleją transsyberyjską, którą odbył pod koniec lat 50., zapisał po kilkudziesięciu latach jako refleksję nad złożonością imperiów i humanistycznym spojrzeniem na codzienność ludzi na obrzeżach wielkich systemów — doświadczenia te znalazły później odbicie w jednej z jego najważniejszych książek, „Imperium”. W pierwszej połowie lat 60. Ryszard Kapuściński pracował przez cztery lata jako reporter tygodnika „Polityka”, przemierzając Polskę i pisząc reportaże społeczne i lokalne, które w 1962 roku zostały zebrane w książce „Busz po polsku” — jednej z pierwszych jego ważnych publikacji pokazujących zmysł obserwacji i narracyjną głębię. Globalny reportaż Ryszarda Kapuścińskiego – od Afryki po krańce świata W latach 1960–1970 Ryszard Kapuściński stał się jednym z najbardziej znanych polskich korespondentów zagranicznych, a jego nazwisko zaczęło być utożsamiane z reportażem światowym. Po kilku latach pracy w kraju został wysłany jako korespondent Polskiej Agencji Prasowej do Afryki, gdzie spędzał znaczną część lat 60. i 70. XX wieku. W okresie, gdy kolejne afrykańskie kolonie zdobywały niepodległość, Kapuściński pojawiał się „tam, gdzie działo się coś ważnego”, często wcześniej niż inne media. Jego reporterski talent polegał na byciu jak najbliżej ludzi, których opisywał – unikał hoteli dla zagranicznych korespondentów, wybierając życie w skromnych pensjonatach i domach lokalnej ludności, co pozwalało mu głębiej zrozumieć realia społeczno‑kulturowe młodych państw afrykańskich. Podczas jednego z pobytów zapadł na malaryczne zapalenie opon mózgowych, co zmusiło go do powrotu do Warszawy, jednak już w 1967 r. wyruszył w podróż przez siedem republik azjatyckich i zakaukaskich ZSRR. Ta trzymiesięczna wędrówka zaowocowała książką „Kirgiz schodzi z konia”, w której Kapuściński pokazał inny, bardziej ludzki i złożony obraz sowieckiego imperium – daleki od utartych ideologicznych schematów. W kolejnej fazie kariery został korespondentem PAP w Ameryce Łacińskiej, gdzie przez około pięć lat mieszkał i pracował w Chile, Meksyku, Boliwii i Brazylii. Z tego okresu pochodzą jedne z jego najważniejszych książek: „Dlaczego zginął Karl von Spreit” (o Gwatemali) oraz „Chrystus z karabinem na ramieniu” (o Boliwii, Dominikanie i Haiti) – teksty, które łączą reporterską precyzję z refleksją nad przemianami politycznymi i społecznymi w Ameryce Łacińskiej. W 1974 r. Ryszard Kapuściński rozpoczął współpracę z paryskim pismem „Kultura”, dzięki czemu ponownie wyjechał do Afryki, gdzie relacjonował wojnę domową w Angoli. Swoje doświadczenia z tego konfliktu opisał w książce „Jeszcze dzień życia” – jednym z najbardziej wstrząsających i uniwersalnych opisów wojny w literaturze reportażowej XX wieku. Lata 80. przyniosły przerwę w dalekich wyjazdach z powodu stanu wojennego w Polsce – Kapuściński skupił się wtedy czasowo na twórczości poetyckiej. W 1986 r. ukazał się jego tomik „Notes”, a sam pisarz, wierny tradycyjnej formie, pisał wyłącznie na maszynie do pisania, niezależnie od miejsca zamieszkania – czy to w bloku na warszawskiej Woli, czy w domu na Kolonii Staszica. Pod koniec lat 80. rozpoczął kolejną wielką podróż – tym razem po upadającym Związku Radzieckim, którą kontynuował do 1991 r., gromadząc materiały do jednego ze swoich ostatnich wielkich dzieł – „Imperium”. Całe honorarium, jakie uzyskał za rosyjskie wydanie „Cesarza”, Kapuściński przeznaczył na finansowanie tego przedsięwzięcia, co świadczy o jego oddaniu reportażowi i determinacji w opisywaniu rzeczywistości. W 1990 r. ukazał się pierwszy tom „Lapidarium” – zbiór krótkich refleksji z podróży i lektur, który Kapuściński określał jako „poetykę fragmentu”. W kolejnych częściach tego cyklu rozwijał myśl o globalnej przemianie świata, pisząc o znikających punktach orientacyjnych i dynamice nowej epoki. W roku 2000 na Międzynarodowych Targach Książki we Frankfurcie ukazał się jego album fotograficzny „Z Afryki”, podsumowujący lata pracy w tym regionie. W ciągu roku spędzonego w Niemczech Kapuściński udzielił ponad sto wywiadów, wygłosił dziesiątki wykładów i prowadził setki spotkań autorskich, co sam podsumował jako stałą walkę między potrzebą twórczości a obowiązkiem dzielenia się doświadczeniem – pokolenia reportera, który na zawsze zmienił oblicze literatury faktu. Ryszard Kapuściński – mistrz literatury faktu i światowego reportażu Ryszard Kapuściński jest uważany za jednego z najważniejszych pisarzy literatury faktu XX wieku, który przekroczył granice tradycyjnego reportażu i wyznaczył nowe standardy w tej dziedzinie. Jako autor o wyjątkowej wiarygodności i głębi refleksji potrafił w syntetyczny i przenikliwy sposób wyjaśniać złożone procesy historyczne, społeczne i kulturowe, co wyróżniało go na tle innych dziennikarzy i pisarzy. Wojna, przemoc i ludzkie cierpienie są stałymi tematami w wielu z jego publikacji, które w sumie obejmują ponad 26 książek przetłumaczonych na ponad 30 języków. Najnowsze przekłady obejmują m.in. chińskie wydanie „Podróży z Herodotem”, co potwierdza trwałą aktualność jego myśli i globalny zasięg twórczości. Międzynarodową sławę Kapusciński zyskał szczególnie po 1983 r., gdy światowy rynek literacki przyjął anglojęzyczne wydanie „Cesarza”. Dzieło to, opowiadające o wielkości i upadku cesarza Etiopii – Hajle Syllasje, zostało przez brytyjski „Sunday Times” uznane za Książkę Roku, co jeszcze bardziej umocniło jego pozycję na arenie międzynarodowej. „Cesarz” ukazuje, jak osobista władza i symbolika monarchy splatają się z dramatyczną historią narodu – i stał się jedną z wizytówek literatury faktu. Na podstawie książki „Cesarz” w 1987 r. Royal Court Theatre w Londynie wystawił sceniczną adaptację, która z powodu ogromnego zainteresowania przeniesiona została z małej sceny na dużą salę. W Polsce natomiast prapremiera teatralna tej historii miała miejsce już w 1978 r. w Teatrze im. Jaracza w Łodzi. Podróże Kapuścińskiego po Afryce i krajach Bliskiego Wschodu zaowocowały także innymi kluczowymi tytułami, takimi jak „Szachinszach”, opisujący realia dworu szacha Iranu Rezy Pahlawiego. Jego reportaże to nie tylko faktografia, ale także głęboka refleksja nad mechanizmami władzy, tożsamości i losami ludzi żyjących w cieniu wielkich historycznych wydarzeń. Kiedy opublikował „Jeszcze dzień życia”, relację z wojny domowej w Angoli, uznani pisarze i krytycy literaccy docenili jego niespotykane połączenie reportażu z artystyczną narracją. Salman Rushdie napisał wtedy o Kapuścińskim: „Jeden Kapuściński wart jest tysiąca skamlących i fantazjujących gryzipiórków…”, podkreślając jego zdolność do oddania prawdziwego obrazu wojny i ludzkiego doświadczenia. Te proste, ale głębokie zasady sam stosował konsekwentnie – np. przy przygotowywaniu książki „Heban” zgromadził i przestudiował blisko 260 pozycji dotyczących Afryki, co świadczy o jego niezwykłej pracowitości i dociekliwości. Kapuściński pozostał wierny tradycyjnym metodom pracy – nigdy nie używał komputera, a zawsze pisał na maszynie do pisania, niezależnie od miejsca zamieszkania. Jego życie prywatne łączyło prostotę z intensywnością twórczą, co również wpływało na charakter jego pisarstwa. Ryszard Kapuściński zmarł w 2007 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który do dziś inspiruje reporterów i pisarzy na całym świecie, a jego książki są nie tylko dokumentami epoki, lecz uniwersalnymi opowieściami o ludzkim losie i współczesnej historii. Dziedzictwo Ryszarda Kapuścińskiego i kontrowersje po jego śmierci Ryszard Kapuściński zmarł w 2007 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który do dziś inspiruje reporterów i pisarzy na całym świecie, a jego książki są nie tylko dokumentami epoki, lecz uniwersalnymi opowieściami o ludzkim losie i współczesnej historii. Jednak wizerunek Kapuścińskiego jako nieomylnego mistrza reportażu zaczął być przedmiotem debat i sporów po publikacji w 2010 r. biografii „Kapuściński non‑fiction” autorstwa Artura Domosławskiego – cenionego dziennikarza i reportera, który podjął próbę ukazania pisarza „bez mitów” i analizowania zarówno jego mocnych stron, jak i słabości. Książka Domosławskiego, oparta na obszernych materiałach i rozmowach, wzbudziła głębokie kontrowersje w polskiej przestrzeni publicznej – część czytelników i krytyków uznała ją za ważny, rzetelny portret człowieka złożonego i skomplikowanego, inni z kolei krytykowali autora za to, że obnażał prywatne aspekty życia Kapuścińskiego i podważał niektóre elementy jego legendy. Publikacja spotkała się z oporem ze strony wdowy po Kapuścińskim, Alicji Kapuścińskiej, która próbowała zablokować jej wydanie w sądzie, argumentując, że narusza dobre imię męża oraz jego prywatność. Doszło także do sporów wokół wydania i treści biografii – w pewnym momencie wydawca zgodził się usunąć fragmenty pod naciskiem rodziny, co wywołało oburzenie części środowiska literackiego i dyskusję o granicach wolności twórczej i prawa do interpretacji faktów. Zwolennicy Domosławskiego podkreślali, że jego książka jest nie tylko biografią, ale także refleksją nad naturą reportażu, pamięcią historyczną i konstrukcją legendy publicznej postaci, zachęcając do krytycznego spojrzenia na mit wielkiego reportażysty. Dzięki temu debacie – często burzliwej – twórczość Kapuścińskiego zyskała dodatkową warstwę interpretacyjną i pozostaje przedmiotem analiz oraz dyskusji zarówno w Polsce, jak i za granicą. Od której książki Ryszarda Kapuścińskiego warto zacząć? Dla osób, które dopiero rozpoczynają przygodę z twórczością Ryszarda Kapuścińskiego, doskonałym punktem wyjścia jest „Cesarz” – jego najbardziej znana książka, będąca symbolicznym portretem władzy absolutnej i jej upadku na przykładzie cesarstwa Hajle Sellasje w Etiopii. Dzieło to jest nie tylko przystępne w formie, ale i głęboko uniwersalne, przez co idealnie wprowadza w styl i sposób myślenia Kapuścińskiego. Drugą rekomendowaną pozycją jest „Szachinszach”, ukazująca losy Iranu tuż przed rewolucją islamską – to książka bardziej refleksyjna, poruszająca mechanizmy społecznych przemian. Osoby zainteresowane Afryką powinny sięgnąć po „Heban”, który zawiera wielowymiarowy obraz kontynentu, bazujący na dekadach obserwacji i podróży. Z kolei „Podróże z Herodotem” spodobają się czytelnikom poszukującym głębszych filozoficznych i kulturowych przemyśleń o naturze świata, historii i człowieka – to esej, pamiętnik i traktat o reporterskiej pasji w jednym. Źródło: nagrodakapuscinskiego.pap.pl Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Kajko i Kokosz w gwarze warszawskiej. „Rogata heca” to prawdziwa gratka dla fanów polskiego komiksu
Kultowy „Wielki turniej” w nowej odsłonie! „Kajko i Kokosz. Rogata heca” to pierwsza edycja komiksu przetłumaczona na gwarę warszawską. Sylwia Węgłowska i Janusz Dziano oddają hołd Januszowi Chriście i językowi stolicy. Efekt? Przyjemny prezent dla miłośników miejskiej gwary.
Nowa edycja kultowego komiksu „Kajko i Kokosz – Wielki turniej” doczekała się niezwykłej reinterpretacji. „Rogata heca” to pierwszy album z cyklu, który ukazał się w tłumaczeniu na gwarę warszawską. Za przekład odpowiadają Sylwia Węgłowska i Janusz Dziano. Wersja ta łączy oryginalny humor Janusza Christy z językiem stołecznej ulicy, tworząc unikatowe połączenie klasyki polskiego komiksu z warszawską tradycją słowną. Sylwia Węgłowska i Janusz Dziano o pracy nad tłumaczeniem Janusz Dziano, współautor przekładu, podkreśla swoją osobistą więź z warszawską gwarą. Doświadczenia życiowe i zawodowe – między innymi praca w Domu Słowa Polskiego, gdzie powstawał pierwszy numer magazynu „Relax” – sprawiły, że tłumaczenie stało się dla niego sprawą wyjątkowo osobistą i kwestią odpowiedzialności. Z kolei Sylwia Węgłowska, która od ponad 40 lat jest fanką Kajka i Kokosza, opowiada o emocjach związanych z pracą nad przekładem: „Tłumaczenie było moim spełnieniem marzenia, którego nie miałam. No i za nic nie chciałabym narazić się jednemu z moich ulubionych twórców komiksowych, jakim jest pan Janusz Christa”. Twórcy przekładu zdecydowali się na uproszczenie języka, aby ułatwić jego zrozumienie współczesnym czytelnikom, nie rezygnując przy tym z ducha warszawskiej mowy. Kajko, Kokosz i Grandziarze – fabularna przygoda w Mirmiłowie Fabuła „Rogatej hecy” wiernie oddaje historię z „Wielkiego turnieju”. Kasztelan Mirmił zmaga się z bólem głowy spowodowanym hałasem mieszkańców Mirmiłowa, a w tle zbliża się wielki turniej. W obliczu Święta Barana problemem staje się brak barana w grodzie – a każdy kasztelan musi wystawić swojego zawodnika. Kajko i Kokosz wyruszają na wyprawę w poszukiwaniu barana, nieświadomi, że Grandziarze (czyli warszawska wersja Zbójcerzy) planują to samo. W nowej wersji bohaterowie zachowali swoje charakterystyczne cechy – Kajko pozostał rozważny i odważny, a Kokosz żarłoczny i egoistyczny. Wprowadzenie gwary warszawskiej nadało postaciom nowy wymiar i humorystyczny kontekst. Gwara warszawska jako nośnik humoru i kultury Tłumaczenie komiksu na gwarę warszawską to nie tylko zabieg językowy, ale również kulturowy. Jak zauważa Sylwia Węgłowska, gwara stolicy była i jest obecna w literaturze oraz filmie – m.in. u Stanisława Barei – dzięki czemu wiele powiedzonek i żartów przeniknęło do ogólnopolskiego języka. Humor Janusza Christy, pełen zadziorności i lokalnych odniesień, doskonale współgra z miejskim slangiem. W niektórych przypadkach nowe wersje dialogów okazały się wręcz zabawniejsze niż oryginał. Proces tłumaczenia polegał na zachowaniu balansu między autentycznością a zrozumiałością dla czytelnika, szczególnie młodszego pokolenia. Źródło: Story House Egmont
Ta potrawa zawiera toksynę silniejszą niż cyjanek. Ludzie wciąż chcą jej spróbować
Ryba fugu, choć piękna i delikatna w smaku, skrywa w sobie potencjalnie śmiertelną truciznę. Od tysięcy lat budzi fascynację, strach i kulinarny podziw – to symbol japońskiej tradycji, w której smak graniczy z ryzykiem.
Spis treści: Mięso z dreszczykiem, czyli jak działa toksyna Fugu w historii – niebezpieczny przysmak sprzed 2000 lat Szkolenie kucharzy: tylko najlepsi mają prawo do noża Smak śmierci – kulinarne doznania i odwaga konsumentów Gdzie spróbować fugu? Czy warto ryzykować? Choć na pierwszy rzut oka przypomina zwykłą rozdymkę, ryba fugu od wieków uchodzi za najbardziej kontrowersyjny przysmak japońskiej kuchni. Spożywana wyłącznie po starannym przygotowaniu przez licencjonowanych mistrzów, potrafi dostarczyć kulinarnych uniesień... lub zakończyć się śmiertelnym zatruciem. Mięso z dreszczykiem, czyli jak działa toksyna W świecie natury niewiele jest przypadków tak skrajnych jak ryba fugu. Jej mięso uchodzi za wyjątkowo delikatne i pełne smaku, jednak w jej wnętrznościach kryje się coś znacznie mroczniejszego – tetrodotoksyna. Ta silna neurotoksyna jest aż 1200 razy bardziej toksyczna niż cyjanek. Zatrucie powoduje paraliż mięśni, który prowadzi do uduszenia, ponieważ ofiara zachowuje pełną świadomość aż do momentu śmierci. Na ten moment nie istnieje skuteczna odtrutka. Co ciekawe, sama ryba nie wytwarza trucizny – jej źródłem są m.in. bakterie z rodzaju Pseudomonas, które żyją w organizmach rozdymek. Najwięcej toksyny znajduje się w wątrobie i gonadach, dlatego w Japonii zgodnie z praktyką bezpieczeństwa kulinarnego zakazane jest podawanie tych części ryby fugu. Fugu w historii – niebezpieczny przysmak sprzed 2000 lat O tym, że spożycie ryby fugu ma długą tradycję, świadczą archeologiczne odkrycia z jednej z japońskich wysp, gdzie znaleziono obgryzione ości rozdymki sprzed ponad 2 tys. lat. Brak ludzkich szczątków w pobliżu sugeruje, że już w starożytnej Japonii mieszkańcy regionu potrafili ją bezpiecznie przyrządzić. Współcześnie fugu zdobyła status niemal mityczny. Była jedyną potrawą, której spożywania zabroniono cesarzowi Japonii. Mimo tego zakazu, poddani nie przestali jej jeść – dla wielu to symbol odwagi, a nawet igrania ze śmiercią. Szkolenie kucharzy: tylko najlepsi mają prawo do noża Jak często powtarza się w ciekawostkach o Japonii, przygotowanie fugu mogą wykonywać wyłącznie licencjonowani kucharze. Zdobycie uprawnień wymaga przejścia kilkuletniego szkolenia, a na końcu trzeba zdać egzamin państwowy, który uchodzi za niezwykle trudny – sukces osiąga zaledwie jedna trzecia kandydatów. Tylko oni mają prawo do przygotowywania sashimi z tej ryby. Bezpieczna wersja fugu serwowana jest w postaci cieniutkich plasterków sashimi, które układa się na talerzu w dekoracyjny sposób – często tworząc motyw chryzantemy, symbolu śmierci w kulturze japońskiej. Smak śmierci – kulinarne doznania i odwaga konsumentów Osoby, które próbowały fugu, twierdzą, że w smaku najważniejsza jest nie sama ryba, ale emocje, które jej spożycie wywołuje. Często opisują mrowienie i drętwienie języka oraz warg, co jest efektem śladowych ilości toksyny pozostawionych celowo przez kucharza. To zmysłowe doświadczenie balansujące na granicy ryzyka i przyjemności. Gdzie spróbować fugu? Jednym z najsłynniejszych miast, w których można spróbować fugu, pozostaje Tokio. Wyspecjalizowane restauracje oferują tam wielodaniowe menu degustacyjne, w których rozdymka występuje w niemal każdej odsłonie — od cienko krojonego sashimi układanego w dekoracyjne wzory, przez zupy przygotowywane na bazie głowy ryby, aż po grillowane lub smażone kawałki mięsa oraz odpowiednio oczyszczoną skórkę. W najbardziej ekskluzywnych lokalach takie doświadczenie kulinarne może kosztować kilkaset dolarów za osobę. Fugu serwowane jest sezonowo, zazwyczaj od października do marca, kiedy mięso ryby uchodzi za najsmaczniejsze. Czy warto ryzykować? Chociaż dzisiejsze przepisy i system licencjonowania kucharzy czynią spożycie ryby fugu stosunkowo bezpiecznym, ryzyko nigdy nie znika całkowicie. To właśnie ono przyciąga wielu smakoszy. Jedzenie fugu nie jest tylko kwestią smaku – to rytuał, wyzwanie i opowieść do opowiedzenia. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Sławosz Uznański, Magda Linette i Jerzy Owsiak w jednym filmie promującym Polskę. To trzeba zobaczyć!
Narracja filmu „Poland. Mission Confidence” została skonstruowana tak, aby ukazać siłę jednostki i rolę osobistego zaangażowania w promowanie kraju. To także obraz tego, jak Polacy są postrzegani za granicą oraz jak sami postrzegają swoje miejsce w świecie.
Film dokumentalny „Poland. Mission Confidence” został pomyślany jako opowieść o Polsce jako kraju o ogromnym potencjale globalnym. Produkcja skupia się na budowaniu pozytywnej, nowoczesnej i długofalowej narracji o kraju, poprzez przedstawienie sylwetek osób, które każdego dnia współtworzą obraz Polski na świecie. Wśród zaproszonych są ludzie nauki, sportu, kultury, mediów i dyplomacji, którzy poprzez swoje działania i osiągnięcia kształtują międzynarodową opinię o Polsce. Kto wystąpił w filmie o Polsce? W produkcji udział wzięli znani i cenieni przedstawiciele różnych środowisk. Wśród nich znaleźli się: dr inż. Sławosz Uznański-Wiśniewski – naukowiec, drugi Polak w kosmosie, Jurek Owsiak – założyciel Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, dr Filip Czernicki – ekspert społeczny, dr John F. Hall Jr (NASA) – naukowiec amerykański, Georgette Mosbacher – była ambasadorka USA w Polsce, Mark Brzeziński – były ambasador USA w Polsce, prof. Włodzisław Duch – specjalista w dziedzinie informatyki, dr hab. Michał Rusinek – literaturoznawca, Andrzej Bargiel – himalaista, Magda Linette – tenisistka, Łukasz Piszczek – piłkarz, Hanna Derej – działaczka społeczna, Marcin Prokop – dziennikarz. Każda z tych postaci wnosi do filmu osobisty wymiar doświadczeń i refleksji nad tym, czym jest współczesna Polska i jak ją prezentować światu. Kto stoi za produkcją filmu Poland. Mission Confidence? Film został zrealizowany na zlecenie Fundacji Roberta Dobrzyckiego. Celem prowadzonej przez polskiego przedsiębiorcę i milionera fundacji jest wspieranie inicjatyw promujących Polskę oraz budujących jej pozytywny wizerunek na arenie międzynarodowej. „Poland. Mission Confidence” to jeden z projektów mających na celu ugruntowanie pozycji Polski jako kraju nowoczesnego, kreatywnego i otwartego na świat. Produkcja ma charakter dokumentalny, ale jej emocjonalny przekaz oraz wysokiej jakości realizacja sprawiają, że wpisuje się w nurt nowoczesnego storytellingu, mającego realny wpływ na odbiorców zarówno w Polsce, jak i za granicą. Gdzie obejrzeć film Poland. Mission Confidence? Film „Poland. Mission Confidence” jest dostępny online. Można go obejrzeć pod adresem na kanale Fundacji Roberta Dobrzyckiego na YouTube. Powyżej zamieszczamy zwiastun. Dzięki otwartej formie dystrybucji produkcja ma szansę dotrzeć do szerokiego grona odbiorców, zarówno w kraju, jak i poza jego granicami. Twórcy filmu zachęcają do udostępniania materiału i dzielenia się nim w mediach społecznościowych, by zwiększyć zasięg przekazu. Źródło: Fundacja Roberta Dobrzyckiego
Cieśnina Drake’a jest jak „gigantyczny mikser”. Panują tu najtrudniejsze warunki pogodowe na Ziemi
Pomiędzy Ameryką Południową a Antarktydą rozciąga się jeden z najbardziej niebezpiecznych akwenów świata – Cieśnina Drake’a. Silne wiatry zachodnie i spotkanie mas wód oceanicznych powodują tu powstawanie fal sięgających nawet kilkunastu metrów oraz gwałtownych sztormów.
Spis treści: Odkrycie Cieśniny Drake’a Ekstremalne warunki pogodowe Tajemnice głębin Jakie znaczenie ma dzisiaj Cieśnina Drake’a Jak dotrzeć z Polski do Cieśniny Drake’a? Cieśnina Drake’a to miejsce, w którym zderzają się wody Atlantyku i Pacyfiku, tworząc niezwykle silne prądy morskie. To jeden z najbardziej niespokojnych akwenów na Ziemi, gdzie pogoda potrafi zmieniać się w ciągu minut. Odkrycie Cieśniny Drake’a Cieśnina zawdzięcza nazwę angielskiemu żeglarzowi Francisowi Drake’owi. Choć sam Drake nie przepłynął przez ten akwen, jego ekspedycja w 1578 roku odkryła, że Przylądek Horn nie stanowi końca lądu i że rozciąga się za nim otwarte morze. Jako pierwszy Cieśninę Drake’a pokonał w 1616 roku statek Eendracht, nawigowany przez kapitana Willema Corneliszoona Schoutena. Odkrycie przez Europejczyków tego połączenia morskiego miało olbrzymie znaczenie dla handlu, będąc jednocześnie przełomem w historii nawigacji. Przez kolejne stulecia statki handlowe, podróżnicze i wojenne korzystały z Cieśniny Drake’a, pomimo panujących tu ekstremalnych warunków. Dopiero zbudowanie Kanału Panamskiego w 1914 roku zmniejszyło znaczenie południowego połączenia Atlantyku z Pacyfikiem. Ekstremalne warunki pogodowe Cieśnina Drake’a jest uznawana za miejsce, gdzie panują najtrudniejsze warunki pogodowe na Ziemi. Sztormy są tutaj codziennością. Fale osiągają wysokość nawet 15 metrów, a prędkość wiatru przekracza 100 km/godz. Za tak ekstremalne zdarzenia odpowiadają silne wiatry zachodnie, które swobodnie krążą wokół Antarktydy. Eksperci porównują wody Cieśniny Drake’a do gigantycznego miksera, gdzie oceaniczne prądy i wichry nieustannie się ścierają. Głębokie fale, przypominające ruchome góry, powstają dzięki zderzającym się masom wody i brakowi lądu, który mógłby je zatrzymać. Woda w Cieśninie Drake’a jest lodowata, a temperatura powietrza rzadko przekracza kilka stopni Celsjusza, nawet latem. To połączenie sprawia, że przeprawa przez ten akwen to wyzwanie zarówno dla statków, jak i dla ludzi. Każdy rejs wymaga szczegółowego przygotowania, a załogi muszą stale monitorować prognozy pogody, aby unikać niebezpiecznych sztormów. Nawet doświadczeni marynarze podchodzą do przepłynięcia tej cieśniny z szacunkiem. Tajemnice głębin Dno Cieśniny Drake’a od lat fascynuje badaczy. Maksymalna głębokość wynosi tu ok. 5 tys. metrów, a teren obfituje w łańcuchy podwodnych gór. Ze względu na swój niespokojny charakter, cieśnina jest wciąż stosunkowo słabo zbadana. W głębinach żyją endemiczne gatunki ryb i bezkręgowców, które przystosowały się do ekstremalnych warunków życia. To właśnie w Cieśninie Drake’a można spotkać wieloryby, orki, foki i niezliczone gatunki ptaków morskich. Szczególnie latem, kiedy lodowce na Antarktydzie cofają się, życie w tym regionie zdaje się rozkwitać. Jakie znaczenie ma dzisiaj Cieśnina Drake’a W XXI wieku Cieśnina Drake’a jest wciąż ważnym szlakiem żeglugowym dla wypraw naukowych i turystycznych na Antarktydę. Najwięcej statków wypływa z portu w Ushuaia – najdalej na południe wysuniętym mieście Argentyny. Rejs na Antarktydę trwa zazwyczaj około 2 dni i jest sporym wyzwaniem dla tych, którzy nie mają mocnego żołądka. Ze względu jednak na coraz większy ruch turystyczny w tym regionie, naukowcy i organizacje ekologiczne apelują o ochronę delikatnego ekosystemu „szóstego kontynentu”. Wprowadzane są nawet regulacje, by ograniczyć liczbę statków i turystów pokonujących Cieśninę Drake’a. Miejsca takie jak piramidy na Antarktydzie i surowa przyroda kontynentu – choć są zjawiskowe – są równocześnie niezwykle delikatne i narażone na zniszczenie. Jak dotrzeć z Polski do Cieśniny Drake’a? Podróż do Cieśniny Drake’a zaczyna się od lotu z Polski do Buenos Aires w Argentynie. Lot trwa około 15–20 godzin z przesiadkami na jednym z dużych europejskich lotnisk (m.in. we Frankfurcie, Paryżu i Madrycie). Z Buenos Aires trzeba dostać się lokalnymi liniami lotniczymi do Ushuaia – miasta położonego na Ziemi Ognistej. To właśnie stąd wypływają statki w kierunku Antarktydy. Ushuaia, choć nazywana „końcem świata”, oferuje kilka opcji noclegowych. Miasto samo w sobie może być celem podróży i bramą wypadową do odwiedzenia Parku Narodowego Ziemi Ognistej i podziwiania panoramy gór oraz lodowców Patagonii. Ta ostatnia atrakcja znalazła się liście National Geographic Traveler – 10 rzeczy, które warto zobaczyć w Argentynie. Ta część świata najlepiej prezentuje się podczas lata na południowej półkuli, czyli od listopada do marca. Jeśli nie jest się naukowcem zaangażowanym w misję badawczą Antarktydy, lepiej jest odpuścić dalszą podróż na Antarktydę. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Po co kościół wymyślił konfesjonał – za historią tego mebla stoi sławny kardynał
Dzieje konfesjonału łączą się z historią praktyki sakramentu pokuty. Wyjaśniamy, jakie były prawdziwe powody powstania konfesjonału, jak zmieniała się spowiedź w katolicyzmie oraz jakie znaczenie ma dzisiaj.
Spis treści: Historia powstania konfesjonału i pierwsze praktyki spowiedzi Praktyczne i duchowe powody wprowadzenia konfesjonału Konfesjonał we współczesnym Kościele katolickim – znaczenie i symbole Pytanie „po co kościół wymyślił konfesjonał” prowadzi do przełomowych zmian, które zaszły w Kościele katolickim w XVI wieku. Wprowadzenie konfesjonału jako miejsca wyznawania grzechów wynikało zarówno z praktycznych potrzeb wiernych, jak i z rosnącej troski o moralność oraz bezpieczeństwo spowiedzi. Inicjatywa ta wiąże się ściśle z postacią kardynała Karola Boromeusza i epoką Soboru Trydenckiego, kiedy to Kościół dążył do uregulowania i ujednolicenia sakramentu pokuty. Współcześnie konfesjonał kojarzy się nie tylko z dyskrecją, lecz także z tradycją duchowej odnowy. Historia powstania konfesjonału i pierwsze praktyki spowiedzi Wczesna forma spowiedzi i potrzeba zmian w Kościele Pierwsze wieki chrześcijaństwa nie znały konfesjonału w dzisiejszym rozumieniu. Spowiedź była wówczas wydarzeniem publicznym – grzesznik wyznawał winy wobec wspólnoty. Taka praktyka, choć zgodna z nauką Jezusa o skrusze i pojednaniu, szybko zaczęła rodzić wiele problemów. Stygmatyzacja i poczucie wstydu sprawiły, że już od VI wieku pojawiły się pierwsze próby indywidualizacji sakramentu pokuty. Właśnie wtedy mnisi irlandzcy wprowadzili praktykę prywatnej spowiedzi, która z czasem zyskała na popularności w całym Kościele łacińskim. Z biegiem stuleci rosła potrzeba stworzenia rozwiązań zapewniających większą intymność, ochronę godności penitenta oraz jednolitość praktyki sakramentalnej. Zmiany te przyspieszyły decyzje IV Soboru Laterańskiego z 1215 roku, które nałożyły na wiernych obowiązek dorocznej spowiedzi indywidualnej. Jednak dopiero okres reformacji i kontrreformacji wyznaczył kierunek rozwoju nowoczesnej formy spowiedzi w Kościele katolickim. Reforma Boromeusza i kształt nowoczesnego konfesjonału Przełom nastąpił w połowie XVI wieku. To właśnie wtedy, podczas wdrażania postanowień Soboru Trydenckiego, kardynał Karol Boromeusz – arcybiskup Mediolanu – wprowadził konfesjonał w formie specjalnego mebla, oddzielającego spowiednika i penitentów za pomocą kratki. Boromeusz wyznaczył nie tylko kształt konfesjonału, ale i zalecenia dotyczące jego umiejscowienia w każdej parafii. Kratki i przegrody miały służyć ograniczeniu kontaktu fizycznego oraz zwiększeniu poczucia bezpieczeństwa, zwłaszcza w relacjach z kobietami. Decyzja ta była podyktowana także względami zdrowotnymi. W czasach częstych epidemii minimalizowanie bliskości było działaniem prewencyjnym. Sam Boromeusz, znany z rygorystycznej moralności i surowych metod, dążył do tego, by praktyka sakramentu była jak najściślej zgodna z zasadami Kościoła. Praktyczne i duchowe powody wprowadzenia konfesjonału Zapewnienie prywatności i anonimowości penitentowi Jednym z głównych powodów powstania konfesjonału była potrzeba ochrony prywatności osoby przystępującej do spowiedzi. Dzięki przegrodzie z kratką penitent mógł swobodniej wyznawać grzechy, nie będąc rozpoznanym przez spowiednika. Taka anonimowość sprzyjała szczerości oraz głębszemu poczuciu bezpieczeństwa psychologicznego. W praktyce konfesjonał umożliwił oddzielenie sfery sakramentalnej od społecznej, wzmacniając jednocześnie poczucie zaufania do samej instytucji Kościoła. Zmiany te wpisywały się w kontrreformacyjne dążenie do uporządkowania i zjednoczenia praktyk religijnych. Bezpieczeństwo, moralność i ochrona zdrowia podczas spowiedzi Nie mniej istotnym powodem była kwestia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Oddzielenie penitentów od spowiednika poprzez kratkę stanowiło skuteczną barierę przed możliwością nadużyć, szczególnie w relacjach pomiędzy duchownym a kobietami. Takie rozwiązanie miało ograniczać pokusy oraz chronić przed skandalami, które w historii Kościoła wielokrotnie bywały przedmiotem publicznych debat. W czasach powszechnych epidemii konfesjonał miał też wymiar praktyczny – umożliwiał zachowanie dystansu, a przez to minimalizował ryzyko zakażeń. Moralna motywacja była wyraźnie akcentowana przez twórców nowoczesnej formy konfesjonału. Boromeusz postrzegał kontakt fizyczny i brak świadków jako potencjalne źródło „chaosu moralnego”, dlatego dążył do wprowadzenia zasad minimalizujących tego typu ryzyko. Konfesjonał we współczesnym Kościele katolickim – znaczenie i symbole Znaczenie konfesjonału dla praktyki sakramentu pokuty Dziś konfesjonał pozostaje stałym elementem wnętrza każdego kościoła katolickiego. Jego rola nie ogranicza się do funkcji praktycznych – to również miejsce symboliczne, gdzie wierny doświadcza Bożego miłosierdzia i łaski przebaczenia. Anonimowość i poczucie bezpieczeństwa, jakie oferuje konfesjonał, pomagają wielu ludziom otworzyć się na głęboką duchową przemianę. Sama praktyka spowiedzi przeszła liczne ewolucje, jednak sedno sakramentu pozostało niezmienne: chodzi o pojednanie człowieka z Bogiem i wspólnotą. Współcześnie, w sytuacjach wyjątkowych (np. pielgrzymki, szpitale, podróże), dopuszcza się spowiedź poza konfesjonałem, lecz to właśnie tradycyjny mebel nadal uznawany jest za standardową formę. Zmiany, kontrowersje i obecne wyzwania związane z konfesjonałem Na przestrzeni wieków pojawiały się także krytyczne głosy dotyczące instytucji konfesjonału – zarówno w wymiarze społecznym, jak i psychologicznym. Część teologów i psychologów podkreśla możliwość nadużyć, formalizmu czy nacisku emocjonalnego. Papież Franciszek podkreślił, że konfesjonał powinien być miejscem miłosierdzia, a nie „salą tortur”. Wobec dynamicznych zmian społecznych, coraz więcej osób poddaje refleksji sensowność i aktualność niektórych tradycyjnych praktyk sakramentalnych. Mimo to konfesjonał – jako miejsce sakramentalne i symboliczne – wciąż pozostaje żywym znakiem duchowej troski Kościoła o człowieka, a zarazem przestrzenią chroniącą jego intymność i wolność sumienia. Warto pamiętać, że funkcja konfesjonału wykracza poza ramy religijności. To również przykład historycznego procesu przystosowywania się instytucji do zmieniających się realiów społecznych, zdrowotnych i psychologicznych. Dzisiejszy konfesjonał, choć wywodzi się z odległej epoki, wciąż pozostaje aktualną odpowiedzią na ludzkie potrzeby duchowe i społeczne. Źródło: National Geographic Polska
Zapomnij o zwykłym zwiedzaniu – 10 miejsc na Starym Mieście w Lublinie, które naprawdę warto zobaczyć
Stare Miasto w Lublinie to serce miasta pełne historii, kultury i niezwykłych miejsc. Odkryj najważniejsze zabytki, poznaj tło historyczne i zaplanuj niezapomniany spacer wśród renesansowych kamienic, tajemniczych bram i klimatycznych zaułków.
Spis treści: Historia Starego Miasta w Lublinie Najważniejsze zabytki Starego Miasta Spacer po Starym Mieście – co warto zobaczyć? Ciekawostki i lubelskie legendy Praktyczne informacje dla zwiedzających Stare Miasto w Lublinie to jeden z najcenniejszych zespołów zabytkowych w Polsce. Niedawno pisaliśmy, że jest to jedno z tych polskich miast, którym zachwyca się świat. Zlokalizowane w centrum jednej z największych metropolii południowo-wschodniej Polski, pełne klimatycznych zakątków, artystycznych akcentów i śladów dawnej Rzeczypospolitej, przyciąga zarówno turystów, jak i mieszkańców. Historia Starego Miasta w Lublinie Historia Starego Miasta sięga ponad 700 lat wstecz – jego powstanie datowane jest na czasy średniowiecza, kiedy Lublin zaczął się rozwijać jako ważny ośrodek handlu, administracji i kultury w regionie Małopolski Wschodniej. Dzięki strategicznemu położeniu na skrzyżowaniu szlaków handlowych, miasto zyskało na znaczeniu już w XIII i XIV wieku, co zaowocowało szybkim rozwojem urbanistycznym. W 1317 roku Lublin otrzymał prawo miejskie magdeburskie, co zapoczątkowało intensywną rozbudowę – powstały m.in. mury obronne, bramy miejskie, rynek oraz ratusz. Zabudowa i układ urbanistyczny zachowały wiele cech z dawnych epok, takich jak ciasne, nieregularne uliczki, place i dziedzińce typowe dla średniowiecznej tkanki miejskiej. Renesansowe i barokowe kamienice, które w większości przetrwały do dziś, świadczą o zamożności dawnych mieszkańców i wysokim poziomie ówczesnej architektury. W czasach I Rzeczypospolitej Lublin był ważnym miejscem sądowniczym i politycznym, gdzie obradował m.in. Trybunał Koronny, najwyższy sąd apelacyjny dla szlachty Małopolski. To również tutaj w 1569 roku podpisano Unię Lubelską – akt polityczny łączący Koronę Królestwa Polskiego z Wielkim Księstwem Litewskim, co czyni Lublin miejscem o szczególnym znaczeniu dla historii całej Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Stare Miasto w Lublinie to jeden z oficjalnych Pomników Historii w Polsce – prestiżowe wyróżnienie nadane przez Narodowy Instytut Dziedzictwa. Obejmuje ono nie tylko unikatowe walory architektoniczne, ale również symboliczne znaczenie dla dziedzictwa narodowego, będąc świadectwem rozwoju kulturowego, społecznego i religijnego przez wieki. Lublin został też ogłoszony Europejską Stolicą Kultury w 2029 roku. Najważniejsze zabytki Starego Miasta Zamek Lubelski Jednym z najbardziej charakterystycznych punktów Starego Miasta jest Zamek Lubelski – jeden ze słynnych zamków na Lubelszczyźnie. To średniowieczna warownia o bogatej i złożonej historii. Pierwsze wzmianki o drewnianym grodzie na wzgórzu zamkowym pochodzą z XII wieku, natomiast murowany zamek w stylu gotyckim powstał w pierwszej połowie XIV wieku z inicjatywy króla Kazimierza Wielkiego. Przez wieki pełnił funkcje administracyjne, militarne i sądownicze – był siedzibą starosty lubelskiego, więzieniem carskim, a od XX wieku – siedzibą Muzeum Narodowego w Lublinie. W jego kompleksie znajduje się Kaplica Trójcy Świętej – wyjątkowy przykład sztuki gotyckiej z unikatowymi freskami bizantyjsko-ruskimi, które wykonano na polecenie króla Władysława Jagiełły około 1418 roku. Kaplica uchodzi za jedno z najważniejszych dzieł sztuki sakralnej w Europie Środkowej. Jej wnętrze niemal w całości pokrywają malowidła ścienne ukazujące sceny biblijne, które łączą elementy Wschodu i Zachodu – symbolizując duchową jedność ówczesnej Rzeczypospolitej. Brama Krakowska Brama Krakowska to nie tylko symbol Lublina, ale również jeden z najstarszych zachowanych elementów średniowiecznego systemu obronnego miasta. Powstała w XIV wieku i pełniła funkcję głównego wejścia do Lublina od strony zachodniej, w kierunku szlaku prowadzącego do Krakowa – stąd jej nazwa. Jej masywna, gotycka konstrukcja z charakterystyczną wieżą zegarową widoczna jest niemal z każdego punktu Starego Miasta. Dziś brama mieści Muzeum Historii Miasta Lublina, gdzie można zobaczyć m.in. makiety dawnego Lublina, dokumenty miejskie, fotografie i artefakty związane z codziennym życiem mieszkańców. Taras widokowy znajdujący się na szczycie wieży oferuje panoramiczny widok na Stare Miasto i okolicę, będąc jednym z ulubionych punktów turystów. Trybunał Koronny i Rynek W centrum Rynku Starego Miasta dominuje Trybunał Koronny – dawny ratusz miejski, który w 1578 roku decyzją króla Stefana Batorego został przekształcony w najwyższy sąd apelacyjny dla szlachty Małopolski. Gmach o cechach renesansowych i barokowych pełnił funkcję sądowniczą aż do końca XVIII wieku. To tutaj zapadały wyroki w głośnych sprawach, a jego rola polityczna i prawna była ogromna. Sam Rynek otaczają wielobarwne, zabytkowe kamienice, z których wiele posiada dobrze zachowane portale, sztukaterie i detale architektoniczne. W podziemiach części z nich zachowały się dawne piwnice i lochy handlowe, dostępne dziś do zwiedzania w ramach Trasy Podziemnej. Brama Grodzka – Teatr NN Brama Grodzka, znana też jako Brama Żydowska, była symboliczną granicą między dzielnicą chrześcijańską a żydowską. Dziś mieści się tam Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN”, który pełni rolę centrum dokumentacji historii Lublina oraz pomnika pamięci o społeczności żydowskiej, zamieszkującej niegdyś te tereny. To miejsce łączy funkcje edukacyjne, kulturalne i artystyczne – organizuje wystawy, archiwa cyfrowe, warsztaty i projekty teatralne. Celem ośrodka jest zachowanie pamięci o wielokulturowym dziedzictwie miasta, ze szczególnym uwzględnieniem jego żydowskiej przeszłości, brutalnie przerwanej przez Holokaust. Renesansowe kamienice i inne zabytki Stare Miasto w Lublinie zachwyca także detalami. Wśród nich szczególne miejsce zajmują: renesansowe kamienice z bogato zdobionymi fasadami – w tym słynna Kamienica Konopniców czy Kamienica Klonowica, Wieża Trynitarska – najwyższy punkt widokowy w obrębie starówki, będąca dawną dzwonnicą katedry, plac Po Farze – miejsce, gdzie kiedyś stał kościół farny św. Michała, dziś zrekonstruowany w formie fundamentów i zarysów murów, fragmenty murów miejskich i baszt, które przypominają o dawnych systemach obronnych miasta. Każdy z tych elementów to świadectwo bogatej historii, stylów architektonicznych i społecznych przemian, które Lublin przechodził na przestrzeni wieków. Spacer po Starym Mieście – co warto zobaczyć? Spacer po Starym Mieście warto rozpocząć od Bramy Krakowskiej, która stanowi naturalne wejście do tej zabytkowej części Lublina. Stąd można wyruszyć w kierunku Zamku Lubelskiego, mijając po drodze Rynek Starego Miasta, Trybunał Koronny, klimatyczne uliczki oraz liczne zabytkowe kamienice. Każdy krok przybliża do atmosfery dawnych wieków, a historyczna architektura i brukowane alejki nadają tej przestrzeni wyjątkowy charakter. Między głównymi punktami trasy mijasz malownicze zaułki, kawiarniane ogródki, restauracje serwujące kuchnię regionalną oraz liczne galerie sztuki i pracownie artystyczne. Spacerując po starówce, można nie tylko odkrywać zabytki, ale też poczuć rytm współczesnego miasta. Stare Miasto tętni życiem, szczególnie w sezonie letnim i podczas weekendów, gdy odbywają się tu festiwale, koncerty, targi rzemiosła i wydarzenia kulturalne. To także idealne miejsce, by zatrzymać się na chwilę, odpocząć przy filiżance kawy lub lokalnym specjale i nacieszyć się niepowtarzalną atmosferą tego miejsca – gdzie historia łączy się z codziennością mieszkańców i energią odwiedzających. Ciekawostki i lubelskie legendy Wokół Starego Miasta w Lublinie krąży wiele lokalnych opowieści, legend i tajemnic, które przez wieki były przekazywane z pokolenia na pokolenie. Już same mury obronne i bramy miejskie – przykład architektury średniowiecza – stały się tłem dla wielu historii – mówi się, że nocą można usłyszeć echa dawnych bitew lub kroki strażników patrolujących niegdyś uliczki miasta. Jedną z najpopularniejszych legend jest ta o czarciej łapie, odciśniętej na akcie sądowym w Trybunale Koronnym. Według podania, kiedy sędziowie nie potrafili wydać sprawiedliwego wyroku, szatan sam przybył, by osądzić sprawę, zostawiając swój ślad jako symbol ostatecznego rozstrzygnięcia. Odcisk łapy można do dziś zobaczyć w budynku Trybunału. Nie mniej fascynująca jest legenda o kamienicy pod św. Michałem, w której podobno nocami pojawia się postać starego alchemika szukającego receptury na nieśmiertelność. W wielu zaułkach mówi się też o duchach dawnych mieszczan, kupców i rzemieślników, którzy rzekomo nigdy nie opuścili swoich domów. Takie opowieści, pełne magii, tajemnicy i miejskiego folkloru, nadają starówce dodatkowego kolorytu. Sprawiają, że spacer po Lublinie to nie tylko lekcja historii, ale też spotkanie z niezwykłą narracją miasta, które żyje nie tylko w dokumentach i architekturze, ale też w wyobraźni jego mieszkańców. Praktyczne informacje dla zwiedzających Stare Miasto w Lublinie jest kompaktowe i większość jego najważniejszych punktów można swobodnie zwiedzić pieszo w ciągu jednego dnia. Wąskie uliczki, brak intensywnego ruchu samochodowego i bliskość zabytków sprawiają, że jest to idealna przestrzeń do spacerów – zarówno z przewodnikiem, jak i samodzielnie. Sezon turystyczny przypada na miesiące wiosenno-letnie (maj–wrzesień), kiedy odbywa się najwięcej imprez plenerowych, koncertów i wydarzeń kulturalnych. Szczególnie polecane są takie wydarzenia jak Carnaval Sztukmistrzów, Jarmark Jagielloński czy Noc Kultury, które zmieniają Stare Miasto w tętniącą życiem scenę artystyczną. Jesień i zima to czas spokojniejszy, idealny dla osób szukających bardziej kameralnego klimatu. Jak dojechać do Lublina? Do Lublina można dotrzeć na kilka sposobów: samochodem – miasto jest dobrze skomunikowane z innymi regionami Polski dzięki trasie ekspresowej S17 (Warszawa–Lublin) i S12. Parkingi znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta (np. przy ul. Podwale, ul. Zamkowej i Placu Zamkowym); pociągiem – główny dworzec PKP znajduje się ok. 15 minut spacerem od Starego Miasta. Kursują tu pociągi regionalne i dalekobieżne z Warszawy, Krakowa, Rzeszowa i innych miast; autobusem dalekobieżnym – dworzec autobusowy zlokalizowany jest przy al. Tysiąclecia, tuż obok zamku i starówki; samolotem – port lotniczy Lublin-Świdnik oddalony jest o ok. 15 km od centrum. Dojazd możliwy jest koleją lotniskową, taksówką lub komunikacją miejską. Bilety i ceny Większość atrakcji na Starym Mieście dostępna jest bezpłatnie, zwłaszcza w przypadku spacerów i zwiedzania zewnętrznych części zabytków. Natomiast wstęp do wybranych obiektów (m.in. Zamek Lubelski, Kaplica Trójcy Świętej, Brama Krakowska) jest biletowany. Przykładowe ceny: bilet normalny do Muzeum Narodowego w Lublinie: ok. 20–30 zł, ulgowy: 10–15 zł; Kaplica Trójcy Świętej – dostępna z biletem do zamku lub osobno (ok. 12–15 zł); Wieża Trynitarska (punkt widokowy): ok. 10 zł. Warto sprawdzać aktualne cenniki na stronach instytucji, ponieważ często organizowane są dni bezpłatnego wstępu, promocje i bilety łączone. Gdzie się zatrzymać? W obrębie Starego Miasta oraz jego najbliższych okolic znajduje się wiele miejsc noclegowych o różnym standardzie: butikowe hotele i apartamenty w zabytkowych kamienicach – idealne dla osób ceniących klimat miejsca (np. w pobliżu Rynku); hotele 3- i 4-gwiazdkowe – zlokalizowane wokół Starego Miasta, często oferujące widok na zamek lub katedrę; hostele i pensjonaty – bardziej budżetowa opcja dla turystów indywidualnych lub grup młodzieżowych; apartamenty do wynajęcia krótkoterminowego – popularne wśród rodzin i par, chcących zwiedzać miasto we własnym tempie. Rezerwację warto zaplanować z wyprzedzeniem, szczególnie w sezonie letnim i w czasie dużych wydarzeń miejskich. Wiele miejsc oferuje dodatkowe udogodnienia, takie jak przechowalnie bagażu, rowery miejskie czy zniżki na lokalne atrakcje. Źródło: Lublin.eu Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
5 powodów, dla których Stare Miasto w Gdańsku jest ciekawsze niż inne polskie starówki
Gdańsk Stare Miasto to miejsce pełne historii, klimatycznej architektury i wyjątkowych zabytków. Choć często mylone z Głównym Miastem, ma własny urok, bogatą przeszłość i atrakcje warte uwagi. W artykule odkryjesz, co zobaczyć na Starym Mieście, poznasz jego historię i różnice względem bardziej znanego sąsiada.
Spis treści: Gdańsk Stare Miasto – gdzie się znajduje i czym się wyróżnia? Historia Starego Miasta w Gdańsku Najważniejsze zabytki Gdańska Starego Miasta Spacer po Starym Mieście – co warto zobaczyć? Gdańsk Stare Miasto jako miejsce na weekend Kulturalne i turystyczne życie Starego Miasta Choć Główne Miasto w Gdańsku przyciąga turystów najbardziej rozpoznawalnymi zabytkami, to właśnie Stare Miasto kryje w sobie autentyczny klimat dawnych czasów. To tutaj znajdują się budowle, które przetrwały zawieruchy wojenne, a także miejsca, które opowiadają historię miasta od średniowiecza aż po współczesność. Spacerując ulicami Starego Miasta można odkryć mniej oczywiste, ale równie fascynujące atrakcje – zarówno te architektoniczne, jak i kulturowe. Gdańsk Stare Miasto – gdzie się znajduje i czym się wyróżnia? Lokalizacja i granice Starego Miasta Stare Miasto w Gdańsku położone jest w północnej części dzielnicy Śródmieście, w bezpośrednim sąsiedztwie Głównego Miasta, z którym bywa często mylone. Graniczy m.in. z ulicą Wałową, Targiem Drzewnym oraz Kanałem Raduni, który przecina jego przestrzeń, stanowiąc nie tylko element krajobrazu, ale również pamiątkę po średniowiecznym systemie hydrotechnicznym. Obszar ten zachował odmienny układ urbanistyczny – mniej reprezentacyjny niż sąsiednie Główne Miasto, za to bliższy oryginalnemu układowi sprzed wieków. Widoczne są tu różnice w skali i charakterze zabudowy: dominują budynki niższe, bardziej funkcjonalne, o mieszkalnym przeznaczeniu, z licznymi śladami powojennej odbudowy i adaptacji do nowych funkcji miejskich. Charakterystyczne dla tego rejonu są również pozostałości dawnych fortyfikacji oraz większa liczba przestrzeni otwartych, jak place i dziedzińce, które pełniły funkcje handlowe i rzemieślnicze. To właśnie tutaj przez wieki toczyło się codzienne życie mieszkańców Gdańska – mniej oficjalne, ale bardziej autentyczne i dynamiczne. Różnice między Starym a Głównym Miastem Choć zarówno Stare, jak i Główne Miasto należą do najstarszych części Gdańska, ich funkcje historyczne i dzisiejszy wizerunek znacząco się różnią. Główne Miasto było zawsze centrum reprezentacyjnym – z siedzibą władz, najważniejszymi zabytkami sakralnymi i świeckimi oraz intensywnym życiem publicznym. Znajdują się tam ulica Długa, Fontanna Neptuna, Złota Brama czy Dwór Artusa – ikony Gdańska rozpoznawalne w całej Polsce i poza jej granicami. Stare Miasto, w przeciwieństwie do swego bardziej znanego sąsiada, pełniło funkcje usługowo-przemysłowe i mieszkaniowe. Znajdowały się tu m.in. Wielki Młyn, zakłady rzemieślnicze, składy i warsztaty, które świadczyły o jego praktycznym charakterze. Dzięki temu zachował się tu bardziej surowy, lecz autentyczny klimat, który dziś doceniają osoby szukające mniej komercyjnych, spokojniejszych przestrzeni z duszą. Obecnie Stare Miasto stanowi atrakcyjną alternatywę dla zatłoczonego centrum turystycznego. Znajdują się tu kameralne kawiarnie, galerie lokalnych artystów, historyczne zaułki oraz miejsca o dużym znaczeniu kulturowym, ale niekoniecznie eksponowane w przewodnikach. To również przestrzeń, gdzie tradycja łączy się z nowoczesnością – w dawnych murach funkcjonują centra kultury, muzea oraz miejsca spotkań mieszkańców. Dzięki temu Gdańsk Stare Miasto przyciąga nie tylko turystów, ale również osoby poszukujące autentycznego kontaktu z historią, architekturą i miejskim rytmem życia. Historia Starego Miasta w Gdańsku Średniowieczne początki Stare Miasto w Gdańsku stanowi jedno z najstarszych założeń urbanistycznych tego regionu. Jego początki sięgają XII i XIII wieku, kiedy to Gdańsk zaczął przekształcać się z osady rybacko‑handlowej w ważny ośrodek o znaczeniu strategicznym i gospodarczym. Już w XIII wieku obszar ten zaczął być zabudowywany zgodnie z planami lokacyjnymi, które wyznaczały siatkę ulic, place targowe oraz miejsca pod budowę obiektów sakralnych i administracyjnych. Z czasem, na mocy przywilejów nadawanych przez książąt pomorskich i zakon krzyżacki, Gdańsk rozwijał się jako port hanzeatycki, zyskując rangę miasta o istotnym znaczeniu w międzynarodowym handlu zbożem, drewnem, suknem i bursztynem. To właśnie na terenie dzisiejszego Starego Miasta powstawały młyny, magazyny, zakłady rzemieślnicze, a także kościoły i szkoły parafialne, które służyły lokalnej społeczności. Zachowane do dziś elementy średniowiecznej zabudowy – choć w wielu przypadkach zrekonstruowane – odzwierciedlają pierwotny charakter tej części miasta. Typowe dla tego okresu są kamienice o wąskich fasadach, brukowane uliczki i fragmenty dawnych murów miejskich. Zniszczenia i odbudowa XX wiek przyniósł dramatyczne zmiany w krajobrazie Starego Miasta. Podczas II wojny światowej, zwłaszcza w 1945 roku, Gdańsk – jako strategiczny punkt militarny i symbol niemieckiej obecności – został znacząco zbombardowany i zniszczony. Stare Miasto ucierpiało w ogromnym stopniu, tracąc wiele oryginalnych budynków o wartości historycznej i kulturowej. Po wojnie rozpoczął się proces odbudowy, który nie przebiegał jednak w sposób całkowicie wierny przedwojennej zabudowie. Zamiast pełnej rekonstrukcji historycznego układu, w wielu przypadkach zdecydowano się na połączenie zachowanych elementów z nowoczesnymi funkcjami i uproszczonymi formami architektonicznymi. Odtwarzano przede wszystkim fasady, często jedynie w ich głównych partiach, natomiast wnętrza budynków i ich przeznaczenie uległy znaczącej zmianie. Dzisiejszy krajobraz Starego Miasta to efekt powojennej pragmatycznej odbudowy, łączącej zachowane dziedzictwo z potrzebami ówczesnego społeczeństwa. Można tu odnaleźć zarówno fragmenty murów pamiętających średniowiecze, jak i modernistyczne wstawki z lat 60. i 70., które wpisano w strukturę miasta z myślą o jego dalszym rozwoju i funkcjonowaniu. Pomimo powojennych przekształceń, Stare Miasto zachowało swój charakter lokalnego centrum życia społecznego, z widocznymi śladami wielowiekowej historii i miejscami, które – choć często odbudowane – wciąż przypominają o dawnym blasku Gdańska. Najważniejsze zabytki Gdańska Starego Miasta Ratusz Starego Miasta Ratusz Starego Miasta to jeden z najbardziej reprezentacyjnych budynków tej części Gdańska, wybudowany pod koniec XVI wieku w stylu manieryzmu niderlandzkiego, charakterystycznego dla północnej Europy tamtego okresu. Jego fasada wyróżnia się eleganckimi zdobieniami, smukłą wieżą zegarową i detalami architektonicznymi o bogatej symbolice. W przeszłości budynek pełnił funkcję siedziby władz miejskich Starego Miasta, które jako osobny ośrodek administracyjny funkcjonowało niezależnie od Głównego Miasta. Wnętrza zachowały fragmenty historycznych dekoracji, a obecnie mieszczą się tu instytucje kultury oraz przestrzenie wystawiennicze, gdzie regularnie organizowane są wydarzenia artystyczne, koncerty, wystawy sztuki współczesnej i prelekcje historyczne. To miejsce, które łączy historię władzy miejskiej z nowoczesnym życiem kulturalnym, pełniąc rolę ważnego ośrodka dla mieszkańców i turystów zainteresowanych lokalnym dziedzictwem. Wielki Młyn Wielki Młyn to prawdziwa perła średniowiecznej inżynierii. Zbudowany w XIV wieku przez zakon krzyżacki, był niegdyś największym młynem wodnym w Europie, posiadającym aż 18 kół młyńskich napędzanych wodami Kanału Raduni. Służył do mielenia zboża i zaopatrywania mieszkańców miasta oraz floty handlowej w mąkę. Imponująca bryła budynku – o długości blisko 50 metrów – zachwyca swoją surową, ale majestatyczną architekturą z czerwonej cegły, typową dla stylu gotyckiego Pomorza Gdańskiego. Obiekt został zniszczony podczas II wojny światowej, a następnie odbudowany i zaadaptowany do nowych funkcji. Obecnie Wielki Młyn mieści nową siedzibę Muzeum Bursztynu, które prezentuje zarówno zbiory geologiczne, jak i wyroby artystyczne z tego cenionego surowca. To połączenie dziedzictwa przemysłowego z kulturą i rzemiosłem, czyniące to miejsce jednym z najciekawszych punktów Starego Miasta. Kanał Raduni Kanał Raduni to niezwykle ważny zabytek techniki, wykopany w XIV wieku przez Krzyżaków jako część systemu hydrotechnicznego zasilającego Gdańsk. Jego głównym celem było dostarczanie wody do miejskich młynów oraz zapewnienie bezpieczeństwa przeciwpowodziowego. Biegnący przez całe Stare Miasto kanał tworzy dzisiaj malowniczą oś widokową i naturalne uzupełnienie miejskiego krajobrazu. Wzdłuż jego brzegów można podziwiać zabytkowe budynki, kładki oraz zielone enklawy. W przeszłości odgrywał rolę gospodarczą i militarną, dziś zaś jest przede wszystkim atrakcyjnym elementem przestrzeni publicznej, chętnie odwiedzanym przez spacerowiczów i miłośników historii Gdańska. Spacer po Starym Mieście – co warto zobaczyć? Urokliwe uliczki i architektura Stare Miasto to przestrzeń pełna historycznych zaułków, cichych uliczek i architektonicznych perełek, które w subtelny sposób opowiadają o wielowiekowej historii tego miejsca. W odróżnieniu od bardziej okazałego Głównego Miasta, zabudowa tutaj jest skromniejsza, lecz przez to bardziej autentyczna. Dominują odrestaurowane kamienice z powojenną rekonstrukcją fasad, wiele z nich zachowało gotyckie lub renesansowe detale, jak gzymsy, łuki czy portale wejściowe. Wśród budynków użyteczności publicznej szczególnie wyróżniają się stare szkoły, kościoły oraz dawne hale targowe, które przez wieki służyły mieszkańcom i do dziś pozostają aktywne w miejskiej przestrzeni. To również obszar licznych tablic pamiątkowych, pomników i miejsc związanych z lokalnymi bohaterami, które pozwalają zgłębić mniej znane karty historii Gdańska. Miejsca z klimatem Stare Miasto to także centrum lokalnego życia społecznego, tętniące spokojnym, ale autentycznym rytmem. W odróżnieniu od zgiełku turystycznego Długiego Targu, tutaj dominują kameralne kawiarnie, restauracje z regionalną kuchnią, antykwariaty i galerie sztuki, w których można odpocząć, poczytać lub obejrzeć prace lokalnych artystów. Wiele z tych miejsc powstało w zrewitalizowanych budynkach dawnych warsztatów lub mieszkań i zachowało oryginalne elementy konstrukcyjne, co dodatkowo buduje unikatowy klimat. Spacerując po Starym Mieście, można natknąć się na ukryte dziedzińce, zielone zakątki i tarasy widokowe, z których roztaczają się panoramy na Kanał Raduni, kościoły i zabytkowe dachy. To idealne miejsce dla osób, które szukają nie tylko zabytków, ale też doświadczenia atmosfery miasta „od środka” – spokojnej, refleksyjnej i przesiąkniętej historią codzienności. Gdańsk Stare Miasto jako miejsce na weekend Zwiedzanie w 1 dzień Choć Stare Miasto w Gdańsku nie jest rozległe, jego przestrzeń miejska oferuje na tyle bogatą ofertę turystyczną, że nawet jeden intensywny dzień może stać się niezapomnianą przygodą. Najlepiej rozpocząć od Ratusza Starego Miasta, którego monumentalna bryła i detale architektoniczne od razu wprowadzają w historyczny klimat dzielnicy. Następnie warto udać się w stronę Wielkiego Młyna, jednego z najważniejszych zabytków przemysłowych Gdańska. Spacer jego otoczeniem, w tym wzdłuż kanału Raduni, pozwala poczuć pierwotną funkcjonalność tej części miasta — gdzie gospodarka, rzemiosło i codzienne życie mieszkańców tworzyły wspólną przestrzeń miejską. Dzień można zakończyć w jednym z lokalnych lokali gastronomicznych, które mieszczą się często w zabytkowych wnętrzach, oferując nie tylko kuchnię regionalną, ale również opowieść o mieście zaklętą w cegłach i drewnianych belkach stropowych. Klimatyczne zakątki, brukowane ulice i kameralna atmosfera sprawiają, że nawet krótka wizyta może być pełna wrażeń. Propozycje tras Dla osób, które nie mają możliwości spędzenia w Gdańsku całego weekendu, idealnym rozwiązaniem jest kompaktowa trasa tematyczna po Starym Mieście. Taki spacer pozwala zobaczyć kluczowe punkty i poczuć atmosferę dzielnicy bez zbędnego pośpiechu. Rekomendowana trasa może obejmować: Ratusz Starego Miasta – jako punkt startowy i symbol lokalnej władzy; Pomnik Jana Heweliusza – nawiązanie do słynnego astronoma urodzonego w Gdańsku; Bazylikę św. Mikołaja – najstarszy gotycki kościół w mieście, który przetrwał wojnę; Wielki Młyn i Kanał Raduni – industrialna historia miasta i zieleń w centrum; Plenerowe galerie i kawiarnie – na relaks i doświadczenie lokalnej kultury. Alternatywą może być spacer wieczorny, który pozwala odkryć urok oświetlonych kamienic i podwórek, gdy turystyczny tłum już się rozproszy. Kulturalne i turystyczne życie Starego Miasta Wydarzenia sezonowe Stare Miasto to nie tylko przestrzeń do zwiedzania, ale również aktywny ośrodek wydarzeń kulturalnych. W sezonie wiosenno-letnim regularnie odbywają się tutaj spacery tematyczne z przewodnikami, które pozwalają głębiej zrozumieć historię tego obszaru – od średniowiecza po XX wiek. Tematy obejmują m.in. tajemnice gdańskich kamienic, historię zakonu dominikanów, funkcjonowanie dawnych cechów rzemieślniczych czy urbanistykę powojennej odbudowy. Nie brakuje również warsztatów artystycznych, kiermaszy rzemiosła, koncertów plenerowych, a nawet wydarzeń rekonstrukcyjnych, w których mieszkańcy wcielają się w postacie z dawnych epok. Takie działania przybliżają historię w sposób żywy, dostępny i angażujący – zarówno dla dorosłych, jak i dla rodzin z dziećmi. W okresie zimowym Stare Miasto zamienia się w nastrojową przestrzeń jarmarkową – z oświetlonymi uliczkami, grzanym winem i lokalnymi produktami, które przyciągają zarówno turystów, jak i mieszkańców. Oferty muzealne Jednym z najważniejszych punktów kulturalnych Starego Miasta jest Muzeum Bursztynu, zlokalizowane w Wielkim Młynie. Placówka prezentuje nie tylko historię i znaczenie bursztynu w kulturze Gdańska, ale także współczesne interpretacje artystyczne tego surowca. W okolicy funkcjonuje również wiele galerii sztuki, prywatnych muzeów tematycznych i punktów wystawienniczych. Często mieszczą się one w odnowionych kamienicach i dawnych magazynach, oferując ekspozycje czasowe, spotkania z artystami, pokazy filmowe czy debaty miejskie. To przestrzenie, w których kultura spotyka się z historią, a dziedzictwo materialne służy współczesnemu dialogowi. Dzięki takiej różnorodności Stare Miasto to idealne miejsce dla osób szukających kontaktu ze sztuką, historią i życiem lokalnym, bez konieczności przemieszczania się po całym mieście. Źródło: VisitGdansk.com Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Czarny Las zawdzięcza nazwę mrocznej legendzie. To z tego regionu pochodzi zegar z kukułką
Schwarzwald – podróżniczy przewodnik po malowniczym niemieckim regionie Czarny Las, gdzie natura, tradycja i kultura łączą się w jedną spójną całość. Poznaj najważniejsze atrakcje, najlepsze szlaki oraz praktyczny plan podróży z Polski.
Spis treści: Największe atrakcje Schwarzwaldu – co warto zobaczyć w Czarnym Lesie? Aktywne zwiedzanie Schwarzwaldu – przygoda na szlakach i rowerach Kultura Schwarzwaldu i lokalne specjały – czego warto spróbować? Kiedy jechać do Schwarzwaldu i jak zaplanować podróż z Polski? Schwarzwald, znany w Polsce jako Czarny Las, to rozległy, zalesiony region górski położony w południowo‑zachodnich Niemczech, w kraju związkowym Badenia‑Wirtembergia. Pasmo to ma około 160 km długości i obejmuje wiele malowniczych dolin, szlaków, jezior i tradycyjnych wiosek, co sprawia, że jest jednym z najchętniej odwiedzanych miejsc turystycznych w Niemczech. Największe atrakcje Schwarzwaldu – co warto zobaczyć w Czarnym Lesie? Fryburg Bryzgowijski (Freiburg im Breisgau) To największe miasto Schwarzwaldu, uważane za bramę do południowej części regionu. Znajdziesz tu imponującą katedrę Münster z XIII wieku, wąskie brukowane uliczki i klimatyczne kanały. Fryburg jest również znany jako jedno z najbardziej ekologicznych miast Niemiec, z rozbudowaną siecią ścieżek rowerowych i niską emisją dwutlenku węgla. Miasto tętni życiem akademickim i kulturalnym, a liczne kawiarnie, targi i muzea sprawiają, że można tu spędzić cały dzień bez nudy. Jeziora Titisee i Schluchsee Titisee to jedno z najbardziej znanych jezior w Schwarzwaldzie – otoczone lasami i łagodnymi wzgórzami, przyciąga miłośników natury i sportów wodnych. Można tu wypożyczyć rowerki wodne, łodzie elektryczne, a nawet popływać w wyznaczonych kąpieliskach. Schluchsee, większe i położone wyżej, zachwyca krystalicznie czystą wodą i ciszą – idealne na dłuższe spacery i relaks z dala od tłumów. Oba jeziora oferują infrastrukturę turystyczną, ścieżki spacerowe, restauracje z regionalną kuchnią oraz dostęp do komunikacji publicznej. Wodospady Triberg (Triberger Wasserfälle) To najwyższe wodospady Niemiec, spadające z łącznej wysokości 163 metrów. Znajdują się w sercu Schwarzwaldu i są łatwo dostępne pieszo z miasteczka Triberg. Obszar wokół wodospadów to świetne miejsce na lekki trekking, zwłaszcza że przygotowano kilka poziomów ścieżek i punktów widokowych. W okolicy znajdziesz także muzeum Schwarzwaldu, sklepy z ręcznie robionymi zegarami z kukułką oraz lokalne piekarnie serwujące słynną wiśniową Schwarzwälder Kirschtorte. Baden‑Baden – miasto uzdrowiskowe Położone na północnym skraju Schwarzwaldu Baden‑Baden łączy elegancję kurortu z tradycją lecznictwa termalnego. Miasto oferuje historyczne łaźnie rzymskie, nowoczesne spa, kasyno oraz parki idealne na relaksujące spacery. Dzięki naturalnym gorącym źródłom i stylowej architekturze Baden‑Baden przyciąga zarówno kuracjuszy, jak i turystów ceniących wysoką jakość usług. Warto tu zaplanować dzień odpoczynku od aktywnych wędrówek. Muzea i parki tematyczne Schwarzwaldu Black Forest Open Air Museum (Vogtsbauernhof) To etnograficzny skansen na wolnym powietrzu, który prezentuje tradycyjne domy mieszkalne, zabudowania gospodarcze i rękodzieło z różnych części Schwarzwaldu. Wizyta w muzeum to doskonała okazja do zrozumienia, jak wyglądało życie w regionie przed wiekami – z pokazami tkactwa, pieczenia chleba i pracy kowala. Atrakcja szczególnie polecana rodzinom z dziećmi i pasjonatom historii lokalnej. Steinwasen Park To park rozrywki i małe zoo położone w pobliżu Oberried. Łączy atrakcje edukacyjne i rozrywkowe – od zjeżdżalni alpejskich, przez most wiszący, po kontakt ze zwierzętami. Dzieci będą zachwycone, a dorośli docenią piękne położenie wśród gór i lasów. To świetne miejsce na dzień pełen rodzinnej zabawy, który pozwala również odpocząć od bardziej intensywnych tras pieszych. Aktywne zwiedzanie Schwarzwaldu – przygoda na szlakach i rowerach Dla osób szukających aktywnych form wypoczynku Schwarzwald to prawdziwy raj. Niezależnie od kondycji fizycznej czy doświadczenia w turystyce pieszej lub rowerowej, region oferuje setki możliwości spędzania czasu na świeżym powietrzu. To idealna destynacja dla miłośników trekkingu, natury, sportów oraz rodzin z dziećmi. Wędrówki i szlaki piesze Schwarzwald posiada jedną z najlepiej rozwiniętych sieci szlaków turystycznych w Europie – liczy ona tysiące kilometrów tras o zróżnicowanym stopniu trudności. Znajdziesz tu zarówno łatwe ścieżki spacerowe wzdłuż jezior i dolin, jak i zaawansowane trasy górskie, które wymagają odpowiedniego przygotowania. Szczególnie polecanym szlakiem jest Westweg – długodystansowa trasa o długości ponad 280 km, biegnąca z Pforzheim do Bazylei. To jeden z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych szlaków turystycznych Niemiec. Szlak wiedzie przez najpiękniejsze partie Schwarzwaldu, oferując spektakularne panoramy, punkty widokowe, schroniska oraz dostęp do lokalnej kuchni. Inne popularne trasy to: Murgleiter – zróżnicowany szlak prowadzący przez malownicze doliny i grzbiety górskie, Schluchtensteig – idealny dla miłośników wąwozów, rzek i bujnej roślinności. Warto również wspomnieć o świetnym oznakowaniu szlaków, tablicach informacyjnych i dostępnych mapach online – co sprawia, że planowanie i realizacja nawet kilkudniowego trekkingu są bardzo komfortowe. Rowerowe trasy i infrastruktura Schwarzwald przyciąga także entuzjastów rowerów górskich, trekkingowych i elektrycznych (e‑bike). Region oferuje szeroką gamę tras rowerowych, dostosowanych do różnych poziomów trudności – od spokojnych tras rekreacyjnych w dolinach, po techniczne zjazdy MTB. Dla początkujących polecane są trasy w okolicach: jeziora Titisee, dolin Gutach i Kinzig, Schluchsee – trasa wokół jeziora to malownicza pętla idealna na rodzinną wyprawę. Zaawansowani rowerzyści mogą spróbować sił na bardziej wymagających, górskich szlakach z przewyższeniami i ostrymi zakrętami, np. w okolicach Feldberg czy Todtnau. Lokalne wypożyczalnie oferują szeroki wybór rowerów, a wiele pensjonatów i hoteli posiada certyfikat „Bett+Bike”, gwarantujący infrastrukturę przyjazną rowerzystom. W sezonie dostępne są również szczegółowe mapy, aplikacje mobilne i punkty serwisowe, co znacząco podnosi komfort planowania wycieczek rowerowych. Parki tematyczne i atrakcje przyrodnicze dla rodzin Dla rodzin z dziećmi Schwarzwald oferuje ciekawe połączenie aktywnego wypoczynku z edukacją i zabawą. Najlepszym przykładem jest Steinwasen Park – park rozrywki położony w naturalnym otoczeniu, który umożliwia kontakt ze zwierzętami, a także oferuje zjeżdżalnie alpejskie, mosty linowe i kolejki górskie. To nie tylko park zabaw, ale również miejsce, gdzie dzieci mogą poznać faunę Schwarzwaldu, zobaczyć kozice, jelenie, muflony czy sarny. Cały obiekt utrzymany jest w duchu ekologii i lokalnej tradycji, dzięki czemu świetnie wpisuje się w charakter regionu. Dodatkowo warto wspomnieć o: parkach linowych i placach zabaw w lasach, szlakach tematycznych dla dzieci, np. z interaktywnymi tablicami przyrodniczymi, kolejkach górskich kursujących z punktów widokowych, np. Feldbergbahn. Kultura Schwarzwaldu i lokalne specjały – czego warto spróbować? Region Schwarzwaldu to nie tylko lasy, jeziora i góry – to również bogata tradycja kulinarna i kulturowa, której korzenie sięgają średniowiecza. Od smaków, które trafiają na talerze, po stroje ludowe i rzemiosło – każdy element życia w Schwarzwaldzie opowiada historię o silnym przywiązaniu do natury i dziedzictwa przodków. Schwarzwälder Kirschtorte – ikona niemieckiej cukierni Na liście obowiązkowych smaków nie może zabraknąć słynnego tortu szwarcwaldzkiego – czyli Schwarzwälder Kirschtorte. To tradycyjny deser z ciemnym biszkoptem, bitą śmietaną, wiśniami i lokalnym likierem wiśniowym Kirschwasser, który nadaje ciastu charakterystyczny aromat. Tort jest nie tylko kulinarnym symbolem regionu, ale również częścią niemieckiego dziedzictwa kulinarnego, serwowanym w niemal każdej cukierni w Schwarzwaldzie. Warto wiedzieć, że Kirschwasser (wódka wiśniowa) jest produktem chronionym geograficznie. Może być wytwarzana wyłącznie w określonych częściach regionu z lokalnych wiśni, co dodatkowo podnosi prestiż deseru. Schwarzwälder Schinken – szynka z Czarnego Lasu Drugim filarem lokalnej kuchni jest szwarcwaldzka szynka wędzona – czyli Schwarzwälder Schinken. To mięso długo dojrzewające, wędzone na drewnie iglastym, które następnie leżakuje w chłodnych, suchych warunkach. Cechuje je intensywny, lekko dymny smak i różowa barwa. Podawana jest najczęściej na zimno – jako przystawka, z wiejskim chlebem i masłem, lub w zestawie z regionalnymi serami. Szynka ta posiada oznaczenie chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG) w UE – co oznacza, że musi być produkowana w Schwarzwaldzie i spełniać określone normy jakości. Sery, pieczywo i inne przysmaki W Schwarzwaldzie warto także skosztować: górskich serów krowich i kozich, często produkowanych w małych, rodzinnych gospodarstwach, pełnoziarnistego chleba żytniego, wypiekanego w tradycyjnych piecach na drewnie, kiełbas i wędlin z dziczyzny – często dostępnych na lokalnych targach i w sklepach mięsnych. Do posiłków podawane są lokalne piwa kraftowe oraz rzemieślnicze wina z Doliny Renu, szczególnie białe odmiany Riesling i Grauburgunder. Tradycja i folklor Schwarzwaldu Podczas pobytu możesz także zetknąć się z lokalnym folklorem – szczególnie podczas festynów wiejskich i wydarzeń sezonowych, gdzie mieszkańcy prezentują: stroje ludowe, z charakterystycznymi czapkami Bollenhut dla kobiet z okrągłymi pomponami (czerwonymi dla panien, czarnymi dla mężatek), regionalne tańce i muzykę, często z wykorzystaniem akordeonów, skrzypiec i dzwonków pasterskich, lokalne rzemiosło, w tym wyroby z drewna, hafty oraz ręcznie robione zegary z kukułką – symbol Schwarzwaldu na całym świecie. Kiedy jechać do Schwarzwaldu i jak zaplanować podróż z Polski? Najlepszy czas na odwiedzenie Schwarzwaldu zależy od tego, czego oczekujesz od podróży. Wiosna i jesień to idealny wybór dla miłośników pieszych wędrówek i spokojnego zwiedzania – temperatura jest umiarkowana, przyroda zachwyca kolorami, a turystów jest zdecydowanie mniej niż w sezonie letnim. Lato przyciąga najwięcej odwiedzających – to czas, kiedy możesz w pełni korzystać z kąpieli w jeziorach, dłuższych tras pieszych i rowerowych oraz lokalnych festynów i wydarzeń plenerowych. Z kolei zima to świetna okazja dla fanów narciarstwa biegowego i zjazdowego, ale trzeba liczyć się z niższych temperaturami, opadami śniegu i krótszym dniem, co może wpłynąć na planowanie aktywności. Planując podróż z Polski do Schwarzwaldu, warto rozważyć dwa główne środki transportu. Samochód daje największą elastyczność – z Warszawy czy Poznania do regionu dotrzesz w około 9–11 godzin, pokonując około 1000 km. To wygodna opcja szczególnie dla rodzin i osób planujących zwiedzać mniejsze miejscowości i atrakcje rozrzucone po regionie. Alternatywą jest samolot – najbliższe lotniska to Stuttgart (STR) i Karlsruhe/Baden‑Baden (FKB). Po przylocie najlepiej wynająć samochód lub skorzystać z dobrze rozwiniętej sieci kolei regionalnych i autobusów. Warto wybrać nocleg w hotelu oferującym kartę KONUS, która umożliwia bezpłatne korzystanie z transportu publicznego w całym Schwarzwaldzie. Plan krótkiej podróży do Schwarzwaldu Na krótki wypad doskonałym planem będzie czterodniowy pobyt, który może wyglądać następująco: Dzień 1: przyjazd i wieczorne zwiedzanie Fryburga Bryzgowijskiego. Dzień 2: wypoczynek nad jeziorem Titisee, spacer lub rejs łodzią. Dzień 3: wizyta przy wodospadach Triberg, połączona z odkrywaniem lokalnych muzeów i sklepów z zegarami. Dzień 4: relaks w Baden‑Baden lub dzień spędzony w rodzinnym parku rozrywki. Podczas pakowania nie zapomnij o podstawowym ekwipunku: wygodnych butach trekkingowych, odzieży warstwowej, kurtce przeciwdeszczowej oraz plecaku z wodą i przekąskami – zwłaszcza jeśli planujesz aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu. Jako obywatel Polski możesz podróżować z ważnym dowodem osobistym lub paszportem, a walutą obowiązującą w Niemczech jest euro – mimo że płatności kartą są powszechne, zawsze warto mieć trochę gotówki. Schwarzwald to kierunek przyjazny dla rodzin z dziećmi – znajdziesz tu łatwe szlaki, place zabaw, parki tematyczne i atrakcje edukacyjne. Aby w pełni poczuć klimat regionu, zaplanuj przynajmniej 3–5 dni pobytu, ale jeśli chcesz odkryć więcej niż tylko najważniejsze punkty, zarezerwuj tydzień lub więcej. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Najbardziej odległa wyspa Chorwacji – to tu kręcono sceny do filmu „Mamma Mia”
Wyspa Vis przez dekady była zamknięta dla turystów, dziś zachwyca spokojem i dziką przyrodą. W poniższym przewodniku od Travelera znajdziesz wszystko, co warto zobaczyć i przeżyć na tej chorwackiej wyspie.
Spis treści: Gdzie leży wyspa Vis i jak tam dotrzeć? Krótka historia wyspy Vis – od Issy po niepodległą Chorwację Najpiękniejsze plaże na wyspie Vis Atrakcje turystyczne i miejsca, które warto zobaczyć Aktywności na Vis – co robić na miejscu? Gdzie spać i co zjeść na wyspie Vis? Czy warto jechać na wyspę Vis? Opinie i praktyczne porady Wyspa Vis to jedno z najbardziej fascynujących i najmniej komercyjnych miejsc na mapie Chorwacji. Położona na ciepłym Adriatyku, przez lata pozostawała zamknięta dla turystów, co pozwoliło wyspie zachować naturalne piękno, dzikie plaże i autentyczny dalmatyński klimat. Dziś przyciąga podróżników spragnionych spokoju, historii i bliskości przyrody. To miejsce, gdzie czas płynie wolniej – idealne zarówno na romantyczny wyjazd we dwoje, rodzinne wakacje, jak i aktywny wypoczynek z dala od zatłoczonych kurortów. Gdzie leży wyspa Vis i jak tam dotrzeć? Wyspa Vis leży w południowej Dalmacji na Morzu Adriatyckim, około 60 km na południowy zachód od Splitu. Jest częścią Chorwacji, ale przez dziesięciolecia była miejscem niedostępnym dla turystów z powodu strategicznego znaczenia – w czasach Jugosławii znajdowała się tu baza wojskowa, co przyczyniło się do zachowania jej dziewiczego charakteru. Dopiero po 1989 roku otwarto ją ponownie dla odwiedzających, dzięki czemu Vis zachowała swój autentyczny urok oraz wyjątkowy klimat mało uczęszczanej wyspy. Położenie geograficzne Vis to wyspa wulkanicznego pochodzenia, mająca powierzchnię około 90 km². Wyróżnia się górzystym terenem, bogatą roślinnością śródziemnomorską i licznymi zatokami o krystalicznie czystej wodzie. Jej najwyższy punkt to Hum – wzgórze o wysokości 587 m n.p.m., z którego roztacza się panoramiczny widok na całą wyspę oraz sąsiednie wyspy archipelagu. Wybrzeże Vis charakteryzuje się malowniczymi klifami, ukrytymi plażami i naturalnymi jaskiniami, w tym słynną Błękitną Grotą (Modra špilja) na pobliskiej wysepce Biševo. Dojazd na wyspę Vis Na Vis nie dotrzesz bezpośrednio samolotem – najpierw trzeba dostać się do Splitu, największego miasta środkowej Dalmacji, które dysponuje międzynarodowym lotniskiem oraz dobrze rozwiniętą infrastrukturą promową. Ze Splitu na Vis można dotrzeć na kilka sposobów: promem pasażersko-samochodowym Jadrolinija – kursy odbywają się codziennie, a rejs trwa około 2,5 godziny. To najlepsza opcja dla osób podróżujących z samochodem lub rowerem; katamaranem Krilo lub Jadrolinija – szybsze połączenie dla samych pasażerów, z czasem podróży około 1,5 godziny. Kursy są wygodne i oferują widoki na inne wyspy dalmatyńskie; w sezonie letnim (od czerwca do września) połączenia są bardzo częste, zarówno rano, jak i wieczorem. Warto jednak rezerwować bilety z wyprzedzeniem, szczególnie w weekendy oraz w okresach świątecznych, gdy zainteresowanie jest największe. Dodatkowo na wyspę kursują prywatne łodzie zorganizowane przez biura podróży i właścicieli apartamentów, oferując indywidualne transfery z lądu. Na Vis można również dopłynąć jachtem – wyspa posiada przystanie i mariny, m.in. w miejscowościach Vis i Komiža, co czyni ją popularnym przystankiem na żeglarskim szlaku Dalmacji. Krótka historia wyspy Vis – od Issy po niepodległą Chorwację Grecka kolonia Issa Wyspa Vis była pierwszą grecką kolonią na terenie dzisiejszej Chorwacji. Około 397 r. p.n.e. osadnicy z Syrakuz na Sycylii, pod wodzą Dionizjusza Starszego, założyli tu miasto Issa. Była to samodzielna polis, która z czasem rozwinęła własną sieć handlową i kolonie na sąsiednich wyspach, takich jak Hvar (Pharos) czy Korčula. Do dziś w mieście Vis można oglądać pozostałości greckiego portu, fragmenty fortyfikacji miejskich oraz ceramiczne znaleziska archeologiczne, które potwierdzają wysoki poziom cywilizacyjny tamtej osady. Czasy rzymskie i średniowieczne Po upadku greckiej Issy wyspa dostała się pod panowanie Rzymian, którzy zachowali strategiczne znaczenie Vis w handlu morskim. Ślady ich obecności są widoczne w postaci rzymskich willi, mozaik podłogowych, łaźni oraz cystern na wodę. Rzymska Issa była znana również z produkcji wina i oliwy z oliwek, co czyniło ją ważnym punktem eksportowym. W średniowieczu Vis przechodziła z rąk do rąk – najpierw znalazła się pod wpływem Bizancjum, później przeszła pod kontrolę Republiki Weneckiej, co miało ogromny wpływ na architekturę i kulturę wyspy. Po upadku Wenecji, na mocy decyzji Kongresu Wiedeńskiego w 1815 roku, Vis została włączona do monarchii Habsburgów, w której pozostawała aż do końca I wojny światowej. W tym okresie budowano tu fortyfikacje, m.in. Fort George (znany dziś jako miejsce koncertów i wydarzeń kulturalnych). XX wiek – baza wojskowa W XX wieku losy Vis były silnie związane z historią Bałkanów. Po krótkim epizodzie włoskiego panowania w czasie II wojny światowej, wyspa stała się siedzibą sił partyzanckich Josipa Broz Tito. W 1944 roku to właśnie tutaj zorganizowano sztab główny jego oddziałów. Jednym z najważniejszych punktów tego okresu jest Tito’s Cave (Titova spilja) – jaskinia, w której przywódca ukrywał się i prowadził działania wojenne. Po wojnie Vis została przekształcona w zamkniętą strefę wojskową przez jugosłowiańską armię. Wstęp dla cywilów, a tym bardziej turystów, był zabroniony aż do 1989 roku. W tym czasie powstała tu rozbudowana sieć tuneli, bunkrów i instalacji wojskowych, z których wiele można dziś zwiedzać. Pozostałości te nadają Vis niezwykły, historyczno-militarny charakter, który wyróżnia ją spośród innych chorwackich wysp. Najpiękniejsze plaże na wyspie Vis Plaża Stiniva To najbardziej znana plaża na Vis i jedna z najczęściej fotografowanych i najpiękniejszych plaż w całej Chorwacji. Położona jest w zamkniętej zatoce, otoczonej stromymi klifami, które tworzą naturalną bramę do wąskiego odcinka wybrzeża. Plaża Stiniva słynie z białych kamieni i krystalicznie czystej wody, która przyciąga miłośników nurkowania z maską. Można się tu dostać stromą ścieżką z lądu lub – wygodniej – łodzią od strony morza. W 2016 roku została uznana za najpiękniejszą plażę Europy przez European Best Destinations, co tylko zwiększyło jej popularność wśród turystów z całego świata. Srebrna Plaża Plaża Srebrna, położona na południowym wybrzeżu wyspy, zawdzięcza swoją nazwę jasnym, dużym kamieniom, które w pełnym słońcu połyskują jak srebro. Jest to jedna z ulubionych plaż rodzin z dziećmi – oferuje łagodne zejście do morza, spokojne fale oraz dużo cienia dzięki otaczającym ją sosnom i piniom. Miejsce jest również dobrze przygotowane – znajdują się tu ławki, toalety i ścieżki spacerowe, co czyni ją jedną z najlepiej zagospodarowanych plaż na Vis. Stončica – plaża z piaskiem To wyjątkowa, piaszczysta plaża, co stanowi rzadkość w skalistej Chorwacji. Położona w szerokiej zatoce Stončica, na wschodnim krańcu wyspy, plaża ta ma bardzo płytkie dno, które ciągnie się daleko w głąb morza – idealne warunki dla małych dzieci i osób nieumiejących pływać. W pobliżu działa znana restauracja rybna, serwująca lokalne specjały – w tym świeże owoce morza i wino z Vis. Plaża jest również często wybierana przez żeglarzy, którzy cumują w zatoce. Ukryte zatoczki i plaże tylko dla wtajemniczonych Wyspa Vis kryje dziesiątki mniejszych, często dzikich plaż, dostępnych jedynie łodzią lub pieszo przez wąskie ścieżki. Wśród nich warto wyróżnić: Mala Travna – malownicza zatoczka z kameralną atmosferą i lokalną konobą serwującą owoce morza, Rogačić – spokojna plaża w pobliżu dawnych fortyfikacji, idealna do nurkowania, Milna – przyjazna dla rodzin, z szerokim zejściem do morza i drobnym żwirkiem, Svitnja – cicha, niemal prywatna plaża, idealna na romantyczne kąpiele o zachodzie słońca. Większość tych miejsc charakteryzuje się brakiem tłumów, dziewiczą przyrodą i możliwością obcowania z naturą bez infrastruktury turystycznej. To idealna opcja dla tych, którzy szukają ciszy, prywatności i spokoju z dala od głównych szlaków turystycznych. Atrakcje turystyczne i miejsca, które warto zobaczyć Miasto Vis – starożytna Issa Miasto Vis, położone na wschodnim wybrzeżu wyspy, to główne miasto Vis, pełniące rolę portu i centrum administracyjnego. Jego korzenie sięgają czasów starożytnych – to właśnie tutaj znajdowała się grecka kolonia Issa, co czyni Vis jednym z najstarszych miast na chorwackim wybrzeżu. Pozostałości greckich murów, ruiny rzymskich willi oraz ceramiczne znaleziska stanowią świadectwo dawnej świetności miasta. Warto odwiedzić Archeologiczne Muzeum Vis, mieszczące się w dawnym klasztorze franciszkanów. Znajdują się tam unikatowe eksponaty z czasów greckich, rzymskich i średniowiecznych, w tym słynna głowa Apolla – jedno z najcenniejszych znalezisk starożytności na terenie Chorwacji. Miasto oferuje również klimatyczną promenadę nadmorską, liczne lokalne restauracje i kawiarnie, a także tradycyjne targowiska z regionalnymi produktami. Komiža – rybacka perełka Położona na zachodnim wybrzeżu wyspy Komiža to malownicze miasteczko rybackie, słynące z tradycyjnych domów z kamienia, wąskich uliczek i urokliwej zatoki z krystalicznie czystą wodą. Znajduje się tu port rybacki z długimi tradycjami oraz muzeum rybołówstwa, mieszczące się w byłej wieży obronnej z XVI wieku – jedyne takie muzeum w Chorwacji. W Komižy nakręcono sceny do filmu „Mamma Mia! Here We Go Again”, co przyczyniło się do wzrostu jej popularności. Mimo to miasteczko zachowało swój autentyczny, lokalny charakter. Restauracje oferują świeże owoce morza, ryby z porannego połowu i lokalne wino Vugava, produkowane tylko na Vis. Komiža to również idealna baza wypadowa na wyspę Biševo i Błękitną Grotę. Jaskinie – Błękitna i Zielona Błękitna Jaskinia (Modra špilja) to jedna z najbardziej spektakularnych atrakcji regionu, położona na wyspie Biševo, niedaleko Vis. W pogodny dzień, między godziną 10:00 a 14:00, słońce przenika przez podwodne wejście do groty, powodując, że wnętrze jaskini świeci intensywnym, niebieskim światłem. Efekt ten powstaje dzięki odbiciu promieni przez wapienne dno i jest absolutnie wyjątkowy – można go porównać do słynnej Lazurowej Groty na Capri. Zielona Jaskinia (Zelena špilja) znajduje się na wysepce Ravnik, niedaleko zatoki Rukavac. W odróżnieniu od Błękitnej, do jej wnętrza można wpłynąć wpław lub kajakiem, co sprawia, że jest bardziej dostępna dla aktywnych turystów. Charakterystyczna zielona poświata wewnątrz jaskini powstaje przez światło słoneczne odbijające się od wody i porastających skały glonów. Fort George Fort George, znany również jako Fortica, to brytyjska twierdza z XIX wieku, zbudowana w 1813 roku podczas wojen napoleońskich. Usytuowana na wzgórzu nad miastem Vis, pełniła funkcję strategicznego punktu obronnego. Dziś fort został odrestaurowany i przekształcony w kulturalne i eventowe centrum wyspy. Na terenie twierdzy odbywają się koncerty, kolacje przy zachodzie słońca, wesela oraz wystawy sztuki. Z murów roztacza się spektakularny widok na zatokę, a stylowo urządzony bar i tarasy przyciągają zarówno turystów, jak i mieszkańców. Fort George jest idealnym miejscem, by połączyć historię z nowoczesną atmosferą i niezapomnianymi widokami Adriatyku. Aktywności na Vis – co robić na miejscu? Nurkowanie Wyspa Vis uznawana jest za jedno z najlepszych miejsc do nurkowania w Chorwacji. Tutejsze wody skrywają bogaty podwodny świat, w tym wraki statków z okresu II wojny światowej, np. słynny wrak B-17 „Flying Fortress” czy włoski transportowiec broni. Oprócz historycznych atrakcji, nurków przyciągają malownicze rafy, jaskinie, tunele skalne oraz bogata fauna morska, w tym ośmiornice, mureny i gorgonie. Na wyspie działa kilka profesjonalnych centrów nurkowych, oferujących kursy PADI, wyprawy techniczne i nocne nurkowania. Dla początkujących dostępne są intro dive’y – bezpieczne zanurzenia pod okiem instruktora. Wędrówki i trekking Vis to raj dla miłośników pieszych wędrówek. Wyspa oferuje liczne, dobrze oznaczone szlaki trekkingowe, które prowadzą przez sosnowe lasy, winnice, gaje oliwne oraz opuszczone wojskowe punkty obserwacyjne. Najbardziej popularna trasa prowadzi na Hum (587 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Vis, z którego rozpościera się szeroka panorama wyspy i Adriatyku. Inne ciekawe trasy to m.in.: szlak z Komiža do Tito’s Cave, trasa wzdłuż południowego wybrzeża do zatok i ukrytych plaż, ścieżki wokół Fort George i przylądka Prirovo. Wędrówki można łączyć z obserwacją przyrody, zwłaszcza endemicznych gatunków roślin i ptaków. Rowerem po wyspie Rower to idealny sposób na zwiedzanie Vis, choć warto pamiętać, że teren jest górzysty, a trasy bywają wymagające. Na szczęście sieć dróg jest dobrze utrzymana, a ruch samochodowy niewielki, co sprzyja bezpiecznemu podróżowaniu. Wypożyczalnie rowerów (klasycznych i elektrycznych) znajdziesz w mieście Vis i Komiža, a także w większych hotelach i ośrodkach agroturystycznych. Popularne trasy rowerowe prowadzą: z Vis do Komiža przez widokową drogę górską, do zatoki Stiniva i Rukavac, przez centralną część wyspy z przystankiem w miejscowości Podšpilje. Warto zabrać ze sobą wodę, nakrycie głowy i krem z filtrem – latem słońce potrafi być bardzo intensywne. Degustacja win Vis słynie z długoletniej tradycji winiarskiej – to właśnie tu produkowano wino już w czasach greckiej Issy. Dziś na wyspie działa wiele rodzinnych winnic, które oferują degustacje lokalnych win, często w połączeniu z regionalnymi przekąskami. Najbardziej znane szczepy to: Vugava – białe wino o intensywnym aromacie, charakterystyczne dla Vis i uprawiane wyłącznie tutaj, Plavac Mali – czerwone wino o mocnym, pełnym smaku, blisko spokrewnione z kalifornijskim Zinfandelem. Degustacje odbywają się najczęściej w piwniczkach winnych w centralnej części wyspy, np. w miejscowościach Podšpilje, Plisko Polje czy Dračevo Polje. Część winnic umożliwia również zakup win na miejscu i oferuje krótkie prezentacje na temat procesu produkcji i historii wina na Vis. To nie tylko smakowa uczta, ale również ciekawa lekcja lokalnej kultury. Gdzie spać i co zjeść na wyspie Vis? Noclegi Wyspa Vis oferuje szeroki wachlarz opcji noclegowych, dostosowanych do różnych potrzeb i budżetów. Najwięcej możliwości znajdziesz w dwóch głównych miejscowościach: Miasto Vis – idealny wybór dla osób, które cenią bliskość promu, restauracji, sklepów i atrakcji historycznych. Znajdziesz tu hotele butikowe, komfortowe apartamenty z widokiem na morze, a także domy gościnne prowadzone przez lokalne rodziny; Komiža – bardziej kameralne, artystyczne miasteczko, doskonałe dla tych, którzy szukają spokojnego wypoczynku, malowniczych plaż i romantycznego klimatu. Noclegi obejmują stylowe pensjonaty, studia w starych domach rybackich oraz wille z prywatnymi ogrodami i tarasami. Dla bardziej niezależnych turystów i rodzin z dziećmi dostępne są również: wille z basenami i widokiem na Adriatyk, agroturystyka w głębi wyspy, otoczona winnicami i gajami oliwnymi – idealna dla miłośników ciszy i lokalnego klimatu, glamping i małe pola namiotowe dla podróżników szukających bliskości natury. W sezonie letnim warto rezerwować noclegi z dużym wyprzedzeniem, szczególnie w lipcu i sierpniu. Restauracje i kuchnia Kuchnia Vis to esencja dalmatyńskich smaków – świeże, proste dania, bazujące na lokalnych składnikach: rybach, oliwie z oliwek, ziołach i winie. Restauracje i konoby (lokalne tawerny) serwują dania przygotowywane według tradycyjnych receptur, często przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Warto spróbować: peki – jedno z najbardziej charakterystycznych dań Dalmacji. Składa się z mięsa (najczęściej jagnięciny lub cielęciny), ziemniaków i warzyw, pieczonych powoli pod żeliwną pokrywą zasypaną żarem. Danie trzeba zwykle zamówić z wyprzedzeniem; lignje na žaru – grillowane kalmary, podawane z oliwą, czosnkiem i natką pietruszki. Proste, aromatyczne i zawsze świeże; pašticada – klasyczne danie kuchni dalmatyńskiej, czyli wołowina duszona w czerwonym winie z dodatkiem śliwek, warzyw i przypraw. Serwowana z domowymi kopytkami lub makaronem; owoce morza – Vis słynie z świeżych ryb, małży, langust i ośmiornic, które trafiają na talerze prosto z porannego połowu. Lokalne specjalności to również czarna risotto z mątwy (crni rižot) oraz sałatka z ośmiornicy. Warto odwiedzić: konoby rybackie w Komiži – serwujące dania prosto z łodzi rybackiej, restauracje z widokiem na zatokę w mieście Vis – idealne na romantyczną kolację, winnice i gospodarstwa agroturystyczne, oferujące domowe przetwory i lokalne wino. Nie zapomnij spróbować regionalnych win – białej vugavy i czerwonego plavac mali, które idealnie komponują się z kuchnią wyspy. Czy warto jechać na wyspę Vis? Opinie i praktyczne porady Dla kogo jest Vis? Wyspa Vis to miejsce o wyjątkowym klimacie – spokojne, autentyczne i dalekie od masowej turystyki. Świetnie odnajdą się tu: pary szukające romantycznych zakątków – malownicze zatoki, kolacje przy świecach nad brzegiem morza i zachody słońca nad Adriatykiem tworzą idealne warunki na wyjazd we dwoje; rodziny z dziećmi – łagodne zejścia do wody, bezpieczne plaże (np. Stončica czy Srebrna), spokojna atmosfera i bliskość natury sprawiają, że Vis jest świetnym miejscem na rodzinne wakacje bez zgiełku; miłośnicy historii, przyrody i aktywnego wypoczynku – zwiedzanie jaskiń, wędrówki po szlakach górskich, rowerowe wycieczki, nurkowanie wśród wraków i odkrywanie śladów antycznej Issy to tylko niektóre z możliwości; żeglarze – Vis to popularny cel rejsów żeglarskich po Dalmacji. Wyspa oferuje dobrze wyposażone mariny (Vis, Komiža), zatoki idealne do cumowania oraz dostęp do pobliskich wysp, takich jak Biševo, Ravnik czy Palagruža. Dzięki niewielkiej liczbie turystów i ograniczonej zabudowie, wyspa zachowała swój autentyczny charakter, co szczególnie docenią osoby szukające wypoczynku w zgodzie z naturą i z dala od tłumów. Kiedy jechać? Najlepszy czas na wizytę na Vis to okres od czerwca do września, kiedy warunki pogodowe są najbardziej sprzyjające. Czerwiec i wrzesień to idealne miesiące – jest już (lub jeszcze) ciepło, a jednocześnie mniej tłoczno niż w szczycie sezonu. Lipiec i sierpień oferują najwyższe temperatury i największą liczbę atrakcji sezonowych, ale są też czasem największego ruchu turystycznego i wyższych cen. Dla miłośników aktywnego wypoczynku (rowery, trekking) oraz osób chcących uniknąć upałów, dobrym terminem będzie także maj lub początek października. Ceny i koszty W porównaniu z bardziej popularnymi wyspami, Vis jest nieco droższy, co wynika z ograniczonej dostępności i ekskluzywnego charakteru wyspy. Ceny noclegów w sezonie letnim są wyższe, szczególnie w Komiži i miasto Vis. Jednak można znaleźć budżetowe apartamenty i pokoje gościnne, zwłaszcza poza głównymi miejscowościami. Wyżywienie w restauracjach nie odbiega od standardów dalmatyńskich – ceny dań głównych wahają się od 10 do 20 euro, a świeże owoce morza mogą kosztować więcej, zależnie od sezonu. Wypożyczenie roweru lub skutera, bilety na prom czy wycieczki do jaskiń również są dostępne w różnych wariantach cenowych – warto porównywać oferty na miejscu. Mimo wyższych kosztów, wiele osób uznaje, że Vis oferuje wyjątkowy stosunek jakości do ceny, ponieważ zamiast zatłoczonych plaż i głośnych kurortów, otrzymują ciszę, autentyczność i niezapomniane krajobrazy. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Jeszcze niedawno omijana szerokim łukiem – dziś przyciąga polskich turystów różnorodnością i słońcem
Kolumbia – fascynujący kraj kontrastów, który przyciąga turystów dziką przyrodą i nieoczywistą kulturą. Zanim jednak spakujesz plecak, warto poznać kilka faktów, które mogą zaskoczyć nawet doświadczonych podróżników.
Spis treści: Najważniejsze atrakcje i co warto zobaczyć w Kolumbii Bogota – stolica Kolumbii pełna kontrastów i atrakcji Najważniejsze informacje przed podróżą do Kolumbii Kolumbia: ciekawostki, które warto znać W 2024 r. Kolumbia przyjęła około 6,7–7 mln turystów, co było rekordem i wzrostem względem poprzednich lat. Nie da się ukryć, że również dla polskich turystów ten kraj w Ameryce Południowej stał się jednym z modniejszych w ostatnich latach. Podróżników przyciąga do Kolumbii kolonialna architektura, karaibskie wybrzeże, spektakularne góry i gościnność mieszkańców. Oto, co warto wiedzieć przed podróżą. Najważniejsze atrakcje i co warto zobaczyć w Kolumbii Kolumbia to kraj pełen kontrastów i różnorodności, który przyciąga podróżników zarówno miłośników przyrody, jak i kultury czy historii. Oprócz dostępu do Morza Karaibskiego i Oceanu Spokojnego, kraj oferuje spektakularne krajobrazy – od tropikalnych plaż przez górskie pasma Andów po bujne lasy Amazonii. Bogactwo regionów sprawia, że każdy turysta znajdzie tu coś dla siebie. W Kolumbii leży archipelag San Andrés, Providencia i Santa Catalina, znany z „morza siedmiu kolorów” i raf koralowych, które czynią go świetnym miejscem na snorkeling i nurkowanie. Na północy niezwykle popularna jest Cartagena de Indias – kolonialne miasto z murami obronnymi i klimatycznym starym miastem, które w ostatnich latach modernizuje infrastrukturę turystyczną, np. zastępując tradycyjne dorożki turystyczne elektrycznymi pojazdami, by poprawić komfort i dobrostan zwierząt. Miłośnicy natury i przygody powinni uwzględnić Park Narodowy Tayrona, gdzie tropikalna dżungla spotyka się z karaibskim wybrzeżem, tworząc jedne z najpiękniejszych plaż w kraju. W sercu kraju, w regionie Eje Cafetero (Trójkąt Kawowy), można odwiedzić plantacje jednej z najlepszych kaw na świecie oraz parki i gospodarstwa agroturystyczne. Dla podróżników zainteresowanych kulturą miejską i historią, miasto Medellín – niegdyś znane wyłącznie z trudnej przeszłości związanej z kartelami – przeszło ogromną przemianę i dziś jest dynamicznym, innowacyjnym miastem z bogatą ofertą kulturalną i zielonymi przestrzeniami miejskimi. Również Bogota, stolica kraju, oferuje liczne muzea, galerie, parki i nowoczesne restauracje. Natura, przygody i wyjątkowe miejsca Kolumbia to także raj dla miłośników przyrody: można tu podziwiać rzekę pięciu kolorów – Caño Cristales, która w sezonie zmienia barwy dzięki mikroskopijnym roślinom wodnym. W regionach andyjskich pojawiają się imponujące wulkany i góry – Park Narodowy Puracé z łańcuchem wulkanów jest popularny wśród trekkingowców i miłośników geologii. Nie sposób pominąć także takich atrakcji jak San Agustín i Tierradentro z prekolumbijskimi rzeźbami i grobowcami, urokliwe miasta kolonialne jak Villa de Leyva, czy naturalne cuda jak pustynia Tatacoa – idealna do obserwacji gwiazd i unikatowych krajobrazów. Kolumbia posiada też bogate wybrzeża o łącznej długości tysiąca kilometrów, gdzie znajdziemy zarówno znane plaże pokryte białym piaskiem, jak i bardziej dzikie i mniej uczęszczane zakątki jak Capurganá czy Palomino. Podróż do Kolumbii to również okazja, by obcować z niezwykłą bioróżnorodnością – kraj ten należy do najbogatszych pod względem gatunków ptaków na świecie, co sprawia, że obserwowanie ptaków stało się ważnym elementem ekoturystyki. Bogota – stolica Kolumbii pełna kontrastów i atrakcji Bogota jest stolicą Kolumbii i jednym z największych miast Ameryki Południowej – liczy około 7,4 mln mieszkańców, co plasuje ją wśród najludniejszych metropolii regionu. Miasto często określane jest „Atenami Ameryki Południowej”ze względu na swoje znaczenie kulturalne i naukowe oraz dużą liczbę uczelni wyższych. Bogota zachwyca różnorodnością – znajdziesz tu zarówno nowoczesne dzielnice i centra kulturalne, jak i obszary o trudniejszych warunkach życia. Niektóre części miasta, szczególnie na jego obrzeżach, wciąż borykają się z nierównościami społecznymi i wyzwaniami związanymi z przestępczością, co przypomina o tym, że Kolumbia to kraj rozwijający się o złożonej rzeczywistości społecznej. Co zobaczyć i jak spędzić czas w Bogocie Bogota to prawdziwa skarbnica atrakcji turystycznych. W historycznym centrum La Candelaria znajduje się wiele zabytków z czasów kolonialnych i wczesnej republiki, w tym imponujące kościoły z XVI–XVII wieku oraz La Catedral Primada de Colombia – główna katedra katolicka kraju. Warto także odwiedzić Pałac San Carlos i Plac Bolivara, otoczony klasycznymi budynkami i instytucjami państwowymi. Miasto jest również mekką dla miłośników muzeów. Muzeum Złota posiada jedną z największych kolekcji prekolumbijskich wyrobów złotniczych na świecie, w tym ogromny nieoszlifowany szmaragd. Inne interesujące miejsca to Muzeum Narodowe, Muzeum Archeologiczne, Muzeum Kolonialne i bardziej nietypowe, jak Muzeum Lenistwa – miejsce, gdzie można się po prostu odprężyć na wygodnych meblach. Bogota tętni też życiem teatralnym i muzycznym – działa tu m.in. Teatro Colón czy Teatro Libre de Bogotá. Dla tych, którzy chcą poczuć lokalną atmosferę i znaleźć oryginalne pamiątki, świetnym miejscem jest Mercado de las Pulgas – tradycyjny pchli targ z rękodziełem i lokalnymi produktami. Bogota oferuje również bogate życie nocne. Zona Rosa, zwana Różową Strefą, to centrum rozrywki z klubami, barami i lokalami, gdzie można bawić się do późnej nocy i poznawać ludzi z całego świata. Miasto jest znane z energii, serdeczności mieszkańców i barwnej atmosfery, która przyciąga turystów szukających zarówno kultury, jak i zabawy. Planując zwiedzanie, warto pamiętać, że komunikacja miejska różni się od europejskiej – system obejmuje wiele tras autobusowych, gdzie przystanki są często „na żądanie”, a bilety kupuje się bezpośrednio u kierowcy. Bogota posiada też dobre połączenia z innymi częściami Kolumbii – zarówno z wybrzeżami Atlantyku i Pacyfiku, jak i z większymi miastami w głębi kraju, głównie dzięki sieci prywatnych linii autobusowych. Najważniejsze informacje przed podróżą do Kolumbii Język i porozumiewanie się W Kolumbii językiem urzędowym i powszechnie używanym jest hiszpański, którym posługuje się zdecydowana większość mieszkańców. W obszarach rdzennych społeczności nadal funkcjonują języki tubylcze oraz język romski, jednak ich znajomość jest ograniczona do mniejszych grup lokalnych. Dla turystów szczególnie istotne jest to, że angielski nie jest powszechnie używany – nawet w popularnych miejscach turystycznych mniej niż 10% osób porozumiewa się w tym języku. Dlatego warto przed podróżą zapoznać się z podstawowymi zwrotami po hiszpańsku, które ułatwią komunikację na lotnisku, w restauracji czy w sklepie. Waluta i finanse w podróży Podróżując po Kolumbii warto pamiętać, że walutą obowiązującą w kraju jest peso kolumbijskie (COP). Powszechnie dostępne są kantory wymiany walut, szczególnie na lotniskach, w większych miastach oraz centrach handlowych. Najłatwiej i najkorzystniej wymienić dolary amerykańskie, choć kursy mogą się różnić w zależności od miejsca. Przy wymianie w kantorach pracownik może poprosić o dokument tożsamości, np. paszport – jest to normalna praktyka, której nie należy się obawiać. W całym kraju funkcjonuje wiele bankomatów, ale gotówka nadal pozostaje najczęstszą formą płatności, zwłaszcza poza dużymi miastami. Coraz więcej miejsc – hoteli, restauracji i sklepów – akceptuje płatności kartą, jednak w mniejszych miasteczkach i lokalnych punktach nadal najlepiej mieć przy sobie odpowiednią ilość gotówki. Podsumowując, choć Kolumbia bywa uważana za kraj relatywnie tani dla turystów, ceny żywności i usług w popularnych miejscach turystycznych często porównywalne są do tych w Europie, z wyjątkiem lokalnych produktów, jak świeże owoce czy regionalne specjały, które można nabyć znacznie korzystniej. Kolumbia: bezpieczeństwo i sytuacja wewnętrzna Kolumbia, mimo swoich niezaprzeczalnych uroków turystycznych, jest krajem, w którym nie warto tracić czujności. Przez prawie 40 lat trwały tam wewnętrzne konflikty zbrojne, a ich skutki wciąż są odczuwalne w niektórych regionach. Na terenie państwa działają nielegalne ugrupowania, a w przeszłości zdarzały się incydenty z udziałem policji i wojska. Choć obszary typowo turystyczne są generalnie bezpieczne, nadal należy być świadomym możliwych zagrożeń i planować podróż z odpowiednią ostrożnością. Na trasach komunikacyjnych, szczególnie w okresach świątecznych, służby czasami wzmagają ochronę wybranych odcinków dróg, ponieważ istnieje ryzyko porwań i innych przestępstw przeciwko podróżnym. Przestępczość pospolita również utrzymuje się na stosunkowo wysokim poziomie, dlatego w obszarach miejskich warto korzystać z patroli policji turystycznej, do której można zgłaszać kradzieże, próby oszustwa czy inne incydenty. Należy też uważać na osoby podszywające się pod funkcjonariuszy w celu kradzieży lub wymuszenia – to dość częsta forma oszustwa. Zdrowie, medycyna i praktyczne wskazówki dla turystów Oficjalnie przy wjeździe do Kolumbii nie są wymagane żadne obowiązkowe szczepienia. Jednak planując podróż, szczególnie do obszarów tropikalnych i leśnych, warto rozważyć szczepienia przeciwko żółtej febrze oraz innym chorobom tropikalnym. Dostęp do pomocy medycznej poza większymi miastami może być ograniczony, a usługi zdrowotne często działają w formie prywatnej. W dużych miastach, takich jak Bogota czy Medellín, opieka medyczna stoi na ogólnie wysokim poziomie i turyści mogą liczyć na profesjonalną pomoc. Podczas pobytu w Kolumbii należy zachować podstawowe środki ostrożności, zwłaszcza w zatłoczonych miejscach, przy korzystaniu z bankomatów czy w transporcie publicznym. Dobrą praktyką jest pozostawienie cennych przedmiotów i dokumentów w bezpiecznym miejscu zakwaterowania na czas zwiedzania czy zabawy. W codziennym użytkowaniu wystarczy mieć przy sobie kopię paszportu, natomiast oryginał najlepiej trzymać w sejfie lub ukrytym miejscu w pokoju. Podsumowując, Kolumbia może być niezapomnianą i piękną przygodą, ale wymaga od turystów świadomości, planowania i ostrożności – tak, by pobyt był nie tylko fascynujący, ale przede wszystkim bezpieczny i komfortowy. Kolumbia: ciekawostki, które warto znać Kolumbia to kraj pełen barwnych kontrastów, różnorodnej przyrody i zaskakujących faktów, które mogą sprawić, że wakacje staną się jeszcze ciekawsze i bardziej niezapomniane. Przy przygotowaniach do podróży warto poznać przynajmniej kilka z nich. Powierzchnia Kolumbii wynosi ponad 1,1 mln km² – to około 3,6 razy większa niż Polska. Kraj ten ma dostęp do dwóch oceanów – Atlantyckiego (przez Morze Karaibskie) i Pacyfiku, co jest wyjątkowe w Ameryce Południowej. Ponad 14% terytorium Kolumbii stanowią obszary chronione, w tym 59 parków narodowych o niezwykłej różnorodności ekosystemów. Kolumbia jest jednym z najbardziej bioróżnorodnych krajów na świecie – znajduje się tu ogromna liczba gatunków roślin i zwierząt, w tym imponująca liczba ptaków, ssaków i płazów. Stolicę Bogotę często uważa się za miejsce bogate w sztukę uliczną i kulturę street art, z licznymi muralami i ulicznymi instalacjami. Kolumbijska kawa uchodzi za jedną z najwyższej jakości na świecie i jest ważnym elementem kultury oraz tożsamości narodowej. Kolumbia jest także światowym liderem w wydobyciu szmaragdów – znaczna część globalnej produkcji pochodzi właśnie stąd. W regionach o dużych opadach, szczególnie na wybrzeżu Pacyfiku, łodzie są jednym z podstawowych środków transportu ze względu na intensywną wilgotność i gęstą sieć rzek. Kraj ten jest znany z życzliwości i gościnności mieszkańców, a kultura i muzyka, zwłaszcza salsa i cumbia, są obecne w codziennym życiu Kolumbijczyków. Różnica czasu między Polską a Kolumbią wynosi zwykle 6 godzin (Kolumbia jest wcześniej). Bogota leży na dużej wysokości ponad 2600 m n.p.m., co przekłada się na dość stały i chłodniejszy klimat w porównaniu z nizinami. Kolumbia posiada jedną z najwyższych stóp endemizmu roślin i zwierząt na Ziemi – wiele gatunków występuje tylko tu. Narkotyki, szczególnie kokaina, pozostają ważnym elementem historycznej i współczesnej narracji kraju – produkcja i handel tymi substancjami mają wpływ na społeczno‑gospodarcze realia i politykę państwa, mimo intensywnych działań zwalczających ten nielegalny przemysł. Kolumbia to także kraj światowej klasy nurkowania, ze względu na przejrzyste wody Morza Karaibskiego i Pacyfiku, co czyni naukę nurkowania atrakcyjnym doświadczeniem dla turystów. Te ciekawostki podkreślają różnorodność i wyjątkowość Kolumbii, która wciąż zaskakuje podróżników nie tylko pięknem krajobrazów, ale także bogactwem kultury, historii i przyrody. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
To tutaj Audrey Hepburn zajadała się włoskimi lodami – filmowy Rzym skrywa więcej takich historii
Filmowy Rzym to nie tylko scenografia do znanych filmów, ale także sposób na odkrywanie miasta z nowej perspektywy. Dzięki kinu można zobaczyć Wieczne Miasto oczami Gregory’ego Pecka, Audrey Hepburn i Federico Felliniego.
Spis treści: Dlaczego Rzym stał się ikoną światowego kina? Filmowy spacer po Rzymie – najważniejsze miejsca z ekranu Rzym, znany jako Wieczne Miasto, od lat przyciąga nie tylko turystów, ale także filmowców z całego świata. Filmowy Rzym to podróż w czasie i przestrzeni – przez kadry kultowych filmów, które uczyniły z włoskiej stolicy jedną z najczęściej wykorzystywanych lokalizacji filmowych na świecie. Spacerując uliczkami Rzymu, można poczuć się jak bohater klasycznego romansu, włoskiej komedii czy hollywoodzkiej superprodukcji. To właśnie tutaj historia, architektura i sztuka spotykają się z magią kina. Dlaczego Rzym stał się ikoną światowego kina? Rzym to miasto o niezwykłej estetyce – antyczne ruiny sąsiadują tu z renesansowymi pałacami, a barokowe fontanny zdobią place, które ożywają dzięki codziennemu życiu mieszkańców. Taka sceneria działa na wyobraźnię reżyserów. Od lat 50. XX wieku, kiedy włoskie kino przeżywało złotą erę neorealizmu, Rzym stał się naturalną scenografią filmowych opowieści – realistycznych, romantycznych i pełnych emocji. To właśnie wtedy zrodziły się obrazy, które przeszły do historii kina: „La Dolce Vita”, „Rzymskie wakacje”, „Złodzieje rowerów”. Rzym był także domem słynnego kompleksu filmowego Cinecittà – włoskiego Hollywood, gdzie powstawały zarówno włoskie, jak i zagraniczne produkcje, w tym „Ben Hur”, „Quo Vadis” i „Gladiator”. Dziś studio nadal działa, a jego dziedzictwo wpisuje się w filmową tożsamość miasta. Filmowy spacer po Rzymie – najważniejsze miejsca z ekranu Via Margutta – artystyczna enklawa Via Margutta to jedna z najbardziej malowniczych ulic Rzymu, ukryta nieco za Piazza di Spagna. To tutaj Joe Bradley (Gregory Peck) mieszkał w filmie „Rzymskie wakacje”. Uliczka ta, choć niewielka, pełna jest galerii sztuki, artystycznych warsztatów i historycznych budynków. Spacerując rzymską ulicą, można poczuć klimat lat 50., kiedy amerykańskie gwiazdy kina pokochały Rzym i uczyniły z niego swoje europejskie gniazdo. Schody Hiszpańskie – romantyzm z każdego kąta Schody Hiszpańskie to jedno z najczęściej fotografowanych miejsc w Rzymie i jedno z najbardziej filmowych. To tutaj księżniczka Anna z „Rzymskich wakacji” zjadała słynne gelato. Dziś miejsce to nadal emanuje romantycznym urokiem – pary zakochanych, artyści szkicujący panoramę miasta, muzyka uliczna. Wieczorami atmosfera staje się wręcz magiczna, przypominając kadry z klasycznych włoskich filmów. Fontanna di Trevi – marzenia wrzucone do wody Fontanna di Trevi pojawia się w dziesiątkach filmów, ale to scena z „La Dolce Vita”, kiedy Anita Ekberg kąpie się w wodzie fontanny, uczyniła ją jednym z najbardziej ikonicznych miejsc filmowych na świecie. Choć dziś kąpiel jest zakazana, rytuał wrzucenia monety, by powrócić do Rzymu, wciąż trwa. Fontanna symbolizuje marzenia, nadzieje i radość życia – wszystko to, co tak często ukazuje kino. Panteon i okolice – codzienność w filmowym rytmie Okolice Panteonu są jak żywe studio filmowe. Tu rozgrywają się codzienne rytuały mieszkańców – poranna kawa, rozmowy w cieniu kolumn, zakupy na lokalnych targach. To sceneria, która pojawia się w komediach romantycznych i filmach obyczajowych, gdzie bohaterowie prowadzą zwyczajne życie w niezwykłym mieście. Campo de’ Fiori – autentyczność i puls miasta Plac Campo de’ Fiori to przestrzeń żywa, pełna kolorów, zapachów i dźwięków. Wiele filmów pokazuje to miejsce jako centrum rzymskiego życia – tu odbywają się dialogi, spotkania, konflikty i romanse. W filmach często przedstawiany jest jako serce autentycznego Rzymu – mniej turystycznego, bardziej codziennego. Trastevere – dzielnica światła i cienia Trastevere to jedna z najbardziej klimatycznych dzielnic miasta. Wąskie, brukowane uliczki, stare kamienice z pnączami i intensywne życie nocne tworzą idealne tło dla opowieści o miłości, samotności, artystycznych poszukiwaniach. Dzielnica ta stała się tłem dla wielu współczesnych produkcji, pokazując bardziej intymne, „ludzkie” oblicze Rzymu. Kino włoskie a tożsamość Rzymu Włoskie kino odegrało ogromną rolę w promowaniu Rzymu na świecie. Reżyserzy tacy jak Federico Fellini, Vittorio De Sica czy Ettore Scola uczynili z miasta bohatera swoich opowieści. Rzym w ich filmach nie jest tylko tłem – to żywy organizm, który wpływa na losy postaci, definiuje ich wybory, nadaje ton opowieści. Współczesne produkcje również chętnie korzystają z rzymskich plenerów. Woody Allen w filmie „Zakochani w Rzymie” pokazuje miasto jako miejsce romantycznych i absurdalnych przygód. Julia Roberts w „Jedz, módl się, kochaj” odkrywa włoską dolce vita. Produkcje takie jak „Anioły i demony” czy „Spectre” korzystają z monumentalnej scenerii miasta, by dodać dramaturgii i realizmu. Jak zaplanować własną filmową podróż? Zwiedzanie filmowego Rzymu warto rozpocząć od stworzenia własnej mapy – zaznaczyć na niej miejsca znane z ulubionych filmów, a następnie spacerować między nimi bez pośpiechu. Rzymu nie da się zobaczyć w dwa dni – to miasto, które trzeba poczuć. Warto zatrzymać się na kawę w lokalnej kawiarni, zjeść lunch w małej trattorii, wejść w niepozorną uliczkę, bo to właśnie tam często kręcono sceny, które dziś uznawane są za kultowe. Dobrym pomysłem jest też wcześniejsze obejrzenie kilku klasyków, by lepiej zrozumieć kontekst – filmy pomagają dostrzec to, co dla zwykłego turysty może pozostać niewidoczne. A jeśli kochasz fotografię, Rzym pozwala uchwycić ujęcia, które wyglądają jak kadry z planu filmowego. Filmowy Rzym oczami podróżnika Podróż filmowym szlakiem po Rzymie to doskonała propozycja nie tylko dla miłośników kina, ale dla każdego, kto szuka sposobu na niebanalne zwiedzanie. Dzięki filmom możemy spojrzeć na miasto inaczej – bardziej emocjonalnie, głębiej i z większą wrażliwością. To także okazja, by poznać kulturowy kontekst miejsc, które już znamy – bo przecież każde z nich ma swoją historię zapisaną nie tylko w kamieniu, ale i w taśmie filmowej. Źródło: ItalySegreta.com Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Dzika przyroda przyciąga na tę wyspę turystów z całego świata – to jedno z ostatnich takich miejsc na świecie
Nowa Fundlandia to miejsce niezwykłe – dzika przyroda, potężne klify i wyjątkowa kultura rybacka. Poznaj atrakcje wyspy i dowiedz się, jak zaplanować podróż z Polski krok po kroku.
Spis treści: Gdzie leży Nowa Fundlandia i co ją wyróżnia? Atrakcje Nowej Fundlandii – co zobaczyć? Kultura i historia Nowej Fundlandii Aktywności na świeżym powietrzu Kiedy jechać? Pogoda i sezonowość Jak zaplanować podróż z Polski? Poradnik praktyczny Nowa Fundlandia, będąca częścią prowincji Nowa Fundlandia i Labrador w Kanadzie, to miejsce o surowym, niemal arktycznym uroku. Choć stosunkowo mało znana w Polsce, przyciąga podróżników szukających autentycznych doświadczeń: dzikiej przyrody, spokoju, niezatłoczonych szlaków i niesamowitych widoków. To nie tylko wyspa – to świat oddalony od codziennego zgiełku. Gdzie leży Nowa Fundlandia i co ją wyróżnia? Nowa Fundlandia to wyspa położona u wschodnich wybrzeży Kanady, stanowiąca część prowincji Nowa Fundlandia i Labrador. Jej strategiczne położenie u wejścia do Zatoki Świętego Wawrzyńca czyniło ją od wieków miejscem o ogromnym znaczeniu dla żeglugi, rybołówstwa i handlu transatlantyckiego. To tutaj jako pierwsi Europejczycy wylądowali Wikingowie – jeszcze przed Krzysztofem Kolumbem. Dziś wyspa słynie z niezwykle rozwiniętej linii brzegowej – 29 000 kilometrów wybrzeża to jedno z najdłuższych i najbardziej zróżnicowanych na świecie. Charakter Nowej Fundlandii to połączenie atlantyckiego klimatu, dzikiej przyrody, osad rybackich oraz silnych tradycji kulturowych. To również jeden z niewielu regionów Ameryki Północnej, gdzie nadal wyraźnie widoczne są wpływy europejskich osadników – zwłaszcza irlandzkich i angielskich. Surowy klimat i niezwykłe krajobrazy Nowa Fundlandia leży w strefie klimatu umiarkowanego chłodnego, z bardzo zmienną pogodą i dużą ilością opadów. Lato trwa krótko i temperatura rzadko przekracza 20°C, za to często występują nagłe mgły, silne wiatry i opady deszczu – co sprawia, że pogoda na wyspie potrafi zmieniać się kilka razy dziennie. Ten klimat kształtuje krajobraz – surowy, ale zachwycający. Wybrzeże przecinają skaliste klify, zatoki, cyple i fiordy o stromych zboczach. Woda Atlantyku wdziera się głęboko w ląd, tworząc idealne warunki do obserwacji życia morskiego. Wnętrze wyspy to rozległe lasotundry, wrzosowiska, torfowiska i liczne jeziora polodowcowe. Na południu i zachodzie dominują strome wzniesienia i górzyste tereny, natomiast wschód i północ są łagodniejsze i bardziej dostępne. To właśnie ta dzika, nietknięta natura przyciąga turystów z całego świata – nie tylko wędrowców i fotografów, ale również naukowców i ekologów badających rzadkie siedliska i zróżnicowane ekosystemy. Nowa Fundlandia jest jednym z ostatnich miejsc w Ameryce Północnej, gdzie człowiek nie zdołał jeszcze w pełni podporządkować sobie środowiska. Atrakcje Nowej Fundlandii – co zobaczyć? Nowa Fundlandia to miejsce, gdzie natura i kultura współistnieją w harmonii, a każdy kilometr wyspy skrywa coś niezwykłego. Od tętniącego życiem St. John’s, przez bezkresne szlaki trekkingowe, aż po bezludne zatoki, w których można obserwować wieloryby i góry lodowe – wyspa oferuje wrażenia, których nie sposób znaleźć gdzie indziej. St. John’s – kolorowe miasto u bram oceanu St. John’s, stolica Nowej Fundlandii i najstarsze miasto w Kanadzie, to fascynujące połączenie historii, koloru i morskiej tradycji. Miasto słynie z Jellybean Row – ciągów pastelowych, ciasno stłoczonych domków, które stały się jego symbolem. Wąskie, brukowane uliczki i strome podejścia tworzą atmosferę przypominającą stare europejskie miasta portowe. Warto odwiedzić Signal Hill – wzgórze, z którego w 1901 roku odebrano pierwszy transatlantycki sygnał radiowy. Panorama na port, ocean i miasto zapiera dech w piersiach, szczególnie o świcie. Centrum miasta tętni życiem: bary z lokalną muzyką, galerie sztuki, muzea poświęcone historii rybołówstwa i życia nad oceanem. Targ rybny, pełen świeżych owoców morza, to obowiązkowy punkt kulinarny. Szlak East Coast Trail East Coast Trail to jeden z najbardziej spektakularnych szlaków pieszych w całej Ameryce Północnej. Liczy ponad 300 kilometrów i biegnie wzdłuż dramatycznego wybrzeża Atlantyku, od Cape St. Francis do Cappahayden. Łączy ponad 30 tradycyjnych osad rybackich, a po drodze oferuje widoki na klify, zatoki, formacje skalne, ruiny fortów i latarnie morskie. To szlak dla każdego – są tu zarówno łatwe, kilkukilometrowe odcinki idealne na półdniowy spacer, jak i wymagające wielodniowe trasy z przewyższeniami i ekspozycją. Na trasie często można zobaczyć wieloryby, dryfujące góry lodowe oraz ogromne kolonie ptaków morskich. Szlak jest dobrze oznaczony, a lokalne społeczności oferują zakwaterowanie i zaplecze turystyczne. Obserwacja wielorybów i gór lodowych Nowa Fundlandia to jedno z najlepszych miejsc na świecie do obserwacji życia morskiego. W okresie od maja do września przy wybrzeżu można podziwiać walenie, w tym humbaki, orki, płetwale błękitne i finwale, które przypływają tu, by żerować w bogatych wodach Atlantyku. Równolegle, wczesnym latem, z północy dryfują góry lodowe – gigantyczne, połyskujące bryły oderwane od lodowców Grenlandii. Najlepiej widoczne są z północno-wschodnich wybrzeży wyspy. Iceberg Alley – pas wybrzeża, gdzie gromadzą się góry lodowe – to naturalny spektakl, który można podziwiać z lądu, statku lub kajaka. Obserwacja wielorybów i gór lodowych często odbywa się podczas specjalnych rejsów – zarówno większymi łodziami z przewodnikiem, jak i mniejszymi, kameralnymi jednostkami, gdzie można poczuć się częścią natury. Rezerwaty i parki przyrody Nowa Fundlandia jest domem dla kilku wyjątkowych obszarów chronionych, które pozwalają doświadczyć przyrody w najczystszej formie. Witless Bay Ecological Reserve – znana z jednej z największych na świecie kolonii maskonurów (puffinów). To także siedlisko burzyków, głuptaków i setek tysięcy innych ptaków morskich. Najlepiej odwiedzać rezerwat w czerwcu i lipcu, gdy ptaki gniazdują. Park Narodowy Gros Morne – wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. To jeden z najbardziej malowniczych i geologicznie unikatowych obszarów Kanady. Znajdziesz tu fiordy, strome zbocza górskie, doliny lodowcowe i unikatowe formacje skalne, jak płaszcz ziemski wyniesiony na powierzchnię (Tablelands). Szlaki piesze oferują zarówno łatwe spacery, jak i trudne, całodniowe wyprawy górskie. Bay du Nord Wilderness Reserve – największy rezerwat dzikiej przyrody w Nowej Fundlandii, dostępny tylko pieszo lub drogą wodną. To raj dla tych, którzy szukają ciszy, samotności i kontaktu z nieskażoną przyrodą. Kultura i historia Nowej Fundlandii Nowa Fundlandia to miejsce o wielowarstwowej i fascynującej historii, której ślady są widoczne w krajobrazie, architekturze i codziennym życiu mieszkańców. Wyspa była jednym z pierwszych punktów kontaktu Europy z Ameryką Północną – jeszcze zanim Kolumb dotarł na Morze Karaibskie, norwescy Wikingowie osiedlili się w północnej części wyspy, w miejscu znanym dziś jako L’Anse aux Meadows. Jeszcze wcześniej, przez tysiące lat, zamieszkiwały tu rdzenne ludy, w tym Beothukowie – społeczność o bogatej kulturze łowieckiej i rybackiej. Ich tragiczna historia – zagłada na skutek kolonizacji i chorób – stanowi dziś ważny element tożsamości wyspy. Od XVI wieku Nowa Fundlandia stała się ważnym punktem na mapie europejskiego rybołówstwa dorszowego. Przybywali tu rybacy z Anglii, Irlandii, Francji i Portugalii, zakładając osady, które do dziś zachowały wiele ze swojej pierwotnej architektury i układu przestrzennego. Małe wioski rybackie, często dostępne tylko drogą morską, są do dziś symbolem lokalnej tożsamości. Dziedzictwo kulturowe i codzienność Dzisiejsza kultura Nowej Fundlandii to unikatowe połączenie wpływów europejskich (zwłaszcza irlandzkich i angielskich) z dziedzictwem rybackim i bliskim związkiem z naturą. Mieszkańcy wyspy są znani z gościnności, silnego poczucia wspólnoty i dumy ze swojego pochodzenia. Język codzienny – angielski – przyjmuje tu lokalny dialekt z licznymi archaizmami i naleciałościami z języka gaelickiego i irlandzkiego. Wiele słów i zwrotów nie występuje nigdzie indziej w Kanadzie, a akcent mieszkańców St. John’s bywa nie do końca zrozumiały nawet dla rodowitych Anglików. Tradycje i kuchnia Nowofundlandzka kuchnia opiera się na prostych, lokalnych składnikach: dorszu, homarze, ziemniakach, brukwi i jagodach. Warto spróbować dań takich jak cod tongues (języki dorsza), toutons (smażone placki chlebowe) czy Jiggs dinner – tradycyjnego niedzielnego obiadu gotowanego w jednym garnku. Wieczorami, zwłaszcza w St. John’s, puby wypełniają się dźwiękami muzyki folkowej – granej na skrzypcach, akordeonie i bodhránie (tradycyjnym bębnie). Lokalne zespoły często grają utwory przekazywane z pokolenia na pokolenie – o morzu, pracy na kutrze, życiu w surowych warunkach i tęsknocie za domem. Święta i obrzędy W Nowej Fundlandii obchodzone są też nietypowe święta i rytuały, takie jak „Screech-In” – symboliczne „przyjęcie” przyjezdnych w poczet Nowofundlandczyków. Rytuał polega m.in. na wypiciu lokalnego rumu Screech, powtórzeniu gwarowego zwrotu i pocałowaniu dorsza – wszystko w atmosferze śmiechu i wspólnoty. Aktywności na świeżym powietrzu Nowa Fundlandia to prawdziwy raj dla miłośników natury, którzy chcą spędzać czas aktywnie, na świeżym powietrzu. Dzika przyroda, małe zaludnienie i niemal nietknięte ekosystemy sprawiają, że każda aktywność — od trekkingu po kajakarstwo — staje się tu czymś więcej niż tylko sportem. To kontakt z dziką, surową przyrodą, który dostarcza zarówno emocji, jak i głębokiego ukojenia. Wędrówki i trekking Choć East Coast Trail jest najczęściej opisywanym szlakiem, Nowa Fundlandia oferuje setki kilometrów mniej znanych, lokalnych ścieżek, prowadzących przez różnorodne krajobrazy. Znajdziesz tu: ścieżki przybrzeżne, biegnące wzdłuż klifów i zatok, z których rozciągają się zapierające dech w piersiach widoki na Atlantyk, szlaki przez wrzosowiska i torfowiska, które w okresie letnim mienią się odcieniami fioletu i zieleni, trasy przez historyczne wioski rybackie, gdzie czas jakby się zatrzymał, a mieszkańcy witają wędrowców z życzliwością. Szczególnie wyjątkowe są okolice Bay du Nord Wilderness Reserve – największego obszaru dzikiej przyrody na wyspie, gdzie nie ma dróg, hoteli ani zasięgu. To teren przeznaczony wyłącznie dla doświadczonych turystów pieszych i kajakarzy, gotowych na pełne zanurzenie w dzikość natury. Wiele tras nie jest komercyjnych, więc wymaga samodzielnej nawigacji, dobrej kondycji i przygotowania – ale w zamian oferują spokój, ciszę i autentyczne doświadczenie przygody. Kajaki, żeglowanie, wędkarstwo Dzięki 29 000 kilometrom linii brzegowej, Nowa Fundlandia to jedna z najlepszych destynacji w Kanadzie dla amatorów sportów wodnych. Aktywności są różnorodne i dostępne niemal na każdą kondycję i budżet. Kajakarstwo morskie to sposób na odkrywanie trudno dostępnych zatoczek, skalnych łuków i klifów od strony oceanu. Szczególnie popularne są rejony południowo-wschodniego wybrzeża, gdzie można kajakować w towarzystwie maskonurów i fok. Żeglowanie i rejsy turystyczne pozwalają na eksplorację większych akwenów oraz obserwację wielorybów i gór lodowych z bliska. Organizowane są rejsy dzienne, jak i kilkudniowe wyprawy z noclegiem na pokładzie. Wędkarstwo, zarówno z brzegu, jak i z łodzi, to część lokalnej tradycji. Najpopularniejszym gatunkiem pozostaje dorsz atlantycki – ryba, która przez wieki stanowiła podstawę gospodarki wyspy. Wielu operatorów oferuje wycieczki wędkarskie z lokalnymi przewodnikami, a złowioną rybę często można od razu przyrządzić na miejscu. Dla osób, które szukają ciszy i bliskości z przyrodą, Nowa Fundlandia oferuje również spływy rzeczne, obserwację ptaków z kajaka oraz biwakowanie na odludnych plażach. Kiedy jechać? Pogoda i sezonowość Podróż na Nową Fundlandię warto zaplanować w miesiącach letnich – od czerwca do września. To właśnie wtedy wyspa pokazuje swoje najbardziej dostępne i malownicze oblicze. Temperatury osiągają średnio 15–22°C, dni są dłuższe, a warunki do trekkingu, rejsów czy obserwacji przyrody – najlepsze. To również czas, kiedy masz największe szanse na zobaczenie wielorybów, które migrują wzdłuż wybrzeża, oraz gór lodowych, które dryfują wzdłuż Iceberg Alley. Kolonie maskonurów gniazdują na wybrzeżu w czerwcu i lipcu, co czyni te miesiące idealnymi dla miłośników ptaków. Jednak nawet latem pogoda bywa kapryśna i nieprzewidywalna – w ciągu jednego dnia możesz doświadczyć słońca, mgły, deszczu i silnego wiatru. Dlatego warto przygotować się na zmienne warunki atmosferyczne, zabierając odpowiednią odzież, niezależnie od planowanego rodzaju aktywności. Jak zaplanować podróż z Polski? Poradnik praktyczny Nowa Fundlandia nie należy do najłatwiej dostępnych miejsc z Europy, ale z odpowiednim planem logistycznym podróż jest całkowicie wykonalna i satysfakcjonująca. Poniżej znajdziesz najważniejsze kwestie organizacyjne. Jak dolecieć? Najdogodniejsza trasa z Polski to lot z przesiadką przez Toronto lub Montreal do St. John’s International Airport (YYT) – głównego portu lotniczego na wyspie. Alternatywa dla osób chcących połączyć podróż z eksploracją innych regionów Kanady to przelot do Halifax w Nowej Szkocji i dalsza podróż drogą lądową oraz promem z North Sydney do Channel-Port aux Basques, po zachodniej stronie wyspy. Prom kursuje regularnie i umożliwia przewóz samochodów. Noclegi – gdzie spać? St. John’s oferuje szeroki wybór: hotele, pensjonaty, hostele oraz apartamenty. Poza miastem najlepiej korzystać z: campingów, bed & breakfast, domków letniskowych i chatek dla wędrowców. W sezonie (czerwiec–sierpień) miejsca noclegowe są często zajęte z wyprzedzeniem – warto rezerwować minimum kilka tygodni wcześniej. Dla bardziej niezależnych podróżników świetną opcją są kempingi położone w parkach narodowych, często z dostępem do szlaków i jezior. Jak się poruszać? Ze względu na duże odległości i słabo rozwiniętą komunikację publiczną, najlepszym wyborem jest wynajęcie samochodu. Pozwala to dotrzeć do bardziej odległych atrakcji, małych wiosek i punktów startowych szlaków turystycznych. W miastach i na szlakach można poruszać się pieszo lub rowerem, ale warto pamiętać, że niektóre trasy są bardzo wymagające kondycyjnie i pogodowo. Co zabrać? Przygotuj się na zmienne warunki pogodowe i zróżnicowane tereny. Spakuj: odzież warstwową: termoaktywną, wodoodporną, przeciwwiatrową, buty trekkingowe o dobrej przyczepności – obowiązkowe na szlaki, lornetkę i aparat fotograficzny – idealne do obserwacji dzikiej przyrody, apteczkę podróżną, krem z filtrem, środki przeciw owadom, ubezpieczenie podróżne – Nowa Fundlandia to dziki teren, a koszty pomocy medycznej mogą być wysokie. Koszty Średni koszt 10–14 dniowej podróży z Polski: Loty: 3000–4500 PLN Noclegi: 1500–3000 PLN (w zależności od standardu) Wynajem auta + paliwo: ok. 1000–1500 PLN Wyżywienie, bilety wstępu, rejsy, ubezpieczenie: 2000–3000 PLN Całość: ok. 9000–12 000 PLN/os. Oszczędności można uzyskać, korzystając z hosteli, kempingów, samodzielnego gotowania i podróży poza sezonem (maj lub wrzesień). Źródło: Newfoundlandlabrador.com; National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Jedyna rzeka świata płynąca przez 10 państw. To fenomen europejskiego krajobrazu
Dunaj to druga najdłuższa rzeka Europy, przepływająca przez 10 państw i 4 stolice. Poznaj jej rolę w historii, ekologii, gospodarce i współczesnych wyzwaniach klimatycznych.
Spis treści: Znaczenie Dunaju w historii i gospodarce Europy Ekosystem i ochrona przyrody w dorzeczu Dunaju Dunaj wobec zmian klimatu: powodzie i wyzwania przyszłości Turystyka, kultura i atrakcje związane z Dunajem Dunaj to fascynująca rzeka o długości 2888 km, która łączy Europę Środkową i Południowo-Wschodnią. Przepływa przez różnorodne krajobrazy, wiele stolic oraz regionów o bogatej historii i wyjątkowej faunie i florze. Jest żywą arterią handlu, miejscem o ogromnej wartości przyrodniczej i jednym z kluczowych elementów gospodarczych kontynentu. Współcześnie Dunaj mierzy się z wyzwaniami ekologicznymi i klimatycznymi, ale wciąż pozostaje symbolem współpracy międzynarodowej i dziedzictwa kulturowego Europy. Znaczenie Dunaju w historii i gospodarce Europy Dunaj od wieków odgrywa fundamentalną rolę w dziejach kontynentu. Od czasów starożytności rzeka była ważnym szlakiem handlowym, a w jej dolinie rozwijały się potężne cywilizacje i imperia. Przez wieki była zarówno granicą, jak i arterią łączącą narody. Dziś Dunaj przepływa przez 10 państw: Niemcy, Austrię, Słowację, Węgry, Chorwację, Serbię, Bułgarię, Rumunię, Mołdawię, Ukrainę. Cztery europejskie stolice leżą nad jego brzegami: Wiedeń, Bratysława, Budapeszt i Belgrad. Fakt ten czyni z Dunaju wyjątkowy przykład transgranicznego cieku wodnego o ogromnym znaczeniu politycznym i gospodarczym. Dunaj jako szlak handlowy i droga żeglugowa Już od starożytności Dunaj służył jako ważna droga handlowa, umożliwiająca transport towarów, ludzi i idei. Współcześnie jego znaczenie w transporcie nie zmalało – jest jedną z głównych arterii żeglugi śródlądowej w Europie. Długość żeglownego odcinka rzeki rozpoczyna się od miasta Ulm w Niemczech i biegnie aż do ujścia do Morza Czarnego, a liczne porty rzeczne ułatwiają wymianę towarów. Obok funkcji transportowej Dunaj stanowi kluczowe źródło wody dla rolnictwa i przemysłu. Woda z rzeki nawadnia rozległe, suche tereny w Bułgarii, Rumunii, na Węgrzech i w Serbii. Dodatkowo na Dunaju działa wiele elektrowni wodnych, z których największą jest kompleks Żelazna Brama na pograniczu Rumunii i Serbii. Ekosystem i ochrona przyrody w dorzeczu Dunaju Dunaj to nie tylko gospodarka i historia, lecz także jeden z najbardziej zróżnicowanych ekosystemów Europy. W jego dorzeczu żyje ponad 5 tys. gatunków roślin i zwierząt, z których wiele jest rzadkich lub zagrożonych. Przykładem jest jesiotr dunajski – ryba, której naturalne siedliska w Europie znacząco się zmniejszyły. Ważnym elementem są mokradła i tereny zalewowe – naturalne filtry wody i obszary łagodzące skutki powodzi. Na bułgarskim odcinku rzeki znajduje się ponad 100 wysp, z których większość porastają lasy lub pastwiska, pełniąc funkcje przyrodnicze i gospodarcze. Wyjątkowe gatunki roślin i zwierząt oraz obszary chronione Ekosystem Dunaju chroniony jest w licznych parkach narodowych, rezerwatach i projektach międzynarodowych. Najbardziej znana jest delta Dunaju, która znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Jest to jeden z największych i najlepiej zachowanych obszarów podmokłych Europy, będący domem dla setek gatunków ptaków i ryb. Dzięki współpracy międzynarodowej podejmowane są działania na rzecz ochrony cennych gatunków i siedlisk oraz poprawy jakości wody. Międzynarodowa Komisja Ochrony Dunaju koordynuje prace państw dorzecza, co przynosi wymierne efekty ekologiczne. Dunaj wobec zmian klimatu: powodzie i wyzwania przyszłości Zmiany klimatyczne coraz mocniej wpływają na dynamikę i funkcjonowanie Dunaju. Rosnąca liczba ekstremalnych zjawisk pogodowych powoduje powodzie, gwałtowne przybory i spadki poziomu wód, co zagraża zarówno ludziom, jak i przyrodzie. W sierpniu 2023 roku poziom wody w Budapeszcie wzrósł o ponad 2,5 metra w ciągu kilku dni z powodu obfitych opadów i wezbrania dopływów. Takie sytuacje stają się coraz częstsze, a eksperci alarmują, że zmiany klimatu mogą nasilać ich częstotliwość. Rekordowe poziomy wody, powodzie i działania na rzecz bezpieczeństwa Najwyższy poziom Dunaju w Budapeszcie odnotowano w grudniu 2023 roku – aż 6,93 metra. Powódź zimowa była efektem zarówno intensywnych opadów, jak i gwałtownego topnienia śniegu. Reakcją państw są inwestycje w infrastrukturę przeciwpowodziową, poprawę systemów ostrzegania i odbudowę naturalnych terenów zalewowych. Istotne jest także wdrażanie długofalowych strategii adaptacji do zmian klimatu, obejmujących współpracę międzynarodową i edukację społeczeństw w zakresie bezpieczeństwa wodnego. Turystyka, kultura i atrakcje związane z Dunajem Dunaj od wieków fascynował artystów, podróżników i badaczy. Rzeka łączy wiele kultur i narodów, będąc inspiracją dla twórców i miejscem licznych wydarzeń. Stolice nad Dunajem, wyspy i atrakcje przyrodnicze Przez Dunaj przebiegają szlaki turystyczne, ścieżki rowerowe i liczne trasy wodne. Wiedeń, Bratysława, Budapeszt i Belgrad przyciągają miliony turystów, a panorama Dunaju w Budapeszcie również została wpisana na listę UNESCO. Wyspy na Dunaju, zwłaszcza te na bułgarsko-rumuńskim odcinku, stanowią unikatowe miejsca wypoczynku i rekreacji. Delta Dunaju jest prawdziwym rajem dla miłośników przyrody – to miejsce obserwacji ptaków, połowów ryb i aktywnej turystyki ekologicznej. Szlak żeglugowy na Dunaju to także okazja do odkrycia mniejszych miejscowości, zamków i rezerwatów, które odgrywają ważną rolę w zachowaniu dziedzictwa kulturowego regionu. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Hipopotamica Pelagia nie żyje. Warszawskie zoo żegna 40-letnią legendę
Nie żyje hipopotam Pelagia – ukochana mieszkanka warszawskiego zoo. Zwierzę miało 40 lat i było najstarszym hipopotamem w Polsce. Jej śmierć poruszyła opiekunów i odwiedzających.
Hipopotamica Pelagia była jedną z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych mieszkanek warszawskiego zoo. Przez lata zdobyła serca odwiedzających oraz opiekunów, stając się symbolem nie tylko swojego gatunku, ale także długowieczności. Obecność Pelagii w zoo przyciągała tysiące zwiedzających, którzy z zaciekawieniem przyglądali się jej codziennym zwyczajom. Ile lat miała Pelagia i dlaczego była wyjątkowa? Pelagia zmarła w wieku 40 lat, co czyniło ją najstarszym hipopotamem w Polsce. Ta wyjątkowa długość życia jak na przedstawiciela swojego gatunku była powodem do dumy dla personelu ogrodu zoologicznego. Hipopotamy zazwyczaj dożywają 30–40 lat w niewoli, dlatego jej wiek stanowił potwierdzenie doskonałej opieki i warunków, jakie zapewniało zoo. Gdzie mieszkała Pelagia i jak ją zapamiętają? Pelagia dużą część życia mieszkała w warszawskim zoo, które stało się jej domem. Codziennie odwiedzana przez dzieci, młodzież i dorosłych, była chętnie fotografowana. Pracownicy zoo wspominają ją jako bardzo inteligentne zwierzę. Jej odejście pozostawiło ogromną pustkę, którą trudno będzie zapełnić. Jak zoo w Warszawie pożegnało swoją legendę? Warszawskie ZOO poinformowało o śmierci Pelagii w oficjalnym komunikacie, podkreślając jej wyjątkową rolę w historii ogrodu. W mediach społecznościowych pojawiły się setki wpisów odwiedzających, którzy dzielili się wspomnieniami o Pelagii. Dla wielu była nie tylko zwierzęciem, ale także symbolem dzieciństwa i rodzinnych wizyt w zoo. Śmierć hipopotama Pelagii to nie tylko koniec pewnej epoki dla warszawskiego zoo, ale również przypomnienie o kruchości życia zwierząt nawet tych, które wydają się być z nami od zawsze. Jej historia pozostanie w pamięci tysięcy osób na długo. Źródło: TVP World, Miejski Ogród Zoologiczny im. Antoniny i Jana Żabińskich w Warszawie
Filiżanka kawy za kilkaset złotych? – czy najdroższa kawa świata jest warta swojej ceny?
Najdroższa kawa na świecie powstaje w dość kontrowersyjny sposób. Czy na pewno warto zapłacić fortunę za napar z ziaren, które wcześniej przeszły przez układ pokarmowy zwierzęcia?
Spis treści: Jak powstaje kopi luwak – sekrety produkcji najdroższej kawy świata Czy kopi luwak rzeczywiście smakuje lepiej niż inne kawy? Kontrowersje etyczne wokół kopi luwak – ciemna strona luksusowej kawy Kopi luwak – luksusowa kawa czy marketingowy mit? Kopi luwak to produkt luksusowy, który od lat wzbudza skrajne emocje – od fascynacji po obrzydzenie. Tajemniczy proces produkcji, wysokie ceny i wątpliwości etyczne sprawiają, że o tej egzotycznej kawie wciąż dużo się mówi. Czy rzeczywiście jest warta swojej ceny? Jak powstaje kopi luwak – sekrety produkcji najdroższej kawy świata Kopi luwak to kawa produkowana z wypalanych ziaren, które zostały zjedzone, przetrawione i wydalone przez niewielkie, nocne zwierzę – łaskuna palmowego (luwak). Ten proces biologiczny nie jest przypadkowy – łaskuny wybierają tylko najbardziej dojrzałe i aromatyczne owoce kawowca, co już na wstępie wpływa na wyższą jakość końcowego produktu. Po przejściu przez układ trawienny zwierzęcia, ziarna są wydalane w niemal nienaruszonej formie. Następnie przechodzą szereg etapów obróbki: są dokładnie myte, by usunąć wszelkie zanieczyszczenia, a potem suszone na słońcu i często prażone ręcznie, co pozwala zachować ich unikalny profil smakowy. Zwolennicy kopi luwak podkreślają, że enzymy trawienne łaskuna zmieniają strukturę białek w ziarnach, co skutkuje zmniejszeniem goryczy i uzyskaniem łagodniejszego, bardziej zbalansowanego smaku. Gotowy napar ma często ziemistą nutę, z wyczuwalnymi akcentami czekolady, karmelu i orzechów. W opinii wielu smakoszy, napój ten zasługuje na miano rarytasu, który warto spróbować choć raz w życiu – mimo kontrowersji i wysokiej ceny. Czy kopi luwak rzeczywiście smakuje lepiej niż inne kawy? Zdania na temat smaku kopi luwak są mocno podzielone. Część degustatorów zachwyca się jej profilem smakowym, określając go jako wyjątkowo łagodny, delikatnie czekoladowy, o niskiej kwasowości i aksamitnym finiszu. Takie opinie wynikają głównie z procesu trawienia ziaren przez łaskuna, który zmienia ich strukturę chemiczną, redukując związki odpowiedzialne za gorycz. Z drugiej strony, wielu profesjonalnych testerów smaku i baristów uważa, że różnice między kopi luwak a wysokiej jakości arabiką nie są na tyle istotne, by uzasadniać ekstremalnie wysoką cenę, która może wynosić nawet kilkaset dolarów za 100 gramów. W tzw. ślepych testach smakowych kawa kopi luwak często nie wyróżnia się znacząco na tle starannie uprawianych, ekologicznych odmian arabiki. Dodatkowym problemem jest rynek – część produktów sprzedawanych jako kopi luwak to podróbki lub mieszanki z konwencjonalnymi ziarnami, które mają jedynie nawiązywać do oryginału. Brak standaryzacji i kontrolowanego pochodzenia sprawia, że konsumenci mogą nieświadomie płacić fortunę za produkt o wątpliwej jakości i autentyczności. Kontrowersje etyczne wokół kopi luwak – ciemna strona luksusowej kawy Wraz z rosnącym popytem na kopi luwak zaczęły powstawać komercyjne hodowle, w których łaskuny palmowe trzymane są w ciasnych, metalowych klatkach, pozbawione kontaktu z naturalnym środowiskiem. Zamiast swobodnie wybierać owoce kawowca – jak w naturze – są one przymusowo karmione niemal wyłącznie ziarnami kawy, co prowadzi do poważnych konsekwencji zdrowotnych i psychicznych dla tych dzikich zwierząt. Taki sposób produkcji budzi poważne kontrowersje etyczne. Obrońcy praw zwierząt i organizacje ekologiczne alarmują, że warunki życia w niewoli są skrajnie niehumanitarne, a łaskuny często cierpią z powodu stresu, niedożywienia i chorób skórnych. Co więcej, przymusowe karmienie tym samym rodzajem ziaren – bez naturalnej selekcji – obniża jakość finalnego produktu, ponieważ zwierzęta nie mają możliwości wyboru najdojrzalszych owoców. W odpowiedzi na te doniesienia coraz więcej konsumentów świadomie rezygnuje z zakupu kopi luwak, wybierając kawy pochodzące z etycznych i zrównoważonych upraw. Na rynku dostępne są również certyfikowane wersje kopi luwak pochodzące z dzikiego zbioru, gdzie ziarna zbierane są z naturalnego środowiska, bez ingerencji w życie łaskunów – jednak są one trudne do zweryfikowania i wyjątkowo drogie. Kopi luwak – luksusowa kawa czy marketingowy mit? Czy kopi luwak naprawdę zasługuje na miano najdroższej kawy świata, czy może jej renoma to efekt zręcznego marketingu, który wykorzystuje egzotykę, rzadkość i kontrowersje jako elementy budujące prestiż? Wielu ekspertów branży kawowej zauważa, że choć proces trawienia ziaren przez łaskuna może wpływać na profil smakowy naparu, to nie gwarantuje on wyższej jakości w porównaniu z najlepszymi arabikami z renomowanych plantacji. W rzeczywistości, cena kopi luwak często wynika bardziej z mitu i narracji wokół jej pochodzenia, niż z rzeczywistych właściwości sensorycznych. Egzotyczny sposób produkcji przyciąga uwagę mediów, kolekcjonerów i turystów, a luksusowy status napoju nierzadko służy jako symbol prestiżu, a nie świadoma decyzja smakowa. Mimo to, kopi luwak na stałe wpisała się w popkulturę – pojawia się w filmach, serialach i mediach społecznościowych jako emblemat ekskluzywności i ekstrawagancji. Coraz częściej jednak obok niej pojawia się znak zapytania, związany zarówno z autentycznością produktu, jak i wątpliwościami etycznymi. Konsumenci zaczynają zadawać pytania: czy warto płacić fortunę za coś, co być może wcale nie jest lepsze – a przy tym może wiązać się z cierpieniem zwierząt? Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
„Język polski brzmi jak przekleństwa elfów” – Jadzia Kim opowiada o swoim życiu nad Wisłą
W tym odcinku Łukasz Załuski z National Geographic Polska spotyka się z Jadzią Kim – popularną twórczynią internetową. Jadzia przyszła na świat w Chinach, dojrzewała w Korei, a swoje miejsce na Ziemi znalazła w Polsce. Nam opowiada między innymi o tym, jak sprawnie opanować chińskie znaki, czy język polski jest trudny oraz co jadała w Chinach na śniadanie.
Łączy w sobie doświadczenie z dorastania w dwóch różnych kulturach Dalekiego Wschodu. Choć urodziła się w Chinach, szkołę kończyła w Korei. Dziś Jadzia Kim to jedna z najpopularniejszych polskich twórczyń internetowych. Kim jest Jadzia Kim? Jadzia Kim to twórczyni internetowa i youtuberka pochodząca z Korei Południowej, która od kilku lat mieszka w Polsce. Prowadzi kanał „Jadzia Kim”, na którym tworzy treści skierowane głównie do polskich odbiorców. W swoich filmach opowiada o życiu w Polsce z perspektywy Koreanki, porównuje kulturę koreańską i polską oraz dzieli się codziennymi doświadczeniami związanymi z mieszkaniem i integracją w nowym kraju. Jadzia chętnie porusza tematy różnic kulturowych, języka, relacji międzyludzkich oraz stereotypów dotyczących Korei i Polski. Często pokazuje zarówno trudności związane z adaptacją, jak i pozytywne aspekty życia w Polsce. Popularność zdobyła dzięki naturalności, otwartości oraz przystępnemu sposobowi mówienia o życiu „między dwiema kulturami”. Posłuchaj rozmowy Jadzi Kim z National Geographic Polska Rozmowę z Jadzią poprowadził Łukasz Załuski, redaktor naczelny National Geographic Polska. Wideo z rozmową można obejrzeć bezpośrednio w tym artykule, a także na naszym kanale YouTube i w serwisie Spotify. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Jedno z najpiękniejszych średniowiecznych miast w Polsce. Ponad 2 miliony turystów z całego świata!
„Trudno uwierzyć, że w jednej Polsce jest tak wiele pięknych miast. Toruń jest oszałamiający!” – czytamy w komentarzu na YouTube pod filmem na temat Torunia. Podpowiadamy, co zobaczyć w jednym z najlepiej zachowanych średniowiecznych miast Europy. Tylko w Toruniu magia gotyckiej architektury łączy się z zapachem świeżo pieczonych pierników i cichym szumem Wisły.
Spis treści: Co zobaczyć w Toruniu – przewodnik po największych atrakcjach turystycznych Romantyczne zakątki i spacer wzdłuż Wisły Gdzie zjeść i odpocząć – polecane miejsca w Toruniu Toruń z dziećmi – atrakcje dla najmłodszych Jak dojechać i kiedy najlepiej odwiedzić Toruń? Toruń nie bez powodu nazywany jest jednym z najpiękniejszych miast w Polsce. Spacerując brukowanymi uliczkami, czujemy się jak w innym świecie. To miasto ma w sobie coś, co trudno opisać słowami – ale z łatwością można poczuć na własnej skórze. Wystarczy kilka godzin, by zakochać się bez pamięci. Oto największe atrakcje Torunia. Co zobaczyć w Toruniu – przewodnik po największych atrakcjach turystycznych Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, koniecznie zajrzyj na Rynek Staromiejski. To serce historycznego Torunia, wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Znajduje się tutaj słynny pomnik Mikołaja Kopernika – jednego z najwybitniejszych astronomów w dziejach, który urodził się właśnie w tym mieście. Tuż obok warto zobaczyć monumentalny ratusz gotycki, jeden z najcenniejszych zabytków architektury średniowiecznej w Europie Środkowej. Warto wejść na jego wieżę, by z wysokości podziwiać panoramę starówki, Wisłę i okoliczne zabudowania. Nie sposób pominąć Domu Mikołaja Kopernika, czyli dwóch gotyckich kamienic, w których mieści się nowoczesne muzeum biograficzne. Znajdziesz tu nie tylko pamiątki związane z astronomem, ale również interaktywne ekspozycje pokazujące życie codzienne w średniowieczu oraz rozwój nauki w epoce renesansu. Dla rodzin z dziećmi szczególną atrakcją jest Żywe Muzeum Piernika, gdzie odwiedzający mogą wziąć udział w warsztatach wypieku pierników według tradycyjnych receptur. To nie tylko muzeum, ale prawdziwa podróż w czasie do dawnej toruńskiej kuchni, pachnącej goździkami i cynamonem. Dodatkowo warto odwiedzić Ruiny Zamku Krzyżackiego, gdzie można zwiedzić podziemia i obejrzeć multimedialne pokazy historyczne dotyczące między innymi potęgi zakonu krzyżackiego. Spacerując bulwarami nad Wisłą, trafisz na punkt widokowy, z którego rozpościera się pocztówkowy widok na toruńskie stare miasto. Warto też zajrzeć do Planetarium oraz Centrum Nowoczesności Młyn Wiedzy, które oferują interaktywne wystawy naukowe idealne nie tylko dla dzieci, ale i dorosłych spragnionych wiedzy. Romantyczne zakątki i spacer wzdłuż Wisły Toruń to nie tylko historia i zabytki – to także miasto idealne na romantyczny spacer. Jednym z najbardziej klimatycznych miejsc jest Bulwar Filadelfijski, biegnący malowniczo wzdłuż Wisły. To właśnie tutaj, na tle zabytkowych murów miejskich i z widokiem na spokojny nurt rzeki, codziennie przechadzają się zakochani, mieszkańcy i turyści. Wiosną i latem bulwar tętni życiem – pojawiają się artyści uliczni, kawiarenki z ogródkami i statki wycieczkowe cumujące przy nabrzeżu. Niedaleko znajduje się Most im. Józefa Piłsudskiego, z którego roztacza się niezapomniany widok na panoramę toruńskiej starówki, szczególnie efektowny o zachodzie słońca. Most ten jest także popularnym miejscem do robienia zdjęć, zarówno wśród turystów, jak i par świętujących zaręczyny czy rocznice. Warto również wspiąć się na wieżę Katedry świętych Janów, jednej z najważniejszych świątyń w mieście. Z jej wysokości można podziwiać nie tylko całe Stare Miasto, ale także rozległą dolinę Wisły. To wyjątkowe miejsce na chwilę ciszy, kontemplacji i zachwytu nad urodą Torunia widzianego z góry. Gdzie zjeść i odpocząć – polecane miejsca w Toruniu Po intensywnym zwiedzaniu warto zatrzymać się w jednej z klimatycznych toruńskich kawiarni, gdzie przy aromatycznej kawie i świeżym cieście można na chwilę zwolnić tempo. Wśród lokalnych specjałów niepodzielnie królują pierniki toruńskie, dostępne zarówno w tradycyjnej, jak i nowoczesnej odsłonie – często z dodatkiem chili, czekolady czy suszonych owoców. Miłośnicy dobrej kuchni znajdą tu także wiele ciekawych restauracji. Na uwagę zasługuje Manekin, popularna sieć naleśnikarni, która powstała właśnie w Toruniu. Serwuje ona zarówno wytrawne, jak i słodkie propozycje, a wnętrze lokalu zachwyca oryginalnym wystrojem z elementami retro. Warto też zajrzeć do restauracji serwujących kuchnię regionalną kujawsko-pomorską, jak również do miejsc oferujących dania włoskie, wegańskie czy azjatyckie. Dla osób ceniących sobie spokój i wysoką jakość usług, doskonałym wyborem będzie hotel butikowy z widokiem na Wisłę. Wiele z nich oferuje nie tylko komfortowe pokoje, ale też strefy wellness, masaże i restauracje na tarasach z panoramicznym widokiem. To idealna opcja na romantyczny weekend lub krótki city break we dwoje. Toruń z dziećmi – atrakcje dla najmłodszych Podróżując z dziećmi, Toruń oferuje wiele ciekawych i edukacyjnych miejsc, które z pewnością przypadną do gustu całej rodzinie. Jednym z najważniejszych punktów na mapie rodzinnej wycieczki jest Centrum Nowoczesności Młyn Wiedzy– innowacyjne centrum nauki, mieszczące się w zrewitalizowanym budynku dawnego młyna. Na dzieci czekają tam interaktywne wystawy, eksperymenty, warsztaty i instalacje edukacyjne, które w przystępny sposób przybliżają zagadnienia z fizyki, biologii czy ekologii. Kolejnym miejscem pełnym magii i opowieści jest Dom Legend Toruńskich. To wyjątkowa atrakcja, w której najmłodsi mogą przenieść się do świata dawnych podań, duchów i bohaterów toruńskich historii. Interaktywna forma zwiedzania, stroje, aktorzy i elementy teatru sprawiają, że dzieci uczestniczą w opowieści, a nie tylko jej słuchają. W sezonie letnim nie może zabraknąć wizyty w Planetarium Toruń, które przygotowuje specjalne seanse dla różnych grup wiekowych – od przedszkolaków po nastolatków. Dzieci mogą tu dowiedzieć się więcej o kosmosie, planetach i gwiazdach w formie angażującej i dostosowanej do ich percepcji. To świetna forma rozrywki i nauki w jednym – a przy tym doskonała alternatywa na deszczowy dzień. Jak dojechać i kiedy najlepiej odwiedzić Toruń? Do Torunia bez problemu dotrzemy zarówno samochodem, jak i pociągiem. Miasto posiada dwa główne dworce: Toruń Główny, znajdujący się po drugiej stronie Wisły, oraz Toruń Miasto, położony bliżej starówki. Oba są dobrze skomunikowane z centrum – można do nich dojechać autobusem, tramwajem lub taksówką. Osoby podróżujące z południa Polski mogą skorzystać z autostrady A1, natomiast z zachodu i wschodu – z drogi ekspresowej S10. Najlepszy czas na zwiedzanie to wiosna i wczesna jesień, gdy pogoda sprzyja długim spacerom, a miasto nie jest jeszcze oblegane przez tłumy turystów. W tych porach roku Toruń prezentuje się szczególnie malowniczo – kwitnące drzewa, ciepłe światło i mniejsze kolejki do atrakcji sprawiają, że zwiedzanie staje się prawdziwą przyjemnością. Dla osób z innych regionów kraju ciekawą opcją może być połączenie wycieczki do Torunia z wizytą w Bydgoszczy. Oba miasta dzieli zaledwie 50 kilometrów, a różnią się nie tylko klimatem, ale też charakterem zabudowy – Toruń to średniowieczna perła z cegły, a Bydgoszcz zachwyca secesyjną architekturą i zielenią nad Brdą. Regularne połączenia kolejowe i autobusowe umożliwiają wygodne przemieszczanie się między tymi miastami nawet w ciągu jednego dnia. Źródło: VisitTorun.com Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po świecie podróżuje w poszukiwaniu smaków lokalnych kuchni. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.