National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-09-03T11:31:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kordoba jest najbardziej afrykańska z hiszpańskich miast. Kultura islamska splata się tu z chrześcijańską
items: Bombaj, czyli Mumbaj to miasto miliarda kolorów i wrażeń. Mieszkają tu aż 23 mln ludzi
items: "Okazałam się straszną prostaczką". Uważaj na ten zwyczaj na Bliskim Wschodzie, bo możesz zostać "taarof"
items: Orla Perć: "Bywa trudna, ale jest w niej cała uroda gór i masa historii polskiej turystyki"
items: Szukasz inspiracji na weekendową wyprawę? Ten szlak to Tatry w pigułce
items: Samarkanda. Miasto, które widziało Aleksandra Macedońskiego i Czyngis-chana
items: „To najpiękniejsze miejsce nad Bałtykiem”. Litwa od strony Mierzei Kurońskiej
items: Jak zorganizować podróż na Kamczatkę? 10 praktycznych informacji
items: Gorce - tu wciąż są schroniska, gdzie zaproponują ci darmową herbatę
items: 7 grzechów głównych Polaków na wakacjach
items: Podróż koleją transsyberyjską: Moskwa – Władywostok 23.45
items: "Góry zawsze będą potężniejsze niż my". Warto o tym pamiętać
items: Fascynująca bieda. Jej oglądanie bywa traktowane jak atrakcja turystyczna
items: Wybierasz się do Kirgistanu? Sprawdź, co warto wiedzieć przed podróżą
items: Miłość w drodze. Jak podróżować w parze?
items: Spisz - wielokulturowy kraj w rozkroku
items: Dzieci różnic się nie boją. Dlatego podróżowanie z nimi to inny wymiar przygody
items: 6 sposobów na tani Uzbekistan
items: 5 sposobów na tanią Jordanię
items: Tadżykistan: Pamir, czyli świat po Aleksandrze Wielkim
items: Tajniki savoir-vivre w podróży
items: Dekalog podróżowania z dziećmi
items: Etyka podróżnika: Nie szata zdobi człowieka, ale...
items: Jordania: 5 miejsc, które trzeba odwiedzić

Kordoba jest najbardziej afrykańska z hiszpańskich miast. Kultura islamska splata się tu z chrześcijańską
type: item
date: 2024-09-03T11:30:21.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: andaluzja
subject: europa
subject: hiszpania
subject: kordoba
subject: Travel
description: La Mezquita, czyli dawny Wielki Meczet oraz rzymski most – to obok Zamku Królów dwie największe atrakcje, jakie oferuje Kordoba. Kiedy odwiedzić to miasto?
encoded: W tym artykule: Korzenie kulturowe Kordoby Kordoba jako siedziba kalifów Kordoba pod rządami chrześcijan Upadek i odrodzenie Kordoby Kordoba – informacje praktyczne „Kordoba. Daleka, samotna. Czarna klacz, księżyc ogromny. Oliwki w sakwie schowane. Choćbym przeszedł wszystkie drogi. To nie dotrę do Kordoby” – tak zaczyna się „Pieśń jeźdźca”, wiersz Federica Garcíi Lorki. Pisał apolityczną poezję przepełnioną melancholią, tak charakterystyczną dla andaluzyjskiej sztuki, jednak poglądy miał lewicowe. To najprawdopodobniej one były przyczyną jego śmierci – został zamordowany przez faszystów w czasie hiszpańskiej wojny domowej. Niedługo później ten wiersz o dalekiej i samotnej Kordobie stał się hymnem hiszpańskich intelektualistów i artystów, którzy musieli uciekać z frankistowskiej Hiszpanii. Symbolizował tęsknotę za ojczyzną i niemożność osiągnięcia wymarzonego celu. Korzenie kulturowe Kordoby Dziś na szczęście Hiszpania jest wolnym krajem, a Kordoba, dzięki tanim lotom do Malagi, bliższa, niż mogło by się wydawać. Za czasów Lorki Kordoba była podupadłym, prowincjonalnym miastem. Odwiedzający ją, trzeba przyznać, że z rzadka, zagraniczni podróżni przyrównywali ją do miasta widma. Podróżujący po Andaluzji w XIX w. francuski pisarz Théophile Gautier napisał o Kordobie, że ze wszystkich miast regionu ma najbardziej afrykański wygląd. Jest to o tyle prawdziwe, że korzenie kulturowe Kordoby faktycznie leżą po drugiej stronie Cieśniny Gibraltarskiej. Miasto już za czasów rzymskich było ważnym ośrodkiem. Urodził się tu np. stoicki filozof Seneka. Jednak świetność Kordoba przeżywała, kiedy panowali tam muzułmanie. Pierwszymi wyznawcami tej religii, jacy pojawili się w Andaluzji, byli zislamizowani Berberowie. Przybyli na początku VIII w. Gdyby nie spory o urząd kalifa w Damaszku, Andaluzja pozostałaby pewnie mało znaczącą peryferią muzułmańskiego świata. Wagi nabrała, gdy zbiegł do niej ostatni potomek dynastii Umajjadów, Abd ar-Rahman I. Jako jedyny z całej rodziny uratował …

mezquita-w-kordobie-2835995.jpg
width: 759
height: 506

Bombaj, czyli Mumbaj to miasto miliarda kolorów i wrażeń. Mieszkają tu aż 23 mln ludzi
type: item
date: 2024-08-01T06:39:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: bombaj
subject: indie
subject: Kuchnia
subject: kuchnie świata
subject: Kultura
subject: literatura
subject: podróże
subject: Travel
description: Bombaj jest jak bollywoodzkie filmy. Pełen rozmachu, kolorów, emocji. Przywiązani do tradycji mieszkańcy nie zaakceptowali nowej nazwy „Mumbaj”.
encoded: W tym artykule: Bombaj – tu wszystkiego jest za dużo Największe miasto na świecie? Miasto jak z Bollywood Eklektyczny Bombaj Jak kupuje się czas w Bombaju Napięcia społeczne Bombaj – informacje praktyczne Jadąc do Bombaju pierwszy raz, w głowie miałam fragmenty książek Salmana Rushdiego. Każda z jego magicznych powieści chociaż częściowo rozgrywa się w tym mieście. Rushdie nie mieszka w Indiach od lat, ale miasto jego dzieciństwa odcisnęło na nim wyraźne piętno. Tak sugestywnie opisywał rezydencje bogaczy na wzgórzu malabarskim, „wieczorny naszyjnik alei Marine Drive”, zatłoczoną plażę miejską – Chowpatty Beach, ekskluzywne antykwariaty w Kolabie i tanie czynszówki w Kurli, że marzyłam, żeby to wszystko zobaczyć na własne oczy. Bombaj – tu wszystkiego jest za dużo Bombaj z „Dzieci północy” i „Szatańskich wersetów” nie był innym miastem niż to, które zobaczyłam. Moje rozczarowanie wynikało raczej z tego, że nie urzekło, tylko przytłoczyło. Myślę, że tak może się czuć niemowlak w czasie pierwszych dni życia, którego codziennie przychodzą oglądać wszystkie ciocie, babcie i znajomi rodziców. Każdy przynosi mu jakiś prezent, każdy do niego zagaduje, chce zwrócić na siebie jego uwagę. Podręczniki do wychowywania dzieci nazywają taką sytuację: „zbyt wiele bodźców”. Wieczorem nieszczęsny malec nie chce już nic więcej czuć ani widzieć. Ma ochotę zasnąć, ale jest tak rozedrgany i pobudzony, że potrafi tylko ryczeć bezsilnie. Ja w Bombaju miałam podobnie. Wszystkiego było za dużo. Nie bez powodów hindusko-amerykański dziennikarz Suketu Mehta swoją genialną książkę o tej metropolii zatytułował „Maximum City”. Największe miasto na świecie? Bombaj to największe miasto na świecie. Tak przynajmniej lubią powtarzać bombajczycy. Statystyki mówią różnie. W niektórych rankingach faktycznie zajmuje pierwsze miejsce, w innych ledwo się mieści w światowej pierwszej dziesiątce, wyprzedzany nie tylko przez Tokio i Szanghaj czy Karaczi, ale nawet przez indyjską stolicę New Delhi. Bo czy za m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3c238c477c8765af8f8589a0452910b250aa5b6c-aab7d01.jpeg
width: 709
height: 489

"Okazałam się straszną prostaczką". Uważaj na ten zwyczaj na Bliskim Wschodzie, bo możesz zostać "taarof"
type: item
date: 2020-12-02T05:07:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: iran
subject: Kuchnia
subject: maroko
subject: savoir-vivre
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Najgorzej, jak nie wiadomo, czy ktoś nas tak z dobrego serca i ciekawości oprowadza i karmi, czy jednak dla zarobku.
encoded: How much? – pytam taksówkarza i wyciągam portfel wypchany rialami. To mój trzeci dzień w Iranie. Jeszcze nawet nie zdążyłam się dobrze zorientować, jaka jest różnica między rialami, jak oficjalnie nazywa się irańska waluta, a tomanami, w których wszyscy wszystko liczą, ale odliczam równowartość kilku dolarów i usiłuję wcisnąć pomięte banknoty kierowcy. Ten uparcie odmawia. Nawet nie patrząc na pieniądze, powtarza: – You are my guest. Jesteś moim gościem. Jak gość, to gość, pomyślałam sobie w końcu i z uśmiechem, nie płacąc oczywiście, wysiadłam z taksówki. Podobne historie zdarzyły mi się jeszcze kilka razy w czasie mojego pierwszego, dwutygodniowego pobytu w tym kraju. A to w sklepie ktoś nie chciał ode mnie zapłaty, a to na bazarze handlarz mnie przekonywał, że owoce oddaje mi jako prezent. W końcu tak się rozbestwiłam, że jak ktoś ode mnie przyjmował pieniądze, uważałam go za nieuprzejmego gbura. – No bo jak to!? Przecież w Iranie tak kochają turystów, że tam za nic nie trzeba płacić. Dla ludzi tak wielką atrakcją jest sam kontakt ze mną, że chętnie mnie za darmo wożą, karmią i zaopatrują we wszystko, czego mi trzeba – myślałam naiwnie. Irański savoir-vivre Strasznie było mi głupio, kiedy, już po wyjeździe, dowiedziałam się, że to ja, godząc się nie płacić, okazałam się straszną prostaczką. Nie znałam bowiem taarofu. W dużym skrócie taarof można określić jako irański savoir-vivre. Od naszego różni się tym, że przyjmuje znacznie bardziej wybujałe formy. Korzysta z przerysowań, o których wszak wszyscy kulturalni Irańczycy – w przeciwieństwie do prostackich turystów – wiedzą, że są tylko elementem gry towarzyskiej. Bardzo zabawne wyjaśnienie, czym jest taarof, znajduje się w książce Ajatollah śmie wątpić napisanej przez Hoomana Majda, irańskiego dziennikarza od lat mieszkającego w Stanach. Majd opisał, jak po pewnym dyplomatycznym przyjęciu u irańskiego ambasadora cała zastawa trafiła do żony jednego z jego zachodnich partnerów. Oczywiście żadna szanująca się Iranka…

okazalam-sie-straszna-prostaczka-uwazaj-na-ten-zwyczaj-na-bliskim-wschodzie-bo-mozesz-zostac-taarof-f3901f8.jpeg
width: 2121
height: 1414

Orla Perć: "Bywa trudna, ale jest w niej cała uroda gór i masa historii polskiej turystyki"
type: item
date: 2020-11-30T03:29:04.000Z
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: polska
subject: Sport
subject: szlak
subject: tatry
subject: Travel
subject: trekking
subject: Wolny czas
description: Powstanie tego szlaku zainicjowali poeta i ksiądz. Obaj uważali, że chodzenie podniebnym szlakiem da ludziom poczuć wielkość Absolutu i pozwoli im, poprzez kontemplację piękna przyrody, zbliżyć się do Boga.
encoded: Murowaniec o świcie jeszcze cichy, schroniskowa kuchnia nie działa, a w jadalni, przy długich drewnianych stołach tylko najzaciętsi jedzą swoje śniadania. Czuć charakterystyczny zapach schroniska, nie do podrobienia. Jak już przyjdą tłumy z dołu, zapach nie będzie taki wyraźny. Na dworze rześko. Też pachnie, ale zupełnie inaczej. Chłodne powietrze przepełnia ostra, trochę anyżkowa woń łopianów, które rosną chyba we wszystkich tatrzańskich dolinach. Za chwilę, trochę wyżej, po wyjściu z lasu już ich nie ma. Na podejściu robi się cieplej, kilkanaście minut dalej, kiedy ścieżka zakosami wspina się na Karb – nawet gorąco. Uwielbiam ten moment, wtedy człowiek wreszcie się budzi do końca. Ciało nabiera pewności ruchów, a mięśnie zaczynają pracować na pełnych obrotach. I myśli. Te też nabierają swobody, przelatują przez głowę niczym nie zatrzymywane, jedna goni drugą. Pozwalam im płynąć. Na Grani Kościelców myślę o Janie Długoszu. Nie, nie tym kronikarzu. O Janie Długoszu zwanym Palantem. Słynnym polskim taterniku, którego nie znałam, bo zginął na długo przed moim urodzeniem, w 1962 r. Właśnie na Grani Kościelców. Prowadził jakiś kurs wspinaczkowy dla wojska, nadzorował zespoły wspinające się na Zadnim Kościelcu. Spadł. W łatwym terenie, który dla takiego świetnego wspinacza jak on nie powinien być żadnym problemem. Najprawdopodobniej się poślizgnął. Ale wokół jego śmierci narosły legendy. Byli tacy, którzy mówili, że to zaplanowane samobójstwo. Inni uważali, że zapłacił za brawurę. Że tyle razy ryzykował życie – przechodził np. na żywca zimowe drogi, na których inni się asekurowali. Że igrał z niebezpieczeństwem, aż w końcu przyszło mu zapłacić cenę. Udawało mu się w trudnych ścianach, w Tatrach, w Alpach, na Kaukazie, to noga podwinęła mu się na łatwiutkiej grani. Bilans fartu i niefartu musiał się wyrównać. Sam Długosz był trochę mistykiem. Wierzył w te wszystkie nie do końca racjonalne opowieści o szczęściu i złym fatum towarzyszącym wspinaczom. Szlakiem Lenina Odgania…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/07ae4f5bcd12fa76eb4e856c7a78050f529af20b-0c40ee1.jpeg
width: 5760
height: 3840

Szukasz inspiracji na weekendową wyprawę? Ten szlak to Tatry w pigułce
type: item
date: 2020-11-23T08:00:22.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Go Poland
subject: tatry
subject: Travel
subject: zakopane
description: Murowaniec o świcie jeszcze cichy, schroniskowa kuchnia nie działa, a w jadalni przy długich stołach tylko najzaciętsi. Czuć charakterystyczny zapach schroniska, nie do podrobienia. Jak już przyjdą tłumy z dołu, zapach nie będzie taki wyraźny.
encoded: Na dworze rześko. Też pachnie, ale zupełnie inaczej. Chłodne powietrze przepełnia ostra, trochę anyżkowa woń łopianów, które rosną chyba we wszystkich tatrzańskich dolinach. Za chwilę, trochę wyżej, po wyjściu z lasu, już ich nie ma. Na podejściu robi się cieplej, kilkanaście minut dalej, kiedy ścieżka zakosami wspina się na Karb – nawet gorąco. Uwielbiam ten moment, wtedy człowiek wreszcie się budzi do końca. Ciało nabiera pewności ruchów, a mięśnie zaczynają pracować na pełnych obrotach. I myśli. Te też nabierają swobody, przelatują przez głowę niczym nie zatrzymywane, jedna goni drugą. Pozwalam im płynąć. Na Grani Kościelców myślę o Janie Długoszu. Nie, nie tym kronikarzu. O Janie Długoszu zwanym Palantem. Słynnym polskim taterniku, którego nie znałam, bo zginął na długo przed moim urodzeniem, w 1962 r. Właśnie na Grani Kościelców. Prowadził jakiś kurs wspinaczkowy dla wojska, nadzorował zespoły wspinające się na Zadnim Kościelcu. Spadł. W łatwym terenie, który dla takiego świetnego wspinacza jak on nie powinien być żadnym problemem. Najprawdopodobniej się poślizgnął. Ale wokół jego śmierci narosły legendy. Byli tacy, którzy mówili, że to zaplanowane samobójstwo. Inni uważali, że zapłacił za brawurę. Że tyle razy ryzykował życie – przechodził np. na żywca zimowe drogi, na których inni się asekurowali. Że igrał z niebezpieczeństwem, aż w końcu przyszło mu zapłacić cenę. Udawało mu się w trudnych ścianach, w Tatrach, w Alpach, na Kaukazie, to noga podwinęła mu się na łatwiutkiej grani. Bilans fartu i niefartu musiał się wyrównać. Sam Długosz był trochę mistykiem. Wierzył w te wszystkie nie do końca racjonalne opowieści o szczęściu i złym fatum towarzyszącym wspinaczom. Szlakiem Lenina Odganiam złe myśli. W końcu jestem tylko na zwykłej wycieczce. Jednak w dół z Karbu schodzę trochę ostrożniej niż zwykle. Zaraz zresztą czeka mnie długie podejście pod Świnicę. Kiedyś droga z Karbu szła bliżej zachodniej ściany Kościelca, można było obserwować wspinające się w tej pię…

fot-getty-images-pawel-kijak-acda49a.jpeg
width: 2121
height: 1414

Samarkanda. Miasto, które widziało Aleksandra Macedońskiego i Czyngis-chana
type: item
date: 2020-11-17T15:49:24.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
description: Niegdyś – najważniejszy punkt jedwabnego szlaku. Dziś – gwarne miasto
encoded: Nie wiem, którą wybrać – zastanawiam się, obracając tiubietiejki w dłoniach. – Bierz obie, siostro, za dwie taniej – rzuca zza lady sprzedawczyni, błyskając do mnie uśmiechem. Jej zęby mają ciemnozłoty, intensywny kolor, dokładnie taki jak ozdobne kolczyki, które mienią jej się w uszach. Jest mocno umalowana, kiedyś musiała być pięknością. Orli nos, czarne, lekko skośne oczy, śniada i wciąż jędrna cera. Tylko włosy zdradzają jej wiek, spod rudawej henny przebija siwizna. No i te zęby, dziś młode dziewczyny takich już sobie nie robią. To stara sowiecka moda, tak wykpiwana przez turystów z Zachodu. Poza tym dziś w Uzbekistanie mało kogo stać na złote zęby. Ci, którzy mogliby sobie na nie pozwolić, handlują państwowymi kontraktami za miliony dolarów, a nie drobnicą na bazarze. Brylują na europejskich salonach i cypryjskich plażach, gdzie błyszczące uśmiechy nie są trendy. Tiubietiejki, nad którymi się zastanawiam, to tradycyjne czapki, nosi je cała Azja Środkowa, inne – mężczyźni, inne – kobiety, a konkretny wzór i kolor zależą od regionu. Na samarkandzkim bazarze można kupić prawie wszystkie. Ja tak naprawdę wcale nie chcę tiubietiejki, w oko wpadły mi wyszywane saszetki na pieniądze czy dokumenty. Udaję zainteresowanie czapkami, żeby w ostatniej chwili od niechcenia zapytać o cenę saszetek. To sprawdzony sposób na zbicie ceny. Nigdy nie można pokazać sprzedawcy, że zależy ci akurat na tym, z czym faktycznie chcesz od niego wyjść. Udało się! Saszetki kupione po przystępnej cenie, a ja uginam się jeszcze pod ciężarem rodzynek, mam ich aż trzy rodzaje: podłużne granatowe, małe ciemnobrązowe i takie jasne, zielonkawe. Te lubię najbardziej. Niosę jeszcze torebki z suszonymi morelami, orzechami i pestkami z moreli. Te są trochę podobne w smaku do migdałów, ale bardziej cierpkie. Na bazarze mogłabym spędzić pół dnia, ale nie mogę sobie na to pozwolić. Idę w miasto. Samarkanda, choć zamieszkana głównie przez Tadżyków, jest wizytówką Uzbekistanu. Ma to swoje historyczne wyjaś…

samarkanda-04d03de.jpeg
width: 1000
height: 667

„To najpiękniejsze miejsce nad Bałtykiem”. Litwa od strony Mierzei Kurońskiej
type: item
date: 2020-09-28T12:37:03.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: litwa
subject: morze
subject: morze bałtyckie
subject: Travel
description: Niezatłoczone plaże, stylowi plażowicze i pamiątki po nobliście. Litewską część Mierzei Kurońskiej można określić trzema słowami: dziko, pusto, pięknie.
encoded: Wyobraźcie sobie raj na ziemi: kilometry prawie pustych, pokrytych jasnym piaskiem plaż, bór sosnowy na wzgórzach, z których rozciąga się przepiękny widok na otwarte morze z jednej strony i na zalew z drugiej, ciche miejscowości z drewnianymi, secesyjnymi pensjonatami lub małymi rybackimi domkami o dachach krytych strzechą. Żadnych straganów z plastikowym badziewiem, szczęk sprzedających ręczniki plażowe z Maradoną i Pocahontas. Zero pływania na bananie, zero plastikowych baloników, budek z zapiekankami i ciuchć w rytmie disco przemierzających nadwodne bulwary. Tylko czyste powietrze, szum fal i kołyszące się na wietrze korony drzew. Kaczki w trzcinach i garstka turystów, tak innych od typowych bywalców nadmorskich kurortów. I to nie w listopadzie albo w grudniu, a w szczycie letniego sezonu. Takie miejsce naprawdę istnieje: to litewska część Mierzei Kurońskiej, najpiękniejsze miejsce nad Bałtykiem, jedno z nielicznych, które uchroniło się przed zalewającą wakacyjne kurorty tandetą, hałasem i zgiełkiem. Zachwycony noblista Urok tego regionu, wówczas będącego częścią Prus, jeszcze w XIX w. docenili niemieccy artyści. Malarze, pisarze, kompozytorzy tłumnie przyjeżdżali do rybackiej wioski Nidy, do hoteliku prowadzonego przez niejakiego Hermanna Blode. Przed I wojną światową sława „werandy artystów”, jak ją zaczęto nazywać, prowadzonej przez rodzinę Blode była tak wielka, że ściągali tu najwybitniejsi intelektualiści z całej Europy Środkowej. Wakacje spędzał tu np. psychoanalityk Zygmunt Freud. To tylko fragment artykułu. Całość znajdziesz w najnowszym wydaniu National Geographic Traveler 7/20.

wydmy-parnidis-to-jeden-z-wielu-pocztowkowych-widokow-z-mierzei-kuronskiej-litwa-2a8976d.png
width: 1028
height: 608

Jak zorganizować podróż na Kamczatkę? 10 praktycznych informacji
type: item
date: 2020-09-14T06:29:10.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kamczatka
subject: Moto
subject: podróże
subject: przygoda
subject: rosja
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
description: Zobacz niezwykłe miejsce, które za czasów radzieckich było niedostępną, zamkniętą strefą. Przyrodniczo to jedno z piękniejszych miejsc na ziemi!
encoded: Przeczytaj, jak zorganizować podróż na Kamczatkę >>>

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/997a1cb156c7a624fdb337b8f584eaeb6a950d4a-25a0079.jpeg
width: 5233
height: 3412

Gorce - tu wciąż są schroniska, gdzie zaproponują ci darmową herbatę
type: item
date: 2020-09-03T07:56:29.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gorce
subject: góry
subject: polska
subject: polska szlaki turystyczne i piesze
subject: szlaki
subject: szlaki piesze
subject: szlaki turystyczne
subject: Travel
subject: urlop
subject: wędrówki
subject: weekend
description: Jedna z największych zalet Gorców? Oprócz najbardziej uczęszczanych szlaków są to góry raczej puste.
encoded: Polska stolica salamandry plamistej Idziemy kamienistą drogą przez bukowy las. Słońce prześwieca przez liście, zgromadzona przez noc w poszyciu wilgoć paruje. Srebrne pnie drzew lśnią jak wypolerowane. Las stopniowo rzednie, a naszym oczom ukazuje się świeżo skoszona łąka. To Polana Chowańcowa, moje najulubieńsze miejsce w Gorcach. Stoją tu dwa spore szałasy, a wyżej, nad samym Pucołowskim Stawkem, wiata dla turystów. Choć jest dopiero 7 rano, na polanie już mocno grzeje. Jest o kilka stopni cieplej niż w lesie, z którego właśnie wyszliśmy. Tatr, które zwykle stąd widać, jeszcze nie dostrzegamy zza snujących się po dolinie Dunajca mgieł. Ale i tak jest pięknie. Pachnie sianem i rozgrzaną ziemią. Oprócz nas nie ma tu nikogo. I to jest właśnie jedna z największych zalet Gorców: oprócz najbardziej uczęszczanych szlaków są to góry raczej puste. W szczycie sezonu w czasie ładnej pogody nie jesteście oczywiście w górach sami, ale turystów w Gorcach jest znacznie mniej niż w Tatrach czy Pieninach. A są miejsca, gdzie nadal można spotkać ledwie kilka osób w czasie wycieczki. Tak jest choćby na czarnym szlaku z Łopusznej na polanę Jankówki, przy którym leży Polana Chowańcowa. A miejsce jest przecież urokliwe i dojść tam naprawdę nietrudno. Od szosy asfaltowej biegnącej doliną Łopuszanki, w górze wsi Łopuszna, zajmuje to około godziny. Nie ma tu nikogo oprócz salamandry plamistej, powinnam była napisać. Ten największy w Europie płaz ogoniasty szczególnie ukochał sobie Gorce. Być może dlatego, że lubi wilgotne lasy, zwłaszcza bukowe, a takich tutaj dostatek. Salamandra ta jest czarna z pomarańczowymi plamkami, trudno jej nie zauważyć, kiedy przecina błotnistą drogę. Mamy szczęście, bo salamandry zwykle polują w nocy, a dnie spędzają zaszyte pod konarami drzew. To tylko fragment artykułu "Bohater drugiego planu". Czytaj więcej we wrześniowym wydaniu National Geographic Traveler (9/2020).

gorce-polska-ac00d00.png
width: 921
height: 612

7 grzechów głównych Polaków na wakacjach
type: item
date: 2020-08-10T08:33:48.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Travel
subject: wakacje
description: Wieczne narzekanie. Że zimno. Że gorąco. Że tłok. Że ludzi nie ma., zabieranie jedzenia na zapas ze stołówek... Polak w podróży nierzadko bywa irytujący, bezczelny, trudny we współpracy. Tyle że nie jesteśmy jedyni; każdy naród na świecie potrafi wyliczyć podobny zestaw swoich wakacyjnych przewin.
encoded: Obśmiać go nietrudno, bo obiekt to wdzięczny. Michał Rusinek nawet kilka limeryków poświęcił karykaturalnym opisom wypoczywających nad modrym Jadranem Polaków. Jeden zaczynał się tak: „Polak robi w Czarnogórze/ dziś wrażenie bardzo duże:/ Nosi zawsze – dumny cały –/ i skarpetki, i sandały”. Kiedy o największy grzech Polaków na wakacjach pytam na Facebooku, pod postem w kilka godzin zbiera się ponad 150 komentarzy. Lista zarzutów, którą odtwarzam na podstawie tej dyskusji oraz wieloletnich rozmów z przyjaciółmi i zwykłych życiowych obserwacji, jest naprawdę długa. Są na niej i skarpetki do sandałów, i obsesyjne przeliczanie cen, i nadużywanie alkoholu. Najczęstsze jednak przewiny rodaków są chyba cztery: śmiecenie, głośne zachowanie (wrzaski, głośne rozmowy, jak i puszczanie własnej muzyki na plaży czy kempingu), narzekanie (a nawet, jak napisał mój znajomy: „ Wieczne narzekanie. Że zimno. Że gorąco. Że tłok. Że ludzi nie ma. Że drogo. Że tandetnie. Że brudno. Że za czysto. Że soku nie ma. Że herbaty nie ma. Że kawa gorzka. Że słodka. Że obsługa słaba. Że ludzie dziwnie grzeczni. Że wszędzie ci głupi Polacy. Że Rosjanie. Że Niemcy. Że jest inaczej”) i kombinowanie, czy raczej nadużywanie reguł. To ostatnie może polegać na zabieraniu jedzenia na zapas ze stołówek czy obżeraniu się przy szwedzkim stole, ale też na obsesji dojechania wszędzie własnym autem, mimo tabliczek i zakazów. Poważny zarzut to też chamstwo, niekiedy ocierające się o rasizm i nacjonalizm. Pokrzykiwanie na kelnerów, kąśliwe uwagi o miejscowych, zwłaszcza jeśli ich kolor skóry jest ciemniejszy od nadwiślańskiego różu, i protekcjonalizm. Ten szczególnie daje znać o sobie na wschód od Bugu. W „naszym Lwowie”, „naszym Wilnie”, a już tym bardziej „u Kacapów”, na uświęconej męczeńską krwią „naszych zesłańców” Syberii gość z Polski często nie przebiera w słowach. Wszystkich napotkanych ludzi ma albo za głupków, albo za oszustów, a najczęściej za jednych i drugich jednocześnie. Kobiety dodatkowo – za łatwe…

polski-turysta-be4cffc.jpeg
width: 2121
height: 1414

Podróż koleją transsyberyjską: Moskwa – Władywostok 23.45
type: item
date: 2020-07-31T05:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: irkuck
subject: kolej
subject: kolej transsyberyjska
subject: komunikacja
subject: Kultura
subject: moskwa
subject: Moto
subject: rosja
subject: syberia
subject: Technologia
subject: Travel
subject: władywostok
subject: Wolny czas
description: Czas na pierwszą z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć. W kolei transsyberyjskiej ciekawe rzeczy dzieją się w środku. Jeździ się nią po to, by poznać rosyjską duszę, a nie rosyjskie krajobrazy
encoded: Tu zaczyna się Azja – mówią mieszkańcy Moskwy o dworcach Jarosławskim i Kazańskim, skąd odchodzą pociągi na Syberię i do Azji Środkowej. Dziś to już raczej historyczna uwaga. Azjatyckości tego miejsca można się jedynie domyślać po większej liczbie skośnookich czy śniadolicych podróżnych. Jednak jeszcze kilka lat temu rejwach był tu iście orientalny, a na placu między oboma stacjami funkcjonował nawet całkiem spory bazarek. Wśród obitych sidingiem bud z mydłem i powidłem kręciło się pełno facecików oferujących wymianę euro i dolarów po niezwykle atrakcyjnym kursie. Nie wiem, co mi odbiło, ale kiedyś, jadąc nad Bajkał, postanowiłam skorzystać z usług jednego z nich. Uzgodniliśmy, ile powinnam dostać, a potem cinkciarz starannie, teatralnym gestem odliczył należne mi banknoty. Jakież było moje przerażenie, gdy po chwili stwierdziłam, że mam ich tylko połowę. Pobiegłam za znikającym w tłumie mężczyzną i ze łzami w oczach oświadczyłam, że mnie oszukał. Może był to zwykły amator, może początkujący w tym fachu naiwniak, w każdym razie po krótkiej chwili wahania wyjął zza pazuchy plik pieniędzy i wręczył mi brakujące kilkaset rubli. – Czto chotitie, eto Rossija [No cóż, to Rosja] – westchnęła przyglądająca się całej scenie babuszka handlująca pestkami słonecznika. Teraz na miejscu bazarku jest elegancki skwer, a gotówkę na podróż można już po prostu wyjąć z bankomatu. Jednak Czto chotitie, eto Rossija to wciąż chyba najczęściej wypowiadane w Rosji zdanie pod adresem cudzoziemców. Nie wiem, czy babuszka chciała wtedy wyrazić swoje oburzenie kradzieżą, czy raczej podziw dla skruchy oszusta. W każdym razie połączenie cwaniactwa z – w gruncie rzeczy – miękkim sercem to wszechobowiązujący standard, nie tylko w półświatku, także wśród wszelkiej maści urzędników. Najlepszym przykładem takiego podejścia do ludzi są prowadnice, czyli konduktorki w rosyjskich pociągach. Irinę Pietrowną poznaję już na peronie jarosławskiego dworca. Do odjazdu jest pół godziny, ona już stoi jak cerber,…

podroz-koleja-transsyberyjska-moskwa-wladywostok-23-daf2181.jpeg
width: 5616
height: 3744

"Góry zawsze będą potężniejsze niż my". Warto o tym pamiętać
type: item
date: 2020-07-27T12:15:42.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: etyka
subject: góry
subject: Travel
description: O podstawowej zasadzie respektu dla gór, o szacunku dla ich potęgi i bezwzględnej akceptacji, że są silniejsze i większe niż my przypomina Ludwika Włodek.
encoded: Pod koniec lat 60. środowisko polskich taterników poruszył tragiczny wypadek. Grupka wspinaczy wybrała się z Morskiego Oka na Żabiego Mnicha. Nie było to zwykłe wyjście na wspinaczkę, a rodzaj happeningu. Uczestnicy eskapady mieli ze sobą parasol, część zamiast w butach górskich na wibramie szła w sandałach. Nie mieli plecaka, tylko siatkę na zakupy. Wybrali łatwą drogę. Na Żabiego Mnicha nie prowadzi szlak turystyczny, ale naprawdę nie potrzeba żadnych poważnych umiejętności wspinaczkowych, żeby na niego wejść. Wiem, bo byłam tam jako chyba dziesięcio-, może dwunastoletnia dziewczynka. Pech chciał, że pod jednym ze wspinaczy urwał się wielki blok skalny. Zginął uczestnik wycieczki – Tadeusz Gibiński, w środowisku taternickim znany jako „Teddy”. Takie rzeczy zdarzają się w górach. Kiedy spadasz w dół żlebu z powodu urwanego bloku skalnego, nie ma znaczenia, czy masz na sobie sandały, czy buty górskie, plecak czy siatkę. Nawet czekan zamiast parasola niewiele by mógł pomóc w takiej sytuacji. Poza tym to było w lecie. Jednak przez to, że do obrywu doszło w czasie wyprawy jawnie jajcarskiej, wykpiwającej w pewnym sensie nabożny stosunek środowiska do majestatu gór, zaczęły się dyskusje, czy wspinacze w ogóle mieli prawo do takiego happeningu. Znana przewodniczka tatrzańska i członkini GOPR-u, niejaka „Kwakwa”, czyli Krystyna Sałyga, potępiła wspinaczy, że zlekceważyli góry, i zasugerowała, że wypadek był za to lekceważenie karą. Z kolei taternik i redaktor górskich czasopism Józef Nyka bronił kolegów, tłumacząc, że wypadek nie miał nic wspólnego z ich happeningiem, że przytrafił się jako nieszczęśliwy zbieg okoliczności. Przypomniał nawet przekornie, że parasol też może należeć do ekwipunku górskiego, czego dowodzić miał katalog ze sprzętem niemieckiej firmy Salewa. W głębokim PRL-u takie przywiezione z Zachodu katalogi polscy wspinacze oglądali jak połączenie Biblii z Baśniami 1001 nocy. Przypomniałam tę starą historię, żeby pokazać, jak ważna w środowisku wspinaczkow…

gory-zawsze-beda-wieksze-od-nas-kilka-refleksji-o-gorach-ab17c20.jpeg
width: 2089
height: 1435

Fascynująca bieda. Jej oglądanie bywa traktowane jak atrakcja turystyczna
type: item
date: 2020-06-12T08:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bieda
subject: Edukacja
subject: Lifestyle
subject: slumsy
subject: Travel
description: Miejsce w luksusowym hotelu i bilet lotniczy w internecie umie zarezerwować każdy. Ale wejść do slumsu i dowiedzieć się czegoś o życiu jego mieszkańców wcale nie jest łatwo.
encoded: To było w Gruzji, w Swanetii. Wiele lat temu, kiedy jeszcze nie było tanich lotów z Warszawy do Kutaisi, a Gruzja nie reklamowała się jako turystyczny raj na plakatach w centrach wszystkich polskich miast. Siedzieliśmy przy suto zastawionym stole. Bakłażany z sosem orzechowym, kilka rodzajów konfitur, jakieś mięsa, ser, bakalie. Gospodyni co jakiś czas przychodziła pytać, czy nam smakuje i czy czegoś nie potrzeba. Razem z nami ucztowała para Holendrów. Przyjechali tą samą marszrutką z Zugdidi. Pomogliśmy im znaleźć ten nocleg, bo nie bardzo umieli się dogadać z miejscowymi, nie znając ani słowa po rosyjsku. – It’s great, like a five star hotel. Tell her, please – poprosiła mnie Holenderka. Byłam zaskoczona, bo mnie by w życiu nie przyszło do głowy pochwalić czyjegoś domowego poczęstunku, porównując go do pięciogwiazdkowego hotelu. Powiedziałabym raczej, że sama bym sobie lepiej nie ugotowała albo że jest pysznie jak u mamy. Holendrzy objechali całą Azję. Byli w Kambodży, w Laosie, Wietnamie, Birmie, Indiach i Pakistanie, a potem przez Azję Środkową dostali się na Kaukaz. W Gruzji im się podobało, ale mieliśmy wrażenie, że ten kraj nie do końca spełnia ich oczekiwania. I wcale nie chodziło o to, że nie mogą się dogadać. – Gdzie wam się najbardziej podobało? – dopytywaliśmy. – Najbardziej to w Laosie. – A czemu? – Bo tam było tak biednie – odpowiedzieli oboje prawie równocześnie. Opowiadali nam, jak jechali wypożyczonym skuterkiem przez maleńkie wioski. Jak ich mieszkańcy zapraszali ich do swoich chat z klepiskiem zamiast podłogi, gdzie były tylko maty do spania i kilka plastikowych naczyń. – Częstowali nas ugotowanym ryżem, bo nic innego nie mieli. To było takie proste, takie fantastyczne – wspominali rozmarzeni. No tak, Gruzja (wtedy) była może i rozwalona, brudna i podupadła, podróżnych na peronie portu w Poti witały wolno chodzące świnie, a w autobusach co chwila coś się psuło, tak że każda podróż zajmowała długie godziny, ale jednak Gruzini przyjmowali podróżnych…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/922e632b6cfca058eab9cea1b7cb68dc0ab6776c-e14690d.jpeg
width: 1000
height: 667

Wybierasz się do Kirgistanu? Sprawdź, co warto wiedzieć przed podróżą
type: item
date: 2020-05-18T07:30:51.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Kirgistan to, zdaniem redakcji National Geographic Traveler, podróżniczy hit!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0a492dc961faeb49f3d17545365fa9dc3e66358b-38e2f3f.png
width: 3400
height: 2000

Miłość w drodze. Jak podróżować w parze?
type: item
date: 2019-11-07T05:01:52.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: małżeństwo
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: związki
description: Nie ma co się oszukiwać, podróżując we dwójkę, znacznie mniej zwracamy uwagę na otaczający nas świat. Z drugiej strony wspomnienia ze wspólnych podróży to jedne z piękniejszych wspomnień. Postanowiliśmy sprawdzić, co można zyskać, a co stracić, gdy w podróży towarzyszy nam ukochana osoba.
encoded: Nawet jak bywało między nami bardzo źle, w podróży czuliśmy się dobrze ze sobą – powiedział mi Mateusz, kiedy zagadnęłam go o podróżowanie w parach. Od razu pomyślałam sobie, że zrobię z tego zdania motto całego tekstu. Przyszły do mnie moje własne wspomnienia. Przypominały się romantyczne kolacje na plaży złożone z serka jedzonego wprost z plastikowego opakowania zagryzanego oliwkami z torebki i popijanego tanim kapslowanym winem, pokoje pełne krwawych plam na ścianach – śladów po rozgniecionych przez poprzedników komarach – w których zsuwaliśmy zdezelowane łóżka, podróże zatłoczonymi marszrutkami zakończone zaproszeniem na kolację do jakiegoś miłego współtowarzysza podróży czy wreszcie kąpiel w Morzu Martwym, a potem długa jazda samochodem wzdłuż doliny Jordanu. Tak, zdecydowanie wspomnienia ze wspólnych podróży to jedne z piękniejszych wspomnień mojego życia. Jak Pers z Persem Później jednak zaczęłam szukać dalej, podpytywać innych znajomych, przeglądać blogi podróżnicze. Tak trafiłam na tekst Karoliny Słomskiej Szczerze o podróżowaniu w parze. Autorka pisze tam o zaletach, ale także o wadach podróżowania z kochaną osobą. Przyznam, że zapomniałam o sytuacjach, gdy podróżujące osoby tak bardzo różnią się temperamentem, że zaczyna to przesłaniać im radość wspólnego wyjazdu. Nie ma co się oszukiwać, podróżując we dwójkę, znacznie mniej zwracamy uwagę na otaczający nas świat. Pisze o tym i Słomska, i mnóstwo innych osób, zauważają to wszyscy indagowani przeze mnie znajomi. I to z dwóch powodów. Pierwszy wynika z nas samych, jest nam po prostu łatwiej koncentrować się na sobie nawzajem, nie odciągają nas od siebie praca i obowiązki domowe. Poza tym ukochany czy ukochana to kawałek domu, rodziny, wydaje ci się jeszcze bliższy, jeszcze bardzie podobny do ciebie na obczyźnie, w dalekim kraju. Drugi powód związany jest z tym, jak postrzegają nas inni. Oczywiście do samotnej osoby jest łatwiej podejść, zagadać niż do pary. Jak już się nawiązało kontakt, łatwiej przełamywać…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/69894168f7f36c174aa299f05e757707d8b77e81-9335480.jpeg
width: 1000
height: 632

Spisz - wielokulturowy kraj w rozkroku
type: item
date: 2019-11-06T03:31:21.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: karpaty
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: polska
subject: słowacja
subject: spisz
subject: Sport
subject: Travel
description: Być może już byłeś na Spiszu, ale wcale o tym nie wiesz.
encoded: Jurgowski kościół został zbudowany jeszcze w XVIII w. Pan kościelny, Jano, zapala światła i ciemne wnętrze głównej nawy ukazuje malowane w kwiaty ściany. Dominują zieleń i seledyn. To w tych kolorach są drewniany, bogato rzeźbiony ołtarz i organy. Na ścianach wiszą obrazy – stacje drogi krzyżowej. Napisy pod każdą po słowacku. – Myśmy tu sićka Słowioki byli – jakby dla wyjaśnienia stwierdza kościelny, widząc, że przyglądam się kolejnym inskrypcjom. Potem pokazuje mi jeszcze wizerunek świętego Sebastiana, pod którego wezwaniem jest kościół, sprząta ołtarz, poprawia kwiaty, aż wreszcie wracamy na zakrystię. Jest sobota, dzień targowy. Dlatego od słowackiej granicy nieprzerwanie w stronę Nowego Targu ciągnie się strumyk samochodów na kieżmarskich i popradzkich blachach. Sama granica jest już prawie niezauważalna. Tylko zimą widać różnicę, bo po polskiej stronie odśnieżają i sypią solą, a po słowackiej nie odśnieżają, ale za to sypią żwirkiem. Wiosną i latem o tym, że zmieniliśmy kraj, świadczą tylko tablice informacyjne. Mniej więcej pośrodku, między tą słowacką a tą polską, stoi spory drewniany dom z bali. Jest coraz bardziej podupadły. Kiedyś miały w nim swoją siedzibę służby celne, ale od czasu, gdy oba kraje weszły do strefy Schengen, nikt go nie używa. I dobrze. Granica tylko hamowała rozwój całego regionu. Od kiedy ją otwarli, wszystkim żyje się łatwiej. Spisz od zawsze był wielokulturowy. Jego polski skrawek jest jedyną częścią Polski, która należała do Węgier. Oprócz węgierskich i polskich panów żyli tam miejscowi, słowiańscy chłopi, z których część potem zaczęła się uważać za Słowaków, a część za Polaków, niemieccy mieszczanie, Rusini, Cyganie i Żydzi. Wtłoczony w ramy poodgradzanych od świata komunistycznych Polski i Czechosłowacji Spisz przestał się rozwijać. Dziś znów kwitnie. Rodziny bez problemu odwiedzają swoich krewnych po drugiej stronie granicy, a wszyscy inni – miejscowi i turyści – cieszą się urokami obu krajów. Ze Słowacji przyjeżdżają do Polski na…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/87fa736f07d7267bd02097972df66cee6627e171-6b7e177.jpeg
width: 5464
height: 4000

Dzieci różnic się nie boją. Dlatego podróżowanie z nimi to inny wymiar przygody
type: item
date: 2019-09-06T09:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dzieci
subject: etyka
subject: Kultura
subject: Parenting
subject: podróże
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wychowanie
description: Kobieta na prawdziwych kamiennych żarnach zmełła trochę zboża na grubą kaszę, dolała do tego mleka i podała nam. Mój syn spróbował, orzekł, że niedobre, i odstawił miskę.
encoded: Mamo, a czemu u Babuszek tak śmierdzi? – pyta mnie mniej więcej raz w miesiącu mój starszy syn Witek. U Babuszek byliśmy prawie cztery lata temu. Rzeczywiście śmierdziało, ale myślę, że nie to najbardziej nurtuje Witka. Dla niego pytanie o Babuszki to sposób na wywołanie wspomnień, namówienie mnie do rozmowy o podróży, którą odbyliśmy w 2009 r. Zajęła nam cztery miesiące. Cztery miesiące przygód, niechodzenia do przedszkola (Witek miał wtedy pięć lat, pamiętam, że urodziny świętował w Ałma-Acie w Kazachstanie) i ciągłego przebywania razem. Babuszki poznaliśmy nad Bajkałem, we wsi Ust-Barguzin, na wschodnim wybrzeżu jeziora. Właściwie były to dwie różne kobiety, ale do naszego rodzinnego języka przeszły pod zbiorczym hasłem Babuszki. Mieszkaliśmy w namiocie, przy samej plaży. Kiedy obudziliśmy się drugiego dnia i ciągle lało, popatrzyliśmy z ojcem Witka na nasze ubłocone i wilgotne ciuchy, na ostatnie suche spodnie naszego syna, które trzymał w śpiworze w charakterze poduszki. Postanowiliśmy nie liczyć na poprawę pogody i jechać dalej. Ruszyliśmy lasem do wsi, skąd mieliśmy nadzieję złapać okazję do najbliższego większego miasta, oddalonego o kilka godzin jazdy Ułan Ude. Nie udało się. Jedyny dziennie autobus odjechał jeszcze o szóstej rano, nikt z miejscowych nie wybierał się dalej niż do pobliskiego tartaku. Wizja, że mielibyśmy wrócić na plażę i tam, w deszczu, rozbijać przemoknięty namiot, napawała nas obrzydzeniem. I wtedy trafiliśmy na Babuszki. Pukaliśmy do różnych obejść, właściwie nie wiedząc, czy chcemy pytać o nocleg, czy raczej o samochód do Ułan Ude, ale i tak na ogół nikt nam nie otwierał. Raz wyszedł do nas pijany mużyk, z którym nie było kontaktu, raz matka z dwójką dzieci uwieszoną spódnicy i trzecim w drodze, która nawet niepytana powiedziała, że męża nie ma i ona nic nie może dla nas zrobić. Babuszki nie dość, że nam otworzyły, to jeszcze zaprosiły do izby w tak zwanej letniej kuchni, czyli niskim domku na podwórku, posadziły za stołem i dały herba…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4d29a97af8f89a1be09767fd4f1b6716b17ce61e-bfb8217.jpeg
width: 1000
height: 792

6 sposobów na tani Uzbekistan
type: item
date: 2019-07-03T04:06:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: taszkent
subject: Travel
subject: uzbekistan
description: Uzbekistan można zwiedzić całkiem tanio i bezpiecznie. Oto nasze sposoby.
encoded: W podróżach do serca Azji wyspecjalizowały się agencje nastawione na drogie, zorganizowane wycieczki. A szkoda, bo Uzbekistan można zwiedzić całkiem tanio i bezpiecznie. Przedstawiamy 6 sposobów na tanie podróżowanie po Uzbekistanie: 1. Prześwietl pośredników Władze uzbeckie preferują turystów zorganizowanych. Aby dostać wizę, należy okazać specjalny voucher i przedstawić dokładną trasę podróży łącznie z adresami hoteli. Możemy to załatwić u pośredników wizowych. Potem opłaca się już unikać pośredników. 2. Wynajmij mieszkanie Tanich noclegów lepiej szukać poza obrębem starówki. Warto wynająć mieszkanie, zwłaszcza w Taszkencie. Pełno ogłoszeń jest w internecie i gazetach. Taki lokal można wynająć nawet na jeden lub dwa dni. 3. Jedz z miejscowymi Znakomite jedzenie znajdziecie w tanich knajpach dla miejscowych, których pełno na bazarach i w okolicach dworców. 4. Unikaj banków i bankomatów Tak… W Uzbekistanie obowiązuje oficjalny i czarnorynkowy kurs walut. 5. Uważaj, czym jedziesz W kraju są superszybka kolej (tylko między Taszkentem a Samarkandą), zwykłe pociągi, indywidualne i zbiorowe taksówki, eleganckie autobusy i tanie busiki. Warto podążać za miejscowymi, których na ogół nie stać na luksusy. Jeśli taksówkarz twierdzi , że w konkretne miejsce może was dowieźć tylko on, upewnijcie się, czy nie jeździ tam rejsowy autobus. 6. Targuj się do skutku Targowanie jest tu częścią rytuału. Warto pamiętać o kilku zasadach: targowanie zacznij od zbicia zaproponowanej ceny o co najmniej połowę, nigdy nie podawaj na początku sumy, jaką naprawdę jesteś gotów zapłacić.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/33def5d566203a4bd8ae13fe69ecf56d710fe3e3-f404c33.jpeg
width: 1000
height: 665

5 sposobów na tanią Jordanię
type: item
date: 2019-06-05T08:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: jordania
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Jordania to najbezpieczniejszy z krajów Bliskiego Wschodu, do tego pełen atrakcji turystycznych. Jak sprawić, by wakacje tam nie zrujnowały budżetu?
encoded: 1. Zrezygnuj z pośredników Wczasy w Jordanii są w ofercie wielu firm turystycznych, ale można ją równie dobrze, a nawet znacznie lepiej, zwiedzić samemu. Nie tylko pojedziecie tam dokładnie wtedy, kiedy wam pasuje, nie tylko zobaczycie wszystko to, co chcecie i tylko to co chcecie, ale na dodatek możecie zaoszczędzić pieniądze. 2. Negocjuj Negocjacjom podlega wszystko i warto to powtarzać przybyszom ze świata stałych cen. „W hotelu pan na początku twierdzi, że pokój kosztuje 40 dinarów (około 190 zł), ale na jedno małe skrzywienie, że drogo, natychmiast obniża cenę do 12 dinarów” - wspomina Ludwika Włodek, autorka Travelera. 3. Jedz na ulicy Pełno tu małych, tanich i klimatycznych barów, gdzie zjemy np. znakomite falafele. Trzeba ich szukać przy głównych ulicach, w pobliżu tłocznych miejsc, jak bazar, meczet, czy dworzec autobusowy. Za całe porządne śniadanie dla dwóch osób płaci się nie więcej niż 2 dinary, czyli niecałe 10zł.. 4. Kąp się publicznie... Bo tylko publiczne plaże są w Jordanii za darmo. Co kilkaset metrów stoją na nich toalety. Dość brudne, to fakt, ale za to też darmowe, gdzie można się spokojnie przebrać. 5. Wynajmij samochód W daleką drogę, na przykład ze stolicy, Ammanu, do położonej ponad 300 km na południe, Akaby tanio i wygodnie da się dojechać publicznym autobusem (10 dinarów, czyli ok. 50 zł). Jednak zwiedzanie w ten sposób okolic samego Ammanu byłoby uciążliwe i drogie. Żeby pojechać nad Morze Martwe, do Doliny Jordanu i do słynącej z bizantyjskiej mozaiki Madaby lepiej po prostu pożyczyć samochód. Wychodzi koło 30 dinarów za dzień.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5355a4f691ee1fd6f673761d6f71aca916b96191-442143a.jpeg
width: 1000
height: 667

Tadżykistan: Pamir, czyli świat po Aleksandrze Wielkim
type: item
date: 2019-06-04T10:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aleksander wielki
subject: azja środkowa
subject: historia
subject: Lifestyle
subject: pamir
subject: tadżykistan
subject: Travel
description: Mieszkańcy Pamiru podkreślają, że są potomkami Aleksandra Macedońskiego. W ten sposób chcą nadrobić zacofania swojego regionu.
encoded: Tam jest kopalnia rubinów – Ergasz pokazuje mi zbocze góry przed nami, gdzie na tle czerwonego piargu odznacza się pasmo świeżo wykopanej, szarawej gleby. – Państwowa? – pytam. – Państwowa – odpowiada Ergasz. – Ale tak jakby była prywatna – dopowiada zaraz jego kuzyn czy kolega, który jedzie z nami, a którego imienia nie znam, bo Ergasz przez całą drogę zwracał się do niego per bratan, a on sam jakoś nigdy się nam nie przedstawił. – Nasz prezydent na tym łapę trzyma. Wszystkie zyski ze sprzedaży kamieni idą prosto do jego kieszeni, a my, Pamirczycy, ani grosza nigdy z tego nie oglądaliśmy. Chociaż to przecież nasza ziemia. Samochód Ergasza co kilka metrów podskakuje na straszliwych wybojach. Naszym dzisiejszym celem jest Langar, wieś położona w samym końcu doliny Wachańskiej, tam gdzie potoki Pamir i Wachan łączą się ze sobą, dając początek rzece Pandż, która w dolnym biegu znana jest jako Amu-daria. Dopiero co wyjechaliśmy z Chorogu, stolicy Górskobadachszańskiego Okregu Autonomicznego, i chodź do Langaru jest nieco ponad 200 km, czeka nas cały dzień jazdy. Drogi w Górskim Badachszanie są najgorsze w całym Tadżykistanie. Ta, którą jedziemy, powstała jeszcze za Związku Radzieckiego. Sowieci potrzebowali jej, by transportować żołnierzy do Afganistanu. Jedyny wtedy most nad Pandżem znajdował się kilkadziesiąt kilometrów od Chorogu. Dziś mostów prowadzących z Tadżykistanu do Afganistanu jest już klika. Raz w tygodniu odbywają się na nich targi. Mieszkańcy tadżyckiego Badachszanu mogą wtedy bez wizy przejść do specjalnej strefy wydzielonej na drugim brzegu, gdzie ich pobratymcy z afgańskim paszportem handlują wszystkim co się da. Pakistańskimi i indyjskimi naczyniami, materiałami i meblami, chińskim sprzętem AGD i japońskimi samochodami. Bo jak twierdzi bratan Ergasza, w Afganistanie wszystko jest lepsze i tańsze. – A na dodatek jeszcze Amerykanie budują im drogi, szkoły i szpitale – zapewnia z zawiścią. – Tylko nasz rząd nam niczego nie buduje. Trudno się z nim nie zgo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ce53b585f7b0cc2085887d27a4d004d22906610e-95a8be2.jpeg
width: 1303
height: 779

Tajniki savoir-vivre w podróży
type: item
date: 2019-02-01T15:05:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: indie
subject: Kuchnia
subject: kuchnie świata
subject: Lifestyle
subject: savoir-vivre
subject: Travel
subject: turcja
subject: wietnam
subject: Wolny czas
description: Czyli ile wypić herbaty w Turcji, jak trzymać pałeczki w Wietnamie, na co uważać podczas kolacji z Hindusem. Historia kilku podróżniczych faux pas.
encoded: Herbata po turecku To było kilkanaście lat temu w Urfie, na południu Turcji, niedaleko granicy syryjskiej. Przez cały dzień włóczyłam się po mieście, nie miałam nic do zrobienia, więc ochoczo przyjmowałam zaproszenia na herbatę. Te sypały się na każdym rogu, bo był koniec lutego, turystów jak na lekarstwo i każdy miał dla mnie czas. Dwie szklaneczki w sklepie z chustkami, kolejne dwie na dworcu, z panem od biletów autobusowych, potem kilka kolejnych w szaszłykarni. W rezultacie wieczorem byłam nastukana jak więzień po solidnej porcji czajówy. Tymczasem wystarczyło zamiast własnych standardów zastosować się do tych obowiązujących na miejscu. Ja za każdym razem posłusznie wypijałam jak najszybciej całą szklankę. Tak jak mnie mama uczyła: z uśmiechem i do dna, żeby pokazać, że mi smakuje, że jestem wdzięczna za poczęstunek. Zupełnie nieświadoma, że nie do końca tego się ode mnie oczekuje. Bo w wielu krajach w piciu herbaty nie o samą herbatę chodzi. To tylko pretekst do spotkania i rozmowy. Póki poczęstowany wypija do końca, póty należy mu dolewać – nie wypada, by jego szklanka stała pusta. Hinduskie zwyczaje Hindusi potwornie brzydzą się cudzej śliny. Wszystko, czego ktoś już raz dotknie ustami, poliże czy ugryzie, uchodzi za odpad. – Po tamilsku resztki i ślina to jest nawet to samo słowo – tłumaczyła mi. – Zużyte po jedzeniu liście nazywają obślinionymi liśćmi. To dlatego przy jedzeniu nie wypada oblizywać palców, a w kuchni indyjskiej większość składników pokrojona jest na małe kawałki, żeby można je było na jeden raz wziąć do buzi. Kulturalni Hindusi, nawet jedząc banana, nie odgryzają kolejnych kęsów, a ułamują i dopiero potem, ręką, wkładają je sobie do ust. Pałeczkowy savoir-vivre Nawet w obrębie tych samych kultur zwyczaje przy stole potrafią się bardzo różnić. Już pogodziłam się z tym, że pałeczkami jem jak prostak. Bo, jak dowiedziałam się od znajomej Wietnamki, arystokracja kiedyś, a dziś podobno wszyscy kulturalni ludzie trzymają pałeczki jak najwyżej, za …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/97b89ade54e33fc2dbf53a6ff8869b8993f380c2-d3a08d9.jpeg
width: 1000
height: 791

Dekalog podróżowania z dziećmi
type: item
date: 2016-12-19T12:30:13.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dekalog
subject: dzieci
subject: podróże
subject: rodzice
description: Czyli 10 zasad, których należy przestrzegać, żeby nie zwariować podczas wakacji.
encoded: Przeczytaj "Dekalog podróżowania z dziećmi" >>> Tekst: Ludwika Włodek

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a31f3eb124324c7d18b224be144ab08ad59602b7-df40f4a.jpeg
width: 4000
height: 2667

Etyka podróżnika: Nie szata zdobi człowieka, ale...
type: item
date: 2015-05-06T12:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: etyka podróżnika
description: - Żaden z nich zapewne w szortach nie wybrałby się do kościoła ani do muzeum. Jednak przecież byli na wakacjach. A jak wakacje, to szorty, proste! - czyli Ludwika Włodek o sandałach, burkach i backpackerskich mundurkach.
encoded: Kiedyś, dawno temu, kłóciłam się z moim niedoszłym czeskim szwagrem, jaki jest szczyt obciachu? Ja twierdziłam, że polski turysta za granicą, a on upierał się, że nieprawda, bo czeski. – No weź, pomyśl tylko – prosiłam go – czy może być coś bardziej żenującego niż tłusty facet ubrany w płócienny kapelusik, rozpiętą na brzuchu koszulkę w kratkę, szorty, spod których wystają krótkie krzywe nogi, i sandały założone na białe skarpetki? – Nie, z pewnością nie ma nic gorszego. – No właśnie, czyli nie ma nic gorszego niż polski turysta! – wykrzyknęłam triumfalnie. – Ale przecież ty właśnie opisałaś czeskiego turystę – odpowiedział zdziwiony. Teraz i polscy, i czescy turyści prezentują się już na ogół znacznie lepiej. Klasa średnia z obu krajów otrzaskała się ze światem, popatrzyła sobie na kolegów z Niemiec, Holandii czy Włoch. Przaśne ubrania zastąpiły kolorowe i funkcjonalne ciuchy ze sklepów z odzieżą outdoorową. Ale to wcale nie znaczy, że dylemat, jak się ubierać w podróży, zniknął. I nie chodzi wcale o to, żeby turysta przestał wyglądać jak turysta. Czasem ten turystyczny (nie, nie ten obleśny, kapelusikowo-sandałowo-skarpetkowy, ale taki wyluzowany, backpackerski) styl staje się nawet pożądany. Bo świadczy o przynależności do kasty wtajemniczonych, speców od podróży, co to zęby zjedli na włóczeniu się po świecie. fot. Shutterstock Najbardziej rozbawiło mnie, gdy takich turystów wyjadaczy zobaczyłam kilka lat temu w bazie wojskowej w afgańskim Ghazni. Brodaci, opaleni, z półdługimi włosami rozjaśnionymi słońcem (albo zręcznym fryzjerem). Wszyscy nosili klapki japonki, kolorowe spodnie trzy czwarte albo bojówki z obniżonym stanem. Wyglądali, jakby jakaś tajemna siła teleportowała ich prosto z Goa, i stanowili najbardziej wyróżniającą się grupę ze wszystkich ludzi w bazie. – Kto to do cholery jest? – zastanawiałam się cały dzień, bo jakoś nikt nie chciał mnie oświecić. W końcu jedna miła ratowniczka medyczna powiedziała mi w wielkiej tajemnicy: – To nasze chłopaki z GR…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1068661c43497f898f26c783f5f4ceb2ddf0bff4-7e4b83d.jpeg
width: 4961
height: 3042

Jordania: 5 miejsc, które trzeba odwiedzić
type: item
date: 2015-04-22T12:11:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: amman
subject: jordania
subject: petra
subject: wadi rum
description: Monochromatyczne pustynie, dużo historii przez wielkie "H" - tu spełnia się mit o bajkowej Arabii! Ranking miejsc, których nie można ominąć w Jordanii.
encoded: 1. Petra Połączenie cudu natury z dziełem ludzkich rak. Architektoniczna wybujałość łączy się z zadziwiającymi formacjami skalnymi. Kilka lat temu Petrę zaliczono do 7 współczesnych cudów świata. 2. Wadi Rum Pustynna Dolina, w której działał legendarny Laurence z Arabii, awanturnik i brytyjski szpieg, a w Jordanii niemalże bohater narodowy. Teraz dżipem lub na wielbłądach można podążać jego śladami. Widoki warte każdych pieniędzy. 3. Akaba Najfajniejsza w Akabie jest plaża. Można godzinami popijać herbatę z szałwią, palić fajkę wodną i kontemplować przeciwległy brzeg, gdzie migają światełka izraelskiego kurortu Eljat. 4. Madaba Miasto słynące z bizantyjskich mozaik. Najsłynniejsza przedstawia mapę terenów dzisiejszego Izraela, Libanu, Jordanii i części Egiptu. Są na niej statki pływające po morzu Martwym, budowle Jerozolimy, palmy daktylowe i ryby z Jordanu. 5. Amman W kategorii brzydkie, ale fajne miasto Amman byłby bardzo wysoko. Są tu oczywiście zabytki, ale urok jordańskiej stolicy tkwi w jej malutkich knajpkach stoiskach z herbatą i kawą urządzonych w maleńkich wnękach czy podcieniach budynków. *** Bliski Wschód nie cieszy się teraz najlepszą opinią w świecie. Turyści boją się, a dzięki temu ceny spadają. Warto skorzystać!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b11df656070a2ea9dea64a8f4b9eb9f17f60a630-baae08b.jpeg
width: 1000
height: 667