National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-03-10T06:49:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Che Guevara to człowiek-symbol. Jak z lekarza zmienił się w rewolucjonistę?
items: Riwiera Szwajcarska, czyli malownicze okolice Jeziora Genewskiego. Oto kraina najlepszych serów i win
items: Wyspa Maui zmienia postrzeganie o Hawajach. Dzięki tej podróży zrozumiałam ważną rzecz
items: Żuławy Wiślane to najniżej położony obszar w Polsce. Zielone krajobrazy, piękne plaże i fascynująca historia
items: Przed wakacjami sprawdź, jak (nie) ubierać się na plażę. Nie wszędzie stroje plażowe są mile widziane
items: Park Narodowy Yosemite w USA to miejsce niezwykłe. Pokocha je każdy, kto kocha naturę i góry
items: Piękne, dzikie i odizolowane od reszty świata. Do Tromsø bez problemu dotrzesz z Polski
items: Trynidad i Tobago. Czy warto odwiedzić rajskie wyspy na Karaibach
items: Warszawa to nie tylko Pałac Kultury. Odkrywamy uroki stolicy
items: 10 przykazań fotografa. Najlepsi polscy i zagraniczni fotografowie radzą, jak robić zdjęcia w podróży
items: To najsłynniejsze zdjęcie z czasów stanu wojennego w Polsce. Idealnie oddaje nastrój w kraju
items: Jak zdobywano Australię? To bardzo mroczna historia, choć fascynująca
items: Gdzie wolno bekać i dlaczego Japończyk może obrazić się przy toaście? Zdradzamy
items: To zdjęcie stało się symbolem Wielkiego Kryzysu w USA. Jego historia jest przejmująca
items: Najsłynniejszy pocałunek świata był ustawiony? I tak, i nie
items: Pomysł na romantyczny weekend we dwoje? Poleć balonem nad Biebrzą
items: Gdzie kończy się himalaizm, a zaczyna turystyka? "O klasie wspinacza świadczy to, że potrafi zawrócić"
items: Frank Stella: najbardziej wpływowy artysta USA, którego zainspirowała książka dwójki Polaków
items: "Nienawidzę podróżować". Mówi Jane Goodall, kobieta, która stała się ikoną National Geographic [WYWIAD]
items: Czego nie warto próbować w podróży? Oto kilka atrakcji, z których lepiej zrezygnować
items: "Kukuczka był bez szans". Wywiad z Reinholdem Messnerem
items: 56 sekund, które wywróciły domy i życie Nepalczyków do góry nogami. Reportaż z Nepalu dotkniętego trzęsieniem
items: 7 grzechów ślubnych podróżników
items: Zaklinaczka przeszłości. Kim są mieszkający w Polsce Karaimi?
items: Alaska: W krainie Innuitów

Che Guevara to człowiek-symbol. Jak z lekarza zmienił się w rewolucjonistę?
type: item
date: 2025-03-10T06:48:52.000Z
creator: Marek Solski, redakcja
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: ameryka południowa
subject: boliwia
subject: kuba
subject: polityka
subject: rewolucja
description: Che Guevara był argentyńskim lekarzem, politykiem i rewolucjonistą. Przybył z towarzyszami do Boliwii, by w tym kraju biedy i terroru wzniecić krwawą rewolucję mającą ogarnąć kontynent. Zginął, lecz został ikoną.
encoded: Spis treści: Biografia Che Guevary Che Guevara – ciekawostki Monika Ertl – mścicielka Che Guevary Ernesto Guevara, znany powszechnie jako Che Guevara, urodził się w 1928 r. w Rosario w Argentynie. W latach 50. XX w. został jednym z przywódców rewolucji kubańskiej. Po jej sukcesie wstąpił w skład rewolucyjnego rządu. Walczył też w Boliwii, gdzie zginął w 1967 r. Biografia Che Guevary Pochodził z rodziny wywodzącej się z klasy średniej, pochodzenia hiszpańsko-irlandzkiego. Już jako nastolatek miał lewicowe poglądy. Młodość Złożył podanie o przyjęcie na wydział medycyny na uniwersytecie w Buenos Aires. W trakcie studiów dorabiał i podróżował po kraju na motocyklu. Wtedy zaczęła powstawać jego książka „Dzienniki motocyklowe”. To zapiski z wyprawy po Ameryce Południowej, którą odbył najpierw na motocyklu „Poderosa”, a potem autostopem. Autor jest wrażliwym chłopakiem, który dostrzega ubóstwo i krzywdę ludzką, wyzysk, brak opieki zdrowotnej dla biednych i nie daje mu to spokoju. Działalność rewolucyjna W 1953 r. Ernesto, wtedy jeszcze znany jak „Fuser” lub „El Pelao”, nie zaś „Che”, ukończył studia medyczne ze specjalizacją „trąd”. Zamieszkał w Gwatemali, gdzie nawiązał kontakty z rewolucjonistą Fidelem Castro. To wtedy zyskał przydomek „Che” – od argentyńskiego słowa-przerywnika, którego często używał. Podczas puczu CIA walczył w obronie rządu. Po jego upadku wyjechał do Meksyku. Wtedy przekonał się do zaangażowania się w zbrojną walkę. Dołączył do Ruchu 26 Lipca, który w 1956 r. zaatakował Kubę. W trakcie walki partyzanckiej Guevara zajmował się m.in. zapleczem i szkoleniami. Odegrał kluczową rolę w bitwie pod Las Mercedes, gdy jego oddział powstrzymał natarcie 1500 żołnierzy. Po zwycięstwie rebeliantów pracował jako minister w rządzie Castro, występując m.in. na arenie międzynarodowej. W 1965 r. wycofał się z życia publicznego. Brał udział w konflikcie w Kongo. W 1966 r. przybył potajemnie do Boliwii. Rozpoczął tam kampanię przeciwko juncie wojskowej generała Rene Barr…

CheGuevara-2f04beb.jpg
width: 1000
height: 667

Riwiera Szwajcarska, czyli malownicze okolice Jeziora Genewskiego. Oto kraina najlepszych serów i win
type: item
date: 2024-09-03T13:54:01.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpy
subject: europa
subject: genewa
subject: jeziora
subject: ser
subject: szwajcaria
subject: Travel
subject: wino
description: Okolice Jeziora Genewskiego rozbudzały wyobraźnię Andersena, gdy pisał swoje baśnie. Chaplin spędził tu ostatnie lata życia. Oto wspaniała Riwiera Szwajcarska.
encoded: W tym artykule: Riwiera Szwajcarska i Chaplin Vevey i Alimentarium Szwajcarskie sery Szwajcarskie winnice Montreux, stolica jazzu Riwiera Szwajcarska – szlaki górskie Riwiera Szwajcarska – informacje praktyczne Po prostu przyjaciel zasugerował mi Szwajcarię – napisał w swojej autobiografii Charlie Chaplin zapytany, dlaczego na swoją emeryturę wybrał właśnie Corsier-sur-Vevey, które leży jakieś 100 km na wschód od Genewy. Chaplin przeprowadził się w okolice Lozanny w 1953 r. i mieszkał tu 24 lata, aż do śmierci. Powodów do przeprowadzki miał jednak więcej. Riwiera Szwajcarska i Chaplin Po pierwsze, niedługo po wejściu na pokład statku, który płynął ze Stanów do Europy, dowiedział się, że nie ma powrotu do USA, o ile nie złoży oświadczenia dotyczącego jego poglądów i przekonań. Okazało się, że FBI prowadziło śledztwo na temat jego powiązań z komunizmem. Po drugie, według jego biografa Petera Ackroyda, ważne były dla niego korzystne podatki. Po trzecie, ta część Szwajcarii, którą Chaplin wybrał na swój dom, okazała się piękna. Precyzyjna. Jak z filmu. Czyli dokładnie taka, jaką Chaplin lubił najbardziej. W moim przypadku było zupełnie inaczej. Przyjaciele odradzali mi Szwajcarię, mówili, że sztywno, nudno i drogo. Postanowiłam to jednak sprawdzić sama i na własne oczy zobaczyć, czy jest w tej części kraju coś, czym się zachwycę. I czy zakocham się w niej, tak jak 68 lat temu zrobił to Chaplin. Vevey i Alimentarium Vevey to pierwszy przystanek w odkrywaniu Riwiery Szwajcarskiej położonej około godziny drogi na wschód od Genewy. Podobno na promenadę w Vevey przyprowadzała Chaplina jego o 36 lat młodsza żona Oona O’Neill. Teraz Mały Tramp („Włóczęga”, jak tytuł filmu z 1915 r.) odlany z brązu wita mnie w meloniku, z laską i w za dużych butach. Jego pomnik stoi nad samym jeziorem i przygląda się temu, co dzieje się wokoło. A dzieje się sporo, szczególnie jak na tak małą miejscowość. Promenada zbudowana jest tak, by była dostępna dla wszystkich: dzieci na hulajnogach, pikni…

riwiera-szwajcarska-czyli-malownicze-okolice-jeziora-genewskiego-oto-kraina-najlepszych-serow-i-win-7ea742c.jpg
width: 1000
height: 667

Wyspa Maui zmienia postrzeganie o Hawajach. Dzięki tej podróży zrozumiałam ważną rzecz
type: item
date: 2024-08-29T07:06:40.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: atrakcje
subject: atrakcje turystyczne
subject: ciąża
subject: hawaje
subject: Lifestyle
subject: macierzyństwo
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: Travel
subject: traveler
description: Wyjazd na hawajską wyspę Maui zmienił nasze wyobrażenie o Hawajach, ale też o tym, jak może wyglądać macierzyństwo na końcu świata.
encoded: W tym artykule: Ananasy na Hawajach Park narodowy Haleakalā Najpiękniejsza trasa świata Miasteczko Haiku Jak płynie czas na Maui Doświadczać jak najwięcej, zdobyć wulkany, nauczyć się surfować, może nawet podstaw tańca hula. Tłumaczyłam sobie, że skoro już lecimy z dwójką małych dzieci na koniec świata, to trzeba wykorzystać ten czas przyzwoicie, nie zmarnować, wycisnąć z niego cały egzotyczny sok. Działało to świetnie, dopóki po dwóch tygodniach na Hawajach nie trafiliśmy na wyspę Maui. Wtedy plan samoistnie przestał obowiązywać. Kolejne sześć tygodni można określić wieloma przymiotnikami, ale na pewno nie „napięte”. Wyluzowane, powolne, nieśpieszne, spontaniczne… Podróż ta nie tylko zmieniła moje wyobrażenie o Hawajach, ale też o tym, jak najlepiej podróżować z dziećmi. Ananasy na Hawajach Czy ananasy rosną na drzewach? – zapytała mnie moja pięcioletnia wtedy córka, gdy zatrzymaliśmy się przy drodze kupić kolejny owoc kilka dni po wylądowaniu na wyspie. Soczyste, słodkie i pełne smaku stanowiły ważną część naszego menu. Omlet z ananasem na śniadanie, świeży ananas na przekąskę, smoothie z ananasa i mleka kokosowego na podwieczorek, ananas na grillu na kolację. – No właśnie. Jak rosną ananasy? – powtórzyłam i zamyśliłam się. – Nie mam pojęcia. Poszukajmy odpowiedzi – odpowiedziałam. I zamiast trzymać się planu zwiedzania, postanowiliśmy sprawdzić, jak rosną ananasy i dlaczego tu smakują tak wyśmienicie. Nie musiałam szukać daleko. Maui to prawdziwe ananasowe zagłębie. Ananasy rosną na zboczach gór, które wypiętrzają się na środku wyspy. I wiele plantacji otwiera swoje bramy dla turystów. Maui Pineapple Tour in Hali’imaile jest jednym z miejsc, gdzie można zobaczyć, jadąc klimatyzowanym busikiem, nie tylko, jak ananasy rosną – a, uwaga!, rosną przy ziemi, w środku małych krzaków, wybijają się z nich jak żółte jajka niespodzianki – ale też jak się je zbiera (na Maui prawie wyłącznie ręcznie!). I jakie wybierać w sklepie (twarde i żółte, chyba że na grilla – to wtedy …

wyspa-maui-zmienia-postrzeganie-o-hawajach-dzieki-tej-podrozy-zrozumialam-wazna-rzecz-400db78.jpg
width: 8687
height: 5791

Żuławy Wiślane to najniżej położony obszar w Polsce. Zielone krajobrazy, piękne plaże i fascynująca historia
type: item
date: 2024-06-30T06:40:32.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: polska
subject: pomorze
subject: Travel
subject: wisła
description: Kochasz zachody słońca i niekończące się pola? W dzieciństwie lubiłeś bawić się w detektywa? Żuławy Wiślane są miejscem dla ciebie.
encoded: W tym artykule: Żuławy Wiślane – depresja Pozostałości po olędrach Domy podcieniowe Żuławskie przysmaki Plaże i mierzeja Żuławy Wiślane – informacje praktyczne Zawsze gdy tam jadę, gdy krajobraz zaczyna się wypłaszczać, wiem, że już jestem blisko. Czuję tę specyficzny klimat. Czuję, że to moje miejsce. Pola rozciągają się po horyzont i zaczynają je przecinać kanały. Żuławy Wiślane – depresja Żuławy Wiślane obejmują rozległe tereny delty Wisły i dochodzą do Mierzei Wiślanej. Leżą na równinie lub w depresji. To tu znajduje się najniżej położona wieś w Polsce: Marzęcino (2 m poniżej poziomu morza). Nie dziwi więc, że nazwa „Żuławy” pochodzi od słowa namuł albo osad rzeczny. Przez wieki te podmokłe tereny nie były zamieszkiwane. A po ogromnej powodzi z połowy XVI w. wiele wsi zostało zupełnie opuszczonych. Stały puste do czasu, gdy dotarli tu holenderscy mennonici. Prześladowani w swoim kraju wyruszyli na wschód w poszukiwaniu miejsca, gdzie będą choćby tolerowani. Znaleźli je właśnie na Żuławach. Ze swoim świetnym niderlandzkim know-how w kwestii osuszania ziem i życia na terenach depresyjnych byli dla okolicy skarbem. Swoją pracą, cierpliwością i wiedzą przekształcili te tereny w jedne z najbardziej żyznych w Polsce. Przez miejscowych zostali nazwani olędrami. Pozostałości po olędrach Dzisiaj każda moja podróż po Żuławach zmienia się w zabawę w detektywa. Pozostałości po obecności olędrów w tym rejonie można zobaczyć niemal wszędzie. Trzeba tylko wiedzieć, czego szukać. Po pierwsze, wyszukuję wierzby. Olędrzy nasadzili sporo tych drzew, ponieważ znane są z tego, że osuszają gleby. Po drugie, wiatraki. Mój ukochany, z końca XVIII w., znajduje się w Palczewie. Chociaż czasy świetności wyraźnie ma za sobą, a skrzydła wyglądają, jakby zaraz miały odlecieć, uwielbiam na niego patrzeć. To on do dziś góruje nad wsią. I ciągle zachwyca skomplikowaną techniką, z jaką kiedyś mielił ziarna. Do tego znakomicie prezentuje się na zdjęciach o zachodzie słońca. Po trzecie, nagrobki. …

zulawy-wislane-to-najnizej-polozony-obszar-w-polsce-zielone-krajobrazy-piekne-plaze-i-fascynujaca-historia-fot-bogdan-groth-wikimedia-commons-cc-by-3-0-606bfff.jpg
width: 1024
height: 735

Przed wakacjami sprawdź, jak (nie) ubierać się na plażę. Nie wszędzie stroje plażowe są mile widziane
type: item
date: 2024-06-13T07:07:58.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bikini
subject: kąpieliska
subject: kostiumy
subject: obyczaje
subject: plaże
subject: Travel
subject: ubrania
description: Stroje plażowe są dziś dostępne w ogromnym wyborze. Jednak nie wszędzie można się w nich pokazać. Są kraje, gdzie nie wolno zakładać bikini. Na niektórych plażach zakazano zaś obcisłych kąpielówek.
encoded: W tym artykule: Stroje plażowe i obyczaje Jak (nie) ubierać się na plażę? – To, co zobaczyłem, było odrażające. Większość z nich to ekshibicjoniści w obcisłych slipkach – powiedział w 1907 r. R.G. Watkins, burmistrz Sydney, po tym jak przeszedł się po pobliskiej plaży Bondi. Dzień później powołał specjalną straż plażową, która miała strzec obyczajów. Najsłynniejszym jej inspektorem okazał się Aub Laidlaw. Stroje plażowe i obyczaje W latach 40. przemierzał australijskie wybrzeże z linijką w ręku. Bezlitośnie karał każdego, kto miał strój plażowy niezgodny z prawem. Mandatu unikali tylko ci, których tors był zakryty, a nogawki miały długość minimum 7,5 cm. Laidlaw był szczególnie srogi dla mężczyzn, którzy pokazywali się w obcisłych slipkach. Tę bitwę zresztą chyba wygrał, bo do dziś w Australii nie są one mile widziane. Na niektórych publicznych plażach zabrania się wręcz ich noszenia! Wojna bikini Dużo gorzej poszło mu z damskim strojem. W pewien październikowy weekend 1961 r. aż 75 roznegliżowanych kobiet przyszło na plażę Bondi. Wszystkie zostały aresztowane. Rozpoczęła się tzw. wojna bikini, która doprowadziła do zmiany prawa – kostiumy dwuczęściowe weszły na plażowe salony. Nie zakończyło to jednak kulturowej dyskusji o tym, jaki strój kąpielowy jest odpowiedni. Wręcz przeciwnie! Zasad, co i gdzie można założyć, powstaje coraz więcej. Dlaczego piersi kobiet są takie duże? Jest kilka teorii na ten temat Występują we wszystkich rozmiarach i kształtach, jedno jednak mają wspólne: występują tylko u ludzi. Na Ziemi ponad istnieje ponad 5 tysięcy gatunków ssaków, a tylko jeden ma taką ich bu... Zakaz burkini W 2009 r. na paryskich basenach wprowadzono np. zakaz kąpieli w burkini, tłumacząc to względami higienicznymi. Międzynarodowa Federacja Siatkówki dopiero w 2008 r. zezwoliła siatkarkom plażowym na to, by mecze olimpijskie rozgrywały nie w kostiumach, a w szortach i koszulkach, o co od wielu lat starały się kraje muzułmańskie. W kulturach islamu bikini jest bowiem …

przed-wakacjami-sprawdz-jak-nie-ubierac-sie-na-plaze-nie-wszedzie-stroje-plazowe-sa-mile-widziane-fot-shutterstock-d070925.jpg
width: 1200
height: 630

Park Narodowy Yosemite w USA to miejsce niezwykłe. Pokocha je każdy, kto kocha naturę i góry
type: item
date: 2024-06-10T08:23:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka północna
subject: parki narodowe
subject: przyroda
subject: przyroda usa
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
description: Yosemite to nie tylko góry i skały. To też monumentalne sekwoje. Jednak to z górskich szlaków, skał i wodospadów Yosemite słynie najbardziej.
encoded: W tym artykule: Uroki Yosemite Szlak Czterech Mil Jak poruszać się po Yosemite Sentinel, El Capitan, Cathedral Rocks Wodospady w Yosemite Union Point i Half Dome Glacier Point Yosemite – informacje praktyczne Lonnie Kauk urodził się w samym sercu doliny Yosemite, jako potomek wodza Tanaya z plemienia Ahwahnechee, które zamieszkuje od tysięcy lat te tereny. Pierwsze miesiące noszony był na plecach w ręcznie wyplecionym przez swoją babcię koszu nosidełku. Tu chodził też do szkoły, z której jako nastolatek uciekł, bo nie akceptowano go za to, że płynęła w nim rdzenna krew. Uroki Yosemite Tu spędzał każde wakacje. Zbierał żołędzie na mąkę. Palił szałwię, by oczyścić energię, tak jak nauczyła go babka Julia Parker. Tu też rozmawiał ze skałami. – Miałem cudowne dzieciństwo. Latem bawiliśmy się w strumieniach lub pod wodospadami. Zimą jeździliśmy na nartach na przełęczy Badger. Yosemite to moje podwórko – opowiada mi, gdy rozmawiamy o Parku Narodowym Yosemite i jak doświadczyć tego miejsca w pełni. Lonnie właśnie w Yosemite zaczął jeździć na snowboardzie i stał się światowej sławy snowboardzistą. Te zdjęcia zapierają dech! Cuda natury , czyli amerykańskie parki narodowe oczami Stephena Wilkesa [GALERIA] Kilka lat temu postanowił iść w ślady swojego taty, legendarnego wspinacza Rona Kauka, i pokonywać kolejne, najtrudniejsze trasy wspinaczkowe w parku, w tym kultową Magic Line. – Można spędzić tu całe życie i ciągle odnajdywać nowe miejsca. Bez ustanku się zachwycać. W Yosemite jest wszystko, czego można pragnąć od natury. Nigdy, ale to przenigdy nie ma nudy – wyznaje. Trzymam Lonniego za słowo i postanawiam sprawdzić to sama. Szlak Czterech Mil Miejska (a może parkowa?) legenda głosi, że gdy pewna turystka zapytała Carla Sharsmitha, który przez lata pracował w parku narodowym jako ranger: „Co powinnam zrobić w Yosemite, jeżeli mam tu tylko jeden dzień?”, on odpowiedział: „Usiąść nad rzeką Merced i płakać”. Ja za to (choć nikt mnie tak naprawdę nie pytał), odpowiedziałabym:…

park-narodowy-yosemite-w-usa-to-miejsce-niezwykle-pokocha-je-kazdy-kto-kocha-nature-i-gory-fot-shutterstock-db4de53.jpg
width: 1000
height: 666

Piękne, dzikie i odizolowane od reszty świata. Do Tromsø bez problemu dotrzesz z Polski
type: item
date: 2022-12-12T07:49:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: europa
subject: norwegia
subject: Travel
description: Wyobraźcie sobie miasto, które z jednej strony ma wszystko to, czego potrzebuje metropolia (uniwersytet, fajne knajpy, sklepy, kina, kulturę, festiwale), a z drugiej jest dzikie i odizolowane od reszty świata (witajcie orki, renifery i setki górskich szlaków!). W którym natura i kultura żyją ze sobą w pełnej symbiozie. Do którego warto przyjechać i zimą, i latem. I w którym ludzie potrafią cieszyć się życiem jak nigdzie indziej. Jeżeli sobie wyobraziliście to miejsce, to musi to być Tromsø!
encoded: W tym artykule: Z czego słynie Tromsø? Co warto zobaczyć w Tromsø? Tromsø latem Tromsø – miasto z drewna Jak dojechać z Polski do Tromsø? Dokładnie 69 stopni na północ, 2,2 tys. km na południe od bieguna, na wyspie Tromsøya, wśród zjawiskowej norweskiej natury. Tromsø to prawdziwie wrota do Arktyki, które Amundsen uczynił swoją bazą do eksploracji bieguna. A miłośnicy natury swoją mekką. Dzięki prądowi zatokowemu fiord nigdy nie zamarza, port może działać cały rok, a klimat miasta nie jest tak surowy, jak wielu przypuszcza. Choć ostrzegam, kurtka puchowa przyda się nawet latem! Z czego słynie Tromsø? W kręgach naukowych Tromsø zyskało sławę, po tym jak Kari Leibowitz z Uniwersytetu Stanforda w Kalifornii zaczęła badać sztukę ukochania zimy przez mieszkańców tego miasta. I odkryła, że odpowiednie nastawienie osób tu mieszkających do zimy sprawia, że długie dni bez słońca to dla wielu ulubiony czas. A liczba osób z depresją sezonową jest niższa niż w miejscach, do których promienie słoneczne dochodzą przez cały rok. Mieszkańcy Tromsø okazali się prawdziwymi ekspertami od koseligu – tworzenia ciepłej atmosfery, która pozwala cieszyć się nocą polarną za oknem. A także długimi polarnymi dniami w ciągu lata. Większość osób do Tromsø przyjeżdża zimą w poszukiwaniu zorzy polarnej. Zaś wiosną i latem Tromsø zyskuje drugie oblicze, które postanawiam lepiej poznać. Niemal z dnia na dzień przemienia się w stolicę jasności. Króluje dzień polarny: 24 godz. światła. Aż do końca lipca z krainy mroku miasto zamienia się w krainę niezachodzącego słońca. Szybko się przekonałam, że to miasto wielu naj. Z których mieszkańcy są bardzo dumni i o których nie pozwalają nikomu zapomnieć. Nawet największym sceptykom północy, którzy latem zamiast w saunie nad fiordem wolą się wylegiwać na tropikalnych plażach. Ciekawostki o Norwegii. Odkryj zaskakujące fakty o kraju, który zamieszkuje ponad 100 tys. Polaków Poznaj ciekawostki o Norwegii, dzięki którym jeszcze bardziej zapragniesz podróży na pó…

piekne-dzikie-i-odizolowane-od-reszty-swiata-do-tromsoe-bez-problemu-dotrzesz-z-polski-7bd2280.jpg
width: 1024
height: 682

Trynidad i Tobago. Czy warto odwiedzić rajskie wyspy na Karaibach
type: item
date: 2022-06-30T11:53:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: karaiby
subject: karnawał
subject: ludzie
subject: morze karaibskie
subject: nurkowanie
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: Travel
subject: trynidad
description: Wprawdzie Trynidad i Tobago obfitują w różnorodne cuda przyrody, życie na Trynidadzie toczy się w żywym rytmie steelbandów i calypso oraz w atmosferze karnawału, na Tobago zaś płynie w bardziej spokojnym tempie.
encoded: W tym artykule: Trynidad – kolorowa historia Karnawał na Trynidadzie Port of Spain – stolica Trynidadu Tobago – Chillout w tropikach Trynidad i Tobago – Informacje praktyczne Położone na bliźniaczych wyspach na południowym krańcu Małych Antyli państwo Trynidad i Tobago to osobliwa para. Żywiołowy, wielokulturowy Trynidad jest większy i na nim znajduje się stolica, Port of Spain. Mierząca 80 na 61 kilometrów wyspa stanowi odprysk Ameryki Południowej, oderwany przed 10 tys. lat od kontynentu i osadzony w odległości zaledwie 11 km od brzegów Wenezueli. Trynidad do niedawna zrywał z karaibską tradycją, gdyż jego oparta na przetwórstwie ropy gospodarka przemysłowa opierała się inwazji turystów. Po naukę dotyczącą rozwoju tej dziedziny ekonomii mieszkańcy Trynidadu mogą udać się do swych pobratymców z Tobago – ich wyspa jest typowym zachodnioindyjskim rajem dla uciekających od gwaru i pośpiechu. Trynidad – kolorowa historia Kraina Kolibrów w języku Arawaków brzmi Iere i taką nazwę nosiła początkowo wyspa. Została przemianowana na Trynidad (po hiszpańsku Trójca z jasnym nawiązaniem do Świętej Trójcy) przez Krzysztofa Kolumba, który dotrzegł trzy wierzchołki na południowo-wschodnim krańcu wyspy podczas swojej trzeciej podróży do Nowego Świata w 1498 roku. Mimo objęcia przez Hiszpanię zwierzchności nad wyspą, jej rdzenni mieszkańcy zdołali powstrzymać inwazję europejskich kolonistów do 1592 roku. Wówczas Hiszpanom udało się zdobyć przyczółek, obsiać tytoniem niewielką powierzchnię i czuwać nad armadą wożącą skarby z Ameryki Południowej do Europy. Pod koniec XVIII wieku wraz z napływem francuskich osadników, uchodzących przed gilotyną na własnych wyspach, pojawiły się plantacje trzciny cukrowej i kakao. Ale Hiszpanie nie zdążyli osiągnąć z tego tytułu korzyści, bo Brytyjczycy zawładnęli wyspą w 1797 roku, a w 1814 roku objęli w posiadanie także sąsiadujące Tobago. Kolumbijczycy po 300 latach dotarli do skarbu z hiszpańskiego galeonu. Zdjęcia są oszałamiające Kolumbia zaczęła …

trynidad-i-tobago-ab3b70a.jpeg
width: 1024
height: 683

Warszawa to nie tylko Pałac Kultury. Odkrywamy uroki stolicy
type: item
date: 2022-03-19T10:46:26.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Lifestyle
subject: warszawa
description: Warszawa jest jednym z najbardziej intrygujących miast współczesnej Europy. Nowoczesna, ale z niezwykłą historią.
encoded: W tym artykule: Krótka historia Warszawy Warszawa stolicą biznesu i wieżowców Klimat przedwojennej Warszawy Szlakiem ulicy Nowy Świat Powiśle – tu tętni miejskie życie Ulica Francuska, czyli Saska Kępa śladami Agnieszki Osieckiej Magia warszawskiej Pragi Gdy spojrzeć na mapę warszawskiego metra, widok nie imponuje. Mapy kolejek w Londynie, Berlinie czy Paryżu prezentują się jak abstrakcyjne obrazy z setkami krzyżujących się nitek. Praga i Budapeszt to dzieła bardziej modernistyczne. Warszawie bliżej do minimalistów. Od paru lat są to dwie przecinające się kreski. Szybki wypad za miasto? Podpowiadamy, co zwiedzić w województwie mazowieckim Mazowsze nie należy do regionów, które umieszczamy na szczycie listy miejsc do odwiedzenia. Niesłusznie, bo centralna część Polski to nie tylko Warszawa. Tamtejsze atrakcje zapewniają świe... Przejechanie siedmiu stacji drugiej linii zajmuje dokładnie 12 min. Całe 6 km. Miłośnicy kolejki odpowiadają, że nie w ilości, ale w jakości siła. Bo trasa naszego metra, choć nie długa, prowadzi przez najciekawsze miejsca w mieście. Wystarczy bilet jednodniowy w kieszeni, żeby zobaczyć wszystko to, co stolica ma najlepszego do zaoferowania. Jej dynamizm, energię, ale i trudną historię, z którą do dziś musi się mierzyć. Krótka historia Warszawy Zaczynamy w okolicy ronda Daszyńskiego. Znajduje się tu miejsce obowiązkowe dla każdego, kto chce poczuć ducha miasta. Muzeum Powstania Warszawskiego. Stworzono je na terenie dawnej elektrowni tramwajów miejskich. Wiele osób sądzi, że to miejsce klucz do zrozumienia Warszawy. W przejmujący sposób pokazane są tu losy stolicy i jej mieszkańców z 1944 r. Wystawa skonstruowana jest tak, by działać na wszystkie zmysły. Ogłusza dźwięk karabinów maszynowych i granitowego bruku, po którym chodzą zwiedzający, przytłacza ścisk kanałów, przeraża mrok bunkra. Ciekawscy mogą zajrzeć do kawiarni Pół Czarnej i podejrzeć pracę podziemnej drukarni. A na koniec udać się na projekcję filmu Miasto ruin. Za to wszystko muze…

uroki-warszawy-co-warto-zobaczyc-fot-getty-images-50e0c32.jpeg
width: 6400
height: 4267

10 przykazań fotografa. Najlepsi polscy i zagraniczni fotografowie radzą, jak robić zdjęcia w podróży
type: item
date: 2021-04-13T05:37:24.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fotografia
subject: Lifestyle
subject: Technologia
subject: Wolny czas
subject: zdjęcia
description: Fotografowanie nawet najpiękniejszych miejsc świata jest zajęciem bardzo trudnym. Żeby mu sprostać, trzeba nieustannie się rozwijać, śledzić trendy, znaleźć własny niepowtarzalny styl.
encoded: Poznaj rady, jak robić zdjęcia w podróży >>> Każdego dnia przeglądam tysiące zdjęć. To nie tylko moja praca, ale przede wszystkim pasja. Każda fotografia kryje w sobie jakąś opowieść. Czasami jest to historia ludzi uchwyconych w kadrze, czasami mówi o geniuszu artysty, którego ręka stworzyła niesamowite dzieło, albo natury, która wyrzeźbiła zjawiskowe krajobrazy. Ale jest to też historia fotografa – jego determinacji w poszukiwaniu doskonałego światła i perfekcyjnego kadru, jego wrażliwości, zmysłu obserwacji albo odwagi, by być w miejscach, gdzie dzieją się ważne rzeczy. Często przychodzą do redakcji fotografowie i zanim pokażą swoje portfolio, opowiadają, co przedstawiają ich zdjęcia. Tymczasem dobre fotografie właściwie nie wymagają komentarza. One, podobnie jak obraz, same powinny przemawiać do widzów. Dlatego właśnie fotografowanie nawet najpiękniejszych miejsc świata jest zajęciem bardzo trudnym. Żeby mu sprostać, trzeba nieustannie się rozwijać, śledzić trendy, znaleźć własny niepowtarzalny styl. Specjalnie dla czytelników Travelera zapytaliśmy 10 najlepszych polskich i zagranicznych fotografów o rady dla podróżników, którzy nie wyobrażają sobie wypraw bez aparatu. Zdradzają oni kulisy swojej pracy w najodleglejszych zakątkach świata. Wszystko po to, byście po lekturze mogli ruszyć w trasę i spojrzeć na rzeczywistość oczami profesjonalnych fotografów. Za co mocno trzymam kciuki!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5d4cf74d8ea76d74c9a4fe64e00722cab8ef178c-da96ebc.png
width: 1178
height: 786

To najsłynniejsze zdjęcie z czasów stanu wojennego w Polsce. Idealnie oddaje nastrój w kraju
type: item
date: 2020-12-09T14:27:58.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: stan
description: Nie dość, że na kinie Moskwa widniał napis „Czas apokalipsy”, to jeszcze przed nim stał, jak na zamówienie, wojskowy wóz opancerzony SKOT, a wokół żołnierze. Tak moment zrobienia kultowego zdjęcia opisywał jego autor Chris Niedenthal w swojej autobiografii „Zawód: Fotograf”.
encoded: Był 14 grudnia 1981 r., dzień po wprowadzeniu stanu wojennego. Za fotografowanie na ulicach (zwłaszcza funkcjonariuszy milicji) można było trafić do więzienia. Dlatego Chris Niedenthal ukrył się ze swoim aparatem w kamienicy naprzeciwko i szybko nacisnął spust migawki. Stanął w głębi, żeby odbijające się od obiektywu światło nie zwróciło uwagi milicjantów. Zrobić zdjęcie to jedno. Ale jak w tych warunkach sprawić, żeby trafiło ono do zagranicznych mediów? Korespondencja była bowiem cenzurowana, a komunikacja z Zachodem odcięta. Chris Niedenthal postanowił pobiec na dworzec kolejowy i znaleźć jakiegoś obcokrajowca jadącego do Berlina. Trafił na studenta, który zgodził się przewieźć film i zanieść do redakcji Newsweeka. Udało się, klisze trafiły we właściwe ręce. Tyle że wydawca tak skadrował zdjęcie, że ucięty został napis kino Moskwa, który przecież dopełniał przekazu. Na szczęście kolejne publikacje naprawiły ten błąd, a zdjęcie stało się jednym z najsłynniejszych symboli tamtych czasów. Pokazało, że w tak trudnych momentach fotografia może znaczyć więcej niż tysiące słów.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5f1e3eaed213d8f435d9967ccb90719349be5712-11f204d.jpeg
width: 552
height: 857

Jak zdobywano Australię? To bardzo mroczna historia, choć fascynująca
type: item
date: 2020-12-09T04:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: melbourne
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Pierwsze przejście z południa na północ Australii to najbardziej pouczająca ekspedycja na świecie. W jej trakcie popełniono niemal wszystkie możliwe grzechy. Pychy, ignorancji, rasizmu.
encoded: Zostali już tylko we trzech. Charley Gray przez ostatnie dni był tak słaby, że nie mógł mówić ani chodzić. Przywiązany liną do grzbietu wielbłąda był dodatkowym obciążeniem. Gdy zmarł, zdecydowali się wykopać mu grób. Z pewnością czuli, że teraz łatwiej im będzie pokonać ostatnie 150 km do Cooper Creek, gdzie czekać ma na nich reszta ekspedycji. Ostatnie 150 km – powtarzają sobie. Wyobrażają sobie, że na miejscu dostaną chrupiącą jagnięcinę polaną masłem i litry herbaty doprawionej rumem. Następnie porządnie się wyśpią i razem wrócą do Melbourne. Tam odbiorą nagrodę 2 tys. funtów i przejdą do historii jako pierwsi, którzy przebyli Australię z południa na północ i z powrotem. Robert O’Hara Burke, lider ekspedycji, widzi już, jak jego ukochana rzuca się mu w ramiona i przyjmuje zaręczyny. William Wills, odpowiedzialny za nawigację, rozmyśla o publikacjach naukowych. No i te nagłówki gazet: Największa ekspedycja w historii Australii zakończona sukcesem! Kilka dni później zauważają zmianę krajobrazu. Na pustyni pojawiają się pojedyncze rośliny i słychać odgłosy zwierząt. Wiedzą, że są już bardzo blisko, zjadają ostatni kawałek Billiego, ukochanego konia Burke’a. Docierają do „obozu 65” nad rzeką Cooper Creek o zmierzchu 21 kwietnia 1861 r. Przez cztery miesiące przebyli 3 tys. km nieprzyjaznej australijskiej ziemi. Burke jedzie pierwszy, gotowy na powitanie. Wydaje z siebie okrzyki. Nikt jednak nie odpowiada. Nie ma też ognia i gotującej się strawy. Burke, Wills i King nie wierzą własnym oczom. Po ich kompanach, którzy mieli na nich czekać, nie ma śladu. Został jedynie napis wyryty na pniu rozłożystego eukaliptusa: Kopcie 3 stopy na północny zachód. I data: 21 kwietnia 1861 r. Osiem miesięcy wcześniej. W poniedziałek 20 sierpnia 1860 r. na ulicach Melbourne panuje ogromne poruszenie. Wszyscy chcą zobaczyć członków Wiktoriańskiej Ekspedycji Badawczej, którzy jako pierwsi mają przejść z południa na północ kraju. To największa i najdroższa tego typu wyprawa w historii Aust…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6859a555e2f7a34ac0edcd485868f5e3fe8f1d45-8bcd1fe.jpeg
width: 1000
height: 667

Gdzie wolno bekać i dlaczego Japończyk może obrazić się przy toaście? Zdradzamy
type: item
date: 2020-12-08T14:40:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: etyka podróżnika
subject: filipiny
subject: japonia
subject: jedzenie
subject: kuchnie świata
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: Travel
description: Łokcie ze stołu, nóż do prawej reki, nie siorbać. Jeżeli wydaje się wam, ze to wystarczy, by nie popełnić gafy podczas jedzenia w podróży, to się mylicie. Wbrew pozorom trzeba niezłego przygotowania przed wyprawą, by po naszej wizycie nie pozostał niesmak.
encoded: Proszę pani, jesteśmy w Kanadzie. Tu powinniśmy jeść według kanadyjskich zasad – usłyszała przez telefon Filipinka Maria Theresa Gallardo Cagadoc podczas rozmowy z dyrektorem szkoły z Roxboro, w Montrealu. Jej siedmioletni syn został dzień wcześniej ukarany w stołówce za niegrzeczny sposób jedzenia: widelcem nakładał na łyżkę porcje obiadu i dopiero wtedy ją pochłaniał. Nie używał przy tym noża. – Nie chce, żeby moi uczniowie jedli jedną ręką albo jednym sztućcem. Zależy mi na tym, żeby zachowywali się inteligentnie przy stole – dodał dyrektor Normand Bergeron. Najwyraźniej nie rozumiał, ze taki sposób spożywania posiłków jest jak najbardziej kulturalny na Filipinach, z których uczeń pochodzi. Sprawa trafiła do mediów i rozpętała się burza. Pod kanadyjską ambasadą w Manili kilkadziesiąt osób manifestowało z transparentami: „Szacunek dla kulturowej różnorodności” i „Jemy łyżką i jesteśmy z tego dumni”. Zaangażował się nawet trybunał praw człowieka w quebeku i ambasadorzy obydwu państw. Skończyło się przeprosinami i tłumaczeniem dyrektora, ze chłopiec był zwyczajnie niegrzeczny podczas obiadu i dlatego został przesadzony do innego stolika. Dyskusja na temat różnic kulturowych przy stole jednak nie ucichła. Wynik? Pozornie dość oczywisty. Potrzeba zwiększenia świadomości międzykulturowej. Jednak w praktyce dosyć wymagający. Oznacza, ze zawsze przed spotkaniem z inna kultura powinniśmy zadać sobie trzy podstawowe pytania na temat jedzenia: co, jak i kiedy? Co, czyli naprawdę światowe menu Chiński pasztet z jąder barana, islandzkie gnijące kawałki rekina, mongolska głowa owcy z oczami i językiem czy może japońska ryba fugu, która źle przygotowana może okazać się śmiercionośna. Co z tego światowego menu wybierasz na dzisiejszy obiad? Nie zdziwiłabym się, gdybyś zdecydował się na post i nie wziął żadnego z tych przysmaków do ust. Ale jeżeli wydaje ci się, ze w naszej kuchni nie ma takich obrzydlistw, to się mylisz. Przedstawiciele innych kultur z odraza zareagują na niektó…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/81aa92e9d7ef423c61de745d0828a6ac5ef7b4f1-5521036.jpeg
width: 1000
height: 667

To zdjęcie stało się symbolem Wielkiego Kryzysu w USA. Jego historia jest przejmująca
type: item
date: 2020-12-08T10:52:22.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: fotografia
subject: historia
subject: Kultura
subject: Wolny czas
description: To były lata 30., czasy Wielkiego Kryzysu w USA. Fotoreporterka Dorothea Lange pracowała dla rządowej agencji Farm Security Administration nad tematem przesiedlonych rolników i robotników.
encoded: Jej zdjęcia miały zwiększyć społeczną świadomość panującego w kraju niedożywienia i głodu. I z pewnością spełniały swoje zadanie, bo pełne były empatii i zrozumienia dla walczących o przetrwanie ludzi. Podczas pracy nad tym projektem trafiła na bohaterkę swojej najbardziej znanej fotografii, matkę tułaczkę. Bezrobotną, bezdomną, z siódemką dzieci. „To zdjęcie było esencją całej mojej pracy nad tym tematem. Pokazywało wszystko” – powiedziała kilka lat później. Jak twierdzi, poruszyło ją spojrzenie kobiety wyłaniającej się zza synów, ale też historia o jedzeniu ptaków zabitych przez dzieci i zmarzniętych warzyw z okolicznych pól. I o oponach z samochodu, które musiała sprzedać, by mieć coś do jedzenia. Tożsamość kobiety ze zdjęcia została ujawniona dopiero w latach 70. Gdy Florence Owens zapytano o tę fotografię, powiedziała, że Lange obiecała nigdy jej nie opublikować. I dodała: „Nie sprzedałam żadnych opon – nawet nie mieliśmy wtedy samochodu. Najwyraźniej Lange przypisała mi historię jakiejś innej kobiety”. Jakiej? Tego już pewnie się nie dowiemy.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/73cb986880b4afaf7f7f4423a534bfa5190bb74f-223ea31.jpeg
width: 612
height: 785

Najsłynniejszy pocałunek świata był ustawiony? I tak, i nie
type: item
date: 2020-12-08T09:49:46.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: fotografia
subject: historia
subject: Kultura
subject: moda
subject: Zdrowie
description: 242 tys. dol. Za tyle w 2005 r. Françoise Bornet sprzedała oryginał słynnego zdjęcia Roberta Doisneau. Skąd je miała?
encoded: Historia tej odbitki jest następująca: Doisneau zdjęcie pocałunku zrobił w 1950 r. na zlecenie magazynu Life. Gdy w 1986 r. wydawca użył fotografii na plakacie, zyskała ona drugie życie i status ikony. Wraz ze wzrostem popularności zwiększyła się też liczba osób utrzymujących, że to oni zostali uchwyceni na zdjęciu. Twierdzili tak m.in. Jean i Denise Lavergne, którzy zaskarżyli Doisneau za użycie ich wizerunków bez zgody, żądając 18 tys. dol. W tym samym czasie sprawę do sądu wniosła Françoise Bornet, domagając się udziałów w sprzedaży praw do fotografii i prawie 4 tys. dol. zadośćuczynienia. W sądzie Doisneau musiał wyjawić, że zdjęcie było ustawiane. Że po tym, jak zobaczył Françoise Bornet całującą się ze swoim chłopakiem, poprosił, by zrobili to jeszcze raz, i to w trzech różnych miejscach, w tym pod słynnym ratuszem. A potem w podziękowaniu przesłał kochankom kopię zdjęcia ze swoją pieczątką i podpisem. Sąd odrzucił oba pozwy. A pani Bornet po aukcji w 2005 r. pozwoliła sobie na komentarz: „Chociaż zdjęcie było ustawione, pocałunek był prawdziwy”.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e5dc1743a2c727e07262b40b63d862519ee87d8e-4884d0a.jpeg
width: 913
height: 842

Pomysł na romantyczny weekend we dwoje? Poleć balonem nad Biebrzą
type: item
date: 2020-11-23T09:52:07.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biebrza
subject: biebrzański park narodowy
subject: Go Poland
subject: polska
subject: rzeka
subject: Travel
description: Przeklinałam ten prezent. Miał być romantyczny lot balonem. A my trzęsiemy się z zimna o czwartej nad ranem przy kościele w Goniądzu. Gdzie ta Biebrza? Ja się pytam! Nasz instruktor uspokaja mnie. I tak mamy szczęście, że w ogóle polecimy. Balony są bowiem bardzo wrażliwe na pogodę i często po prostu trzeba przełożyć taką przyjemność na kolejny dzień.
encoded: W tym artykule: Oko na łosia Rok suma Lot na deser Sami swoi Instruktor znowu próbuje zorientować się, z której strony wieje. A ponieważ wiatr ciągle się zmienia, puszcza jak opętany kolejne dmuchane baloniki i sprawdza, gdzie polecą. Po 45 minutach wreszcie mówi, że już wie, i każe jechać za sobą. Dojeżdżamy do czyjegoś pola. Okazuje się, że to prywatny teren, ale właśnie stąd najlepiej byłoby wystartować, by dolecieć nad Biebrzę. To się gospodarz zdziwi, jak wyjrzy przez okno: my, ogromny balon, wentylatory do napełniania czaszy. Gdy balon podnosi się delikatnie, instruktor odpala palniki i każe nam wskakiwać do kosza. Dodajemy gorącego powietrza i po chwili unosimy się w powietrzu. Sterowność mamy prawie żadną. Jesteśmy zdani na wiatr i jego humory. Poziom adrenaliny wzrasta wraz z kolejnymi metrami nad ziemią. Oko na łosia Na szczęście dziś pogoda jest przychylna. I lecimy mniej więcej w dobrym kierunku. Zasady latania są dość proste. Ciepłe powietrze sprawia, że unosimy się do góry. Im większa różnica temperatury pomiędzy tym, co w czaszy, a tym, co na zewnątrz, tym wyżej się możemy wznieść. Dlatego lepiej latać, gdy jest zimniej, czyli na przykład nad ranem. Po kilku minutach uzyskujemy wysokość przelotową. Nie wiem, ile metrów dokładnie, ale świat pod nami zmienił się na obrazek niczym z dziecięcego rysunku: domy wyglądają jak pudełka, pola jak pokolorowane kredkami kartki papieru, a ludzie jak robaczki. Chodzące na dwóch nogach, ale jednak robaczki. Widok zdecydowanie lepszy niż z samolotu, który zazwyczaj lata dużo wyżej i dużo szybciej. Krajobrazy z perspektywy balonu zmieniają się powoli, można więc je kontemplować. A do tego w balonie panuje niezwykła cisza. Nie dochodzą już dźwięki z ziemi, a ponieważ lecimy z prędkością wiatru, nie ma żadnego szumu. Nie czujemy też chłodu. Na chwilę jesteśmy zawieszeni w czasoprzestrzeni. Do porządku przywołuje nas jednak instruktor, który co rusz chce nam coś pokazać. Na przykład przechadzające się łosie (tak, można j…

zafunduj-sobie-romantyczny-lot-nad-biebrza-fot-getty-images-91f998a.jpeg
width: 2121
height: 1414

Gdzie kończy się himalaizm, a zaczyna turystyka? "O klasie wspinacza świadczy to, że potrafi zawrócić"
type: item
date: 2020-11-16T12:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ekologia
subject: himalaizm
subject: himalaje
subject: Lifestyle
subject: mount everest
subject: Travel
subject: turystyka
subject: wspinaczka górska
subject: wyprawa na everest 1980
subject: Zdrowie
description: Więcej ludzi zdobyło Mount Everest jednego dnia w 2010 r. niż przez 30 lat po pierwszym wejściu w 1953 r. A jednak jak mówi Dariusz Załuski, "Everest nie jest górą, na którą wejść mogą wszyscy". Traveler sprawdza, jak wygląda sytuacja na najwyższej górze świata i gdzie kończy się himalaizm, a zaczyna turystyka.
encoded: Kolejka na Mount Everest Sto tysięcy dolarów. Tyle potrzebowała 33-letnia Shriya Shah-Klorfine, żeby spełnić swoje największe marzenie – wejść na Mount Everest, najwyższą górę świata. Dobrze pamięta, kiedy po raz pierwszy ją zobaczyła. Miała dziewięć lat i leciała helikopterem z rodzicami. Shriya urodziła się w Katmandu w Nepalu, ale większość dorosłego życia spędziła w Toronto, gdzie prowadziła własny biznes. Nie szedł tak dobrze, by lekką ręką mogła sfinansować ekspedycję, postanowiła więc zastawić swój dom. I poleciała do Nepalu. Swoją wyprawę dokumentowała na Facebooku. Zamieszczała zdjęcia z kolejnych obozów, ćwiczeń, przygotowań. W dniu ataku szczytowego, entuzjastyczne komentarze znajomych nagle zamieniły się w kondolencje. Shriya była jedną z czterech osób, którym nie udało się tego dnia bezpiecznie zejść do obozu. Przed samą śmiercią spotkał ją szerpa Pemba Janbu, który brał udział w 16 ekspedycjach i dwa razy wszedł na szczyt. On wchodził, ona dopiero schodziła. Gdy zobaczył Shriyę, ta leżała kilka metrów poniżej trasy. Widać było, że brakowało jej tlenu. Wyciągnął więc butlę, ale było za późno. Nie odpowiadała. Kilka sekund wcześniej jej ciało odmówiło współpracy. Tego samego dnia, o 6.10 rano, na szczycie znalazła się 19-letnia Leanna Shuttleworth, najmłodsza Brytyjka, która zdobyła Koronę Ziemi. Zamiast ogromnej radości czuła niepokój. W trakcie ataku szczytowego widziała po drodze kilka ciał, niektóre leżały tam dopiero od paru dni. Wspomina też mężczyznę, który do niej machał podczas wejścia. Gdy schodziła, już nie żył. – Mijać martwe ciała na szlaku było jednym z najbardziej przerażających doświadczeń, jakie mi się przytrafiły w mojej wspinaczkowej karierze – wyznała po zejściu. Spóźnieni na Szczyt Prawdopodobnie gdyby nie szerpa Pemba, który po drodze pomógł kilkunastu osobom, bilans tego jednego z najbardziej śmiertelnych dni na Mount Evereście byłby jeszcze bardziej zatrważający. Z 200 osób, które wyszły na atak szczytowy, cztery zmarły. Ostatnim …

kolejka-na-everest-historie-z-dachu-swiata3-9ff0a57.jpeg
width: 724
height: 483

Frank Stella: najbardziej wpływowy artysta USA, którego zainspirowała książka dwójki Polaków
type: item
date: 2020-10-29T14:14:01.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: malarstwo
subject: sztuka
description: „Widzisz to, co widzisz”. To motto Franka Stelli, jednego z najbardziej rozchwytywanych artystów amerykańskich, który zadziwia świat od ponad pół wieku. Najbardziej wpływowy artysta USA. Kontrowersyjny, ale chętnie wystawiany i kupowany. Zainspirował się pewną polską książką.
encoded: Sztuka, cygara i sport to trzy miłości Franka Stelli, gwiazdora amerykańskiej awangardy. I właśnie przez tę ostatnią pasję w 1970 r. trafił on do szpitala. Diagnoza? Niegroźny uraz nogi. Ten pobyt pewnie nie zaważyłby na życiu artysty, gdyby nie odwiedził go znajomy architekt Richard Meier. Przyniósł Stelli książkę z rysunkami i zdjęciami polskich synagog pt. Wooden Synagogues autorstwa Marii i Kazimierza Piechotków z 1959 r. Lektura okazała się początkiem nowej serii dzieł. Stella już od kilkunastu lat był jednym z najbardziej poważanych abstrakcjonistów w USA. Jego wielkie geometryczne obrazy wisiały w najlepszych galeriach kraju, w tym w kultowym Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku. Drewniane konstrukcje bożnic, przenikające się linie dachów, pojedyncze architektoniczne elementy, które zobaczył w książce Piechotków, zaczęły kiełkować w jego głowie. Ponieważ sam nie miał żydowskiego pochodzenia, zachwycił się nie tyle funkcjonalnością, ile estetyczną stroną tych świątyń. Zainspirowało go jednak coś, co trudno jest przełożyć na język polski: interlockingness, czyli splatanie się różnych elementów. Zaraz po wyjściu ze szpitala rozpoczął pracę nad nową serią dzieł. Nazwał ją Miasteczka polskie. Najpierw części synagog przekładał na papier milimetrowy, potem na tekturowe modele, drewniane formy i w końcu większe kolorowe reliefy z filcem, drewnem i tekturą w rolach głównych. Efekt końcowy na pierwszy rzut oka niewiele ma wspólnego z ilustracjami z książki Piechotków. O tym, że prace były inspirowane drewnianymi bożnicami, teraz przypominają głównie tytuły, zaczerpnięte od nazw miast, w których obiekty stały: Suchowola, Olkieniki czy Mogielnica. Na wystawie w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie można było prześledzić, jak Stella od technicznych rysunków i zdjęć doszedł do abstrakcyjnych dzieł pełnych koloru, faktur i przestrzeni. – To pierwsze tego typu zestawienie prac Stelli. Dla autora na tyle ważne, że zdecydował się przyjechać na otwarcie – podk…

frank-stella-sztuka-stelli-wystawiona-na-art-paris-art-fair-2018-fot-getty-images-9a9f1fc.jpeg
width: 1400
height: 788

"Nienawidzę podróżować". Mówi Jane Goodall, kobieta, która stała się ikoną National Geographic [WYWIAD]
type: item
date: 2020-10-13T05:26:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: jane goodall
subject: Kultura
subject: szympansy
subject: Travel
description: "Ludzie czasem mówią mi, że podziwiają moją odwagę. A ja pytam, dlaczego moją?". Z dr Jane Goodall, wybitną badaczką szympansów i ikoną ekologii, rozmawia Julia Lachowicz.
encoded: Julia Lachowicz: Jak to się stało, że dziewczynka z Bournemouth w Wielkiej Brytanii, która w dzieciństwie nie miała telewizora, a na własne oczy widziała jedynie kury, psy i koty, zapragnęła badać szympansy w dalekiej Afryce? Jane Goodall: Ależ to nieprawda, że nie widziałam małpy w dzieciństwie! Gdy skończyłam roczek, dostałam od taty maskotkę – małpkę, którą nazwałam Jubilee. Dziś jest łysa i sfatygowana, po tym jak kolejne pokolenia dzieci okazywały jej miłość. Chociaż tak naprawdę wszystko zaczęło się od robaków. One były moją pierwszą fascynacją. Mama opowiadała mi, że przynosiłam je ze sobą do łóżka i chciałam z nimi spać. Gdy tylko nauczyłam się chodzić, zainteresowałam się kurami i tym, jak to się dzieje, że one znoszą jajka. Potrafiłam godzinami siedzieć w kurniku, żeby zobaczyć, jak z tak małej kury wychodzi duże jajko. Ale na dobre Afryką zauroczyłam się po przeczytaniu historii o doktorze Dolittle, który zabiera zwierzęta z cyrku do Afryki. Uwielbiałam tę książkę. Przeczytałam ją kilka razy. A później sprawę przypieczętował Tarzan. Zakochałam się w nim bez pamięci. Ale on przecież kochał inną Jane! - Tak, tę zrzędliwą, niefajną Jane. Nigdy nie mogłam zrozumieć, dlaczego nie wybrał mnie. Przecież lepiej bym się sprawdziła w tej roli (śmiech). Ale miłość i tak pozostała. Dlatego pracowałam jako kelnerka, żeby zarobić na swoją pierwszą wyprawę na Czarny Kontynent. I udało się. Miałam 23 lata, wybrałam się do Afryki i odmieniłam swoje życie. Punktem zwrotnym było spotkanie ze znanym paleontologiem Louisem Leakeyem? - Długo nie mogłam uwierzyć, że miałam tak ogromne szczęście, bo okazało się, że ten znany naukowiec poszukuje kogoś takiego jak ja. Czyli kobiety ze świeżym spojrzeniem i z ogromną pasją do zwierząt. Uważał bowiem, że dziewczyny są bardziej cierpliwe i w konsekwencji są lepszymi obserwatorkami. Dlatego zaproponował mi pracę z szympansami w Tanzanii, w Parku Narodowym w Gombe. Zgodziłam się od razu. Jednak za pierwszym razem nie mogłam jechać tam …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b490919994b51921a20ce480132fd547b26fe1e8-161db39.jpeg
width: 497
height: 497

Czego nie warto próbować w podróży? Oto kilka atrakcji, z których lepiej zrezygnować
type: item
date: 2020-09-21T07:19:48.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Nawet jeżeli oznaczone są stempelkiem „must see”, czasem wyrządzają więcej szkody, napędzają nielegalny interes albo po prostu nie mają nic wspólnego z wielkim przeżyciem (a raczej z wielkim tłumem).

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/71296dff8bdc1aa8c07486b66c5d2efdd852dddb-4a8f52e.jpeg
width: 1000
height: 665

"Kukuczka był bez szans". Wywiad z Reinholdem Messnerem
type: item
date: 2020-09-07T05:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpiniści
subject: himalaizm
subject: himalaje
subject: jerzy kukuczka
subject: reinhold messner
subject: Travel
subject: tyrol
subject: wspinaczka górska
description: Najlepszy himalaista świata, pierwszy człowiek, który stanął na wszystkich ośmiotysięcznikach, farmer, polityk. Dziś muzealnik. Niezależnie od tego, co robi, musi być w tym najlepszy. W nic nie wierzy, nikogo nie podziwia, niczego nie żałuje.
encoded: Po raz pierwszy spotykam go w zamku Juval w Południowym Tyrolu. Czyli jego domu. Wita mnie mocnym uściskiem dłoni i przewrotnym uśmiechem. Ten ostatni nie opuści go przez następne pięć dni, które spędzimy na zwiedzaniu jego górskich muzeów i na niekończących się rozmowach. Przy lampce czerwonego wina potrafi do rana opowiadać zarówno o swoich osiągnięciach, jak i porażkach. O górach, sztuce, polityce. Przyjechałam do Messnera, wielkiego alpinisty, a poznałam Reinholda gawędziarza, który wprost wyraża swoje zdanie i nie unika trudnych tematów. REINHOLD MESSNER: To był ten jeden z niewielu razy, kiedy naprawdę myślałem, że nie przeżyję. W czasie pierwszej wyprawy w Himalaje? Tak. Wtedy kiedy słyszałem huk lawiny, która zabrała mojego młodszego brata. Dokładnie 29 czerwca 1970 r., podczas zejścia z Nanga Parbat. Już od dwóch dni nic nie jadłem, spędziłem kolejną noc w strefie śmierci. Bez śpiwora, w lodzie. Temperatura spadła do minus 40°C. Byłem wyczerpany, na granicy utraty zmysłów. Wciąż słyszałem krzyk Günthera, ale nie wiedziałem, gdzie go szukać. Pozostali członkowie wyprawy przez 35 lat twierdzili, że pan tak naprawdę zostawił brata z tyłu. Zostawić kogokolwiek w takiej sytuacji, zwłaszcza młodszego brata? To byłoby wbrew ludzkiej naturze. To był mój kompan, najlepszy przyjaciel. Od dzieciństwa byliśmy partnerami w górach. Zawsze wracaliśmy razem. Nie tym razem. Nie mieliście lin, Günther był w bardzo kiepskiej formie. Jak do tego wszystkiego doszło, przecież byliście doświadczonymi wspinaczami? Owszem, byliśmy, ale w Alpach i Dolomitach. To było nasze pierwsze wejście na ośmiotysięcznik. Szczyt tak naprawdę miałem zdobywać sam, zrobić swojego rodzaju rekonesans, bo nikt wcześniej nie wchodził na Nanga Parbat przez Rupal Face – jedną z najtrudniejszych ścian na świecie. Günther jednak zdecydował się spontanicznie do mnie dołączyć. Dogonił mnie przed szczytem. Wszedł tam bardzo szybko, tracąc przy tym bardzo dużo sił. Wysokość, na której byliśmy, nie pomogła. Zro…

kukuczka-byl-bez-szans-wywiad-z-reinholdem-messnerem-ac11b43.jpeg
width: 1024
height: 683

56 sekund, które wywróciły domy i życie Nepalczyków do góry nogami. Reportaż z Nepalu dotkniętego trzęsieniem
type: item
date: 2020-07-03T09:35:32.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: Fotograf Miesiąca
subject: fotografia
subject: fotoreportaż
subject: Iwona El Tanbouli-Jabłońska
subject: Kultura
subject: nepal
subject: reportaże
subject: storytellers
subject: Travel
subject: trzęsienie ziemi
description: Trzęsienie ziemi w Nepalu 25 kwietnia 2015 roku trwało niecałą minutę. Niedługo, ale w głowach Nepalczyków - wieczność. Julia Lachowicz - dziennikarka polskiej edycji National Geographic i Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektor artystyczna magazynu, rok po zdarzeniu dotarły na miejsce katastrofy. Przypomnijmy tekst i zdjęcia bohaterki cyklu Fotograf Miesiąca Storytellers.
encoded: Tekst: Julia Lachowicz Zdjęcia : Iwona El Tanbouli-Jabłońska, Maciej Jabłoński, F-11 Studio Godzina 11.55, Katmandu. Rameshwor Maharjan, dla przyjaciół Rama, wyjmuje z kosza rzeczy do prania i wrzuca je do miski. Ostatnio dużo pracował i nie ma już w co się ubrać. Jest przewodnikiem po mieście, a to przeżywa turystyczny boom. Żona Ramy i ich 11-letnia córka są u teściowej. Zaraz po nie pojadę – planuje. Dokładnie w tym czasie Dileep Kumar, nauczyciel w prywatnej podstawówce, stoi na dachu swojego domu, pod zbiornikiem z wodą. Zamyka na chwilę oczy i myśli o tym, że już sześć dni jest tatą. Sherpa Pega też się zamyśla, odpoczywającw namiocie w bazie pod Mount Everestem. Jest w pracy. Urodził się u stóp największej góry świata i jak większość mężczyzn z jego wioski zdecydował się pracować z obcokrajowcami, którzy chcą stanąć na jej szczycie. Sam zresztą też o tym marzy. Przed nim druga próba. Rok temu, gdy po raz pierwszy wybrał się na taką wyprawę, przeszkodziła mu lawina. Zabiła 16 jego znajomych Szerpów. Ale teraz o tym nie myśli. Chce się chwilę zdrzemnąć. Godzina 11.56, Katmandu. Wstrząs. Miska z praniem ląduje na podłodze. Komórki nie działają. Rama nie może dodzwonić się do żony. Wypada z domu i bezmyślnie pędzi na plac Durbar usiany zabytkowymi świątyniami. To tu bawił się jako dziecko z kolegami, to tu modlił się do Śiwy w jego świątyni, to tu oprowadzał turystów, dumny, że takie dziedzictwo przetrwało tysiące lat. Najpiękniejszy plac świata, zapewniał obcokrajowców. Gdy widzi, że właśnie część zabytków zmieniła się w kupy gruzu, a reszta chwieje się niepewnie, jakby za chwilę miała runąć, zaczyna płakać. Z bezsilności. Sekundy po tym, jak kontener z wodą wali się centymetry obok głowy Dileepa, ten zbiega na dół. Widzi żonę klęczącą nad córką. Odruchowo robi to samo. Czuje, jak gruzy spadają mu na głowę. Tradycyjne nepalskie cegły są niewypalane, a więc kruche. Rozsypują się jak babki z piasku. Malutka Mahira nie wydaje z siebie żadnego dźwięku. Śpi chroniona…

56-sekund-ktore-wywrocily-domy-i-zycie-nepalczykow-do-gory-nogami-reportaz-z-nepalu-dotknietego-trzesieniem-a306d16.jpeg
width: 1024
height: 683

7 grzechów ślubnych podróżników
type: item
date: 2020-06-16T06:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: przesądy
subject: savoir-vivre
subject: ślub
subject: Travel
subject: wesele
subject: zwyczaje
description: Zatańczyć na weselu na krańcu świata to marzenie każdego podróżnika. Ważne jednak, by zrobić to w takt panującej tam tradycji.
encoded: Dla podróżników zaproszenie na ceremonię ślubną w innym kraju lub wręcz odmiennym kręgu kulturowym jest jak wygrana na loterii. To nie tylko świetny pretekst, by po raz kolejny ruszyć w drogę, ale też wyjątkowa okazja do poznania innych zwyczajów i tradycji. Zazwyczaj niedostępnych dla zwykłych turystów. Ale ślub to też okazja do licznych faux pas. Dlatego Traveler przygotował dla was listę siedmiu grzechów ślubnych, których należy się wystrzegać, aby nie zepsuć innym najpiękniejszego dnia życia. Tylko nie stresujcie się zbyt mocno – niezależnie, w jakim miejscu na ziemi odbędzie się ceremonia ślubna, pewne jest, że trzeba się w tym czasie przede wszystkim dużo weselić! Grzech pierwszy: Mieszanie przy dacie Dostajemy zaproszenie na ślub, ale dzień ceremonii kompletnie nam nie pasuje... Uwaga! Kierowane do państwa młodych prośby o przeniesienie daty ślubu mogą okazać się prawdziwą gafą. Bo ustalenie dnia ceremonii w wielu kulturach jest ogromnie istotne. Japońskie pary spędzają nad tym wyborem długie godziny. Angażują w to całą rodzinę, konsultują z koyomi, specjalnym kalendarzem astrologicznym. Gdy decyzja zapadnie, jest ostateczna! Proponowanie, by ją zmienić, może być zrozumiane jako sugestia, że wybór nie jest trafiony. W Chinach za to ważne jest, by data coś znaczyła. W samym Pekinie ponad 10 tys. par zarezerwowało sobie na przykład dzień 4 stycznia 2013 r., bo brzmienie tej daty w języku mandaryńskim jest podobne do zdania „będę cię kochał na zawsze”. Podobne szaleństwo miało miejsce niecały miesiąc wcześniej, 12 grudnia 2012 r. Trzy powtarzające się liczby miały bowiem zapewnić parze szczęście na całe życie. Na przeszkodzie nie stanął nawet fakt, że była to środa. Przesądy dotyczące dat ślubu popularne są zresztą nie tylko w Azji. W Zimbabwe nikt nie chce mówić sobie „tak” w listopadzie, bo to zły omen. Gdy premier tego kraju w 2011 r. złamał to afrykańskie tabu i właśnie wtedy postanowił się ożenić, opinia publiczna nie mogła tego zrozumieć. „Po co sprowadzać…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d320e513615bac1c02020361974055be70d6edeb-645a164.jpeg
width: 1000
height: 667

Zaklinaczka przeszłości. Kim są mieszkający w Polsce Karaimi?
type: item
date: 2020-04-24T07:53:07.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: reportaże
description: To wyjątkowo mała, ale mocno związana ze sobą mniejszość etniczna. Ich korzenie sięgają Krymu, do Polski dotarli w średniowieczu.
encoded: Za każdym razem, gdy przeglądałam się w lustrze, myślałam o moich przodkach, po których odziedziczyłam tę charakterystyczną brodę. I nietypowe dla kobiet szerokie ramiona. Jakby tatarskie – opowiada Anna Sulimowicz, turkolożka z Uniwersytetu Warszawskiego. Nic dziwnego, że w końcu wyruszyła w podróż do Halicza, skąd pochodził jej tata, Karaim. Okazało się, że temat pochodzenia pochłonął ją całkowicie. Kolejne rozmowy z ciotkami z Halicza i ich sąsiadkami odkrywały przed nią rodzinne plotki, skandale, anegdoty. Zanosiła im stare pocztówki i zdjęcia i prosiła, by opowiedziały, kogo przedstawiają. To była praca detektywa, który musi ułożyć obraz z kompletnie porozrzucanych puzzli. Efekt? Drzewo genealogiczne jej rodu, które zaczęło się rozrastać. – I tak doszłam do momentu, w którym znam niemal wszystkich Karaimów polskich z ostatnich kilku pokoleń – przyznaje Anna Sulimowicz. Jest to możliwe. W końcu Karaimi czy, jak się kiedyś mawiało, Karaici, to najmniej liczna mniejszość etniczna w Polsce. Według spisów powszechnych jest ich między 43 (dane z 2002 r.) a 346 (2011 r.). Anna Sulimowicz szacuje, że prawda leży gdzieś pośrodku. W czasie corocznych zjazdów spotyka się około stu osób, które są dla siebie jak jedna wielka rodzina. Karaimi to grupa etniczna i religijna, której korzenie sięgają Krymu. Stamtąd w średniowieczu przybyli na Ruś Halicką i Litwę. Do dziś najwięcej ich żyje w litewskich Trokach. Część terenów zamieszkiwanych przez Karaimów znalazła się w granicach Rzeczypospolitej. Dziś najwięcej ich mieszka w Warszawie i Wrocławiu. Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f8ea339652d099ed0c47b9d384e92f2abb802bbb-e22ce1a.png
width: 1237
height: 822

Alaska: W krainie Innuitów
type: item
date: 2019-11-15T08:14:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: innuici
subject: Kultura
subject: Moto
subject: podróże
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wyprawy
description: Pojechałam na daleką Północ, by spotkać Innuitów całujących się nosami. Zamiast nich znalazłam dziką przyrodę.
encoded: Jadąc na Alaskę, miałam trzy życzenia. Zobaczyć łosia na środku ulicy, poczuć ogrom tutejszych parków narodowych i choć trochę poznać kulturę Innuitów. To ostatnie okazało się zdecydowanie najtrudniejsze do spełnienia. 20 minut. Dokładnie tyle czasu od wylądowania w Anchorage zajęło mi spełnienie mojego marzenia numer jeden. Ledwie wyjechaliśmy za lotnisko, a ogromny łoś zatarasował nam drogę. Niewinnie spoglądając w naszą stronę, odpoczywał na środku asfaltu i ani myślał się ruszyć. Moje początkowe wątpliwości, czy aby zwierzę nie jest podstawione przez władze, zostały ostatecznie rozwiane już w pierwszym tygodniu pobytu, w trakcie którego zobaczyłam mnóstwo podobnych scen. Zwierzęta te, zmęczone przedzieraniem się przez lasy lub brodzeniem po śniegu, właśnie w taki sposób odpoczywają. Dowiaduję się jednak, że nie mają one pełnej swobody. W Fairbanks, drugim co do wielkości mieście stanu, łosie nie powinny chodzić po chodniku i nie mogą być obserwowane z samolotów. Witamy na Alasce! Szaleństwo sekretarza Do podróży w tę odległą krainę zainspirowały mnie dwa filmy. Rzecz jasna Przystanek Alaska, który notabene kręcono w Kanadzie. Szybko się jednak okazało, że 49. stan USA jest znacznie bardziej czarujący niż ten z serialu. Druga produkcja to Nanuk z Północy, najstarszy film etnograficzny o Innuitach znad Zatoki Hudsona, nakręcony w 1921 r. przez Roberta Flaherty’ego. Tytułowy Nanuk łapie harpunem ryby i z grupą mężczyzn poluje na morsa. Buduje igloo za pomocą ostrza z kła tego zwierza, a jego żona gryzie mu buty z foczej skóry, by nie obcierały nóg, i ogrzewa dzieci w kapturze swego płaszcza z sierści renifera karibu. Domyślałam się, że od tego czasu wiele się w życiu przybyłych na te tereny 8 tys. lat temu ludów zmieniło. Nie oczekiwałam jednak, że aż tak wiele. Pierwszy kontakt z rdzenną kulturą Alaski mam w Anchorage. Jednak zamiast foczych skór, tradycyjnych wzorów i uśmiechniętych ludzi natury widzę rzeszę biednych, nieraz bezdomnych autochtonów, którzy bezczyn…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c69d322e6cd939e34783ecef23750eba277e48bc-8931dc8.jpeg
width: 500
height: 393