National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T15:21:47.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czechy: Mały kraj pełen wielkich skarbów
items: Bungee na własnej działce? Pewnie! Jak z liny zrobić adrenalinę
items: Magiczny Beskid Niski: odpoczynek w cieniu Bukowiny
items: Polska dla ciekawskich: Skarby z drewna
items: Teneryfa: wyspa na łasce wulkanu oczami wokalisty zespołu Pectus
items: Kolejne zabytki z Polski na liście UNESCO
items: Nie ma życia jak na połoninie
items: Oswoić zimę - narty w Polsce i u sąsiadów
items: WinterCamp 2011 okiem dziennikarki Travelera
items: Kaniony dla odważnych
items: Zakręcone sporty
items: Zdaj się na psa
items: Czeskie cuda świata
items: Zanurkuj w szybie
items: Świat na patelni- Indonezja
items: Telefony satelitarne
items: Szlakiem karpackich wilków

Czechy: Mały kraj pełen wielkich skarbów
type: item
date: 2020-11-09T09:14:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Travel
subject: zabytki
subject: zabytki unesco
description: W kraju cztery razy mniejszym od Polski jest aż 12 zabytków UNESCO, czyli tylko o jeden mniej niż u nas. W Czechach dwa najdalsze są oddalone od siebie raptem o kilka godzin jazdy samochodem, więc w jeden weekend można zobaczyć to, co u sąsiadów najcenniejsze.
encoded: Pierwszy cel: Kutná Hora, ok. 70 km na wschód od Pragi. Obecnie miasto jest niewielkie, jednak w średniowieczu ważnością niemal dorównywało stolicy. Powstało na bogatych złożach srebra, które umożliwiło szybki rozwój kraju. Na liście UNESCO znajdują się dwie świątynie: kościół św. Barbary oraz katedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Gotycki kościół powstał z inicjatywy górników, dlatego został poświęcony ich patronce. Jego dach bywa nazywany grzbietem brontozaura, ale mnie przypomina raczej trzy cyrkowe namioty. Świątynia jest monumentalna, zbudowana na planie prostokąta o wymiarach 40 x 70 m, z przybudówkami zajmuje więc tyle miejsca, co boisko piłkarskie. Obok kościoła znajduje się kolegium jezuickie, wzdłuż którego biegnie uliczka. Strzegą jej stojący na murku święci – widać miejscowi pozazdrościli prażanom mostu Karola. Katedrę wzniesiono kawałek za miastem, w dzielnicy Sedlec. To imponująca budowla i niemal ażurowa, a to za sprawą licznych gotyckich okien – tylko na jednej ścianie nawy głównej jest ich aż 10. Ale to nie katedra robi na mnie największe wrażenie. Bardziej zaskakuje mnie niewielka Kaplica Wszystkich Świętych, również w Sedlcu. Przypomina naszą słynną Kaplicę Czaszek z Czermnej. Ossuarium na ziemi kłodzkiej jest wprawdzie prawie o 70 lat starsze, ale zdobi je „tylko” trzy tysiące czaszek. Na wystrój kaplicy w Kutnej Horze składa się ponad 40 tys. kości ofiar epidemii dżumy, wojen husyckich oraz wojny trzydziestoletniej. Wykonano z nich całe wyposażenie, m.in. ołtarz, kielichy i żyrandol. I tutaj ciekawostka: żyrandol zawiera wszystkie kości i kosteczki, jakie składają się na ludzki szkielet. Na środku stoją także piramidy ułożone z elementów, których Franciszek Rint, twórca, nie wykorzystał w swoim dziele. Wieczorne zwiedzanie kończę w Piwnicy Dačicky w Kutnej Horze. Restauracja nosi imię Mikuláša Dačickego – słynnego kobieciarza i hulaki doby renesansu. Można tutaj dostać aż sześć gatunków czopowanego piwa. Do tego akordeonista gratis (muz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/93e2989353b8485b8bab729fab68ed2397cf42c1-18a8b18.jpeg
width: 500
height: 402

Bungee na własnej działce? Pewnie! Jak z liny zrobić adrenalinę
type: item
date: 2019-06-12T02:50:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: skoki na bungee
subject: Sport
subject: Travel
subject: traveler
subject: Wolny czas
description: Wysoki dźwig, długa lina i jeden mały krok wyzwalają ogromne emocje.
encoded: Pierwszy skok na bungee wykonała wiele lat temu – nie wiedząc jeszcze, że to się tak nazywa – pewna kobieta na wyspie Pentecost (obecnie Republika Vanuatu). Uciekając przed srogim mężem, owinęła wokół nogi pnącze i rzuciła się w przepaść. Jej przypadkowy wyczyn zainspirował młodych mężczyzn i stał się obowiązkowym punktem programu w tamtejszych dożynkach. W 1955 r. opisali go dziennikarze „National Geographic”. W 1979 r. oksfordczycy, członkowie Uniwersyteckiego Klubu Niebezpiecznych Sportów, ubrani w smokingi i cylindry, na linie skręconej z nylonowych włókien i gumowych kabli, skoczyli z 75-metrowego mostu Clifton w Bristolu. Dziś bungee jumping jest jednym z najpopularniejszych sportów ekstremalnych na świecie. – Ludzie rzucają się w przepaść dla przyjemności albo by przełamać strach – mówi Jarosław Nowak z Kamol Bungee Jumping. Większość śmiałków chce ten wyczyn powtórzyć, a około pięciu procent z nich robi to tego samego dnia. W Polsce bungee pojawiło się po raz pierwszy w 1989 r. w Wilczym Jarze, we wsi Strubiny koło Zakroczym Zabawa na linie Co powinien mieć skoczek? Odwagę. Za sprzęt w całości odpowiada organizator. Lina musi być elastyczna i trwała, składa się z mnóstwa lateksowych gumek. W zależności od wagi skoczka stosuje się jeden z trzech rodzajów lin: do 65, 90 oraz do 120 kg. Mocuje się ją na uprzęży – zwykle opinającej kostki, ale używa się również uprzęży na korpus lub biodra. Na bungee można skakać w kilka osób. Popularny jest tzw. tandem, skok w parze. W zależności od wagi śmiałków przypina im się jedną linę albo dwie. Jeśli razem chcą skoczyć trzy osoby lub więcej, muszą to uzgodnić z organizatorem, ale technicznie nie ma przeciwwskazań. Czy nic mi nie grozi? Najważniejsze dla zachowania bezpieczeństwa są prawidłowe zapięcie uprzęży oraz dobór długości i grubości liny. Wszystkie parametry da się dokładnie obliczyć. Bierze się pod uwagę długość liny, jej maksymalne rozciągnięcie, właściwości gumy oraz wysokość nad ziemią. Lina może się rozciągnąć…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6ed56bf141cc40759ca15adeb91cb4823909bf57-144adee.jpeg
width: 1000
height: 619

Magiczny Beskid Niski: odpoczynek w cieniu Bukowiny
type: item
date: 2019-02-27T08:08:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beskidy
subject: Edukacja
subject: góry
subject: Kultura
subject: Travel
description: Zamiast zatłoczonych szlaków oferują wąskie ścieżki, zamiast skalistych grani – drewniane cerkiewki.
encoded: Beskid Niski, rozpostarty między Beskidem Sądeckim a Bieszczadami, to jeden z najdzikszych zakątków Polski. Próżno tu szukać wysokich szczytów, za to pięknych widoków z cerkwiami w tle nie brakuje. Przez wieki tereny te zamieszkiwali wywodzący się z wołoskich plemion pasterskich Łemkowie. Ślady ich kultury można podziwiać do dziś. Weekendową wędrówkę po Beskidzie Niskim zaczynamy w Nowym Żmigrodzie na Pogórzu Jasielskim. Zielonym szlakiem docieramy do Grzywackiej Góry (567 m), na szczycie której wznosi się papieski krzyż milenijny będący wieżą widokową. Tu też kończy się droga krzyżowa prowadząca z miejscowości Skalnik. Wokół ścielą się żywce gruczołowate – purpurowe kwiaty ożywiające górski krajobraz. Następnie wędrujemy Głównym Szlakiem Beskidzkim (łączna długość 519 km) wiodącym przez wzniesienia: Łysą Górę (641 m) i Polanę (651 m). Porzucamy główny grzbiet, wybierając drogę na przełaj przez bukowy las, który zieleni się w pełni wiosny. Żyją tu niedźwiedzie brunatne i wilki, ale na szczęście nie natknęliśmy się na żadne z tych zwierząt. Pokonujemy mnóstwo zwalonych pni, gałęzi i rozłożystych krzaków i po kilku godzinach docieramy do wsi Ropianka, w której kiedyś wydobywano ropę naftową. W 1885 r. założono tu pierwszą na świecie szkołę górnictwa naftowego. Upamiętnia ją obelisk przy drodze do Olchowca. Nocujemy w studenckiej Chatce Malucha, będącej dawniej siedzibą dyrekcji przedsiębiorstwa naftowego. W krzakach za chatką znajduje się ostatni we wsi odwiert naftowy. Pozostałe zabetonowano – podobno w trosce o krowy, które rozsmakowały się w ropie i dawały zabarwione na czarno mleko. Jednak większe wrażenie robi źródło gazu ziemnego. Aby przyrządzić kolację na tkwiącej w ziemi tej naturalnej gazowej kuchence, wystarczy wrzucić zapałkę. Z nastaniem poranka wyruszamy w dalszą drogę. Z Ropianki udajemy się do założonego w XVI w. Olchowca. Nad miejscowością góruje greckokatolicka cerkiew pw. Przeniesienia Relikwi św. Mikołaja z niepełnym ikonostasem w środku. Zbudowano…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8525669e42cd65c6cd5b35ad228fc24ab192db12-2492cfc.jpeg
width: 500
height: 332

Polska dla ciekawskich: Skarby z drewna
type: item
date: 2018-08-06T07:00:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beskidy
subject: cerkwie
subject: Edukacja
subject: góry
subject: karpaty
subject: Kultura
subject: małopolska
subject: polska
subject: Travel
subject: unesco
subject: województwo podkarpackie
subject: zabytki
description: Małopolska i Podkarpacie - tu znajdziecie przepiękne drewniane cerkwie, które doceniło nawet UNESCO, umieszczając na swojej prestiżowej liście dziedzictwa kultury. Przeczytajcie opowieść Joanny Stachowiak o ich czarującym szlaku.
encoded: Jest zima 2009 r. Od kilku dni przemierzam z plecakiem zbocza Beskidu Niskiego i Sądeckiego. A od wyniku tych zmagań zależy moje być albo nie być na kursie przewodnickim. Wraz z grupą współkursantów odwiedzam cerkiew św. Jakuba Młodszego Apostoła w Powroźniku. I od razu wiem, że jestem w miejscu zupełnie wyjątkowym. Takim, o którym powinno się uczyć w szkołach, które powinno trafiać na okładki przewodników po Polsce, być wyjątkowo chronione. Które powinno znaleźć się na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO (na razie jest na niej tylko 13 miejsc z Polski). Doczekam się tego latem 2013 r., kiedy to cerkiew w Powroźniku wraz z siedmioma innymi z Polski i ośmioma z Ukrainy trafi do tego prestiżowego grona. Drugiego takiego nie ma nigdzie na świecie – to podstawowy warunek, by zabytek trafił na listę UNESCO. Na zdj. cerkiew w Kwiatoniu. (Fot. Adam Brzoza) Choć dzisiaj świątynia jest kościołem rzymskokatolickim, stanowi doskonały przykład cerkwi zachodniołemkowskiej. Łemków łączył obrządek, ale dzieliły kilometry. O ich zróżnicowaniu świadczy m.in. architektura sakralna. Na zachodnich krańcach Łemkowszczyzny budowle te składają się z sanktuarium, nawy oraz wysokiej wieży kryjącej przedsionek. Stoję i podziwiam. Cała drewniana, pokryta gontem, otoczona wianuszkiem starych drzew. W okolicach Muszyny można znaleźć mnóstwo podobnych, jednak ta powroźnicka jest zupełnie wyjątkowa. Patrzę na charakterystyczne cebulkowate banie oraz wieńczące je żeliwne krzyże. Jeśli spojrzy się pod odpowiednim kątem, te układają się w linię prostą. Powroźnik szczyci się najstarszą cerkwią w polskich Karpatach. Choć na jednej ze ścian wyryto datę 1604 r., badania wykazują, że powstała w roku 1600. W XVIII w. dobudowano wieżę, a następnie – niestety wskutek powodzi – nowe dłuższe sanktuarium. W obawie przed całkowitym zalaniem przeniesiono cerkiew w bezpieczniejsze miejsce. Stare prezbiterium zostało wówczas zdegradowane do funkcji przybudówki. Jakże wielkie jest moj…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9be94099f7626631496f33265f275c28f3240d19-7a848a1.jpeg
width: 2096
height: 1398

Teneryfa: wyspa na łasce wulkanu oczami wokalisty zespołu Pectus
type: item
date: 2018-07-17T08:14:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: Sport
subject: teneryfa
subject: Travel
subject: wakacje na teneryfie
subject: Wolny czas
description: Starożytni o Wyspach Kanaryjskich mówili – Wyspy Szczęśliwe. Oddalona o tysiąc kilometrów od brzegów Hiszpanii Teneryfa to wakacyjna pigułka: całoroczne słońce, tropikalne rośliny i skaliste góry w jednym.
encoded: Ankieta Travelera Na Teneryfę wybrał się z Travelerem Tomasz Szczepanik – lider i wokalista zespołu Pectus, polskiej grupy grającej muzykę pop, utworzonej w 2005 r. w Rzeszowie. 1. Przed podróżą Teneryfa kojarzyła mi się... Głównie z wyjazdami wakacyjnymi. 2. Pierwsze wrażenie... 24 stopnie, piękne słońce, palmy, ocean i oczywiście majestatyczny Pico de Teide. Prawie czterotysięczny wulkan jest najwyższą górą w Hiszpanii i jedną z najwyższych w Europie. 3. Urzekło mnie... Niesamowite wrażenie zrobił na mnie Loro Parque, w którym można zobaczyć m.in. pokaz tresury delfinów i orek, białego tygrysa, rekiny pływające tuż nad głową w specjalnym szklanym tunelu i olbrzymie goryle niczym z filmu King Kong. 4. Denerwowało mnie... Że muszę tak szybko wracać. 5. Miejscowi ludzie są... Bardzo sympatyczni i uśmiechnięci (czego czasem nam brakuje). Myślę, że słońce odgrywa tutaj bardzo ważną rolę. 6. Nie mogłem zrozumieć... Dlaczego w hotelu za wypożyczenie kąpielowego ręcznika płaci się 20 euro. 7. Niebo w gębie poczułem, gdy... Skosztowałem miejscowej paelli i białego wytrawnego wina. 8. Niezapomniane miejsce... Kilka miejsc na Teneryfie można uznać za obowiązkowe, np. wioskę Masca. Polecam też zarezerwować jeden dzień na zwiedzanie pobliskiej La Gomery. Największą frajdę sprawia wypożyczenie samochodu i bezstresowe przemierzanie wyspy na własną rękę. 9. Z podróży przywiozłem... Oczywiście wspomnienia, ale także karimbę, pięknie brzmiący instrument, który kiedyś wzbogaci moje piosenki. 10. Po powrocie tęsknię za… Oceanem Atlantyckim, plażą, smakiem potraw z owocami morza, oliwkami, winem i pięknym słońcem. Na Teneryfę wrócę na pewno! Droga zamknięta, bo spadły 3 cm śniegu. Zdani na łaskę wulkanu cierpliwie wyczekujemy poprawy pogody. W końcu się udaje, droga na Pico de Teide (3718 m), najwyższy szczyt Hiszpanii, staje przed nami otworem. Wjeżdżamy serpentynami wyżej i wyżej, by za moment jechać… niżej i niżej. Chwila konsternacji i ogłoszenie: „Minutę temu z prawej strony minę…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0dc9527547fae65628e18aa3f8216e76f20dee97-b08167b.jpeg
width: 500
height: 375

Kolejne zabytki z Polski na liście UNESCO
type: item
date: 2013-08-14T06:22:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: beskidy
subject: bieszczady
subject: cerkwie
subject: polska
subject: unesco
subject: zabytki
description: Nareszcie! Pod koniec czerwca na prestiżową listę UNESCO trafiły kolejne zabytki z Polski – osiem zachwycających cerkwi Małopolski i Podkarpacia
encoded: Jest zima 2009 r. Od kilku dni przemierzam z plecakiem zbocza Beskidu Niskiego i Sądeckiego. A od wyniku tych zmagań zależy moje być albo nie być na kursie przewodnickim. Wraz z grupą współkursantów odwiedzam cerkiew św. Jakuba Młodszego Apostoła w Powroźniku. I od razu wiem, że jestem w miejscu zupełnie wyjątkowym. Takim, o którym powinno się uczyć w szkołach, które powinno trafiać na okładki przewodników po Polsce, być wyjątkowo chronione. Które powinno znaleźć się na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO (na razie jest na niej tylko 13 miejsc z Polski). Doczekam się tego latem 2013 r., kiedy to cerkiew w Powroźniku wraz z siedmioma innymi z Polski i ośmioma z Ukrainy trafi do tego prestiżowego grona. Choć dzisiaj świątynia jest kościołem rzymskokatolickim, stanowi doskonały przykład cerkwi zachodniołemkowskiej. Łemków łączył obrządek, ale dzieliły kilometry. O ich zróżnicowaniu świadczy m.in. architektura sakralna. Na zachodnich krańcach Łemkowszczyzny budowle te składają się z sanktuarium, nawy oraz wysokiej wieży kryjącej przedsionek. Stoję i podziwiam. Cała drewniana, pokryta gontem, otoczona wianuszkiem starych drzew. W okolicach Muszyny można znaleźć mnóstwo podobnych, jednak ta powroźnicka jest zupełnie wyjątkowa. Patrzę na charakterystyczne cebulkowate banie oraz wieńczące je żeliwne krzyże. Jeśli spojrzy się pod odpowiednim kątem, te układają się w linię prostą. Powroźnik szczyci się najstarszą cerkwią w polskich Karpatach. Choć na jednej ze ścian wyryto datę 1604 r., badania wykazują, że powstała w roku 1600. W XVIII w. dobudowano wieżę, a następnie – niestety wskutek powodzi – nowe dłuższe sanktuarium. W obawie przed całkowitym zalaniem przeniesiono cerkiew w bezpieczniejsze miejsce. Stare prezbiterium zostało wówczas zdegradowane do funkcji przybudówki. Jakże wielkie jest moje zdziwienie, kiedy okazuje się, że szalenie cenna polichromia figuralna zdobi teraz ściany zakrystii. Unikatowe malowidła z 1637 r. przedstawiają scen…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f6df1f0ad1ad375dae20ca9b86c0890ce96e6038-fe264ee.jpeg
width: 798
height: 532

Nie ma życia jak na połoninie
type: item
date: 2012-07-14T05:00:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: podróże
subject: rejsy
subject: rzeka
subject: ukraina
description: Jest taka kraina, w której czas płynie wolniej, w powietrzu czuć zapach traw, a echo niesie po połoninach dźwięki pasterskiej trembity. Tej krainie na imię Huculszczyzna
encoded: Droga jest wyboista, z resztkami asfaltu. Jedziemy terenówkami. Nie zaryzykowałabym podroży do Czarnohory w zachodniej Ukrainie, tuż przy granicy z Rumunią, samochodem ze zwykłym zawieszeniem. Nieźle nas telepie, ale najwyższe pasmo Karpat Wschodnich warte jest nie takich poświęceń. Na połoninach pasą się półdzikie konie, a w drewnianych szałasach można dostać świeży owczy ser. Mijam na ludowo ozdobione domy, przydrożne kapliczki, cerkwie o świecących z daleka dachach. Wioski po czerwcowym deszczu toną w bujnej zieleni. Biały słoń na szczycie Zatrzymujemy się w Iwano-Frankowsku, dawniej Stanisławowie, dużym mieście u podnóża Karpat. Swą pierwotną nazwę zawdzięczał polskiemu magnatowi Stanisławowi Potockiemu. Kiedyś była tu potężna forteca – jeden z symboli Kresów. Zabytki architektury zdradzają polskie pochodzenie, ale wystarczy się rozejrzeć, żeby dostrzec także pomniki ostatnich lat. Szczególne wrażenie robi na mnie gigantyczny monument przed budynkiem urzędu – wąsaci ukraińscy muzycy, którzy siedzą poważni i wyprostowani jak struny. Przez lata nieformalną stolicą Huculszczyzny była położona nad Czarnym Czeremoszem Wierchowina, zwana po polsku Żabie. Przed wojną była to największa gmina w całej Rzeczypospolitej, obecnie jest szybko rozwijającym się centrum turystycznym. Rzucam okiem na mapę. Huculi żyli w dużym rozproszeniu, więc siłą rzeczy ich domostwa, tzw. grażdy, miały zwykle charakter obronny. Nic dziwnego, skoro najbliżsi sąsiedzi mieszkali przynajmniej kilka kilometrów dalej. Choć w górach Ukrainy za najpewniejsze miejsce noclegowe uważam własny namiot, tym razem odwiedzam jedną z licznych kwater prywatnych. Gospodarze zapraszają całą moją ekipę na biesiadę. Na stole pojawia się wódka w asyście różnego gatunku kiełbas i kiszonych pomidorów. Te ostatnie jem pierwszy raz w życiu. I już wiem, że także ostatni! Ucztę ratuje dorodny baran pieczony w całości nad ogniskiem. W moich rękach pojawia się gitara. Samą siebie wprawiam w zdumienie, znajdując w swoim rep…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Oswoić zimę - narty w Polsce i u sąsiadów
type: item
date: 2011-02-21T08:32:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ośrodki narciarskie
description: 13 sposobów na narty w Polsce i u sąsiadów.
encoded: Słowacy i Czesi mają ski-passy i ski-busy, a polskie kurorty – tradycję i stare wyciągi. Taka jest obiegowa opinia, ale fora internetowe aż huczą od „za” i „przeciw” wyjazdom do naszych ośrodków narciarskich. Ich zaplecze techniczne wciąż się poprawia, a na większości stoków obowiązują systemy punktowe, co jest obecnie standardem. Wybraliśmy kilka wzorowych lub prężnie rozwijających się ośrodków w Polsce i u sąsiadów. Mamy też coś dla koneserów – centrum narciarskie na Ukrainie. Warunki trudne, ale mało kto wraca stamtąd niezadowolony. S U D E T Y 1. ZIELENIEC Trasy: większość dla początkujących. Wyciągi: 29 (orczyk, baby lift, kolej 4-os., krzesło 6-os.), wymiary (długość/różnica wzniesień): od 70 m/5 m do 900 m/280 m. Ceny: karnety na wszystkie wyciągi: 79 zł/73 zł (normalny/ulgowy) w godz. 9–16; 6-dniowy 400 zł/350 zł w godz. 9–16; 50 zł/40 zł w godz. 16–22; 40 zł/30 zł w godz. 19–22. Karnety punktowe (różna liczba punktów za wjazdy różnymi wyciągami), np. 10 wjazdów orczykiem – 50 zł; jest też sporo innych karnetów na poszczególne wyciągi. Promocja – za min. 4 noclegi w miejscowych pensjonatach karnet na wszystkie wyciągi za darmo, ale uwaga: oferta jest ważna od początku sezonu do 24.12. i od 7.03. do końca sezonu, czyli omija główny sezon. Zaplecze na stoku: kilkanaście szkół narciarskich, snowboardowych i wypożyczalni sprzętu, snowpark, część tras oświetlona. Warunki terenowe: mikroklimat zbliżony do alpejskiego, bardzo dużo śniegu. Rozrywka: największy ośrodek narciarski w Kotlinie Kłodzkiej, dużo zawodów narciarskich i innych imprez, w tym koncertów. www.zieleniec.pl 2. ŚWIERADÓW-ZDRÓJ Trasy: 2500 m, zróżnicowany poziom trudności, szerokość 40 m, nartostrada z wypłaszczeniem w połowie. Wyciągi: jedyna w okolicy kolej gondolowa (8 miejsc w wagoniku, wjazd trwa 8 min, przepustowość 2,4 tys. os./godz.), długość trasy 2172 m, różnica poziomów wynosi 440 m. Jeżeli bardzo mocno wieje, kolej nie jeździ. Ponadto do wyboru 6 innych wyciągów – orczyki (najdłuższy ma …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/52d8aee4aa34875d3e442341cad7c21d27e42b86-dc585ad.jpeg
width: 500
height: 334

WinterCamp 2011 okiem dziennikarki Travelera
type: item
date: 2011-02-18T14:17:05.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: magazyn traveler
description: Wiatr, mróz i widoczność sięgająca w porywach 10 metrów – oto pierwsze wrażenia z tegorocznego WinterCampu, który odbył się w weekend 11-13 lutego w gościnnych progach schroniska pod Turbaczem. Jednak dzięki życzliwym ludziom, atmosferze i słońcu, które łaskawie pokazało się następnego dnia, z pewnością nikt nie opuścił „Turbolotu” niezadowolony. A już na pewno nie ja!
encoded: Jest piątek rano, wraz z kolegami ruszam na szlak w Nowym Targu, by po kilku godzinach zameldować się na miejscu (jesteśmy zziajani jak małe lokomotywy, ale – dla niepoznaki – uśmiechnięci). Rozbijanie namiotu idzie nam gładko – co to dla nas, starych harcerzy! Wokół gęste mleko, cud, że w ogóle widać schronisko. Bardzo dobrze! Mamy wizję warunków, jakie czekają w naprawdę wysokich górach. WinterCamp to przede wszystkim szkolenia, które prowadzą specjaliści z branży outdoorowej (jeden przystojniejszy od drugiego). Na pierwszy ogień wybieram zajęcia z pierwszej pomocy. Specjaliści z MedAid Adventure Team odpowiadają na tuzin pytań i tłumaczą, jak pomóc sobie i innym, kiedy wiadomo, że karetka nie przyjedzie. Jest okazja do ćwiczeń, bo nawet w polskich górach na pomoc można czekać kilka godzin. Przy okazji znęcam się nad fantomem i partnerze symulacji. Po chwili ćwiczymy na zewnątrz. Leżę na śniegu i udaję nieprzytomną, z zimna dostaję drgawek, a śnieg wielkimi płatami ląduje na mojej twarzy. Już wiem, że zimą poszkodowany naprawdę nie może czekać. Bez folii NRC poszkodowanemu nie byłoby do śmiechu. Pewnie i tak nie jest. Przychodzi wieczór, a wraz z nim prelekcja Adama Pustelnika dotycząca jego wspinaczkowych wypraw. Zdjęcia robią na mnie wrażenie, od samego oglądania czuję zakwasy w mięśniach. Jeszcze tylko kilkanaście piosenek zaśpiewanych przy dźwiękach gitary i mogę zmierzyć się z kilkunastostopniowym mrozem. Na szczęście udaje mi się wytrwać i rano wykazuję czynności życiowe. Po wyjściu z namiotu zastanawiam się, czy jestem w tych samych górach. Mgła rozpierzchła się w ciemnościach, ustępując miejsca słońcu, które cudownie oświetla zaśnieżone gorczańskie grzbiety. Aktywną sobotę rozpoczynam na szkoleniu z biwakowania w zimowych warunkach. Przez kilka minut przyczyniam się do wykopania śnieżnej jamy, niestety objawy klaustrofobii nie pozwalają mi na dłużej. Co innego poruszanie się w rakach i z czekanem – trening skutkuje postanowieniem, że będę szlifować nową um…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/883f5a7585c859c80403ea58b73dd98bfb840123-4785eb2.jpeg
width: 800
height: 532

Kaniony dla odważnych
type: item
date: 2011-02-08T18:40:35.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Sport
subject: sporty ekstremalne
description: Ostre kamienie, skalne progi i rwąca rzeka z wodospadami – oto z czym muszą się zmierzyć uczestnicy kanioningu. Po wejściu do wąwozu zaczynają pełne ekscytujących przeżyć zejście w dół.
encoded: Ubrani w grube neoprenowe pianki i zaopatrzeni w sprzęt alpinistyczny najpierw maszerują do miejsca, gdzie wąwóz bierze swój początek. Tam zaczyna się przygoda. Jeżeli jest to kanioning w wersji rekreacyjnej, wystarczą dobra kondycja i umiejętność pływania. W wersji ekstremalnej przydają się doświadczenie wspinaczkowe i mocne nerwy. Śmiałkowie brną po kolana lub po pas w wodzie (zazwyczaj bardzo zimnej), głębsze odcinki pokonują wpław. Na swojej drodze spotykają różne przeszkody – głazy, progi, uskoki, wodospady wysokości od kilku do kilkunastu metrów i tobogany. Te ostatnie przypominają zjeżdżalnię na basenie – są wyżłobionymi przez wodę skalnymi rynnami. Pokonuje się je w pozycji leżącej ze złączonymi nogami i rękami skrzyżowanymi na piersiach, z głową lekko odchyloną do tyłu. Szybkość zjazdu zależy od kąta nachylenia – zazwyczaj nie jest zbyt duża, ale wystarczy, by z impetem wpaść do wody. Kiedy drogę przegradza wodospad, śmiałkowie skaczą, krzyżując ramiona na piersiach i uginając nogi w kolanach. Z niektórych wodospadów bezpieczniej jest jednak zjechać na linie. Także inne miejsca czasami pokonuje się, wykorzystując linę. To dlatego w bardziej zaawansowanym kanioningu potrzebne są umiejętności wspinaczkowe. Narodziny kanioningu Jego kolebką jest Francja. Pionierem był Édouard-Alfred Martel, który w 1888 r. przeszedł francuską jaskinię Bramabiau wyglądającą jak wąwóz wyrzeźbiony pod ziemią. Kilka lat później spenetrował Verdon, najsłynniejszy kanion Prowansji. Do lat 60. XX w. kaniony były dostępne jedynie nielicznej grupie grotołazów eksploratorów, ale już dekadę później zainteresowanie nimi zaczęło rosnąć. W 1988 r. przy Francuskiej Federacji Speleologicznej powstała sekcja ds. kanioningu, która wyszkoliła kadrę instruktorską i opracowała przepisy bezpieczeństwa. Licho nie śpi Najpopularniejsza jest sześciostopniowa skala trudności kanionów opracowana przez Francuską Federację Speleologiczną: F (facile) – łatwy, PD (peu difficile) – nieco trudny, AD (asez dif…

Zakręcone sporty
type: item
date: 2010-12-13T12:23:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: base jumping
subject: parkour
description: Różnią się niemal wszystkim. W jednych najważniejsza jest szybkość, w innych refleks, precyzja albo efektowność. Łączy je jedno – publiczności oraz uprawiającym je osobom gwarantują niezwykłe doznania!
encoded: Różnią się niemal wszystkim. W jednych najważniejsza jest szybkość, w innych refleks, precyzja albo efektowność. Łączy je jedno – publiczności oraz uprawiającym je osobom gwarantują niezwykłe doznania! NA ŁEB, NA SZYJĘ. DOWNHILL O CO W TYM CHODZI Rzecz z pozoru bardzo prosta: wsiąść na rower i jak najszybciej zjechać w dół. Stąd właśnie wzięła się nazwa – downhill (DH). W rzeczywistości jest to sport bardzo wymagający, zarówno pod względem fizycznym, jak i finansowym. Trasa zjazdowa prowadzi po stromym zboczu, wyboistą ścieżką usianą kamieniami i z wystającymi korzeniami. Dodatkowo na drodze mogą być obecne dropy, czyli uskoki o różnej wysokości, które pokonuje się z wyskokiem. Zjazdy przypominają nieco slalom narciarski: zawodnicy statują indywidualnie, mniej więcej co pół minuty. Na trasie, oprócz utrudnień terenowych, znajdują się „bramki” rejestrujące czas. Przejazd trwa zwykle kilka minut, a o zwycięstwie często decydują ułamki sekund. KTO TO WYMYŚLIŁ Pierwszy zjazd odbył się w 1976 r. w Kalifornii na drodze Repack Road. Tam narodził się downhill jako nowa dyscyplina kolarska. Wtedy z dziesięciu śmiałków całą drogę w dół (niecałe 3 km i prawie 1400 m różnicy wysokości) pokonał tylko jeden. Dyscyplina rozwinęła się w latach 80., choć wtedy jeszcze nie było specjalistycznych rowerów. Pierwsze mistrzostwa odbyły się w Durango (Kolorado, USA) w 1990 r., a w Polsce dziewięć lat później w Szklarskiej Porębie. GDZIE JEST NAJBARDZIEJ POPULARNE Do uprawiania downhillu bardzo dobrze nadają się Beskidy. Specjalnie przygotowane trasy znajdują się wokół Wierchomli w Beskidzie Sądeckim. W Beskidzie Śląskim popularnością cieszą się Wisła i Szczyrk, a dokładniej – stoki Stożka i Skrzycznego. JAK ZACZĄĆ Żeby chociaż spróbować sił w zjeździe, trzeba mieć odpowiedni sprzęt. Zwykły rower nie wytrzymuje takiego obciążenia i wraca do garażu z pogiętymi kołami. Pojazd do downhillu waży ok. 20 kg i jest skonstruowany tylko z myślą o zjazdach (po płaskim jeździ się na nim bardzo trudno…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ffa21044350beffcdeb9d123215ff0f28db7cfe6-8d4291c.jpeg
width: 500
height: 311

Zdaj się na psa
type: item
date: 2010-11-22T08:47:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: psie zaprzęgi
description: Szczęśliwy pies zaprzęgowy to pies zmęczony bieganiem. Właścicielowi największą frajdę daje szybka jazda na sankach czy wózku.
encoded: Często zaczyna się tak – ktoś dostaje w prezencie albo przygarnia psa „rasy zaprzęgowej”. Wiadomo, że takie zwierzę powinno mieć dużo ruchu, więc właściciel zaczyna z nim biegać, trenować, wreszcie wybiera się na zawody. I wtedy stwierdza, że to jest to! Nowa pasja. Później pojawiają się kolejne psy, dołączają członkowie rodziny i już wszyscy razem jeżdżą na zawody psich zaprzęgów. Zapraszamy do obejrzenia zdjęć yonkersa - husky'ego jednego z naszych użytkowników Popularność tej dyscypliny rośnie od czasu pierwszych zawodów, jakie odbyły się w naszym kraju (w 1991 r. w Szczypiornie koło Pomiechówka udział wzięło 9 drużyn). Dziś Polski Związek Sportu Psich Zaprzęgów zrzesza 35 klubów, w tym z Warszawy i aglomeracji śląskiej. Na świecie pierwsze rozgrywki zorganizowano przeszło sto lat temu w Nome na Alasce. Trasa prowadziła do Candle i liczyła 650 km. Co spowodowało, że ten tradycyjny w zimnych rejonach środek transportu stał się dyscypliną sportową? Na kontynencie północnoamerykańskim psy wykorzystywano do przewozu ludzi, poczty i towarów wszędzie tam, dokąd zimą nie docierały konie ani muły. Gdy w końcu XIX w. na Alasce wybuchła gorączka złota, psy ciągnęły ładunki z wydobytym kruszcem. Wówczas wśród poszukiwaczy narodził się pomysł, aby zaprzęgi zaczęły się ścigać. Teraz sport ten jest rozpowszechniony na całym świecie, nie tylko w krajach dalekiej Północy. Reprezentacje mają m.in. RPA, Chile, Nowa Zelandia, Jamajka. Bo śnieg wcale nie jest potrzebny. Husky jak biega, każdy widzi Do zaprzęgu najbardziej nadają się psy ras północnych oraz ich mieszańce – silne, odporne na śnieg i mróz. Prym wiodą siberian husky i alaskan malamute (podobne do siebie i z tego powodu często mylone przez laików; pierwszy jest szybszy, drugi silniejszy), a także psy grenlandzkie i samojedy. Wykorzystuje się również psy akita, greystery oraz eurodogi (krzyżówki psów myśliwskich z alaskan husky plus niewielka domieszka charta; z powodu swej szybkości zajmują czołowe miejsca w zawodach). S…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/63139a61054c7512173c8797d30458098042537a-bd0ca4a.jpeg
width: 500
height: 372

Czeskie cuda świata
type: item
date: 2010-10-27T09:55:42.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
description: W Czechach mamy do czynienia z niecodziennym nagromadzeniem zabytków UNESCO – w kraju cztery razy mniejszym od Polski jest ich aż dwanaście. W dodatku dwa najdalsze są oddalone od siebie raptem o kilka godzin jazdy samochodem. Wystarczy weekend, by odwiedzić sąsiadów i zobaczyć to, co u nich najcenniejsze.
encoded: Za punkt startowy przyjmuję Pragę, która jest jednym wielkim zabytkiem UNESCO (a dokładniej jej historyczne centrum). Jednak tym razem jedziemy dalej, a stolicę zostawmy na osobny weekend, choć żeby wszystko w niej zobaczyć, przydałby się cały tydzień. Pierwszy cel: Kutná Hora, niecałe 70 km od Pragi. Dziś jest to niewielkie miasto, ale w wiekach średnich ważnością niemal dorównywało stolicy. Osada powstała na bogatych złożach srebra, które umożliwiło szybki rozwój kraju. Centrum historyczne, kościół św. Barbary oraz katedra pw. Najświętszej Marii Panny w dzielnicy Sedlec zostały w 1996 r. wpisane na listę UNESCO. Gotycki kościół św. Barbary powstał z inicjatywy górników, dlatego został poświęcony ich patronce. Odwiedzający – z uwagi na charakterystyczny kształt dachu – nazywają go czasem „grzbietem brontozaura”. Świątynia powstała z miejscowego piaskowca pod koniec XIV w. według projektu Johanna Parlera. Zbudowano ją na planie 40x70 m, więc zajmuje tyle miejsca, co boisko piłkarskie. Obok znajduje się dawne kolegium jezuickie. Wzdłuż niego biegnie uliczka, której strzegą ustawione na murku postaci świętych – widać miejscowi zazdrościli prażanom ich Mostu Karola. Uliczka prowadzi do zabytkowej części miasta, które urzeka widokiem odrestaurowanych budynków i bardzo czystych ulic. Kawałek za miastem, w dzielnicy Sedlec, znajduje się jedna z dziwniejszych kaplic, jakie widziałam. Chodzi o Kaplicę Wszystkich Świętych w Sedlcu, która od razu przywodzi na myśl Kaplicę Czaszek z Czermnej. Jej wnętrze wykonano z ponad 40 tys. kości ofiar epidemii dżumy, wojen husyckich oraz wojny trzydziestoletniej. Z kości wykonano cały wystrój i wyposażenie, m.in. ołtarz, kielichy i żyrandol (w którym znajdują wszystkie kości z jednego ludzkiego ciała), a także herb rodziny Schwarzenbergów. Na środku stoją także piramidy ułożone z kości, których Franciszek Rint (twórca wyposażenia) nie wykorzystał w pracy. Kutná Hora jest urokliwym miastem, a wieczorna cisza sprzyja spacerom wśród odresta…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8be0955762146599e27a92a4c67bcc13adfcb43c-2c0e9e3.jpeg
width: 800
height: 600

Zanurkuj w szybie
type: item
date: 2010-08-31T08:40:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: nurkowanie
subject: zalew zakrzówek
description: Zamiast rafy koralowej, wrak fiata 126p. I adrenalina.
encoded: Kamieniołom w Zakrzówku niedaleko Wawelu. To tu podczas wojny pracował Karol Wojtyła. Ale aby zobaczyć pamiątkową tablicę, trzeba zanurkować. Kamieniołom jest dziś zalany i przyciąga nurków z całego kraju. Na dnie znajdują się m.in. fi at 126p, autobus, motorówka. Widoczność sięga 15 m. Inny kamieniołom – w Jaworznie- Szczakowej – przyciąga zatopionymi koparkami. Oprócz nich na dnie spoczywają polonez Caro i BMW. Często odwiedzane są szczątki leżące na dnie Zatoki Gdańskiej – ścigacz okrętów podwodnych „Groźny” i trałowiec „Delfin”. Nurków przyciąga też prom „Jan Heweliusz” spoczywający przy niemieckiej wyspie Rugia. Największym przebojem są w Polsce kopalniane szyby, sztolnie i zalane fortyfikacje. W takie miejsca obfituje Dolny Śląsk. Nurkowie odwiedzają na przykład dawną kopalnię rud ołowiu i srebra w Bystrzycy Górnej. Podobnych wrażeń dostarcza Twierdza Modlin, a właściwie Fort XIII w pobliżu wsi Błogosławie. Po takiej wizycie rafa koralowa na Morzu Czerwonym wyda się banalna. Więcej fotografii znajdziesz na stronie www.underwater.pl ZAKRZÓWEK, JAWORZNO ■ Zakrzówek leży niedaleko ulic Norymberskiej i Wyłom w Krakowie. Centrum Nurkowe „Kraken” www.kraken.pl ■ Jaworzno-Szczakowa znajduje się na Górnym Śląsku. Baza nurkowa Gródek koło zalewu Koparki www.orka-bielska.com.pl

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8297fa21c9061cfe10d5b5825258605ae32d39e7-6d11141.jpeg
width: 800
height: 600

Świat na patelni- Indonezja
type: item
date: 2010-07-07T06:10:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: borneo
subject: indonezja
subject: nowa gwinea
subject: wyspy
description: Indonezja leży na 17 tys. wysp, w jej wypadku pojęcie narodowej kuchni należy więc traktować umownie. Podstawowym składnikiem większości potraw jest mleczko kokosowe – właściwie używa się go zamiast wody.
encoded: Na Indiach kończy się świat dobrze nam znanych przypraw w proszku, a zaczyna bogactwo aromatycznych past, które charakteryzują kuchnię Indonezji. Są one zawsze przygotowywane ze świeżych składników, ucieranych w drewnianych lub kamiennych moździerzach (tzw. ulekanach). Najważniejsze z nich to: galangal (kłącze podobne do imbiru), trawa cytrynowa, liście kaffiru (tzw. drzewo gorzkiej cytryny), imbir, tumerik (kłącze o pomarańczowym wnętrzu), tamaryszek ( jadalny dopiero w połączeniu z innymi składnikami), bazylia i kolendra (nie mają nic wspólnego z naszymi ziołami). W kuchni często używa się past bumbu – nazwa pochodzi od dźwięku rozchodzącego się podczas rozcierania składników w ulekanach: bum- bum- bum. Jedną z takich past jest kari (nie mylić z curry), zielone, żółte lub czerwone – w zależności od gatunku użytych papryczek chili. Dodaje się je do dań na bazie mleczka kokosowego. Z kolei sambal – również zawierający chili (odmiana królewska łączy aż 20 rodzajów) – dodawany jest do wszystkiego. Od ilości zawartej w nim papryczki zależy, czy potrawa będzie pikantna, czy łagodna. Do wielu smażonych i duszonych dań podaje się ketjap manis, słodki sos sojowy z orzechami i cukrem palmowym. Popularne przyprawy to także trasi (pasta krewetkowa) i sos rybny. Obie (nim trafiły na taśmy produkcyjne fabryk) powstawały w specyficznych warunkach: w przypadku trasi głowy, pancerzyki i ogony krewetek wrzucano do wykopanego na plaży dołu i przykrywano deską bądź muślinem. Po trzech miesiącach sfermentowane odpadki zmieniały się w jednolitą substancję, z której po wysuszeniu robiono pastę. Na patelni zaczynała wydzielać intensywny aromat. Każdemu, kto teraz chce się zmierzyć ze smakami Indonezji we własnej kuchni, życzymy salamat makan – smacznego. Warto wiedzieć Indonezyjczycy stołują się na ulicach. Większości osób nie stać na gotowanie w domu, a kuchnia z warugów, pospolitych jadłodajni, jest tania. Potrawy można kupić za mniej niż dolara, a za 2–3 dolary – zjeść obfity obiad. D…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/89e336e3082b29d85b3e3efca80063e9507b5e12-aa76773.jpeg
width: 500
height: 357

Telefony satelitarne
type: item
date: 2010-04-10T12:49:48.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: satelita
description: Sieć GSM pokrywa zaledwie jedną czwartą powierzchni Ziemi. Aby w podróży zawsze mieć kontakt z cywilizacją, warto skorzystać z łączności satelitarnej
encoded: Łączność satelitarna sprawdza się prawie wszędzie, korzystają z niej przede wszystkim żołnierze, służby ratownicze oraz – rzecz jasna – podróżnicy. O jej skuteczności przekonało się już kilkaset tysięcy użytkowników. Telefony satelitarne są podobne do komórkowych, z tym że sygnał wysyłają z dużo większą mocą – musi on dotrzeć do satelity umieszczonego na orbicie Ziemi. Jak to działa? Wybieramy numer, telefon łączy się z satelitą, który wysyła sygnał zwrotny do konkretnego punktu na Ziemi, do centrum operacyjnego danego systemu. Stamtąd zostaje przekierowany do sieci naziemnych, które umożliwiają nawiązanie połączenia. Jest jeden warunek: trzeba się znajdować na otwartej przestrzeni, pod gołym niebem. Telefon musi „widzieć” satelitę, mieć z nim bezpośredni kontakt. Nie porozmawiamy przez niego ani w gęstym lesie, ani w budynku. – Jedynym domem, w którym urządzenie zadziałało, jest mongolska jurta, ale to przecież zwykły namiot – mówi Michał Skrok z fi rmy TS2 z telefonami satelitarnymi. Cztery systemy Za łączność satelitarną na świecie odpowiadają systemy: Iridium, Inmarsat, Thuraya oraz Globalstar. Różnią się zasięgiem, kosztami połączeń, planami taryfowymi i modelami telefonów. Iridium jako jedyny zapewnia łączność na całej kuli ziemskiej, ponieważ pracuje dla niego 66 satelitów, które poruszają się wokół Ziemi po niskiej orbicie. Inmarsat i Thuraya wykorzystują satelity umieszczone na orbicie geostacjonarnej, które wiszą nad równikiem, w związku z czym nie obejmują stref podbiegunowych i biegunów. Inmarstat (najstarszy z systemów) zapewnia też najszybszą transmisję danych. Thuraya zasięgiem nie obejmuje obu Ameryk, ale za to oferuje najatrakcyjniejsze ceny. Globalstar funkcjonuje poza środkową Afryką i południową Azją. Chociaż korzysta on z ruchomych satelitów, nie zapewnia łączności z biegunami, dzwonić można tylko z lądu i wąskiego pasa wód przybrzeżnych. Przenośne telefony satelitarne pojawiły się pod koniec lat 80. XX w. Wyglądały jak walizki i ważyły ładnych …

Szlakiem karpackich wilków
type: item
date: 2010-03-26T14:01:41.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: off-road
subject: samochody terenowe
subject: ukraina
description: Sześcioma autami terenowymi wybraliśmy się na wyprawę szlakiem karpackich wilków po polskich i ukraińskich Bieszczadach. W odróżnieniu od innych tras, nasza prowadziła wąskimi, zarośniętymi drogami, na których nieczęsto pojawiają się turyści.
encoded: Każdy z nas mógł wcielić się w rajdowca i pokazać, na co go stać. Pierwszy raz w życiu spróbowałam własnych sił za kierownicą terenówki, ale już po kilkuset metrach przekazałam ster w bardziej doświadczone ręce. Na początku objechaliśmy nieistniejące wsie, gdzie w zieleni skrywały się ruiny cerkwi (Hulskie i Krywe). Otrzymawszy zgodę leśnika, ruszyliśmy na drogi, którymi na co dzień jeżdżą ciężarówki zwożące drewno. Rzeźbią one tak głębokie koleiny, że nawet nie musieliśmy zjeżdżać z trasy i niszczyć lasu, by poczuć smak off-roadu. Ulewny deszcz był dodatkową atrakcją: wśród rozbryzgów błota z trudem omijaliśmy wyrwy w pozbawionej asfaltu drodze, a wybujałe krzewy i leżące gałęzie nieustannie nam przypominały, że jedziemy przez las. Postój zrobiliśmy w Łopience, przy odbudowanej murowanej cerkwi pw. św. Paraskewii; przed wojną było to popularne wśród Bojków miejsce kultu maryjnego. Zachwaszczoną ścieżką pojechaliśmy do Duszatyna. Przejeżdżaliśmy przez brody Osławy po śliskich kamiennych płytach. Na drugi dzień powitał nas dziurawy asfalt Ukrainy. W strugach deszczu bocznymi drogami przejeżdżaliśmy przez malowane bojkowskie wioski. Zahaczając o Stary Sambor, dotarliśmy do Ławriwu, gdzie znajduje się XVI-wieczny monaster oo. Bazylianów pw. św. Onufrego. Koło Rybnika przyszło nam zmierzyć się z błotnistym brzegiem Stryja. Gdyby samochód się zatrzymał, osiadłby na amen. Jechaliśmy więc powoli, chlapiąc błotem na wszystkie strony. Auto kołysało się na boki, ale udało nam się wyjechać na drogę. Wyboista szosa pełna błyszczących cerkwi powiodła nas do Truskawca. Zwiedziliśmy Drohobycz, miasto Brunona Schulza. Naszym celem był jednak Pikuj, najwyższy szczyt Bieszczadów (1407 m). Pogoda nas nie oszczędzała, a dziur w drodze było więcej niż asfaltu. Co jakiś czas zwalnialiśmy, by przepuścić paradujące po szosie stada krów, prowadzone przez staruszki i dzieci uzbrojone w długie patyki. Kiedy dotarliśmy wreszcie do bazy turystycznej we wsi Husne Wyżne, okazało się, że wjazd na …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4380cdeca0755276c02685be11766e885faa42e6-4dd9fac.jpeg
width: 500
height: 265