National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T11:22:22.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Rosja: Kąpiel na Kamczatce
items: W poszukiwaniu cudu. Czego doświadczył nasz czytelnik u podnóża Pirenejów?
items: Giblartar: Na mapie świata maleńki znak

Rosja: Kąpiel na Kamczatce
type: item
date: 2018-10-18T08:09:00.000Z
creator: Janusz J. Plewniak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kamczatka
subject: Lifestyle
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Kierunek podróży na półwyspie jest jeden. Z południa na północ. Pytanie, jak daleko się zajedzie.
encoded: Droga jest tylko jedna. Z licznymi odgałęzieniami, z różną nawierzchnią, ale tylko jedna. Wzdłuż półwyspu, z południa na północ. Bo to na południu Kamczatki znajduje się stolica Pietropawłowsk Kamczacki, tu jest port oceaniczny, a w pobliskim Elizowie lotnisko. To ważne miejsca, bo z resztą Rosji, pieszczotliwie nazywaną „matierikiem”, nie ma żadnych połączeń lądowych. Na ten jęzor wulkanicznego lądu między Japonią a Alaską można tylko przylecieć albo dopłynąć. A potem udać się w drogę. Zatem spróbujmy. Wynajętym w Elizowie minibusem dojeżdżamy do pierwszego przystanku. Poratunka to niewielka miejscowość sanatoryjna. Z asfaltowej szosy, ciągnącej się wzdłuż rzeki, poza zarośniętym gęstymi krzewami poboczem niewiele widać. Jak zostaniemy później w Pietropawłowskim Instytucie Wulkanologii poinformowani, pieriestrojka nie wszędzie dotarła jednakowo. I tak na prawo od drogi zezwala się już cudzoziemcom przebywać, natomiast na lewo – nie. Zatrzymujemy się więc po prawej stronie, najpierw w ośrodku Sputnika. Dzika grupa z Europy? Nie, nie ma wolnych miejsc. Kierowca nie poddaje się i wiezie nas do kolejnego miejsca. Mimo że ta baza jest w remoncie, udaje nam się zakotwiczyć. WANNA W LESIE Spacer po Poratunce. Dwa, a może trzy sklepy, dwie knajpy, jedna szaszłykarnia. Chwilowo nic nie podają. Zabrakło zimnej wody. Jak odkręcą, to zaczną handlować. Jak to zimnej? To ciepła jest, a zimnej zabrakło? – Ciepła jest zawsze, bo za darmo płynie spod ziemi. A zimna z daleka, z gór, wodociągami – tłumaczą miejscowi. Wody termalne ponoć bardzo lecznicze. A co leczą ? – Panie, wszystko leczą. Nawet Putin był oglądać! W Poratunce basenów jest bez liku. Tyle że w kiepskim stanie. Byle jaki beton z odpadającymi połaciami ścian, byle jaka przebieralnia przy natryskach... Ale i tak w większości bez pozwolenia nie mamy szansy się moczyć. Dzięki Maksymowi, miejscowemu nauczycielowi, udajemy się na basen milicyjny. Wyjątkowy, bo wejść może każdy, kto wykupi bilet. Dwa prostokąty z wodą ciepłą…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/225a757e26386bd57e9574d0a4c06a72f719f96b-5c841f9.jpeg
width: 508
height: 359

W poszukiwaniu cudu. Czego doświadczył nasz czytelnik u podnóża Pirenejów?
type: item
date: 2018-10-08T06:19:00.000Z
creator: Janusz J. Plewniak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Moto
subject: pireneje
subject: podróże
subject: Technologia
subject: Travel
description: Lourdes, Fatima, Częstochowa itd. Czy trzeba tam być, by stał się cud? Oto relacja jednego z naszych użytkowników
encoded: Inwalida na wózku wraca z Lourdes. Jego znajomy pokpiwa: - I co, cudów nie było? Dalej na wózku? Tamten odpowiada. - Spójrz na koła, opony jak nowe. Lourdes, Fatima, Częstochowa itd. Czy trzeba tam być, by stał się cud? Na pewno nie poszedłbym na stadion, a i nie usiadłbym przed telewizorem, by jakiś samozwańczy "cudotwórca" wciskał mi ciemnotę. Natomiast z cudownymi wyleczeniami - to znaczy takimi, których współczesna nauka w żaden sposób wyjaśnić nie potrafi - byłbym ostrożniejszy. W Lourdes za te półtora wieku od objawień relacjonowanych przez świętą Bernadetę, zdarzyło się podobno ponad dwa tysiące wyleczeń, a Kościół uznał zaledwie 68. Taka ostra jest selekcja trójstopniowej komisji lekarzy i naukowców w Lourdes, potem w Paryżu i na końcu w Watykanie. Lepiej być nad ostrożnym, niż dać się nabrać. Wielu ludzi przybywających tutaj ma wiarę popartą rytuałami, np. zapalają dziesiątki świec, zanurzają się cali w wodzie wypływającej z groty... Zdjęcia z placu przed bazyliką, robione po zapadnięciu zmroku z ręki, bez statywu, zatem lekko rozmazane, ale wystarczająco ostre, by zobaczyć tłum chorych na wózkach, pokazałem przyjacielowi. Zripostował: Cudom się nie dziwię, świat sam w sobie jest cudem niemożliwym i bez przyczyny. No, zrób świat! Nie umiałbyś! A jeszcze bardziej by ci się nie chciało. I nie miałbyś odwagi. Nie uwierzyłbyś, że masz czym zrównoważyć, spłacić wszystkie cierpienia. Przez tydzień byłem w Lourdes. Uczestniczyłem w procesji świec, w mszy w podziemnej bazylice, gdzie jest miejsca na 25 tysięcy siedzących, a ludu było tyle, że na galerii staliśmy w tłumie. Byłem na pożegnalnej liturgii w także podziemnej kaplicy św. Józefa. Tam garstka trzystu pielgrzymów ginęła skurczona w obszernej krypcie. Mieszkałem w wygodnym hotelu, tuż obok świętej zony. Byłem uczestnikiem zdarzeń, obserwatorem, pielgrzymem. Modliłem się i piłem czerwone wino do kolacji. Kosztowałem życia, duchem i ciałem. Korzystając z wygód XXI wieku, mniej odczuwałem zapewne, niż pielgrzym…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ebdb41054615c0e35611918e2434cabab89c47a6-2852a28.jpeg
width: 2290
height: 1209

Giblartar: Na mapie świata maleńki znak
type: item
date: 2018-09-27T04:18:00.000Z
creator: Janusz J. Plewniak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gibraltar
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Jeden z naszych użytkowników, wybrał się na skalisty półwysep Gibraltar. Oto wrażenia z jego podróży.
encoded: Po pierwszym, przeciągłym i modulowanym gwizdku, nastąpił drugi, krótki. Wydawało mi się, że głośniejszy i jakby nagle urwany. Odwróciłem się. Umundurowany osobnik przed budką na obrzeżu betonowej tafli, jednoznacznym, wartkim ruchem ramienia nakazywał mi zejść z płyty lotniska. Przed chwilą przekroczyliśmy granicę, na której nie byliśmy kontrolowani, wystarczyło okazać paszporty i znaleźliśmy się na Winston Churchill Avenue. Przywitały nas dwie flagi na wysokich masztach; biało-czerwona (dopiero w powiewie wiatru zauważę, że na białym tle umieszczono rysunek trzech baszt) i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii. Ze wcześniejszych lektur i opowiadań wiedziałem, że jedyne tutaj lotnisko przecina droga szybkiego ruchu a na czas startu i lądowania samolotów, zamykane są rogatki, tak jak w Polsce i nie tylko, przed przejazdami kolejowymi lub, co rzadziej, przed zwodzonymi mostami. Droga przecina pasy startowe lotniska prostopadle i tylko biało malowane linie wyznaczają granice przejścia pieszych i przejazdu dla rowerzystów i osobno dla samochodów. Poza te ograniczenia wchodzić na betonowe pasy lądowiska nie wolno. Pilnuje tego zakazu zaledwie dwóch mundurowych z tej i tamtej strony skrzyżowania szosy z aerodromem. Dawno już nie przekraczaliśmy żadnej granicy pieszo, postanawiamy zatem – mimo zaczynającej się mżawki – do nieodległej stolicy terytorium udać się dalej także pieszo. Krótkotrwałe siąpienie z nieba przeczekujemy – o ironio - pod daszkiem przystanku autobusowego. Jesteśmy tu tak krótko, a już obserwujemy pewne warte zwrócenia uwagi ciekawostki. Przed granicą trotuary były ograniczone od jezdni wysokimi krawężnikami. Tutaj krawężniki są niziutkie i pochyłe albo tylko farbą zaznaczone. Wielkie udogodnienie dla wszelkich wózków dziecięcych, inwalidzkich, także transportowych. Właśnie widzimy kelnera sunącego na drugą stronę mijanego placyku wózek z kilkoma skrzynkami piwa. Ba, że pasy ruchu dla ludzi i samochodów w poprzek lotniska wyznaczone były jedynie nam…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/699e8e7cefcec124891a5fbfcec9cc21ca860bf8-fea02d5.jpeg
width: 1280
height: 963