National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T17:49:39.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Lizbońskie impresje. Relacja naszego czytelnika
items: Francja: Bayonne, czyli słodka tajemnica
items: Pierwsze Spotkanie Społeczności NG
items: Człowiek kontra środowisko

Lizbońskie impresje. Relacja naszego czytelnika
type: item
date: 2019-07-02T07:00:00.000Z
creator: Jacek Dybol
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: lizbona
subject: portugalia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Marzysz o podróży do Lizbony? Warto wpisać to magiczne miejsce na listę kierunków, które chcesz odwiedzić. Dlaczego? Oto relacja naszego czytelnika, Jacka Dybola.
encoded: Lampki z symbolami pasów bezpieczeństwa zaskrzyły się jaskrawym światłem nad fotelami pasażerów. Za chwilę podchodzimy do lądowania. Wraz z opadaniem samolotu narasta ekscytacja. Razem z żoną próbujemy spojrzeć, ponad ramieniem pasażera siedzącego przy oknie, na rysującą się białą kreską oceanicznej piany linię styku kontynentu i bezkresu wody. I na starożytne miasto, zarastające od blisko trzydziestu trzech wieków wzgórza wokół szerokiego ujścia rzeki, przez które woda zdaje się nie wypływać, lecz wdzierać w głąb lądu. Miasto na krańcu Starego Świata, najpierw znane jako fenickie Allis Ubbo - „bezpieczny port”, potem z grecka, również Rzymianom, jako Olissipo lub Olissipona, nawiązując swą nazwą do legendy samego Odyseusza. Aż do czasu upadku Kartaginy, gdy Rzymianie przejęli miasto i przemianowali na Felicitas Julia. Po nich były już tylko plemiona germańskie, później Maurowie, z krótkim interwałem w postaci norweskich krzyżowców, aż do pojawienia się Alfonso I Portugalskiego. A nazwa miasta w ciągu pierwszych dwudziestu czterech wieków ewoluowała, by z wizygockiego Ulishbona wreszcie zastygnąć jako Lisboa, z polska zwane Lizboną. Nawracając nad siedemnastokilometrową kreską mostu Vasco da Gamy, tnącą w poprzek rozlewisko ujścia rzeki, samolot przechyla się, strzelając jednym skrzydłem w niebo, drugim rysując cień na wodach Tagu. Wreszcie równa lot i schodzi delikatnie do lądowania. Lizbona przyjmuje nas miękko i słonecznie. W budynku lotniska stykamy się z nowym światem. Język, napisy, głos spikera, tłumy turystów, obsługa informacji turystycznej. Zalewa nas świat nieznany, a my staramy się znaleźć szybko rozeznanie, zdobyć pierwszych przyjaciół, otrząsnąć z własnej odmienności i przybrać postawę jak najbardziej otwartą i szczerą. Nagrodą są pierwsze informacje, podpowiedzi, wskazówki, życzliwe uśmiechy. Choć swą przygodę z miastem rozpoczynamy od zejścia pod ziemię, w chłodne tunele lizbońskiego metra, towarzyszy temu blask radości i zapowiedź przygody, które os…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c5242dd3afcbf3b5da09017e7d23f78dab1d764f-6c4194d.jpeg
width: 1024
height: 687

Francja: Bayonne, czyli słodka tajemnica
type: item
date: 2018-04-20T06:06:00.000Z
creator: Jacek Dybol
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czekolada
description: Historia owej słodkości zaczyna się za oceanem w momencie, gdy Krzysztof Kolumb ów ocean szczęśliwie przepływa i równie szczęśliwie zza niego powraca. Oto ciekawa relacja z podróży jednego z naszych użytkowników.
encoded: Wiatr od Zatoki przepędził deszcz, pozostawiając jedynie unoszące się w powietrzu drobiny wodnego pyłu. Po dwóch dniach marszu w mżawce ubrania wreszcie mają szansę wyschnąć. Woda przestaje ciec po twarzy. Można zdjąć zaparowany od wewnątrz kaptur. Kapelusz już od samego rana dynda podpięty u paska plecaka, tuż pod pachą, ociekając wodą. Cieszę się w duchu, że może wreszcie podeschnie i będę mógł go założyć. Bez niego czuję się jakoś tak... nieprzystająco do otaczającej mnie zieleni. Choć to może już bez znaczenia, bo wraz z wiatrem przyszła zmiana. Z początku nieśmiało i powoli. Jednak uparcie i ostatecznie. Zgrzytliwie zarastając wzgórza kępami starych magazynów, które wraz z upływem drogi młodnieją, pęcznieją, zapełniają się samochodami i ludźmi. By ostatecznie wybuchnąć zgiełkiem ulicznego ruchu, rozsypując się w drobne kostki domów powbijane w majową zieleń dębów korkowych i marronów. Gdy wreszcie szary suwak asfaltu, błyszczącego wciąż zwierciadłem podeszczowej wilgoci, rozpina ostatnie wzniesienie, roztacza przed oczyma widok na łagodnie falującą rzeczną dolinę. Na jej dnie uwiło swój matecznik wiekowe miasto, spinając mostami brzegi rzek Andour i Nive. Ku owym mostom zbiegają się wszystkie okoliczne drogi by, przeciąwszy migocące granatem wstęgi, wspinać się dalej, na południe, ku fałdom Pirenejów. Na krótką chwilę przystaję na krawędzi skrzyżowania, za którym i moja droga opada w dół, ku jednemu z mostów, żłobiąc głęboki, cienisty kanion w masie kamienic. Przez moment, ponad ich dachami, spoglądam ku sercu miasta i wbite w niebo iglice wież katedry. Tak pierwszy raz poznaję Bayonne. Miasto zakopane w najodleglejszym krańcu Francji, ukrywane zazdrośnie w cieniu Pirenejów. Skromnie ustępującą pola rozgłosowi okolicznych miasteczek-kurortów: Biarritz i Hossegor, nieoficjalną stolicę owianej mrokami tajemnic francuskiej Krainy Basków. Miasto wiekowe i piękne, mieszające w sobie regionalne kultury Basków i Gaskonii, a jednocześnie jedno z bogactw historii Akwita…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e6a333f32ed72bbd84c4976a240fd8035332c50c-d137891.jpeg
width: 1201
height: 910

Pierwsze Spotkanie Społeczności NG
type: item
date: 2014-06-04T07:08:00.000Z
creator: Jacek Dybol
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: fotografia
subject: konkurs społeczności
subject: Społeczeństwo
description: Użytkownicy naszego portalu to społeczność wyjątkowa. Dzielą się nie tylko zdjęciami, ale uwagami, pozytywną energią, rozmawiają ze sobą, a ostatnio nawet się spotkali!
encoded: Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że wokół naszego tytułu zgromadzili się tak ambitni ludzie z pasją. Wiemy, że codziennie borykają się z różnymi bolączkami, a mimo wszystko są nam wierni. Dziękujemy Wam za to i mamy nadzieję, że kolejnym razem wspólnie wybierzemy termin i miejsce. W końcu najlepiej byłoby się spotkać razem! Tymczasem przedstawiamy relację z tego, co działo się w pewien majowy weekend. Przygotował ją Jacek Dybol: Weekend z 23 na 25 maja przejdzie do historii tego portalu. W tym czasie bowiem odbyło się pierwsze Spotkanie Użytkowników Portalu, zorganizowane przez samych jego użytkowników Pierwszy niepokój dopadł mnie tuż za miastem. Półtorej godziny wcześniej, przekręcając kluczyk w stacyjce samochodu, byłem od niego jeszcze zupełnie wolny. Najwyraźniej dorwał mnie gdzieś w korkach między Mitte a Neukoeln. A może dopiero w korkach w okolicach Schoenefeld? Prawdę rzekłszy, nie zorientowałem się kiedy. Niepokój nie był jakiś uciążliwy. Właściwie, to nazywam go niepokojem tylko dlatego, że trudno znaleźć mi jakiś encyklopedyczny ekwiwalent dla uczucia, które zaczęło mnie drążyć i z którego obecności zacząłem sobie coraz bardziej zdawać sprawę, w miarę oddalania się od Berlina i zbliżania do Sielpi Wielkiej. Ekscytacja połączona z obawą przed nieznanym. Nieznanym? Raczej znanym nieznanym. A może nieznanym znanym. Pewna myśl tłukła się po głowie. Myśl, że właściwie, to jak to jest? Hakorn, Hollymania, Kalababa, Wichura, Adam_64, Fansi, Johann, Mariuszb, Pegaz, P1969, Ryza, Sokołowski, Wodnikag, ja... Wszyscy znamy się z portalu, czasem z imion, a czasem i z nazwisk. Znamy się... Skoro tak, to dlaczego tego piątkowego popołudnia jechałem 600 kilometrów po to, by ich poznać? Po drodze miałem wstąpić po Johanna. Mała wieś, na przedmieściach większego miasta. Szpaler drzew wzdłuż drogi, nierówny asfalt, bujające się przy podmuchach nadciągającej burzy łany strzelających już ku słońcu zbóż. Na jednej z przydrożnych lip dostrzegłem niebieski znaczek z żółtą muszlą. T…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7a9d8c08a4ff7e0220a6c8a634072ca1799ffd15-4b091cc.jpeg
width: 800
height: 600

Człowiek kontra środowisko
type: item
date: 2013-07-03T11:28:00.000Z
creator: Jacek Dybol
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ekologia
subject: fotografia
subject: ochrona środowiska
description: Użytkownicy serwisu national-geographic.pl nie są biernymi odbiorcami. Fotografują, piszą teksty. Oto jeden z efektów ich pracy!
encoded: Jacek Dybol, jeden z naszych aktywnych uzytkowników przygotował tekst. - Powodem jego narodzin było, całkiem przypadkowe, spotkanie z młodymi biologami badającymi wody Atlantyku. Rozmowa z nimi skłoniła mnie do zagłębienia się w temat ochrony środowiska - mówi autor. Nie chce niczego narzucać, sugerować, a jedynie uświadomić coś, z czego na co dzień możemy nie zdawać sobie sprawy. Poprosił kolegów z portalu national-geographic.pl o zdjęcia, dzięki którym mógł zilustrować tekst. Tak oto powstała ciekawa kompilacja w całości stworzona przez naszych użytkowników. Grupa młodych ludzi z pasją opowiada o swojej pracy. Są biologami. Pracują w laboratoriach i wodach portugalskiego wybrzeża Atlantyku. Każdy ma swoich podopiecznych. Jeden ośmiornicę, drugi któryś z gatunków ryb, ktoś inny kraba. Każdy jest ze swych podopiecznych dumny. I każdy wyraża też swój niepokój. Jego źródłem jest sam cel pracy albo, raczej, jej sens. Ich praca polega na obserwacji, badaniu, mierzeniu, liczeniu. I pisaniu raportów. Raporty trafiają do innej grupy specjalistów. Ci zbierają dane i publikują. Dla wąskiego grona kolejnych specjalistów. Ci z kolei mają za zadanie formułować wnioski i dawać wytyczne. Które, pracą innych specjalistów, mają zamienić się w konkretne działania. Model, choć rozbudowany, układa się w logiczną całość. Sęk jedynie w tym, że młodzi biolodzy, z którymi rozmawiam pewnego ciepłego wieczoru w jednym z restauracyjnych zaułków Lizbony, nie widzą końcowego efektu opisanego łańcucha. Dokładniej - nie widzą przełożenia swojej pracy na życie swych podopiecznych. Mówią wprost: „My informujemy, że taki a taki gatunek zaczyna ginąć, że liczba osobników takiego a takiego gatunku zaczyna dramatycznie maleć. Ale ktoś tam na górze stwierdza, że działania, jakie należy podjąć by ten czy i inny gatunek ochronić, są w tym momencie ekonomicznie niekorzystne. Więc, praktycznie, nie dzieje się nic.”. Rozkładają ręce. Siłą rozpędu młodzieńczego optymizmu jeszcze się uśmiechają, ale w oczach …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9136e0e4934de3c8ab0f9a2e27991a5ca4078ec5-531d879.jpeg
width: 800
height: 600