Vintage Photo Festival 2025 – przenikanie światła, czasu i pamięci
Fotografia analogowa powraca w wielkim stylu. Jednym z najważniejszych momentów będzie uhonorowanie Tomasza Tomaszewskiego, fotografa National Geographic, którego niepowtarzalne kadry od dekad uczą patrzenia głębiej.
Od 19 września do 19 października Bydgoszcz i Toruń zamieniają się w przestrzeń spotkań dla pasjonatów fotografii analogowej. 11. edycja Vintage Photo Festival, jednego z największych tego typu wydarzeń w Europie, odbędzie się pod hasłem „Przenikanie”. To słowo-klucz, które rozumiane jest jako dialog pokoleń i technik oraz jako subtelna gra światła, pamięci i emocji zapisanych na kliszy fotograficznej. Newtonowie po raz pierwszy w Polsce Największym wydarzeniem tegorocznej odsłony będzie wystawa „The Newtons: A Dual Gaze”, przygotowana we współpracy z Helmut Newton Foundation. To pierwsza w Polsce prezentacja twórczości Helmuta Newtona i jego żony June Newton (Alice Springs). Ekspozycja w Galerii Sztuki Nowoczesnej MOB w Bydgoszczy to opowieść o 55 latach wspólnego życia. Wśród bohaterów ich portretów znajdują się m.in. Catherine Deneuve, Yves Saint Laurent czy David Hockney. Złota Rolka dla mistrza reportażu Jednym z najważniejszych punktów programu będzie uhonorowanie Tomasza Tomaszewskiego – fotografa National Geographic – nagrodą Złotej Rolki za całokształt twórczości. W specjalnej retrospektywnej wystawie widzowie zobaczą jego prace, które od dekad kształtują wyobraźnię kolejnych pokoleń odbiorców. View Gallery on the source website – W pracowni Tomasza Tomaszewskiego czuć prawdziwego ducha fotografii analogowej – mówi Katarzyna Gębarowska, dyrektorka festiwalu. – Są tam niezliczone archiwa odbitek, negatywów i slajdów oraz kolekcja aparatów, w której znaleźć można tak nietypowe eksponaty, jak aparat wykonany z puszki po Coca-Coli czy nawet… z czekolady. Chociaż dzisiaj Tomasz Tomaszewski pracuje cyfrowo, jego twórczość pozostaje esencją tego, co dla nas w fotografii najważniejsze – autentyczności, szacunku i uważności. Podczas 11. edycji Vintage Photo Festival pokażemy jego kolorowe slajdy w specjalnie wybudowanym akwarium, które stanie się symbolicznym nośnikiem wspomnień i opowieści z przeszłości. Witkacy i nieobecne dziedzictwa Program festiwalu odkrywa również mniej znane karty historii fotografii. Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem zaprezentuje unikatową kolekcję szklanych negatywów Witkiewiczów – Stanisława Ignacego, jego ojca i siostry. To fascynujący zapis eksperymentów z obrazem, ukazujący, jak blisko fotografia była związana z poszukiwaniami psychologicznymi i artystycznymi. Z kolei Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu przybliży twórczość dwóch nieco zapomnianych artystek – Lotte Jacobi i Janiny Gardzielewskiej. Ich fotografie łączy odwaga w łamaniu konwencji i nowatorskie podejście do portretu. Między snem a jawą Program obfituje także w wystawy współczesnych twórców. Piotr Zbierski w projekcie „Solid Maze” prezentuje fotografie balansujące między dokumentem a metaforą. Kuba Freter w cyklu „Dreamers” opowiada o pokoleniu młodych skejtów z Wrocławia, portretując ich świat na granicy fikcji i realności. Na uwagę zasługują również prace finalistów Vintage Grand Prix 2025. Główną nagrodę zdobyła Agnieszka Antosiewicz-Mas za cykl „Tło pamięci”, w którym rodzinne zdjęcia stają się punktem wyjścia do refleksji nad fragmentarycznością wspomnień i tożsamością. Spotkania, wykłady, warsztaty Festiwal to nie tylko wystawy, lecz także przestrzeń wymiany doświadczeń. W programie znalazł się m.in. wykład laureatki World Press Photo Karoliny Jonderko o sztuce długoterminowego dokumentu, spotkanie z Anitą Andrzejewską wokół książki „Dancing Your Dream Awake” czy warsztaty z technik analogowych. Ważnym wydarzeniem będzie także międzynarodowa konferencja Fast Forward: Women in Photography. Przenikanie jako doświadczenie Vintage Photo Festival od ponad dekady konsekwentnie pokazuje, że fotografia analogowa nie jest nostalgią, lecz żywym językiem sztuki, zdolnym do opowiadania uniwersalnych historii. Tegoroczna edycja – podkreślając ideę przenikania między tradycją a nowoczesnością – zaprasza do refleksji nad tym, co w obrazie pozostaje niezmienne: pragnienie zatrzymania chwili i uważne spojrzenie na człowieka.
Siła natury i kobiecego wsparcia – Cosy Festiwal Kobiecego Outdooru
Pośród górskich szczytów, w otoczeniu dziewiczej przyrody i kojącego szumu potoku, odbył się 4. Cosy Festiwal Kobiecego Outdooru.
Spis treści: Natura na pierwszym miejscu Przyroda i jej tajemnice Wieczory pełne historii i inspiracji Moda z misją i taniec wolności Cosy Biwak – beskidzka przygoda Przestrzeń dla każdej z nas To miejsce, gdzie przyroda spotyka się z kobiecą energią, a różnorodność doświadczeń i historii tworzy przestrzeń, w której każda z nas mogła poczuć się jak w domu. Natura na pierwszym miejscu Od samego początku czułam, że przyroda była główną bohaterką tego wydarzenia. Ale dla pomysłodawczyni i organizatorki Joanny Długowskiej, równie ważne jest poznanie zasad, jakimi rządzi się natura, a co za tym idzie, jej ochrona. To właśnie ten element mocno wybrzmiewał podczas czterech festiwalowych dni w schronisku Roztoka w Tatrach. – Kiedy coś znamy i rozumiemy, to chcemy o to dbać – stwierdza Joanna. To już czwarta edycja festiwalu – tym razem zimowa. W połowie roku odbywa się letnia – Bardzo zależy mi, żeby dziewczyny miały jak najwięcej okazji, żeby zobaczyć siatkę połączeń między nimi, a naturą, i przez ten wspólny czas skupić się na tym, co dzikie dookoła nich i w nich samych. Chcę, żeby zmieniły perspektywę – zamiast pędzić po szlaku, zatrzymać się i przytknąć nos do mokrej kory drzewa lub pochylić się nad kupą niedźwiedzia. Zastanowić się, po co ja tutaj jestem? – mówi Joanna. Przyroda i jej tajemnice Wyjątkowe spotkania, fascynujące warsztaty i inspirujące rozmowy sprawiły, że każda chwila festiwalu była odkryciem czegoś nowego. O świcie wyruszyłyśmy na tropienie wilków z Anną Maziuk, dziennikarką i propagatorką wiedzy o przyrodzie. Wspólnie uczyłyśmy się rozpoznawać tropy zwierząt żyjących w Tatrach słuchając opowieści o ich zwyczajach i roli w ekosystemie. To prawdziwa lekcja pokory wobec natury i duża dawka wiedzy. View Gallery on the source website Dla aktywnych odbyły się warsztaty trekkingu sprzętowego z Dorotą Szparagą – miłośniczką długodystansowych szlaków górskich. Spotkanie pełne konkretnej wiedzy o tym jak radzić sobie w wymagających warunkach i czerpać satysfakcję z bycia w górach na własnych zasadach. Natomiast podczas biegu do Morskiego Oka z Aleks Siwczuk, biegową trenerką, można było bezpiecznie stawiać pierwsze kroki w biegach górskich. Nie był to jednak zwykły wyścig. Tu nie liczył się czas ani miejsce na mecie, lecz radość z ruchu w otoczeniu górskiego krajobrazu i poczucie harmonii z naturą. Wieczory pełne historii i inspiracji Wieczorami schronisko ożywało innym rodzajem energii. Słuchałyśmy opowieści kobiet, które swoją odwagą, pasją i determinacją pokazywały, jak różnorodne mogą być nasze drogi życiowe. Magdalena Bartczak, dziennikarka i mieszkanka Chile, przeniosła nas na południe tego kraju snując opowieść o tysiącu niespokojnych wysp. Jej historia o Patagonii była jak powiew świeżego wiatru – inspirujący i zachęcający do odkrywania świata. Spotkanie z Anną Kamińską, autorką biografii o Simonie Kossak, która przybliżyła nam postać Simony, było nie tylko lekcją historii, ale też przypomnieniem, jak ważne jest dbanie o to, co naturalne. Tylko wtedy możemy zachować piękno świata dla przyszłych pokoleń. Z kolei Anna Żak, podróżniczka, zabrała nas w motocyklową podróż solo przez Afrykę – to była opowieść o przekraczaniu granic – nie tylko tych geograficznych, ale także tych, które same sobie czasem narzucamy. Nie zabrakło też tematu o ptakach – Małgorzata Górska z fundacji OTOP Bird Life Polska z dużym zaangażowaniem podzieliła się wiedzą o ochronie ptasich siedlisk. To świetne uzupełnienie całego festiwalu, które jeszcze bardziej uświadomiło mi, jak wiele możemy zrobić, aby pomagać przyrodzie. Każda z tych historii była jak mała iskierka, która zapalała ciekawość, podziw a czasem po prostu radość z tego, że mogę być częścią tej wspólnoty. Ten czas przypomniał mi, jak ważna jest bliskość natury i akceptacja – zarówno wobec innych, jak i siebie. Moda z misją i taniec wolności Jak to w kobiecym świecie, pojawił się również temat ciuchów. Podczas dyskusji i warsztatów o zrównoważonej modzie outdoorowej, prowadzonych przez Karolinę Sulej, dziennikarkę, podcasterkę i aktywistkę w @fundacjakraina, odpowiadałyśmy wspólnie na pytania – czym jest greenwashing i czy branża mody uczy się dobrych praktyk od tzw. ubrań technicznych. Karolina przybliżyła nam również wizerunek kobiety w outdoorze na przestrzeni wieków oraz jakie marki odzieży outdoorowej mają ciekawe propozycje dla kobiet. Jednak największym zaskoczeniem okazał się dla mnie taniec intuicyjny z Nicole Czajką. Na początku podchodziłam do niego sceptycznie – taniec w górach? Ale już po kilku minutach zrozumiałam, że to coś więcej niż ruch. To było otwieranie się na siebie i na otaczającą przestrzeń. Sposób na uwolnienie emocji i zbudowanie bliskości z innymi kobietami i otoczeniem. Ostatni wieczór był jak wisienka na torcie. Silent disco – tańce w środku nocy pod rozgwieżdżonym niebem, w rytm muzyki, którą każda z nas słyszała w słuchawkach. To magiczne zwieńczenie tych czterech intensywnych dni. Moment radości i wolności. Cosy Biwak – beskidzka przygoda Festiwal Kobiecego Outdooru ma dwie odsłony: zimową i letnią. Latem dłuższy dzień i wyższe temperatury pozwalają na dużo więcej działania w terenie. To wręcz preludium do własnych wypraw. Należy samodzielnie zaplanować prowiant na 4 dni, dojazd, rozbicie namiotu itp. Ale nie trzeba być w tym mistrzem – na miejscu można skorzystać z pomocy ekspertek lub bardziej doświadczonych koleżanek. W tym roku Cosy Biwak odbędzie się 12–15 czerwca w Beskidzie Żywieckim, gdzie nie brakuje dzikiej przyrody i malowniczych górskich potoków, w których można zamorsować nawet latem. – W malowniczo położonej Osadzie Molusiówka rozbijemy swoje namioty, rozwiesimy hamaki, rozpalimy wielkie ognisko i posłuchamy inspirujących historii kobiet ze świata outdooru. Ale przede wszystkim będziemy spędzać mnóstwo czasu na różnych warsztatach. W planach są warsztaty z orientacji w terenie z Anią Zakościelną czy szkolenie Wendo z samoobrony dla kobiet i obowiązkowo już silent disco w środku lasu – mówi Joanna Długowska. Przestrzeń dla każdej z nas Cosy Festiwal Kobiecego Outdooru to coś więcej niż tylko wydarzenie – to przestrzeń, gdzie każda z kobiet może być sobą. Nieważne, czy jesteś doświadczoną wędrowniczką, czy dopiero zaczynasz przygodę z outdoorem. To miejsce otwarte dla każdej kobiety – z jej historią, potrzebami i opiniami, gdzie każdy głos ma znaczenie, a różnorodność jest siłą. Jeśli szukacie przestrzeni, w której chcecie czerpać z outdooru na własnych zasadach, odkrywać piękno przyrody i dostać porządną dawkę wiedzy na jej temat, Cosy Biwak jest odpowiedzią. Szczegółowe informacje i aktualności na Instagramie oraz na stronie Edycja V Biwak – Cosy Outdoor Festival Nasza autorka Iwona El Tanbouli-Jabłońska Dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od 18 lat. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu i projektach długoterminowych. Podróżuje z aparatem po świecie podejmując trudne społecznie tematy. Prowadzi warsztaty, przeglądy portfolio, bywa jurorką w konkursach fotograficznych. Członkini stowarzyszenia RAV.A Stories. Podwójna laureatka tegorocznej edycji Grand Press Photo 2022. Jej fotoreportaż z Wysp Owczych zajął 1. Miejsce w kategorii Climate&Responsibility.
Dlaczego na Wyspach Owczych owce nie chodzą stadami. Podcast National Geographic
Po raz pierwszy na Wyspy Owcze dotarł 18 lat temu. Odwiedza je do dziś, nieustannie poznając ten niewielki skrawek ziemi na Atlantyku. Łukasz Łach, założyciel Klubu Miłośników Wysp Owczych, w rozmowie z Iwoną El Tanbouli-Jabłońską rozwiewa mity o tym pełnym tajemnic archipelagu i zdradza swoje ulubione miejsca..
Spis treści: Kim są Farerowie? Co robią owce na Wyspach Owczych? Gdzie posłuchać podcastu National Geographic Polska? Gościem Iwony El Tabouli-Jabłońskiej jest Łukasz Łach, założyciel Klubu Miłośników Wysp Owczych Faroe.pl, który nie tylko opowiada o życiu na tym odległym archipelagu, ale również pomaga zaplanować wyprawę w to miejsce. Wyspy Owcze przyciągają podróżników szukających spokoju i dzikiej przyrody, a trend „coolcation” sprawia, że coraz więcej osób wybiera chłodniejsze miejsca zamiast zatłoczonych, gorących kurortów. W rozmowie padają także wskazówki dla backpackerów i rekomendacje najbardziej urokliwych miejsc, które najlepiej oddają magię tego niezwykłego zakątka świata. Kim są Farerowie? Nowy odcinek podcastu National Geographic Polska to opowieść Farerach – mieszkańcach Wysp Owczych, których można określić jako ludzi twardych, silnie związanych z naturą i całkiem gościnnych. Aby przetrwać długie, ciemne miesiące, Farerowie pielęgnują swoje tradycje – zajmują się rękodziełem, robótkami ręcznymi, angażują się w grupy teatralne i zespoły muzyczne. To dodatkowo wzmacnia ich poczucie wspólnoty. Prawie każda Farerka umie robić na drutach, a każdy Farer nieraz wypłynął w morze na połów. Są też dumni ze swojej mowy. Język farerski wywodzi się z języka staronordyckiego, którym posługiwali się wikingowie. Jest spokrewniony m.in. z islandzkim, norweskim i duńskim. W 2017 roku głośno było o staraniach Farerów, aby ich język w końcu trafił do narzędzia Google Translate. Stało się to dopiero 7 lat później. Od czerwca 2024 roku można spokojnie tłumaczyć z i na farerski dzięki nowej funkcjonalności Google'a. Co robią owce na Wyspach Owczych? Mimo że na Wyspach Owczych owiec jest więcej niż ludzi, nie spotkamy tam wielu stad przemierzających zielone wzgórza. Owce są podzielone na małe grupy i wypasane na oddzielnych pastwiskach, co sprawia, że rzadko tworzą duże stada. Co ciekawe, na archipelagu nie spotkamy pasterzy ani nie zjemy sera owczego. Dlaczego tak jest i co w takim razie robią owce na Owczych – tego też dowiecie się z podcastu. Gdzie posłuchać podcastu National Geographic Polska? Aby dowiedzieć się więcej o Wyspach Owczych posłuchajcie nowego odcinka podcastu. Cała rozmowa do wysłuchania w playerze na górze strony. Odcinki naszych wideopodkastów są również dostępne na kanałach National Geographic Polska na YouTube i na Spotify. Źródło: National Geographic Polska
Smartfon, który zmienia podejście do fotografii podróżniczej. Testujemy Honor Magic 7 Lite
Honor Magic 7 Lite to nie tylko smartfon. To urządzenie, które szczególnie mogą polubić miłośnicy fotografii natury i podróży. Jest wytrzymały i ma niezły aparat.
Spis treści: Honor Magic 7 Lite – niezawodny w terenie Fotografowanie na najwyższym poziomie Bateria na długą przygodę Design dla podróżników Honor Magic 7 Lite zadebiutował w 2025 roku. Smartfon, zaprojektowano z myślą o wymagających użytkownikach, co sprawia, że może się sprawdzić w dalekiej podróży. Podczas testów w malowniczych okolicach jeziora Bled w Słowenii sprzęt zrobił na mnie niespodziewanie dobre wrażenie. Honor Magic 7 Lite – niezawodny w terenie Solidna konstrukcja i technologia Anti-Drop Display sprawiają, że Honor Magic 7 Lite wytrzymuje upadki z wysokości do 2 metrów. Podczas testów smartfon z powodzeniem przetrwał zrzuty na szutrową drogę, zanurzenie w wodzie oraz przejazd quadem po obudowie. Dodatkowo certyfikat IP64 chroni urządzenie przed wilgocią, kurzem i śniegiem, co czyni go idealnym sprzętem do pracy w trudnych warunkach. W temperaturach od minus 10°C do 22°C urządzenie działało niezawodnie. Niezależnie od tego, czy fotografowaliśmy zimowe krajobrazy, czy korzystaliśmy z nawigacji w górach, smartfon spełnił oczekiwania testerów. Fotografowanie na najwyższym poziomie Główny aparat o rozdzielczości 108 MP może być gratką dla miłośników fotografii natury. Dzięki technologii łączenia pikseli 9 w 1, zdjęcia cechuje wyjątkowa ostrość i naturalne odwzorowanie barw, niezależnie od warunków oświetleniowych. W Słowenii podczas fotografowania górskich krajobrazów i nastrojowej tafli jeziora Bled o zachodzie słońca Magic 7 Lite udowodnił, że daje sobie radę ze szczegółami. Trzy tryby portretowe (1x, 2x, 3x) pozwalają na kreatywną pracę z kadrami, a sztuczna inteligencja wspomaga edycję zdjęć bez potrzeby korzystania z dodatkowych aplikacji. Wyświetlacz OLED o przekątnej 6,78 cala zapewnia komfort pracy, choć w pełnym słońcu ekran mógłby być bardziej czytelny. Mimo to zdjęcia i materiały wideo prezentują się na nim naprawdę dobrze. Bateria na długą przygodę Długi czas pracy to kluczowa cecha dla fotografów podróżniczych. Bateria o pojemności 6600 mAh wytrzymuje do 2 dni intensywnego użytkowania – od fotografowania, po nawigację. Gdy energia się wyczerpie, szybkie ładowanie HONOR SuperCharge o mocy 66 W pozwala błyskawicznie przywrócić pełną funkcjonalność urządzenia. Sztuczna inteligencja zarządza zużyciem energii, umożliwiając np. 50 minut rozmowy telefonicznej przy minimalnym poziomie naładowania. Dodatkowo system monitorowania temperatury chroni baterię przed przegrzewaniem. Design dla podróżników Honor Magic 7 Lite zaprojektowano, by przyciągał uwagę. Tytanowe wykończenie, lekka konstrukcja (189 g) i ultrasmukła obudowa (7,98 mm) sprawiają, że smartfon jest wygodny w użytkowaniu. Trzeba przyznać, że dostępne kolory – fioletowy i czarny – dodają mu elegancji. Nasz ekspert Iwona El Tanbouli-Jabłońska Dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od 18 lat. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu i projektach długoterminowych. Podróżuje z aparatem po świecie podejmując trudne społecznie tematy. Prowadzi warsztaty, przeglądy portfolio, bywa jurorką w konkursach fotograficznych. Członkini stowarzyszenia RAV.A Stories. Podwójna laureatka tegorocznej edycji Grand Press Photo 2022. Jej fotoreportaż z Wysp Owczych zajął 1. Miejsce w kategorii Climate&Responsibility.
Wanda Rutkiewicz to kobieta, która widziała więcej. Premiera albumu fotograficznego legendarnej alpinistki
Po ponad trzech dekadach od tajemniczego zaginięcia Wandy Rutkiewicz – jednej z największych himalaistek XX w. – jej dorobek fotograficzny i dokumentalny wreszcie ujrzał światło dzienne.
Spis treści: Wanda Rutkiewicz – ikona gór Dziedzictwo uratowane od zapomnienia Hołd dla alpinistki i inspiracja dla przyszłych pokoleń Album „Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz”, to wyjątkowe wydawnictwo. Zgromadzono w nim po raz pierwszy fotografie wykonane przez samą alpinistkę. Publikacja stanowi nie tylko zapis jej pasji, lecz także cenny dokument historyczny. Ukazuje on kulisy wypraw w czasach, gdy kobiety w górach wysokich były rzadkością. Wanda Rutkiewicz – ikona gór Wanda Rutkiewicz była pierwszą Europejką, która zdobyła Mount Everest oraz pierwszą kobietą na szczycie K2 – dwóch najwyższych ośmiotysięczników świata. Jej osiągnięcia inspirowały, ale też budziły kontrowersje. Była bezkompromisowa, odważna i szczera, a jednocześnie niezwykle samodzielna. Te cechy nie zawsze spotykały się ze zrozumieniem w czasach, gdy kobiety miały ograniczone możliwości działania w zdominowanym przez mężczyzn świecie himalaizmu. Rutkiewicz wyprzedzała swoją epokę także w kwestiach związanych z ekologią i komercjalizacją wspinaczki w górach wysokich. Zwracała uwagę na problemy nadmiernej eksploatacji gór przez masowe wyprawy i w związku z tym negatywne skutki dla środowiska. Była pionierką nie tylko w zdobywaniu najwyższych szczytów, ale także w dokumentowaniu życia wspinaczy i ich zmagań. Mówiła: „Mogę sobie powiedzieć, że tworzę z grubsza sprawny dokument dotyczący nie tylko mojej działalności, ale już historii alpinizmu (…) Mam nadzieję, że to się komuś przyda, że zostanie ślad.” Dziedzictwo uratowane od zapomnienia Po zaginięciu Wandy na Kanczendzondze w 1992 r., jej bogate archiwum przez lata pozostawało w zapomnieniu. Na szczęście udało się je ocalić dzięki zaangażowaniu rodziny, w szczególności jej brata Michała Błaszkiewicza oraz siostry Janiny Fies. Materiały, które przetrwały obejmują tysiące slajdów, negatywów, listy, pocztówki, pamiętniki audio, a nawet taśmy filmowe. Zgromadzone archiwalia, głównie te fotograficzne, stały się podstawą do stworzenia publikacji „Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz”. W albumie znalazły się nie tylko zdjęcia ze szczytów, ale także mniej znane fotografie – od przygotowań, przez życie w bazach, aż po trudne powroty. To także unikatowe spojrzenie, które ujawnia wrażliwość alpinistki i pozwala zrozumieć, z jakimi wyzwaniami się mierzyła. „Wanda Rutkiewicz, która dobrze się czuła w archetypicznie męskiej roli zdobywcy, nie tylko przekraczała granice norm społecznych jako alpinistka, ale także pewnie poruszała się w dziedzinie fotografii pejzażowej, zdominowanej przez mężczyzn. Jej prace stanowią unikatowe świadectwo kobiecego spojrzenia na krajobrazy i dokumentację niezdobytych dotąd przez kobiety szczytów” – pisze w albumie dr Katarzyna Gębarowska. Hołd dla alpinistki i inspiracja dla przyszłych pokoleń Premiera albumu to wyjątkowa okazja, by lepiej poznać Wandę Rutkiewicz. Nie tylko jako wybitną wspinaczkę, ale także jako artystkę i wizjonerkę. To także przypomnienie o jej wkładzie w historię himalaizmu oraz inspiracja dla kolejnych pokoleń, które szukają własnych dróg na szczyt. „Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz”, wydawnictwo Muzeum Śląskie w Katowicach Nasz ekspert Iwona El Tanbouli-Jabłońska Dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od 18 lat. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu i projektach długoterminowych. Podróżuje z aparatem po świecie podejmując trudne społecznie tematy. Prowadzi warsztaty, przeglądy portfolio, bywa jurorką w konkursach fotograficznych. Członkini stowarzyszenia RAV.A Stories. Podwójna laureatka tegorocznej edycji Grand Press Photo 2022. Jej fotoreportaż z Wysp Owczych zajął 1. Miejsce w kategorii Climate&Responsibility.
Alpejski test Nikona Z6III: Opowieść z gór
Podczas mojej ostatniej wyprawy do Szwajcarii, miałam wyjątkową okazję, by sprawdzić w boju bezlusterkowca Nikona – model Z6III. Ten mały, ale potężny towarzysz podróży stał się moim oknem na świat – oknem na alpejskie krajobrazy i chwile, które chciałam zachować we wspomnieniach. Los jednak spłatał figla – ciepłą słoneczną Polskę zamieniłam na zmienną jesienną aurę– pochmurne niebo, silny wiatr, mgła, deszcz a nawet śnieg ostatniego dnia pobytu.
Zastanawiałam się, jak aparat poradzi sobie z tym wyzwaniem i czy ja dam radę opanować obsługę w momentach, kiedy szybko będę musiała zmieniać ustawienia ekspozycji. Już po pierwszym dniu poczułam, że Nikon Z6III stał się przedłużeniem mojej dłoni. Korpus, idealnie dla mnie wyprofilowany i uszczelniony, dzielnie znosił kaprysy jesiennej pogody, a ja – mając go na szyi, nawet podczas deszczu – mogłam w pełni skupić się na ujęciach. Z dwoma akumulatorami w plecaku, chociaż początkowo miałam wątpliwości czy wytrzymają intensywny dzień pracy, dotarło do mnie, że mogę liczyć na Z6III. Jeden akumulator wystarczał na 6-7 godzin fotografowania, co przy szybkim ładowaniu dawało nieocenioną swobodę pracy. Aparat, który inspiruje Szwajcaria słynie z malowniczych tras kolejowych wijących się wśród majestatycznych szczytów i błękitnych jezior. Moim zadaniem było uchwycić obiekt w ruchu na tle tej malowniczej scenerii. Fotografowanie pędzącego pociągu z jego wnętrza to zadnie, któremu Nikon Z6III sprostał bez mrugnięcia okiem. Stabilizacja obrazu na poziomie 4-4,5 EV okazała się bezcennym sprzymierzeńcem, pozwalając mi na kadrowanie dynamicznych scen bez drżenia ręki, nawet przy dłuższych ogniskowych. Mogłam z łatwością śledzić ruchome obrazy zza okna. Silny wiatr oraz ruch pociągu nie były w stanie rozproszyć mojej uwagi, a ostre, nieporuszone zdjęcia, które wieczorem ściągnęłam i dokładnie obejrzałam na komputerze wywołały uśmiech na mojej twarzy. W moim alpejskim arsenale znalazły się trzy obiektywy: NIKKOR Z 70-200mm f/2.8 VR S, NIKKOR Z 24-70mm f/2.8 S oraz NIKKOR Z 35mm f/1.8 S. Autofokus Z6III działał precyzyjnie, choć w gęstej mgle miewał momenty zawahania. Musiałam wycelować w krawędź lub miejsce z większym kontrastem, żeby złapać ostrość. Jednak w połączeniu z zaawansowanym systemem detekcji i trybem 3D, te drobne mankamenty nie wpłynęły na efekty mojej pracy. Aparat radził sobie nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach, co pozwalało mi uchwycić nastrój ulotnych chwil w górskiej krainie. Dużo chodziliśmy i przemieszczaliśmy się z miejsca na miejsce. Często w pośpiechu i spontanicznie, więc musiałam być przygotowana na szybkie chowanie sprzętu do plecaka. Body Z6III jest kompaktowe i idealnie mieściło się w moim fotograficznym plecaku - obok termosu, dodatkowych akumulatorów, kurtki przeciwdeszczowej i zestawu obiektywów. Taki zestaw to idealny kompan na alpejskie ścieżki – może niezbyt lekki, ale niezawodny. Lubię robić zdjęcia przykładając wizjer do oka – robię tak w 99% mojej pracy. Pewnie to siła przyzwyczajenia, kiedy fotografowałam analogowym Nikon FM2. Lubię też mieć wybór i zdarza się, że korzystam z wyświetlacza LCD. Użyłam go m.in. w pędzącym pociągu, kiedy nie mogłam wychylić się przez okno, a chciałam uchwycić pojazd z otaczającym go otoczeniem. W pełni odchylany 3,2-calowy ekran o rozdzielczości 2.1Mp spełnił moje oczekiwania. To pozwoliło mi na pełną swobodę kadrowania w różnych pozycjach. Ale to wizjer zrobił na mnie największe wrażenie. Jako osoba z wadą wzroku, jasność wizjera, ostrość i ilość odwzorowywanych szczegółów ma dla mnie ogromne znaczenie. Po zmierzchu też radził sobie świetnie. Nocny spacer po Lucernie był przyjemnością w szukaniu kadrów i poznawania miasta z innej perspektywy. Najlepszy test dla aparatu to chwile na granicy światła – wschód i zachód słońca, gdy mgła leniwie spowijała szczyty, a ciepłe promienie dotykały śnieżnych czap. Nikon Z6III stanął na wysokości zadania – dosłownie i w przenośni. Na wysokości ponad 2000 m n.p.m. na szczycie Pilatus, wczesnym rankiem i późnym wieczorem, matryca 24 MP pracująca w zakresie ISO 100-64000, pozwalała mi uchwycić to, co dla ludzkiego oka wydawało się ulotne. Niesamowity spektakl przepływających chmur i pierwszych promieni słońca. Zdjęcia z tych magicznych chwil są czyste z niewielkim zaszumieniem i dobrze oddają kolorystykę tych dwóch magicznych pór dnia, jakże ważnych dla miłośników fotografii i przygody. Podsumowując - Nikon Z6III to aparat, który mnie zainspirował. Jego kompaktowa budowa, ergonomia, znakomity wizjer i stabilizacja sprawiają, że chcesz fotografować więcej, lepiej, z pasją. Po tygodniu w Alpach wiem, że stanie się integralną częścią mojego fotograficznego plecaka – niezawodny, uniwersalny, gotowy na każde wyzwanie. Materiał promocyjny marki Nikon
Kobieta w świecie sportów ekstremalnych. Podcast „National Geographic Polska"
O swoich ekstremalnych wyprawach i o tym, czy szczyt K2 nie lubi kobiet oraz czy związana jest z nim klątwa – mówi w podcaście National Geographic Polska himalaistka i pisarka, Monika Witkowska.
Tym razem gościnią podcastu National Geographic Polska jest Monika Witkowska – himalaistka, żeglarka, pisarka, dziennikarka, prelegentka i pilotka grup turystycznych. – Praca musi być u mnie połączona z pasją. Mam taką dewizę, że życie jest krótkie. Trzeba je dobrze wykorzystać – mówi nasza gościni. Balansuje między wspinaczką a żeglarstwem. – Gdybym musiała wybrać jedną z tych pasji, to byłoby to żeglarstwo w ujęciu morsko-oceanicznym, bardzo wyprawowe, często są to rejony polarne – opowiada. Gdy nasza gościni jest w górach, nie jest typowym wspinaczem. Preferuje wysokogórskie trekkingi. W 2024 roku Monika Witkowska wspólnie z Joanną Mostowską udały się zimą na wyprawę na drugi co do wysokości płaskowyż na świecie zlokalizowany w Pakistanie, którego średnia wysokość wynosi 4200 m n.p.m. Jak przebiegła ta ekspedycja? – tego również dowiecie się z naszego podcastu. Himalaistka opowiada też o swoim pożegnaniu z ośmiotysięcznikami, wspinaczce na K2 i poważnym wypadku, którego doświadczyła wspinając się na Broad Peak. – Z nikim się w górach nie ścigam, wchodzę tam swoim tempem. Wchodzę tam, by obserwować widoki i słuchać innych ludzi, by mieć ciekawe opowieści do książki – podkreśla himalaistka. Ostatnio wydała książkę „K2. Ostatnia szansa”. Cała rozmowa do wysłuchania w playerze na górze strony. Odcinki naszych wideopodcastów są również dostępne na kanałach National Geographic Polska na YouTube i na Spotify.
Las to nasz przyjaciel. Porady i etyczne wskazówki, jak prawidłowo zachować się w lesie.
Powinniśmy respektować życie dzikich zwierząt i szanować inne osoby przebywające w lesie. Dotyczy to każdego turysty – mówi leśnik i przyrodnik Adam Gełdon.
W tym artykule: Jak zachować się podczas spotkania z dzikim zwierzęciem? Jak bezpiecznie rozpalać ognisko? Na czym polega etyka outdoorowa? Jak zachować się podczas spotkania z dzikim zwierzęciem? Co zrobić w przypadku spotkania z dzikimi zwierzętami w lesie? Dzikie zwierzęta z zasady unikają spotkań z ludźmi. Jest to dla nich olbrzymi stres. Jeśli już dojdzie do spotkania, to nie należy ich prowokować, dotykać, zachodzić drogi. No i przede wszystkim – dokarmiać. W przypadku bliskiego spotkania ze zwierzęciem potencjalnie niebezpiecznym, które nie ucieka na nasz widok, nie należy w panice uciekać plecami odwróconymi do zwierzęcia. Może to spowodować instynktowne ruszenie w pogoń za człowiekiem. Dlatego najlepiej powoli oddalać się, będąc cały czas przodem skierowanym do zwierzęcia. Warto też robić hałas, np. okrzykami, machaniem rękami czy rzucaniem patyków. Jeśli jest taka możliwość, warto telefonem zrobić zdjęcie lub nagrać film takiemu niepłochliwemu osobnikowi. Zdjęcie? Film? W przypadku gatunków chronionych jak wilk, niedźwiedź czy ryś, będzie to przydatne Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska do dalszego postępowania. Ograniczy też tzw. fake newsy w mediach społecznościowych o faktycznych atakach dzikich zwierząt na ludzi. Kogo poinformować, gdy w lesie zobaczymy ranną sarnę lub dzika? Powinniśmy wezwać służby, takie jak nadleśnictwo lub ośrodek rehabilitacji dzikich zwierząt. Nigdy nie podejmujemy samodzielnej akcji ratunkowej. A jeśli spotkamy poszkodowane zwierzę na terenie zurbanizowanym, to informujemy urząd miasta, gminy lub powiatowe centrum zarządzania kryzysowego. Jeśli mamy do czynienia z gatunkiem chronionym, należy poinformować Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska. Pamiętajmy, że zwierzę chore, w stresie czy zaskoczone przez człowieka może zachować się nieprzewidywalnie. A jeśli ruszy do ataku? Najlepiej położyć się na ziemi w skulonej pozycji, ochraniając głowę i brzuch. Ucieczka nie jest najlepszym pomysłem, gdyż dzikie zwierzęta poruszają się w lesie o wiele szybciej od nas. Jak bezpiecznie rozpalać ognisko? Jakie naturalne materiały można znaleźć w lesie, które mogą być użyte do zapłonu ogniska? Najlepszym materiałem jest kora brzozy, dostępna całorocznie praktycznie w każdym lesie. Łatwo ją rozpalić, nawet gdy jest wilgotna. Pamiętajmy, aby nie pozyskiwać jej z żywych, stojących drzew tylko z tych powalonych lub ściętych. Dobrą rozpałką są również sosnowe czy świerkowe „smolne” szczapki. Znajdziemy je, odcinając suchą gałąź powalonego drzewa w miejscach uszkodzonego pnia lub nacinając korzeń. Łatwopalną żywicę można również znaleźć w stojącym świerku. Często sączy się z pnia w miejscu, w którym drzewo próbuje zabliźnić ranę, np. po ataku kornika czy uszkodzeniu mechanicznym. Suche trawy czy owocostany pałki wodnej też są dobra rozpałką. Jakie techniki ułatwiają utrzymanie ogniska, zwłaszcza w trudnych warunkach pogodowych? Przede wszystkim musimy mieć dostęp do suchego drewna. Drewno leżące bezpośrednio na ziemi i mające styczność z glebą będzie zawierało sporo wilgoci. Trzeba oczywiście zadbać o odpowiednią konstrukcję ogniska. Warto poświęcić temu trochę czasu i staranności. Są różne techniki i rodzaje przygotowania ogniska – od ułożenia drewna w kształcie piramidy, po bardziej skomplikowane typu nodia, które może dawać ciepło przez wiele godzin bez naszej ingerencji. Dobrze jest przy palącym się ognisku suszyć mokre polana, które można ułożyć w formie ścianki, dodatkowo odbijającej ciepło ogniska w naszą stronę. Są również techniki, kiedy do ogniska automatycznie zsuwają się nowe polana w momencie wypalenia starych. Jednak z takimi rozwiązaniami trzeba szczególnie uważać, gdyż nad ogniem trzeba mieć zawsze pełną kontrolę. Na czym polega etyka outdoorowa? Gdybyś miał wymienić 3 zasady etyki outdoorowej, aby minimalizować wpływ człowieka na środowisko naturalne, jakie by one były? Należy pamiętać, że etyczne zachowanie nie dotyczy jedynie środowisk bushcraftowych czy surwiwalowych, ale również każdego turysty przebywającego nie tylko w lesie, ale w ogóle w naturze. Po pierwsze: rozważne używanie otwartego ognia. A raczej minimalizowanie ognia w lesie i rozpalanie go wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych. Ogień jest niesamowitym darem, ale wypalona po ognisku ziemia zostawia w środowisku trwały ślad. Dlatego warto zadać sobie pytanie, czy rozpalenie ogniska jest mi niezbędne? Niestety, polskie lasy należą do czołówki najbardziej palnych lasów w Europie. Po drugie: to, co przyniesiemy do lasu, powinniśmy ze sobą zabrać. Jako certyfikowany trener etyki outdoorowej szczególnie zachęcam do stosowania międzynarodowej idei „leave no trace”. Pobyt na łonie natury warto wcześniej przemyśleć i przygotować. Zabrać odpowiednią ilość jedzenia i napojów, żeby później nie zostawiać resztek w lesie. Używać opakowań wielokrotnego użytku i nie śmiecić. Leśnicy wydają corocznie na sprzątanie lasu ok. 20 mln zł. Po trzecie: biwakowanie w odpowiedni sposób i trzymanie się wyznaczonych szlaków. Oprócz tego respektowanie życia dzikich zwierząt i szanowanie innych osób przebywających w lesie. Rozmawiała Iwona El Tanbouli-Jabłońska podczas „Leśnego spaceru” z marką Fjällräven. Adam Gełdon – leśnik i przyrodnik, pracownik Nadleśnictwa Spychowo. Tropiciel wilków, edukator leśny, kaletnik, certyfikowany trener etyki outdoorowej. Propagator leśnego obozowania i programu Lasów Państwowych pn. „Zanocuj w lesie”. Nasz ekspert Iwona El Tanbouli-Jabłońska Dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od 18 lat. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu i projektach długoterminowych. Podróżuje z aparatem po świecie podejmując trudne społecznie tematy. Prowadzi warsztaty, przeglądy portfolio, bywa jurorką w konkursach fotograficznych. Członkini stowarzyszenia RAV.A Stories. Podwójna laureatka tegorocznej edycji Grand Press Photo 2022. Jej fotoreportaż z Wysp Owczych zajął 1. Miejsce w kategorii Climate&Responsibility.
„W Belfaście przez kraty można podziwiać sąsiadów, jak w klatce”. Wystawa fotografii Mariusza Śmiejka
Wszelkie problemy i napięcia, które są tutaj codziennością, zamiatane są przez rządzących pod dywan – mówi Mariusz Śmiejek. Wystawę jego fotografii będzie można oglądać w Poznaniu od 19 maja.
W tym artykule: Konflikt w Irlandii Północnej W Belfaście mury oddzielają katolików i protestantów Czy dojdzie do zjednoczenia Irlandii? Iwona El Tanbouli-Jabłońska: Mieszkasz w Belfaście, ile już lat? Mariusz Śmiejek: Do Belfastu trafiłem pierwszy raz latem 2010 r. Dzięki kontaktom z Aleksandrą Łojek, autorką książki „Belfast. 99 ścian pokoju” spotkałem się tam z członkami nielegalnych brytyjskich grup paramilitarnych, do niedawna uważanych za terrorystyczne. Wtedy żywo zainteresowałem się historią konfliktu w Irlandii. Rok później mieszkałem już w Belfaście. Konflikt w Irlandii Północnej Na czym polega ten konflikt? Żeby zrozumieć podłoże konfliktu, trzeba się cofnąć w historii do czasu zajęcia Irlandii przez Wilhelma III Orańskiego w 1690 r. po bitwie nad rzeką Boyne. Irlandia, jako jedna z kolonii brytyjskich, podkreślała wielkość i znaczenie Anglii w Europie i na świecie, niczym trofeum. Miała również bardzo ważne znaczenie strategiczne w obronie przed Napoleonem. Anglicy, umacniając obronę na całym wybrzeżu zachodnim wyspy, ochronili się przed przejęciem Irlandii przez Napoleona, który chciał wesprzeć Irlandczyków i pozbyć się Anglików z wyspy już w XVIII w. Paradoksem jest to, że większość Brytyjczyków w Irlandii Północnej to nie Anglicy, tylko rdzenni Szkoci (Ulster Scots). Anglicy po przejęciu kontroli nad Szkocją i klęsce głodu zmusili Szkotów do zasiedlania tych terytoriów. Czy jest to konflikt czysto religijny, czy chodzi o coś więcej? Religia to jeden z najskuteczniejszych argumentów, który używany jest do dziś. Większym problemem jest tożsamość lub raczej jej utrata. Wielcy tego świata perfekcyjnie żonglują tym pojęciem, by osiągnąć swój cel. Ulsterscy Szkoci w Irlandii Północnej stracili znaczenie w Wielkiej Brytanii i traktuje się ich jako najniższą klasę społeczną w kraju, w którym piętnuje się ludzi ze względu na ich pochodzenie. Wszelkie problemy i napięcia, które są tutaj codziennością, zamiatane są przez rządzących pod dywan. Narastający krzyk lojalistów, upominających się o uznanie, ignorowany jest w sposób ostentacyjny. Podjąłeś się tematu, który trwa nie od dziś. Zdawałeś sobie sprawę, gdzie Cię to zaprowadzi? Z początku były to bardzo silne emocje związane z wizualną charakterystyką tego miejsca. Mury pokoju, polityczne murale, zaniedbane dzielnice klasy pracującej, zamieszki na ulicach... To miejsce przepełnione żalem, smutkiem i sąsiedzką nienawiścią. Teraz, po 12 latach pobytu, widzę znacznie więcej. Wiedza i doświadczenia pozwoliły mi zobrazować rzeczywistość, w której przyszło dorastać kolejnym pokoleniom. Wszystko to wzmacnia przytłaczająca atmosfera nasycona krzywdami z przeszłości. Dziś wiem, że bez tych doświadczeń nie byłbym tym samym człowiekiem. W Belfaście mury oddzielają katolików i protestantów Na zdjęciach pojawiają się mury. Ile jest takich murów w Belfaście? Czy dalej wyznaczają granice i dzielą społeczeństwo, czy to raczej relikt przeszłości? „Mury pokoju” to bariery odgradzające brytyjskich i irlandzkich sąsiadów, mieszkających w dzielnicach klasy pracującej. Do dziś spełniają swoją rolę i sprawiają, że mieszkańcy tychże dzielnic mogą spać spokojnie. Te bariery mają różne formy. Od mierzących 7-8 metrów metalowych płotów, po betonowe ściany czy tereny industrialne. Najdłuższy mur przebiega od wzgórz okalających Belfast aż do centrum miasta, oddzielając dzielnice katolickie od protestanckich na odcinku kilku kilometrów. W samym Belfaście takich konstrukcji jest dziś około 100. Zmieniają swoją postać, ale nie zmieniają przeznaczenia. Dla podkreślenia procesu pokojowego, konstrukcję metalową zamienia się na kraty, przez które można podziwiać sąsiadów, jak w klatce. Swój obiektyw często kierujesz na młodzież i dzieci. Jak bardzo ta młoda część społeczeństwa uwikłana jest w przeszłość? Wszystko zależy od tego, gdzie się urodzili. Jeśli jest to rodzina klasy średniej czy wyższej, która nie ma pojęcia, co dzieje się w dzielnicach mniej uprzywilejowanych, to takie dzieciaki mają wielkie szczęście. Dzieci i młodzież z klasy pracującej, których rodzice walczyli ze swoimi sąsiadami, tracili bliskich i przyjaciół w strzelaninach na ulicach – ich realia są nieporównywalne. Po obu stronach nienawiść do sąsiadów, jak dziedziczna choroba, przenoszona jest w DNA. Podsycana przez lokalną prasę brukową czy przywódców grup paramilitarnych daje bezdyskusyjne przyzwolenie na zabicie katolika czy protestanta zza ściany pokoju. Część młodzieży jest werbowana do organizacji terrorystycznych, a część popada w konflikt z prawem i trafia do więzienia. To owocuje falami samobójstw. Od 1998 r. więcej ludzi odebrało sobie tu życie w krótszym czasie niż trwał sam konflikt. Czy dojdzie do zjednoczenia Irlandii? Kim, według Ciebie, są kolejne pokolenia, które dorastają w Irlandii Północnej? Nowemu pokoleniu brakuje perspektywy, zwłaszcza teraz, kiedy poczucie przynależności do Królestwa Wielkiej Brytanii jest dla części brytyjskiej bardzo niepewne. Brytyjskie grupy paramilitarne w Irlandii Północnej liczą sobie około 12,5 tys. aktywnych członków. Duża część z nich to młodzież, która potrafi posługiwać się bronią i ma do niej dostęp. Jak na razie pieniądze z Westminsteru zapewniają spokój. Ale co będzie, kiedy ich ilość się zmniejszy lub zostaną zupełnie wstrzymane? Nikt nie potrafi przewidzieć skutków zjednoczenia Irlandii, o którym mówi się coraz częściej. National Geographic Polska objął patronatem wystawę fotograficzną Mariusza Śmiejka „Not Surrendering”. Poznań, Galeria Centrala, Plac Ratajskiego 6a. Ekspozycja czynna od 19 maja do 10 czerwca 2023 r. Mariusz Śmiejek jest niezależnym fotografem dokumentującym życie codzienne w postkonfliktowych społeczeństwach. Prowadzi projekty długoterminowe w Europie i Afryce, kierując swoją uwagę na środowiska uchodźców, dzieci i kobiety nielegalnie pracujące w kopalniach złota w Ghanie, handel ludźmi, korupcję i nadużycia systemowe. Mieszka w Belfaście w Irlandii Północnej, prowadząc tam studio fotograficzne i Polską Akademię Fotografii.
Expedition Earth. Warsztaty fotograficzne na Wyspach Owczych
Jeśli fotografujesz i chcesz wiedzieć, jak robić zdjęcia, by opowiadały historię i wzbudzały emocje – warsztat Expedition Earth jest dla ciebie.
Podczas siedmiodniowej przygody z fotografią Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, zabierze chętnych na surowe i tajemnicze Wyspy Owcze. Podczas warsztatu Expedition Earth będzie można bliżej przyjrzeć się zwyczajom i tradycjom ludzi, którzy zamieszkują ten fascynujący archipelag na Morzu Północnym. Będzie to też świetna okazja do zaprezentowania swoich zdjęć szerszemu gronu. Najciekawsze zdjęcia będą opublikowane na Instagramie naszego magazynu @natgeo.pl. Cały program fotograficznej wyprawy i szczegóły wyjazdu można znaleźć na stronie https://faroe.pl/warsztaty-fotograficzne-na-wyspach-owczych. Aparat fotograficzny zbliża do ludzi, poszerza horyzonty i uczy uważności [rozmowa z Marzeną Wystrach] Z Marzeną Wystrach, fotoreporterką agencji Reporter Poland rozmawia Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna National Geographic Polska. Warsztaty Expedition Earth – Informacje praktyczne Czy warsztat przeznaczony jest dla doświadczonych fotografów, czy amatorów? Nie jest ważne, czy ktoś fotografuje 5 lat, rok, i czy jest zawodowcem lub amatorem. Każdy z nas ma inną wrażliwość i inny punkt widzenia. Możemy nawzajem się obserwować i inspirować. Podczas warsztatu dużo większy nacisk będzie kładziony na uważność patrzenia niż na stronę techniczną. Natomiast jeśli ktoś będzie miał techniczne pytanie, na pewno znajdzie na nie odpowiedzi. Jaki sprzęt ze sobą zabrać? Oczywiście aparat fotograficzny. Najlepiej ten, który znacie i lubicie. Jeśli ktoś pracuje ze statywem i filtrami, też może zabrać. Tak samo z obiektywami. Jest duża dowolność. Po prostu zabierzcie taki sprzęt, z którym dobrze się czujecie. Można wziąć komputer, żeby zgrać i oglądać zdjęcia na bieżąco. Na pewno tak jest wygodniej niż na aparacie. Co to jest storytelling? W dużym skrócie storytelling w fotografii to opowiadanie za pomocą obrazów. W zasadzie jest niezbędny przy każdej złożonej wypowiedzi fotograficznej. Na warsztatach nauczycie się, jak już na etapie robienia zdjęć myśleć o historii, którą chcesz pokazać. To cudowna umiejętność, która porządkuje i sprawia, ze wiemy, co i w jaki sposób sfotografować. Co da mi warsztat Expedition Earth? Chciałabym, żeby każdy z uczestników przywiózł swoją fotograficzną opowieść z Wysp Owczych. Spójną wizualnie i ciekawą historię o tym miejscu. Dużo czasu poświęcimy na fotoedycję, czyli układ zdjęć w odpowiedniej kolejności, a to niezbędne żeby zdjęcia, które pokazujemy wzbudzały emocje. Na pewno nauczymy się fotografować z większą świadomością dążąc do tego, żeby zdjęcia nie były dziełem przypadku, a elementem procesu twórczego. Nasz ekspert Iwona El Tanbouli-Jabłońska Dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od 18 lat. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu i projektach długoterminowych. Podróżuje z aparatem po świecie podejmując trudne społecznie tematy. Prowadzi warsztaty, przeglądy portfolio, bywa jurorką w konkursach fotograficznych. Członkini stowarzyszenia RAV.A Stories. Podwójna laureatka tegorocznej edycji Grand Press Photo 2022. Jej fotoreportaż z Wysp Owczych zajął 1. Miejsce w kategorii Climate&Responsibility.
Fotografuję, by dostrzegać i ciągle uczyć się świata [rozmowa z Magdaleną Konik]
Z fotografką Magdaleną Konik rozmawia Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna National Geographic Polska.
W cyklu „Powiększenie” na National-Geographic.pl prezentujemy rozmowy Iwony El Tanbouli-Jabłońskiej, dyrektorki artystycznej magazynu „National Geographpic Polska” z najciekawszymi polskimi fotografkami i fotografami. Co takiego wydarzyło się w twoim życiu, że zdecydowałaś się zająć fotografią? Pochodzę z dość konserwatywnej rodziny, która zachwyt światełkami z witraża na posadzce w kościele uważa za coś dziwnego, a nawet śmiesznego. W końcu musiałam dokonać wyboru – pozostać przy geografii, która bardzo mnie fascynowała, czy zainwestować w rozwój artystyczny. Zaczęło się na dobre, kiedy dostałam pierwszy analogowy aparat. Wylądowałam w małym zakładzie fotograficznym, gdzie robiłam sesje ślubne. Tam zdobyta wiedza nie była jednak dla mnie wystarczająca. Kiedy na swojej drodze spotkałam fotografa i filmowca Krystiana Bielatowicza, powiedziałam mu, że nie umiem robić zdjęć, takich jak chcę. Że ciągle im czegoś brakuje. Krystian uznał, że może moja wiedza na temat tego, co fotografuję jest niewystarczająca, skoro nie umiem jej przedstawić. To było jak otrzeźwienie... aż doszłam do momentu. Potrzebowałam go, by zdać sobie sprawę, że podejmuję tematy fotograficzne, które są moim osobistym poszukiwaniem. Jako fotografka potrzebuję wyrażenia emocji, głębszego przepracowania tematu, a nawet podjęcia o ten temat walki. Co cię napędza w procesie twórczym? Uświadomienie sobie, że moja wiedza jest niewystarczająca, by coś przekazać. To sprawia, że jak szalona drążę temat i zastanawiam się dlaczego coś mnie ogranicza w poznaniu danej emocji czy poglądu. I najgorsze, że najczęściej muszę sobie sama poukładać w głowie i uświadomić ten problem, by wiedzieć jak podejść do tematu. A nawet dowiedzieć się, dlaczego jest dla mnie ważny. Kiedy jestem kompletnie pogubiona, biorę aparat i szukam małych światełek, cieni na górach, szczegółów w normalnym życiu, którymi mogę się zachwycić. Tak po prostu. A które czasem bez aparatu mnie omijają, bo przestaję patrzeć uważnie. Co w fotografii jest dla ciebie najważniejsze? Zależy w jakiej fotografii i w jakim jestem stanie. Dość długo, choć nieświadomie, szukałam możliwości doświadczenia nowej emocji, przeżycia jej, zatrzymania się. Zarówno oglądając fotografię, kiedy nagle znajdowałam się w jej środku, jak również zatrzymania moich emocji w chwili, kiedy jestem szczęśliwa czy smutna. Także wtedy kiedy zmienia się świat i kiedy w sposobie mojego myślenia zachodzą zmiany. Kiedy uczę się czegoś nowego. Ważne jest dla mnie, by fotografia miała jakiś powód powstania. To dlatego fascynują mnie historie i powody powstawania zdjęć. Ważne jest też, by fotografia niosła za sobą coś, co sprawia, że zatrzymamy się i spojrzymy na coś z emocjami, refleksją, wdzięcznością. Czym jest dla ciebie fotografia? Początkiem rozmowy. Lekarstwem. Wyrażeniem emocji. Chwilowym złapaniem czegoś, co w dzieciństwie chciałam dotknąć, a było jedynie zmieniającym się kolorem na ręce. Drogą do poznania swoich ograniczeń i refleksji. Dlaczego fotografujesz? Fotografuję, by dostrzegać i ciągle uczyć się świata. Zdjęcia Magdaleny Konik znajdziesz w naszej galerii pod artykułem >> BIO Magdalena Konik życie zawodowe i prywatne związała z Gruzją, gdzie mieszka od 7 lat. Prowadzi tam własne biuro podróży, organizując rajdy konne i warsztaty fotograficzne. Współpracuje z lokalnymi departamentami turystyki nad promocją gruzińskich produktów i bierze udział w projektach rozwojowych i ekologicznych. Swoje zdjęcia publikowała w magazynach: National Geographic Traveler Polska, Kontynenty, Hoerz i Podróże. Nie może żyć bez koni, aparatu i przestrzeni. Wybrane wyróżnienia 2022 – wystawa zbiorowa Polish Women Photographers „Obsesja rzeczywistości" w Rzeszowie 2021 – wystawa zbiorowa Polish Women Photographers „Teraz polskie fotografki" w ramach Foto Art Festival w Bielsku-Białej 2019/2020 – TOP 10 podczas Malta International Photo Awards – Cities 2018 – finalistka Amundsen Photo Awards 2018 – finalistka Siena International Photo Awards (SIPA) 2018 – wyróżnienie podczas rozdania nagród Kolosy w kategorii „Podróż", za dokumentację życia pasterskiego w Tuszetii 2017 – laureatka stypendium fotograficznego TAPSA w ramach Xposure International Photography Festival w Zjednoczonych Emiratach Arabskich Instagram: @magdalenakonik_migawkizpodrozy
Aparat fotograficzny zbliża do ludzi, poszerza horyzonty i uczy uważności [rozmowa z Marzeną Wystrach]
Z Marzeną Wystrach, fotoreporterką agencji Reporter Poland rozmawia Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna National Geographic Polska.
W nowym cyklu „Powiększenie” na National-Geographic.pl prezentujemy rozmowy Iwony El Tanbouli-Jabłońskiej, dyrektorki artystycznej magazynu „National Geographpic Polska” z najciekawszymi polskimi fotografkami i fotografami. Co takiego wydarzyło się w twoim życiu, że zdecydowałaś się zająć fotografią? Świadoma fotografia pojawiła się w moim życiu około 6 lat temu, podczas paromiesięcznej podróży w pojedynkę przez Turcję. Bycie samej pozwoliło mi skupić się mocniej na fotografii. Zaczęłam się uczyć, jak najlepiej opowiadać zdjęciami to, co widzę i czuję. Co cię napędza w procesie twórczym? Na początku moją siłą napędową były podróże. Pierwszy fotoreportaż, jaki zrobiłam, opowiadał o kobietach Ajmara z Boliwii, które zaczęły zdobywać sześciotysięczniki w tradycyjnych strojach, łamiąc w ten sposób sporo stereotypów. Nie planowałam, że będzie to mój długoterminowy projekt. Dopiero stawiałam pierwsze kroki w fotoreportażu. Ten temat mnie złapał, poruszył i zatrzymał. Do Boliwii wyjeżdżałam wielokrotnie. Mieszkałam z tymi kobietami, zdobywałam z nimi szczyty, przyjaźnimy się do dziś. Z kolei, gdy zaczęły się protesty Strajku Kobiet w Polsce, poczułam potrzebę uczestniczenia w w tych wydarzeniach i naturalnym było dla mnie zabieranie ze sobą aparatu. Zaczęłam intensywnie fotografować protesty, nie tylko te, z którymi się utożsamiam, ale także te, które są dalekie od moich wartości. To co teraz napędza mnie w procesie twórczym, to fotografowanie wszystkiego, co jest w danym momencie dla mnie ważne. Dlaczego fotografujesz? Aparat wyprowadza mnie z domu i zabiera w miejsca, do których bez niego pewnie bym nie trafiła. Zbliża do ludzi, poszerza horyzonty, uczy uważności, uwrażliwia, porusza. Sprawia, że chcę wiedzieć więcej. Czym zatem jest dla ciebie fotografia? Formą wyrazu, źródłem wiedzy o świecie, bardzo ważnym medium. Fotografie z wojny w Ukrainie mówią więcej niż tysiąc słów. Nie da się ich odzobaczyć. Zdjęcia Marzeny Wystrach znajdziesz w naszej galerii pod artykułem >> BIO Marzena Wystrach to fotoreporterka agencji Reporter Poland zajmująca się głównie fotografią dokumentalną. Rejestruje protesty i wydarzenia dziejące się na ulicach polskich miast. Jej działalność daleko jednak wybiega poza granice Polski. Pochodzi z Opola. Dużo podróżuje, a jej uwagę szczególnie przykuwa Ameryka Łacińska. Marzena publikowała swoje fotografie i artykuły m.in. w „El Pais", „La Razón", „Polityce", „Gazecie Wyborczej", „Podróżach" i „Poznaj Świat". Wybrane wyróżnienia 2021 Finalistka Grand Press Photo 2021 w kategorii Wydarzenia 2021, Finalistka Dias Show na FotoArtFestival w Bielsku-Białej 2021, Laureatka konkursu Talent Roku 2021 Galerii Pix.house, 2019 Wyróżnienie w Siena International Photo Awards w kategorii Fotoreportaż, 2019 Wyróżnienie w Przeglądzie Talentów Tomasza Tomaszewskiego, 2018 Wygrana w program grantowym – Lucie Foundation Emerging Artist Scholarship Program / Los Angeles USA Instagram: @marzena_wystrach
Lot balonem, czyli przeżycie inne niż wszystkie. Rozmawiamy z Bazylim Dawidziukiem, wieloletnim pilotem instruktorem [WYWIAD]
O tym, czy balon jest ekologicznym środkiem transportu, jak na loty wpływa pogoda, a co stoi za rosnąca popularnością tego sportu rozmawiamy z Bazylim Dawidziukiem, wieloletnim pilotem instruktorem i członkiem Polskiej Balonowej Kadry Narodowej.
Lot balonem dla większości kojarzy się z romantycznym wręcz mistycznym przeżyciem. Dla pilota pewnie wygląda to zupełnie inaczej. Bazyli Dawidziuk: Dla pilota najważniejsze jest bezpieczeństwo i zadowolenie pasażera. Każdy lot jest inny i przygotowanie do lotu zajmuje dużo czasu, zaczynając od analizy meteorogramów po zgody i plany lotów. Loty balonem to doznania, które trudno porównać do jakichkolwiek przeżyć. To spokój, romantyka i poczucie wolności. Unosimy się ponad ziemią jak babie lato lub chmurką na niebie, obcujemy bezpośrednio z przestrzenią powietrzną, widzimy przepiękne pejzaże, które maluje natura. Warunki meteorologiczne to jeden z tych elementów, od których zależy decyzja odnośnie startu. Co oznacza dobra pogoda dla lotu balonem? B.D.: Najważniejszym czynnikiem pozwalającym wykonać lot są warunki pogodowe, a w szczególności siła wiatru i brak opadów. Najczęściej gdy widzimy słońce twierdzimy, że jest ładna pogoda. My patrzymy z jaką siłą wieje wiatr. Przepisy pozwalają na loty przy sile wiatru do 5m/s (18km/h). Jaki ślad węglowy zostawia balon? B.D.: Balony są praktycznie ekologicznym statkiem powietrzny, gdyż gaz spalany jest w 98% i nie pozostawia zanieczyszczeń. W czasie pandemii zainteresowanie lotami balonowymi znacznie się zwiększyło. Skąd takie zjawisko i gdzie w Polsce można latać balonem? B.D.: Zainteresowanie zwiększa się z roku na rok. W dobie pandemii wyjazdy turystyczne znacznie zostały ograniczone, a przez to zyskała turystyka krajowa. Loty odbywają się w miejscach turystycznych takich jak: Tatry, Kaszuby, Park Biebrzański, Mazury, Zalew Zegrzyński, Lubelszczyzna, Dolnośląskie (doliną Odry), Wielkopolska. Jesteś Mistrzem Polski 2015 r, brałeś udział w legendarnym Pucharze Gordona Bennetta, jesteś instruktorem i szkolisz młodych baloniarzy. Czy dla tak doświadczonego pilota loty są jeszcze wyzwaniem? B.D.: Brałem trzykrotnie udział w Pucharze Gordona Bennetta na balonach gazowych, gdzie wykorzystuje się gazy lżejsze od powietrza takie jak wodór czy hel. Balony gazowe to rzadkość. W Polsce jest tylko jeden taki balon. W Pucharze Gordona Bennetta startuje 20-25 balonów z całego świata, więc jest to bardzo niszowy sport. Ustanowiłem rekord Polski w długości lotu (prawie 2000 km) i czasu przebywania w przestrzeni powietrznej (69h i 04min). Jest to ekstremalne latanie na wysokościach 5 km, gdzie konieczne są maski tlenowe. Latanie balonem to moja pasja i twierdzę, że urodziłem się by latać. Latałem w wielu krajach od Japonii po USA, przeżyłem przygody, które nadają się na scenariusz do filmu. Czasami kładąc się spać zadaję sobie pytanie, czy te przygody przeżyłem naprawdę? Latam sportowo i wyczynowo, gdyż baloniarstwo to dyscyplina lotnicza, która jest najbardziej zawansowaną dyscypliną jeśli chodzi o konkurencje sportowe i elektronikę. A balony jako statek powietrzny są archaiczne. Czy lot balonem jest dla każdego? B.D.: Możemy powiedzieć, że balonem może polecieć każdy. Jest kilka przeciwskazania zdrowotnych takich jak: schizofrenia, padaczka, osoby w ciąży lub po poważniejszych operacjach, które odbyły się kilka miesięcy przed lotem oraz odradzam latanie 2-3 dni po nurkowaniu. Co dla Ciebie jest najpiękniejsze w tym sporcie? B.D.: Wolność i spokój. Widoki i pejzaże, które "maluje" natura. Wszystko widzimy z perspektywy 360 stopni, co daje ogromny efekt. Mam takie motto "nic nie oddaje smaku latania, jak lot balonem, więc unieś się ponad wszystko i lataj balonem". Kilka faktów z baloniarstwa: najwyższy lot balonem odbył się na wysokości 40 km piloci Bertrand Picard i Brian Jones na balonie Braitling Orbiter przelecieli 40 814 km w czasie 19 dni i 21h prędkość lotu zależy od prędkości wiatru. Rekord to około 300km/h waga balonu turystycznego średniej wielkości (4 pasażerów) wynosi około 700 kg Jeśli marzysz o niesamowitej przygodzie jakiej doświadczysz podczas lotu balonem, możliwości porozmawiania i wysłuchania niewiarygodnych opowieści pilota Bazylego Dawidziuka, zobacz koniecznie ofertę superprezenty.pl. Bazyli Dawidziuk Pilot instruktor, wieloletni i aktualny członek Polskiej Balonowej Kadry Narodowej, Mistrz Polski 2015. Uczestnik balonowych mistrzostw świata w Brazylii i Japonii, balonowych mistrzostw Europy na Węgrzech. Brał udział w zawodach w USA, Rosji, Arabii Saudyjskiej, Iranie, Francji, Włoszech, Szwajcarii, Litwie, Łotwie, Białorusi, Maroko. Dwukrotny uczestnik legendarnego Pucharu Gordona Bennetta balonów gazowych. Uczestnik American Challenge – Mistrzostw USA balonów gazowych. Współpracuje z superprezenty.pl
Co siedzi w głowie himalaisty i dlaczego warto nauczyć się być "wielkim przegranym"? Wywiad z Simone Moro
„Żeby być dobrym wspinaczem, trzeba mieć niezłomną polską mentalność”- mówi Simone Moro, jeden z najbardziej znanych i doświadczonych himalaistów na świecie, w rozmowie z dyrektor artystyczną National Geographic Polska - Iwoną El Tanbouli-Jabłońską.
Simone Moro to obecnie jeden z najbardziej znanych i doświadczonych himalaistów na świecie. To także bardzo rozmowny i towarzyski Włoch, w którego żyłach płynie wschodnioeuropejska krew. Spotkałam się z Simone podczas VIII Festiwalu Górskiego Wondół Challenge w Szczyrku, by dowiedzieć się dokąd zmierza himalaizm zimowy w momencie, kiedy do zdobycia został jeden szczyt. Legendarne K2. Iwona El Tanbouli-Jabłońska: Po ostatniej wyprawie Polaków na K2 pojawia się wiele pytań o zdobywanie gór wysokich zimą. Kiedy uznaje się zimowe wejście? Simone Moro: Na ten moment wszystkie zimowe ekspedycje to te, które przestrzegają astronomicznego kalendarza. Więc jeśli Polacy zdobyliby K2 przed 20 marca, cieszyłbym się razem z nimi. (Zima na półkuli północnej trwa od 21 grudnia do 20 marca [przyp. red.]). Myślałeś, żeby zdobyć K2 zimą? Oczywiście. Kiedy wchodziłem zimą na Broad Peak, kupiłem również pozwolenie na wejście na K2. Tak było taniej. Jeśli pogoda by pozwoliła, zaatakowałbym również K2. Pogoda była jednak niesprzyjająca. Oprócz tego moja żona miała sen, w którym ginę właśnie na K2. Sam nie wiem, czy powinienem sprawdzić, czy sen był proroczy? Jeśli tak, to będzie moje ostatnie wejście w życiu. Myślę jednak, że K2 zimą należy do Polaków. Oni rozpoczęli rozdział zimowego himalaizmu i oni powinni go zakończyć. Przyjaźnisz się z Denisem Urubko i masz z nim dobre relacje. Co myślisz o jego decyzji? W mojej opinii decyzja Urubki była niesłuszna. Trzeba jednak dodać, że zasady można zmieniać i jeśli wszyscy wspinacze na świecie ustanowiliby nowe reguły, co do zimowego wejścia na ostatni ośmiotysięcznik, oczywiście bym je respektował. To nie znaczy, że Urubko postąpił źle, a wszyscy inni mają rację. Powtórzę, powinniśmy przestrzegać zasad. Czyich zasad? Denisa Urubki czy uczestników wyprawy, w której brał udział? Rozmawiamy o całej tej sytuacji, o decyzjach, o relacjach, nie będąc świadkami tamtejszych wydarzeń. Decyzje podejmowane na górze są bardzo trudne. Tam jest naprawdę niebezpiecznie, a media niestety wywierają presję. Wielu wspinaczy zginęło podczas zimowych wypraw. Właśnie przed 28 lutym. Czy to znaczy, że ich śmierć była niepotrzebna? Denis to silny gość o pancernej psychice. Wspinam się z nim od 15 lat. Szanuję jego i Krzysztofa Wielickiego. Powiem tak: jeśli bierzesz udział w wyprawie, to powinieneś przestrzegać zasad panujących na wyprawie, nawet jeśli są inne niż twoje. Zasady można jednak zmienić, ale na samym początku, nie w trakcie gry. Co siedzi w głowie himalaisty, który musi czekać tygodniami na poprawę pogody? Widziałem wielu wspinaczy, którzy uciekli z base campu, bo eksplodowała im psychika. Nie umieli znaleźć motywacji, żeby zostać dłużej. Czekanie jest bardzo trudną sprawą. Zaczynasz robić rzeczy, których nie powinieneś. Na przykład jakie? Na przykład wspinanie kiedy warunki są złe, a widoczność słaba. Kiedy serce podejmuje decyzję bez porozumienia z głową, nic dobrego z tego nie wynika. Nawet jeśli te decyzje są podejmowane w imię miłości do gór, a nie są racjonalne - zginiesz. Kochać, to coś wspaniałego, więc po co umierać z tego powodu? Dlatego zawsze masz plan B? Dobrze nauczyć się być wielkim przegranym, po to żeby stać się wielkim zwycięzcą. Kiedy robisz naprawdę coś trudnego i niebezpiecznego, musisz być przygotowany na niepowodzenie czy rezygnację ze swoich planów i czekanie nie tygodniami, ale nawet latami. Nanga Parbat jest dobrym przykładem. Szczyt był atakowany zimą trzydzieści jeden razy w przeciągu trzynastu lat. K2 atakowano zimą tylko trzy razy. Kto wie, może K2 nie puści w ciągu kolejnych kilkunastu lat? Anatolij Bukriejew (kazachski himalaista, zginął w 1997 r. na Annapurnie [przyp.red.] był dla Ciebie mentorem i wzorem do naśladowania. Czy Twoja relacja z Tamarą Lunger jest podobna? Anatolija nie da się zastąpić. Anatolij był dla mnie nauczycielem, a ja byłem jego uczniem. Kiedy szukałem innego wspinacza natknąłem się na młodego chłopaka z Kazachstanu imieniem Denis. Uciekał z Rosji. Pomogłem mu zorganizować paszport. Znajomość z Tamarą zaczęła się podobnie. Też na początku jej pomagałem i uczyłem, a ona szybko stała się bardzo silna. Tak silna jak Denis i Anatolij razem wzięci. Nie próbujcie nawet z nią konkurować. Z przyjemnością patrzyłem jak ze świetnej narciarki staje się wybitnym wspinaczem. Gdy zobaczyłem wyczyny Tamary podczas wspinaczki na K2 (2014 r.) nie miałem wątpliwości, że to z nią chciałbym się wspinać. A do tego jest bardzo wrażliwą dziewczyną. Potrafi płakać, gdy coś ją wzruszy. Anatolij też czasem płakał, Denis nie płakał nigdy. To dwa różne charaktery, ale to Tamara jest teraz moim oficjalnym partnerem. Twoja natura jest bardziej rosyjska niż włoska. Czy nie powinieneś urodzić się Rosjaninem? Kinga Baranowska też stwierdziła, że mam wschodni temperament. Zawsze fascynowali mnie silni ludzie z Europy Wschodniej. Warunki w latach 80-tych były u was trudniejsze niż w pozostałej części kontynentu, a mimo to mieliście takich himalaistów jak Kukuczka, Zawada, Berbeka, Czok… I często pytam samego siebie, czy jestem tak samo silny jak oni? Dlatego staram się zbliżyć do ich historii. Trudne zimowe wspinanie, to prawdziwy test. Często powtarzam alpinistom: żeby być dobrym wspinaczem, trzeba mieć niezłomną polską mentalność. Czy uważasz, że jesteśmy świadkami zmiany w sposobie zdobywania gór wysokich? Czy to koniec dużych ekspedycji w stylu oblężniczym? Wszystko możliwe. I moim zdaniem, pierwszą osobą, która zmieni zdanie będzie Krzysztof Wielicki. Jest bardzo doświadczony, dużo widział i dużo się nauczył. Nadchodzą czasy zimowego wspinania w górach wysokich w stylu alpejskim. Zdałem sobie sprawę, że brałem udział w takiej wspinaczce właśnie z Denisem Urubko. Wchodziliśmy na Makalu (2009 r.). Było nas dwóch, mieliśmy jedną kuchenkę i zrobiliśmy to w stylu alpejskim. Jedno wyjście, a następnie atak szczytowy. Można powiedzieć, że mieliśmy szczęście, bo pogoda nam sprzyjała, a może dlatego, że byliśmy szybcy, bo było nas tylko dwóch i nie zakładaliśmy obozów? Biorąc udział w dużych ekspedycjach zdałem sobie sprawę, że to nie jest styl, który mi odpowiada. Wolę być w małej grupie, co nie znaczy, że duże wyprawy są złe. Przypuśćmy, że K2 zostanie zdobyte. Co dalej? Odpowiem metaforycznie. Alpinizm jest jak książka. W momencie, kiedy człowiek zdobędzie K2 zimą nie oznacza, że zamykamy książkę. Przekładamy tylko kolejną stronę. Zamyka się pewien rozdział. Rozdział pierwszych zimowych wejść. Możliwe, że otwieramy następny rozdział. Zdobywanie ośmiotysięczników w stylu alpejskim lub wyznaczania zimą nowych dróg. Są jeszcze niezdobyte siedmiotysięczniki. Przygoda eksplorowania gór wysokich nigdy nie zostanie zakończona. A jaki jest kolejny rozdział Simone Moro? Jako profesjonalista staram się trzymać najwyższy poziom, mimo że mam już 50 lat. Na obecną chwilę młodsi wspinacze nie są w stanie mnie wyprzedzić. Jestem z tego dumny. Ale to nie przychodzi samo. Trenuję codziennie. Chciałbym wrócić do wspinania technicznego i mam, co do tego pewne plany. Cały czas myślę o trawersie Everest-Lhotse bez tlenu. Nikomu to się jeszcze nie udało. Może to znak, że to ja będę tym pierwszym? W skrócie, moje plany na przyszłość wiążą się z eksperymentowaniem na wysokościach. (Simone Moro próbował trawersu 3 razy: w 1997 r. z Anatolijem Bukriejewem, w 2000 r. z Denisem Urubko i w 2001 r. [przyp. red.]). Czym jest dla Ciebie wysokość? Wysokość to dla mnie przede wszystkim cisza, spokój i ucieczka od tego, co widzimy na co dzień. Gdy jestem na szczycie, zaczynam rozumieć, że w życiu nic nie jest oczywiste. Śmiech znajomych, ciepło domowego kominka czy po prostu szklanka wody stają się wtedy dla mnie czymś bardzo wyjątkowym. Nabierają dodatkowego znaczenia. Właśnie tak się poczułem, kiedy byłem na Syberii. W kompletnej ciszy na środku ogromnego pustkowia. Gdy jestem na wysokości czuję, że mam wybór - że mogę uciec od tych wszystkich przyziemnych rzeczy. I to właśnie ten wybór pozwala mi zrozumieć, ile te rzeczy dla mnie znaczą. Bycie na wysokości nauczyło mnie prawdziwie doceniać wszystko to, co dla ludzi zazwyczaj wydaje się oczywiste. Rozmawiała: Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektor artystyczna National Geographic Polska.
FotoCamp 2020 – Festiwal Fotografii, Podróży i Reportażu. Przed nami "fotograficzny Woodstock"!
Już 3-6 września u stóp Karkonoszy odbędzie się FotoCamp 2020 - twórcze spotkania pozwalające na wymianę myśli, doświadczeń i umiejętności. Tu powstaje społeczność czuła na piękno oraz złożoność świata! Zapraszamy.
Co się stanie, gdy fotograf National Geographic Polska wpadnie na szalony pomysł? Powstanie FotoCamp – Festiwal Fotografii, Podróży i Reportażu – impreza inna niż wszystkie. Niby festiwal, ale zdecydowanie w bardziej otwartej konwencji. – Raczej niechętnie używam określenia festiwal. Od początku bardziej pasowało mi słowo "wszechnica", czy spotkania twórcze pozwalające na wymianę myśli, idei, doświadczeń. Panuje tu luźna atmosfera, co nie znaczy, że nie poruszamy trudnych tematów, bo bywa, że wszyscy mamy oczy pełne łez – mówi sam pomysłodawca i szef FotoCamp Marek Arcimowicz. Fot. FotoCamp Fot. Mocny Kadr DNA FotoCamp to fotografowie związani z National Geographic Polska, których twórczość odpowiada filozofii żółtej ramki, tacy jak: Marcin Zaborowski, Paweł Młodkowski, Mikołaj Nowacki czy Adam Brzoza. To trzon festiwalu. Z kolei dzięki przedstawicielom redakcji uczestnicy mogą dowiedzieć się, jak przebiega proces tworzenia materiałów dziennikarskich i czym różni się National Geographic od innych magazynów. Tak zwani „przyjaciele festiwalu”, między innymi Joanna Kinowska, Marcin Zaborowski i Iwona El Tanbouli-Jabłońska, od pierwszej edycji wspierają i współtworzą FotoCamp i jak mówi Marek Arcimowicz – Bez wsparcia tych kilku bliskich współpracowników, FotoCamp nie doczekałby trzeciej edycji… ale siła przyjaźni zwyciężyła! Fot. Mocny Kadr Fot. FotoCamp Fot. Lucyna Lewandowska Fot. Małgorzata Telega Dlaczego FotoCamp jest wyjątkowy? Tu nie istnieje pojęcie dystansu między „gwiazdami fotografii” a uczestnikami. Każdy ma szansę na zdobycie wiedzy, poszerzenie umiejętności, wymianę doświadczeń i nawiązanie nowych znajomości. Na FotoCamp przybywają największe nazwiska polskiej fotografii. – Na scenie i w trakcie festiwalu gościliśmy rekordową w Polsce liczbę laureatów World Press Photo. W tym roku mamy dwóch laureatów Pulitzera, w tym jednego gościa zagranicznego, który również zgarnął World Press Photo. Od początku wspierają nas tuzy polskiej fotografii takie jak Tomasz Tomaszewski, Tomek Sikora, Robert Wolański, Wojciech Grzędziński… – mówi Marek Arcimowicz. Zobacz pełną listę gości tegorocznej edycji. Fot. FotoCamp Fot. FotoCamp Fot. Piotr Krawczyński Fot. Piotr Góryjowski Uczestnicy FotoCamp mogą wybierać między spotkaniami na dużej scenie, gdzie odbywają się prelekcje i projekcje, a zajęciami o charakterze edukacyjnym i warsztatowym. W programie są też indywidualne konsultacje i przeglądy portfolio. Tematyka warsztatów jest bardzo szeroka. Od aktu, przez reportaż, do fotografii kulinarnej. Program na 2020 rok dostępny na: www.fotocamp.pl/program Fot. Piotr Góryjowski Fot. FotoCamp Fot. Mocny Kadr Piękna okolica u stóp Karkonoszy oraz bliskość natury budują niepowtarzalną atmosferę. Każdy dzień jest pełen twórczej energii. Rozpoczyna się zajęciami z jogi a kończy wspólnym ogniskiem i rozmowami do świtu. Rock'n'rollowa atmosfera i szalone koncerty dopełniają całości. Nie bez przyczyny FotoCamp został nazwany fotograficznym Woodstockiem. – Jesteśmy ze sobą przez 3 dni i 3 noce. Jemy, bawimy się, śpimy (czasem krótko) w jednym miejscu – opowiada Marek Arcimowicz, pomysłodawca i szef festiwalu. Fot. FotoCamp Fot. FotoCamp Fot. FotoCamp FotoCamp przyjmuje wszystkich z otwartymi ramionami, jeśli ktoś jest nieśmiały lub nie zna nikogo, kto na festiwalu bywał, bez obaw. Ta radosna i otwarta grupa wchłonie nowo przybyłych szybko i bezboleśnie. Powstaje tu społeczność czuła na piękno oraz skomplikowanie otaczającego nas świata. – Nie korzystamy z dotacji publicznych. Co bardzo istotne, również przedstawiciele firm branży fotograficznej stają się częścią naszej społeczności – dodaje Marek Arcimowicz. – Od początku wystrzegałem się sytuacji, w której będziemy mieć jednego sponsora strategicznego, by impreza przy takiej dominacji nie stała się komercyjna.Tworzymy zgraną wspólnotę, społeczność, plemię dziennikarsko-fotograficzne. Robimy to, bo uważamy, że tworzenie wspólnoty opartej na empatii, edukacji, zrozumieniu i przyjaźni jest w dzisiejszych czasach i okolicznościach szczególnie cenne – podsumowuje pomysłodawca FotoCamp. Tegoroczna edycja odbędzie się na początku września (3-6.09.2020r.) na Camp66 w Ściegnach obok Karpacza. Zapraszamy!