National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T11:29:53.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kaplica Sykstyńska ma ponad 500 lat i nie przestaje zachwycać. Wieki temu przeszła cenzurę
items: Izrael: Poczuj moc Ściany Płaczu
items: To jedyna potrawa, której zabroniono spożywać japońskiemu cesarzowi. Mogła go zabić
items: To najważniejsze i najpiękniejsze miasto Jedwabnego Szlaku. Odkryj Samarkandę
items: Rzuć wszystko i... popłyń gondolą w Wenecji
items: Szwajcaria na zimę: Gdzie na narty
items: Szwajcaria na zimę: Zermatt - W cieniu Matterhornu
items: Test Travelera: Podróże pod napięciem
items: Podróż w czasie: Dawno temu w Ameryce
items: Eksperymentuj pod wodą
items: Szwajcaria na zimę: Pociąg do nart
items: Szwajcaria na zimę: Bestie z Lötschental
items: Szwajcaria na zimę: Fajerwerki na śniegu
items: Szwajcaria na zimę: Aletsch Arena - Spacer po lodowcu
items: Szwajcaria na zimę: Bramy Słońca (Les Portes du Soleil) - Jeden karnet, dwa kraje
items: Szwajcaria na zimę: Sankt Moritz - Gwiazdy na śniegu
items: Szwajcaria na zimę: Savognin - Palmy na stoku
items: Szwajcaria na zimę: Davos-Klosters - Czarodziejska Góra
items: Szwajcaria na zimę: Crans-Montana - Szyk z adrenaliną
items: Szwajcaria na zimę: Belalp-Blatten-Naters - Uwaga, wiedźmy na stoku!
items: Szwajcaria na zimę: Region Jungfrau Ski - Dziewica z Mnichem
items: Szwajcaria na zimę: Leukerbad - Ze stoku do term, z term na stok
items: Tasmania: Idź do diabła!
items: Regiony Europy

Kaplica Sykstyńska ma ponad 500 lat i nie przestaje zachwycać. Wieki temu przeszła cenzurę
type: item
date: 2023-04-26T12:03:00.000Z
creator: Burda Media
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: kaplica sykstyńska
subject: konklawe
subject: Kultura
subject: rzym
subject: Travel
subject: watykan
description: Kaplica Sykstyńska jest codziennie odwiedzana przez turystów. Co ich tam przyciąga?
encoded: W tym artykule: Jak wygląda sufit Kaplicy Sykstyńskiej? Kaplica Sykstyńska kiedyś i dziś Co przedstawiają freski w Kaplicy Sykstyńskiej? Kaplica Sykstyńska znajduje się w Watykanie we Włoszech. Można w niej podziwiać jedne z najbardziej znanych fresków na świecie. Za najcenniejsze uważa się ta na suficie. Namalował je Michał Anioł. Jak wygląda sufit Kaplicy Sykstyńskiej? Kaplica Sykstyńska to prostokątny budynek z sześcioma łukowatymi oknami na każdej ze ścian. Zewnętrzna część kaplicy jest pozbawiona ozdób. Wewnętrzne ściany i sufit zdobią freski mistrzów florenckiego renesansu. Freski na bocznych ścianach kaplicy zostały namalowane w latach 1481–1483. Na północnej ścianie znajduje się sześć fresków przedstawiających wydarzenia z życia Chrystusa. Ich autorzy to Perugino, Pinturicchio, Sandro Botticelli, Domenico Ghirlandaio i Cosimo Rosselli. Na południowej ścianie znajduje się sześć innych fresków, przedstawiających wydarzenia z życia Mojżesza autorstwa Perugino, Pinturicchio, Botticellego, Domenico i Benedetto Ghirlandaio, Rosselli, Luca Signorelli i Bartolomeo della Gatta. Mniejsze freski między oknami przedstawiają różnych papieży. Kaplica Sykstyńska kiedyś i dziś Słynna Kaplica Sykstyńska nie od razu i nie u wszystkich budziła zachwyt. Papież Paweł IV, oburzony wszechobecną nagością przedstawionych postaci, domagał się nawet jej całkowitego zamalowania. Ostatecznie zmusił jednego z uczniów Michała Anioła do zakrycia najbardziej „bezwstydnych” elementów dzieła (co przyniosło mu złośliwą ksywę „Majtkarza”). Włoski pisarz Pietro Citati napisał kiedyś, że 5 mln osób, które co roku odwiedza watykański unikat to śmiertelne zagrożenie dla bezcennych fresków Michała Anioła. Malowidło, którego osobną częścią jest gigantyczny fresk ołtarzowy Sąd Ostateczny, przez wielu uważane jest za dzieło sztuki wszech czasów. To jednocześnie największe dzieło malarskie zaprojektowane i wykonane przez jednego człowieka. Samo sklepienie ma ponad 1 tys. m² powierzchni. W latach 90. dok…

kaplica-sykstynska-ma-ponad-500-lat-i-nie-przestaje-zachwycac-678938c.jpg
width: 960
height: 540

Izrael: Poczuj moc Ściany Płaczu
type: item
date: 2020-07-31T10:00:00.000Z
creator: Burda Media
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: izrael
subject: judaizm
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: żydzi
description: Jedno z najbardziej mistycznych miejsc na świecie, najświętsze miejsce judaizmu.
encoded: Ściana Płaczu, zwana też Zachodnią, położona na skraju jerozolimskiego starego miasta, to jedyna ocalała pozostałość po historycznej świątyni, w której, jak wierzą Żydzi, mieszkał Bóg. Według rabinów w pewnym sensie pozostało tak do dziś. Dlatego od stuleci przybywają tu Żydzi, by się modlić. Wzorem synagogi plac przy murze podzielony jest na małą część dla kobiet i większą – dla mężczyzn. Okryci tałesem wierni ubrani najczęściej w czarne surduty odczytują tu fragmenty Tory oraz psalmy, kołysząc się rytmicznie i co chwilę całując mur. Niektórzy przylegają do niego całym ciałem, jakby chcieli dosłownie zjednoczyć się z Bogiem. Mogą tu też przebywać wyznawcy innych religii – warunkiem jest skromny strój i – w przypadku mężczyzn – kipa (zwana też jarmułką) na głowie, którą zresztą można wypożyczyć na miejscu. Zgodnie z żydowską tradycją odwiedzający Ścianę Płaczu wkładają w szczeliny muru karteczki z prośbami do Boga. Od czasu, gdy w 2000 r. podczas jubileuszowej pielgrzymki do Ziemi Świętej gest ten uczynił także Jan Paweł II (jego kartkę można oglądać na wystawie w Jad Waszem), popularność tej formy modlitwy wzrosła też wśród chrześcijan. Od kilku lat swą intencję można też przesłać pod ścianę za pośrednictwem specjalnej firmy, której pracownicy zapewniają, że wszystkie prośby drukują i osobiście umieszczają w świętym miejscu. (MAD) NO TO W DROGĘ: GDZIE ■ Ściana Płaczu znajduje się w żydowskiej części Starej Jerozolimy (droga oznaczona jest tablicami z nazwami: Wailing Wall, Western Wall lub ha-Kotel ha-Maarawi). Dostęp całodobowy, brak biletów wstępu. WARTO WIEDZIEĆ ■ Obowiązują odpowiedni strój i zachowanie, wszyscy przechodzą kontrolę pirotechniczną.

sciana-placzu-6f5af10.jpeg
width: 1466
height: 925

To jedyna potrawa, której zabroniono spożywać japońskiemu cesarzowi. Mogła go zabić
type: item
date: 2019-09-06T06:18:00.000Z
creator: Burda Media
subject: Test Travelera
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: fugu
subject: japonia
subject: Kuchnia
subject: Sport
subject: tokio
subject: Travel
description: Zjedzenie fugu może spowodować śmierć w męczarniach. Ale nie musi. Jeśli ryba jest przyrządzana przez wytrawnego kucharza, pozostaje po prostu najsmaczniejszym daniem japońskiej kuchni. Oto 49. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
encoded: Takifugu, lepiej znana jako fugu czy rozdymka, to przysmak ceniony w Kraju Kwitnącej Wiśni od bardzo dawna. Obgryzione ości znalezione na jednej z wysp liczą ponad 2 tys. lat. Kości ludzkich przy nich nie było. Chyba już wtedy umiano radzić sobie z jej filetowaniem. Bo perwersyjny urok ryby polega na tym, że ma wyjątkowo smaczne mięso, ale w jej organach wewnętrznych znajduje się neurotoksyna o nazwie tetrodoksyna, która jest 1200 razy bardziej śmiertelna od cyjanku. Nie jest to wina samej ryby, ale bakterii Pseudomonas, które w niej żyją. Zakazane jest więc spożywanie wątroby i jajników fugu, w których trucizny jest najwięcej. Śmierć poprzez zatrucie tetrodoksyną jest wyjątkowo bolesna – najpierw sparaliżowane zostają mięśnie, a potem ofiara umiera przez uduszenie. Odtrutka? Na razie nie jest znana. Swoją drogą fugu było jedyną w historii potrawą, której zabroniono spożywać japońskiemu cesarzowi. Poddani jednak lubią igranie ze śmiercią. Wciąż znajdują się osoby gotowe zaryzykować życiem, by przeżyć przyjemność, jaką daje niewielka ilość trucizny umieszczona na języku. To podobno specyficzne odczucia kłucia i drętwienia języka oraz warg. Klasyczne fugu podaje się w formie sashimi, czyli przezroczystych, cieniutkich płatków ryby, przez które powinno być widać wzór namalowany na talerzu. Ze względu na niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą konsumpcja ryby, mogą ją przygotowywać i sprzedawać jedynie licencjonowani kucharze. Aby nim zostać, trzeba przejść kilkuletni trening, a potem zdać urzędowy egzamin. Tak trudny, że dyplom dostaje zaledwie co trzeci aplikant. Uznaje się więc, że jedzenie ryby w płatkach jest bezpieczne (i tylko tę polecamy). Eksperymenty z organami wewnętrznymi pozostają domeną kulinarnych desperatów. (MQ) NO TO W DROGĘ: GDZIE ■ Np. w restauracji Tsukiji Yamamoto w Tokio (2-15-4 Chuo-Ku). Można tu dostać 13-daniowe menu z fugu w roli głównej, m.in. cieniuteńkie jak papier płatki fugu ułożone w kształt chryzantemy plus odpowiednio przygotowana skór…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8532001f47d73b4f6060693acab82954c212ef12-6471e55.jpeg
width: 3700
height: 2408

To najważniejsze i najpiękniejsze miasto Jedwabnego Szlaku. Odkryj Samarkandę
type: item
date: 2019-06-04T05:00:00.000Z
creator: Burda Media
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jedwabny szlak
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: samarkanda
subject: Sport
subject: Travel
subject: uzbekistan
description: Kiedyś przyciągało kupców i naukowców, dziś spragnionych Orientu podróżników. Czas na 22. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
encoded: Nie bez powodu jej nazwa tak często pojawia się na etykietach drogich perfum (tych z nutką piżma), szyldach eleganckich hoteli w orientalnym stylu czy w tytułach książek fantasy. Samarkanda od wieków rozbudza wyobraźnię. Jest obietnicą samą w sobie... Porzućmy jednak opisy jak z Baśni tysiąca i jednej nocy i przejdźmy do konkretów. Tak też zrobił w 1369 r. Timur, który objął panowanie nad Samarkandą ponad wiek po zburzeniu jej przez Mongołów. Zamiast rozpaczać nad upadkiem tego najwspanialszego miasta Jedwabnego Szlaku (to tu np. powstała pierwsza poza Chinami papiernia!), sprowadził do niego najlepszych artystów, architektów i rzemieślników z całego imperium (a to rozciągało się wówczas od Indii po Turcję). Samarkanda szybko stała się centrum nauki, kultury i sztuki muzułmańskiego świata. Największy rozkwit przeżywała w XV w. za czasów panowania wnuka Timura – Uług Bega. To wtedy powstały m.in. obserwatorium astronomiczne czy zjawiskowa, kopiowana potem w całej Azji Środkowej turkusowa medresa przy Registanie, głównym placu miasta. (SZA) NO TO W DROGĘ: CO ■ M.in. meczet Bibi Chanum (XIV w.), zespół medres Registan (XV–XVII w.), mauzoleum Shah-i Zinda (XIV–XV w.), średniowieczny układ ulic. Komu mało, może jechać do pobliskiej Buchary oraz Chiwy. KIEDY ■ Najlepiej wiosną lub jesienią.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a8e6c002d35bb85eea444ce3e659f9b21a7f2ebc-e63cfd8.jpeg
width: 552
height: 414

Rzuć wszystko i... popłyń gondolą w Wenecji
type: item
date: 2018-05-08T02:00:00.000Z
creator: Burda Media
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gondole
subject: wenecja
subject: włochy
description: Dziś Wenecja jest włoskim miastem. Ale przez setki lat było to oddzielne państwo, w dodatku przepysznie zamożne. Czas na 26. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
encoded: Malarze przyjeżdżali tu z całego świata dla tutejszego słońca, poeci tu szukali natchnienia. Za elegancję i bogactwo detali ukochał to miasto Marcel Proust. Gondole, spacerowe łodzie, pływają po Wenecji od tysiąca lat. Od trzystu nie zmieniły wyglądu: wciąż mają ten sam wykwintny dizajn. Ponad 450 mostów tworzy wyjątkową scenerię dla rejsu gondolą. Łodzie te suną dostojnie po 177 kanałach. Rada Travelera: wybierz gondolę z przenośną kabiną, która zapewni ci prywatność. Zapytaj gondoliera, czy potrafi śpiewać barkarolę, czyli tkliwe pieśni miłosne, z płynną, kołyszącą melodią. Ten gatunek muzyczny stworzyli właśnie weneccy gondolierzy. I płyń. (JZ) WARTO WIEDZIEĆ ■ Aby przejechać się gondolą, musisz zapłacić przynajmniej 80 euro za godzinę, każde dodatkowe 20 min to 40 euro do rachunku. Ale uwaga: cena liczona jest od kursu, nie od osoby (jak w taxi). Jedna gondola może pomieścić sześć osób. Istnieje możliwość zarezerwowania kursu przez agencje, ale łatwiej podejść i porozmawiać z gondolierem.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/eba8e0a0a8eaa88fd7143bfab10e81f9c5fab1a0-1d47b8e.jpeg
width: 800
height: 600

Szwajcaria na zimę: Gdzie na narty
type: item
date: 2013-12-16T11:00:00.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Czy wiecie, że aż cztery z dwunastu najlepszych alpejskich ośrodków narciarskich („Best of The Alps”) znajduje się w Szwajcarii (St. Moritz, Davos, Zer­matt i podległy pod Jungfrau – Grindelwald)? A to świadczy, że o narciarzy i snowboardzistów w tym kraju się dba. Nie zakładajmy, że to niedostępny raj, tylko dla bogaczy. Jeśli dobrze przeszukamy internet (np. www.mojaszwajcaria.pl, a także strony poszczególnych regionów), z pewnością natrafimy na ciekawe oferty promocyjne (np. skipassy w cenie noclegu). Koszty pobytu można zmniejszyć, wyjeżdżając na urlop poza szczytem sezonu, kwaterując się poza centrum albo w ogóle wybierając miejsca mniej znane. Co zastaniemy na miejscu? Doskonale przygotowane trasy (wyciągów jest pod dostatkiem, a co ciekawe – często ich funkcję pełnią pociągi wjeżdżające na duże wysokości), przepiękne widoki, ciekawą kulturę ludową. No i rewelacyjną alpejską kuchnię, z takimi specjałami jak serowe fondue, ziemniaczane rosti, nie mówiąc o szwajcarskich winach (w innych krajach raczej nie do dostania, bo miejscowe winnice ledwo nadążają z zaspokajaniem narodowego popytu). Dokąd pojechać? Oto 10 – naszym zdaniem – najciekawszych zimowych kurortów w Szwajcarii. Od kameralnych i rodzinnych po te pełne (nie tylko sportowych) gwiazd.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0608efe2a1fb63099be059639c2048d1f0cbd11d-d297595.jpeg
width: 1283
height: 949

Szwajcaria na zimę: Zermatt - W cieniu Matterhornu
type: item
date: 2013-12-13T10:00:00.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
description: Przedstawiamy 10 najciekawszych miejsc w Szwajcarii, które warto odwiedzić zimą. Oto pierwsze z nich: Zermatt.
encoded: Z najsłynniejszej góry Szwajcarii – Matterhornu (4478 m) – co prawda na nartach zjechać nie da rady, ale będąc w rejonie Zermatt ma się na niego widok praktycznie cały czas. Ośrodek narciarski Matterhorn Ski Paradise to w sumie 360 km tras, z czego 200 km jest po stronie szwajcarskiej (jako Zermatt), a 160 km należy do Włoch (ośrodek Cervinia/Valtournenche). Koniecznie wjedźmy kolejką linową na tzw. Mały Matterhorn (3883 m, kolejka dojeżdża 60 m niżej), który jest nie tylko świetnym punktem widokowym na swojego większego „brata”, ale kryje różne atrakcje, np. grotę wydrążoną 15 m pod – chciałoby się powiedzieć: ziemią, ale w rzeczywistości – lodowcem. A samo Zermatt? To urocze, pełne starych drewnianych domów miasteczko. No i brak tu samochodów! Zostawia się je na parkingu w miejscowości Täsch, 5 km wcześniej, dojeżdżając kursującym co 20 min pociągiem. Zermatt no to w drogę n Kanton: niemieckojęzyczna część Wallis. n Skipassy: tylko na stoki należące do Szwajcarii: 1-dniowy 75 CHF, 6-dniowy 371 CHF, na stronę zarówno szwajcarską, jak i włoską – 1-dniowy 86 CHF, 6-dniowy 423 CHF, dzieci do lat 10 – gratis. n Noclegi: wśród najtańszych miejsc jest pensjonat Alpenstern, w którym ceny zaczynają się od 50 CHF. www.zermatt.ch

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7ba2e998d572d7cb7f64f3d00bd3efc596034ba0-1fd2d1c.jpeg
width: 2696
height: 1798

Test Travelera: Podróże pod napięciem
type: item
date: 2013-12-11T12:00:00.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: podróże
description: Smartfon, GPS, cyfrowa lustrzanka, do tego może jeszcze telefon satelitarny, latarka i kamera. Te wszystkie urządzenia żrą prąd jak szalone. Podpowiadamy, jak je nakarmić w czasie wyprawy
encoded: Wybierając sposób zasilania elektroniki w podróży, należy się zastanowić, czy będziemy mieć dostęp do jakiegokolwiek źródła energii elektrycznej (sieci, generatora, gniazdka zapalniczki w samochodzie). Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, to dobra nasza – nie będzie tak ciężko, jak się wydaje. Ale jeżeli ruszamy w rejon odludny, może być trudniej. W terenie mają zastosowanie akumulatory, zwane też często z angielska powerbankami, oraz panele solarne. Co to takiego i kiedy po nie sięgać? Powerbanki to większe akumulatory, które są doskonałym rozwiązaniem, jeśli co jakiś czas mamy dostęp do sieci elektrycznej lub samochodu. Wystarczy w cywilizacji załadować nasz „bank mocy”, a po kilku dniach, gdy baterie na przykład w smartfonie dogorywają, doładować je skumulowaną energią. Im lepiej, tym ciężej Oferta akumulatorów z roku na rok jest coraz większa. By wybrać najlepszy dla nas model, powinniśmy się zastanowić, jakiego typu sprzęt będziemy z niego zasilać – niewielki, jak telefon, czy większy, np. baterie lustrzanki cyfrowej. Każdy powerbank ma określoną pojemność, sposób zasilania go (m.in. za pomocą paneli solarnych, gniazdek 12 V i USB) i sposób zasilania nim innych urządzeń. Niewielkie i lekkie modele mają pojemność rzędu 2–9 tys. mAh (miliamperogodzin) i pozwalają za pomocą kabla USB lub miniUSB załadować smartfon i iPada. Dla przykładu – akumulator o pojemności 5 tys. mAh zasila inne urządzenia przez 240 min. Istotny jest też sposób ładowania samego akumulatora. Ważne, by można to było zrobić za pomocą ładowarki z sieci elektrycznej i gniazdka zapalniczki (o napięciu 12 V) – co zwiększy spektrum jego użycia. Bardziej zaawansowane modele dzięki wytwarzaniu różnego napięcia – od 5 V (USB) do 24 V – pozwalają zasilać niemal każdego typu urządzenie elektroniczne. Załadujemy więc akumulatorki AA/AAA, baterie lustrzanek cyfrowych, telefony satelitarne, a nawet przenośne komputery. Taki powerbank może mieć pojemność od 6 tys. do 36 tys. mAh. Niestety im bardziej pojemne jest ur…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d924ac01c43f0e1fd1a7658135b897825a4ecc3e-a1010bc.jpeg
width: 2950
height: 2040

Podróż w czasie: Dawno temu w Ameryce
type: item
date: 2013-12-10T23:30:34.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: podróże
description: Zajrzeliśmy do przewodnika po Stanach Zjednoczonych sprzed ponad stu laty. Oto jakie rady dla podróżujących Polaków miał wtedy Plato von Reussner
encoded: „Wszędzie jest dobrze”, mówi przysłowie, „ale najlepiej jest w domu u siebie”. Inne przysłowie mówi: „Cudze kraje chwalmy, swoich się trzymajmy”. (...) Ja z mej strony nie dałbym się nigdy nikomu namówić do podróży za morze, gdyby mi nawet całą Amerykę wraz z jej bogactwami i skarbami na własność ofiarowano (...) Jeżeli zaś komuś los przeznaczył tam koniecznie jechać, to radzę jechać tylko do Ameryki Północnej, czyli Stanów Zjednoczonych, ale stanowczo nikomu nie radzę jechać do Ameryki Południowej, a szczególnie do Brazylii, bo tam jedzie każdy na niechybną zgubę.(...) Parowce odchodzą z Bremy i Hamburga w 3 kierunkach do Ameryki, a mianowicie: I. do Nowego Yorku, - II. do Baltimore bezpośrednio i III. do Galvestonu. (...) Ubrania zaś narodowe, prowincyonalne nie nadają się do podróży za morze, bo w Ameryce noszą się wszyscy według mody dużych miast europejskich; wszelkie zaś prowincyonalne stroje europejskie są tam przedmiotem pośmiewiska. (...) Przybywszy do Nowego Yorku i wysiadłszy na stały ląd, każdy podróżny ma na razie mniej więcej uczucie huśtającego się okrętu, a szczególnie w nocy zdaje się, że cały dom i łóżko z nim się huśta. To uczucie niknie powoli już w 3-cim lub 4-tym dniu. (...) Wypocząwszy w Nowym Yorku po trudach podróży morskiej, puszcza się podróżny Polak najczęściej do Chicago (...). Przed 60 laty miejsce to, gdzie się obecnie wznosi Chicago, było lesiste, błotniste i zamieszkiwali je przeważnie dzicy Indyanie, którzy przed napływem białoskórych przybyszów usuwali się coraz dalej w dziewicze lasy. Obecnie bardzo rzadko można już spotkać w Chicago twarze typowe, z nosem orlim niby rzymskim, o cerze czerwonobrunatnej, wskazującej pochodzenie indyjskie. Daleko więcej można tu spotkać Murzynów o nosie spłaszczonym, wydętych wargach i cerze ciemnopopielatej, którzy dbają bardzo o cywilizację. Są oni usłużni, zręczni i starają się naśladować Europejczyków do tego stopnia, że się myją jak najczęściej w przekonaniu, iż zostaną także białymi (...). Kar…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/eca6885a771b3a0613f71824b111d27cedab7a68-5f55a40.jpeg
width: 2386
height: 1872

Eksperymentuj pod wodą
type: item
date: 2013-12-10T22:52:51.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
encoded: Małe aparaty potrafią robić zdjęcia bardzo dobrej jakości. To już wiemy. Ale jak zrobić zapierające dech w piersiach podwodne fotografie? Do takich zdjęć niezbędny będzie aparat w obudowie podwodnej wraz z szerokokątnym obiektywem. Będziemy też potrzebowali dużego portu, czyli jego obudowy. Im większy, tym łatwiej będzie nam wykonać takie zdjęcie. Nie uda nam się taki efekt, gdy będziemy korzystali z wodood­pornych kompaktów z malutką przednią soczewką obiektywu. Pod wodą używam Olympusa PEN ze względu na dużą kompaktowość sprzętu, ale też możliwość korzystania z większych portów. Jednak zaopatrzenie się w odpowiedni sprzęt to dopiero początek. Oczywiście. Musimy mieć jeszcze ciekawy motyw do sfotografowania. I to zarówno nad wodą, jak i pod nią. Oba fragmenty tego zdjęcia będą musiały być interesujące dla odbiorcy. Nie uzyskamy dobrego zdjęcia, gdy któraś z jego połówek będzie nudna. Warto poświęcić czas i znaleźć ciekawe motywy, które umieścimy na fotografii. Nie potrzeba też głęboko nurkować. Większość z nich znajdziemy w płytkiej wodzie. Będziemy mogli wówczas pokazać dno, które nie będzie od nas zbyt daleko. Nie bez znaczenia oczywiście jest woda, w której wykonujemy tego typu zdjęcia. Jest to technika, która raczej sprawdzi się w ciepłych, czystych i przejrzystych akwenach niż w zimnych i mętnych, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni. Podczas wykonywania zdjęć trzeba też pamiętać, że woda pozornie powiększa obiekty. Na górze będziemy mieć jeden motyw daleko nad wodą, zaś drugi pod wodą będzie „bliżej nas”. Ustawiając ostrość, musimy o tym pamiętać. Dobrze jest przymknąć przysłonę, tak aby na tyle zwiększyć głębię ostrości, by oba fragmenty miały szanse być ostre. Warto pamiętać, że obraz powyżej linii wody będzie jaśniejszy niż ten poniżej. Można próbować zniwelować ten efekt, stosując filtry połówkowe szare. Najłatwiej jednak będzie doświetlić scenę pod wodą za pomocą lampy błyskowej. Drugi problem to krople na obudowie obiektywu. To kwestia opracowania metody w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8fa3f8d1876872e2cc8f9bd1120e9a9b285ad93d-f97f8a1.jpeg
width: 1656
height: 2206

Szwajcaria na zimę: Pociąg do nart
type: item
date: 2013-12-10T22:44:52.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
description: Gdyby ogłosić ranking najpiękniejszych w świecie tras kolejowych, szwajcarskie Koleje Retyckie miałyby duże szanse na zwycięstwo
encoded: Retyckie, czyli jakie? Punktualne, z panoramicznymi oknami, sunące po trasach wpisanych na listę UNESCO? Też! Ale samo słowo „retyckie” wywodzi się od łacińskiego Rheticus czy Rhaetia, antycznej krainy między Dunajem a Renem, co sprowadza się głównie do obszaru współczesnej Gryzonii. Dziś wszystko jest tam retyckie, także język (inaczej retoromański). Nic dziwnego, że również spółka kolejowa wpisała sobie ten przymiotnik w nazwę. I podbija serca turystów z całego świata. Trasa jak zabytek Pierwsze pociągi opatrzone logiem RhB (skrót od niemieckiego określenia Rhätische Bahn) zaczęły kursować już w 1890 r. i już wtedy były zelektryfikowane! Dzisiaj spółka użytkuje prawie 400 km torów (na marginesie mają one rozstaw dokładnie 1 m, czyli 43 cm mniej niż standardowe tory w Polsce) i kilkaset wagonów, od bardzo nowoczesnych, przez eleganckie salonki, po jeżdżące „zabytki”. Co ważne, wiele wagonów przystosowanych jest do przewozu rowerów (Szwajcaria to istny rowerowy raj), a zimą – nart (niektóre pociągi zastępują skibusy). Do najstarszych odcinków Kolei Retyckich należy trasa Ekspresu Bernina z Chur (stolicy Gryzonii) lub Davos (tam gdzie odbywają się doroczne szczyty ekonomiczne) do położonego już we Włoszech Tirano. W 2008 r., w stulecie jej istnienia, wpisano ją na listę UNESCO, doceniając w ten sposób nie tylko trud budowniczych, ale i osiągnięcie techniki, jakim było wybudowanie takiej drogi dobre sto lat temu. Na 144-kilometrowej trasie z Chur do Tirano mamy 196 mostów, 55 tuneli, koło Brusio spiralny (okrężny) wiadukt, często przedstawiany na zdjęciach promujących Szwajcarię, i do tego jeszcze spektakularne podjazdy (nachylenie do 70 stopni). Po drodze charakterystyczne czerwone wagoniki wjeżdżają na przełęcz Bernina (stąd nazwa linii) znajdującą się na wysokości 2253 m n.p.m., a to przecież sporo wyżej niż nasz Kasprowy. Nic dziwnego, że określa się tę trasę jako prowadzącą „od lodowców do palm” – po drodze rzeczywiście są lodowce, a pociąg kończy bieg na poziomi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fa0f2ad7629643a677c66c4d114a0203f8568872-020bcdf.jpeg
width: 3072
height: 2048

Szwajcaria na zimę: Bestie z Lötschental
type: item
date: 2013-12-10T22:34:07.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
description: Przerażające maski, zwierzęce skóry nieokrzesane maniery. Poznajcie tschäggätty, bohaterki karnawału w Lötschental.
encoded: Mroźny wieczór. Miasteczko Blatten w Kantonie Wallis tym razem nie poszło spać o godz. 20. Światła w domach są co prawda wygaszone, ale z zupełnie innego powodu. Dziś odbywa się słynna karnawałowa procesja. Po ulicach kręcą się opatuleni w koce ludzie. Napięcie rośnie. Kto z Blatten będzie w tym roku obserwatorem, a kto potworem? Ja stoję pod kościołem. Popijam grzane wino, które kupiłam za 5 franków na rynku, ale i tak marznę. Tomek, fotograf, poszedł rozejrzeć się po miasteczku. Mam do niego zadzwonić, jak się pojawią. One, czyli tschäggätty (czyt. czakaty). Z grubsza wiemy, co nas czeka, byliśmy w muzeum w Kippel. To druga miejscowość w dolinie Lötschental, pełna drewnianych kilkusetletnich domów, równie bajkowa jak Blatten i dwie pozostałe Wiler i Ferden. W muzeum wystawione są maski z XX w., wcześniejsze się nie zachowały, tradycja tschäggätt była zwalczana przez Kościół. Każda maska jest z drewna, czasem ze zwierzęcymi zębami powkładanymi w szeroki, złowieszczy uśmiech. Im bardziej potworna, tym lepiej. Oprócz niej tschäggätta nosi wypchane gałganami naramienniki, dzięki temu będzie jeszcze potężniejsza. Następnie narzuca na siebie skóry, które spina grubym skórzanym pasem. Na koniec przytracza sobie wielki krowi dzwonek, który będzie wydawał dźwięk przy każdym ruchu. Tradycja tschäggätt wywodzi się jeszcze ze średniowiecza. I wbrew pozorom nie ma korzeni w karnawale (choć odbywa się w tym samym czasie), ale z gangsterce! Mieszkańcy doliny nie zostali bowiem obdarowani przez Pana Boga po równo. Jedni żyli w nasłonecznionej, bogatszej części, inni w ciemniejszej, gdzie zbiory i humory były mizerne. Na przednówku, gdy naprawdę nie było co jeść, zdarzały się napady. A że wszyscy się znali, trzeba było sobie wymyślić przebranie. Za każdym razem inne, by nie dało się rozpoznać (dziś też co roku trzeba mieć nową maskę). Z czasem tschäggätty, czyli tak naprawdę miejscowe chłopaki, skupiły się na kobietach. Już nie okradali, ale nacierali śniegiem i obleśnie chrząkali…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7cc04fcf33a20d62f910717b342ce33755df7360-6dea9b6.jpeg
width: 3456
height: 2304

Szwajcaria na zimę: Fajerwerki na śniegu
type: item
date: 2013-12-10T22:05:29.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
description: Z jednej strony Jezioro Genewskie, z drugiej Mont Blanc. Bajeczne trasy zarówno dla nart zjazdowych, jak i dla biegówek. Plus świetne lokalne jedzenie, diabelskie napitki i imprezy pod gołym niebem. Villars umie cieszyć się zimą! Tekst Anita Szarlik
encoded: To się nazywa powitanie! Co prawda w Villars-sur-Ollon koło Jeziora Genewskiego, gdzie przyjechaliśmy późnym wieczorem, nikt na nas nie czekał, ale za to od razu po wyjściu z dworca wpadliśmy na bar. Taki zwykły góralski bar na świeżym powietrzu. W Polsce, Austrii czy nawet niemieckojęzycznej części Szwajcarii lałyby się tutaj strumieniem piwo, wysokoprocentowe sznapsy czy grzaniec. Tu zaś mroziły się szampany. Czekały na chętnych w wiaderkach z lodem (swoją drogą przy tej temperaturze powietrza zbędnym). Od razu poczuliśmy, że narty we francuskojęzycznej części Szwajcarii będą miały zupełnie inny, iście szampański charakter. Biegiem po ser Zanim jednak oddaliśmy się szaleństwu (i temu białemu, i pełnemu bąbelków), postanowiliśmy zwiedzić okolicę. Miasteczko Villars-sur-Ollon, a zwłaszcza jego wyrafinowaną kuchnię, poznaliśmy z grubsza wieczorem. W przyhotelowej restauracji Le Peppino zjedliśmy dania, których – naszym plebejskim zdaniem – nie powstydziłyby się lokale z gwiazdkami Michelin. Sałaty z alpejskich ziół, a także – uwaga! – kwiatów, okonie z Jeziora Genewskiego w delikatnym śmietanowym sosie, które zagryzaliśmy chrupiącym karmelem, świetne miejscowe wino… No właśnie, czas spalić te wszystkie kalorie. Ruszamy na objazd okolicy. Objazd, bo będziemy to robić na biegówkach. To nasz pierwszy raz! Towarzyszący nam przewodnik i zarazem instruktor tłumaczy, jak utrzymać tempo i nie zmęczyć się zbyt szybko... No dobra, na początek, jak nie wywalać się co chwila. Trochę nam wstyd, w końcu to my, Polacy, mamy Justynę Kowalczyk. Próbujemy odwrócić jego uwagę opowieściami o naszej najlepszej sports­mence, ale Dominique jest nieugięty. I utalentowany jako nauczyciel, bo po półgodzinnej lekcji w terenie suniemy po drodze wśród ośnieżonych świerków niczym nasza mistrzyni. Biegaczy na trasie do schroniska Le Refuge de Solalex jest sporo, ale to my zbieramy najwięcej braw od spacerujących. A przynajmniej tak nam się wydaje. W okolicy bardzo popularny jest też skitouring. Na…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e1ca6f379f5d1babb97f7dc904022e67a957e44f-5f55a40.jpeg
width: 2998
height: 1998

Szwajcaria na zimę: Aletsch Arena - Spacer po lodowcu
type: item
date: 2013-12-10T22:02:31.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Krystaliczne powietrze, skrzypiący śnieg, słońce od rana do wieczora i widok na najpiękniejsze czterotysięczniki Kantonu Wallis. Witamy w Aletsch Arena! To jedno z najbardziej malowniczych miejsc do jazdy na nartach w Szwajcarii. Idealne zwłaszcza dla rodzin z dziećmi. Z miasteczek Riederalp, Bettmeralp i Fiescheralp prowadzą trasy zarówno dla zupełnie początkujących, jak i bardzo zaawansowanych narciarzy. Są ośle łączki, ale i snowparki, gdzie aż prosi się, by poszaleć na przykład na half-pipie. Są świetnie przygotowane nartostrady oraz tereny, których nigdy nie tknął żaden ratrak. W sumie znajduje się tu 104 km tras i 35 wyciągów i gondolek. A co najważniejsze, rodzice znajdą tu świetną opiekę dla swoich dzieci. Oprócz zimowego przedszkola i szkółki narciarskiej ośrodek oferuje świetnie wyposażone wypożyczalnie sprzętu dla najmłodszych, śnieżny plac zabaw (niedaleko kaplicy Maria zum Schnee w Bettemeralp), a także kids club, czyli cały program rozrywkowy dla dzieciaków w weekendy w Riederalp. To tu znajduje się spektakularny, wciskający się między skały lodowiec Aletsch wpisany na listę UNESCO. Swoją drogą możemy w niego nawet wejść – dosłownie, bo chodzi o spacer korytarzami wydrążonymi w lodzie. A po powrocie z gór? Odpoczynek! Na przykład w ośrodkach spa&wellness, w czasie kąpieli w basenach z wodą termalną (choćby w Salina Maris w pobliskim Moerel). A potem czas na kolację. Królują tu urocze knajpki, gdzie serwuje się lokalne smakołyki. My polecamy Aelpler – makaron z serowym sosem z posypką z przysmażonej cebulki czy zapiekane z serem ziemniaczki podawane na małej patelence. Pycha! I to niezależnie, ile ma się lat. sankt moritz no to w drogĘ n Kanton: niemieckojęzyczna część Wallis. n Skipassy: 1-dniowy: 55 CHF dorośli, 47 CHF nastolatki w wieku 16–19 lat, 28 CHF dzieci 6–15 lat, poniżej 6 lat gratis, 6-dniowy odpowiednio – 273 CHF, 233 CHF i 137 CHF i gratis. n Noclegi: Walter & Franziska Walker-Rauber, Furkastrasse 14, Moerel (na dole kolejki prowadzącej do…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0a617606420243dbb9c9d18e334c7ec56521fd1b-7f77206.jpeg
width: 2764
height: 1844

Szwajcaria na zimę: Bramy Słońca (Les Portes du Soleil) - Jeden karnet, dwa kraje
type: item
date: 2013-12-10T22:00:02.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Jest w Bramach Słońca gdzie pojeździć! W ramach jednego karnetu mamy 650 km (!) tras obsługiwanych przez 197 wyciągów. I to nie tylko w Szwajcarii, ale też we Francji. Czasem trudno się połapać, gdzie przebiega granica (przejeżdżamy ją na nartach). Jednym ze sposobów na sprawdzenie, w którym kraju aktualnie się znajdujemy, jest wejście do restauracji i zapytanie, jaka waluta jest preferowana (euro czy franki). W orientacji pomagają też rzecz jasna charakterystyczne postrzępione góry, czyli masyw Dents-du-Midi i Dents Blanche, oraz inne widoki, np. na Jezioro Genewskie. Wybór tras jest ogromny, od bardzo prostych trawersów po jeden z najbardziej wymagających stoków świata, na tyle ekstremalny, że oznaczono go już nawet nie na czarno (jako trudny), ale pomarańczowo! Chodzi o tzw. Szwajcarską Ścianę (Le Mur Suisse), bardzo stromą, a do tego zwężającą się do szerokości zaledwie 10 m i z wielkimi muldami (ze względu na stromiznę żaden ratrak tam nie wjedzie). Chętnych do zjazdów ostrzega się, że oprócz kasków powinni mieć także ochraniacze pleców. A co po nartach? Skorzystajmy z okazji i nauczmy się grać w curling. W Champéry, głównym miasteczku szwajcarskiej części Bram Słońca, znajduje się kryte lodowisko, na którym w 2010 r. odbywały się curlingowe mistrzostwa świata. Szybko przekonamy się, że pchanie oszlifowanych kamieni i „szczotkowanie” lodu stanowi całkiem fajną zabawę. bramy sŁoŃca no to w drogĘ n Kanton: francuskojęzyczna część Wallis. n Skipassy: na całe Bramy Słońca (650 km tras): 1-dniowy – 57 CHF, 6-dniowy 270 CHF; tylko na stronę szwajcarską (100 km tras) – 1 dniowy 45 CHF, 6-dniowy 230 CHF. n Noclegi: dobre opinie ma sympatyczny hotel Suisse w samym centrum Champéry – ceny od 110 CHF. www.portedusoleil.com

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/312b95586ed5ba66965daa117aa95ba8dfff01c7-640f55d.jpeg
width: 2586
height: 1688

Szwajcaria na zimę: Sankt Moritz - Gwiazdy na śniegu
type: item
date: 2013-12-10T21:58:16.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Fakt, Sankt Moritz trąci snobizmem. Na stokach i ulicach aż roi się od gwiazd i szejków. Ale równocześnie jest tu też bardzo sportowo! Aż dwa razy odbywały się tu zimowe igrzyska olimpijskie (w 1928 i 1948 r.). Znajduje się tu aż 350 km tras podzielonych na trzy podregiony, każdy o innym charakterze. I tak na górze Corvatsch są najbardziej strome trasy, najbardziej urozmaicona jest szczycąca się trasą Pucharu Świata Corviglia, a Diavolezza to szansa m.in. na 10-kilometrowy zjazd po lodowcowej trasie, z założenia nieratrakowanej. Co więcej? Na zamarzniętym jeziorze można spróbować snowkitingu (jazda na nartach lub desce przy użyciu latawca). Jest też Olimpijski Tor Bobslejowy. Za równowartość ok. 850 zł można się na nim przejechać, oczywiście z instruktorem, bo bob pędzi z prędkością 130 km/h. Uwaga! Dozwolone od lat 18! sankt moritz no to w drogĘ n Kanton: Gryzonia. n Skipassy: 1-dniowy 45–73 CHF (cena zależy od wybranego ośrodka), 6-dniowy na wszystkie trasy – 365 CHF, dzieci w wieku do 6 lat – gratis. n Noclegi: hotel Salastrains – trochę oddalony od centrum, ale za to blisko wyciągów, no i tańszy niż hotele w mieście. Ceny ok. 200 CHF od osoby. Najtańsza opcja to Youth Hostel, gdzie za łóżko w pokoju 4-osobowym płaci się 60 CHF. www.engadin.stmoritz.ch

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c9c55d2ff0cb30857d44a09173ccedf2ca87e7f9-2ea4727.jpeg
width: 1824
height: 1214

Szwajcaria na zimę: Savognin - Palmy na stoku
type: item
date: 2013-12-10T21:56:09.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Ośrodek narciarski Savognin to dość kameralne miejsce, w którym nie sposób się ani zgubić, ani nudzić. Teren, gdzie się jeździ, to właściwie jedna góra (Piz Cartas, 2713 m), na szczyt której można dojechać orczykiem, oferująca 80 km tras, z najdłuższą o długości 11,5 km. Do wyboru są niebieskie i czerwone, czarnych brak, ale za to jest możliwość freeride’u. Komu znudzą się tradycyjne zjazdy na nartach lub desce, może popróbować innych sposobów na pokonywanie śnieżnych przestrzeni – w lokalnym Funsport Parku można pożyczyć skibike’i (rower na płozach), skifoxy (taboret na płozach) lub airboardy (materac z uchwytami, na którym sunie się po stoku głową w dół). Można się też przesiąść na tradycyjne sanki – wśród 18 km tras jest jedna 10,5-kilometrowa. Inna opcja? Prawdziwy beach bar! Piasek zastąpiony jest przez śnieg, na którym poustawiano leżaki, kolorowe parasole i palmy! Savognin no to w drogĘ n Kanton: Gryzonia. n Skipassy: 1-dniowy 56 CHF, 6-dniowy 259 CHF, gratis dzieci do 10 lat! n Noclegi: na zwolenników spania tuż przy dolnej stacji wyciągów czeka zadziwiający formą architektoniczną, w nocy kolorowo podświetlany hotel Cube, czyli „Sześcian” (faktycznie wygląda jak wielka kostka). Ceny od 183 CHF za nocleg (w tym 2 posiłki dziennie i skipass). www.savognin.ch

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/23d4b658e94690c85a8cf818ed4404530cb58d00-7e6b53b.jpeg
width: 2750
height: 1834

Szwajcaria na zimę: Davos-Klosters - Czarodziejska Góra
type: item
date: 2013-12-10T21:54:30.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: O tym, że Davos to najwyżej położone miasto Europy (1560 m n.p.m.), wie mało kto, podobnie jak o tym, że to właśnie w nim umiejscowiona jest akcja Czarodziejskiej góry Tomasza Manna. Na ogół kojarzy się Davos z organizowanym rokrocznie w styczniu Światowym Forum Ekonomicznym. No i z nartami, bo bezpośrednio ponad miastem i w niedalekiej okolicy czeka 307 km tras. Możliwości jest wiele – od typowo rodzinnych zjazdów, z których słynie rejon Klosters, po ekstremalne wyczyny pozatrasowe. Sława Davos od zawsze przyciągała znanych ludzi. Do szacownych gości należeli np. Robert Louis Stevenson (autor Wyspy skarbów) czy Sir Arthur Conan Doyle (twórca Sherlocka Holmesa). Dziś szusuje tu m.in. książę Karol. Davos- -Klosters no to w drogĘ n Kanton: Gryzonia. n Skipassy: 1-dniowy na wszystkie wyciągi – w zależności od sezonu 62–68 CHF, 6-dniowy 285-332 CHF. Za darmo dzieci do 6 roku życia. n Noclegi: miejsc noclegowych jest sporo, ale jest jeden obiekt szczególny – zlokalizowany w leśnej scenerii hotel Schatzalp, w którym T. Mann umieścił akcję swojej Czarodziejskiej góry. Ceny od 115 CHF za osobę. www.davosklosters.ch

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e3e927f68952af3c5134f2782d5971a340aca70a-a52d77a.jpeg
width: 2322
height: 2276

Szwajcaria na zimę: Crans-Montana - Szyk z adrenaliną
type: item
date: 2013-12-10T21:52:51.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Ośrodek reklamuje się hasłem „Sto procent słońca”, jako że większość z oferowanych 140 km nartostrad wytyczono od strony południowej. O śnieg mimo nasłonecznienia nie ma co się obawiać – w gotowości są oczywiście armatki, a poza tym jeździ się dość wysoko (górna stacja kolejki linowej to wysokość 2927 m). Dwie główne miejscowości regionu to zgodnie z nazwą Crans oraz Montana, chociaż wyciągi startują jeszcze z dwóch innych punktów, gdzie noclegi są zdecydowanie tańsze – chodzi o Aminonę oraz Barzettes-Violettes. Wszędzie znajdziemy sklepy znanych projektantów (Chanel, Prada, Gucci etc.), a także mamy szanse na spotkanie gwiazd. Apartamenty ma tu m.in. Sophia Loren, a także światowej klasy golfiści, jako że Crans-Montana to nie tylko słynny kurort narciarski, ale też golfowy. Crans- Montana no to w drogĘ n Kanton: francuskojęzyczna część Wallis. n Skipassy: w sezonie 2012/13 1-dniowy skipass kosztował 63 CHF, 6-dniowy 326 CHF. Za darmo jeżdżą dzieci do 6 roku życia. n Noclegi: sensowne ceny oferuje trzygwiazdkowy hotel Le Mont -Paisible, w którym noclegi zaczynają się od ok. 150 CHF za pokój dwuosobowy. www.crans-montana.ch

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3ff2d84c191c09b706061df18d98c94b6ca8a8ed-e270fd3.jpeg
width: 2358
height: 1576

Szwajcaria na zimę: Belalp-Blatten-Naters - Uwaga, wiedźmy na stoku!
type: item
date: 2013-12-10T21:49:48.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Jak na standardy alpejskie jest to ośrodek mały. Oferuje „tylko” 60 km tras, ale mimo to (a może dzięki temu) ma całkiem spore grono fanów. Na stoki Belalp (punktem startowym jest miasteczko Blatten, z którego po przesiadkach można dotrzeć na wysokość 3112 m) szczególnie warto wybrać się podczas odbywającego się w styczniu Wyścigu Czarownic („Belalp Hexe”) – najbliższy 18 stycznia. Impreza ma już ponad 30-letnią tradycję, a organizuje się ją w nawiązaniu do lokalnej legendy o złośliwej czarownicy. W XVI i XVII w. okolica słynęła z procesów kobiet posądzanych o czary (oczywiście kończyło się paleniem ich na stosie). Współczesne wiedźmy płci obojga, których na górski sabat zjeżdża się dobre ponad półtora tysiąca, są wyjątkowo sympatyczne. I trzeba przyznać, że umieją się zarówno bawić, jak i jeździć na deskach. Tak naprawdę czas zjazdu w zawodach nie jest istotny, bardziej liczy się wygląd – królują krzywe nosy, wymyślne stroje i obowiązkowe chustki lub kapelusze. Co do sprzętu, to kijki zamienia się często na miotły. Atmosfera jest przednia, zarówno dla samych czarownic, jak i widzów. A jeśli dodamy do tego Hexen Party zorganizowane wieczorem w dolinie, mamy szansę na naprawdę niezapomniane wrażenia. Belalp-Blat- ten-Naters no to w drogĘ n Kanton: niemieckojęzyczna część Wallis. n Skipassy: 1-dniowy 54 CHF, 6-dniowy – 271 CHF, dzieci do lat 6 darmo. n Noclegi: Silencehotel Edelweiss, gdzie rodziny z dziećmi mogą liczyć na opiekę nad swoimi maluchami. Ceny od ok. 50 CHF od osoby za noc w części 2-gwiazkowej i drożej w 3-gwiazdkowej. www.belalpbahnen.ch

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3dcdc67844403c4e2fec2fa783928eebf719440b-7fc4ddf.jpeg
width: 1198
height: 1474

Szwajcaria na zimę: Region Jungfrau Ski - Dziewica z Mnichem
type: item
date: 2013-12-10T21:47:37.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Prawie wszyscy nazywają ten ośrodek „Jungfrau” (od nazwy najwyższego w regionie szczytu), jednak na jeden skipass można jeździć też na sąsiednich górach, co sprawia, że pełna nazwa regionu to: Kleine Scheidegg-Männlichen, Mürren-Schilthorn, Grindelwald-First. Na jeden karnet mamy tu 214 km tras, w tym słynną prowadzącą do wioski Wengen trasę znaną z zawodów Pucharu Świata. Stolicą regionu jest miasteczko Grindelwald, w którym zresztą kończy się droga dojazdowa. Jeśli zdecydujemy się na zakwaterowanie w uroczych wioskach Mürren czy Wengen, samochód trzeba będzie zostawić niżej i do celu dotrzeć pociągiem. Zróżnicowanie tras jest bardzo duże, a widoki – rewelacyjne! Szczególnie docenimy je, jeśli wybierzemy się kolejką linową na górę Schilthorn (2971 m), gdzie znajduje się obrotowa, panoramiczna restauracja i gdzie kręcono W służbie Jej Królewskiej Mości, czyli jedną z części Bonda. Potem czeka nas 16-kilometrowy zjazd w dół. Warto też na kilka godzin odstawić narty i wjechać sobie kolejką (już normalną, szynową zębatką) na Jungfrau, gdzie pociąg kończy bieg na najwyższej w Europie stacji kolejowej (3454 m n.p.m.). Z góry w dół na nartach wprawdzie nie zjedziemy (w tym celu trzeba wysiąść na stacji pośredniej), ale za to mamy niezwykły widok na największy alpejski lodowiec – liczący około 23 km Aletsch (wpisano go na listę światowego dziedzictwa UNESCO). Warto wiedzieć, że Jungfrau (szczyt sięga 4158 m) to po prostu Dziewica, którą stojący po sąsiedzku, nieco niższy Mönch, czyli Mnich, „chroni” przed przysadzistym Eigerem, górą słynną wśród alpinistów (wystarczy spojrzeć na imponującą skałę Północnej Ściany Eigeru i zrozumiemy, na czym polega wyzwanie). Mnóstwo atrakcji jest też na po nartach, ewentualnie zamiast nart. Choćby sanki – w okolicy przygotowano ponad 100 km tras saneczkowych, w tym najdłuższą w świecie, 15-kilometrową „Big Pintenfritz”! jungfrau ski region no to w drogĘ n Kanton: Berno. n Skipassy: 1-dniowy 62 CHF, 6-dniowy (na cały region) – 323 CHF, dzie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5032b2d5d7522d0c1880b137619c379b128e040d-c32b217.jpeg
width: 2120
height: 1436

Szwajcaria na zimę: Leukerbad - Ze stoku do term, z term na stok
type: item
date: 2013-12-10T21:42:54.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: szwajcaria
encoded: Największy w Alpach ośrodek termalny – każdego dnia okoliczne źródła dostarczają 3,9 mln litra wody mającej temperaturę 51 stopni (ta w miejscowych basenach jest odpowiednio schładzana). Równocześnie jest to także sympatyczny, kameralny ośrodek narciarski, w którym można zapomnieć o samochodzie, bo wszystkie atrakcje (włącznie z punktami startowymi wyciągów) znajdują się w zasięgu spaceru. Początkujący narciarze mają do dyspozycji łatwy stoczek na obrzeżach miasteczka, podczas gdy ci, którzy jeździć umieją, wciągają się kolejką linową lub gondolkami pod szczyt Torrent (z najwyżej dojeżdżających krzesełek wysiada się na wysokości 2610 m). Do dyspozycji są 52 km tras, długich, w większości czerwonych i czarnych, ale uwaga – nie ma praktycznie stoków do zjazdów off-piste! Maskotką miasteczka jest syrenka. To podpowiedź, że i my powinniśmy zanurzyć się w wodzie – do dyspozycji jest ok. 30 basenów połączonych z zabiegami wellness (szczególne hity stanowią tzw. Sauna Village oraz Termy Rzymskie). A co do basenów, to można w nich nie tylko kończyć, ale też rozpoczynać dzień, i to jak – szampańskim śniadaniem! Kanapki, łososie, no i szampan pływają na drewnianych tacach, podczas gdy my, pławiąc się w wodzie, nabieramy energii, która potem przyda się na stoku. Leukerbad no to w drogĘ n Kanton: niemieckojęzyczna część Wallis. n Skipassy: 1-dniowy 55 CHF, 6-dniowy 279 CHF, za darmo jeżdżą dzieci do lat 8. n Noclegi: dobrym wyborem jest czterogwiazdkowy hotel Quellenhof, gdzie nocleg w pokoju dwuosobowym kosztuje 99–115 CHF, a my jako jego goście mamy liczne zniżki na termy czy wyciągi. www.leukerbad.ch

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e2e8f954c1a772c6f8538ef12137bdde75ef4e69-e5916d1.jpeg
width: 1966
height: 1528

Tasmania: Idź do diabła!
type: item
date: 2013-05-01T20:00:00.000Z
creator: Burda Media
subject: Test Travelera
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: tasmania
description: Jest wielkości średniego psa. Czarny jak smoła, krępy, przysadzisty, patrzy na świat ciemnymi ślepiami. Czas na 30. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć!
encoded: Z byle powodu wyje, charczy i przeraźliwie jęczy. Gdy się czegoś boi, roztacza wokół siebie okropny smród. Mieszka w lasach Tasmanii. W dzień śpi, a nocą buszuje w krzakach w poszukiwaniu czegoś na ząb. Zje wszystko, co mu wpadnie do pyska: ptaka, jaszczurkę, gryzonia. Po takim przedstawieniu nie ma wątpliwości, z kim mamy do czynienia: to diabeł. Ale temu diabłu trzeba pomóc. Kilka lat temu trafił na listę zwierząt zagrożonych wymarciem. Jego populacja szybko się zmniejsza, a powodem jest śmiertelna choroba – rak pyska – która zabiła już niemal co drugiego osobnika. Najgorsze, że nowotwór jest zakaźny i przenosi się z jednego zwierzęcia na drugie wtedy, gdy te się gryzą. A gryzą się i awanturują bez przerwy – taka ich diabelska natura. I chociaż do specjalnie sympatycznych zwierząt nie należą, warto je zobaczyć w ich naturalnym środowisku. W końcu to największe torbacze na świecie. Trzeba mieć nadzieję, że naukowcy zdążą coś wymyślić i diabły nie podzielą losu wilka workowatego, który wymarł w XX w. (JZ) NO TO W DROGĘ: JAK ■ Lot z Sydney (300 zł) lub prom z Melbourne (rejs trwa 9 godz.). Jednodniowe wyprawy do tzw. Diabelskiej Kuchni kosztują 100 dol. (jeśli nie zobaczysz diabła, dostaniesz zwrot pieniędzy). WWW ■ www.greatwalkstasmania.com, www.spiritoftasmania.com.au

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/324b078b17ae8d9f122ec6234b244b9ead3afd6b-ab42e94.jpeg
width: 154
height: 108

Regiony Europy
type: item
date: 2013-04-12T20:12:08.000Z
creator: Burda Media
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: regiony
description: „Wiecie, jaka jest najzabawniejsza rzecz dotycząca Europy?” – zapytał jeden z bohaterów kultowego filmu Pulp Fiction i zaraz sam sobie odpowiedział: „To, że w niej ciągle napotykasz różnice”.
encoded: W pełni się zgadzamy! Europejskie kraje trudno wrzucić do jednego worka. Mało tego, ciężko pisać o całej Francji, całej Anglii czy całej Hiszpanii. Tyle w nich rozmaitych tradycji, stylów życia, języków, smaków! Dlatego rozpoczynamy nowy cykl artykułów o europejskich regionach. Wszystko po to, by jeszcze bardziej zadziwiać naszą różnorodnością. I innych, i siebie. Szwajcaria - kanton Gryzonia - 7 sposobów na wakacje w Gryzonii - Na adrenalinie Gryzonia dla aktywnych - Chur anielski 24 godziny w stolicy Gryzonii - Regiony Europy

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400