National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T14:53:55.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kraków - O Nowej to Hucie
items: Odchodzący świat Borysa Malkina
items: Małopolska-szlak architektury drewnianej
items: Jura krakowsko-częstochowska
items: Zakopane
items: Kopiec Krakusa
items: Dookoła Polski- Szklarska Poręba
items: Orient Express - stylowo, ale z suspensem

Kraków - O Nowej to Hucie
type: item
date: 2010-08-30T06:10:00.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kraków
subject: traveler
subject: zabytki
description: Socrealizm dla turysty. Sztuka dla konesera.
encoded: Przed restauracją Stylowa z 1956 r. parkuje czarny trabant. Kierowca odziany jest w przydługą marynarkę z lat 80., na głowie ma nieco sfatygowany beret. Pasażerowie wyglądają współcześnie, by nie powiedzieć trendy. To zagraniczni turyści korzystający z oferty jednej z firm proponujących zwiedzanie Nowej Huty w duchu realnego socjalizmu. Grupę Anglików spotykam jeszcze na osiedlu Górali. Tym razem goście gramolą się na czołg, główną tutejszą atrakcję turystyczną. Co ich tak naprawdę przyciąga do Nowej Huty? Przecież, jak mówi z przekąsem Paweł Derlatka, właściciel klimatycznego Klubu 1949 pełnego pamiątek po PRL (klub niebawem wprowadzi się do jednego z pomieszczeń przy kinie Sfinks i będzie funkcjonować pod nazwą C2 Południe Cafe): „w mniemaniu rodowitych krakusów Huta nie ma nic ciekawego do zaproponowania”. A jednak Nowa Huta uwodzi. Bo to inna bajka. Urbanistyczna i architektoniczna. Socrealistyczna. Ale nie tylko. Zacznijmy zwiedzanie nietypowo. Kulturalnie. Polska Ludowa dbała (oficjalnie) o rozwój duchowy swoich robotników. Do dziś działa tu Teatr Ludowy, zbudowany w 1955 r. Sztuki naturalnie już nie są tak nachalnie optymistyczne jak kiedyś. Na scenie Stolarni, która pojawiła się w miejsce dawnych warsztatów stolarskich, teraz mówi się o wykluczeniu, przemocy, agresji. Ale to niejedyny teatr, który warto w Nowej Hucie odwiedzić. Pięć lat temu na osiedlu Szkolne przeniósł się z krakowskiego Kazimierza Teatr Łaźnia Nowa. I szybko stał się jednym z najmodniejszych punktów miasta. Teatr nie boi się eksperymentów. Ani swoich sąsiadów. Obok profesjonalistów, występuje tu na przykład nowohucki bokser czy wychowanek pobliskiego domu poprawczego. Jeśli ktoś stawia na „najważniejszą ze sztuk”, czyli film, powinien wybrać się do studyjnego Sfinksa. To jedyne wciąż czynne kino z epoki. Zamiast reklam puszczana jest tu Nowohucka Kronika Filmowa. Dwa inne kina Światowid i Świt co prawda zakończyły swoją filmową przygodę w latach 90., ale też nie popadły w zapomnienie. W da…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/114b5ad7c449e8ced8d7e17f14b61b02dc83b7f1-a529614.jpeg
width: 800
height: 533

Odchodzący świat Borysa Malkina
type: item
date: 2009-04-04T18:54:59.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: etnografia
subject: podróże
description: W czasie pobytu u Indian Tapirape raz poczułem nagle ból mięśni głowy, tuż nad czołem. Ból był raczej lokalny, ale przez kilka dni uparcie dręczył, utrudniając sen. Nie miałem pojęcia, jaka była tego przyczyna. Wymacałem jakiś mały guz i obok dwa dalsze. Guzy powoli rosły, ale ból ustał.
encoded: Wreszcie zdałem sobie sprawę, że w tych guzach hoduję znane prawie w całej tropikalnej Ameryce pasożyty bicho, czyli czerwie muchy Dermatobia hominis pasożytujące na ssakach, w tym i na ludziach. Orientowałem się, co to jest, ale głowę miałem nabitą instrukcjami dwóch bardzo znanych podręczników entomologii medycznej. Zalecały jak najszybsze usunięcie nieproszonych gości drogą chirurgiczną. Guzy nabrały wręcz imponujących rozmiarów. Udałem się do Belem, do lekarza, jak się okazało z wykształcenia chirurga, który nauki medyczne pobierał we Francji. Jak na chirurga przystało, zabrał się ostro do dzieła i w miejscowym znieczuleniu przeciął dwa guzy. Ale coś mu kiepsko szło. Zamiast wyciągnąć całego czerwia, przeciął go na dwoje i część zgubił. Drugiego też nieco poharatał, więc i w tej ranie zostawił jakiś jego fragment. Trzeci guz, na moje życzenie, zostawił. Zdecydowałem hodować go dalej i zobaczyć, co z tego wyniknie. Jako że zabieg nie należał do udanych, co drugi dzień musiałem jeździć na zmianę opatrunku. Trwało to prawie dziesięć dni [...]. W końcu znudziło mi się oczekiwanie, aż larwa sama wyjdzie. Któregoś dnia odwiedziłem mojego przyjaciela. Rzucił okiem na mój „nabytek” entomologiczny i zapytał: – Chcesz, bym ci go wyciągnął? – Tak – odpowiedziałem. – Daj mi nieco waty i spirytus. Ruchem eksperta wziął watę w palce, ucisnął guz od dołu i wyskoczył duży czerw. Posmarował skórę spirytusem i na tym całą sprawę zakończył. Ja tymczasem załadowałem czerwia do probówki, umieszczając na niej odpowiednią informację, m.in. tę, że żywicielem pasożyta był niżej podpisany, a po wielu podróżach owa larwa Dermatobia hominis wylądowała w Instytucie Zoologii PAN w Warszawie, jako – zdaje mi się – pierwszy okaz tego rodzaju w ich zbiorach. To, wydawałoby się, drobne wydarzenie świetnie charakteryzuje Borysa Malkina – przyrodnika, antropologa, fotografa, filmowca-dokumentalistę, badacza kultur Indian Ameryki Południowej. I wytrawnego podróżnika, którego w świat gnało nie snobi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/83adf3655d0f693ce0fb0955d15da70c422c7fee-46c8270.jpeg
width: 501
height: 480

Małopolska-szlak architektury drewnianej
type: item
date: 2009-04-03T05:29:23.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cerkwie
subject: dwory
subject: kościoły
subject: zabytki
description: Szlak architektury drewnianej pozwala zobaczyć bogactwo budownictwa południowo-wschodniej Polski – kościoły, cerkwie, dzwonnice, dwory, spichlerze i wiejskie chaty. Każdy może wytyczyć własny szlak.
encoded: Z Krakowa, gdzie swój początek ma Małopolski Szlak Architektury Drewnianej (cały Szlak Architektury Drewnianej kończy się w Medyce na granicy polsko-ukraińskiej), wyruszam w piątkowe popołudnie. Tego dnia czasu wystarczy mi na zwiedzenie tylko dwu obiektów, ale za to niezmiernie ciekawych. Kieruję się do Lipnicy Murowanej. Przewrotnie właśnie tu zachował się drewniany kościół św. Leonarda. Legenda głosi, że zbudowano go w 1141 r., w miejscu gdzie stała pogańska gontyna. O jego przedchrześcijańskich korzeniach ma świadczyć drewniany słup podtrzymujący ołtarz – rzeźba Świętowita. Zastanawiam się, jak to możliwe, by w chrześcijańskim kościele zachowało się do dziś przedstawienie pogańskiego bożka? – Być może stało się tak dlatego, że słup zamieniono na krzyż poprzez przybicie do niego poziomej belki. Taki stan rzeczy, jak opowiadali mi parafianie, trwał do lat 50. XX w. – wyjaśnia mi ksiądz Zbigniew Kras, proboszcz Lipnicy. Obecny kościół, wzniesiony w XV w., należy do najcenniejszych drewnianych kościołów gotyckich w Polsce – kilka lat temu został wpisany na listę UNESCO. Stoi na starym cmentarzu, dostać się do niego można przez most na Uszwicy. Ta wijąca się niewinnie rzeczka podczas powodzi w 1997 r. podmyła fundamenty i niewiele brakowało, by zniszczyła kościół. Mieszkańcy uratowali świątynię, przywiązując ją linami do rosnących obok wiekowych drzew. Wewnątrz od razu zwraca uwagę bogata dekoracja malarska. Najstarsza, tzw. patronowa, czyli wykonywana za pomocą szablonów, powstała w XV w. Z późniejszego okresu pochodzą wielobarwne malowidła na ścianach prezbiterium przedstawiające Ukrzyżowanie, Ostatnią Wieczerzę, Maryję ze św. Szymonem z Lipnicy i Sąd Ostateczny. Parapet chóru pokrywają ludowe przedstawienia Dziesięciu Przykazań. W Lipnicy idę jeszcze obejrzeć ryneczek, przy którym stoją nieliczne drewniane parterowe domy z XIX w. z podcieniami wspartymi na słupach. Ta charakterystyczna zabudowa dobrze oddaje układ i walory dawnego średniowiecznego miasta targowego…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/176174d068158f7cb793cd5a09278df569778fef-1e8085a.jpeg
width: 640
height: 426

Jura krakowsko-częstochowska
type: item
date: 2009-03-23T10:46:26.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jura krakowsko-częstochowska
subject: ojcowski park narodowy
subject: trekking
subject: władysław łokietek
subject: wspinaczka
subject: zamki
description: Dla wspinaczy i amatorów pięknych widoków
encoded: Dla wspinaczy i amatorów pięknych widoków Dawniej ludzie szukali wśród skał i pieczar Jury Krakowsko-Częstochowskiej raczej schronienia niż przygody, a najstarsze ślady pobytu człowieka – sprzed 300 tys. lat – odkryto niedawno w Jaskini Biśnik. Groty strzał i bełtów, ostrogi i inne elementy uzbrojenia wskazują, że w średniowieczu w jaskiniach szukali schronienia zbrojni rycerze. Według legendy na początku XIV w. w jednej z jaskiń ukrywał się przed królem czeskim Wacławem II przyszły król Polski Władysław Łokietek. Władcę miał uratować pająk, którego gęsta sieć zasłoniła wejście do jaskini. Uraczona w jednym z barów mrożącymi krew w żyłach opowieściami o zamieszkującym tutejsze jaskinie jadowitym pająku Meta menardi, bacznie obserwowałam ściany komnat Groty Łokietka. Dopiero później pracownik Ojcowskiego Parku Narodowego zapewnił mnie, że ze strony pająka nic nam nie grozi. Jurajskie skałki, których krajobrazy zauroczyły już niejednego, swoje obecne kształty zawdzięczają procesom geologicznym sprzed milionów lat. Przed około 180 mln lat obszar Jury pokrywało ciepłe morze. Szkielety i pancerze organizmów zbudowane z węglanu wapnia opadały na dno i z czasem utworzyły grubą warstwę wapieni. Potem morze zaczęło się wycofywać, a dzięki erozji powstały tak charakterystyczne dla krajobrazu Jury skałki, ostańce i jaskinie. Naturalne walory obronne terenu wykorzystywano od średniowiecza, wznosząc zamki. Ilekroć jestem w jednym z najpiękniejszych – w Ogrodzieńcu – zdumiewa mnie, jak harmonijnie średniowieczni budowniczowie wkomponowali go w olśniewające bielą kamienne otoczenie. Czasem trudno odróżnić, co jest dziełem ludzi, a co stworzyła natura. Po zachodzie słońca ruiny zamku zmieniają oblicze. Ponoć każdy dukat, za który Stanisław Warszycki nabył warownię w Ogrodzieńcu, zbroczony był krwią jego poddanych. Teraz okrutnik pojawia się pod postacią czarnego psa z łańcuchem u szyi, pokutując za niecne uczynki. Zamek w Olsztynie też jest miejscem, w którym straszy. Duch niepokor…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e6ec09366f60ce089fdf143687e4621eb3014769-73a4680.jpeg
width: 500
height: 362

Zakopane
type: item
date: 2009-03-22T20:18:07.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: giewont
subject: góry
subject: krupówki
subject: obyczaje
subject: podróże
subject: tatry
subject: tradycje
subject: zakopane
description: Aby przyciągnąć turystę, który ma dziś możliwości wyboru, trzeba mu zaoferować coś szczególnego. Legenda zbójnickiej wolności, góralskiej śwarności, krzepy i charakteru, z folklorystycznymi dodatkami, w Zakopanem jest jak znalazł.
encoded: ZBÓJNICKA ZABAWA Gdy spada śnieg i góry przybierają bajkowy wygląd, Zakopane z ochotą zanurza się w góralskim karnawale. Wtedy dozwolone są wszelkie hulanki i swawole. – Witojcie u nos – huknął tubalny głos. Dopiero po chwili zorientowałam się, że zaproszenie było skierowane nie do mnie, lecz do pary przede mną. Mnie zaś, choć nawet nie zdążyłam jeszcze przekroczyć progu karczmy, postawny góral zagrodził drogę. – A wy tu cego? – syknął. – Dzisiaj mamy rezerwacjo. No ładnie – pomyślałam – ja tu specjalnie przyjeżdżam skuszona wizją prawdziwej góralsko-zbójnickiej biesiady, szukam tej knajpy w zimowych ciemnościach, wdrapuję się po śliskich schodach, a tu takie przywitanie. Przynajmniej wiem jednak, że dobrze trafiłam, a opowieści o surowych, niby-góralskich zwyczajach w Chacie Zbójnickiej są prawdziwe. Ale tak łatwo się nie poddaję. Nie zważając na opór rozmówcy, oznajmiam, że „ja tylko na chwilę” i wchodzę do izby. – A to kuknijcie se – zgodził się, łypiąc podejrzliwie, a potem głośno zamknął za mną drewniane drzwi. Rozglądam się dokoła – w rogu izby już do grania sposobi się góralska kapela, z kuchni rozchodzi się smakowity zapach mięsiwa i kwaśnicy roznoszonej w żeliwnych kociołkach. Wchodzę głębiej – na poddasze, gdzie przy stołach siedzą pierwsi goście, a nad ich głowami wiszą... pęki obciętych krawatów. – Skąd się tu wzięły? – pytam, wskazując na szczątki atrybutów męskości. – Ano wchodzi chop w krawacie, to mu się go obcina – kwituje ostatni już chyba prawdziwy zbójnik. Zbójnicy – uzbrojeni w ciupagi, noże, pistolety i strzelby – napadali niegdyś na karczmy i handlarzy, zachodzili do baców, grabili oscypki, pili wódkę i wino, zarzynali owce i kazali je gotować w maśle i słodkim mleku. Ucztowali i tańcowali, dopóki sen i pijaństwo ich nie zmorzyło. Nie brakowało im sprytu. Opowiadał słynny Sabała, który ponoć w młodości też zbójował, jak to Wojciech Mateja z Zakopanego, zwiedziawszy się o grubej karczmarce, tak rzekł do kompanów: „Ja się będę brał do karcmarki,…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/db036f67bd8220caa74f5152b980ded9d6d4f561-a507d3e.jpeg
width: 640
height: 426

Kopiec Krakusa
type: item
date: 2009-03-22T18:41:00.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kraków
subject: legenda
subject: mity
description: Mit to prawdziwa historia, która kiedyś zdarzyła się naprawdę. Wierząc w to, Schliemann odnalazł słynną Troję.
encoded: Niemiecki archeolog uwierzył pieśniom Homera i odnalazł starożytne miasto. Kiedy więc w 1934 r. rozpoczęto długo oczekiwane i śledzone z zainteresowaniem badania archeologiczne kopca Krakusa, nadzieje były ogromne. Prace zakończyły się jednak rozczarowaniem. Nie znaleziono szczątków władcy ani żadnego innego pochówku. Czyżby w legendzie o Kraku nie było ziarna prawdy? Funkcje Kopca próbowano wyjaśniać na różne sposoby. Niektórzy uważali, że był strażnicą do obserwacji wroga, inni, że oznaczał bród albo że był miejscem sądów. Widziano w nim ołtarz słońca, uroczysko boga Heraklesa lub dzieło Celtów. Jednak ostatnio tezę o grobowym charakterze kopca wsparły nowe argumenty. Analizując XVIII-wieczne mapy Krakowa, historyk Leszek Słupecki odnalazł w pobliżu skupisko innych kopców. Czyżby więc kopiec Krakusa był elementem wielkiego cmentarzyska kurhanowego? Słupecki uważa, że tak. Najprawdopodobniej stanowił nekropolię władców rządzących w Krakowie w VIII–X w. i pochowanych przy nich przedstawicieli elit. Dlaczego więc nie znaleziono grobu? Przyczyny mogą być różne. Nie przebadano całości kopca, a groby często nie były umieszczane centralnie, m.in. z obawy przed rabusiami. Może to tylko symboliczny nasyp na pamiątkę bohatera, którego zwłok nie udało się odzyskać? Poza tym pogańscy mieszkańcy Małopolski palili zmarłych na stosie, a ich szczątki wkładali do glinianych popielnic stawianych na szczycie kurhanu. Znalezienie ich po wiekach może być trudne. Za grobowym charakterem kopca może także przemawiać tzw. święto Rękawki obchodzone przez krakowian. We wtorek po Wielkanocy gromadzą się oni w okolicach kościółka św. Benedykta (kiedyś, przed zaborem pruskim, na Kopcu Krakusa). Kramy odpustowe pełne słodyczy i tandetnych zabawek, strzelnice i karuzele to odległe echo starodawnego obyczaju związanego z kultem zmarłych. No to w drogę – Kopiec Krakusa Znajduje się na prawym brzegu Wisły, w dzielnicy Pogórze (okolice ul. Wielickiej). Dojazd spod Dworca Głównego tramwajami nr 3, 13…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b80f0358f0a73a6a3b155559d407ff240c5b5d07-554f49f.jpeg
width: 500
height: 334

Dookoła Polski- Szklarska Poręba
type: item
date: 2009-03-19T20:44:57.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: historia
subject: narciarstwo
subject: natura
subject: szklarska poręba
subject: zdjęcia
subject: zwiedzanie
description: Nad wejściem do kamiennego budynku widniały słowa Mente et maleo, czyli myślą i młotem. Brama główna była zamknięta. Postanowiłam więc poszukać wejścia.
encoded: Rozglądałam się wśród labiryntu przeszklonych gablot wypełnionych różnokolorowymi kamieniami. Schylając się, weszłam w niski kamienny tunel, który doprowadził mnie do dużego, mrocznego pomieszczenia z tlącym się paleniskiem pośrodku. Z jednej strony stał drewniany tron z oparciem zakończonym trzema demonicznymi twarzami i siedziskiem wymoszczonym skórą , u powały suszyły się zioła. Wokół ani żywego ducha. Poczułam się trochę nieswojo. Nagle pojawił się mężczyzna w płaszczu i skórzanym kapeluszu i rzekł: – Za chwilę spotkanie z Wielkim Mistrzem Walońskim. Wielki Mistrz, czyli Juliusz Naumowicz, ciągle rozbudowuje swoją Starą Chatę Walońską, położoną na terenie dawnej osady leśnej z XVI w. Wraz z podobnymi sobie zapaleńcami z Sudeckiego Bractwa Walońskiego kreuje Szklarską Porębę na mineralogiczną stolicę Polski. O bogactwach tej okolicy wie chyba wszystko, a obróbka kamieni nie ma przed nim żadnych tajemnic. – Bogactwa naturalne Sudetów objawiają się po każdym kataklizmie – podkreśla. – Wystarczy większa ulewa, by odsłoniły się gniazda minerałów. Gdy przyjrzeć się bliżej niepozornym białym kamieniom, które turyści depczą na ścieżce prowadzącej do chaty, okazuje się, że to kwarc górski. Szklarska Poręba i jej okolice to prawdziwe eldorado dla wielbicieli geologii, kolekcjonerów minerałów, radiestetów. W potokach i skałach można odnaleźć: fioletowe, fioletowo-czerwone i purpurowe ametysty, kryształy górskie i złocistobrunatne kwarce dymne, żółtawe o metalicznym połysku piryty (często mylone ze złotem ze względu na barwę i dlatego nazywane „złotem głupców”). Niegdyś płukano tu również: szafiry, szmaragdy, rubiny i cyrkony. – Dziś można natrafić na ich okruchy – mówi Naumowicz i snuje opowieści o minerałach i Walonach, którzy przyczynili się do powstania tego miasta. Poszukiwacze skarbów i szlachetnych kamieni przybyli z terenów dzisiejszej Belgii i Francji na przełomie XII i XIII w., by je odnaleźć i wydobywać w Karkonoszach i Górach Izerskich. Dzięki swoim umiejętności…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0df99a3cad16085ac29c80fc5421a8aa118db0cf-9ac00d4.jpeg
width: 600
height: 389

Orient Express - stylowo, ale z suspensem
type: item
date: 2009-03-18T09:47:05.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kolej
subject: orient express
subject: pociągi
subject: podróże
description: „Patrz jaka wesoła – mówiła jedna z kobiet, wskazując na radośnie podrygującą w rytm jazzowej muzyki starszą panią. – Ty też byś była taka zadowolona, jakbyś miała tyle pieniędzy – odparła z przekąsem jej towarzyszka
encoded: Tego typu rozmowy rozbrzmiewały na peronie po przyjeździe do Krakowa słynnego pociągu obecnie nazywanego Venice Simplon Orient Express. Tym razem po raz pierwszy w historii legendarny pojazd zatrzymał się na dłużej w Polsce. Firma, która organizuje podróże odrestaurowanym historycznym składem, postanowiła w ten sposób uczcić swoje 25-lecie. W Krakowie goście spędzili 2 dni, zwiedzając miasto „jedne z najpiękniejszych w Europie” – jak głosi firmowy folder turystyczny Journeys of Distinctions (mogli zobaczyć m.in. kopalnię soli w Wieliczce, Wadowice). Jeden dzień byli w Warszawie i kilka godzin w Malborku. 99 pasażerów m.in. z USA, Meksyku, Brazylii, Wielkiej Brytanii i Francji musiało zapłacić po 6 tysięcy euro za przejazd na trasie Wenecja–Wiedeń–Kraków–Warszawa–Praga. – To cena za komfort, jakiego nie zapewni żadne biuro turystyczne – mówi jedna z amerykańskich podróżnych. – Jadę tym pociągiem po raz kolejny i za każdym razem czuję, że to podróż mojego życia – opowiada inna. Kiedy tylko znalazłam się w pociągu, zauroczył mnie wystrój nawiązujący do tradycji dawnego Orient Expressu. Podziwiam przedziały o ścianach wyłożonych laką ze złocistymi, orientalnymi motywami. Maestrię szklanych paneli przedstawiających nagie postaci ludzkie z winną latoroślą zaprojektowane przez René Lalique’a – jednego z najwybitniejszych twórców okresu Art Deco. Równo ułożone stylowe srebrne sztućce, porcelanowa zastawa i kryształowe kieliszki przypominają o świetnej kuchni, z której od samego początku słynął Orient–Express. – Na tę podróż przygotowaliśmy kilkanaście rodzajów menu. Głównie potrawy kuchni włoskiej i francuskiej, a do picia wina – w tym najdroższe Chateau Margo, szampany, wódkę – opowiada szef kuchni Christian Bodiguel. Na kolację mężczyźni i kobiety przychodzą w eleganckich strojach. „Wtedy można poczuć się niczym gwiazda filmowa” – opowiadają pasażerowie. – Pociągiem podróżowali m.in. John Travolta, Lisa Minelli, Paul Newman i Peter Gabriel – opowiada Mario należący do 40-…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/02e0ee9b150583771fc53e47483023a4f7c0b37e-91e334c.jpeg
width: 640
height: 427