National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T11:00:28.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Jak dobrać narty [PORADNIK TRAVELERA]
items: Rajska Gwadelupa. Kiedy jechać na francuską wyspę na Karaibach
items: Andora: kraj szmuglerów i narciarzy
items: Portugalia: Czar Estremadury, któremu nie da się oprzeć
items: Innsbruck
items: Narty. Szwajcaria - Zermatt
items: Narty. Austria - Villach
items: Biegówek czar
items: Antonio Gaudi

Jak dobrać narty [PORADNIK TRAVELERA]
type: item
date: 2022-08-09T09:55:00.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jazda na nartach
subject: narciarstwo
subject: porady
subject: Wolny czas
subject: wyjazd na narty
subject: wyprawy
subject: zakupy
description: Chcesz w końcu kupić własne narty, aby więcej nie korzystać z wypożyczalni? A może poprzedni model zdążył się już zestarzeć i czas na nowe narty? Sprawdź, jak dobrać narty dostosowane do osoby i stylu jazdy.
encoded: W tym artykule: Jak dobrać narty – slalomowe, gigantowe, crossowe Jak dobrać narty – allround, czyli deska dla każdego Jak dobrać wiązania Jak dobrać buty narciarskie Jak dobrać kijki i kaski Ile to kosztuje? Kiedy w 1998 roku austriacki narciarz alpejski Hermann Maier po raz pierwszy stawał na podium Pucharu Świata, nie mógł przewidzieć, że swoje masywne, czerwone narty firmy Atomic odstawi szybko do kąta. Dzięki kosmicznym technologiem nowe modele stają się coraz lżejsze, a do skrętów nie potrzeba już siły Terminatora. Rewolucja w narciarstwie zaczęła się kilkanaście lat temu, odkąd pojawiły się pierwsze carvingi. Mocno wcięte w talii, dużo krótsze od nart tradycyjnych, były początkowo wyśmiewane. Szybko jednak świat oszalał na punkcie nowych desek. Z roku na rok pojawiało się więcej jeszcze mocniej taliowanych nart, na których można niemal kręcić piruety, skakać lub rozkoszować się szusowaniem w skos stoku bez kijków. Z boku trochę przypomina to jazdę na snowboardzie, choć różnice są zasadnicze. Przede wszystkim do ślizgów mamy dwie deski, nie jedną. Mówi się, że dziś nie ma złych nart. Są tylko źle dopasowane do stylu jazdy. Kuszą najnowsze modele Salomona, Fischera, Heada, Voelkla, Dynastara, Atomica. Zdarzają się też okazje wśród modeli pozakatalogowych po przystępnych cenach. W tym gąszczu sprzętu znalezienie czegoś odpowiedniego przypomina nieraz błądzenie w gęstym lesie. Bez przewodnika ani rusz. Gdzie na narty w Polsce? Oto najlepsze stoki w Polsce! 13 najlepszych lokalizacji Polska nie jest krajem górskim, ale zimowych kurortów jest u nas pod dostatkiem. Malownicze krajobrazy i bogata, świetnie rozbudowana infrastruktura - to właśnie te dwa czynniki sprawiają, ż... Jak dobrać narty – slalomowe, gigantowe, crossowe Niektórzy dobierając narty, sugerują się tylko wzrostem, co jest częstym błędem. O ich długości powinna decydować przede wszystkim waga narciarza i umiejętności. Zbyt krótka deska będzie bardzo wywrotna, a kiedy weźmiemy zbyt długą, napocimy się…

jak-dobrac-narty-36061be.jpeg
width: 2121
height: 1414

Rajska Gwadelupa. Kiedy jechać na francuską wyspę na Karaibach
type: item
date: 2022-07-08T07:12:07.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: francja
subject: gwadelupa
subject: karaiby
subject: morze karaibskie
subject: rejsy
subject: Travel
description: Feerie kolorów, tropikalne plaże, aromatyczna kuchnia kreolska. Gwadelupa to jeden z najciekawszych departamentów zamorskich Francji.
encoded: W tym artykule: Gwadelupa – Kolorowa historia Gwadelupa – Atrakcje Gwadelupa – Co zjeść na wyspie Gwadelupa – Jak dotrzeć na wyspę? Gwadelupa – Kiedy jechać? Ukształtowana jak wielki motyl o niejednakowych skrzydłach Gwadelupa składa się w gruncie rzeczy z dwóch osobnych wysp, zbliżonych do siebie w wyniku wstrząsów sejsmicznych i połączonych mostem nad Rivière Salée (Słoną Rzeką). Zachodnie skrzydło nosi nazwę Basse-Terre. Skupione tu, pokryte zielenią wulkaniczne wzniesienia są ułożone południkowo, a ich kulminację stanowi krater aktywnego wulkanu Soufrière (1467 m. n.p.m.). Dla kontrastu wschodnie skrzydło, zwane Grande-Terre, jest rozległym, suchym płaskowyżem wapiennym, otoczonym plażami i rafami koralowymi. Archipelag Gwadelupy tworzą przybrzeżne wyspy La Désirade, Marie-Galante oraz osiem maleńkich wysepek Les Saintes. Gwadelupa – Kolorowa historia Być morze zainspirowani dziesiątkami potoków i wodospadów, spływającymi w dół pokrytych wilgotnym lasem równikowym zboczy Basse-Terre, Karaibowie nazwali wyspę Karukera (Wyspa Pięknych Wód). Krzysztof Kolumb przepłynął obok niej w 1493 roku i przemianował ją na Santa María de Guadelupe de Extramadura na część słynnego hiszpańskiego klasztoru. 150 lat później Francuzi zagospodarowali wyspę, osiedlając na niej kolonistów, którzy przez 3 lata odpracowywali koszty podróży. Nieprzyzwyczajeni do tropikalnych warunków, gospodarzyli ze zmiennym szczęściem do czasu, gdy czteroletnia okupacja brytyjska spowodowała ożywienie plantacji. Powolny początek sprawił, że Gwadelupa była zarządzana z szybciej rozwijającej się Martyniki i zmuszona do korzystania z jej portu St. Pierre. Kupcy płacili jednak zaskakująco niskie ceny za cukier z Gwadelupy. Kiedy na Antyle dotarła wiadomość o rewolucji francuskiej mieszkańcy Gwadelupy byli gotowi do przyjęcia zmian. Malutka Dominika to Karaiby w najczystszej postaci Jak mówią miejscowi, gdyby Krzysztof Kolumb zawitał po ponad pięciuset latach ponownie na karaibskie wyspy, poznałby dziś jedy…

gwadelupa-ba1366c.jpeg
width: 1024
height: 683

Andora: kraj szmuglerów i narciarzy
type: item
date: 2019-06-24T10:47:00.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Sport
subject: sporty zimowe
subject: Travel
description: Same góry i dwóch dominujących sąsiadów. A jednak Andora wie, jak wykorzystać swoje pozornie niekorzystne położenie. Kiedyś przyciągała głównie szmuglerów. Dziś łowców okazji w bezcłowych sklepach. I narciarzy.
encoded: Tylko 468 km2, czyli trochę mniej niż Warszawa i ciut więcej niż Trójmiasto, ma księstwo Andora. Tyle suche dane. Na miejscu odkrywam, że powierzchni jest znacznie więcej. Wszystko dzięki cudownemu pofałdowaniu terenu. Tu wszędzie można jeździć na nartach! Gdzie się nie ruszę, widzę ośnieżone stoki oplecione siecią nowoczesnych wyciągów. Na ich tle mocno odcinają się domy z surowego kamienia. W tym stylu buduje się nawet luksusowe hotele, dzięki czemu można mieć wrażenie, że nad całością zapanował doskonały architekt – natura. Tak właśnie powinno wyglądać idealne państwo narciarskie. Tym bardziej że cały czas świeci tu słońce. Przez tydzień nie widzę na niebie jednej chmury. Andorczycy chwalą się zresztą 300 słonecznymi dniami w roku. Może dzięki temu są często uśmiechnięci i pełni pozytywnej energii? Statystycznie przeżywają wszystkich ludzi na świecie – średnia wieku przekracza 80 lat! Nic dziwnego, że robi się tu tłoczno. Jeszcze 100 lat temu Andora liczyła trzy tysiące mieszkańców. Dziś prawie 30 razy więcej. Najwyraźniej służy im klimat górski, czyste powietrze, względny spokój od stuleci i pieniądze płynące wartkim nurtem z narciarstwa. Szusy na szóstkę Zaczynam od największej stacji narciarskiej w całych Pirenejach – Grandvaliry. Odkąd pięć lat temu dołączono do niej stoki Port des Neiges po francuskiej stronie, liczy prawie 2 tys. ha. I ma się czym chwalić. 67 wyciągów, dwa oświetlone snowparki, ponad tysiąc armatek czuwających nad dośnieżaniem stoków, podgrzewane krzesła, windy i schody ruchome ułatwiające komunikację. Słowem pierwsza liga wśród europejskich kurortów zimowych. Szybko odkrywam, że każda z sześciu malowniczych miejscowości Grandvaliry ma swój charakter. Leżąca najwyżej Pas de la Casa słynie ze świetnych imprez i życia nocnego. Jeśli się bawić, to właśnie tu! Grau Roig stawia na zimową przygodę. Oferuje jazdę na skuterach śnieżnych, wycieczki w psich zaprzęgach, na rakietach śnieżnych, loty na paralotni czy wyprawy heliski. Spokojne Canillo je…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/735070a27885962d287716999fb5667bc452635e-6de08e6.jpeg
width: 1000
height: 667

Portugalia: Czar Estremadury, któremu nie da się oprzeć
type: item
date: 2019-06-12T08:02:16.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: historia
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: lizbona
subject: portugalia
subject: tradycje
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Była miłością królów, zamorskich kupców, artystów i lorda Byrona.
encoded: Jadąc z Lizbony na północ, docieramy do Estremadury w niecałe dwie godziny. Wyżynna kraina między Tagiem i Atlantykiem jest najeżona zabytkami, z których cztery trafiły na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Co kilka kilometrów na horyzoncie pojawia się okazały zamek, królewski pałac lub stare opactwo. Po drodze mijamy pątników, dla których celem stała się święta Fatima. Na placu przed neobarokową bazyliką z wapienia ze strzelistą wieżą mieści się milion pielgrzymów - dwa razy więcej niż na Placu św. Piotra w Rzymie. Sintra - Pałace we mgle Była uroczą kryjówką europejskich arystokratów i artystów poszukujących łagodnego klimatu. 21-letni George Byron napisał o niej: „Osada pod każdym względem najbardziej urokliwa w Europie. Pałace i ogrody wystające spod skał, kaskady i urwiska, klasztory na niezwykłych wzniesieniach, a w oddali ocean i Tag”. Trzeba mieć szczęście, by trafić tu, gdy poranne mgły ścielą się nad pałacami i lasami Sintry. Alejki parku krajobrazowego akurat toną w deszczu, a górujące nad miastem stożkowe kominy Palacio Nacional de Sintra wyglądają tajemniczo i smętnie. – Nie wiadomo, jakim cudem ten 700-letni pałac przetrwał straszne trzęsienie ziemi w 1755 r., gdy katedry rozpadały się jak domki z kart – dziwi się Antonio, nasz przewodnik. Byron w czasie pobytu w Sintrze nie mógł widzieć baśnio-wego Palacio Nacional da Pena (Pałacu Skalnego). Słodki, żółto-różowy pałac ozdobiony wieżyczkami tkwi na wierzchołku wzniesienia niczym tort weselny. To dzieło księcia Ferdynanda, króla-artysty, który w latach 40. XIX wieku zlecił budowę na fundamentach dawnego klasztoru. Po kilku minutach ostrego marszu pod górę stajemy u pałacowych wrót. Przed nami świat jak z bajki – baszty, minarety, zwodzone mostki, kapiące ozdobami komnaty. W eklektycznym pałacu oglądamy Salę Arabską z orientalny-mi freskami na ścianach i sklepieniach, Pokój Hinduski słynący z ręcznie wyrzeźbionych mebli. Jest też kaplica z imponującym XVI-wiecznym ołtarzem, w której zapewne książę gorl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aea45680da66ae55890a4333840f0541b4bc8281-81c7909.jpeg
width: 640
height: 427

Innsbruck
type: item
date: 2011-02-14T14:04:12.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jazda na nartach
subject: narciarstwo
description: Na brukowanych uliczkach starego miasta spacerowicze w narciarskich strojach. Bo do innsbrucka przyjeżdża się też na narty. i dla adama małysza.
encoded: pierwszy dzień 08:30 W Tyrolu często mówią: Bisch a Tiroler, bisch a Mensch, „Jeśli jesteś Tyrolczykiem, jesteś prawdziwym człowiekiem”. To lekki przytyk do rodaków, zwłaszcza zadufanych w sobie wiedeńczyków, którzy nie umieją żyć pełnią życia. W Innsbrucku łatwo sparafrazować to powiedzenie: „Jeśli w Innsbrucku jesteś, jesteś we właściwym miejscu”. Bo tu jest wszystko, czego człowiek do szczęścia potrzebuje, zwłaszcza zimą. I piękna architektura, i zachwycające góry, i pyszne jedzenie, i nocne kluby. Poza tym stąd wszędzie mamy blisko. Na południu po sąsiedzku leżą Szwajcaria i Włochy – rano można wyskoczyć na włoską lavazzę, na obiad zamówić szwajcarskie fondue, a kolację zjeść na eleganckiej Maria-TheriesienStrasse w Innsbrucku. Za północną miedzą są Niemcy i pobliskie Monachium (dużo tańsze przeloty i piwo w litrowych ku? ach). No i jak tu nie być szczęśliwym! Dzień zaczynamy od solidnego śniadania, bo w Tyrolu to podstawa. Może być na ostro, czyli brettljause – deska z kiełbaskami, wędlinami, serami, chrzanem i żurawiną. Albo na słodko. Tu wybór duży, poczynając od puszystych omletów kaiserschmarrn, z powidłami lub musem jabłkowym, obowiązkowo przyprószonych pudrem, a kończąc na Apfelstrudel z jabłkami, którego cienko rozwałkowane ciasto zawsze mnie zadziwia (nie do zrobienia ze zwykłej mąki). Najlepiej smakuje na ciepło w sosie waniliowym. Pycha! W wykwintnych restauracjach spod znaku ,Tiroler Wirtshaus oznaczonych czarną koniczynką, pielęgnujących prawdziwie tyrolskie tradycje, można zjeść smacznie, ale tanio nie jest. Decydujemy się na Konditorei-Cafe Mundig, która jest najstarszą ciastkarnią Innbrucka i serwuje świetne śniadania. Leży w samym sercu starówki. 09:30 Zwiedzanie zaczynamy od spaceru zabytkową Herzog-Friedrich-Strasse, przy której stoją barokowe kamienice z przełomu XV i XVI w. Najstarsza i najpiękniejsza, przykuwająca wzrok rokokową ornamentyką, to Helblinghaus kuwająca wzrok rokokową ornamentyką, to Helblinghaus 1 , Dom Helblinga, gdzie można …

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Narty. Szwajcaria - Zermatt
type: item
date: 2009-03-27T07:36:09.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: narciarstwo
subject: śnieg
subject: szwajcaria
subject: zermatt
description: Pierwszych turystów pracowici szwajcarscy górale wcale nie przyjmowali z otwartymi ramionami. Dziś już się to nie zdarza.
encoded: Zermatt bez samochodu W przeciwieństwie do innych zimowych kurortów, do których prowadzą utwardzone drogi, do Zermatt można dostać się tylko pociągiem. A dalej wedle uznania: saniami, elektryczną taksówką lub elektrycznym ski-busem. Mieszkańcy nie są skorzy do otwarcia miasteczka dla zmotoryzowanych – samochód najlepiej więc zostawić na płatnym parkingu w sąsiednim Tasch. Mimo tych niedogodności warto tu przyjechać na narty. Rzadko widzi się tak imponujące górskie krajobrazy otoczone wianuszkiem 38 czterotysięczników! Gdziekolwiek się wypuścimy na nartach, na wprost piętrzy się majestatyczny Matterhorn (4478 m n.p.m.), niczym strażnik okolicy. To najczęściej fotografowana góra świata. Złośliwi twierdzą, że gdy-by Stwórca jej nie wymyślił, Zermatt pozostałoby zapyziałą wioską. Do wyboru mamy tu trzy tereny narciarskie. Najstarsze leżą na Gornergrat (3090 m n.p.m) – trasy piękne, a dodatkową zaletą, zwłaszcza przy złej pogodzie, jest naziemna kolej, której ciepłymi wagonikami można wjechać na szczyt. Mniej zaawansowani narciarze, a także rodziny z dziećmi, powinny się wybrać na łatwiejsze stoki Sunnegga-Rothorn (3100 m n.p.m.) – wśród plusów tego terenu jest dobre nasłonecznienie tras i „skalne metro”, którym w 3 minuty dostaniemy się na górę. Najbardziej jednak ponętny wydaje się wariant trzeci, czyli jazda po imponujących terenach lodowcowych. Trzeba w tym celu dostać się na Mały Matterhorn (3885 m n.p.m.), dokąd prowadzi najwyższa kolejka linowa w Europie. Choć pokonuje niesamowitą różnicę poziomów – 2265 m – rzadko zdarzają się zasłabnięcia. Zapewne dlatego, że trasę robi się w kilku etapach, z postojami. A potem z góry w dół. Ale uwaga! „Lodowi policjanci” surowo tępią narciarzykamikadze (nawet konfiskatą ski-passu), którzy wypuszczają się poza szlaki. Na trasach typu „off piste” istnieje spore niebezpieczeństwo wpadnięcia do szczeliny skrytej pod grubą warstwą śniegu! Warto zobaczyć tu najwyżej położony w Alpach pałac lodowy. Wąskie zejście prowadzi w dół na sal…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d83fe0ddc35e87a56074fd5581094770db39f176-d62bf84.jpeg
width: 800
height: 600

Narty. Austria - Villach
type: item
date: 2009-03-26T11:45:32.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alpy
subject: austria
subject: narciarstwo
subject: śnieg
subject: Sport
description: Pierwsza miła niespodzianka po przyjeździe do Villach – do wyboru są trzy stacje narciarskie. Najwyżej położona znajduje się na górze Gerlitzen (1909 m n.p.m.), dokąd można dotrzeć gondolą Kanzelbahn
encoded: Villach - zimowisko u źródeł Pierwsza miła niespodzianka po przyjeździe do Villach – do wyboru są trzy stacje narciarskie. Najwyżej położona znajduje się na górze Gerlitzen (1909 m n.p.m.), dokąd można dotrzeć gondolą Kanzelbahn. Samochód najlepiej zostawić przy dolnej stacji kolejki lub na rozległym parkingu, a dalej przejechać ski-busem. Gerlitzen uchodzi za doskonały teren narciarski dla rodzin – szerokie nartostrady, ponad 40 km tras i 14 wyciągów. Jeśli znudzą się szusy tutaj, przerzucamy się na górę Verditz. Nie wygląda tak imponująco jak jej poprzedniczka, ale z samego wierzchołka można puścić się w dół 8-kilometrową trasą! Znajdziemy tu dobre stoki dla początkujących. Nie wychodzą skręty, trochę sponiewierało na stoku? Nie szkodzi, zawsze można skorzystać z pomocy instruktorów w szkółkach narciarskich i snowboardowych. Saneczkarze mają raj na specjalnej trasie poprowadzonej z Verditz do samej doliny. Sztuką jest nie spaść z sanek, na zakrętach trochę wyrzuca, na brak silnych wrażeń trudno narzekać. Trzecim ośrodkiem, do którego wielu narciarzy ma słabość ze względu na piękne krajobrazy, jest Dreilandereck. Magiczna góra, na skrzyżowaniu granic Austrii, Włoch i Słowenii, nazywana Zakątkiem Trzech Krajów. – Zawsze gdy nadciąga niż znad Włoch, spada tyle śniegu, że starcza go na długie tygodnie – mówi Thomas Michor, który śmiga na nartach nie gorzej od samego Franza Klammera. Wiele frajdy sprawi też wycieczka na Dobratsch (2166 m n.p.m.), która stała się ulubioną górą mieszkańców Villach. Odkąd została objęta granicami Parku Przyrody, zakazano tu jazdy na nartach, ale można pospacerować, pochodzić na rakietach śnieżnych. Przypinamy rakiety i ćwiczymy zabijanie kijów pod kątem ostrym. Pozwoli to nie spaść ze stromizny prosto do dwumetrowej zaspy. Skaczemy po zaśnieżonej polanie niczym sarny, a potem dysząc jak lokomotywy, wspinamy się stromo pod górę. Podziwiamy panoramę: w oddali pasmo górskie Karavanken, nieco zamglone Villach, wokół którego błyszczą zamarznię…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7af4fb7b112cda156330b035c89f63e64f1e2a5b-70dcab7.jpeg
width: 849
height: 565

Biegówek czar
type: item
date: 2009-03-22T18:56:48.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: arktyka
subject: dolomity
subject: góry
subject: karkonosze
subject: narciarstwo
subject: narciarstwo biegowe
subject: Sport
description: Gdyby nie biegówki, Amundsen nie dotarłby w głąb Arktyki, a Marek Kamiński siedziałby w domu, marząc o zdobyciu biegunów
encoded: Narty udostępniły ludziom wielkie, niezamieszkane poprzednio obszary. Dzięki nim śnieg w górach i dolinach, zamiast zamykać wszelkie drogi i ścieżki, stał się mostem z jednej wioski do drugiej – odnotował w dziennikach Fridtjof Nanse, norweski polarnik. Biegówki znów przeżywają renesans. Daj. ludziom namiastkę wolności, zespolenia z natur.. Można na nich człapać, gdy brakuje kondycji, lub ścigać się, stając na starcie Biegu Piastów lub włoskiej Marcialongi. Można na nich jeździć w każdym wieku i tam, gdzie poniosą oczy. Po leśnych drogach i trasach wytyczonych palcem na mapie. - Jeśli nigdy nie miałeś na nogach biegówek, zacznij od jednodniowej wycieczki, najlepiej po dobrze przygotowanej trasie - doradzaj. eksperci. - Najpierw opanuj technikę stylu klasycznego, a potem trudniejszy krok łyżwowy. Nie porywaj się od razu na wyprawy off-road! Na dzikich ścieżkach czekają. trudne stromizny, pod gałęziami młodych świerków przysypanych śniegiem mogą być „kieszenie” wypełnione powietrzem. Wpadnięcie do takiej dziury grozi połamaniem nart i nóg! Józef Łuszczek, mistrz olimpijski, legenda polskiego narciarstwa biegowego, zapewne dodałby, że ważne jest, aby złapać rytm, jechać przy minimalnym użyciu siły i nie walić z całej siły kijami. Bo nie są one po to, aby odganiać się od wilków, tylko żeby odepchnąć się we właściwym momencie. Narty biegowe mają wiele zalet: są mało urazowe, nie obciążają zbytnio stawów i świetnie wyrabiają kondycję. Podczas jazdy pracują wszystkie partie mięśni! Ich miłośnicy widzą przewagę nad narciarstwem alpejskim. – Weźmy takie narty zjazdowe: ciężkie, drogie, tłok na wyciągu i marznie się w kolejkach - mówi.. - Człowiek jest szczęśliwy, kiedy uwolni się od tych dech i zdejmie przeklęte buciory. A tymczasem można inaczej. Można kupić kompletny sprzęt do biegania już w cenie butów zjazdowych (używany nawet poniżej 100 zł!).Wyjść na zaśnieżoną polanę i znaleźć się w innym świecie. Narciarstwo biegowe ma tę przewagę nad alpejskim, że jedyną „infrastruk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4d3703497b6f2f369e5094a14a16717438cd69a0-da73b1f.jpeg
width: 640
height: 430

Antonio Gaudi
type: item
date: 2009-03-22T08:21:52.000Z
creator: Elżbieta Pawełek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: architektura
subject: barcelona
subject: dzieła sztuki
subject: zabytki
description: Barcelona bez dzieł genialnego architekta i wielkiego katalońskiego patrioty byłaby miastem pozbawionym tej magii, jaką znamy. Jego kontrowersyjne budowle nazywano "torturami wyobraźni".
encoded: CASA BATLLÓ W Casa Batlló przy Passeig de Gracia 43 w Barcelonie największe wrażenie robi pofałdowana, barokowa fasada. Salvador Dali porównał ją do „spokojnych wód jeziora”. Czego tam nie ma! Kiełkujące liście, kwiaty i owoce, mech i strumyczki. Można dopatrzyć się też motywów zwierzęcych: miejscami kamienna fasada zwisa w fałdach niczym skóra, a poskręcane balustrady balkonów patrzą złowrogimi oczami. Przypominają muszle lub karnawałowe maski z Wenecji. Według niektórych symbolizują raczej czaszki ofiar zjedzonych przez smoka pokonanego przez św. Jerzego. I chyba ta interpretacja jest najbliższa intencjom autora (stąd nazwa Dom z Kości). Cały budynek nawiązuje do legendy o św. Jerzym, który jest patronem Katalonii. Według niej krew męczennika zamieniła się w kroplę rosy, a w miejscu, gdzie upadła, wyrosła róża. I kwiat ten można dostrzec na górnym balkonie. Róża była symbolem renaixenca, odrodzenia kultury narodowej. Bladoszary kamień dwóch dolnych kondygnacji Casa Batlló kontrastuje z barwnymi mozaikami pozostałej części fasady. Mistrz uważał bowiem kolor za przejaw życiowej energii. – Bladość jest oznaką choroby, rumieńce zaś wskazują, że człowiek jest pełen życia – twierdził. Jednocześnie był przekonany, że najwspanialszym malarzem krajów śródziemnomorskich jest słońce. Dlatego ceramiczna fasada pięknie mieni się o brzasku. Jeden z angielskich architektów na jej widok zakrzyknął: – Wygląda to jak domek Jasia i Małgosi! Przebudowę domu zlecił Gaudiemu fabrykant Josep Batlló. Mistrz z nieciekawego obiektu wykreował prawdziwe architektoniczne cacko. Dobudował dwie kondygnacje, wyburzył też wszystkie ściany na pierwszym piętrze i stworzył ogromny salon z panoramicznym oknem. W jadalni uwagę zwraca sufit w kształcie kobiecej piersi. Antonio podobno kochał się w pewnej pani. Był jednak zbyt nieśmiały, by prosić o jej rękę. Gdy wreszcie zdobył się na odwagę, okazało się, że wychodzi ona za innego. Według drugiej wersji legendy architektowi nawet udało się zaręczyć, al…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/98f32fceadfcf152a8ddfefdd7c10e41ffab4926-3c65d51.jpeg
width: 640
height: 428