National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T12:16:32.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Poradnik autostopowicza: Podróżuj z głową (na całym świecie)
items: Pozdrowienia ze Swazilandu
items: Chiny: Relacja z kraju za Wielkim Murem
items: Patagonia: Wyprawa śladami Magellana
items: Postanowili mieć życie, które będzie lepsze od wakacji. Wyjechali na Bali
items: Podróż w głąb siebie
items: Jak przeżyć wakacje i nie oszaleć, czyli winne wynurzenia urlopowe
items: Indonezja. Zaczarowane wyspy
items: Felieton. Czego się boisz głupi?
items: Felieton. Elfy w czasach poprawności politycznej
items: Felieton. Może ty jesteś Aniołem?
items: Felieton. Wędruję więc jestem
items: Felieton. Jest cudnie! Czyli siedem cudów Świata
items: Dublin w 48 godzin
items: Ateny w 48 godzin. W cieniu Akropolu

Poradnik autostopowicza: Podróżuj z głową (na całym świecie)
type: item
date: 2019-10-22T10:19:36.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: autostop
subject: podróże
subject: Travel
description: Przy łapaniu okazji najważniejsza jest wiara – że jednak coś się zatrzyma. Jeśli ją mamy, wychodzimy na drogę i unosimy do góry wyprostowany kciuk.
encoded: To, oczywiście, najprostszy sposób łapania stopa. Z kolei sposób „na flagę” to przyczepiona do plecaka polska flaga – kierowcy często zaczynają się czuć jak ambasadorowie swojego kraju mogący pomóc obcokrajowcom. Sprawdza się też sposób „na sierotkę” – stoimy na autostradzie (lub podchodzimy do kierowcy tira na postoju) i staramy się wyglądać bezbronnie i nieszczęśliwie (dobrze jest sprawiać wrażenie osoby zmarzniętej). W USA, Kanadzie i Europie Zachodniej dobrze jest trzymać karton, na którym DUŻYMI LITERAMI napisaliśmy nazwę miejscowości lub kierunku jazdy. Inny sposób to zaczepianie kierowców na stacjach benzynowych. Podchodząc, należy się przedstawić i pokazać paszport – dowód, że jesteśmy uczciwi i porządni (USA). Kierowców tirów można poprosić, by poszukali nam jakiejś ciężarówki jadącej w pożądanym kierunku. Warto pamiętać, że nocą również można tam szukać stopa – wtedy dobrze jest pójść do sprzedawcy i uprzedzić go, że będziemy tu stopować – inaczej może wezwać policję. Uwaga: kiedy się jeździ nocą, nocleg wypada czasem przy stacji benzynowej – często najbezpieczniejszym miejscem do spania jest pas między autostradami. Z KIM JEŹDZIĆ? Wszystko zależy od kraju. Samotnym kobietom nie polecam autostopu w krajach muzułmańskich. Mogą też mieć problem w USA – kierowcy nie zabiorą kobiety, bo się boją oskarżenia o molestowanie seksualne. W Azji i Afryce dobrze jeździ się stopem w pojedynkę. Nieźle jest w przypadku podróżowania w parach tej samej płci, najlepiej jednak „stopować” w parach mieszanych. GDZIE ŁAPAĆ? Są miejsca lepsze i gorsze. Kiedyś spędziłem pół dnia na pustyni w Arizonie, stojąc pod billboardem z napisem: Nie zabierajcie autostopowiczów – mogą być uciekinierami z więzienia. Do gorszych należą też autostrady, okolice więzień, szpitali psychiatrycznych, posterunków policji i cmentarzy. Do lepszych zaliczają się stacje benzynowe, drogi dojazdowe na autostradę, świątynie i miejsca turystyczne (np. muzea, punkty widokowe). W akcie desperacji zawsze można …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/28edb0854672ee0e706d97411fc329424ad5bfdc-a5167e8.jpeg
width: 1000
height: 667

Pozdrowienia ze Swazilandu
type: item
date: 2019-07-26T09:55:38.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: chiang mai
subject: republika południowej afryki
subject: Travel
description: Pierwszy raz o Credo usłyszałem pewnego wieczoru w tajskim Chiang Mai. Przypadkowo poznany amerykański psycholog Steven Larsen opowiedział mi o swoim spotkaniu z sangomą, szamanem z RPA - Credo Mutwa.
encoded: Pierwszy raz o Credo usłyszałem pewnego wieczoru w tajskim Chiang Mai. Przypadkowo poznany amerykański psycholog Steven Larsen opowiedział mi o swoim spotkaniu z sangomą, szamanem z RPA - Credo Mutwa. Cztery lata później postanowiliśmy pojechać z Asią do RPA. Zacząłem szukać w internecie kontaktów na Credo, afrykańskim szamanem urodzonym w 1921 r., uważanym za skarb narodowy Zulusów. Przewidział AIDS, ataki terrorystyczne i wyznaje teorię, że na świecie żyją kosmici. Do tego malarz, rzeźbiarz, pisarz, uzdrowiciel – czyli człowiek orkiestra. Zacząłem wysyłać maile do ludzi, którzy wspominali o Credo – wydawców, dziennikarzy. Żadnej odpowiedzi. Spotkanie trzecie We wrześniu 2006 roku znaleźliśmy się w Johannesburgu. My na miejscu, a nasz bagaż gdzieś indziej. Z nim sprzęt filmowy. Musieliśmy zmienić plany. Zamiast Namibii i filmu o Buszmenach – przestronne lotnisko. Na lotnisku powiedzieli, że nie wiedzą, gdzie jest nasz bagaż. Wszystkie plany wzięły w łeb. Drugiego dnia postanowiliśmy zmienić otoczenie i pojechać do Credo Mutwa Culture Village. Ta wioska to niewielki park pośrodku Soweto. Chaty, w których Credo uczył młodych sangoma, i betonowe rzeźby demonów, ludzi, zwierząt. Między rzeźbami chodził niewysoki mężczyzna. – Może wiesz, gdzie znajdę Credo? – zapytałem. – Tak. Mam numer jego komórki. Chcesz? Spotkanie czwarte Następnego dnia na lotnisku oddano nam bagaż. Nie wiadomo, gdzie był. Po prostu się znalazł. Wsiedliśmy do samochodu i w drogę – do Credo. Kilkaset kilometrów. Dom i klinika Credo leżą parę kilometrów za Kuruman. Dookoła wyrasta nowe osiedle. Na kilku hektarach ziemi widać tylko dziwne przecinki wychodków. Hektary wychodków. Weszliśmy do jednej z chat. Na ścianach obrazy przedstawiające wizje Credo. Na jednym z nich, obrazie z początku lat 90., dwie potężne wieże pochylone jakby od uderzenia. Na innym postacie ludzi-gadów i potężnych wybuchów. – Każdy człowiek może mieć wizje przyszłości. To nie dar. To przekleństwo. Wiesz, co będzie i jesteś związ…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/410ac6b1e419ff25a20461f15e14ba8799c4a09d-82170a3.jpeg
width: 1000
height: 532

Chiny: Relacja z kraju za Wielkim Murem
type: item
date: 2019-07-26T04:46:38.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: Lifestyle
subject: pekin
subject: shaolin
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Kilka lat temu zaprzyjaźniony sinolog powiedział mi, że aby zrozumieć Chiny, muszę poznać Konfucjusza. Zabieram zatem księgę tego znakomitego filozofa i ruszam w podróż, zastanawiając się, jakie dziś znaczenie mają jego słowa: „Opowiedz mi twoją przeszłość, a ja powiem ci, jaka będzie twoja przyszłość”.
encoded: Mam wrażenie, że jestem w kraju, gdzie ocalałe skrawki starej kultury skrzętnie skrywane są za tandetną zasłoną nowoczesności. Podróż koleją transsyberyjską z Moskwy ciągnęła się wiele dni, krajobrazy mi spowszedniały, ciągle jednak zachwycała przestrzeń. W końcu dotarłem do Pekinu, na dworzec rozmiarów małego miasteczka. Przelewające się tłumy podróżnych, sprzedawców, turystów, milicjantów wywołują u mnie klaustrofobię. Już zaczynam tęsknić za pustką Syberii. Jednocześnie wyostrzam wszystkie zmysły na jak najlepszy i najpełniejszy odbiór otaczającej mnie rzeczywistości. Każdy obraz, szczegół jest więc ważny. Po pierwsze, widzę milicyjne mundury. Bardziej nadają się na parady niż do łapania przestępców. Po drugie, chirurgiczne maseczki na twarzach kobiet zamiatających ulice (takie same noszą milicjanci kierujący ruchem i wyjeżdżający z porannej mgły rowerzyści). Wszyscy wyglądają w nich tak samo. Po trzecie, tysiące rowerów. Po czwarte, maoistyczne mundurki niektórych starszych ludzi. Idea uniformizacji, którą pamiętałem z poprzednich podróży do Chin, ciągle jest żywa. I po piąte, zapach jedzenia. Aromat sosu sojowego i smażonego tłuszczu unosi się z woków w ulicznych knajpkach. Ogromny plac Niebiańskiego Spokoju ma zachwycać przyjazną atmosferą. Bawią się na nim dzieci, paradują żołnierze. Ale gdy tu stoję, przypomina mi się jedno z najsłynniejszych zdjęć z placu, wykonane dzień po wybuchu protestów w czerwcu 1989 r.: samotny młody mężczyzna z plastikowymi siatkami w rękach zagradzający drogę kolumnie czołgów. Nieopodal, nad bramą Niebiańskiego Spokoju prowadzącą do Zakazanego Miasta, będącego niegdyś pałacem chińskich cesarzy, porządku pilnuje wielki portret Mao Zedonga, lekko trzepocząc na wietrze. Stąd w 1949 r. Wielki Sternik ogłosił powstanie komunistycznej Chińskiej Republiki Ludowej, tu przyjmował marsze i defilady w czasie rewolucji kulturalnej. Teraz zmumifikowany Mao spoczywa w kryształowej trumnie w mauzoleum w centrum placu Tiananmen, przed którym karni…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ce390405e9e249703e6919c36e82e20d48756746-87c361d.jpeg
width: 600
height: 337

Patagonia: Wyprawa śladami Magellana
type: item
date: 2019-07-15T09:00:00.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: argentyna
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: patagonia
subject: pingwiny
subject: podróże
subject: Travel
description: Pewnego wrześniowego dnia 1519 r. Ferdynand Magellan wyruszył w morze w poszukiwaniu drogi do indonezyjskich Wysp Korzennych
encoded: Miał stamtąd przywieźć do Europy trochę pieprzu i goździków. Zamiast tego opłynął ziemię, odkrył cieśninę Magellana (zwaną Cieśniną Wszystkich Świętych), Ziemię Ognistą (zwaną Ziemią Dymu) i Patagonię (zwaną Ziemią Patagona). Teoretycznie można więc powiedzieć, że mu się nie udało. Zamiast pieprzu – Ziemia Ognista. Zamiast goździków i cynamonu – cieśnina i góry. Ale najważniejsze było to, że to jego żeglarze byli pierwszymi białymi, którzy zjedli pingwina. Jak wygląda pingwinie niebo? To pytanie nurtowało nas, gdy lecieliśmy z Buenos Aires do Patagonii, poważnie zastanawialiśmy się nad tym, czy stare pingwiny straszą swoje małe jajeczka żeglarzami Magellana? Czy mówią: „Bądź grzeczny, bo cię zje Ferdynand”? Kiedy nasz syn miał dwa lata, uważał, że pingwiny mają bardzo bogate życie wewnętrzne. Podobnie postrzegał pingwiny noblista Anatole France, który w książce Wyspa Pingwinów opisał, jak zwiedziony przez Szatana święty Mael chrzcił pingwiny w przekonaniu, że są to mali ludzie. To wydarzenie wywołało w niebie bardzo poważną dyskusję nad tym, czy zwierzęta mają dusze (podobno święta Katarzyna była za). Anatole France poszedł jeszcze dalej: uznał, że Francuzi są uczłowieczonymi i ochrzczonymi pingwinami. Według niego Bóg przeciągnął Wyspę Pingwinów do Europy i zamienił ją we Francję. Tak więc pingwinom zawdzięczamy: wieżę Eiffla, egzystencjalizm, impresjonizm i bagietki. A także koncepcję wolności, równości i braterstwa... Wylądowaliśmy w Punto Arenas. Niedaleko miasta są dwa miejsca związane z pingwinami. Pierwsze to Seno Otway (– Nie jedźcie tam – powiedziała nam właścicielka naszego guesthouse’u – tam ostatnio siedzi tylko kilkanaście pingwinów). Drugie – Magdalena. Wyspa Pingwinów. Podobno to pingwini raj. Nikt ich tu nie je. I mogą nosić jajka na stopach. Po dwóch godzinach płynięcia po szarym morzu (nasz kapitan był Patagończykiem i muzykiem, śpiewał nam Yellow Submarine) dotarliśmy do brzegu. Wąski pomost. Pusta wyspa ze ścieżkami dla ludzi (tutaj tylko pingwin…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/679c9259910e8fbbe88c1d74705127097ad0440a-2d95abf.jpeg
width: 1000
height: 667

Postanowili mieć życie, które będzie lepsze od wakacji. Wyjechali na Bali
type: item
date: 2018-05-10T10:46:09.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bali
subject: podróże
description: Ketut, balijski szaman znany z Jedz, módl się kochaj, swoim śmiesznym angielskim mówił nam o mającym się urodzić naszym synu Mateuszu. Czytał z napiętego ciążowego brzucha Asi jego przyszłość. Potem popatrzył na nas i powiedział: „Wy tu wrócicie”. Osiem lat później w poszukiwaniu nowego domu wylądowałem na Bali. Bo z szamanem się nie dyskutuje - pisze Edi Pyrek.
encoded: Temat: szkoła W Ubud skomasowane powietrze przesączone wilgocią i upałem wpychało mi się w płuca. Przez okno widziałem ścianę deszczu. Marta Komasa, Polka mieszkająca tu już kilka lat, tłumaczyła mi, przekrzykując monsun, że są tutaj trzy główne społeczności obcokrajowców mieszkających na stałe. Jedna grupa jest związana z Green School Johna Hardy’ego, druga to ludzie nastawieni na kontakt z tutejszą naturą, a trzecia jest zainteresowana duchowością. Zastanawiając się nad zamieszkaniem na Bali, chciałem sprawdzić wszystkie możliwe atrakcje, jakie oferuje ta wyspa, i poznać ludzi, którzy mogliby być moimi sąsiadami w przyszłości. Postanowiłem więc skoncentrować się na edukacji, duchowości i na naturze. Johna Hardy’ego poznałem parę miesięcy wcześniej na festiwalu Burning Man w USA. Ten kanadyjski milioner i dawny hipis dorobił się majątku, budując na Bali potężną firmę produkującą biżuterię. Kiedy ją sprzedał, postanowił się zająć edukacją i bambusem. Ten drugi miał zapewnić ludziom dach nad głową, a ta pierwsza – zmienić świat. Tak więc prawie pośrodku pełnej duchów i bóstw Bali John stworzył bambusową zieloną szkołę. John tłumaczył mi długo, że powinienem wysłać Mateusza do jego szkoły. Podobno dziecko po serii wykładów prof. Zimbardo czy znanej z miłości do szympansów dr. Jane Goodall nie będzie już takie samo. Pojechałem więc zobaczyć tę bambusową szkołę. John wierzył, że bambus może pomóc ludziom. Da się z niego szybko i tanio postawić dom. Można z niego zrobić meble, naczynia, narzędzia, a nawet niektóre części garderoby. Dla Hardy’ego to roślina doskonała. Dlatego sercem Green School jest bambusowa katedra. Jedna z największych na świecie budowli drewnianych. Przypominająca potężną skręconą muszlę. W roku 2010 była nominowana do architektonicznego Nobla – Aga Khan Award for Architecture. Obok katedry leżą inne bambusowe budynki. Sale wykładowe, do ćwiczeń, zagrody, warsztaty, kuchnia, a nawet bajoro, w którym dzieci uczą się zapasów w błocie. Jest też most prz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a0c211f870269ec8b8080139e50ef4f5b544c180-f39a52b.png
width: 916
height: 901

Podróż w głąb siebie
type: item
date: 2011-02-08T16:03:09.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bali
subject: birma
subject: kanada
subject: republika południowej afryki
subject: stany zjednoczone
description: MAPA TO NIE TYLKO TERYTORIUM. ŚCIEŻKI, KTÓRE PRZEMIERZAMY, ISTNIEJĄ RÓWNIEŻ NA PŁASZCZYŹNIE DUCHOWEJ.
encoded: Aborygeni wierzą, że cały ich świat jest poprzecinany „ścieżkami śpiewu”. Te ścieżki żyją. Aby Australia przetrwała, należy te ścieżki „wyśpiewać”. Dlatego co pewien czas wyruszają oni na swój walkabout – czyli wędrówkę mitycznymi drogami, którymi podążali ich przodkowie i bogowie. Nie jest to tylko wędrówka geograficzna, dlatego przemierzając kraj, odbywają oni także podróż w głąb siebie. Topografia przecina się wtedy z mistyką. A wyśpiewując ziemię, wyśpiewują siebie. Czasem na swym walkabout można spotkać duchy, bóstwa, a nieraz kogoś, kogo hindusi nazywają street teacher, przypadkowego nauczyciela, który wydaje się pojawiać tylko w jednym celu – ma nas popchnąć w odpowiednim kierunku. To nie tylko przywilej Aborygenów. W walkabout i wyśpiewanie siebie może się zamienić zwykła wycieczka kolejką do Sochaczewa. PODRÓŻ 1 USA Nie ma rzeczy nieistotnych Kaktus peyotl ma właściwości halucynogenne, jego międzynarodową karierę rozpoczął amerykański znawca kultury Indian Carlos Castaneda. Zep też jest szamanem peyotlowym. W kuchni jego teksaskiego domu czyściliśmy broń. Mały jamnik kręcił się pod naszymi nogami, na stole stały kubki z gorącą peyotlową herbatą. Wokół rozrzucone pióra, koraliki i talizmany. Zep załadował sztucer. Odstawił go na bok. Popchnął w moim kierunku kubek z halucynogennym naparem. – Pij tylko trochę. Tyle żebyś poczuł Dziadka – powiedział. Gorzki napój stanął mi w gardle. Chciałem zwymiotować, ale Zep sięgnął po skrzydło orła i muszlę z paląca się szałwią. Zaczął mnie okadzać i śpiewać modlitwę do Dziadka Mescalito – ducha peyotla. Wzięliśmy broń i jamnika. Niosłem na ramieniu torbę z szamańskim „stafem” i broń. Potrzebowaliśmy świętego jelenia. Za parę dni Zep miał ceremonię leczniczą, mięso tego zwierzęcia, będącego symbolicznym odpowiednikiem peyotla, było mu niezbędne. Po paru godzinach spomiędzy drzew wyszedł do nas jelonek. Stanął i patrzył na nas. Zep podniósł sztucer i zapytał: – Bracie, przyszedłeś, aby poświęcić się dla nas? Po powrocie do…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Jak przeżyć wakacje i nie oszaleć, czyli winne wynurzenia urlopowe
type: item
date: 2010-08-06T06:10:00.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
subject: felietonista
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: wakacje
description: Parę dni temu spotkałem się z moim kumplem przy winie. Wino było kiepskie, za to rozmowa ciekawa.
encoded: Mam żonę, dwoje dzieci, 43 lata, za rok będę w tym nieszczęśliwym dla każdego Polaka wieku, kiedy to niebycie Mesjaszem lub przynajmniej Prorokiem należy do złego tonu. Wykształcenie wyższe. Żona ma prezydenckie. Ja jestem managerem średniego szczebla. Syn Marek ma 9 lat. Córka Aneta – 16. Za dwa miesiące planujemy wyjechać na wakacje. Rodzinne wakacje. I tego się boję. Córka chce, żeby blisko były knajpy, dobre imprezy i plaże, no i ma nie być starych ani niedojrzałego emocjonalnie brata: – On zachowuje się jak Czesio z Włatcy Móch, tato! Syn chce mieć place zabaw, boisko, kumpli i stałe łącze oraz góry, i tez wolałby, abyśmy trzymali się daleko, nie chce także mieć nic wspólnego z siostrą: – Ona tylko gada o facetach i ciuchach. Wstyd mu wszyscy robimy. Żona potrzebuje spa, sklepów i porządnych restauracji oraz koniecznie musimy spędzić czas z dziećmi, i mam też zorganizować kilka romantycznych wieczorów z dobrym winem: – Dlaczego nie jest tak jak przed ślubem? Niestety zapomniała, ze było to 18 lat temu i tyle samo kilogramów temu. Ja marzę o wakacjach bez zasięgu, o plecaku, tanich hotelikach i jointach palonych do muzyki Marleya na Jamajce oraz o spokoju i samotności. Żeby sprecyzować mój problem – jedziemy w tym samym czasie, na te same wakacje i do tego samego miejsca. Czyli tak zwany Rodzinny Wyjazd – moja nieudolna próba odkupienia win za stałą nieobecność w domu. Mam nadzieję, że po wakacjach żona spojrzy na mnie łaskawiej. Bo niech człowiek strzeże się gniewu zawiedzionej kobiety. To jakiś cytat. Ale nie pamiętam czyj. Właśnie syn wysłał mi SMS-a, że chce w Alpy, córka zadzwoniła, ze znalazła tanie bilety do Tajlandii, na Phuket. A żona wyznała mi wczoraj, że już zaplanowała nam Tunezję. Mają tam podobno niesamowitą lassoterapie. Szef mi rankiem zakomunikował, ze to będzie dobrze dla mojej kariery, jeśli na wakacje pojadę do Bułgarii i przy okazji spotkam się z potencjalnym klientem. I jak zwykle subtelnie zakończył: – Wie, Pan… kryzys. Tak wielu ludzi i …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e882ff7014b391c5d6f23af8b766ffd81580d951-e433dde.jpeg
width: 592
height: 893

Indonezja. Zaczarowane wyspy
type: item
date: 2009-10-19T07:12:12.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bogowie
subject: indonezja
subject: malaria
subject: ubud
subject: wulkany
subject: wyspy
description: W malowniczym krajobrazie indonezyjskich wysp, wśród wulkanów, lasów deszczowych i tysięcy wspaniałych świątyń unoszą się duchy dobra i zła. Wiedza, jak umiejętnie z nimi współistnieć na ziemi, na wskroś przenika tutejsza kulturę. By ją poznać, wystarczy poddać się spokojnemu biegowi wydarzeń.
encoded: Na lotnisku w Dżakarcie okazuje się, że nasze wizy są wybrakowane – w indonezyjskiej ambasadzie zapomnieli je podstemplować. Dostajemy więc status „nielegalnych” i gnieciemy się w małym pokoiku celników, czekając, aż zdecydują, jak spędzimy najbliższe dwa miesiące zaplanowane na podróż po Indonezji. Obmyślamy różne rozwiązania. Mogą kazać nam na miejscu kupić miesięczną wizę, a na drugi miesiąc wysłać do innego kraju albo od razu wsadzić nas do najbliższego samolotu do Europy. A może jednak zaakceptują naszą nieważną wizę? Asia wypycha do przodu swój sześciomiesięczny brzuch. Jej wzrok mówi: co zawiniło biedne, nienarodzone jeszcze dziecko, że nie będzie mogło odwiedzić kilku z 18 tysięcy wysp tego pięknego kraju? My, dorośli i dojrzali (przynajmniej tak mówią nasze paszporty) może i czegoś nie dopatrzyliśmy, ale ono? Ono? Panie władzo i wasza wysokość w jednym… Czekamy. Milczymy. Uśmiechamy się. Azjatyckie uśmiechy są specyficznym metajęzykiem. Nie są to nudne, bezbarwne i ograniczone uśmiechy typu zachodniego, ale prawdziwy kod komunikacyjny. Jest więc uśmiech typu „Spadaj”, „Żal mi siebie”, „Cieszę się, że cię widzę” lub „Bardzo mi przykro, że zginął panu bagaż, ale to naprawdę nie mój problem” lub „Możesz mówić dalej, ale ja i tak nie znam angielskiego” itd. O wszystkim decydują niuanse jak lekkie skrzywienie brwi, kącik ust podniesiony do góry. Siedzimy więc, cali uśmiechnięci, tak jakby nie było żadnego problemu i rozmawiamy o pogodzie, dzieciach i tytoniu. Uśmiechnięty oficer podaje mi kretek (goździkowego papierosa) i palimy go w kącie pokoju. Wreszcie celnik wyciąga ze starego biurka pieczątkę, chucha, żeby wskrzesić w niej resztki atramentu i przybija stempel. Witamy w Indonezji! Ceremonialna wymiana tytoniu. Uścisk dłoni. Uśmiech. Wychodzimy na ciepły, intensywny deszcz. Monsun zatapia ulice. Kilkadziesiąt minut opadów wystarczyło, by płynące przez miasto kanały wystąpiły z brzegów. Nasza riksza kołysze się na wodzie. Dookoła apokaliptyczny korek. Rowery,…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e0c9c7bf4427ad3b95a1145e108e7d683b966af0-34278e5.jpeg
width: 500
height: 345

Felieton. Czego się boisz głupi?
type: item
date: 2009-03-25T19:02:55.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ciekawostki
subject: katastrofy
subject: katastrofy ekologiczne
subject: leki
subject: strach
subject: trzęsienie ziemi
subject: tsunami
description: Podobno im więcej się wie, tym się człowiek mniej boi. Ale u mnie wiedza powoduje odwrotny skutek. Im więcej wiem, tym bardziej się boję
encoded: Na przykład ostatnio przestraszyła mnie moja najlepsza z żon – przyniosła mi kapsel od jakiegoś napoju, gdzie znalazła pewną informację: 55-letni Chińczyk Wei Mingtang potrafi nie tylko zdmuchiwać uszami świece (co jeszcze jestem w stanie zrozumieć), ale na dodatek jest w stanie wspomnianymi uszami nadmuchiwać balony. Ten drugi fakt mnie przeraził. Bo uświadomiłem sobie, że Chiny mogą wystawić do wojny kilkumilionową armię. Potem wyobraziłem sobie tę potężną armię Chińczyków nadmuchującą chińskie balony swoimi chińskimi uszami. To byłby horror. Wyłączyłem światło (porażenie prądem!), wszedłem pod stół i zacząłem się martwić, że nie urodziłem się jako piąte dziecko – bo wiadomo przecież, że co piąte dziecko na świecie rodzi się Chińczykiem. Może wtedy bym przetrwał. Potem szybko wyszedłem spod stołu, bo przypomniałem sobie jakąś reklamę, gdzie roztocza wielkości rozrośniętego królika atakowały dziecko pod stołem właśnie. Postanowiłem więc gdzieś szybko wyjechać. Ale okazało się, że do Azji nie mam po co lecieć – ciągle są tam tsunami albo trzęsienia ziemi. W Afryce biją białych. Na Antarktydzie są pingwiny, które mogą być nosicielami ptasiej grypy. W Europie rządzą masoni. W Australii chodzą do góry nogami i mają kangury, które potrafią nieźle uderzyć. W Ameryce są terroryści. Zresztą terroryści są wszędzie. Potem prawie przestałem jeść, bo okazało się, że większość produktów spożywczych ma dziwne dodatki zaczynające się od E, a potem są cyfry – a ja zawsze byłem kiepski z matematyki. A te dodatki (choć moja teoria mówi, że to wina cyfr) mogą powodować różne choroby. Teraz jem tylko to, co ma gumę arabską. Bo wiem, co to guma. Chociaż arabska guma może być związana z działaniem Al Kaidy. Ale nie mogę dać się zwariować! Trzeba coś jeść. Prawda? I w ten sposób odkryłem w wiośnie moich 37. urodzin, że życie jest naprawdę niebezpieczne. Może się nawet zakończyć śmiercią! I to nie jest śmieszne – a biorąc pod uwagę statystyki, wychodzi na to, że najbardziej niebezpiecznym…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fc07733690e50e703977c91b9d5635c5a36c98af-a7a0a09.jpeg
width: 640
height: 426

Felieton. Elfy w czasach poprawności politycznej
type: item
date: 2009-03-25T09:11:09.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cork
subject: elfy
subject: irlandia
description: Parę tygodni temu wróciłem z Irlandii, gdzie… szukałem elfów. Szukałem też krasnali, skrzatów, wróżek, goblinów, trolli i innych mieszkańców zbiorowej wyobraźni, które podobno ukryły się na tej zielonej wyspie.
encoded: Najpierw znalazłem koło Corku psychodeliczne krasnale produkowane w ich polskim zagłębiu pod Poznaniem. Jak się okazało, nasz kraj jest jedną z największych producenckich potęg, jeśli chodzi o „małych ludzi” i inne produkty baśniowe…, chociaż w czasach poprawności politycznej powinienem raczej stwierdzić, ze produkujemy dużą ilość stworzeń „upośledzonych wysokościowo i kolorystycznie”. Z naciskiem na słowo „upośledzone”, bo gdybym ja wyglądał tak, jak te poznańskie krasnale, też bym się ukrywał po lasach. Po traumatycznym spotkaniu z polskimi krasnalami natknąłem się na pewnego barda – czyli opowiadacza historii, który wyglądał jak wzór opowiadacza historii zakopany obok wzoru metra w Sevres pod Paryżem. Był bardziej archetypowy niż sam archetyp. Był formą, według której Pan Bóg odlewał innych bardów. Mężczyzna opowiedział mi, skąd się wzięły na ziemi elfy i inne „upośledzone wysokościowo i kolorystycznie” stworzenia (zwane przezeń na wszelki wypadek „dobrymi ludęmi”. Jak sam stwierdził: „lepiej o nich mówić dobrzy ludzie, bo mogą się okazać niezbyt dobrymi. Trzeba się podlizać.”). Elfy są, przynajmniej według niego, upadłymi aniołami, które wykorzystały fakt, że Pan Bóg poszedł do ubikacji, i wtedy postanowiły przejąć władzę w niebie. Niestety, udało im się to zrobić tylko na czas pobytu Stwórcy w toalecie. A potem, na skutek słusznego gniewu Boga, zostały zrzucone na ziemię. Okazało się, ze grawitacja – czyli prawo mówiące o tym, że jak coś wystarczająco długo leci, to wreszcie spada – była niezbyt łaskawa dla aniołów. Uderzenie w twardy grunt uświadomiło im, że życie na ziemi jest bolesne. I choć może w niebie jest nudno (bo jak długo można siedzieć na chmurce i udawać, że jest się Luciano Pavarottim?), to na ziemi jest trudniej. Mimo to elfy szybko zadomowiły się na naszym padole, a wskutek eksperymentów genetycznych i kulinarnych zaczęły się rozmnażać i ewoluować. Jedne zamieszkały pod ziemią (gobliny i inne stwory o specyficznym podejściu do higieny), inne wyb…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d94f7cdf2be9624fe47f989e29e5aecb5a0c5346-36eca7b.jpeg
width: 640
height: 428

Felieton. Może ty jesteś Aniołem?
type: item
date: 2009-03-24T06:48:02.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kanada
subject: pamiątki
subject: podróże
subject: wspomnienia
description: Z mojego parapetu patrzy na mnie posążek Indianina z anielskimi skrzydłami (kupiony w małym sklepiku w Oregonie). Przypomina mi on staruszka, który zabrał mnie na stopa w Ameryce, a potem powiedział; „zabrałem cię, bo Anioły trzeba zabierać, a kto wie…
encoded: Pamięci Anioła Obok statuetki stoją milcząco dwie pogrzebowe figurki z Etiopii – wymienione krakowskim targiem na tani zegarek w czasie wędrówki przez pustynię. Pamiętam, jak potem niosłem je przymocowane do plecaka przez ponad 200 km. Koło nich kolebał się trzylitrowy kanister na wodę. Nogi zapadały się w piasek. Było gorąco. Bałem się. Na parapecie leży też fajka, wytańczona na Tańcu Słońca w Blood Reserve w Kanadzie. Ona też mi przypomina – Two Crowa, Indianina z doktoratem z biologii morskiej, który patrzy na świat z dystansem wynikającym z wieku i mądrości. On zrozumiał, gdy mu powiedziałem, że chciałbym być stary. Dalej leży pamiątkowy medal podarowany mi przez wielkiego mistrza zakonu templariuszy. Na medalu płonie Jacques de Molay, obok niego w niebo unosi się płaski (jak to na płaskorzeźbie) Duch Święty w postaci gołębicy. Pamiętam przepełnione pamiątkami mieszkanie wielkiego mistrza w Porto i jego śmiech, gdy go zapytałem, gdzie jest św. Graal… Trochę dalej tkwi jak wykrzyknik metalowa figurka tańczącego Sziwy. Hinduski Bóg wytańcza świat. Kupiłem Sziwę w Kalkucie. Kilkadziesiąt metrów od pogrzebowych gat, na których dzień i noc płoną stosy. Spędziłem przy tych stosach noc swoich urodzin. Jadłem słodycze, którymi częstowała mnie rodzina zmarłego, a potem wraz z dziećmi puszczałem w niebo latawce. Kolorowe ogony papierowych „statków” wyglądały na tle wschodzącego słońca jak rower ET u Spielberga. Na moim biurku, koło drukarki, stoi drewniano-skórzany pojemnik na mleko. Pojemnik jest niepozorny. Jakby nieistotny. Jednak gdy go otworzę, ze środka wypływa zapach zjełczałego mleka połączonego z cierpką wonią starej krwi. Przypomniałem sobie, jak piłem z niego w małej wiosce mleko krowy zmieszane z jej krwią. Nomadzi nacinają krowom żyły, by ściągnąć do mleka trochę ich krwi. Potem, zmieszanym ze śliną błotem, zasklepiają rankę, żeby krowa mogła dalej służyć jako chodząca restauracja. Mlekiem i krwią poiła mnie matka poznanego pośrodku pustyni Mojżesza. Kobieta …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2009b1d31da6e3c53e388c37b472987602b5aa53-b2c7427.jpeg
width: 640
height: 432

Felieton. Wędruję więc jestem
type: item
date: 2009-03-23T17:14:57.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cytaty
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: mahomet
subject: podróże
description: Gautama Budda powiedział: „Nikt nie może zrozumieć Drogi, jeśli się najpierw nie stanie Drogą”.
encoded: Wędruję więc jestem A potem Mahomet rzekł: „Nikt nie może być Prorokiem, jeśli nie był najpierw pasterzem”. Trzeba też wspomnieć o tym, że po grecku „Nomos”; Nomada, oznacza pasterza. Nawet Bóg Starego Testamentu jest Bogiem nomadów. Jego wybranym narodem są pasterze. Jego świątynią jest namiot, a ołtarzem kilka kamieni nie obrobionych ręką człowieka. Nic trwałego. Nic stałego. Zresztą Chrystus także był nomadą. Nauczał wędrując. I sam powiedział o sobie „Jestem Drogą”. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że wszystkie wielkie religie zostały albo stworzone przez nomadów, albo im przekazane. Człowiek jest więc przede wszystkim istotą wędrowną. Australijscy Aborygeni często porzucają pracę, miasto, po prostu znikają. Wybierają się na „walkabout”. Na wędrówkę. Odchodzą na dni, tygodnie, miesiące. Nie mówią nic. Wędrują, śpiewając swój kraj. Bo Australia jest dla nich żywym organizmem. Istnieje tylko wtedy, gdy będzie podtrzymywana pieśniami i wędrówką. Parę lat temu włóczyłem się po Pakistanie. Na dachu autobusu, którym jechałem przez Karakorum Highway, spotkałem pewnego niewysokiego Francuza. Leżeliśmy pod śpiworami, patrząc jak nad nami przemieszczają się niebo i góry. Było więc tak, jakbyśmy my byli w bezruchu, a świat się poruszał. Francuz zaczął opowiadać o sobie. Był szkutnikiem. Marzył o zbudowaniu jachtu, którym będzie mógł pływać dookoła świata. Patrząc w niebo, zapytałem go, dlaczego jeździ po świecie. Mężczyzna milczał przez chwilę, a potem pochylił się do mnie: – Wszyscy jeździmy w tym samym celu. W poszukiwaniu straconego raju. Jeszcze później zadałem to samo pytanie setkom ludzi poznanych po drodze. Odpowiedzi były różne. Czasami mówili o pięknie, którego szukają w podróży, czasami o spotkaniach z ludźmi (bo nigdzie nie rozmawia się tak dobrze, jak w podróży), a czasami o tym, że nie potrafią inaczej. Jakby potrzeba migracji była u nich zapisana głęboko w genach – tak jak kolor włosów. Zresztą ci, którzy mają dzieci, wiedzą, że najlepiej uspokoić niemowl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/84ba837dd90ff08b5b18c4321c455cbed186d472-07be29c.jpeg
width: 480
height: 480

Felieton. Jest cudnie! Czyli siedem cudów Świata
type: item
date: 2009-03-23T06:36:15.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cuda świata
subject: kamczatka
subject: natura
subject: podróże
subject: zwiedzanie
description: Nie lubię zwiedzania. Nie lubię oglądać zabytków. Nie lubię turystów. I szczerze mówiąc, uważam, że te wszystkie podróże są przereklamowane.
encoded: Normalni ludzie powinni siedzieć w domu. Bo przecież właśnie po to wymyślono domy, żeby nie trzeba było podróżować. A najbardziej ze wszystkich rzeczy w podróży nie lubię przewodników po świecie. Bo nie życzę sobie, żeby jakiś nieznany mi osobiście ani pośrednio facet mówił, co mam zobaczyć. Pewnie dlatego kilka lat temu wpadłem na pomysł, żeby napisać przewodnik dla takich jak ja – domatorów z postępującą alergią na zwiedzanie świata. Wymyśliłem nawet tytuł: „Nie widziałem Tadź Mahalu, czyli przewodnik po świecie dla niezwiedzających”. I w ramach tego pomysłu zacząłem tworzyć swoją listę „cudów świata”, których oglądanie nie grozi ani spotkaniem z tłumem turystów, ani pamiątką w postaci zdjęcia z serii „ja i wieża Eiffla”. Cud pierwszy Okolice Mahabalipu-ram (Indie). Hinduska świątynia na plaży. Boski lingam, o którym wspominał w swoich pamiętnikach Merton, obmywało morze. Znawca kosmogonii mógłby tam siedzieć latami i zachwycać się symboliką tego miejsca. Ale dla mnie najważniejsza była maleńka knajpka leżąca przy drodze na plażę. W środku nie było nic, co by kiedykolwiek leżało w pobliżu kosmogonii albo kosmologii. Były portrety Marleya i Lennona, kwiaty i muzyka. Zamówiłem herbatę z mlekiem i słuchałem. Muzyka była wszędzie. Nawet w przesłodzonej herbacie. Świat był doskonały, bo Armstrong miał jeszcze swoją trąbkę. Cud drugi Jezioro na drodze z Szaszamene do Addis Abeby (Etiopia). Ziemia ewidentnie była płaska – kolejny dowód na to, że Kopernik się mylił. Jezioro też było płaskie. Wszystko opanowały ptaki. Idąc nad wodę, cały byłem w ptakach. Tysiące maleńkich skrzydeł krążyło wokół mnie. Czułem, że gdybym tylko uniósł się delikatnie na palcach i leciutko podskoczył, to mógłbym latać. Cud trzeci Okolice Nairobi National Park (Kenia). Po jego obrzeżach wędrowałem piechotą. Na tle przereklamowanego afrykańskiego nieba (bo co to za niebo, na którym zachód słońca trwa krócej niż lot obciążonego kurczaka?) zobaczyłem stado żyraf. Zwierzęta zaczęły uciekać. Biegły w …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/469302b5b37ef2737aa702d8fbcf55f8523ac36e-cbc78e4.jpeg
width: 640
height: 416

Dublin w 48 godzin
type: item
date: 2009-03-22T12:44:59.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: dublin
subject: irlandia
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Jedyne duże miasto na Zielonej Wyspie potrafi zauroczyć.
encoded: W ciągu dnia Molly sprzedawała ryby i małże, a nocami, jak twierdzą legendy, dorabiała sobie jako panienka lekkich obyczajów. Czyli pracowała na dwie zmiany. Stojąc w nocy na lotnisku w Dublinie, przypomniałem sobie XIX-wieczny tekst piosenki o Molly Malone. Autobus podjechał (7 euro za osobę). Z Asią wpakowaliśmy nasze plecaki do bagażnika. Usiedliśmy. Ale ja nie mogłem się pozbyć myśli o Molly. Co takiego było w tej kobiecie, że piosenka o niej stała się nieoficjalnym hymnem Dublina? Jej biust? To, że miała zawsze świeże małże? Jej świetne filety z morszczuka? Jej słowiczy głos, budzący mieszczan o poranku? Ryby, ryby, ryyyby, świeże ryyyby, ryyby… Pomyślałem też, że Dublin to dziwne miasto. Miasto, które na swoich brukowanych uliczkach wykarmiło Jamesa Joyce’a (napisał książkę, której nikt nie rozumie), Jonathana Swifta (lubił rozmawiać z końmi), Williama Butlera Yeatsa (wierzył w elfy), Bernarda Shawa (wegetarianin), Oscara Wilde’a (poetę, który stwierdził: W życiu chodzi o to, by być trochę niemożliwym), a które, na dodatek, za swój symbol przyjęło pewną niepiśmienną prostytutkę. Autobus wyrzucił nas w pobliżu hotelu (dwójka za 33 euro). Mimo iż było już po północy, miasto ciągle żyło. Przez okna na ulice wdzierała się muzyka, stukanie szklanek i rozmowy. Stojący przed drzwiami pubów ludzie rozmawiali, śmiali się i palili. Ulica cichła tylko wtedy, gdy mijaliśmy jakiś pub z zamkniętymi oknami. Pomyślałem, że to dziwne. W Polsce zamykałem okna, by odgrodzić dom od hałasu z ulicy. Tutaj trzeba zamykać okna, by odgrodzić ulicę od hałasu z domów. W redakcji dostaliśmy proste zadanie – mieliśmy spędzić jak najciekawiej i jak najtaniej 48 godzin w Dublinie. Niestety, nikt nie wziął pod uwagę, że tutaj najtańsza polska zupka w proszku kosztuje blisko 1 euro, więc to „jak najtaniej” mogło nam sprawić pewien kłopot, szczególnie że na wyjazd dostaliśmy 100 euro. Tak jakby uważali, że można w weekend zjeść bez szkody dla zdrowia 100 zupek w proszku. Postanowiliśmy jednak …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8083764670f10ff81caf9eb14089777cfacf4cb6-d41f6f8.jpeg
width: 600
height: 400

Ateny w 48 godzin. W cieniu Akropolu
type: item
date: 2009-03-18T10:18:38.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: akropol
subject: ateny
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Wycieczka do Aten to podróż do źródeł naszej kultury – bardziej w czasie niż przestrzeni.
encoded: – Przepraszam Państwa, przylecieliśmy właśnie do Aten i szukamy darmowego noclegu. Najlepiej gdzieś blisko centrum – dukam w środku jednej z ateńskich restauracji ośmielony kilkoma łykami uzoe. Siedząca obok dziewczyna zerka na mnie i pyta: – Może być koło świątyni Zeusa? Patrzę na nią zaskoczony i po chwili radośnie kończę listę wydatków na pierwszy dzień: NOCLEG – ZA DARMO. 1 DZIEŃ Rankiem, żeby nie obudzić Visy, naszej gospodyni, ja i moja żona Asia cicho robimy sobie kawę i siedząc na tarasie, dyskutujemy, jak najlepiej wydać 100 euro na osobę, przeznaczone na nasze wydatki przez redakcję travelera. W końcu uzgadniamy, że ograniczymy zwiedzanie do miejsc, do których zdołamy dotrzeć pieszo, najlepiej takich, gdzie można wejść za darmo. Co ustaliwszy kierujemy się w stronę... cmentarza. PIERWSZY ATEŃSKI CMENTARZ Leżą tu wszyscy znani zmarli albo ci, co znani nie są, ale załatwili sobie tutaj miejsce dzięki dobrym kontaktom. Nagrobki są białe, kremowe i czarne. Przy jednym z nich dwie ubrane na czarno kobiety trzymają w dłoniach tańczące na wietrze białe baloniki. Ołowiany kolor nieba sugeruje nadciągającą ulewę. Zaczepiony przypadkiem mężczyzna mówi nam, gdzie znaleźć grób Henricha Schliemanna. Nim docieramy do celu, deszcz, który w końcu się rozpadał, ustaje, a słońce przebija chmury. Na tle nieba odcina się nagrobna kaplica człowieka, który odnalazł legendarną Troję, opierając się na dziele Homera. Szczyt kaplicy zdobią płaskorzeźby z wojny trojańskiej. Przed małymi drzwiczkami leży róża. PLAKA [15 minut piechotą od cmentarza] Ikon się nie maluje. Ikony się pisze. Bo one nie tylko pokazują świętych, opowiadają również historię Boga – mówi Maria Manetta, malując jedną z nich. Spostrzegłszy ją siedzącą przed sztalugami na półpiętrze kamienicy na Agias Philotheis, pukamy w okno, a ona macha ręką, że mamy wejść. Tak trafiamy do wnętrza Biblii. – W „pisaniu” ikon ważny jest każdy element. Twarz. Ułożenie rąk. Kolory. Czerwony oznacza życie i piękno, biel – czystość i…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6803891d27ac929e647f3fbd085d50baef67e84e-baac8a7.jpeg
width: 800
height: 588