National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T10:54:17.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Największa wyspa Afryki. Jak powstał raj dla miłośników natury i podróżników?
items: Grenlandia bez tajemnic. Jak dolecieć? Co zobaczyć w stolicy?
items: Kraina bogów Karakorum
items: Trekking przez Atlas
items: Życie w pionie - KANIONY TAGHII, ATLAS WYSOKI, MAROKO

Największa wyspa Afryki. Jak powstał raj dla miłośników natury i podróżników?
type: item
date: 2023-01-13T14:59:00.000Z
creator: David Kaszlikowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: madagaskar
subject: parki narodowe
subject: podróże
subject: Travel
subject: wyspy
description: Madagaskar to największa wyspa Afryki, a zarazem czwarta co do wielkości na świecie. Potrafi zachwycić nie tylko malowniczymi krajobrazami, ale także niezwykłą florą i fauną. Nic więc dziwnego, że rocznie przyciąga rzesze turystów z całego globu.
encoded: W tym artykule: Podróż na Madagaskar Co warto zobaczyć na Madagaskarze? Atrakcje Madagaskaru Jak wygląda Madagaskar? Fauna i flora Madagaskaru Wanilia z Madagaskaru Arkady Fiedler, czyli życie na Madagaskarze Miliony lat temu Madagaskar, czyli największa wyspa Afryki, oderwał się od Czarnego Lądu. Stał się wówczas czwartą pod względem wielkości wyspą świata. W zupełnej izolacji od kontynentu zaczęły się wykształcać niezwykłe gatunki roślin i zwierząt. Tak powstał raj dla miłośników natury i podróżników. Podróż na Madagaskar Krokodyle powoli wychodzą na brzeg. Zwabione miską rozlanej krwi zebu, czekają na kolejne kąski jeszcze gorącego mięsa. – To nasi przodkowie – opowiada jeden ze starców, wskazując na przerażające gady. – Niegdyś odmówili znużonemu wędrowcowi wody, a on okazał się czarownikiem i zmienił ich w krokodyle. Niektóre bestie mają po 5 m. I taki właśnie dystans nas dzieli. Trochę przestraszony robię krok w tył. Jeżeli olbrzym zechce zaatakować, nie mamy żadnych szans. Wieśniacy nic sobie jednak nie robią z bliskiego sąsiedztwa gadów. Zbici w ciasną grupę siedzą na ziemi, intonując kolejne pieśni. Jestem na północy Madagaskaru, na brzegu świętego dla Malgaszy jeziora Antanavo. Przyjechałem tu zaledwie godzinę wcześniej, zachęcony opowieścią o niezwykłych rytuałach mieszkańców pobliskiej wsi Anivorano. – Witaj, vazaho (z malg. biały człowieku). Zdejmij buty i wejdź – starszyzna wioski zaprasza na ogrodzony niskim murem teren obrzędu. Pod drzewem, na samym brzegu jeziora, stoi spętany byk. Przez chwilę pojawia się w mojej głowie myśl: a może krokodyle mają go rozszarpać na naszych oczach? Zebu, bo tak nazywa się tu bydło, ma dla Malgaszy wartość szczególną. Największy półwysep Afryki od zawsze był na celowniku światowych mocarstw. Gdzie właściwie się znajduje? Jaki jest największy półwysep Afryki? To pytanie, które z pewnością nieraz padło na lekcji geografii, a także w popularnych teleturniejach. Dzisiaj rozwiejemy wszelkie wątpliwości w tym t... Liczba po…

najwieksza-wyspa-afryki-b605ff9.jpg
width: 2121
height: 1414

Grenlandia bez tajemnic. Jak dolecieć? Co zobaczyć w stolicy?
type: item
date: 2022-07-15T13:00:41.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: goryl
subject: podróże
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Jaka jest Grenlandia? Najlepiej przekonać się na własnej skórze. Przed podróżą dobrze mieć jednak podstawowe informacje o tym wyjątkowym miejscu. Podpowiadamy, co warto wiedzieć.
encoded: W tym artykule: Kim są mieszkańcy Grenlandii? Grenlandia stolica – co zobaczyć? Do kogo należy Grenlandia? Zwierzęta Grenlandii. Jakie gatunki żyją na największej wyspie świata? Grenlandia powierzchnia, położenie – najważniejsze informacje Grenlandia często wydaje nam się kierunkiem egzotycznym, nieznanym. Największa wyspa na świecie (niebędąca kontynentem) jest położona ponad 3 tys. km od Polski. Ten odległy dystans rozbudza wyobraźnię. Niedziwne więc, że Grenlandia na przestrzeni lat obrosła wieloma mitami. Tajemniczy ląd przybliżyli nam ostatnio jednak polscy podróżnicy. Wiosną 2022 r. Miłka Raulin, Mateusz Waligóra i Łukasz Supergan dołączyli do grona zaledwie kilkunastu Polaków z wyczynem ukończenia trawersu Grenlandii na koncie. W języku angielskim Grenlandia to Greenalnd, co oznacza „Zieloną Krainę”. Taka nazwa wydaje się wyjątkowo nietrafiona, jeśli spojrzymy na zdjęcia przedstawiające grenlandzki, śnieżny krajobraz. Okazuje się jednak, że bardzo dawno temu Grenlandia była bardziej zielona niż obecnie. Naukowcy mówią o ponad dwóch milionach lat. Co ciekawe, w języku grenlandzkim nazwa Grenlandii to Kalaallit Nunaat, czyli „Kraina Ludu”. Kim są mieszkańcy Grenlandii? Obecnie 88% ludności Grenlandii to Inuici lub osoby pochodzenia inuickiego i duńskiego. Pozostałe 12% to Europejczycy. Mieszkańcy Grenlandii nie lubią być nazywani „Eskimosami”. Jest to dla nich obraźliwe, podobnie jak nazywanie rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej „Indianami”. W ojczystym języku Grenlandczyków Inuici to Kalaallit. Inuici z Grenlandii identyfikują się z rdzennymi mieszkańcami Kanady i Alaski. W ich językach słychać pewne podobieństwa. Według historyków, pierwsi ludzie przybyli na Grenlandię około 2500 lat p.n.e. Grupa migrantów najwyraźniej wymarła i została zastąpiona przez kilka innych grup, które wyemigrowały z Ameryki Północnej. Na początku X wieku północnogermańska grupa etnolingwistyczna z Islandii osiedliła się w niezamieszkanej południowej części Grenlandii, ale zniknę…

zachodnia-grenlandia1-97a127d.jpeg
width: 1945
height: 1303

Kraina bogów Karakorum
type: item
date: 2009-06-09T23:26:16.000Z
creator: David Kaszlikowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: karakorum
subject: lodowce
subject: szczyt k2
subject: trekking
subject: wspinaczka
description: Przy wijącym się jak wąż skrzyżowaniu lodowców zwanym Concordią wyrastają aż cztery z najwyższych szczytów świata. Wśród nich jest cieszący się złą sławą słynny K2.
encoded: U stóp najbardziej spektakularnych gór świata płynie lodowa rzeka. Jej największe dopływy – lodowce Baltoro, Wigni oraz Godwin-Austen – spotykają się w miejscu zwanym Concordią i tworzą lodowiec Baltoro. Ten najdłuższy poniżej kręgu polarnego jęzor lodu liczy 62 km. Co roku pokonują go dziesiątki wypraw himalajskich pragnących zdobyć któryś z ośmiotysięczników oraz liczni trekkersi, którzy na siedziby bogów wolą popatrzeć z bezpiecznej odległości. Wyprawa w Karakorum zaczyna się tak naprawdę w Islamabadzie, upalnej stolicy Pakistanu, gdzie znajdują się siedziby większości agencji trekkingowych. Bez nich podróż w głąb kraju jest możliwa, ale za to czasochłonna. Agencje załatwiają w ministerstwie turystyki pozwolenie na trekking, organizują transport, przewodnika i tragarzy. Sierpień jest najlepszym miesiącem na wyprawę w góry, za to na nizinach można się wtedy udusić, cieszę się więc, że spędzamy w tym mieście tylko dwa dni. Z Islamabadu do Skardu – ostatniej większej miejscowości położonej już w Karakorum – można dolecieć samolotem w 45 minut. Nie łudzę się jednak zbytnio, że będę należał do tych nielicznych szczęściarzy, którym uda się zobaczyć z lotu ptaka jeden z najbardziej osławionych ośmiotysięczników – Nanga Parbat (8126 m), a może nawet Broad Peak (8047 m) i K2 (8611 m). Pakistan Interanational Airlines (PIA) bywają żartobliwie nazywane Pakistan Inshallah Airline, czyli „odlecisz lub dolecisz jak Allah pozwoli” i nie są specjalnie godne zaufania. Inna sprawa, że w Skardu często nie da się wylądować z powodu porywistego wiatru. Pozostaje nam droga lądowa – podróż legendarną Karakorum Highway (KKH). To 1 200 km asfaltu poprowadzonego przez góry na granicy Hindukuszu, Karakorum i Himalajów. Od Skardu dzieli nas 800 km, które będziemy pokonywać dwa dni. Długa podróż ma swoje dobre strony – poznamy trochę Pakistan. Na początku mijamy niegościnny górzysty Kohistan. Na tych autonomicznych terytoriach plemiennych ludzie żyją jak przed wiekami i nie zawsze przyjmują …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e676860d4c9530488ebf422ff738ce1d16fead96-c5d9bc0.jpeg
width: 600
height: 400

Trekking przez Atlas
type: item
date: 2009-03-29T16:25:41.000Z
creator: David Kaszlikowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: berberowie
subject: góry
subject: grota
subject: sahara
subject: trekking
subject: wędrówki
subject: wspinaczka
description: Robi się ciemno, pada lodowaty deszcz, a my zsuwamy się po stromym zboczu gdzieś w środku gór.
encoded: Kilka godzin wcześniej mieliśmy nadzieję, że uda się dotrzeć do pobliskiej wioski przed zmrokiem. W końcu gubimy szlak. Stoimy na krawędzi nad skalnym uskokiem. Zejście w dół jest zbyt niebezpieczne. Pamiętam, że nad nami jest mała grota, w której mieszka berberyjski pasterz kóz. Samotny nomada drzemie przy dogasającym ognisku. Budzimy go i gestykulując, prosimy o pozwolenie na nocleg w grocie. Cały jego majątek to koc, gruba dżelaba – kaftan z wielbłądziej wełny, proca, dzbanuszek na miętową herbatę, malutka szklaneczka i oczywiście stado kóz. Rozkładamy nasze prawie puste plecaki na ziemi. Na nich się położymy. Nie planowaliśmy biwaku, jesteśmy więc ubrani jedynie w cienkie bluzy. Po dwóch godzinach zaczynamy dygotać z zimna. Trudno mi sobie wyobrazić, jak ten człowiek może spać pod cienkim kocykiem w ubraniu co najmniej tak skromnym jak nasze. W końcu nie wytrzymuję i próbuję na nowo rozpalić ognisko. W grocie została już tylko jedna gałąź i muszę ją wrzucić do ognia. Znad krawędzi koca pilnuje mnie czujne spojrzenie. Mogę? Mrugnięcie i uśmiech. Czyli tak. Nad żarem ogniska przeczekujemy aż do świtu. Jesteśmy w środku Atlasu Wysokiego. Nasza baza wypadowa znajduje się w Taghii – maleńkiej wiosce położonej na 2000 m n.p.m. Osada leży u zbiegu 3 kanionów – Akka n’Tazarte, Akka n’Taghia i Akka n’Kandate – każdy ma ok. 10 km długości. Okoliczne szczyty sięgają 3000 m n.p.m. Miejscowa ludność to Berberowie, którzy hodują kozy, owce i uprawiają małe poletka. W głębi gór wznosi się wielkie plateau, które podczas letnich miesięcy jest domem wędrujących z Sahary nomadów Ait Atta. Aby się tu dostać, jechaliśmy terenowym samochodem przez 80 km od ostatniego miasteczka Ait Mohammed. Gdy droga się skończyła, wynajęliśmy muły, które doniosły nasze plecaki aż do Taghii. Naszym celem jest rekonesans w głębi Atlasu, poznanie najrzadziej odwiedzanych kanionów, a także wspinaczka na okoliczne ściany. Jeszcze 10 lat temu labirynt kanionów stał zapomniany przez resztę świata. Dziś ru…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ba05bd68a7fceaa6f36d535c9442bf5716a76d05-8a4a4d6.jpeg
width: 849
height: 565

Życie w pionie - KANIONY TAGHII, ATLAS WYSOKI, MAROKO
type: item
date: 2009-03-20T10:44:39.000Z
creator: David Kaszlikowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: maroko
subject: trekking
subject: wspinaczka
description: Sezon na wspinaczkę nigdy się nie kończy. To sport dla podróżników. Gdzieś na świecie zawsze czeka ściana marzeń. Wspinaczka w Hampi w Indiach. Wejście po wywieszonym od pionu filarze to rozgrywka taktyczna. Trzeba szybko się poruszać i skończyć wspinaczkę zanim zmęczone ręce odmówią posłuszeństwa.
encoded: KANIONY TAGHII, ATLAS WYSOKI, MAROKO Taghia to nazwa malutkiej berberyjskiej wioski ukrytej pośród gór. Przez wieki tutejsi mieszkańcy byli odizolowani od świata zewnętrznego – do najbliższego miasta Azilal jest 80 km. W wiosce Zawijat Ahansal, 10 km od celu, kończy się droga dla samochodów. Od tego miejsca wszystko trzeba transportować na mułach. Taghia jest jednym z największych światowych odkryć alpinizmu ostatnich lat. W jej okolicach znajduje się system wielkich kanionów odpowiednich do ekstremalnej wspinaczki. Podejście pod ściany jest tak samo malownicze jak ryzykowne – ścieżki pozwalające na pokonanie kanionów odnaleźli dawno temu berberyjscy pasterze. Tam, gdzie dróżka się urywa i pod stopami otwierają się 200-metrowe przepaści, leżą przyniesione przez nich konary drzew przygniecione kamieniami. Przejście po takich chybotliwych „mostkach” bywa równie emocjonujące co sama wspinaczka. Szczyty w Taghii sięgają 2 500–3 000 m, panuje tam wysokogórski, niemal alpejski klimat, a śnieg zalega w dolinach do późnej wiosny. Zaledwie o dzień wędrówki od wioski znajduje się drugi najwyższy szczyt Atlasu – Dżabal M Goun (4 067 m n.p.m.). PIERWSI EKSPLORERZY POJAWILI SIĘ W TAGHII w latach 70. XX w. (najpierw byli to Hiszpanie, później Francuzi), ale prawdziwy ruch rozpoczął się około roku 2000. Dopiero wtedy umiejętności nowego pokolenia alpinistľów pozwoliły na pokonanie najbardziej pionowych ścian. Wspinaczka jest tam tym trudniejsza, że szorstka wapienna skała rozrywa skórę na palcach. Niektóre turnie pozostają ciągle niezdobyte. W Taghii zostały poprowadzone najtrudniejsze jak dotąd polskie drogi na wielkich ścianach. Na zdjęciu: Eliza Kubarska 500 metrów nad dnem kanionu podczas wytyczania jednej z najdłuższych dróg w Atlasie Wysokim, 750-metrowej Fantasii. W czasie trwającej wiele dni wspinaczki członkowie dwuosobowego zespołu borykali się z poważnym odwodnieniem spowodowanym wiejącym tam suchym wiatrem. ZATOKA HA LONG, WIETNAM Zatoka Ha Long to labirynt niemal 2 00…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3430a95b675bff5a51efff716d8202b87d925281-5e27440.jpeg
width: 600
height: 436